Zhou Enlai

Si Zhou Enlai (5 Marso 1898 - Enero 8, 1976) ay ang unang Premier ng Republika ng Tsina, naglilingkod mula Oktubre 1949 hanggang sa kanyang kamatayan noong Enero 1976. Naglingkod si Zhou kasama ang Tagapangulo ng Partido Komunista ng Tsina Mao Zedong at naging instrumento sa pagtaas ng kapangyarihan ng Partido Komunista ng Tsina, at sa paglaon ng pagkontrol nito, pagbubuo ng patakarang panlabas, at pagbuo ng Tsino ekonomiya.
Isang mahusay at mahusay na diplomat, si Zhou ay nagsilbi bilang Intsik Dayuhang Ministro ng Republika ng Tsina dayuhang ministro mula 1949 hanggang 1958. Pagtataguyod ng mapayapang pakikipamuhay sa Kanluran pagkatapos ng Digmaang Koreano , siya ay nakilahok sa 1954 Geneva Conference at sa 1955 Bandung Conference, at tumulong sa pag-uwi ng 1972 pagbisita ni Nixon sa China. Tumulong siya na mag-isip ng mga patakaran hinggil sa mapait na mga pagtatalo sa Estados Unidos, Taiwan, Unyong Sobyet (pagkatapos ng 1960), India at Vietnam.
Nakaligtas si Zhou sa mga purpura ng iba pang mga nangungunang opisyal sa panahon ng Cultural Revolution. Habang si Mao ay nagtalaga ng karamihan sa kanyang mga huling taon sa pakikibakang pampulitika at gawaing pang-ideolohiya, si Zhou ang pangunahing puwersang nagpapatakbo sa likod ng mga pangyayari ng estado sa panahon ng karamihan ng Cultural Revolution. Ang kanyang mga pagtatangka sa pagpapagaan sa Red Guards na pinsala at ang kanyang mga pagsisikap na protektahan ang iba mula sa kanilang poot ay naging popular siya sa mga yugto ng Cultural Revolution.
Nang magsimula ang pagbagsak ng kalusugan ni Mao noong 1971 at 1972 at pagkakasunod ng pagkamatay ni Lin Biao, si Zhou ay inihalal na Unang Pangalawang Tagapangulo ng Partido Komunista Ika-10 na Komite Sentral ng 10th Central Committee noong 1973 at sa gayon ay itinalaga bilang kapalit ni Mao, ngunit nakipaglaban pa rin sa Gang ng Apat sa loob ng pamumuno ng Tsina. Gayunpaman, nabigo ang kalusugan ni Zhou at namatay siya walong buwan bago si Mao noong ika-8 ng Enero 1976. Ang napakalaking pampublikong pagbubuhos ng kalungkutan sa Beijing ay bumaling sa galit sa Gang ng Apat, na humahantong sa Tiananmen Incident. Kahit na si Zhou ay nagtagumpay sa pamamagitan ng Hua Guofeng, ang kaalyado ni Zhou Deng Xiaoping ay nakapagpalit na ng Gang of Four sa pamulitka at kinuha ang lugar ni Hua bilang pinakadakilang pinuno ng 1978.
Gu Shunzhang, ang bilang ng dalawang tao ng network ng mga komunistang Tsino na paniniktik, na ang pagtalikod ay nagbunga ng malubhang suntok sa kilusang komunista. Pagkabalik sa Shanghai noong 1929, nagsimulang magtrabaho si Zhou sa ilalim ng lupa, na nagtatag at nangangasiwa sa isang network ng mga independyenteng mga komunistang selyula. Pinakamalaking panganib ni Zhou sa kanyang trabaho sa ilalim ng lupa ay ang pagbabanta ng natuklasan ng sikretong pulis ng KMT, na itinatag noong 1928 na may tukoy na misyon na kilalanin at alisin ang mga Komunista. Upang maiwasan ang pagtuklas, Zhou at ang kanyang asawa nagbago ng mga residensiya nang hindi bababa sa isang beses sa isang buwan, at gumamit ng iba't ibang mga alias. Si Zhou ay madalas na nagtago ng sarili bilang isang negosyante, kung minsan ay may suot na balbas. Si Zhou ay maingat na lamang dalawa o tatlong tao ang nakakaalam ng kanyang kinaroroonan. Ipinagtataw ni Zhou ang lahat ng mga tanggapan ng Partido sa lunsod, tinitiyak na ang mga tanggapan ng CCP ay hindi nagbahagi ng parehong mga gusali kung sa parehong lungsod, at hinihiling ang lahat ng mga kasapi ng Partido na gumamit ng mga password upang makilala ang isa't isa. Pinaghihigpitan ni Zhou ang lahat ng kanyang mga pulong sa alinmang bago 7AM o pagkatapos ng 7PM. Si Zhou ay hindi kailanman gumamit ng pampublikong transportasyon, at naiwasan na makita sa mga pampublikong lugar.