davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Protección solar

En Arquitectura se habla de protección solar para referirse al efecto del sol y la capacidad de regular la temperatura en el interior de locales habitables. Indistintamente necesita protegerse del sol una superficie vidriada o una superficie opaca. En cada caso será sensiblemente diferente el modo en que el calor del sol se transmitirá al interior del local.
En el caso de superficies vidriadas o simplemente ventanas la radiación solar llegará a la superficie del exterior del vidrio y en condiciones generales medias el 86% continuará por el interior del local hasta encontrar una superficie opaca. Dependiendo de su color parte de absorberá y parte se reflejará. La parte absorbida calentará la masa del elemento y luego de calentada irradiará calor en el espectro infrarrojo, ya no visible al ojo humano.
La protección solar puede ubicarse indistintamente en el interior del local para evitar el ingreso de la radiación solar, en el espacio entre dos vidrios en cierto tipo de ventanas o el exterior.
Para una misma ventana orientada hacia el mediodía y dependiendo de la ubicación de la protección solar la temperatura no será la misma dentro de una habitación.
La tabla muestra los cambios en las temperaturas en diversos puntos para una temperatura exterior constante, en función de donde se ubique la protección solar.
Se entiende por protección solar a cualquier dispositivo fijo o móvil que impida total o parcialmente el ingreso de la radiación solar al interior de un local o habitación. Tendremos así: persianas, cortinas de enrollar, postigos, postigones, pantallas parasol, toldos, balcones y saledizos, entre otros.
Cada uno de estos tendrá la capacidad de frenar en parte el paso de los rayos del sol y es usual el uso de un factor para determinar dicha capacidad.
El factor solar es pequeño cuando la protección solar es opaca y de tonalidad clara. Si la protección solar no es opaca y permite parcialmente el paso de la radiación solar el valor del factor solar F aumenta.
F = α K h e {\displaystyle F={\frac {\alpha \ K}{h_{e}}}\!}
donde:
En el caso de superficies opacas se recibe el 100% de la radiación y en función del color, parte se absorbe y parte se refleja. La parte absorbida comienza a calentar la masa y el calor viaja por esta por conducción para luego irradiar en el infrarrojo el interior del local y elevar su temperatura.
Esto que puede ser beneficioso en un clima frío o en el período frío del año en cualquier sitio de la tierra, se vuelve perjudicial en climas cálidos o en el período cálido. Esto ya que tiende a sobrecalentar el interior de los locales por sobre los niveles de confort higrotérmico.
Es en estas condiciones que se hace necesaria una protección solar.
Window security

The term window security may refer to any of a range of measures used to avoid unauthorized access through windows, and prevent crimes such as burglary and home invasions. Window security is used in commercial and government buildings, as well as in residential settings.
In ancient Greek and Roman houses, grilles were rarely used and had simple designs, rectangular or diamond-shaped, as shown in 1st and 2nd-century wall paintings. In medieval times some castles, prisons and convents were protected by rudimentary iron grilles. From the 11th century to 15th, in France, Spain, Germany and Italy, the blacksmiths started to take care of the beauty of their products, so the grilles started to be characterized by iron and bronze decorative motifs. While French blacksmiths approached the highest perfection in the execution of Gothic and Baroque grilles, Italian ones maintained the sobriety of design. After attempts to imitate stylistically these grilles in the 19th century, the simplicity of design has taken over, and particular importance is given to the materials and the execution. Openable bars have been introduced to the market.
During the middle of the 1800s in the United Kingdom, glass started to be used in the ordinary shops, but wooden shutters were retained to protect the goods exposed. At about this time, metal grilles started to be used at night to allow passersby to view the goods on display. Metal roller shutters were introduced in the late 1970s and early 1980s as a response to street riots throughout the United Kingdom, but now there are alternative solutions for the security of shops.
According to the European standards (EN 1627, EN 1628, EN 1629 and EN 1630), the resistance of a closing system can be classified into six levels, for which it has to be tested in standardized modalities.
Window locks may be difficult to use for elderly or disabled people, but easier to use locks have become available. In addition, during a fire or a similar emergency situation in which it is necessary to escape, lockable windows, window shutters or grilles (especially fixed ones) may become dangerous obstacles, so it is necessary to ensure that the keys are as close to the windows as is practical or, if a window is an important emergency exit, that it can be opened from the inside without the use of a key.
Alejandría

Alejandría (Spanish for the name Alexandria) is a town and municipality in the Antioquia Department, Colombia. It is part of the sub-region of Eastern Antioquia and is bordered to the north by the municipalities of Concepción, Santo Domingo and San Roque, on the east by the municipality of San Rafael, on the south by the municipalities of San Rafael and Guatapé, and on the west by the municipalities of El Penol and Concepción. Its capital is 90 kilometers from the city of Medellin, the capital of Antioquia department. The municipality has an area of 149 km.
As is the case with much of eastern Antioquia, what is today Alejandria was originally inhabited by the Tahamí people.
Alejandria was founded by Don Alejandro Osorio, Mrs. Procesa Delgado, Don Salvador Cordoba and Mr. Climaco Jaramillo in 1886. By 1889 were erected the village to the township of the municipality category of Guatapé by agreement of February 20 that year.
Unlike what happened with almost all the municipalities of Antioquia, which were created by orders from departmental entities, the creation of Alejandria as a municipality was initiated by presidential decree from Bogota. President Reyes agreed to the requests, and by decree 304 of March 1907, created the town of Alejandria.
Alejandria is divided into 15 Veredas:
Alejandria has a cool tropical rainforest climate (Af) due to altitude. It has very heavy rainfall year-round.
Population Total: 4.657 inhabitants. (2018)
Literacy: 99.4% (2005)
According to figures submitted by the DANE of the census 2005, composition ethnographic the municipality is:
It has multiple access roads from Medellin city to the municipality of Alejandria:
Natural heritage
Historical and artistic heritage
1960s decor

