davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Mandani Bay

Mandani Bay is a waterfront, 20 ha (49 acres) mixed-use development currently under construction on North Reclamation Area, Mandaue, Philippines. The development takes its name from "Mandani", an old name for Mandaue, and "Bay" from its obvious waterfront location. This project is to be developed by HTLand Inc., a joint venture by Hong Kong–based Hong Kong Land and Cebu-based Taft Properties, the real estate arm of Vicsal Development Corporation, which also owns the Metro Retail Stores Group.
In June 2015, Hong Kong Land and Taft Properties formally announced their intentions on developing a 20-hectare waterfront development, to be called "Mandani Bay", "Mandani" coming from Mandaue City's pre-colonial name, and "Bay" from its obvious waterfront location. Though the project was announced in the middle of 2015, ground works started as early as February 2014, when the property location was fenced. The entire property is expected to be finished within "10 to 15 years" from 2016, when the first development within the property, the Mandani Bay Suites, was launched.
Construction of Mandani Bay, a waterfront mixed-use development located in North Reclamation Area, Mandaue City, Cebu, Philippines, has been progressing steadily since its announcement in 2015. The project is being developed by HTLand, Inc., a joint venture between Hong Kong–based Hong Kong Land and Cebu-based Taft Properties. Groundwork for the development began in February 2014, when the property location was fenced. The first development within the property, the Mandani Bay Suites, was launched in 2016. Since then, significant strides have been made in the construction of various components of the project. As of May 2023, Mandani Bay is in an advanced stage of construction. The development encompasses a sprawling 20-hectare area, transforming the waterfront into a vibrant lifestyle destination. With its prime location and stunning views, Mandani Bay aims to create a world-class living, working, and leisure environment. The construction progress of Mandani Bay can be observed through various updates and visuals. Recent photographs from May 28, 2023, show the ongoing construction activities, indicating the substantial development taking place in Mandaue City, Cebu Metro (see image). These images demonstrate the commitment of the developers to deliver a high-quality and visually appealing project. With an expected completion timeline of "10 to 15 years" from 2016, Mandani Bay is a long-term endeavor that will continue to evolve over time. Once fully completed, it is anticipated to become a landmark in the region, contributing to the growth and development of Mandaue City and the wider Cebu area.
Hans Rasmus Astrup (born 1939)

Hans Rasmus Astrup (23 March 1939 – 23 April 2021) was a Norwegian billionaire heir, ship broker, and art collector. He was founder of the Astrup Fearnley Museum of Modern Art in Oslo.
Astrup was born in Oslo in March 1939. His parents were ship owners Nils Ebbessøn Astrup and Hedevig Stang.
He was a bachelor, with no children.
Having passed examen artium in 1958, Astrup graduated as cand.jur. in 1966. He then worked for various company outside Norway, mostly in New York City, in order to achieve qualifications in the fields of finance and shipping. When his father died in 1972, Astrup took over leadership of the ship broker company Fearnley & Egers Befragtningsforretning AS.
Astrup was heir to a "substantial shipping and real-estate empire", which he has grown.
In 2011, his net worth was estimated at NOK 5 billion.
In 2013, he was described as a "billionaire" and had established a second foundation.
In 1993, he founded the Astrup Fearnley Museum of Modern Art in Oslo, Norway.
Astrup appeared in the ARTnews list of the top 200 collectors every year since 1992. He had a collection of about 1,500 works of avant-garde Norwegian and international art.
Dawn (painting)

Dawn is an oil on canvas painting by the Norwegian artist Odd Nerdrum, painted in 1989. It is held in a private collection.
The painting depicts four identical men in a grey rocky landscape. The men are seen from the side as they sit on the ground, largely naked, with skull caps and leather wrapped around their shoulders; they face the sky above them with closed eyes and open mouths. Each of the men has a staff lying in the ground, near them.
It is one of Nerdrum's largest paintings and one he has said he is "very pleased with".
Dawn was shown at Høstutstillingen in 1989. The rock musician David Bowie bought it at the Raab Gallery in Berlin in the autumn of 1990. According to Dagens Næringsliv, Bowie paid 1.5 million Norwegian kroner for the painting. While visiting Oslo on 22 October 1991 for a performance with Tin Machine, Bowie organised an hour-long meeting with Nerdrum, during which he asked Nerdrum to tell him as much as possible about his worldview and the symbols behind the painting.
Dawn has been reproduced repeatedly in the body of literature on Nerdrum. It was part of the solo exhibitions dedicated to the artist at the Gerald Piltzer Galerie in Paris in 1994 and the Astrup Fearnley Museum of Modern Art in Oslo in 1998.
Following Bowie's death it was sold at auction on 11 November 2016. Sotheby's had estimated its value at 60,000—80,000 GBP, but it was sold for £341,000 ($428,637). This was a new record for a Nerdrum painting, surpassing the record held by The Cloud from 2008.
The 2000 American film The Cell, directed by Tarsem Singh, has a scene that is strongly inspired by Dawn. According to Singh, he had seen the painting while visiting Bowie in his home.
Tarjebus

La tarjebus en el tipo de tarjeta inteligente que permite abonar los viajes en diferentes colectivos del transporte público de pasajeros de las líneas del Gran Corrientes y líneas del Gran Resistencia, de las ciudades capitales y alrededores de las provincias de Corrientes y del Chaco, respectivamente, en Argentina.
Dependiendo del origen, las tarjetas “tarjebus” también se pueden utilizar en las líneas interurbanas de colectivos “Chaco-Corrientes”:
En 2015, el gobierno argentino anunció que comenzará a implementar el Sistema Único de Boleto Electrónico (SUBE) en capitales de provincias, municipios y ciudades con más de 200.000 habitantes de todo el país.​​
El boleto gratuito para estudiantes se implementa tanto en la municipalidad de Corrientes como en la Provincia del Chaco.
En Corrientes recibe el nombre de “Yo Voy” y es compatible con la Tarjebus.​
En el Chaco, recientemente se implementó el boleto estudiantil gratuito para estudiantes del nivel terciario y universitario en la municipalidad de Resistencia, y para los niveles restantes y para el resto de la provincia a cargo del gobierno provincial.​
La tarjeta SUBE reemplazará a Tarjebus y llegará a las ciudades de Resistencia y Corrientes, como lo anunció el Ministerio del Interior y Transporte, que publicó la resolución 1535/2014 en el Boletín Oficial para implementar el SUBE en todo el país.
Tarjeta monedero

