davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
紅嘴黑鵯

黑短脚鹎（學名：Hypsipetes leucocephalus，台湾作紅嘴黑鵯，英語：Black Bulbul、Himalayan Black Bulbul，臺灣話：紅喙嗶仔）是雀形目鵯科短腳鵯屬下的一種鳥類。這個雜食性的物種主要分布於印度、尼泊爾一帶至台灣之間的連續地帶間，以其灰黑色的身體與紅嘴為其特徵，而指名亞種則額外有全白色的頭部，目前一共有十個亞種。
這個物種主要居住於中海拔的常綠闊葉林或落葉林中，隨著食物供應的變換可能有垂直遷徙或跨國移動的行為。其繁殖季位於四月下半起至九月之間，卵每次產2—4枚，其他繁殖資料則較為稀少；叫聲則甚為聒噪而豐富多變。目前紅嘴黑鵯因其棲地廣大、族群趨勢穩定且數量無虞，在《國際自然保護聯盟瀕危物種紅色名錄》中無危物種。
這個物種由德國博物學家约翰·弗里德里希·格梅林於1789年《自然系統》第十三版首次描述，當時格梅林給予其Turdus leucocephalus的名稱，歸入鶇屬下。其種小名leucocephalus來自古希臘語λευκός（羅馬化：leuko，意即「白色」）及Κέφαλος（羅馬化：-kephalos，意即「頭部的」），來自於其指名亞種的白色頭部。而模式產地則位於中國大陸廣東省廣州市。
其屬級分類Hypsipetes來自於愛爾蘭動物學家尼古拉斯·艾爾沃德·維格為其1831年所描述的新分類單元Hypsipetes psaroides建立，並因此以單型關係成為該屬模式種。然而由於現在的基因親緣關係顯示psaroides與leucocephalus並不足以區分為兩個物種，因此現今leucocephalus繼承了Hypsipetes的屬名，而psaroides則成為了其下的亞種之一。該名稱來自於古希臘語的ὕψι（羅馬化：hupsi，意指「在高處」）及πέτης（羅馬化：petēs，意指「飛行者」）。其近緣種為在2017年前被視為是獨立一屬的白头短脚鹎（英语：White-headed bulbul）。
紅嘴黑鵯的體長22—26.5公分，體重平均約51.8公克，是一種中大型鵯鳥。其鳥喙寬平均約5.0公釐、深平均約5.8公釐、嘴峰長平均約25.8公釐，翼長平均約11.7公分；跗蹠平均長約18.0公釐，尾長平均約9.8公分。
紅嘴黑鵯主要的鑑別特徵在於其頭後有較為鬆散、凌亂的冠部羽毛；尾羽較長、末端呈方形或略有缺口，眼睛虹膜深褐色；跗骨為亮橘色或紅色。指名亞種的頭、枕、頸部為白色；其餘部分為黑色。而其他亞種（如臺灣亞種）為全身均黑的型態。雖然其外觀上呈雌雄同形，但實際上雄鳥鳥喙顏色更紅，跗蹠更亮，羽毛更暗，且在人類看不到的紫外線下兩性差異更為明顯。
本物種本來是下含一度多達16個亞種的大型分類群，其亞種地位時有爭議性，並在2005年後遇到了一定程度的變動。首先是有書籍將其中兩個亞種（humii、ganeesa）獨立為方尾黑鹎（英语：Square-tailed bulbul），同年另一份研究則認為madagascariensis、rostratus亞種的綠色羽毛型態與叫聲與指名亞種相比有所不同。因此在一些較舊的資料中，其學名會是具有命名優先權（英语：Principle of priority）的Hypsipetes madagascariensis，而英文俗名可能是稱作「Gray Bulbul」。
現今紅嘴黑鵯被世界鳥類學家聯合會認可的亞種一共有十種，亞種間的差異在於除指名亞種為頭部全白色之外，其他均為灰黑色羽毛分布的差異。這些亞種中部份具有遷徙的行為，但更多是隨著食物分佈而產生的游牧行為。而這十個亞種大致可分為五個分支。
紅嘴黑鵯主要分佈於東亞、東南亞至南亞一帶，是短腳鵯屬中唯二為大陸型的鳥類，即其主要分佈區域不在島嶼上。其分佈範圍包括阿富汗、巴基斯坦、印度、緬甸、泰國、不丹、尼泊爾、柬埔寨、寮國、越南等中南半島國家、中國大陸及台灣。
紅嘴黑鵯在中南半島分佈於海拔500—3000公尺處，冬季時可低至120公尺。在台灣，其特有亞種多於常綠闊葉林和混合落葉林棲息，在市區公園及低地常見；且具有「反降遷」的習性，即冬天較為寒冷時更傾向於向高海拔移動以有取得更多食物的機會。
紅嘴黑鵯為樹棲型的鳥類，從不落地。其個性活潑、好動，經常棲息在樹的最高枝上，以6—10隻的群體活動。在冬季時偶爾可達上百隻，且黑白頭的族群也可能會混居。
紅嘴黑鵯為雜食性，其主食為水果和漿果、昆蟲與花蜜。例如在海南島及台灣，榕屬植物的果實為當地族群的主食；而在巴基斯坦，夏季昆蟲為主，冬季以荚蒾属等漿果維生。這個物種通常只會大略搜尋可食的食物，只要有一隻飛離往往其他個體也都會跟著飛離。
繁殖季自四月下半起至九月之間，主要集中在五—七月初，採成對繁殖。其巢穴大小不一，可能相對堅固也可能鬆散，由樹根、樹枝、竹葉和樹皮組成，常位於針葉樹的樹枝上或分叉處。卵每次產2—4枚，通常為3枚，外觀為淡粉紅色，帶深紅棕色、深棕色或紫棕色的斑點，大小平均長26.2、寬19.1毫米。幼鳥在離巢後仍須親鳥照顧一段時間，但後續資料較為稀少。
紅嘴黑鵯的鳴唱為一系列單音節叫聲，其音調和音高會不斷變化，並且常以一個單獨的高音符作為間隔。通常由2或3隻鳥同時交替發出，節奏輕快。父母雙方均會分擔照顧幼鳥的工作，以昆蟲為食幼鳥。
而其叫聲豐富多樣，甚為吵雜，並喜歡邊飛邊叫；當中最常見的是一種「weenh」的長音，另外還有「喵—喵—（whew whé）」或「小氣鬼、小氣鬼（geagluck）」的叫聲。這些叫聲可能存在地區差異。
紅嘴黑鵯的整體族群數量尚未有量化。根據美國保育生物學家科瑞·湯瑪斯·卡拉漢（Corey Thomas Callaghan）等人在2021年以模型估測紅嘴黑鵯約有906.6萬隻，而英國動物學家馬克·布拉齊爾（英语：Mark Brazil）則認為中國大陸約有1萬至10萬對繁殖對（英语：Breeding pair），台灣則有10萬至100萬對的大小。在《國際自然保護聯盟瀕危物種紅色名錄》中，因其棲地廣大、趨勢穩定且數量無虞，國際鳥盟將紅嘴黑鵯列為無危物種。
在臺灣原住民的文中多認為紅嘴黑鵯為神聖且不可侵犯的，並且都解釋了紅嘴黑鵯羽色烏黑、紅嘴、紅腳模樣的來自於遭火燻黑或是燙紅所致。泰雅族的傳說流傳神鳥犧牲自己撲滅了森林大火；在鄒族、邵族、布農族等所流傳大洪水神話中則認為紅嘴黑鵯是犧牲自己為族人帶回火種的神鳥，但也有說法認為該鳥為臺灣藍鵲。
鳥喙

鳥喙，又稱鳥嘴，簡稱喙或嘴是鸟类上下颌包被的硬角质鞘，相當於哺乳动物吻突、唇和齿的功能。喙的主要功能是取食和梳理羽毛。某些恐龍也有類似的構造，不過不一定與鳥類同源。
达尔文正是研究了加拉帕戈斯群岛雀类的喙的变化从而提出了进化论的思想。喙的形态由于鸟类取食方式不同而有很大变异。鳥的喙可大致分為以下各類:
嘴峰（Culmen）是一條隆起線，從喙基與羽毛交界處開始，沿著喙的正中央延伸。
隼