1960s décor refers to a distinct style of interior decoration that became prominent in the 1960s and early 1970s. Green, (such as pea green and drab), yellow, pink, and orange (such as peach and saffron) hues were popular for wallpaper, carpets, curtains, sofas, chair seats, and cushions, often with patterns or bright flowers. English decorator David Hicks was an important influence on interiors in the 1960s, inspired by bright colours associated with India. Hicks popularized use of "psychedelic patterns and acid-edged colors," peaking in the period 1967–1973, a time when there was interest in the Hippie movement and "flower power." In the same era, Dorothy Draper, one of Manhattan's top interior decorators of the 1960s, used 'dull' white and 'shiny' black as one of her favorite combinations.
The "Retro Modern" style is associated with the decades of the 1950s and 1960s. As a furniture material, polypropylene, which was manufactured in colors that could be matched to paint chips, came into its own. Foam molding, mostly used as upholstery cushions, became a basic structural unit for furniture in the early 1960s. Large areas, such as sofas, beds, carpets, drapes and wallcovers, were covered in vibrant colors and patterns. Employing "psychedelic intensity", the colors and styles were influenced by India, Spain, and the Mediterranean.
In the 1950s and 1960s, specialized patterns in wall painting were developed. Sherwin-Williams manufactured an Applique system and similar systems were manufactured by Karl Höhn, also Reuss, in Germany.
Many hotels and restaurants retain their décor from the 1960s or specifically employ Sixties-style features to give them a more nostalgic sensibility. Pink or orange paintwork, bedspreads, and curtains, which were fashionable in the 1960s, however, were considered by some to be "hideous" or "painful" by the early 2000s. As Paul Evans put it, "For many the popular image of 1960s home design was of ephemerality and excess, of plastic or paper chairs and lurid carpets and wallpaper." By the 2020s, however, many of these previously-loathed styles and colors came back into fashion with movements such as cottagecore, spread on social media platforms such as TikTok.
Television series from the era, such as The Avengers, Batman, The Man from U.N.C.L.E, Bewitched, The Saint, and Randall and Hopkirk (Deceased) provide fine examples of the type of décor popular during this period and are an important aspect of the look of the productions; for the latter, orange hues are included in the title design.
Maisons du Monde

Maisons du Monde (French pronunciation: [mɛzõ dy mõd(ə)], Houses of the world) is a French furniture and home decor company founded in Brest in 1996 by Xavier Marie. At the end of 2015, it had nearly 250 stores across France, Italy, Spain, Luxembourg, Belgium, Germany, and in Switzerland, of which more than 180 are in France. In 2010, it generated nearly €323 million in sales. In 2015, it employed over 5,500 people.
In 2006, Maisons du Monde launched its online shop and offered the whole of its catalogue of furniture and a large part of its objects of decoration. Maisons du Monde published a catalogue presenting its new collection at the beginning of the year.
The American business Bain Capital purchased the Maisons du Monde group in 2013 for €680 million (80%).
In 2015, it achieved a turnover of 699 million euros, of which 460 million were in France.
In February 2016, two US banks—Goldman Sachs and Citigroup—were mandated to prepare for an IPO.
In 2018, Maisons du Monde opened its first store in the United States, located in Wynwood, Florida. In 2019, Maisons du Monde opened a new store located in Aventura Mall, the third largest shopping mall in the United States.
In 2020, Maisons du Monde was hit by the Covid-19 crisis, but managed to hold its own above expectations. From January to June, sales fell by 13.3% to 489 million euros. Nevertheless, a second warehouse will open in early 2021 near the port of Le Havre to receive goods from Asia.
265 stores in Europe:
The brand sells online in United States, Germany, the United Kingdom, Portugal, the Netherlands and Austria.
PTC Creo

Creo is a family of Computer-aided design (CAD) apps supporting product design for discrete manufacturers developed by PTC.
Creo runs on Microsoft Windows and provides software for 3D CAD parametric feature solid modeling, 3D direct modeling, 2D orthographic views, Finite Element Analysis and simulation, schematic design, technical illustrations, and viewing and visualization. Creo can also be paired with the Mastercam machining based software.
PTC began developing Creo in 2009, and announced it using the code name Project Lightning at PlanetPTC Live, in Las Vegas, in June 2010.
In October 2010, PTC unveiled the product name Creo. PTC released Creo 1.0 in June 2011.
Creo Parametric and Creo Elements compete directly with CATIA, Siemens NX/Solid Edge, and SolidWorks. The Creo suite of apps replace and supersede PTC’s products formerly known as Pro/ENGINEER, CoCreate, and ProductView.
Residential architecture in Ibiza

The residential architecture in Ibiza includes typical white modular houses built in the Mediterranean style. The appearance of traditional residential buildings was influenced by various cultures appearing for centuries on the island. Assyrian (ground plan) and Egyptian (façade type) impact is particularly visible.
Traditional houses located in almost every part of Ibiza consist of independent modules arranged on a rectangular plan. The walls of the buildings are made of thick quadrangular stone slabs covered with a white layer of limestone. The buildings feature flat roofs based on wooden ceiling beams. Rainwater that accumulates on the roof surface is often channelled into special water tanks and reused by house owners. The traditional homes in Ibiza are made of stone slabs and juniper trunks that are craved and sawed in order to use them in floors, beams and posts.
What distinguishes traditional Ibiza houses is their white colour that has been an inspiration for artists, e.g. painter Vincent Ferrer Guasch for years. The buildings have become an integral part of the island’s landscape and that is why, in many world areas, Ibiza has been called the "white island". The tradition of whitewashing walls with limestone is connected with the conviction that white colour protects against heat and reflects sun light. In the past, limestone was also chosen due to economic reasons. This relatively cheap and easily accessible material looks aesthetically pleasing and the process of whitewashing does not require technical skills. Unfortunately, the limestone layer is not durable and requires annual do-overs. Churches in Ibiza are just another instance of buildings that require systematic whitewashing.
The traditional whitewashed houses can usually be found far from popular tourist resorts. Rural houses are usually located in a dispersed way and their location depends on the conditions of the natural environment. The houses are rarely grouped. The main advantage of choosing the areas located far away from the rocky coast is the fertile soil. That is why, olive groves as well as almond and citrus orchards are usually planted in proximity to rural houses.
Bulkang Matutum