La tarjeta monedero, llamada también monedero electrónico, fue un sistema de micropagos multipropósito. Servía para aquellas transacciones de bajo monto y alto volumen que requerían velocidad y seguridad. El sistema permitía a los usuarios pagar más rápido que con efectivo y las transacciones se hacían en menos tiempo.​ Hoy día con han quedado obsoletas con las tarjetas de crédito contactless y las que se anuncian como tarjetas monedero son de hecho tarjetas de débito.​
La tarjeta monedero contenía un chip electrónico que se recargaba con dinero y permitía pagar productos y servicios deslizando la tarjeta en el lector cuyo importe exacto se descargaba del chip. Se podía recargar en establecimiento que tenga una terminal para recibir el pago (tiendas abonando un mínimo establecido).
También se podía recargar con tarjeta de débito o crédito. Para no quedarse sin saldo era recomendable vincular la tarjeta a una tarjeta de crédito o débito, y de esta manera el monedero se podía recargar automáticamente.
Pros:
Contras:
Existen 4 tipos de monedero:
Estos tres sistemas de monederos (aplicaciones) no son interoperables entre sí. Esta situación de falta de interoperabilidad (que se da en España y en otros países) ha llevado a distintos esfuerzos de cara a crear unas especificaciones comunes para un monedero electrónico. Los más destacados son:
Un estudio realizado en Suecia muestra que este país está en vías de convertirse en una sociedad sin intercambio de dinero en efectivo debido al alto nivel de adopción de medios de pago electrónico aunado al activo combate contra organizaciones criminales y terroristas. Ya en 2015, las agencias bancarias que aceptan moneda y billetes son la excepción y al hacer cada depósito se debe justificar la proveniencia del dinero. Para convertirse en una sociedad sin dinero efectivo Suecia debe todavía implementar opciones para una parte de su población que no utiliza medios de pago electrónico, tales como ancianos no familiarizados con la tecnología, indigentes e inmigrantes ilegales.​
Terminal de Ómnibus de La Plata

La Terminal de Ómnibus de La Plata es la principal estación de ómnibus de media y larga distancia de la ciudad argentina de La Plata.
La terminal se encuentra en el casco urbano de dicha ciudad que es la capital de la provincia de Buenos Aires, más precisamente en el barrio de «La Terminal» entre las calles 41, 42, 3 y Diagonal 74. Los fines de semana largos la terminal recibe miles de pasajeros con destino interior de la provincia y otros destinos nacionales. Tal estación terminal cuenta con nueve dársenas para los servicios de las líneas 129,​ 195 y 338 (solo por camino Gral. Manuel Belgrano) con entrada por las calles 42 y 4; y las 11 dársenas restantes para servicios de media y larga distancia con entrada por calle 41.
Cuenta con 31 boleterías, una cafetería-restaurante, dos quioscos, una regalería, una panchería y lugares de espera cerrados y semiabiertos. También cuenta con el servicio de wifi libre.​ En la boletería 9 (TALP SA) se encuentra habilitada para la carga de la tarjeta SUBE. Actualmente, hay un proyecto oficial de construir la terminal en la estación de trenes (ferroautomotora) de 1 y 44 para la mejor fluidez de los servicios de larga distancia y no atravesar el centro platense.
Pasan por la terminal, pero no entran: oeste, este, 520, sur, norte, 414, 215, 225, 202.
Cuenta con una estación de servicios de bicicletas públicas y con paradas de taxi en sus dos salidas.
Línea 500 (Brandsen)

La línea 500 es una línea de colectivos urbana del Partido de Brandsen. Es operada por la Empresa de Transporte Santa Rita, ex Micro Ómnibus Ciudad Brandsen.​​ Cubre las zonas de las localidades de Brandsen, Jeppener, Altamirano, Gómez y Los Bosquecitos en la provincia de Buenos Aires, Argentina.
Anteriormente, esta empresa cumplía servicios diarios a La Plata y Alejandro Korn pero no renovó su concesión. A partir de ese momento la empresa Unión Platense S.R.L. se hizo cargo de los servicios a la ciudad de La Plata (290) y la Empresa San Vicente de los servicios a Alejandro Korn con la línea 388. También la empresa ofrece servicios chárter a la Ciudad de Buenos Aires.​
La línea 500 está habilitada para el uso de la tarjeta SUBE en las unidades.​​
Línea 503 (Pilar)

La línea 503 pertenece al partido de Pilar, estuvo anteriormente operada por la Empresa de Transporte Sergio Rivas S.R.L. Desde 2020, es controlada por la Empresa de Transporte Tratado del Pilar S.R.L, que también maneja la línea 501. El servicio cuenta con SUBE.
Pedro Roberto Kanof

Pedro Roberto Kanof (Buenos Aires, 1944) es un ingeniero e inventor italiano que en los años '80 diseñó el primer método electrónico para el alquiler de bicicletas, hoy utilizado en muchas ciudades del mundo para el funcionamiento de los sistemas de bike sharing.​​​
Después de los estudios de Electrónica e Informática en la Universidad de Buenos Aires y en París, en 1972 Pedro Kanof se trasladó en Italia, a Milán. En 1976 obtuvo el título de Doctor en Ingeniería Electrónica en el Politécnico de Milán, prosiguiendo después las actividades de estudio en la School of Business Administration, University of Calfornia at Berkeley.
Entre los años ’70 y ’90, como experto en IT, Pedro Kanof trabajó en industrias (Alfa Romeo, Mondadori) y organizaciones financieras (Banco Mundial, Fondo Monetario Internacional). Durante el mismo periodo enseñó en varias universidades, entre ellas la University of California at Berkeley, la Johns Hopkins University,​ la George Washington University y la Università degli Studi di Venezia – Ca’ Foscari. En 1991 editó el libro Innovazioni tecnologiche: Nuove opportunità per gli anni ‘90.​ En 2001 contribuyó al Fórum sobre la formación artística y a la homónima publicación Arteinformazione. L’identità italiana per l’Europa.​
En 2007 Pedro Kanof creó en Washington D. C. la empresa Kanof Mobility Solutions LLC que dirigió hasta 2016 –para luego proseguir sus actividades en Milán– con el objetivo de producir e instalar su última invención en el campo de la movilidad sostenible: un nuevo sistema de transporte sostenible e inclusivo basado en estaciones de parqueo controladas y protegidas electrónicamente para todo tipo de bicicletas, públicas y privadas.​​​​​​​ En 2013 el United States Patent and Trademark Office (USPTO) ha emitido la patente número 8,508 333 para la protección de esta invención.​
Desde 2008 hasta hoy Pedro Kanof ha sido invitado a participar en conferencias y congresos profesionales internacionales sobre movilidad sostenible y transporte urbano en varias ciudades (entre ellas Dresde,​ Copenhague,​ Milán,​ Berlín,​ Roma,​ Turín,​​ Lisboa,​ México City y Bogotá) y en diferentes universidades (entre ellas la Università degli Studi di Napoli Federico II​ y la Universiteit Gent, Bélgica​).
En mayo de 2021 se publicó en Italia: "Inondare le strade di biciclette: per una politica della mobilità sostenibile e inclusiva"​ (Mimesis, Milán), donde se sintetiza su propuesta para un nuevo sistema de transporte urbano y suburbano respetuoso con el medio ambiente.
Siempre en mayo de 2021 fue también publicado en Argentina el libro Manuel Sadosky: ciencia con conciencia en América latina​ (Paidos, Buenos Aires) donde -a través de la biografía de su mentor y amigo- hace emerger las pautas para un desarrollo científico que responda a las necesidades del País.
Estación Villa Rosa