隼属（学名：Falco）在生物分类学上是隼形目隼科中的一个属，属于小型猛禽，食肉，廣泛分佈在世界除南極洲以外的所有大陸。近30种，为白昼出的猛禽，主要特征是翅长而尖，飞行迅速有力。隼一名严格说只适用隼属的35种以上（真隼）。隼遍布全球。体型大小各异，自15厘米的小隼到长约60厘米的北极产的白隼。真隼的雌鸟个体较大，较凶猛，故鹰猎者喜用雌隼。隼的腿上覆盖着称为“旗”的羽毛，喙上有缺刻，在隼属诸种特别显著，形成齿状。
成年獵隼有漸細的翅膀，使牠們能夠高速飛行，並迅速改變方向。羽翼未豐的獵隼，在飛行的第一年，有較長的飛羽，牠們的廣泛翼，更像是一般的鳥，這使得牠更容易學習有效的獵殺，這些成年所必需的特殊飛行技能。所有這些鳥用牠們的喙來獵殺，牠們利用嘴側面的“牙齒”， 不像鷹和其他鷹科鳥類，牠們利用自己的腳爪上的鉤爪來獵殺。共有五十多种，主要包括如下：
本属包括的物种如下：
红眼航班

红眼航班（英語：Red-eye flight）是指在深夜至凌晨时段运行，並於翌日清晨至早上抵達目的地，飛航時間少於正常睡眠需求（8小时）的客運航班。红眼航班最早在1959年出现于美国，因为乘客下飛機时多睡眼惺忪，紅著眼睛上下飛機，红眼航班因此得名。但如果是約八小時以上的紅眼航班，對可以在飛機上熟睡的旅客來說反而較佳，因這種航班可以給予旅客充足睡眠，还可以節省旅客的時間及住宿費用；在另一方面，如果兩地時差過大，旅客為了調整時差就產生了類似熬夜的身心負擔。
事實上，由於红眼航班的飛行時間欠佳，通常只能吸引經濟艙乘客選乘，對於能為航空公司提供較高收益的頭等、商務旅客而言，红眼航班是相當惡劣的飛行安排。因此，红眼航班的頭等、商務客艙上座率通常極度慘淡，而一旦航空公司對經濟艙的客量預算失準，客運上則隨時有虧本的可能。然而，紅眼時段是貨運的黃金時段，航空公司可以以客機的腹艙裝載貨物爭取收益，尤其是運送數量少、時間短，但收益相當高的急件貨物，利用紅眼航班不僅可以減省使用大型貨機的高昂營運成本，還可以開拓經濟艙的市場，提高收益。因此，對於部分依賴貨運業務的主要航空公司（如國泰航空、大韓航空等），红眼航班是他們十分喜歡的飛行安排，一方面可賺取急件貨物的收益，另一方面則以極廉價的機票價錢安排旅行團乘坐航班，賺取更多利潤。
2002年，中国民航业相隔22天先后发生两起空难－釜山空难和大连空难。5月11日，中国民航总局颁布一系列安全规定，包括了禁止任何国内航班跨零时起降，即对红眼航班祭出禁令。由于此禁令的存在，一些长途航线的时间安排受到限制，加大了机场资源的緊繃程度。2006年，民航总局下发通知，国内所有机场客运航班时刻从零点延长至次日凌晨二时，新疆地区延长至次日凌晨四时。2008年，中国大陆部分省市遭雪灾襲擊后，民航总局下发通知，取消凌晨兩点至六点禁止航空公司运行国内客运航班的限制，以帮助疏散滞留旅客。
红眼树蛙

红眼树蛙（學名：Agalychnis callidryas），树蛙的一种。生活在哥斯达黎加、中美洲和南美洲的热带雨林中。是一种非常罕见的蛙。
红眼睛的树青蛙是中等大小树青蛙，到达50-75毫米的长度周围覆盖这树皮和地皮图案一样的保护色。它的背部表面是变化的绿色，并且它的腹表面是白色的。最特殊的要算它那大大的突出的橙色眼睛了。青蛙的边是紫色或蓝色的，并有着白色条纹的橙色脚趾。这使它们在以岩石和树木为背景的雨林中和背景“合为一体”。
雌性的红眼树蛙会把受精卵產在水池上方的葉子底部，因此蝌蚪一孵化就會掉入下方的水中。
红眼树蛙是技艺超高的高空工作者，在它们脚趾的末端可分泌一种特殊的黏液的吸盘。借助这种特有的吸盘它们可以在光滑的表面自由的行走，特殊的喉腺和腹腺也可以分泌这种黏液，这对它们的不湿很有好处。它们吃苍蝇、飞蛾、蚂蚱、蟋蟀和其它小青蛙。
赤眼鳟

赤眼鳟（学名：Squaliobarbus curriculus）为輻鰭魚綱鯉形目鯝科赤眼鳟属的鱼类，俗名红眼、红眼鱼、醉角眼、野草鱼。
体前部为圆筒形，后部侧扁，長约30公分。银灰色，虹膜上缘为红色，側線上方的鱗片基部皆具黑點。头平扁，鬚兩對，細小易脱落，一對在吻的邊緣，另一對在嘴角。鳍无硬刺，叉形尾鳍。胸鰭、腹鰭及臀鰭淡色至橙黃色，背鰭及尾鰭灰黑。
分布于亞洲朝鲜、越南以及中国东部各水系，主要栖息于江河湖泊缓流水体，為常見的經濟魚類，近年來因水壩的修築，族群逐漸減少。该物种的模式产地在广东。
FIM-43紅眼便攜式防空飛彈

FIM-43紅眼防空飛彈是第二次世界大戰後美國的第一代步兵用肩射式（英语：Shoulder-fired missile）防空飛彈，1959年由通用動力公司研發。
紅眼防空飛彈採用被動式紅外線導引，使用時托在肩上並對著敵機用光學瞄準鏡瞄準，然後開動飛彈的紅外線導引頭，這樣飛彈就會自動鎖定目標並發出響聲警告射手已鎖定目標，射手祇要扳動扳機就可以發射飛彈，飛彈首先會以發射火藥射離發射筒，火箭發動機會在離射手約6米後才會點火，這樣是為了保護射手免被火箭的火焰燒傷。
紅眼防空飛彈是一種射後不用理的武器，但其缺點是射擊角度不大而且無敵我識別器，故已被FIM-92刺針便攜式防空飛彈取代。
Electric blue (color)

Electric blue is a color whose definition varies but is often considered close to cyan, and which is a representation of the color of lightning, an electric spark, and the color of ionized argon gas; it was originally named after the ionized air glow produced during electrical discharges, though its meaning has broadened to include shades of blue that are metaphorically "electric" by virtue of being "intense" or particularly "vibrant". Electric arcs can cause a variety of color emissions depending on the gases involved, but blue and purple are typical colors produced in the troposphere where oxygen and nitrogen dominate.
The first recorded use of electric blue as a color name in English was in 1845. The color electric blue (the version shown below as medium electric blue) was in vogue in the 1890s.
The deep tone of electric blue displayed adjacent is the color called bleu électrique in the Pourpre.com color list, a color list widely popular in France.
This shade of electric blue reflects the kind which is only metaphorically "electric". Its iridescence is also metaphoric.
The color displayed adjacent, titled medium electric blue, is the electric blue which "had an immense vogue in the latter 19th century". Its source is a textile sample from the 1890s.
Today, this tone remains typical of "electric blue" fabrics in the mass market.
Dark electric blue is a dark cyan color that is the color called electric blue, formalized as a color in the ISCC–NBS system in 1955.
The normalized color coordinates for dark electric blue are identical to Payne's grey, which was first recorded as a color name in English in 1835.
The electric blue crayfish is a species of freshwater crayfish endemic to Florida.
The electric blue gecko was first discovered by biologist William in the 1950s.
Miss. Hunter, in the Sherlock Holmes story "The Adventure of the Copper Beeches", was required to wear an electric blue dress. It first published in the UK in The Strand Magazine, in June 1892.
In a 1998 retelling of the original 1963 story of Superman Red/Superman Blue, Superman is temporarily deprived of the solar energy which his body needs. To compensate, he harnesses electricity. This eventually forces him to adopt a blue and white suit to prevent the energy from dispersing. He retained most of his abilities but lost his heat-vision and used electric attacks instead. Some fans refer to this version of Superman as "Electric Blue Superman".
David Bowie's song "Sound and Vision" references the color in the third verse,
The new wave band Icehouse had a hit single in 1987 titled "Electric Blue".
The color electric blue is associated with the astrological sign of Aquarius.
Speculum feathers

The speculum is a patch, often distinctly coloured, on the secondary wing feathers, or remiges, of some birds.
Examples of the colour(s) of the speculum in a number of ducks are:
Bright wing speculums are also known from a number of other birds; among them are several parrots from the genus Amazona with red or orange speculums, though in this case the colors are pigmentary and non-iridescent.
Coat of arms of Kashubia