Ang bulkang Matutum ay isang aktibong bulkan na may layong 5.7 kilometro (3.5 milya) mula sa Acmonan sa Tupi, South Cotabato, Pilipinas. Ang mga pamilyang "Blaan" ay likas/tubong mga naninirahan sa paahan ng bulkan.
Sa paligid ng bunganga sa bulkan ay napapalibotan ng mala gubat, mapuno, mahalaman at may mga naninirahang hayop kabilang ang mga agila at tarsier.
Ang "Matutum" ay matatagpuan sa munisipalidad ng Tupi sa Timog Cotabato sa timog Mindanao, timog Pilipinas.
Na may layong 15 kilometro (9.3 milya) hilaga ng Polomolok at 30 kilometro (19 milya) hilaga-hilaga kanluran ng General Santos City.
Ang Matutum ay isang stratovolcano na may taas na 2,286 metres (7,500 ft) base sa diametro 25 kilometro (16 milya).
Ito ay may dalawang "hot springs" tawag ay Acmonan at Linan, 5.7 kilometro (3.5 milya) sa timog-timog kanlurang paahan ng bulkan.
Ang mga Landayao, Tampad, at Albulhek ay nasa kanlurang bahagi ng Magolo sa hilaga.
Ang Volcanologists ay saksi sa pagputok ng "Matutum" noong ika 7 Marso 1911.
Ang bulkang Matutum ay isa sa mga aktibong Mga bulkan sa Pilipinas, na nakapalibot sa Singsing ng Apoy ng Pasipiko.
Haplorhini

Ang mga haplorhine na may tuyong ilong na mga primado ay mga kasapi ng kladong Haplorhini: ang prosimian na mga tarsier at ang mga anthropoid. Ang mga anthropod ang mga catarrhine (mga Lumang Daigdig na unggoy at mga ape kabilang ang mga tao) at ang mga platyrrhines (mga Bagong Daigdig na unggoy). Ang mga omomyid ay isang ektstinkt na pangkat ng mga prosimian na pinaniniwalaang mas malapit na nauugnay sa mga tarsier kesa sa anumang mga strepsirrhines at itinuturing na pinaka-primitibong mga haplorhine.
Ang mga pagtatantiyang molekular sa genome na mitokondrial ay nagmumungkahing ang Haplorhini at ang kapatid nitong kladong Strepsirrhini, ay naghiwalay noong 74 milyong taong ang nakakalipas ngunit walang koronang mga primadong fossil ang alam sa simula ng Eocene, 56 milyong taon ang nakakalipas. Ang parehong pagsisiyasat na molekular ay nagmungkahing ang impraorden na Tarsiiformes an ang tanging nabubuhay na pamilya ang tarsier (Tarsiidae) ay sumanga mula haplorhine mga 70 milyong taon ang nakakalipas. Ang fossil na Archicebus ay pareho sa pinakakamakailang ninuno sa panahong ito.
Ang ibang pangunahing klado sa loob ng Haplorhini, ang mga simian (o mga anthropoid) na nahahati sa dalawang parvorden: Platyrrhini ( ang New World monkeys) at Catarrhini (ang Old World monkey at mga bakulaw). Ang Bagong Daigdig na Unggoy ay humiwalay sa mga catarrhine noong mga 35 - 40 milyong taon ang nakakalipas at may pinagmulang Aprikano, samantalang ang mga bakulaw (Hominoidea) ay humiwalay mula sa Lumang Daigdig na Unggoy (Cercopithecoidea) noong mga 25 milyong taon ang nakakalipas.
Ang sumusunod ang talaan ng mga nabubuhay na pamilyang haplorhine at mga lugar nila sa Orden na Primates:
Primates

Ang Primates (pagbasa: pray-mey-tiz) ay isang pangkat ng mga mamalyang naglalaman ng lahat ng mga primates (pagbasa sa Inggles: pray-meyts) o mga primate (pagbasa sa Filipino: pri-ma-te) na kinabibilingan ng mga lemur, mga loris, mga tarsier, mga sari-saring unggoy, at mga bakulaw (Inggles: apes) na kabilang ng mga tao. Tinatawag ang mga kasapi nito na primate. Mayroong mga umaabot sa 400 mga uri ng mga primate. Kahawig ng tao ang lahat ng mga primate sa ilang kaparaanan o katangian. Mayroon silang mga kamay na may limang mga daliri, mga kuko (karamihan sa ibang mga hayop ang may mga pangkahig). Nahahati ang mga primate sa dalawang mga grupo: ang Strepsirrhini at ang Haplorrhini. Kabilang sa Haplorrhini ang mga unggoy, mga tarsier at mga bakulaw, kabilang ang mga tao. Kabilang sa Strepsirrhini ang mga lemur, mga loris, mga galago (kilala rin bilang mga "sanggol ng palumpong") at ang aye-aye.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Mamalya ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Prosimyo

Ang mga prosimian (maari rin tawaging prosimyo) ay isang pangkat ng mamalya na inilalarawan bilang mga primate ngunit hindi mga unggoy o bakulaw. Ang mga ito ay kinabibilangan ng mga lemur, mga bushbaby, at mga tarsier. Ang mga ito ay itinuturing na may katangiang mas primitibo kaysa sa mga unggoy at bakulaw. Ang mga prosimyo ang tanging mga primate na katutubo sa Madagascar at matatagpuan rin sa Aprika at Asya. Maliban sa mga tarsier, lahat ng umiiral na prosimyo ay nasa suborder na Strepsirrhini. Ang prosimyo ay isang paraphyletic group at hindi clade dahil mas kamakailan ang parehong ninuno (recent common ancestor) ng mga tarsier (at iba pang hindi na umiiral na prosimyo) sa mga unggoy at bakulaw kaysa sa iba pang prosimyo.
Ang adapiforms ay isang hindi na umiiral na pagpapangkat na parehong prosimyo at strepsirrhine. Ang omomyiforms ay isa pang hindi na umiiral na pangkat ng prosimyo, ngunit ang mga ito ay pinaniniwalaang mga haplorhine, mas nauugnay sa mga tarsier, ngunit isang outgroup sa iba pang haplorhine.
Ang mga prosimyo ay minsang isang pangkat na itinuring na isang suborder ng Primates (suborder Prosimii - Gr. pro, bago sumapit ang, + simia, bakulaw). Gayunpaman, ang mga ito ay naipakitang paraphyletiko na ang ibig sabihin ay ang pinaka kamakailang karaniwang ninuno ng mga ito ay isang prosimyo ngunit ito ay may ilang mga inapo(descendants) na hindi prosimyo (i.e. mga unggoy at mga ape). Ang relasyong ito ay ipinapakita ng mga ranggo sa talaan sa ibaba ng kasalukuyang klasipikasyon ng Primates sa pagitan ng lebel na order at pamilya. Ang klasipikasyon ay ginagamit sa isang mas pang-asal na terminong sa kasalukuyan sanhi ng kawalan ng walang katulad na huling karaniwang ninuno.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Soolohiya ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Unggoy