Villa Rosa es una estación ferroviaria ubicada en la localidad homónima, en el partido del Pilar, Provincia de Buenos Aires, Argentina.
Es la estación terminal del servicio diésel metropolitano que se presta entre ésta y Retiro.
A poca distancia de la estación, finaliza la concesión de Ferrovías y se inicia la de empresa estatal Trenes Argentinos Cargas, con destino a múltiples puntos del norte y noroeste argentino.
El día Jueves 3 de noviembre de 2011, la estación comenzó a operar con el sistema de pago de boletos SUBE. Sin embargo, recién los primeros días del 2013 comenzaron a realizar las recargas del mencionado servicio SUBE, algo que generaba mucho malestar entre los usuarios y discusiones cotidianamente. Por problemas gremiales, los empleados se negaban a realizar las recargas de tarjetas a la gente, y la misma se quedaba sin tener donde cargar en toda la localidad.
Actualmente los vecinos están impulsando la idea de extender el servicio de pasajeros hasta el Parque Industrial Pilar, distante a 8 km.
El 25 de agosto de 2020, el presidente Fernández inauguró la renovada estación Villa Rosa,​ anunciando la extensión de la concesión de la empresa Ferrovías hasta el Parque Industrial Pilar.
El nombre tiene su origen en la esposa del donante de los terrenos para la construcción de la estación, Sra Rosa Boggio​
Cerrillos (estación)

Cerrillos es una estación ferroviaria que forma parte de la Línea 6 de la red del metro de Santiago de Chile. Se encuentra subterránea, siendo la estación terminal de esta. Es antecedida por la estación Lo Valledor y se encuentra ubicada en la intersección de las avenidas Pedro Aguirre Cerda-Camino a Melipilla con Departamental-Avenida Buzeta.
Hasta febrero de 2014, estaba proyectada como el terminal de la Línea 6 por el lado sur-poniente. En junio de 2011, en marco de la presentación oficial de las nuevas líneas 3 y 6, se indicaron algunas de las novedades que traerá esta estación y todas las que conformarán el trazado de la línea 6. Entre ellas, puertas en andenes, pilotaje automático de trenes, electrificación aérea y andén central para facilitar el flujo de pasajeros en las estaciones terminales.​
En el interior de la estación se encuentra la obra El Sueño de Volar, creado por el artista José Yutronic. Se trata de un mural que retrata la aeronáutica chilena, los deseos de volar (representado por el avión de papel) y el momento de mayor apogeo de la aeronáutica representado por el avión y la comuna de Cerrillos en el mapa comunal de la ciudad (su importancia se da por ser la comuna donde se localizaba el Aeródromo Los Cerrillos hasta el 2006). Curiosamente, las coordenadas inscritas en el mural apuntan directamente la ubicación de la estación.
Además del mural, la obra también está complementada por un avión Cessna T-37 Tweet donado por la FACH, el cual se encuentra colgado sobre las escaleras que conectan la mezanina con el pasillo de cambio de andén.​
La estación se ubica en la comuna de Cerrillos. El nombre de la comuna recuerda al clausurado Aeródromo Los Cerrillos (a la cual también se hace referencia en el pictograma de la estación), ubicado donde actualmente se emplaza la Ciudad Parque Bicentenario.
Originalmente la estación iba a ser nombrada como Pedro Aguirre Cerda, sin embargo en enero de 2012 fueron anunciadas modificaciones al trazado de la Línea 6, con lo que la estación fue renombrada como Cerrillos.​
En la Avenida Salvador Allende, a 1400 metros de la estación, se encuentra el Taller Cerrillos de la Línea 6 del Metro de Santiago. En este lugar se guardan, limpian y mantienen los trenes que hacen servicio de pasajeros en la línea mencionada.​
La estación posee 7 paraderos de la Red Metropolitana de Movilidad en sus alrededores, los cuales corresponden a:
Notes for My Son

Notes for My Son (Spanish: El Cuaderno de Tomy) is a 2020 Argentine drama film directed by Carlos Sorin and starring Mónica Antonópulos, Paola Barrientos and Valeria Bertuccelli. Bertuccelli plays the terminal cancer mother who keeps a notebook of advice for her young son.
A woman with terminal cancer decides to keep a notebook full of musings on life and love for her toddler son to read after she dies.
Opus card

Opus (stylized as OPUS) is a rechargeable, dual interface (contact/contactless) stored-value smart card using the Calypso Standard and is used by major public transit operators in Greater Montreal and Quebec City, Quebec, Canada. It complies with the ISO/IEC 14443 standard for smartcards and can be read by smartphones with an NFC antenna.
The name of the card in French, Carte Opus, is a pun on the word in French for smart cards with embedded chips, carte à puce.
Compared to the previous system, the Opus card is integrated with other transit networks of neighbouring cities, and does not risk becoming demagnetized and rendered useless. A new Opus card costs CAD$6. The cards expire after four years, and there is no charge for replacements.
One card can contain up to four different kinds of fares. For example, an Opus card can contain an STM monthly pass, ten STL tickets, six CIT Laurentides tickets, and two train tickets for Exo zone 5 or both individual STM tickets and a weekly or monthly pass. Unlike other transit cards, such as Presto (Ontario) and Compass (Metro Vancouver), the Opus is not a stored-value system. The appropriate fare is deducted when paying at any machine, in a similar fashion to PayPass, and daily, weekly, and monthly passes are used before individual tickets. The main goal behind the creation of this card was to reduce fare evasion in the province's transit systems.
The card is available at various points of sale where local transit fares are currently sold. Re-filling stations can be found at Montreal Metro stations, train stations, and Exo bus terminals, as well as from specified retailers where local transit fares are sold.
Costs to the STM related to the project were approximately $138 million, compared to the original estimated cost of some $100 million. The project was originally supposed to be implemented in 2006.
The Opus card has been widely criticized for its lack of stored-value capability and for being able to load only four types of tickets/passes simultaneously, factors that significantly reduce the capability and flexibility that would have otherwise been gained from a stored-value system.
In preparation for this new step in Montreal's public transportation network, turnstiles that incorporate the reader and vending machines were installed in Metro stations; buses had previously been fitted with new fare boxes that incorporate the card reader, in order to ensure the uniformity of methods of payment across Montreal’s transit network and that of its suburbs.
Seòras Dòmhnallach

