davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Ahırkapı lighthouse

The Ahırkapı Feneri, a historical lighthouse still in use, is located at the southern Seraglio Point on the Rumelian coast of Bosporus' south entrance, in Ahırkapı neighborhood of Istanbul's Fatih district, Turkey. It is across from the Kadıköy İnciburnu Feneri, which is on the Anatolian coast of the strait at a distance of 1.5 nmi (2.8 km). A line connecting the two lighthouses marks the southern boundary of the Port of Istanbul.
It is told that a marine accident, which occurred near this location, led to the establishment of the lighthouse. In 1755, a merchant sail ship bound for Egypt ran aground off the shore of Kumkapı due to bad weather conditions in the night. Hearing of the ship grounding, Ottoman sultan Osman III (reigned 1754–1757) rushed to the scene, where a seaman complained about the lack of a lighthouse there that could provide safe navigation around the hazardous waters. On the sultan's order, a light fueled by olive oil was established by the Kapudan Pasha atop a watchtower of the city's walls at this location.
In 1857, Sultan Abdülmecid I (reigned 1839–1861) commissioned the building of a lighthouse, which was constructed by French engineers in Ahırkapı (literally English: Stable Gate) right outside of the city walls south of the Topkapı Palace.
The masonry lighthouse has a conical shape and is painted white with one narrow black horizontal band. To the 26-metre-high (85 ft) tower, a keeper's house is attached.
Initially, the lighthouse was lit by kerosene, however the light source was later replaced by Dalén light using carbide (acetylene gas). Finally, it was electrified. The lighthouse's lantern has a 500mm catadioptric cylindrical lens and a 1,000 W lamp. At a focal height of 36 m (118 ft), it flashes white every 6 seconds, which is visible at a range of 16 nmi (30 km) in the Sea of Marmara.
Ahırkapı Feneri is listed in Turkey under the code "TUR-056" and its radio call sign is TC1ALH. It is operated and maintained by the Coastal Safety Authority (Turkish: Kıyı Emniyeti Genel Müdürlüğü) of the Ministry of Transport and Communication.
The lighthouse is in walking distance from the Cankurtaran railway station.
Ouessant sheep

The Ouessant (Breton: Ushant) is a primitive, heritage breed of sheep originating from the island of Ouessant which is situated off the coast of Brittany. It has a naturally short tail and therefore categorised as a Northern European short-tailed sheep breed together with several other breeds originating from the UK, Scandinavia and Germany. Also occasionally called the Breton Dwarf, it is reputed to be the smallest naturally occurring breed of sheep in the world. Rams are around 49 centimetres (19 in) tall at the shoulder, and the ewes about 45 centimetres (18 in). The Ouessant existed exclusively on its home island until the beginning of the 20th century, and though no longer to be found there, they are widespread throughout Europe, with Ouessant breed societies in France, Germany, the Netherlands, Belgium, Italy, Switzerland and the UK. The breed is also gaining in popularity in the US and NZ.
Ouessant are a solid black, white or brown (moorit) colour. The rams have two relatively large horns, and ewes are polled. Ewes characteristically are single lambing and the breed is primarily used for wool production. In Paris, the city government recently began using a small herd of Ouessant sheep to graze public lands. They are also used to graze vineyards and orchards.
Le Conquet