Ang unggoy ay isang primado ng suborden na Haplorrhini at impraorden na simian na isang Lumang Daigdig na unggoy o isang Bagong Daigdig na unggoy ngunit hindi kasama ang mga bakulaw. Sa kasalukuyan ay may mga 260 alam na nabubuhay na species ng unggoy. Ang marami sa mga ito ay nakatira sa mga puno bagaman may ilang species ng unggoy na pangunahing nakatira sa lupain gaya ng mga baboon. Ang mga unggoy ay pangkalahatang itinuturing na matalino. Hindi tulad ng mga bakulaw na walang buntot, ang mga unggoy ay karaniwang may buntot. Ang mga walang buntot na unggoy ay hindi tamang tinawag na mga "bakulaw" o "ape" gaya ng mga walang buntot na Barbary macaque na tinatawag na "Barbary ape". Ang mga Bagong Daigdig na unggoy (superpamilyang Ceboidea) ay inuuri sa loob ng pavorden na Platyrrhini samantalang ang mga Lumang Daigdig na unggoy (superpamilyang Cercopithecoidea) ay bahagi ng pavorden na Catarrhini na kinabibilangan ng mga hominoid na kinabibilangan ng mga tao. Dahil ang Lumang Daigdig na unggoy ay mas malapit sa mga hominoid kesa sa mga Bagong Daigdig na unggoy, ang mga unggoy ay hindi isang unitaryong (monophyletic) pangkat.
Ang mga bakulaw (ape) ay lumitaw sa loob ng "mga unggoy" bilang kapatid ng Cercopithecidae sa Catarrhini at kaya sa usapang kladistiko , sila ay mga unggoy rin. Gayunpaman, may mga pagsalungat na tawagin ang mga bakulaw na mga unggoy kaya ang "Lumang Daigdig na Unggoy" ay maaaring mangahulugang mga Cercopithecoidea (hindi kabilang ang mga bakulaw) o the Catarrhini (kabilang ang mga bakulaw). Nilagay ni Linnaeus ang pangkat na ito noong 1758 kasama ng mga tarsier sa isang genus "Simia" (hindi Homo) na isang pangkat na kinikilala ngayon bilang Haplorhini.
Ang mga lemur, loris at mga galagos ay hindi mga unggoy. Sa halip, sila ay mga primadong strepsirrhine (suborden Strepsirrhini). Ang kapatid na pangkat ng mga simian na mga tarsier ay mga primadong haplorhine rin bagaman hindi sila mga unggoy.
Ang mga klasipikasyong siyentipiko ay mas karaniwan ngayon na batay sa mga grupong monophyletiko na mga pangkat na binubuo ng lahat ng mga inapo ng isang karaniwang ninuno. Ang mga Bagong Daigdig na Unggoy at mga Lumang Daigdig na Unggoy ay bawat isang mga pangkat na monophyletiko ngunit ang kanilang kombinasyon ay hindi sa kadahilanang hindi kasama rito ang mga hominoid (mga bakulaw at mga tao). Sa kadahilanang ito, ang katagang "unggoy" ay hindi na tumutukoy sa isang kinikilalang siyentipikong taxon. Ang pinakamaliit na tinatanggap na taxon na naglalaman ng lahat ng mga unggoy ang impraorden Simiiformes o simians. Gayunpaman, ito ay naglalaman rin ng mga hominoid kaya ang mga unggoy sa termino ng kasalukuyang kinikilalang taxa ay mga hindi hominoid na simian.
Ang talaan sa iba ay nagpapakita kung saan ang iba't ibang mga pamilya ng unggoy ay nakalagay sa klasipikasyon ng mga nabubuhay na primado.
Bitamina C

Ang bitamina C(Vitamin C, L-ascorbic acid o L-ascorbate) ay isang mahalagang nutriento para sa mga tao at ilang mga species ng mga hayop. Sa mga buhay na organismo, ang ascorbate ay umaasal bilang antioxidant sa pamamagitan ng pagpoprotekta sa katawan laban sa oksidatibong stress. Ito rin ay kopaktor sa hindi bababa sa walaong mga ensimatikong reaksiyon kabilang ang ilang mga reaksiyong sintesis ng collagen na kung hindi gumagana ay maaaring magdulot ng matinding sintomas ng sakit na scurvy. Sa mga hayop, ang mga reaksiyong ito ay labis na mahalaga sa pagpapagaling ng mga sugat at sa pagpipigil ng pagdudugo mula sa mga capillary.
Ang karamihan sa mga hayop at halaman ay may kakayahang mag-sintesis(synthesize) ng kanilang sariling bitamina C sa pamamagitan ng sekwensiya ng apat na pinapatakbo ng ensima na mga hakbang na kumokonberte sa glucose patungo sa bitamina C. Ang glucose na kailangan upang mag-sintesis ng ascorbate sa atay(sa mga mammal at mga ibon na nagsasagawa ng perching) ay kinakatas mula sa glycogen. Ang sintesis ng ascorbate ay isang nakabatay sa glycogenolisis na proseso. Sa mga reptilya at mga ibon, ang biosintesis ay isinasagawa sa mga kidney nito.
Kabilang sa mga hayop na nawalan ng kakayahan na mag-sintesis ng sariling bitamina C ang mga simian at tarsier na ang pinagsamang ito ay bumubuo sa dalawang pangunahing mga suborder ng primate na anthropoidea na tinatawag ring haplorrhini. Kabilang sa pangkat na ito ang mga tao(humans). Ang ibang mga mas primitibong mga primate(strepsirrhini) ay may kakayahang gumawa ng sariling bitamina C. Ang sintesis ay hindi naisasagawa sa ilang mga species sa pamilya ng maliit na rodent na caviidae na kinabibilangan ng mga guinea pig at capybara ngunit ito ay naisasagawa sa ibang mga rodent gaya ng mga daga. Kabilang din sa mga ilang species ng ibong passerine ay walang kakayahang lumikha ng sariling bitamina C ngunit hindi lahat ng mga species nito. May teoriyang ang kakayahang ito ay nawala ng hiwalay ng ilang mga beses sa mga ibon. Ang lahat ng nasubukang(tested) paniki kabilang ang mga pangunahing pamilya ng mga paniking kumakain ng mga insekto at prutas ay walang kakayahang mag-sintesis ng sariling bitamina C. Ang bakas ng GLO ay natukoy sa tanging 1 sa 34 mga species ng paniki na sinubukan sa buong saklaw ng 6 na mga pamilya ng paniking sinubukan.
Gabi (gulay)