Údar Albanach, file agus ministir Comhthionólach Críostaí ab ea Seòras Dòmhnallach (Béarla:George MacDonald) (10 Nollaig 1824 – 18 Meán Fómhair 1905). D'éirigh sé ina phearsa cheannródaíoch i réimse na litríochta fantaisíochta nua-aimseartha agus ina mheantóir ag an gcomhscríbhneoir Lewis Carroll. Chomh maith lena shíscéalta, scríobh an Dòmhnallach roinnt saothar diagachta Críostaí, lena n-áirítear roinnt bailiúchán seanmóirí.
Rugadh Seòras Dòmhnallach ar 10 Nollaig 1824 i Srath Bhalgaidh, Siorrachd Obar Dheathain, Albain, do George MacDonald, déantóir, agus Helen McCay (nó MacKay). Feirmeoir ba ea a athair, de shliocht Chlann Dòmhnaill (nó Clann Iain Abrach) an Ghleanna Comhain agus shíolraigh sé go díreach ó dhuine de na teaghlaigh a d’fhulaing i Sléacht Ghlinne Comhainn 1692.
D’fhás Seòras aníos i dtimpeallacht neamhghnách liteartha: scoláire iomráiteach Ceilteach ba ea duine dá uncailí máthartha, Mac an Tòisich Mac Aoidh, a bhí ina eagarthóir ar an Dictionarium Scoto-Celticum agus ina bhailitheoir ar shíscéalta agus ar fhilíocht bhéil Cheilteach. Thacaigh a sheanathair athartha le foilsiú eagráin d’Oisín le Seumas MacMhuirich, an dán eipiciúil conspóideach atá bunaithe ar an bhFiannaíocht ó Mhiotaseolaíocht na gCeilteach agus a chuidigh le tosú an Rómánsachais Eorpaigh. Scoláire de chuid Shakespeare ab ea leas-uncail Dhomhnaill, agus acadóir Ceilteach eile dá chol ceathrar. Léitheoirí ab ea a bheirt tuismitheoirí, dúil mhór ag a athair in Isaac Newton, Robert Burns, William Cowper, Chalmers, Samuel Taylor Coleridge, agus Charles Darwin, chun cúpla a lua, agus fuair a mháthair oideachas clasaiceach a chuimsigh an iliomad teangacha.
Cill Maoilchéadair

Is láithreán eaglasta meánaoiseach agus Séadchomhartha Náisiúnta í Cill Maoilchéadair, atá suite i gContae Chiarraí, Éire.
Tá Cill Maoilchéadair suite i gCorca Dhuibhne, 4.8 km soir ó Bhaile an Fheirtéaraigh agus 6.7 km siar ó thuaidh ó Dhaingean Uí Chúis, ag 52° 11′ 05″ N, 10° 20′ 10″ O﻿ / ﻿52.184775°N,10.33623°W﻿ / 52.184775; -10.33623
Go traidisiúnta, tá baint ag Cill Maoilchéadair le Naomh Breandán (c. AD 484 – c. 577), acn freisin le naomh áitiúil Maol Chéadair, a fuair bás sa bhliain 636. Téann an séipéal, atá fós ann siar go dtí lár an 12ú haois, agus síneadh an seansal c. 1200.
Ba láithreán tionóil d'oilithrigh í, a shiúl Casán na Naomh soir ó thuaidh go Cnoc Bréanainn.
Tugann cuid de na deasghnátha a rinne muintir na háite, cosúil le naoi gciorcad deiseal a dhéanamh Domhnach Cásca, nó tolladh poill i gclocha, le fios go bhfuil iarsmaí de reiligiún na gCeilteach iontu; B'fhéidir gur suíomh reiligiúnach a bhí i gCill Maoilchéadair i bhfad sular tháinig an Chríostaíocht.
Tá an séipéal cosúil le Séipéal Chormaic ar Charraig Phádraig (tógtha 1127–1134). Tá corp na heaglaise 8.28 m × 9.4 m le hantae agus beanna géara. Tá an saingeal 5.72 m × 5.1 m go seachtrach. Is píosa suntasach Rómhánúil-Ibeirneach é an doras. Tugtar "Súil na snáthaide" ar pholl i mballa thoir an tsaingil; más féidir le duine dul tríd, is cinnte go rachaidh sé/sí ar neamh.
Téann an chloch Oghaim (CIIC 187) siar go dtí c. AD 600, agus léitearléitear inscríbhinn:
Mainistir na Cathrach

Mainistir mheánaoiseach Agaistíneach ba ea Mainistir na Cathrach (Mainistir Mhuire sa Chathair). Séadchomhartha náisiúnta anois í agus í suite sa Chathair.
Tá an mhainistir suite 600 méadar taobh thuaidh de Chaisleán na Cathrach ar bhruach thiar Abhainn na Siúire.
Bunaíodh an mhainistir go déanach sa 12ú haois. Thug Galfrid de Camville, Barún na Cathrach agus Fheadaimir, deontas dá hospidéal timpeall na bliana 1200.
Rinneadh a lán athruithe ar an mainistir. Tá iarsmaí d’fhoirgnimh de chuid an 13ú haois ann agus de thógáil a rinneadh sa 15ú, sa 16ú agus sa 17ú haois. Scaoileadh an mhainistir in 1540 agus thug an tAb Éamonn Ó Longargáin uaidh í. Bhí an séipéal agus na foirgnimh eile sealbhaithe ag an Ridire Tomás de Buitléir faoi Mhí Eanáir 1541. Bronnadh ar Éamonn de Buitléir in 1566 í.
Tá córlann na heaglaise fós ann agus sraith fuinneog le fáil sa bhalla thuaidh, in éineacht le coirbéil agus múnláil atá déanta d’aolchloch.
Tá caisleán díreach taobh thiar den chórlann agus cuma air go ndearnadh é sa 17ú haois.
Tá clabhstra ann agus foirgnimh tí. Tá comharthaí saoir le feiceáil.
Margaret Dobbs