Le Conquet (French pronunciation: [lə kɔ̃kɛ]; Breton: Konk-Leon) is a commune in the Finistère department of Brittany in northwestern France. This is the westernmost town of mainland France. Only three island towns—Ouessant, Île-Molène and Ile de Sein—are farther west.
The port of Le Conquet is served by the Penn-ar-Bed ferry company, providing links with Ouessant and the archipelago of Molène throughout the year. From April to September, the Finist'mer company also provides fast links between the port of Le Conquet and Lanildut, and the archipelago of Molene and Ouessant.
As he fled from Wales in exile, Henry Tudor landed in Le Conquet rather than France because of a storm that blew his ship off course.
Inhabitants of Le Conquet are called Conquetois in French.
Le Conquet is twinned with the town of Llandeilo in Wales.
As an essential crab fishery port, Le Conquet also became ideal for catching uncommon species. The fishing port has been managed by the Chambre de commerce et d'industrie de Brest since 2007. In recent years, alongside traditional crab-fishing ships, the fleet has diversified its activities with other ships, which use fishing nets bringing back monkfish, skate, brill, turbot, lobster, and fresh daily catches. However, the crab remains the symbol of the harbour.
The rescue station was inaugurated on 10 March 1867. Nowadays, the rescue station uses an SNSM first-class lifeboat of 14 meters in length. She is modern, unsinkable, and self-righting. The SNS 151 La Louve is always anchored in the harbour with two inflatable boats. One of the latter, named Ville du Conquet, is city property and is used for the coastal watch during the summer season.
Le Conquet has a dive center named Club Subaquatique.
The town is mentioned in the Asterix series books Asterix and the Chieftain's Daughter and Asterix and the Banquet as Gesocribatum.
French submarine Ouessant (S623)

Ouessant (S623) is an Agosta-class submarine built for the French Navy.
She was completed at the Arsenal de Cherbourg in 1978 and served the French Navy until her 2001 decommissioning. From 2005 to 2009, Ouessant was employed as a training vessel to train Royal Malaysian Navy personnel who will operate the two French-built Scorpène-class submarines planned for the Royal Malaysian Navy. Despite official statements in 2009 that Ouessant had been sold to Malaysia, the position remained unclear. Because of Ouessant's role in the establishment of the Malaysian submarine forces, plans to return the vessel to Malaysia to serve as a museum ship were announced in July 2009.; Ouessant was formally transferred to the Malaysian Government on 23 September 2011 to be transported to Klebang, Malacca to become a submarine museum.
Roscoff

Roscoff (/ˈrɒskoʊ/ ROSK-oh, French: [ʁɔskɔf]; Breton: Rosko) is a commune in the Finistère département of Brittany in northwestern France.
Roscoff is renowned for its picturesque architecture, labelled petite cité de caractère de Bretagne (small town of character) since 2009. Roscoff is also a traditional departure point for Onion Johnnies.
After lobbying by local economic leaders headed by Alexis Gourvennec, the French government agreed in 1968 to provide a deep-water port at Roscoff. Existing ferry operators were reluctant to take on the relatively long Plymouth–Roscoff crossing so Gourvennec and colleagues founded Brittany Ferries. Since the early 1970s Roscoff has been developed as a ferry port for the transport of Breton agricultural produce and for motor tourism. Brittany Ferries link Roscoff with both Ireland and the United Kingdom.
Owing to the richness of iodine in the surrounding waters and the mild climate maintained by a sea current that varies only between 8 and 18 °C (46 and 64 °F), Roscoff is also a centre of post-cure, which gave rise to the concept of thalassotherapy in the latter half of the 19th century. A French doctor, Louis-Eugène Bagot, opened the Institut Marin in Roscoff in 1899, the first centre for thalassotherapy in Europe. Since then many important centres of thalassotherapy such as the Institut de Rockroum (originally Institut marin), the clinic Kerléna and a heliomarin hospital founded in 1900, the Perharidy Centre, can be found by the sea at Roscoff.
The nearby Île de Batz, called Enez Vaz in Breton, is a small island that can be reached by launch from the harbour.
Inhabitants of Roscoff are called in French Roscovites.
The municipality launched a language plan through Ya d'ar brezhoneg on 14 November 2008.
In 2008 18.44% of primary-school children attended bilingual schools.
Brittany Ferries operate ferry services from Roscoff to Plymouth daily from February to November with occasional Christmas sailings, to Cork twice a week (Friday and Tuesday service).
Irish Ferries used to operate a ferry service from Roscoff to Rosslare from May to September but now sail to Cherbourg instead.
Roscoff is twinned with:
Iroise National Nature Reserve