Ang gábi o gabe (Colocasia esculenta; Ingles: taro, taro root, tuber plant, Hindi: arvi) ay isang maharinang halamang-ugat. Kulay kayumanggi ang mga ugat na ito at sali-salimuot. Mainam na lutuin ang mga ito na hinahaluan ng katas ng limon upang mabawasan ang paninikit.
Ang gabing-uwak (Ingles: taro) ay isang espesye ng mga gabi na mas maliit kaysa gabi-gabihan.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Gulay ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Ikalabindalawang Gabi

Ang Ikalabindalawang Gabi (Ingles: Twelfth Night, Epiphany Eve) ay isang kapistahan sa ilang mga sangay ng Kristiyanismo na tanda ng pagdating ng Epipaniya at pagtatapos ng Labindalawang mga Araw ng Pasko. Binigyang kahulugan ito ng Shorter Oxford English Dictionary bilang ang gabi ng ikalima ng Enero, bago ang pagsapit ng Ikalabindalawang Araw, ang bisperas ng Epipaniya, na dating huling araw ng mga pagdiriwang ng Pasko at isinasagawa bilang isang panahon ng pagsasaya. Subalit, pangkasalukuyang mayroong ilang kalituhan sa kung aling gabi nga ba ang Ikalabindalawang Gabi: mayroong nagbibilang na ang gabi ng Epipaniya mismo (ikaanim ng Enero) ay ang Ikalabindalawang Gabi. Ang isang pinanggalingan ng kalituhan ito ay sinasabing ang nakagawian noong panahong Midyebal na pagsisimula ng bawat isang bagong araw tuwing paglubog ng araw, kung kaya't ang Ikalabindalawang Gabi ay nauuna sa Ikalabindalawang Araw. Sa ilang mga pagkakataon, ang ika-25 ng Disyembre ay ang unang araw ng Pasko, kung kaya't ang ika-5 ng Enero ay ang ika-12 araw. May kamalian na bilangin ang panahon ng Kapaskuhan bilang 12 mga araw "pagkaraan" ng Araw ng Pasko, na nagsasagawa sa ika-6 ng Enero bilang Ikalabindalawang Araw, dahil sa ang ika-6 ng Enero, at ang mga panahon na pangsimbahan ay hindi nagkakapatung-patong.
Isang kamakailang paniniwala sa ilang mga bansang nagsasalita ng wikang Ingles ang humahawak na hindi magiging masuwerte kapag iniwan ang mga palamuting Pampasko na nakabitin pa rin pagkalipas ng Ikalabindalawang Gabi, isang paniniwalang unang nakakabit sa kapistahan ng Candlemas na nagdiriwang ng Paghahain kay Hesus sa Templo (ika-2 ng Pebrero).
Sa Inglateran noong panahong midyebal at panahong Tudor, ang Ikalabindalawang Gabi ay tanda ng wakas ng isang kapistahan tuwing panahon ng taglamig na nagsisimula tuwing Bisperas ng mga Banal — na nakikilala sa ngayon bilang Halloween. Ang Panginoon ng Masamang Pamamahala (Panginoon ng Maling Pamamahala) ay sumasagisag sa pagbitin ng daigdig na nakabaligtad. Sa araw na ito, ang Hari at ang lahat ng mga matataas ay magiging mga dukha at ang mga mahihirap naman ay magiging mayaman at makapangyarihan. Sa simula ng pestibal ng Ikalabindalawang Gabi, kinakain ang isang kakanin na naglalaman ng isang monggo (bean). Ang tao na makakatagpo ng monggong ito ang siyang mamumuno sa kapistahan. Hudyat ang hatinggabi ng wakas ng pamumuno niyang ito at ang mundo ay manunumbalik sa normal. Ang karaniwang tema ay ang normal na kaayusan ng mga bagay ay mababaligtad. Ang ganitong tradisyon ng Panginoon ng Maling Pamamahala ay ipinipetsang pabalik sa mga pagdiriwang sa Europa bago pa man ang pagdating Kristiyanismo, katulad ng kapistahan ng Samhain ng mga Seltiko at ang pestibal ng Saturnalia ng Sinaunang Roma.
Pangunahin ang pagkain at inumin sa mga pagdiriwang na isinasagawa sa makabagong kapanahunan, at ang lahat ng mga pinaka pangtradisyon ay nagbuhat pa sa nakalipas nang mga daantaon.
Ang Isang Libo't Isang Gabi