Scoláire agus drámadóir Éireannach ba ea Margaret Emmeline Dobbs (19ú Samhain 1871 – 2a Eanáir 1962), aitheanta go formhór as ucht a cuid iarrachtaí chun an Ghaeilge a chaomhnú.
Rugadh Dobbs ag 41 Sráid Líosainn Íochtarach i mBaile Átha Cliath ar an 19ú Samhain 1871, an ceathrú páiste le Conway Edward Dobbs, dlíodóir, agus Sarah Mulholland. Bhí a hathair ina Giúistís Síochána i gContae Aontroma, Ard-Sirriam i gCarraig Fhearghais sa bhliain 1875 agus Ard-Sirriam i gContae Lú sa bhliain 1882. Iníon le St. Clair Kelvin Mulholland Eglantine as Contae an Dúin ba ea a máthair, Sara.
D'fhan an chlann ina cónaí i mBaile Átha Cliath tar éis bhreith Margaret. Tar éis bhás a athar sa bhliain 1898, ámh, bhog a máthair an chlann ar ais go Gleann Aireamh.
Ní raibh ach pas beag ban Protastúnach ann a raibh spéis acu i nAthbheochan na Gaeilge, Dobbs ionas measc. Chuaigh Dobbs go dtí an Ghaeltacht i gContae Dhún na nGall chun Gaeilge a fhoghlaim, Hugh Flaitile ina chéad mhúinteoir. brought the idea of promoting the language go Gleannta Aontroma and her circle of friends.
Bhí Dobbs ina ball bunaitheora den bhFeis Mhór na nGleann i nAontroim sa bhliain 1904, agus níos deireanaí ina rúnaí liteartha. Sa bhliain 1946, bhronn coiste na Feise onóir uirthi, le feiceál fós ina baile, Teachh Portnagolan. Ina óráid ghlactha, dúirt sí:
Scríobh Dobbs seacht ndráma, foilsithe ag Dundalgan Press sa bhliain 1920, cé nár cuireadh ach trí cinn ar an stáitse. Bhuaigh The Doctor and Mrs McAuley corn Warden ag Feis Bhéal Feirste sa bhliain 1913, ach níor éirigh lena drámaí ach d'éirigh sí as á scríobh. Lean sí léi ag obair ar léann staire agus seandálaíochta, agus foilsíodh a chuid alt i n-iriseán amhail is Ulster Journal of Archaeology, i n-iriseán na Gearmáine (Zeitschrift für celtische Philologie), Revue Cletique na Fraince agus Ériu na hÉireann.
Cara dílis léi ba ea Roger Casement agus chuir sí dá chostais chosanta nuair a cuireadh tréas ina leith. Cé nach her political views were not clearly known, bhí Dobbs ina ball de Chonradh na Gaeilge agus ar choiste gnó Chumann na mBan.
Fuair sí bás abhaile in, Portnagolan House, Bun Abhann Dalla, ar an 2a Eanáir 1962.
An Bhlarna

Is bailecheantar é An Bhlarna de limistéar riaracháin chathair Chorcaí ó mhéadaíodh teorainn na cathrach i samhradh 2019. Tá An Bhlarna seacht gciliméadar go leith siar ó thuaidh ó lár na cathrach, agus tá cáil uirthi mar shuíomh Chaisleán na Blarnan ina bhfuil cloch chlúiteach ar a dtugtar Cloch na Blarnan.
Tá turasóirí, Meiriceánaigh ach go háirithe, an-tábhachtach in eacnamaíocht an cheantair. Is iomaí óstán agus brú dóibh atá suite sa cheantar. Tá clú agus cáil ar Chaisleán na Blarnan agus a Chloch na Blarnan, agus ar shiopalann Muilte Olla na Blarnan ('Blarney Woollen Mills'). Deirtear go mbeidh bua na bladaireachta ag gach éinne a phógann an chloch cháiliúil.
Is díol spéise mór turasóireachta é baile na Blarnan i gCorcaigh. De ghnáth, tagann daoine chun an chaisleáin a fheiceáil, chun na cloiche iomráití a phógadh, agus chun siopadóireachta i Muilte Olla na Blarnan.
Maítear go bhfaigheann aon duine a phógann Cloch na Blarnan bua na cainte de réir seanscéalta a raibh baint ag baill ríshleachta Mhic Chárthaigh agus ag úinéirí bunaidh Chaisleán na Blarnan leo.
Tógadh Muilte Olla na Blarnan i 1823, agus thugtaí Muileann Mahony ar na muilte ar dtús. Muileann uisce a bhí ann, a thairgeadh bréidín (tweeds) agus éadaí olla (woollens) den chuid is mó. Tar éis dúnadh go luath sna 1970idí, rinne an fiontraí áitiúil, Christy Kelleher, na muilte a athchumadh mar shiopa bronntanas le freastal ar thurasóirí ag tabhairt cuairte ar an sráidbhaile.
Sa Chearnóg, úsáidtear faiche an bhaile (100m x 100m) mar láthair scíthe, mar áis le teacht le chéile, agus mar láthair súgartha do pháistí. I measc na dtithe timpeall na cearnóige tá seirbhísí poiblí, mar Leabharlann na Blarnan agus ionad sláinte, agus gnóthais tráchtála éagsúla. Faiche aonaigh a bhíodh sa chearnóg i dtosach.
Bhíodh a stáisiún iarnróid caol féin ag an mBlarna roimhe seo. Rinne Iarnród Éadrom Chorcaí agus Mhúscraí (CMLR) nasc idir stáisiún iarnróid na Blarnan agus an stáisiún i lár na cathrach. Osclaíodh stáisiun na Blarnan i 1887 ach dhún sé ar 29 Nollaig 1934. Ó 2016, tá togra ann roimh stáisiún nua a bhunú sa Bhlarna le freastal ar an iarnróid idir Bhaile Átha Cliath agus Corcaigh.
Freastalaíonn roinnt seirbhísí de chuid Bhus Éireann ar an mBlarna, lena n-áirítear an bus uimhir 215 gach leath uair an chloig ó Rinn Mhachan trí lár chathair Chorcaí, agus an uimhir 235 ó chathair Chorcaí chomh minic céanna.
Is é Aerfort Chorcaí an t-aerfort is gaire don Bhlarna.
I ndaonáireamh 2016, bhí daonra de 2,539 i mbaile na Blarnan. Astu seo, b'iad Éirinnigh den chine geal 90% díobh, níos lú ná 1% díobh ón Lucht Siúil Éireannach, 7% le heitneacht geal eile, níos lú ná 1% ón chine gorm, 1% ó eithneacht na hÁise, le níos lú ná 1% ó eitneacht eile nó gan aon eitneacht luaite. I dtéarmaí reiligiúin de, bhí an Bhlarna luaite mar 85% Caitliceach, 5% le reiligiún eile, 9% gan reiligiún ar bith, agus le níos lú ná 1% nár luaigh a stádas ó thaobh reiligiún de.
Is é The Muskerry News nuachtán áitiúil an cheantair agus foilsítear go míosúil é. Tá na stáisiúin raidió áitiúla seo le fáil sa cheantar: RedFM, C103, 96FM, agus Life FM.
Fairy Gifts