The Iroise National Nature Reserve (French: Parc naturel marin d’Iroise) is a French Biosphere reserve consisting of three inhabited islands (Ouessant, Sein and Molène), as well as the Molène archipelago which consists of around twenty smaller islands, plus the waters between the islands. All the major ecosystems of the Atlantic biogeographical region (island, coastal and marine) are represented: the marine environment, beaches, cliffs with Atlantic coastal vegetation, heathlands and grasslands.
Iles et Mer d'Iroise Biosphere Reserve, located on the coast of Brittany, comprises a marine park and the island of Sein, small rocky marine islands and islets and open marine areas to a depth of -20 meters with strong currents and a high tidal range.
It is of significance from a biodiversity point of view since it encompasses a variety of habitats e.g. for more than 300 species of seaweed, large sea bird colonies and populations of basking shark (Cetorhinus maximus) and grey seal (Halichoerus grypus).
The Isle of Ouessant reaches no higher than 60 meters in altitude and its landscape is one of meadows grazed by sheep and crisscrossed with stone walls and numerous hamlets.
Daily tourism is a significant element of the local economy, providing the basis for commercial activities on the islands. However, also fishing activities remain important.
Numerous educational and training activities are carried out in the biosphere reserve, such as guided visits for school classes, exhibits, public information meetings and internships.
This article incorporates text from a free content work (license statement/permission). Text taken from UNESCO - MAB Biosphere Reserves Directory​, UNESCO, UNESCO.
48°22′N 4°56′W﻿ / ﻿48.367°N 4.933°W﻿ / 48.367; -4.933
Fire Island Lighthouse

The Fire Island Lighthouse is a visible landmark on the Great South Bay, in southern Suffolk County, New York on the western end of Fire Island, a barrier island off the southern coast of Long Island. The lighthouse is located within Fire Island National Seashore and just to the east of Robert Moses State Park. It is part of the Fire Island Light Station which contains the light, keepers quarters, the lens building containing the original first-order Fresnel lens, and a boat house.
The current lighthouse is a 168-foot (51 m) stone tower that began operation in 1858 to replace the 74-foot (23 m) tower originally built in 1826. The United States Coast Guard decommissioned the light in 1974. In 1982 the Fire Island Lighthouse Preservation Society (FILPS) was formed to preserve the lighthouse. FILPS raised over $1.2 million to restore the tower and light. On May 25, 1986 the United States Coast Guard returned the Fire Island Lighthouse to an active aid to navigation. On February 22, 2006, the light became a private aid to navigation. It continues to be on the nautical charts, but is operated and maintained by the Fire Island Lighthouse Preservation Society and not the USCG. It was added to the National Register of Historic Places in 1981 and a boundary increase for the national historic district occurred in 2010.
It is listed as Fire Island Light, number 695, in the USCG light lists.
When the lighthouse was built it was on the edge of Fire Island Inlet and marked the western end of Fire Island. However Fire Island has extended itself through accumulating sand so that the lighthouse is now nearly five miles (8.0 km) from the western end of the island at Democrat Point.
The Archives Center at the Smithsonian National Museum of American History has a collection (#1055) of souvenir postcards of lighthouses and has digitized 272 of these and made them available online. These include postcards of Fire Island Light with links to customized nautical charts provided by National Oceanographic and Atmospheric Administration.
The lighthouse celebrated its 150th anniversary in 2008, the same year as the 100th anniversary of Robert Moses State Park.
The lighthouse can be accessed by a short walk from Robert Moses State Park Field 5. It is open to the public daily. Tower tours are available for a small fee.
From 1970 to 1975, the lighthouse and its surrounding area were seen in the opening and closing credits sequences of the CBS television soap opera The Guiding Light.
Some of the final episode of season 1 of TV show The Following was filmed at Fire Island Lighthouse and surrounding buildings.
Men in Black II also included some filming on the island in the immediate vicinity of the lighthouse.
A 1999 Channel 4 TV series featuring Stephen Fry and called Fire Island included filming of the lighthouse.
The 2008 movie What Happens in Vegas with Cameron Diaz and Ashton Kutcher featured the lighthouse as Diaz character's favorite place.
ආ සූස දෙ'හ්ජො