Ang Kitāb ʾAlf layla wa-layla (كتاب ألف ليلة وليلة‎; Ingles: One Thousand and One Nights; tuwirang salin: Ang Isang Libo't Isang Gabi), kilala rin sa Ingles bilang The Arabian Nights' Entertainment (tuwirang salin: Arabong mga Gabi ng Paglilibang), ay ang 1,001 kuwentong isinalaysay ni Sharazad sa loob ng 1,001 gabi upang maligtas ang kanyang sarili mula sa kamatayan. Inilahad ito ng prinsesang naging reyna at asawa ni Shahryar, isang haring nahumaling sa pagpapatay ng asawa at susundan pagkatapos ng pagpapakasal sa ibang babae. Mga tradisyonal ang mga kuwento at nagmula sa maraming bahagi ng Gitnang Silangan at Dulong Silangan. Nasa Arabe ang unang nakasulat na kopya na nagawa noong mga 1000 AD. Kabilang sa mga kuwento ang Sindbad ang Mandaragat at Aladdin.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Panitikan ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Biretia

Biretia is an extinct genus of Old World monkey belonging to the extinct family Parapithecidae. Fossils are found from Late Eocene strata in Egypt.
The first discovery of Biretia was a single tooth dated to approximately 37 mya, which was found in 1988 at the Bir el Ater site in Algeria. This species was named Biretia piveteaui. In 2005, two new species were classified, B. fayumensis and B. megalopsis. Both were discovered at Birket Qarun Locality 2 (BQ-2), which is located about 60 mi south of Cairo in Egypt's Fayum depression.
A very small anthropoid, it only weighed around 280 to possibly 380 grams. Fragments from the jaw suggest that it had had very large eyes in proportion to its body size, which would suggest that it was nocturnal. Biretia is unique among early anthropoids in exhibiting evidence for nocturnality, but derived dental features shared with younger parapithecids draw this genus, and possibly 45-million-year-old Algeripithecus (Strepsirrhini), into a morphologically and behaviorally diverse parapithecoid clade of great antiquity."
The smallest of the species, B. fayumensis, had an estimated weight of 273 g, while the largest, B. megalopsis, had a weight of about 376g. Adaptations of the skull of B. megalopsis are easily comparable to the modern tarsiers, a small, modern Asian primate with a nocturnal insectivorous lifestyle. We can infer the possibility of a nocturnal lifestyle for B. megalopsis' from the animal's molar roots, which are truncated to accommodate for large eye sockets typical of a nocturnal primate. The large eye structure and similarity to the modern tarsiers also suggests that it has lost its tapetum lucidum. Thus, B. megalopsis demonstrates itself as being the oldest known nocturnal primate.
The genus is otherwise known only from a handful of fossil fragments, including a few maxilla fragments and some teeth and teeth fragments from the different species.
The fossil fragments found for B. fayumensis, new species, include a composite of isolated P2 (DPC 21759C), P3 (DPC 21249E), P4 (DPC 21371A), M1 (DPC 21250D), and M2 (DPC 21539E). For B. megalopsis, new species, maxilla with M1 through M3 (DPC 21358F).
Gursky's spectral tarsier

Gursky's spectral tarsier (Tarsius spectrumgurskyae), also known locally as Wusing, is a species of tarsier found in the island of Sulawesi in Indonesia. A recent taxonomic revision split this species off from the spectral tarsier and other tarsier species based on difference in vocalisations and pelage. These tarsiers, like other species of primates, are able to communicate with other individuals of the same species through flexible call patterns, in which they output different note patterns based on their duet partner's calls.
The species is named after Dr. Sharon Gursky, who carried out studies on the species's behavioral ecology (published using the now-superseded taxonomy, with the studied population classified as spectral tarsier Tarsius spectrum). The new name avoids the disconnect between the name used in the earlier publications and Gursky's study population.
Radioteatro en Uruguay

La historia del radioteatro en Uruguay comienza a fines de la década de 1920, cuando las radioemisoras uruguayas transmitían obras de teatro en auditorios de Montevideo.
En 1930 se formaron los primeros elencos radioteatrales dirigidos por Concepción Olona (Radio Monte Carlo) y el matrimonio Pedro Becco y Teresa Lacanau (CX 30), quiénes interpretaron grandes éxitos de la Literatura Universal.
El Radioteatro propiamente dicho surgió en 1934 por iniciativa de Heraclio Sena, con la creación de Las Aventuras de Carlos Norton (CX 22 Radio Fada) basado en historias policiales, Brochazos Camperos (1935, El Espectador) y La Querencia, fueron los primeros éxitos radioteatrales.
Este género episódico denominado radioteatro provocó furor en la sociedad uruguaya de las décadas de 1940 y 1950.
A medida que las interpretaciones radiofónicas lograban aceptación se conformaron las compañías de Isolina Núñez, Manuel Collado, Josefina Díaz, Julio Alassio y Blanca Burgueño, entre otros.
Con el género episódico surgió la figura del libretista, entre los que destacaron Mario Rivero y Tomás Valenzuela. Rivero creó a personajes de gran éxito como Casimiro Parola y Juancito Sangredulce. Valenzuela escribió para Trampolín de Panoramas dirigido por Tristán Narvaja (1935, CX 42) y El Hijo de las Sombras (1935).
El radioteatro evolucionó en sus temas: desde historias gauchescas en El Matrero de la Luz (1935, CX 22) al suspenso de Ojos Celestes (1941, Radio Oriental) y exitosas historias de amor como Rosa de Abolengo (1949, Radio Carve).
En octubre de 1945 se emitía un promedio de nueve episodios por día entre las 10 de la mañana y las 22 horas.
El género episódico aseguró el éxito a varios ciclos, entre ellos el Teatro de la Imaginación (1945, CX 14), El Teatro de los Sábados (1953 - 1957, CX 14) protagonizado por Juan Casanovas y Violeta Ortiz.
Teatro Palmolive del Aire y Teatro Óptimo de los Domingos (1955, CX 14) dirigidos por Carlos Tolve y elenco integrado por Carmen Darling, Mela Paz, Diana Loy, Elsa Guiró, entre otros.
A mediados de la década de 1970 los grandes elencos del radioteatro empezaron a desintegrarse y emigraron hacia la televisión. Los últimos radioteatros fueron dirigidos por Walter Di Leva, Júver Salcedo y su esposa Lilián Olhagaray.
En 1990 el primer actor Walter Di Leva a través de CW51 Radio Maldonado y junto a Roberto Lamaison Mena, realizó los últimos programas de radioteatro en el interior del país. desde el 2002 se transmite en Radio Felicidad de Paysandú radio teatro con la dirección de Marta Berciano (nombre artístico Rene Bertie)
En la actualidad la emisora pública de Uruguay, Radio Uruguay, emite el programa Radioteatro de archivo con diferentes obras realizadas por los elencos estables del entonces radio teatro del Sodre. Este programa emite los sábados y domingos en la medianoche. Ofrece también, escuchar los capítulos completos desde su página web y en spotify .​
Carlos Rehermann