The coat of arms of Kashubia (Kashubian: pòznaka Kaszëb) is the coat of arms representing Kashubians. It usually is a black griffin with a crown on a yellow background, which is used to symbolise the House of Griffin.
Kaszëbskô Jednota, the only major Kashubian organisation, presented the coat of arms as a black griffin facing right on a yellow background, claws, a beak and crown with a red tongue, a tail going behind the leg, and a black outline. It is used more often than any other versions.
The second version is the coat of arms of the Pomeranian Voivodeship, often used to represent Kashubia. It contains a black griffin with a red tongue on a yellow background without a crown facing towards the top right corner with a tail that splits into two and creates a specific pattern.
This version differs from the others in many aspects; Its outlines are different from all others. Its crown, beak, tongue, and claws are all black. The tail is similar to the first version.
The last version is a black griffin with red claws and a red beak (called an oręż) facing towards the front and the tail facing upwards, without a crown.
The first use of the coat of arms dates back to the late 12th century, when the House of Griffin, rulers of the Duchy of Pomerania, used it as a seal. The Griffins called themselves dux Cassubiae, which stated that they were, indeed, Kashubians. A similar version of the griffin emblem was used on the flag of the Pomeranian Voivodeship during the Second Polish Republic that contained a red griffin on a silver background. The first use of the red-silver flag was recorded in 1466 by the duke of Pomerelia.
The yellow-black emblem was used by the Duchy of Kashubia, a part of the Duchy of Pomerania. It is shown in the emblem itself, which included the emblems of all Pomeranian duchies under its domain.
In most cases, dukes used the version without the crown. Aleksander Majkowski claimed to have seen a crowned griffin in Gryfia (currently Greifswald). The use of the crowned griffin was adapted into Kashubian culture over time. Newspapers played a major role in its rise in popularity, as vignettes often depicted such image. The newspapers that used it were: Zrzesz Kaszëbskô, Kaszëbë, Pomerania, Tatczëzna and Kaszëbskô Òdroda.
Another mention of the coat of arms was in Jan Rompsczi's poem:
Tennōji Zoo

Tennōji Zoo (天王寺動物園) is a 11-hectare (27-acre) zoo located at Tennōji Park in Tennōji-ku, Osaka, Japan, opened on January 1, 1915. It is the third zoo to be built in Japan and is located southwest of the Shitennō-ji temple, the first Buddhist temple in Japan.
In the late 1920s, Tennōji Zoo acquired a chimapanzee, Torō, who died of pneumonia after only a month at the zoo. In response, they sent animal collector Isamu Kagawa to Africa to get a replacement, called Rita. Rita and her mate, Lloyd, became very popular at the zoo and across Japan.
The habitat features expansive habitats for African animals. These habitats are arranged so that predators like lions and hyenas appear to be sharing the same space with their prey.
Themed after a Southeast Asian rainforest, this zone formerly housed Asian elephants, the last of which, a female named Hiroko passed away in 2018. The Tennōji Zoo is planning to replace Hiroko's habitat with greater one-horned rhinos.
Established in April 2022, visitors are allowed to interact with domestic animals.
The zoo is the only zoo in Japan to house kiwis. In 2024, concerns were raised over the suitability of the kiwi enclosure.
Expected to open in spring 2025
Opened on November 21, 2023.
Home to free-flying waterbirds, the aviary has springs, dams, streams and forest, recreating a natural environment.
Opened on April 26, 2023.
Flag of Weihaiwei

The flag of Weihaiwei was the flag used by the British leased territory of Weihaiwei during British rule between 1903 and 1930. The flag consisted of a British blue ensign with an emblem containing a pair of Mandarin ducks.
In 1898, the Empire of China leased the port of Weihaiwei (威海衛) to the British Empire for 25 years. During the first few years, there was no individual flag for Weihaiwei. However, the Commissioners of Weihaiwei in Liu-kung Tao (劉公島) used a Union Jack combined with a badge of a Chinese imperial dragon on a yellow background. In 1902, the new civil Commissioner for Weihaiwei James Stewart Lockhart wrote to the Colonial Office requesting a new flag for the territory as he felt that it was inappropriate to use a Chinese national symbol on a British flag and suggested using Mandarin ducks instead. (The Flag of the Qing dynasty at the time was a dragon on a yellow background). He wrote to them stating:
Following the letter, King Edward VII approved the change of design of the flag for both the Commissioner's flag and the blue ensign in 1903. He also provided for the flag to be used for merchant shipping as the merchant ensign. In 1930, when the lease did expire following negotiations with the Republic of China, it was the British flag that was lowered at the handover ceremony and not the flag of Weihaiwei.
The flag was designed as a British blue ensign defaced with a badge of two Mandarin ducks. The ducks consist of a male in the foreground and a female in the background drinking from a stream while standing on a reed-covered bank.
Mandarin ducks were chosen to replace the Chinese imperial dragon on the flag, in keeping with the British colonial tradition of using representative common local wildlife of a specific territory as the emblem on its colonial flag.
ОФК Вихрен (Сандански)

„Вихрен“ е общински футболен клуб от град Сандански, който участва в Югозападната група на Трета аматьорска футболна лига. Клубът е основан на 24 май 1925 г. Играе домакинските си мачове на стадион Спартак в Сандански, който е с капацитет 6000 места. Клубните цветове на Вихрен са зелено и бяло. През 2005 г. Вихрен печели за първи път в своята история промоция за „A“ група. Отборът престоява четири сезона в първото ниво на родния футбол, като най-доброто класиране, което записва, е 9-ото място, постигнато през сезони 2005/06 и 2006/07.
За начало на ОФК Вихрен се смята 1925 г., когато в Сандански е основан първия футболен клуб – ФК Устрем. До 1944 г. в града са съществували и други клубове – ФК Гоце Делчев (1931 г.), ФК Беломорец (1941 г.).
След 1944 г. стартират поредица от реформи. През 1948 г. физкултурното дружество в курортния град приема името Яне Сандански. В края на 1949 г. се извършва нова промяна. Създадени са няколко доброволни спортни организации на ведомствен принцип – Строител, Червено знаме, Динамо, Спартак и др. През 1957 г. те са обединени под името Вихрен.
Вихрен се състезава в Югозападната зонална група до сезон 1976/77, когато печели за първи път промоция за Б група. Най-доброто представяне на отбора във втория ешелон е през 1979/80, когато завършва на 2-ро място, след местния опонент Беласица (Петрич). През сезон 1988/89 Вихрен отново изпада във В група. През следващите години тимът се люшка между втора и трета дивизия.
В първите години на ХХI век управлението на Вихрен е поето от бизнесмена Константин Динев. Инвестирани са сериозни финансови средства и през сезон 2004/05 отборът завършва на 1-во място в Б група, класирайки се за първи път в своята история в A група.
През следващите години Вихрен успява да се утвърди в елитната дивизия, като характерно за клуба през този период е, че разчита на много чуждестранни футболисти. Най-сериозна следа оставят сръбският защитник Зоран Цветкович, нигериецът Шалозе Удоджи, португалците Сержиньо и Жозе Фуртадо.
През 2011 г. Вихрен е изхвърлен в областните групи, а от 2012 играе в Б Група след като се обединява с Малеш (Микрево).
Клубният стадион на ФК Вихрен е „Сандански“ с 6000 места и с размери 100 m/50 m. Изкуственият терен е с размери 90/60.
ФК Малеш-Вихрен

Малеш-Вихрен е български футболен отбор от Микрево. Състезава се в Западна Б ФГ. Играе мачовете си в Сандански. Най-големия си успех постига през сезон 2006/2007, когато спечели Купата на Аматьорската футболна лига. На финала Малеш победи с 3:1 Бенковски (Бяла) след голове на Щерю Димитров – 2 и Божидар Илиев, за Бенковски точен бе Пламен Петров. Основния екип на отбора е изцяло в тъмносиньо, а резервния е бялочервени фланелки и гащета и червени чорапи. Президент на ФК. „МАЛЕШ“ Микрево е Валентин Чиликов (кмет на община Струмяни), старши треньор на клуба е Пламен Мицански. През 2012 се обединява с Вихрен (Сандански) и участва в Б група под името „Малеш-Вихрен“
Вихрен (хижа)