Fairy Gifts (in French : Les Dons) is a French literary fairy tale, by the Comte de Caylus (1692–1765). Andrew Lang included it in his The Green Fairy Book (1892; this is a reworked version).
The Flower Fairy raised princes and princesses in her house and never sent them away grown without a gift. Her favorite was the Princess Sylvia, but she was curious how some other princesses had prospered with their gifts.
One day, she sent Sylvia to visit a former charge, Iris, who had received the gift of beauty. Sylvia returned with news that Iris thought that beauty supplied everything and she need do nothing else; unfortunately, she had fallen ill during the visit, and lost her looks. The fairy regretted that she could give such gifts once.
She sent her to others, but the princess who received eloquence would not be quiet and wearied all her listeners in time; the princess who received the gift of pleasing was insincere and made all her lovers weary of her; the princess who received wit was always turning everything into an occasion for it and took nothing seriously.
Sylvia asked for herself a quiet spirit, which made her and everyone around her happy.
Размеры одежды

Размеры одежды — некоторый буквенный или цифровой код, соответствующий определённым линейным параметрам человеческого тела либо его частей, для которого (которых) предназначена данная деталь одежды. Для упрощения выбора подходящей тому или иному человеку одежды и обуви производителями используются системы обозначений размеров. В большинстве случаев размер наносится на бирку, прикрепленную к одежде, а в случае обуви он может находиться на подошве или стельке.
В мире существует достаточно много различных систем обозначения размеров. В Европе предпринята попытка внедрения единого стандарта — EN 13402, в качестве единицы измерения в котором использованы сантиметры.
В России обозначение размеров некоторых видов одежды (нижнее бельё, ночное бельё, верхние сорочки для мужчин и мальчиков) определяется по ГОСТ Р 53230—2008.
Единой системы для буквенных обозначений нет, поэтому данные таблицы условны и разные производители одежды используют разные соотношения.
На пиджаках буква после размера обозначает рост:
Номер воротничка указывается либо в сантиметрах, либо в дюймах (особенно это касается рубашек иностранного производства). При этом следует помнить, что размер в дюймах в 2,5 раза меньше, чем в сантиметрах.
Боты (обувь)

Бо́ты (фр. botte, англ. boot — сапог) — общепринятое в СССР название тёплых зимних ботинок для умеренного холодного климата с верхом из войлока или фетра.
Литая подошва изготовлена из резины или синтетических материалов.
Верхняя часть ботинка изготовлена из фетра (с подкладкой-утеплителем из байки или фланели или из искусственного меха) или сшита из войлока.
На передней поверхности находится застёжка-молния или застёжка-липучка (в современном исполнении). Реже застёжки расположены на внутренней или наружной поверхности верха обуви.
Высота верха войлочных или фетровых ботинок на уровне голеностопного сустава или немного выше.
В боты вкладывается тёплая стелька.
Боты стоили недорого по сравнению с кожаной обувью, это обусловлено низкой стоимостью материалов и несложными технологиями, применявшимися при изготовлении резино-тканевых ботинок.
В Советском Союзе боты имели народное прозвище «Прощай, молодость!». Вероятно, это прозвище связано с низкой платёжеспособностью пенсионеров, а также с тем, что пожилым людям, страдающим артритом, ношение жёсткой кожаной обуви причиняет неудобства.
На советской эстраде с 1980-х годов существует группа под названием «Прощай, молодость!», играющая панк и синтипоп.
Боты резиновые диэлектрические — предназначены для дополнительной защиты от электрического тока при работе на закрытых и, при отсутствии осадков, на открытых электроустановках.
Виды обуви

Наиболее значимый признак классификации обуви — её вид. Согласно ГОСТ 23251-83 «Обувь. Термины и определения» к видам обуви относятся: сапоги, сапожки, полусапоги, полусапожки, ботинки, полуботинки, туфли, сандалии, туфли комнатные, сандалеты, чувяки, мокасины, опанки.
Онучи

Ону́чи (портянки, подвёртки) — часть обуви, обвёртка на ногу, замена чулок, под сапоги и лапти, длинная, широкая (около 30 сантиметров) полоса ткани белого, чёрного или коричневого цвета (холщовой, шерстяной) для обмотки ноги до колена (при обувании в лапти). Элемент традиционной русской, чувашской и финской одежды. Тёплые, суконные онучи именуются скуты.
Такими полосами ткани оборачивали всю ступню и голень. Онучи, если их носили с короткой обувью или вообще без неё, подвязывали к ноге кожаными поворозами или оборами — верёвочными или лыковыми, вязанными или плетёными. Первыми пользовались в будни, вторыми (чаще белого или красного цвета) — по праздникам. Оборы обвязывали вокруг ноги крест-накрест или витками. Обычно летом носили холщовые (льняная или конопляная ткань) онучи, зимой — суконные (шерстяная ткань полотняного плетения) и холщовые вместе.
Обмотки — полосы ткани, наматываемые на ногу от ступни почти до колена, носившиеся вместе с солдатскими ботинками в начале XX века как штатная обувь или замена сапогам во многих армиях мира. Имели ширину 10—12 сантиметров, длину до 2,5 метров. Первыми обмотки приняли на оснащение англичане, подсмотревшие этот элемент обуви у гималайских горцев. Английское название обмоток — англ. puttee, происходит от санскр. patta («лента»). Об использовании в солдатском обмундировании см. статью портянки.
Доха (одежда)