Carlos Rehermann (Montevideo, 1961) es un novelista, dramaturgo y arquitecto uruguayo.
Activo desde 1990. Publicó nueve novelas, siete obras de teatro, todas ellas llevadas a escena en Uruguay y otros países, y un libro-ensayo sobre diseño gráfico en la arquitectura de Montevideo. Su obra ha sido incluida en antologías de relatos y ensayos- Escribe notas de cultura en medios de prensa uruguayos. Obtuvo el Premio Florencio por su obra A la guerra en Taxi (una biografía del pintor Amedeo Modigliani).. En 2008 recibió el Premio Nacional de Letras en la categoría Teatro por su libro Basura.
En narrativa obtuvo los premios Narradores de Banda Oriental por su novela Tesoro (2016), en segundo premio Nacional de Letras por su novela 180.
Rehermann es además arquitecto, egresado de la Facultad de Arquitectura de la Universidad de la República del Uruguay, pero no ejerce su profesión desde 2000. Tiene una maestría en Ciencias Humanas (Teoría e Historia del Teatro) de la UDELAR. Dirige el programa de radio "Tormenta de cerebros" en Radio Uruguay, y ha dirigido varios programas de televisión, entre ellos "La habitación China", en TV Ciudad de Montevideo.
Teatro Lavalleja

El Teatro Lavalleja es un complejo teatral de la ciudad de Minas, departamento de Lavalleja, en Uruguay.​
Fue inaugurado el 8 de diciembre de 1909 a iniciativa de la Unión Católica del Uruguay quien encomendó al arquitecto catalán Cayetano Buigas el diseño de un teatro para la ciudad de Minas. En su inauguración asistieron distintas personalidades de la iglesia católica y las artes.
En el año 1989 tras muchos años de abandono y deterioro del edificio es adquirido por la Intendencia de Lavalleja, quien ejecuta diversas obras de restauración y mantenimiento, reabriendo sus puertas en agosto del mismo año.
En 1992 mediante un acuerdo entre la Intendencia de Lavalleja y la Fundación Lolita Rubial es creado el Museo del Humor y la Historieta, el cual se instala en un área del teatro. ​​
En 1995 se realiza la primera edición de la entrega de los premios de la cultura uruguaya más conocidos como Premios Morosoli.​
En el 2010 reabre sus puertas luego de permanecer casi dos años cerrado con la obra La casamentera.​
¿Cuál es?

¿Cuál es? fue un programa de radio argentino emitido en Rock & Pop.
Durante sus primeros cuatro meses se emitió de lunes a viernes, de 16:00 a 19:00 (HOA). Desde el 19 de julio de 1993, y hasta su final, estuvo al aire de lunes a viernes, de 9:00 a 13:00 (HOA).
Comenzó como un programa vespertino pero a los pocos meses, cuando se despidió Un gallego en La Luna a cargo del Mariscal Romero, se mudó a la segunda mañana de Rock & Pop; su horario definitivo.
Fue el ciclo líder en las mediciones de audiencia dentro de su misma emisora y también en el horario matutino de la radio Argentina durante casi toda su historia.
El 8 de agosto de 2008, con una presentación en vivo de Divididos, se inauguró el estudio Bolas de Freire (nombre creado en alusión a la clásica pieza de panadería argentina, y a la calle del edificio, dónde funcionó el estudio en cuestión). Un moderno espacio de 220 metros cuadrados, equipado entonces con la tecnología digital más moderna para radiodifusión, que además contó con su propio estudio para que tocaran músicos en vivo, bautizado Norberto Napolitano.​
El programa finalizó poco tiempo después de conocerse la noticia, al aire, de que su equipo no continuaría en Rock & Pop.​
Se emitió por última vez sin la presencia de todos sus integrantes, algunos de ellos se habían despedido unos días antes, y sobre el final hablaron de la Puente y Pergolini. Este último dio un breve discurso, tras el cual lloró silenciosamente al aire. Lo último que pudo decir, entre lágrimas, fue "Bueno, chau a todos".​
¿Cuál es? se despidió así, a las 12:54 (HOA) con el tema, "No está mal la soledad" de Los Limones, en lugar de sus clásicos temas de cierre "Yo soy tu amigo fiel" de la película Toy Story ó "Carnaval toda la vida" de los Fabulosos Cadillacs.
Edificio inteligente

Se entiende por edificio inteligente aquel que tiene incorporado equipamiento de uso terciario o industrial, de sistemas de gestión técnica automatizada dentro de sus instalaciones, con el objetivo de reducir el consumo de energía, aumentar el confort y la seguridad a todo el conjunto. El término se aplica especialmente a edificios de oficinas, edificios corporativos de empresas, hoteles y similares.​
Se considera que un edificio es "inteligente" si incorpora sistemas de información en todo el edificio, ofreciendo servicios avanzados de control de actividades y de telecomunicaciones. Con control automatizado, monitorización, gestión y mantenimiento de los diferentes subsistemas o servicios del edificio, de forma óptima e integrada, local y remota. Diseñado todo él con suficiente flexibilidad para que sea sencilla y económicamente rentable la implantación de futuros sistemas.
Bajo este nuevo concepto se define la automatización integral de inmuebles con alta tecnología. La centralización de los datos del edificio o complejo, posibilita supervisar y controlar confortablemente desde un ordenador los estados de funcionamiento o alarmas de los sistemas que componen la instalación, así como los principales parámetros de medida. El edificio inteligente integra la domótica interna dentro de una estructura en red. O edificio
Para el propietario del edificio, que puede ofrecer un edificio más atractivo mientras alcanza grandes reducciones en los costos de energía y operación.
Para los usuarios del edificio, los cuales mejoran notablemente su confort y seguridad. Para el personal de mantenimiento del edificio que, mediante la información almacenada y el posterior estudio de tendencias, puede prevenir desperfectos. Para el personal de seguridad, el cual ve facilitada y complementada su tarea para hacerla mucho más eficiente.
Entre otras aplicaciones, el Building Management System (BMS) ofrece la posibilidad de monitorización del funcionamiento general de todo el edificio. Los ascensores, el balance energético, el riego, la climatización e iluminación de las áreas comunes, la sensorización de variables analógicas como temperatura y humedad, control y alertas en función de parámetros determinados, el sistema de accesos, sistemas de detección de incendios, etc. Del mismo modo, permite un mayor control de accesos y el seguimiento continuo de quien entre o haya entrado en el edificio. Se ha aplicado con éxito en edificios residenciales, de oficinas, hoteles, hospitales, museos, centros comerciales, centros de proceso de datos, geriátricos, barrios cerrados e industrias.
Teatro de ópera