Хижа „Вихрен“ се намира в Пирин планина, на скален праг на левия бряг на река Бъндерица на 1972 м н.в. Построена е през 1939 – 1941 г. от туристическото дружество в Банско и е наречена Елтепе (старото име на връх Вихрен). Наричана е също „Нова Бъндерица“. Преименувана е неофициално след 1942 г., когато много други обекти в планината сменят имената си със закон. Претърпява 2 разширения – през 1949 г. от ВИФ (сега Национална спортна академия) и през 1963 г. от БТС.
Състои се от 2 масивни сгради, до които се стига по живописен асфалтов път от Банско (16 км). Допълнително на скалите над реката в източна посока са построени още 8 двуместни бунгала. Хижата има кухня, столова с 80 – 100 места, бюфет и външни тоалетни. Предлага възможност за баня. Има редовна автобусна връзка с града, а паркингът пред основната сграда може да събере до 30 автомобила. Хижата е електрифицирана чрез малък ВЕЦ, захранван от река Бъндерица. Стаите са с над 5 легла, на много места двуетажни.
Общо хижата предлага 120 – 130 легла и често е посещавана от екскурзионни групи. През 1980-те години, когато преживява своя разцвет, хижата е приемала средно по 23 000 туристи годишно и е била най-посещаваната хижа в Пирин. Поради това, че не е осъвременявана през последните години, е изместена от това място от хижа „Безбог“.
Тя е изходен туристически пункт за връх Вихрен, хижа „Синаница“, хижа „Демяница“, заслон „Тевно езеро, хижа „Яне Сандански“, заслон „Кончето“ и други.
Вихрен Чернокожев

Вихрен Илиев Чернокожев е български литературен историк и критик, доктор по филология.
Роден е на 5 юли 1951 г. в Пловдив. Кандидат на филологическите науки (днес „доктор“) с дисертация на тема „Димитър Подвързачов. Жизнен и творчески път“ (1980). От 1990 г. старши научен сътрудник II степен (днес „доцент“) в Института за литература при БАН. Заместник-директор на Института за литература (2000 – 2012). Ръководител на Издателски център „Боян Пенев“ в Института за литература (2002 – 2012). Член на Сдружение на българските писатели.
Вихрен Чернокожев е един от малцината изследователи на българския литературен хумор и сатира. За книгата си „Българският смях: Очерци и портрети“ (1994) е отличен с Националната награда „Райко Алексиев“.
Автор на проекта „Антитоталитарната литература“ и на проекта за издателска поредица „Другата българска литература на ХХ век“ в Института за литература при БАН. Автор на проекта „Идентичност и асимилация. „Възродителният процес“ през 1970-те – 1980-те години на ХХ век в литературата на мюсюлманските общности“ – съвм. с проф. д-р Зейнеп Зафер от Анкарския университет.
Кутело

Ку̀тело, познат и като Ку̀тела, Казански връх, e вторият по височина връх в Пирин планина, България. Височината му е 2908 m. Издига се на мраморното било на Северен Пирин между върховете Вихрен и Бански суходол.
Кутело е връх с четири връхни повишения, разположени на почти хоризонтален гребен, а разликата във височина между тях е съвсем малка – северозападното е с височина 2908 m, междинните коти са високи съответно 2892 m и 2901 m, а югоизточното е 2903 m.
Южно от Кутело на главното било е седловината Премката, през която минава пътека за долината на река Бъндерица и връх Вихрен. На северозапад билното стеснение Кончето свързва Кутело с Бански суходол. През Кутело не минава маркирана пътека, но от югозападната страна под върха, където склоновете са по-полегати, в камъните е вдълбана маркираната с червено подсичаща пътека от хижа Вихрен към хижа Яворов. Туристите, които искат да минат през Кончето, трябва да се качат до самия връх и оттам да слязат до карстовия ръб.
Върхът е част от алпийския траверс по мраморното било, а траверсът Черномогилски чал – Кутело – Кончето – Котешкият чал е един от най-трудните зимни траверси в българските планини.
Името Кутело носи и тесния безводен циркус, вкопан между алпийския рид Църномогилски чал (с най-висока точка 2682 m н.в.) и страничното разклонение Равния чал. Последното е остатък от денудационна повърхнина, която в източните си части се снишава стръмно към долината на река Бъндерица.
Хвойнати връх

Хвойнати връх (Овинати връх) е връх в Пирин планина. Разположен е на Главното било между върховете Вихрен и Муратов и е висок 2635 м. Изграден е от гранити. Върхът е наречен и Овинати – на Бански говор Овина значи хвойна
Хвойнати връх има куполовидна форма. Той е масивен, слаборазвит, с обширно тревисто теме при котата, откъдето вероятно произлиза и името му.
На юг острата и скалиста седловина Влахински превал свързва Хвойнати връх с Муратов връх. Тя е сравнително трудно проходима по протежение на Главното било, но представлява удобно място за преминаване от Бъндеришкия циркус в района на Голямото Муратово езеро към Влахинския циркус и езерата в него.
Хвойнати връх се свързва с връх Вихрен през седловината Кабата. При Кабата Вихренските мрамори отстъпват място на гранитите, от които е изграден и Хвойнати връх.
Западните склонове на Хвойнати връх към Влахинските езера са стръмни, тревисти и трудно проходими. На изток склоновете са покрити с клек, на места скалисти и набраздени с дълбоки улеи, които стигат чак до Равнако и коритото на река Бъндерица.
На североизток към Кабата склоновете са силно ерозирали, на места със скални блокажи, сипеи и каменопади. През зимата по тях и на източните склонове към река Бъндерица има съществен риск от лавини, затова е препоръчително да не се ползват традиционните летни пътеки за придвижване в района.
През Хвойнати връх не минават маркирани пътеки. Въпреки това върхът може да бъде изкачен лесно от Кабата или от Влахинския превал по трасирани с каменни пирамиди пътеки.
Муратов връх

Муратов връх (2669 м) е връх в Северен Пирин. Издига се на главното планинско било, на югозапад от Хвойнати връх и на северозапад от скалистия хребет Дончови караули, от който го отделя седловината Бъндеришка порта. На северозапад от върха се отделя ридът Гредаро, а на югозапад – Синанишкото странично било. Върхът е остър и скалист с форма на почти идеална четиристенна пирамида. Склоновете му са стръмни, особено северните и източните, които са обект на алпинизъм. Изграден е от гранити. Муратов връх е обезлесен, като на места в подножието му се срещат единични групи клек. По време на Възродителния процес е преименуван на Гранитен. Въпреки че това име фигурира в някои от новите туристически карти, то не успява да се наложи сред туристите.
Най-удобни изходни пунктове за изкачването му са хижите Вихрен, Синаница и заслон Спано поле.
Казаните (Пирин)

Казаните е местност в Пирин под връх Вихрен в североизточна посока или към хижа Бъндерица. Това са два дълбоки циркуса – Малкият казан се намира по-ниско (2200 м) и е обраснал с трева, докато Големият казан е разположен на височина 2400 м и цялото му дъно е затрупано с камъни, които с времето са се отчупвали от двата околни върха – Вихрен и Кутело. Големият казан има размери 1100 на 1200 м. Името си са получили от своята форма и от факта, че често от тях се издигат мъгли. Оградните им склонове са стръмни и лавиноопасни. През тях минава пътеката от хижа Бъндерица към връх Вихрен и към Кончето. В Големия казан има построен малък заслон. Тъй като местността е карстова (скалите, от които е съставен целият район, са мрамор), в Казаните не се задържа вода, нито текат каквито и да било реки или поточета. От Големия казан започва стената на връх Вихрен, висока до 300 м, която е обект на алпинизъм. В основа и има малък снежник – там снегът се задържа през цялата година. Размерите на снежника са до 90 м дължина и 40 м ширина, а дебелината на фирнования сняг е над 10 м. На него много често могат да се видят диви кози, които изобилстват в местността. Казаните са находища на еделвайс. Изходни пунктове за местността са хижите Бъндерица и Вихрен.
Кокре