Доха́ (даха́, яга́, ярга́к) — зимняя верхняя мужская и женская меховая одежда, длинная и просторная разновидность шубы. Бытовала в XVIII—XX веках в Приуралье, Нижнем Поволжье, Сибири и Алтае, широко использовалась уральскими казаками. В Европейской России доха получила распространение на рубеже XIX—XX веков и использовалась наряду с тулупом для длинных поездок на санях.
Согласно этимологическому словарю Фасмера, слово «доха» или «даха» пришло в русский язык из калмыцкого, где оно означает «шуба мехом наружу». Существует также версия о том, что слово «доха» было позаимствовано русскими у казахов, кочевавших по Нижнему Поволжью и Южному Уралу: «даха-яргак» — название халатов из шкурок двух-трёхмесячных жеребят, а «даха» — одежда из шкур взрослых лошадей. Вариант «яга» предположительно имеет монгольское происхождение.
Дохи изготавливали из осенних шкур оленей, маралов, диких коз, собак и волков, особенно тёплыми считались собачьи. В Сибири и на Дальнем Востоке дохи были обычной зимней одеждой, предпочтительно из волчьих шкур и сверху и изнутри. Обычно дохи шили мехом наружу длинными, до самых пят, с широкой прямой или расширенной книзу спинкой, с прямыми, запахивавшимися справа налево полами, широкими рукавами и большим отложным воротником, который поднятым мог закрыть всю голову. Доху подвязывали кушаком «в два обмота», его концы подтыкали у бёдер, воротник подвязывали у горла шарфом или платком. По мере возрастания роли сибирских капиталов и не без влияния американских золотоискателей, практично перенимавших бытовые привычки коренного населения, на улицах Москвы и Петербурга стали появляться крепкие бородатые сибиряки в необычной для столиц одежде. В 1880—1890-е годы доха вошла в обиход в европейской части страны, их накидывали в дорогу поверх верхней одежды не застёгивая. Вскоре дохи вошли в моду, их шили из телячьих или жеребячьих шкур на меховой или ватной подкладке, затем распространились дохи из бараньих шкур.
Шерсть

Ше́рсть — волосяной покров кожи у млекопитающих, кроме голого землекопа и морских зверей — ластоногих, сирен и китообразных.
Согласно некоторым теориям, шерсть гомологична колючкам ежей и дикобразов.
Шерсть состоит из остевых (покровных) волос и подшёрстка.
Остевые (или покровные) волосы имеют большую длину, хорошо развитый прямой либо слегка изогнутый стержень с чешуйчатым строением. В середине слегка утолщены. Вершина волоса представляет собой конус. Остевые волосы подразделяются на волосы I, ll, III и иногда IV порядка в зависимости от толщины. Самые толстые и длинные называются направляющими. Они расположены более редко, и их концы выдаются над общей массой волосяного покрова. Строение остевых волос обусловливает волнистость и структуру шерсти. Чем они прямее и прочнее, тем шерсть менее волнистая. Часто остевой волос имеет свой мускул-подниматель, потовую и сальную железу. Покровные волосы выполняют прежде всего защитную функцию, сохраняя тепло и защищая кожу от травм. У многих видов животных шерсть имеет очень важную для выживания камуфляжную окраску (например, заяц-беляк или белый медведь).
Пуховые волосы (подшерсток) — это более короткие и тонкие, обычно волнисто изогнутые волосы без сердцевины или со слабо развитой сердцевиной. Они служат для более эффективного удержания тепла в шерстяном покрове. У многих видов животных появляются в большом количестве только в холодное время года.
Различают ещё промежуточные волосы, занимающие положение между пуховыми и остевыми.
Собранная отдельно от кожи шерсть некоторых видов животных имеет очень большую хозяйственную ценность: из неё производят изделия лёгкой промышленности и трикотаж.
В промышленных масштабах широко используется шерсть овцы, козы, верблюда, кролика, енота, бобра, ангорского кролика, ангорской козы. Сбор шерсти осуществляется без забоя, что даёт возможность получать ценный материал на протяжении всей жизни животного. Многие организации, выступающие против умерщвления животных ради потребностей человека, настаивают на том, чтобы шерсть использовалась только в этом направлении.
Шерсть животных, снятая вместе с кожей, называется шкура. Из шкур животных изготавливают верхнюю одежду, обувь, головные уборы. Ввиду того, что структура шерсти после выделки кожи остается неизменной, изделия из шкур животных обладают очень хорошей устойчивостью к холоду.
Шерсть некоторых групп зверей, таких как семейство куньих и отряд зайцеобразных, некоторых видов грызунов (бобёр), псовых (лисицы), кошачьих (рысь), именуется мехом. Большое значение имеет ценный мех пушных зверей, таких как соболь, горностай, и др. Изделия из ценного меха зачастую служат лишь декоративным целям. Вследствие высокой стоимости таких изделий их использование является показателем высокого материального статуса хозяина (аналогично изделиям из драгоценных металлов и камней).
Наиболее мягкая шерсть, имеющаяся у куньих, лис, зайцев, леопарда, лемура и бобров, называется мехом.
Древесная шерсть

Древесная шерсть — длинная (до 50 см) тонкая стружка из липы, ольхи, березы, ивы, тополя, пихты и др. древесных пород, не отличающихся резким запахом.
В отличие от измельченной древесины (щепы, дроблёнки, стружки, опилок, древесной муки, древесной пыли) — это не побочный продукт деревообрабатывающей промышленности. Она изготавливается на специальных станках из чурок ровных, бездефектных стволов деревьев как эластичная и гладкая деревянная стружка. При изготовлении тонкие и длинные ленточки этой древесной стружки закручиваются в локоны-спирали, напоминая завитки овечьей шерсти.
Древесная шерсть является хорошим упаковочным материалом для фруктов, материалом для изготовления декоративных изделий, а также экологичной подстилкой при содержании животных.
Bast shoe

Bast shoes are shoes made primarily from bast—fiber taken from the bark of trees, such as linden. They are a kind of basket, woven and fitted to the shape of a foot. Bast shoes are a traditional footwear of the forest areas of Northeastern Europe, formerly worn by poorer members of the Finnic peoples, Balts, Russians, and Belarusians. They were easy to manufacture, but not durable. Similar shoes have also been made of strips of birchbark in more northern areas where bast is not readily available.
Bast shoes have been worn since prehistoric times. Wooden foot-shaped blocks (lasts) for shaping them have been found in Neolithic excavations, e.g. 4900 years old. Bast shoes were still worn in the Russian countryside at the beginning of the twentieth century. Today bast shoes are sold as souvenirs and sometimes worn by ethnographic music or dance troupes as part of their costume.
In Russian, they are called lapti (лапти, sing. лапоть, lapot); this word is used as a derogatory term for cheap and short-lived footwear and, in the form lapotnik (лапотник), for an uneducated person, notionally one who is too poor to afford good shoes and wears bast shoes instead. The MiG-105 "Spiral" spaceplane was nicknamed Lapot for the shape of its nose.
Bast shoes played an important role in the founding myth of the Přemyslid dynasty, which reigned in Bohemia and Moravia until 1306 AD. Přemysl the Ploughman, its legendary ancestor, was a peasant of humble origin. His bast shoes and bast-bag were kept as relics at Vyšehrad and Czech kings put them on during their coronations. The relics were probably destroyed when Vyšehrad fell to the Hussites in 1420.
भारतीय राष्‍ट्रीय रक्षा विश्वविद्यालय