ප්රන්ස බසින් 'ආ සූස දෙ'හ්ජො' (ප්රන්ස: Anse Source d'Argent; ඉංගිරිසි ඌරුවට: //අන්ස් සූස් ඩ'ජොන් //; අරුත: Cove source of silver(?)) යනු සෙචිලිස් (සීෂෙල්ස්) කොදිව් පෙළේ 'ලා දීගේ' (ප්රන්ස: La Digue; ඉංගිරිසි ඌරුවට: //ලා ඩීග්//) දූපතෙහි පිහිටා ඇති වෙරළෙකි. "Guide du routard" ට අනුවැ එය ලොවැ පසිඳුතම වෙරළ තීරයෙකි.
කිලෝ මීටර දෙකක් දිගු, 'ආ සූස දෙ'හ්ජො' පිහිටා ඇත්තේ 'ලා දීගේ' දිවයිනෙහි නිරිත දෙසිනි. එය ට පිවිසිය හැක්කේ සෙචිලිස්හි යෝධ කැස්බෑවන් සිටුනා පැරැණි යටත් විජිත නිවසක් වන "ද යුනියන් එස්ටේට් ෆාම්" (ප්රන්ස බසින්: l'Union Estate Farm, //ලූනියෝ එස්ටෙයිට් ෆාහ්ම් //) හරහා පමණි.
මීට වසර මිලියන 65කට පමණ පෙරැ, මේ කොදිව් රැස නිමැවී ඇත්තේ (බිම් ලකු) සංසිද්ධිවල එකතුවකිනි: ගොන්ඩ්වානාව, එක් අතකින් ඉන්දු බිම් තලයකට හා අනෙක් අතින් අප්රිකානු බිම් තලයකට වෙන් වීම, මුරුසිය හා රීයුනියන් දූපත් නිමැවුණු අයුරින් මැ, දිය යට ගිනි කන්දෙක් හා බැඳුනෙකි. ග්‍රැනිටික් දූපත් මේ අනුවැ සෙචිලිස් ඉවුරෙහි/ඉමෙහි(?) (bank) මැද පිහිටයි. 'ලා දීගේ'හි සිදු වූයේ මේ යැ.
'ආ සූස දෙ'හ්ජො' වෙරළෙහි අවුල් සහගත අයුරින් සැකැසී ඇති නෙත් ඇදගන්නා සුලු කළුගල් කුට්ටි ඇත. සෙචිලිස්හි අනෙකුත් බොහෝ වෙරළ තීරයන් මෙන් නො වැ, 'ආ සූස දෙ'හ්ජො' වෙරළ කොරල් පරයෙකින් රැකී ඇත.
'ආ සූස දෙ'හ්ජො' බොහෝ ශ්‍රේණිගත කිරීම් අනුවැ , , ලොවැ දැකුම්කලුතම වෙරළ තීරයන් අතර නිරන්තරයෙන් ඉතා ඉහළින් මැ ස්ථානගත වැ ඇති.
Catégorie:Catégorie Commons avec lien local identique sur Wikidata
සෞෆ්‍රියර් දිස්ත්‍රික්කය, ශාන්ත ලුසියා

සෞෆ්‍රියර් යනු බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්හි ශාන්ත ලුසියා හි නිරිතදිග වෙරළ තීරයේ පිහිටි දිස්ත්‍රික්කයකි. ප්‍රංශ පාලන සමයේදී ශාන්ත ලුසියා හි හිටපු අගනුවර වූයේ සෞෆ්‍රියර් ය. එය දැන් නැගී එන සංචාරක කර්මාන්තයක් සහිත කුඩා ධීවර වරායකි. එහි "ඩ්‍රයිව්-ඉන්" ගිනි කන්දක්, දිය ඇල්ලක් සහිත දියමන්ති උද්භිද උද්‍යානය (සුපර්මෑන් II හි කෙටියෙන් දක්වා ඇත) සහ ඓතිහාසික ඛනිජ ස්ථාන, ඊට අමතරව උතුරින් ඇන්සේ චැස්ටනෙට් සහ දකුණින් මැල්ග්‍රෙටවුට් යන වෙරළ තීරයන් ඇතුළු සංචාරක ස්ථාන කිහිපයක් ඇත.
මාරවිල