Кокре (на македонска литературна норма: Кокре) е село в южната част на Северна Македония, община Прилеп.
Селото е разположено в пазвите на Дрен планина, в северния край на областта Мариово, южно от общинския център Прилеп. Разположено е на надморска височина от 720 метра. Землището му е 21,6 km. Преобладават пасищата с 1345 ха, обработваемите земи са 496 ха, а горите 115 ха.
В обобщен списък на джизието на немюсюлманите от селата от вакъфите на починалия султан Сюлейман в казата Пирлепе от 9 ноември 1615 година Кокре е записано като село с 11 ханета (домакинства). В списък (иджмал дефтер) на селищата от вакъфа на султан Сюлейман в Морихова от 14 февруари 1628 година в Кокре са отбелязани 6 ханета.
В XIX век Кокре е изцяло българско село в Прилепска кааза, Мориховска нахия на Османската империя. В „Етнография на вилаетите Адрианопол, Монастир и Салоника“, издадена в Константинопол в 1878 година и отразяваща статистиката на населението от 1873 година, Кокре (Kokré) е посочено като село с 46 домакинства и 223 жители българи.
Според статистиката на Васил Кънчов („Македония. Етнография и статистика“) от 1900 година Кокре има 466 жители, всички българи християни.
На Етнографската карта на Битолския вилает на Картографския институт в София от 1901 година Кокре е чисто българско село в Прилепската каза на Битолския санджак със 74 къщи.
В началото на XX век българското население на селото е под върховенството на Българската екзархия. По данни на секретаря на екзархията Димитър Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) през 1905 година в Кокре има 400 българи екзархисти. Към 1906-1907 година енорийски свещеник в Кокре, Пещани и Кален е Петър Поптрайков.
Според Георги Трайчев Кокре има 56 къщи с 446 жители българи.
При избухването на Балканската война 1 човек от Кокре е доброволец в Македоно-одринското опълчение.
В Първата световна война 6 души от селото загиват като войнци в Българската армия.
Ел тепе (заслон)

Заслон „Ел тепе“ (известен още като „Казана“) е малък заслон в Пирин планина. Разположен е на 2445 метра надморска височина върху морена в средата на циркус Голям Казан, в близост до постоянния снежник под северната стена на връх Вихрен.
Построен е от БАН през 1957 г. Използван е като укритие при изучаването на постоянния снежник в циркуса. Площта му е 4 м, с дървена облицовка върху металната конструкция, има гръмоотвод. В заслона няма персонал, може да приюти до 4-5 души. Препоръчва се ползването да става само в извънредни случаи. Заслонът се поддържа от Туристическо дружество „Ел тепе“, Банско.
Гредаро

Гредаро е връх в северния дял на Пирин планина. Той е стръмен и масивен, с височина 2605 метра. Най-високият връх е по едноименния рид Гредаро, който се отделя на северозапад от Муратов връх. На изток от Гредаро и западно от връх Вихрен са разположени Влахинските езера. Те дават началото на Влахинска река – ляв приток на Струма. Ридът Гредаро отделя Влахинския циркус от Георгийския.
Най-лесно до върха се стига през Гергийските езера по тревист склон.
Спано поле (заслон)

Заслон „Спано поле“ се намира в северния дял на Пирин планина. Разположен е на височина 2055 метра под югозападните склонове на връх Башлийски чукар, в южните части на циркуса Малко Спано поле.
Представлява група от 10 двуместни бунгала, туристическа столова с кухня и външна лятна столова. Покривите на бунгалата са метални, с големи бели точки на червен фон, поради което заслонът е наричан „Гъбките“. През лятото до заслона има палатки с допълнителен капацитет 10 – 12 места. Тоалетните са външни, има питейна вода, електроснабдяването е от собствена ВЕЦ.
Изходни пунктове
Изходни точки
Кратки излети
Илия (село)

Илия е село в Западна България. То се намира в община Невестино, област Кюстендил.
Село Илия се намира в планински район, областта Пиянец. Разположено е по източните склонове на върховете Езерник и Човеко, по западните, източните и южните склонове на височината Ветрова воденица.
Планирано е близо до село Илия да се изгради нов контролно-пропускателен пункт между България и Северна Македония.
За първи път се споменава в регистър от 1576 г. като Кленовик, в което е влизало и съседното село Църварица.
При направени проучвания в голямата пещера „Радина пещера“ край село Илия се е установило, че е била населявана в края на каменномедната епоха и ранножелязната епоха. В областта са открити и материали от средния неолит и ранния неолит.
До селото има река, която се нарича Турската река. Тя се казва така, защото според местното предание който турчин я преминел животът ставал застрашен от живеещите българи до тази река. По време на османската власт в този район са се заселили малко преселници от Кюстендил. Те всъщност са търсели убежище, скрито в планината, за да не могат да ги открият турските власти. Така в този район до днес не се гледа с добро око на турците от малцината останали живи там.
До преди 10 ноември 1989 година в близост до селото всяка година се е правил събор на „Черната скала“. Там отиваха както местните и потомците им от цяла България, така и много жители от тогавашната Югославия.
Численост и дял на етническите групи според преброяването на населението през 2011 г.:
List of mountains of the Balkans

This is a list of the top 20 highest ultra prominent mountains in mainland Balkan Peninsula.
Triglav peak (2,864 m, prominence 2,059 m) in the Slovenian Julian Alps is geographically part of the Balkan Peninsula, as it is east of river Soča, but it is not part of the Mountain System of the Balkan Peninsula, but part of the Mountain System of the Alps.
Kutelo

Kutelo (Bulgarian: Кутело [ˈkutɛɫo]) is a summit in the Pirin mountain range, southwestern Bulgaria. With a height of 2,908 m it is the second highest peak in Pirin after Vihren (2,914 m), and the third one in Bulgaria, behind Musala (2,925 m) in Rila and Vihren. Kutelo is a double peak with a small saddle between the two parts, the lower being only one meter shorter than the higher one, at 2,907 m. Seen from the town of Bansko, it appears higher than Vihren.
Like Vihren, which towers to the south, Kutelo is built up of marble but its slopes though sheer are not so rocky and it is not very difficult to climb. On the north-eastern slopes there are alpine climbing tracks of category II "b". The Premkata saddle is situated to the south and leads to Vihren while to the north is the narrow karst edge Koncheto which links Kutelo to the summit of Banski Suhodol. There are no marked tracks to the summit of Kutelo, but on the slanting western slope among the rocks is nestled the track between the Vihren refuge and Yavorov refuge. This track also leads along Koncheto. In the homonymous waterless cirque to the north-east there are snow-drifts all the year. To the south-east is the cirque Golemiya Kazan with Europe's southernmost glacier, Snezhnika. Pirin's second glacierlet, Banski Suhodol Glacier, is situated below the northern face of Kutelo.
Kutelo is home to chamois and on its slopes grow edelweiss (Leontopodium nivale) and a number of other rare herbaceous plants.
Hvoynati Vrah

Hvoynati Vrah (Bulgarian: Хвойнати връх, meaning Juniper Peak) is a 2,635 m high peak in the Pirin mountain range, south-western Bulgaria. It is situated on the main mountain ridge between the summits of Vihren (2,914 m) and Muratov Vrah (2,669 m). It is built up of granite.
Hvoynati Vrah is domed shape, with an extensive grassy cover around the top elevation. To the south, the sharp pointy saddle Vlahinski pass connects it with Muratov Vrah. This saddle separates the Vlahinski Cirque to the northwest from the Banderishki Cirque to the southeast and forms the most accessible connection between them. To the north the saddle Kabata leads to Vihren, the highest summit in the mountain range. At Kabata the granite rocks of Hvoynati Vrah give way to the marble rocks in the direction of Vihren.
The western slopes of Hvoynati vrach towards the Vlahini Lakes are steep, grassy and difficult to access. To the east, the slopes are covered with dwarf mountain pine; in places they are rocky and furrowed with deep gullies that reach all the way to the bed of the river Banderitsa. To the northeast towards Kabata, the slopes are heavily eroded, in places with rock blockages, screes and rockfalls. In winter, there is a significant risk of avalanches along the eastern and northeastern slopes.
There are no marked tourist trails through Hvoynati Vrah. However, the peak is easily accessible from the Kabata or Vlachinski pass by paths marked with stone cairns.
Vihren Peak

Vihren Peak is a sharp peak rising to about 1150 m in Levski Ridge of the Tangra Mountains, eastern Livingston Island in the South Shetland Islands, Antarctica overlooking Devnya Valley and Huron Glacier to the north-northwest, and Magura Glacier to the southeast.
The feature is named after the homonymous summit of the Pirin Mountains in Bulgaria.
The peak is located at 62°39′36″S 60°01′40″W﻿ / ﻿62.66000°S 60.02778°W﻿ / -62.66000; -60.02778, which is next northeast of Vitosha Saddle, 1.73 km northeast of Great Needle Peak (Falsa Aguja Peak), 490 m south-southwest of Helmet Peak, and 2.2 km north of Radichkov Peak (Bulgarian topographic survey Tangra 2004/05 and mapping in 2005 and 2009).
This article includes information from the Antarctic Place-names Commission of Bulgaria which is used with permission.
Freel Peak