Un teatro de ópera o simplemente una ópera es un edificio especialmente concebido para la representación de piezas de ópera, aunque también es posible la interpretación de otras artes escénicas, ya que en muchos teatros de ópera, la temporada de ópera es seguida de la temporada de ballet. Ejemplo de ello son la Ópera de Sídney en Australia, el Covent Garden de Londres, el Palais Garnier de París, el Teatro Bolshoi de Moscú o el Teatro alla Scala en Milán.
La primera sala de ópera pública fue el Teatro San Cassiano de Venecia, Italia, que abrió sus puertas en 1637. Italia, país cuya tradición de ópera es popular desde hace siglos, tiene aún un gran número de ellos. En la época de Henry Purcell, no había uno solo en Londres.​ En Alemania, la primera sala se abrió en 1678. Los primeros teatros de ópera de los Estados Unidos servían a una variedad de funciones, albergando también bailes comunitarios, ferias, piezas de teatro, vodevil y otros eventos musicales.​
Ya que muchas óperas demandan producciones de gran escala, los teatros de ópera son amplios. Generalmente cuentan con más de 1000 localidades, y muchas veces cuentan con un aforo de más de 2000 butacas. No obstante, muchas óperas no requieren producciones de gran tamaño y pueden ser presentadas en teatros más pequeños. Con un aforo aproximado de 3850 localidades, el Met de Nueva York es el teatro de ópera de repertorio más grande del mundo.​
En una sala tradicional, el auditorio tiene forma de herradura, su envergadura define pues el aforo. En sus costados, hay filas de balcones y palcos. Tiene por lo general un foso, en el que se puede alojar una orquesta con los músicos sentados a un nivel inferior al del auditorio, para que su interpretación no acalle la de las voces en el escenario. El tamaño de una orquesta de ópera varía, pero para ciertas óperas, oratorios y para algunas obras del periodo romántico, el número de intérpretes puede alcanzar los 100.
Una ópera puede tener un extenso elenco de personajes, coros, bailarines y supernumerarios. Por ello, un teatro de ópera debe tener muchos camerinos. A menudo, también acogen sus propios talleres de confección de vestuario y de escenografía, y otros espacios de reserva y preparación de maquillaje, máscaras e incluso espacios consagrados a los ensayos.
Mónica Farro

Mónica Farro (born 28 February 1976) is an Uruguayan model and actress of theatre and television. She started her career as a child commercial model and then worked as an erotic actress and fetish model for Playboy TV. She was chosen as Miss Uruguay for Playboy's 2004 Miss Playboy.
Farro's launch to fame was in 2007 after being discovered by the Argentine theatre producer Gerardo Sofovich in the Uruguayan capital, Montevideo. He signed Farro to his theatre company for two years in which she performed in his comedy No somos santas and his musical comedy Le Referi Cornud. In 2008 she was cast by Sofovich to co-star in the magazine La Fiesta Está En El Lago alongside dancer Valeria Archimó and actress-dancer Adabel Guerrero, with all three writing. It was produced and directed by Sofovich, and also directed by René Bertrand.
In 2009 Farro was signed into Carmen Barbieri's theatre company and was the protagonist of two of her magazines, Fantástica in the 2009-10 theatrical season and Bravísima in the 2010–11 season, both as the First Vedette. Farro decided not to sign for another year in the company, because she wasn't pleased with some of her cast members, especially Uruguayan actress-dancer and fashion model, Andrea Ghidone and Greek-Argentine amateur glamour model and media-showbiz personality, Victoria Xipolitakis. Barbieri commented that she would have Farro back for the 2013-14 summer season at all costs.
After four years of doing classical revue musicals, Farro was called in 2011 to lead and debut as a supervedette and as her own producer in an alternative revue show mixed with musical comedy with Negro Álvarez, touring all of Argentina and parts of Uruguay.
On November 2, 2012, the actress made an appearance for the river border state of Argentina, Entre Ríos Province, in the Astros Theatre, where she and many other theatre artists presented Entre Ríos' summer theatrical season debut for 2012 and 2013 with three shows. She starred as the lead actress in one of these, the theatre comedy La noche de las pistolas frías.
In November, Farro led a mini theatre magazine show, Empetroladas alongside dancing partner Cristian Ponce in Cutral Có, Neuquén, Argentina.
On January 4, 2013, La noche de las pistolas frías debuted in El Gran Teatro Colón in Entre Ríos, with Farro alongside Emilio Disi, Martín "Campi" Campilongo, Claudia Ciardone, Florencia "Flopy" Tesouro, Manuel Navarrete, Cristina Alberó and Luly Drozdek.
Farro participated in the fifth season of Bailando por un Sueño with professional dancer Nicolás Scillama; she reached the top eight.
Mónica had a special participation in El Musical de tus Sueños in 2009, dancing on double stripper poles alongside Valeria Archimó, opening for the special edition re-entry gala (which Guerrero entered).
Farro has participated in the seventh season of Bailando por un Sueño with professional dancer Christian Ponce.
Farro was married to Uruguayan footballer Enrique Ferraro, with whom she had a child named Diego Ferraro Farro in Uruguay.