මාරවිල යනු ශ්‍රී ලංකාවේ වයඹ පළාත තුල පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටා තිබෙන නගරයකි. එය A3 මහා මාර්ගයේ මීගමුව සහ හලාවත අතර පිහිටයි. මාරවිල යනු ශ්‍රී ලංකාවේ බටහිර වෙරළ තීරයේ සංචාරක ආකර්ෂණයන්ගෙන් එකක් වන අතර එහි වෙරළ තීරයන් සඳහා ප්‍රසිද්ධය.
මාරවිල පිහිටි B වර්ගයේ රජයේ මූලික රෝහලකි.
කොක්ලේ පළාත, පැනමාව

කොක්ලේ (ස්පාඤ්ඤ උච්චාරණය: [koˈkle]) යනු ජාතියේ දකුණු වෙරළ තීරයේ මධ්‍යම පැනමාවේ පළාතකි. පරිපාලන අගනුවර වන්නේ පෙනොනෝම් නගරයයි. මෙම පළාත 1855 සැප්තැම්බර් 12 වන දින පනත මගින් කොක්ලේ දෙපාර්තමේන්තුව යන මාතෘකාව යටතේ ආචාර්ය ජස්ටෝ ද අරෝසෙමේනාගේ සභාපතිත්වය යටතේ නිර්මාණය කරන ලදී. එය 1985 ඔක්තෝබර් 20 වන දින ඩික්‍රෙටරි අංක 190 පළාතක් බවට පත් විය. කොක්ලේ යනු ප්‍රධාන වශයෙන් කෘෂිකාර්මික ප්‍රදේශයක් වන අතර සීනි සහ තක්කාලි ප්‍රධාන බෝග ලෙස භාවිතා කරයි. පළාතේ සැන්ටා ක්ලාරා, ෆැරලන් සහ රියෝ හැටෝ වැනි ප්‍රසිද්ධ වෙරළ තීරයන් ගණනාවක් ඇති අතර මෑත වසරවලදී සංචාරක ක්‍රියාකාරකම් වැඩි වී තිබේ. එය කිලෝමීටර 4,946.6 ක භූමි ප්‍රමාණයක් ආවරණය කරන අතර 2023 දී ජනගහනය 268,264 ක් විය.
ශාන්ත ජේම්ස්, බාබඩෝස්

ශාන්ත ජේම්ස් යනු බාබඩෝස් හි බටහිර මධ්‍යම කොටසේ පිහිටි ප්‍රදේශයකි. වැඩි වැඩියෙන් ශාන්ත ජේම්ස් ධනවතුන්ගේ සහ ප්‍රසිද්ධ අයගේ ක්‍රීඩා පිටියක් ලෙසත්, එහි ඉහළ වෙළඳපොල හෝටල් නිවාඩු නිකේතන සමඟ අව් රශ්මිය විදින සංචාරකයින්ගේ තෝතැන්නක් ලෙසත් ප්‍රසිද්ධ වෙමින් පවතී.
ප්‍රාදේශීය සංවාදයේදී ශාන්ත ජේම්ස් හැඳින්වූයේ "ගෝල්ඩ් කෝස්ට්" ලෙසිනි, නමුත් එහි පවතින ජනප්‍රියතාවය නිසා එය දැන් බොහෝ විට "ප්ලැටිනම් වෙරළ" ලෙස හැඳින්වේ, එය පල්ලියේ බොහෝ දිලිසෙන වෙරළ-ඉදිරිපස මන්දිර, පෞරාණික වෙරළ තීරයන් පිළිබිඹු කරයි.
1625 දී පළමු බ්‍රිතාන්‍ය පදිංචිකරුවන් ගොඩ බැස්සේ මෙහි බැවින් මේ ප්‍රදේශයට විශාල ඓතිහාසික වැදගත්කමක් ද ඇත. ජේම්ස් රජුගේ අධිකාරය යටතේ, බ්‍රිතාන්‍යයන් ශාන්ත ජේම්ස්ගේ වර්තමාන හොලෙටවුන් නගරයට (කලින් හැඳින්වූයේ ජේම්ස්ටවුන් ලෙසයි, එය රජුගේ නමින්ම නම් කරන ලද) ගොඩබෑමෙන් පසු බාබඩෝස් වෙත හිමිකම් පෑවේය. මෙම ජනාවාස බාබඩෝස් පසුව "පුංචි එංගලන්තය" ලෙස ව්‍යවහාරයෙන් හඳුන්වනු ලැබිය.
හොලෙටවුන් හි සාප්පු සවාරි සහ අවන්හල් සඳහා ප්‍රසිද්ධ, ශාන්ත ජේම්ස්, බාර්බඩෝස් හි කාර්යබහුල සංචාරක කර්මාන්තයේ කේන්ද්‍රීය වේ. ශාන්ත ජේම්ස් පැරිෂ් දේවස්ථානය සහ දිවයිනේ ඉතිරිව ඇති ක්‍රියාකාරී සීනි කර්මාන්තශාලා කිහිපයෙන් එකක් වන පෝට්වේල් සීනි කම්හල ඇතුළු ඓතිහාසික ආකර්ෂණීය ස්ථාන සමඟිනි.
කැස්බෑවා