Freel Peak is a mountain located in the Carson Range, a spur of the Sierra Nevada, near Lake Tahoe in California.
The peak is on the boundary between El Dorado County and Alpine County; and the boundary between the Eldorado National Forest and the Humboldt-Toiyabe National Forest. At 10,886 feet (3,318 m), it is the tallest summit in the Carson Range, El Dorado County, and the Tahoe Basin. Due to its elevation, most of the precipitation that falls on the mountain is snow.
In 1893, the U.S. Geological Survey assigned the name Freel Peak to what was then known as Jobs Peak. James Freel was an early settler in the area.
According to the Köppen climate classification system, Freel Peak is located in an alpine climate zone. Most weather fronts originate in the Pacific Ocean, and travel east toward the Sierra Nevada mountains. As fronts approach, they are forced upward by the peaks (orographic lift), causing them to drop their moisture in the form of rain or snowfall onto the range.
Ehagay Nakoda

Ehagay Nakoda (/eɪˈhɑːɡeɪ nəˈkoʊdə/ ay-HAH-gay nə-KOH-də; Stoney Nakoda variants include Ehage Nakoda and Îhage Nakoda [eˈhage, ĩˈhage naˈkoda]) is a multipeaked massif located immediately south of the town of Canmore just east of the Spray Lakes road in Alberta's Canadian Rockies. The mountain sports two subsidiary peaks with commemorative names, Mount Lawrence Grassi (which is the tallest) and Ha Ling Peak on the northwestern end. It also sports two other named peaks: Ship's Prow on the southeastern side, and Miners Peak. The mountain is separated from Mount Rundle by Whiteman's Gap, and is separated to the South from The Three Sisters by Three Sisters Pass.
Ehagay Nakoda was formerly named Mount Lawrence Grassi, but the name was changed along with renaming Ha Ling Peak. In 1998, the name of the massif was changed to Ehagay Nakoda, meaning "The Last Nakoda" ("The last human being"), which is derived from a Stoney Nakoda origin story about the mountain's creation. This traditional story told of a Nakoda who was transformed into a mountain by Iktomni (the Trickster, or the Old Man) so that they would remain on this Earth long after human beings cease to inhabit it. The story was submitted by a local Stoney Nakoda Elder, Peter Lazarus Wesley, for the renaming of Chinaman's Peak, but the decision was made to rename the entire massif while also changing the name of Chinaman's Peak to Ha Ling Peak. To respect the history of Lawrence Grassi and the former name of the mountain, the tallest peak was named Mount Lawrence Grassi.
The peak is named for Lawrence Grassi (1890–1980), an Italian miner who emigrated to Canada in 1912. After working with the Canadian Pacific Railway for several years he worked in the Canmore coal mines, Grassi also became a well-respected climbing guide as well as building many trails in the area, including one to the Grassi Lakes which also bear his name.
Ha Ling Peak was previously officially named Chinaman's Peak in 1980, but the name was removed in 1997, underwent a name change in 1998. The peak is named in honour of Ha Ling, who was a Chinese cook working for a mining camp and the first person known to have summited the peak. He bet some coworkers $50 that he could climb the mountain and return in less than ten hours. When he returned in five and a half hours, people doubted him, so he led people up the mountain to where he had planted a small flag, and left behind an even larger flag that could be seen from the nearby town of town of Canmore, Alberta. Ha Ling Peak is the northmost peak of Ehagay Nakoda.
Ship's Prow is the South peak of Ehagay Nakoda. It is named for its prominent, ship's prow-like appearance on the end of Ehagay Nakoda as seen from the nearby town of Canmore, Alberta.
Miners Peak is the first peak Southeast of Ha Ling Peak. Miners Peak was named in honour of the mining community that once worked below the mountain mining coal. Though the name of the peak is often spelled with an apostrophe (i.e., Miner's), this is an incorrect spelling.
As told by Stoney Nakoda Elder Peter Lazarus Wesley.
మెట్రోరైలు

మహానగరాల్లో ఉన్న వివిధ రకాల రవాణా వ్యవస్థలలో మెట్రో రైలు వ్యవస్థ ఒకటి. రోడ్డు రవాణా వ్యవస్థపై పెరుగుతున్న భారాన్ని తగ్గించడంలో మెట్రో రైలు వ్యవస్థ ప్రధాన పాత్ర వహిస్తుంది.
మెట్రో రైలు వలన కింది ప్రయోజనాలు కలుగుతున్నాయి
ఇండియన్ ఇన్‌స్టిట్యూట్ ఆఫ్ మేనేజ్‌మెంట్ బెంగళూరు

ఇండియన్ ఇన్‌స్టిట్యూట్ ఆఫ్ మ్యానేజ్మెంట్ బెంగళూరు ఒక ప్రభుత్వ బిజినెస్ స్కూల్, ఈ సంస్థ భారతదేశంలోని బెంగళూరు నగరంలో ఉంది. దీనిని 1973లో స్థాపించడం జరిగింది.
ఈ సంస్థలో పోస్టు గ్రాడ్యుయేట్, డాక్టోరల్, ఎగ్జిక్యూటివ్ అలాగే విద్యలను అందిస్తారు. ఈ సంస్థ ఎంబీఏ విద్య అందించడంలో పేరుగాంచింది.
1972లో ఐఐఎం అహ్మదాబాదు అలాగే ఇర్మా కళాశాలలను స్థాపించిన రవి జె.మత్తయి, అంతకు ముందే స్థాపించి ఉన్న ఐఐఎం కలకత్తా, అహ్మదాబాదులలో విద్యార్థుల సంఖ్య పెరగటం గమనించి మరిన్ని ఐఐఎంలు అవసరమని ప్రభుత్వానికి ప్రతిపాదించడమైనది. అలా ప్రతిపాందించిన వాటిల్లో బెంగళూరు కూడా ఒకటి. ప్రభుత్వ రంగ వ్యవస్థలలో మ్యేనేజిమెంటు తెలిసిన నిపుణులను పెంచడానికి ఈ సంస్థ స్థాపన ఉంద్దేశించబడింది. దీనికి మద్దతు ప్రకటిస్తూ కర్ణాటక ప్రభుత్వం వంద ఎకరాల భూమిని కేటాయించి 30 లక్షల పెట్టుబడిని అందించింది. 1973 అక్టోబరు 28న అప్పటి దేశ ప్రధాన మంత్రి ఇందిరా గాంధీ ఈ కళాశాలను ప్రారంభించింది.
100 ఎకరాల విశాల విస్తీర్ణంలో ఉన్న ఈ కళాశాల ప్రాంగణం బెంగళూరు నగరానికి దక్షిణాన ఉన్న బన్నేరుఘట్ట రోడ్డులో ఉంది. కళాశాలకు దగ్గర్లో ఉన్న బెంగళూరు నమ్మ మెట్రో పింక్ లైన్ ప్రస్తుతం నిర్మాణంలో ఉంది. ఈ కళాశాల నిర్మాణ రూపాన్ని ప్రిట్జర్ ప్రైజ్, పద్మభూషణ్ అవార్డు గ్రహీత బి.వి జోషి రూపొందించారు.
ఈ కళాశాల ప్రాంగణంలో అకడమిక్ బ్లాక్లు, గ్రంథాలయం ఉన్నాయి.
బెంగళూరు రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్