भारतीय राष्‍ट्रीय रक्षा विश्वविद्यालय एक प्रस्तावित विश्वविद्यालय है।
प्रधानमंत्री डॉ॰ मनमोहन सिंह ने 23 मई 2013 को बि‍नोला, गुड़गांव, हरियाणा में भारतीय राष्‍ट्रीय रक्षा विश्‍विद्यालय की आधारशि‍ला रखी। प्रस्‍तावि‍त भारतीय राष्‍ट्रीय रक्षा वि‍श्‍वि‍द्यालय 200 एकड़ से अधि‍क भूमि पर स्‍थि‍त होगा। यह 2018 में पूरी तरह से कार्य करना शुरू करेगा।
यह विश्वविद्यालय पूर्णरूप से स्‍वायत्त संस्‍था होगी। इ‍से संसद के अधि‍नि‍यम के तहत गठि‍त कि‍या जाएगा। राष्‍ट्रपति‍ वि‍श्वविद्यालय के वि‍जि‍टर होंगे तथा रक्षा मंत्री इसके चांसलर रहेंगे।
भारतीय सैन्य अभियान

Vikram choudhary sir
भारतीय सशस्त्र बल, भारत गणराज्य की थलसेना,वायुसेना,नौसेना, तटरक्षक बल और विभिन्न अन्य अंतर-सेवा संस्थाओं का समग्र एकीकृत सैन्यरूप है। भारत के राष्ट्रपति इसके कमांडर-इन-चीफ के रूप में कार्य करते हैं। 13,25,000 सक्रिय कर्मियों की अनुमानित कुल संख्या के साथ भारत की दुनिया में तीसरी सबसे बड़ी सशस्त्र सेना है।
मलायन अभियान

जापानी स्रोतों द्वारा मलय Malay Operation (馬来作戦, Maree Sakusen) के रूप में संदर्भित मलायन अभियान, द्वितीय विश्व युद्ध के दौरान 8 दिसंबर 1941 - 15 फरवरी 1942 तक मलाया में मित्र देशों और एक्सिस बलों द्वारा लड़ा गया एक सैन्य अभियान था। ब्रिटिश राष्ट्रमंडल और रॉयल थाई पुलिस के बीच अभियान की शुरुआत में मामूली झड़पों के साथ, ब्रिटिश राष्ट्रमंडल सेना इकाइयों और इंपीरियल जापानी सेना के बीच जमीन की लड़ाई का प्रभुत्व था। अभियान के शुरुआती दिनों से ही जापानियों का हवाई और नौसैनिक वर्चस्व था। कॉलोनी की रक्षा करने वाली ब्रिटिश, भारतीय, ऑस्ट्रेलियाई और मलायन सेना के लिए, अभियान कुल आपदा था।
ऑपरेशन साइकिल पैदल सेना के जापानी उपयोग के लिए उल्लेखनीय है, जिसने सैनिकों को अधिक उपकरण ले जाने और घने जंगल इलाके में तेजी से आगे बढ़ने की अनुमति दी। विध्वंस शुल्क से लैस रॉयल इंजीनियर्स ने पीछे हटने के दौरान सौ से अधिक पुलों को नष्ट कर दिया, फिर भी इससे जापानियों को कोई देरी नहीं हुई। जब तक जापानियों ने सिंगापुर पर कब्जा किया, तब तक वे 9,657 हताहत हो चुके थे; मित्र देशों की कुल हानि 130,246 थी, जिसमें लगभग 7,500 से 8,000 मारे गए, 11,000+ घायल और 120,000+ लापता या पकड़े गए।
रक्षा खाद्य अनुसंधान प्रयोगशाला

रक्षा खाद्य अनुसंधान प्रयोगशाला (डीएफआरएल) रक्षा अनुसंधान और विकास संगठन (डीआरडीओ) की एक भारतीय रक्षा प्रयोगशाला है। कर्नाटक के मैसूर में स्थित, यह भारतीय सशस्त्र बलों के लिए विभिन्न खाद्य चुनौतियों को पूरा करने के लिए खाद्य विज्ञान और प्रौद्योगिकी के क्षेत्र में प्रौद्योगिकियों और उत्पादों के अनुसंधान और विकास का संचालन करता है। डीएफआरएल का आयोजन डीआरडीओ के जीवन विज्ञान निदेशालय के तहत किया जाता है। डीएफआरएल के वर्तमान निदेशक डॉ. ए डी सेमवाल हैं।
"रक्षा खाद्य अनुसंधान प्रयोगशाला (डीएफआरएल) 28 दिसंबर 1961 को रक्षा अनुसंधान और विकास संगठन (डीआरडीओ), रक्षा मंत्रालय, भारत सरकार के तत्वावधान में मैसूर में विशेष रूप से भारतीय सेना की विभिन्न खाद्य चुनौतियों को पूरा करने के लिए अस्तित्व में आई थी। , नौसेना, वायु सेना और अन्य अर्धसैनिक बल हैं
List of Gupta emperors

The Gupta Empire (c. 319–550 CE) was a classical Indian Hindu empire. The dynasty was founded by Sri Gupta in late 3rd century CE, but Chandragupta I is credited as real founder of empire. The empire was lasted until 550 CE. The factors for the downfall of the empire were Hunnic invasions, dynastic dissensions, taxes, internal rebellions and decentralization.
The Gupta Empire was vast and covered most of the Indian subcontinent. Chandragupta I, Samudragupta, Chandragupta II and Skandagupta were some of its mightiest rulers. It brought about a golden era to the region, resulting in technological advancements and cultural improvements. Gupta emperors generally used the title Maharajadhiraja.
IRaH

IRaH is a British-Indian English and Hindi language science fiction thriller film, directed by Sam Bhattacharjee and produced by Big Films Media and Thrill Films. The cast includes Rohit Roy, Rajesh Sharma, Fagun Thakrar, Karishma Kotak and Ameet Chana, and is set against a backdrop of technological advancements and ethical dilemmas.
The ground-breaking digital archiving platform IRaH was introduced by the creative firm ELEMON. The brilliant CEO of ELEMON, Hari Singh, has the potential to profit millions from this most recent achievement. But when IRaH's actual potential becomes apparent, Hari finds himself questioning the ethics of the new AI digital world he has contributed to.
IRaH was filmed on location in London and other parts of the UK.
IRaH premiered on April 05, 2024, released by Eveready Pictures.