బెంగళూరు రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ బెంగళూరు, కొత్త డిల్లీ మధ్య నడిచే రాజధాని రైలు.
బెంగళూరు రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ బెంగళూరు, కొత్త డిల్లీ మధ్య నడిచే అత్యంత వేగంగా నడిచే రైళ్ళలో రెండవ వేగవంతమయిన రైలు.ఈ రైలు ప్రతి రోజు రాత్రి 08గంటలకు 22691 నెంబరుతో బయలుదేరి మూడవ రోజు ఉదయం 5గంటల 55నిమిషాలకు హజరత్ నిజాముద్దీన్ రైల్వే స్టేషన్ చేరుతుంది.తిరుగుప్రయాణంలో 22692 నెంబరుతో ప్రాయాణిస్తుంది.
బెంగళూరు రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ ను నవంబర్ 1 1992 లో ఒక వారంతపు రైలుసర్వీసుగా ప్రారంభించారు.తరువాత దీనిని వారానికి రెండుమార్లు, తరువాత మూడుమార్లు, నాలుగుమార్లకు పొడిగించడం జరిగింది.జూలై 1 2017 నుండి బెంగళూరు రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ ను రోజువారి సర్వీసుగా మార్చడం జరిగింది.
బెంగళూరు రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ బెంగళూరు, కొత్త డిల్లీ మధ్య 2385కిలో మీటర్ల దూరాన్ని అధిగమింఛడానికి 33గంటల 55నిమిషాల సమయం తీసుకుంటుంది.
బెంగళూరు రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ బెంగళూరు, కొత్త డిల్లీ మధ్య 2385కిలో మీటర్ల దూరాన్ని 70కిలో మీటర్ల సగటు వేగంతో ప్రయాణిస్తుంది.
బెంగళూరు రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ లో ఎ.సి మొదటి తరగతి భోగి ఒకటి, రెండవ తరగతి భోగీలు 5, మూడవ తరగతి ఎ.సి భోగీలు 11,1 పాంట్రీకార్,2జనరేటర్ల భోగీలు కలిగివుంటుంది.
బెంగళూరు రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ ప్రారంభంలో ఖాజీపేట లోకోషెడ్ అధారిత WDM-3A డీజిల్ ఇంజన్ ను సికింద్రాబాద్ జంక్షన్ రైల్వే స్టేషను వరకు, అక్కడినుండి హజరత్ నిజాముద్దీన్ రైల్వే స్టేషన్ వరకు ఘజియాబాద్ లోకోషెడ్ అధారిత WAP-1 లేదా WAP-4 ఎలక్టిక్ లోకోమోటివ్ను ఉపయోగంచేవారు.2010 సంవత్సరం నుండి కృష్ణరాజపురం లోకోషెడ్ అధారత WDM-3A డీజిల్ ఇంజన్ ను, సికింద్రాబాద్ జంక్షన్ రైల్వే స్టేషను వరకు ఉపయోగించేవారు.తరువాత 2013వ సంవత్సరం నుండి WDM-4 డీజిల్ ఇంజన్ ను, సికింద్రాబాద్ జంక్షన్ రైల్వే స్టేషను వరకు ఉపయోగించేవారు.అక్కడినుండి హజరత్ నిజాముద్దీన్ రైల్వే స్టేషన్ వరకు తుగ్లకబాద్ లేదా లాల్ గుడా అధారిత WAP 7 ఎలక్టిక్ లోకోమోటివ్ను ఉపయోగంచేవారు.2017 జూన్ 30 న గుంతకల్లు -బెంగళూరు రైలుమార్గం పూర్తిస్థాయిలో విద్యుతీకరణ జరిగిన తరువాత ఘజియాబాద్ లేదా లాల్ గుడా లేదా తుగ్లకబాద్ అధారిత WAP 7 ఎలక్టిక్ లోకోమోటివ్ను ఉపయోగిస్తున్నారు.
మల్లేశ్వరం (బెంగళూరు)

మల్లేశ్వరం, కర్ణాటక రాష్ట్ర రాజధాని బెంగుళూరు నగరానికి వాయువ్య దిశలో ఉన్న శివారు ప్రాంతం. ఇది బిబిఎంపి జోన్లలో ఒకటి. 1898లో వచ్చిన ప్లేగు వ్యాధి తరువాత ఇది ఒక శివారు ప్రాంతంగా అభివృద్ధి చేయబడింది. చాలామంది నగర కేంద్రం నుండి బయటకు వచ్చారు. కడు మల్లేశ్వర దేవాలయం పేరు మీదుగా ఈ ప్రాంతానికి మల్లేశ్వరం అని పేరు వచ్చింది. బెంగళూరు వరల్డ్ ట్రేడ్ సెంటరు, మంత్రి స్క్వేర్, ఓరియన్ మాల్ వంటి షాపింగ్ మాల్స్, అనేక కార్యాలయాలు ఉన్నాయి.
మైసూర్ విశ్వవిద్యాలయం మొదటి వైస్-ఛాన్సలర్ హెచ్.వి.నంజుండయ్య అప్పటి శివారు మల్లేశ్వరంను నిర్మించాడు. ఇక్కడ అన్ని వర్గాల ప్రజలు ఉన్నారు. నోబెల్ గ్రహీత సి.వి.రామన్, శాస్త్రవేత్త కృష్ణస్వామి కస్తూరిరంగన్, బ్యాడ్మింటన్ ప్రపంచ ఛాంపియన్ ప్రకాష్ పడుకోనే, అతని కుమార్తె దీపికా పదుకోణే, కర్ణాటక సంగీతకారుడు దొరైస్వామి అయ్యంగార్, నృత్యకారిణి శాంతారావు, సినీ తారలు బి. సరోజా దేవి, రాధిక పండిట్, జగ్గేష్ మొదలైనవారు ఇక్కడ నివసించేవారు.
బెంగళూరు సెంట్రల్ టిఫిన్ రూమ్ (1920), జనతా హోటల్, న్యూ కృష్ణ భవన్, వీణ స్టోర్స్ వంటివి వారసత్వ కేంద్రాలు ఇక్కడ ఉన్నాయి.
ఇది నగర వాయువ్య భాగంలో ఉంది. ఇక్కడికి సమీపంలో యశ్వంత్‌పూర్, రాజాజినగర్, సదాశివ్‌నగర్, శేషాద్రిపురం, కెంపెగౌడ బస్ టెర్మినస్ ఉంది. సంపిగే రోడ్ లో మల్లేశ్వరం మెట్రో స్టేషను ఉంది.
ఆంధ్రప్రదేశ్ మెట్రో రైల్ కార్పొరేషన్ లిమిటెడ్

ఆంధ్రప్రదేశ్ మెట్రో రైల్ కార్పొరేషన్ లిమిటెడ్ (ఎ.ఎం.ఆర్.సి) , విజయవాడ మెట్రో, విశాఖపట్నం మెట్రో నిర్వహణకు ఉద్దేశించి ప్రారంభించిన ప్రభుత్వ-పబ్లిక్ సెక్టార్ సంస్థ. విజయవాడ మెట్రో రైలు ప్రాజెక్టు అమలు కోసం స్పెషల్ పర్పస్ వెహికల్ (ఎస్.పి.వి) గా మొదట దానిని ఎ.ఎం.ఆర్.సిలో చేర్చారు, తర్వాత విశాఖపట్నం మెట్రో రైల్ ప్రాజెక్టును కూడా ఈ జాబితాలో చేర్చారు. ఇది మొదట వి.జి.టి.యం ఉడాలో ఒక మాస్ రాపిడ్ ట్రాన్సిట్ సిస్టం వలె ప్రతిపాదించబడింది, తర్వాత దీనిని ఆంధ్ర ప్రదేశ్ రాజధాని ప్రాంత అభివృద్ధి ప్రాధికార సంస్థ లోకి మార్చారు.
2015 అక్టోబరు 29 న అమరావతి మెట్రో రైల్ కార్పొరేషన్ను మొదటి మేనేజింగ్ డైరెక్టరుగా ఎన్.పి. రామకృష్ణ రెడ్డితో ప్రారంభించారు . మొదటి ఈ ప్రాజెక్టును డి.ఎం.ఆర్.సి ఒక మీడియం మెట్రో రైలు ప్రాజెక్టుగా రూపకల్పన చేసింది, కాని కొన్ని ఆర్థిక సమస్యల కారణంగా ఇది భారత ప్రభుత్వంచే తిరస్కరించబడింది. అందువల్ల ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రభుత్వం లైట్ మెట్రో రైలును ఎంపిక చేసింది, దీనిని మెట్రో ప్రాజెక్టులకు సంబంధించి ప్రభుత్వానికి సలహాదారుగా పనిచేస్తున్న ఇ.శ్రీధరన్ తీవ్రంగా వ్యతిరేకించారు. రాజధాని నగరమైన అమరావతి యొక్క అవసరాలను ఇది తీర్చలేదని ఆయన అన్నరు. కాని ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రభుత్వం ప్రత్యామ్నాయం లేక ప్రతిపాదనను మార్చలేదు. ఈ కారణంగా ఆయన విధుల నుండి తప్పుకున్నారు, అంతేకాక ఎ.ఎం.ఆర్.సి, డి.ఎం.ఆర్.సి మధ్య ఒప్పందం రద్దయింది. కొందరు కొరియా, మలేషియా కంపెనీల ఆర్థిక సహాయంతో ఈ ప్రాజెక్టును చేపట్టాలని ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రభుత్వం ఎ.ఎం.ఆర్.సి ను ఆదేశించింది.
విజయవాడ మెట్రో రెండు కారిడార్లుగా ప్రతిపాదించారు, పండిట్ నెహ్రూ బస్ స్టేషన్ నుండి నిడమానూరు వరకు 13.3 కిమీ, పండిట్ నెహ్రూ బస్ స్టేషన్ నుండి పెనమలూరు వరకు 12.8 కిమీ పొడవు. ఈ కారిడార్లలో 25 స్టేషన్లు ఉన్నాయి బస్టాండ్, పెనమలూరు మధ్య కారిడార్ కోసం ₹ 831 కోట్ల (US $ 120 మిలియన్), బస్టాండ్ నుండి నిడమానూరు కారిడార్ కోసం ₹ 969 కోట్ల (US $ 130 మిలియన్) వెచ్చించారు.
దీనిని 42 కిలోమీటర్ల పొడవైన కారిడార్లతో ప్రతిపాదించారు, 31 కిలోమీటర్ల పొడవుతో గాజువాక నుండి కొమ్మాడి వరకు మొదటిది, గురుద్వార్ నుండి 5 కిలోమీటర్ల ఓల్డ్ పోస్ట్ ఆఫీసు వరకు రెండవది, మూడవది తడిచెట్లపాలెంనుండి చిన్న వాల్తేరు వరకు 7 కిమీ. ఈ ప్రాజక్టు వ్యయం ₹8,000 crore₹8,000 crore (US$1.0 billion)గా అంచనా.
విజయవాడ మెట్రో

విజయవాడ మెట్రో రైలు భారత దేశం లోని ఆంధ్ర ప్రదేశ్ రాష్ట్రములో విజయవాడ నగరంలో ఒక ప్రతిపాదిత వేగవంతమైన రైలు రవాణా వ్యవస్థ. ఈ వ్యవస్థ ట్రాఫిక్ రద్దీ తగ్గించడానికి ప్రతిపాదించబడింది. అలాగే ప్రకటించిన ఆంధ్ర ప్రదేశ్ రాజధాని వంటిది దానికి సమీపంలో వస్తోంది. విజయవాడ మెట్రో మొదటి దశలో 30 కి.మీ. ఆవరించి ఉండే విధంగా రెండు కారిడార్లు కలిగి ఉంది. మొదటి కారిడార్ మహాత్మా గాంధీ రోడ్ ద్వారా వి.ఆర్. సిద్ధార్థ ఇంజనీరింగ్ కాలేజీ నుండి పండిట్ నెహ్రూ బస్ స్టేషను వరకు, రెండవది బిఆర్‌టిఎస్ రోడ్, రైల్వే స్టేషను ద్వారా రామవరప్పాడు రింగ్ నుండి పండిట్ నెహ్రూ బస్ స్టేషను వరకు ఉంటుంది.
మెట్రో వ్యవస్థ ట్రాఫిక్ రద్దీ తగ్గించడానికి ముఖ్యమంత్రి చంద్రబాబు నాయుడు ప్రతిపాదించారు. అలాగే ఆంధ్ర ప్రదేశ్ రాజధాని వంటిది దానికి సమీపంలో వస్తోంది అని ప్రకటించారు. ఢిల్లీ మెట్రో రైల్ ప్రాజెక్టును అమలు చేయడములో విజయవంతమైనది దృష్టిలో ఉంచుకుని, ప్రాజెక్ట్‌ను వీక్షించడానికి ఈ. శ్రీధరన్ నేతృత్వంలోని ఢిల్లీ మెట్రో రైల్ కార్పొరేషన్ (డిఎంఆర్‌సి) కి ప్రదానం చేశారు. నిజమైన పనితీరును, అతని శైలిని, చూసి ఈ. శ్రీధరన్ ప్రముఖంగా "మెట్రో మాన్" అని పిలవబడతారు. కొద్దికాలం క్రితమే నగరాన్ని సందర్శించారు. ఆ పర్యటన తరువాత, ప్రాజెక్ట్ పని చురుకుగా జరుగుతున్నది. డిఎంఆర్‌సిని విజయవాడ మెట్రో ఫేజ్-1 ప్రాజెక్టు డిసెంబరు,2018 నాటికి పూర్తి కావాలని నిర్ణయం చెయ్యబడింది. డీటైల్డ్ ప్రాజెక్ట్ రిపోర్ట్ పని సాగుతోంది.
ఆర్‌విఆర్ అసోసియేట్స్, ఒక సంస్థకు కేటాయించిన గృహ, ట్రాఫిక్ సర్వేలు బాధ్యతను నిర్వహిస్తున్నది, ఆ పని మీద యున్నది.
ఆంధ్ర ప్రదేశ్ యొక్క ముఖ్యమంత్రిగా నారా చంద్రబాబు నాయుడు, ఆంధ్ర ప్రదేశ్ రాష్ట్రమునకు ఒక కొత్త రాజధాని కొరకు ప్రణాళికలో భాగంగా, ఆయన విజయవాడ స్మార్ట్ నగరంగా అభివృద్ధి ప్రణాళిక, విజయవాడలో మెట్రో కొరకు ప్రణాళికలు రూపొందించారు.
ప్రతిపాదించిన రెండు లైన్లు అంతరమార్పు విజయవాడ నగరం యొక్క దక్షిణ దిక్కున ఉన్న ఒక బస్ స్టేషను, కృష్ణానది పక్కన అయిన పండిట్ నెహ్రూ బస్ స్టేషన్ (పిఎన్‌బిఎస్) వద్ద ఉంది.
ప్రతిపాదిత మొదటి లైన్ బందరు రోడ్డును అనుసరించే మహాత్మా గాంధీ రోడ్ ద్వారా పండిట్ నెహ్రూ బస్ స్టేషను నుండి పెనమలూరు వరకు, రెండో లైన్ విజయవాడ జంక్షన్ రైల్వే స్టేషను ద్వారా ఏలూరు రోడ్ వెంట పిఎన్‌బిఎస్ నుండి నిడమానూరు వరకు సాగుతుంది. అమరావతి (రాష్ట్ర రాజధాని) వరకు పొడిగింపు తరువాత దశలో ప్రతిపాదించబడింది. ప్రాజెక్ట్ వన్ టౌన్ ప్రాంతంలోని ప్రజల అవసరాలను తీర్చదు. ఇక్కడ కాళేశ్వర రావు మార్కెట్, వస్త్రలత, కనక దుర్గ ఆలయం వంటివి వాణిజ్య ప్రదేశాలలో నెలకొని ఉన్నాయి.
కడప-బెంగళూరు రైలు మార్గము

కడప-బెంగుళూరు రైలు మార్గము భారతదేశం లోని ఆంధ్ర ప్రదేశ్, కర్ణాటకలో కొనసాగుతున్న బ్రాడ్ గేజ్ రైల్వే లైన్ ప్రాజెక్ట్. ఇది కర్ణాటకలోని బెంగళూరు వయా కోలార్ ద్వారా ఆంధ్రప్రదేశ్ లోని కడపను కలుపుతుంది.
ఈ ప్రాజెక్టుకు పునాది రాయిని 2010 సెప్టెంబరు 2 న రూ.2000 కోట్ల వ్యయముతో వేశారు.
ఈ ప్రాజెక్ట్ నాలుగు దశలలో నిర్మించబడుతుంది. మొదటి దశ రాయచోటిని కలుపుతుంది. మదనపల్లెలో ధర్మవరం-పాకాల శాఖ రైలు మార్గము రెండవ దశ స్థానంలో పేర్కొనబడి ఉంది. మూడవ దశలో మదనపల్లె నుండి ముళుబాగిలు వరకు కలుపుతుంది. చివరగా నాల్గవ దశలో చివరి ముళుబాగిలు నుండి కోలార్ వరకు కలుపుతుంది, బంగారుపేట ద్వారా బెంగుళూరు చేరుకోవడానికి చివరిది.
ఈ ప్రాజెక్ట్ దక్షిణ మధ్య రైల్వే జోన్ లోని గుంతకల్లు రైల్వే డివిజను, నైఋతి రైల్వే జోన్ లోని బెంగుళూరు రైల్వే డివిజను రెండు జోన్ల యొక్క అధికార పరిధిలో వస్తుంది. గుంతకల్లు రైల్వే డివిజన్లో మొత్తం 260.40 కిలోమీటర్లు రైలు మార్గములో 217.60 కిలోమీటర్ల మార్గం ఉంది. బెంగుళూరు రైల్వే డివిజను పరిధిలో మిగిలిన భాగం మార్గం ఉంది.
ఈ రైలు మార్గము పెండ్లిమర్రి వరకు నడుస్తుంది. జూన్ 16, 2017 నుండి సాధారణ రైలు సర్వీసు ప్రారంభమైంది. ఈ రైలు మార్గము కోసం 2019లో రూ.210 కోట్లు కేటాయించారు.