සාගරයේ වෙසෙන ජීවීන් අතරින් කැස්බෑවා (Chelonioidea) සුවිශේෂී සත්වයෙකි.මෙම සත්ත්වයා සාගරයේ ජීවත්වන උරගයකු ලෙසද හඳුන්වයි.වායුගොලයේ ඔක්සිජන් ස්වසනය කරන සාගරයේ ජීවත් වන මොවුන් වසර දශ ලක්ෂ සියයකටත් ඈත අතීතයේ සිට පරිණාමය වෙමින් වර්තමානය දක්වා ගමන් කර ඇති බව විද්‍යාත්මක සාධක මගින් සනාථ වෙයි.පෘථිවිය මත ජීවත් වන සාර්ථක ජීවී කණ්ඩායමක් ලෙස කැස්බෑවුන් පිළි ගැනේ.මොවුන්ගේ ශරීර උෂ්ණත්වය පරිසර උෂ්ණත්වය අනුව වෙනස් වන බැවින් උදය කාලයේදී සාගරය මතුපිටට පැම්ණ සූර්ය කිරණ මගින් උෂ්ණත්වය වැඩි කර ගනී.මොවුන් පෙනහලු මගින් වාතය ආශ්වාස ප්‍රශ්වාස කරයි.කැස්බෑවන් රාත්‍රිය ගෙවා දමන්නේ අක්‍රියවය.සාගර පත්ලේ ඇති ගුහා හෝ පැලුම් තුළට වී නිදා ගැනීම සිදු කරයි.
ඉහත සදහන් කළ කැස්බෑ විශේෂ අතරින් කැස්බෑවුන් වර්ග කිහිපයක් ලංකාව ආශ්‍රිත වෙරළ තීරයේදී නිරීක්ෂණය කළ හැකි වේ. ලංකාවේ බූන්දල ජාතික උද්‍යානයේ දකුණු සීමාව, බලපිටිය, මන්නාරම දකුණු වෙරළ, නැගෙනහිර කුච්චවේලි සිට කෝකිලායි දක්වා සහ කොඩයිමුඩෙයි සිට කච්චතිවු දක්වා වෙරළ තීරය , යාපනය අර්ධ ද්වීපය කැස්බෑවන් බිත්තර දමන වෙරළ තීරයන් වේ. මේ වන විට ශ්‍රී ලංකාවේවෙරළ තීරයට බිත්තර දැමීම සඳහා පැමිණෙන කැස්බෑවන් වර්ග පහක් හඳුනා ගෙන ඇත.
දාර කැස්බෑවා තුන්දානි කැස්බෑවා, වවුල් කැස්බෑවා හා දකුණු පළාතේදී නැව් කැස්බෑවා ලෙස ද හැඳින්වෙයි. දාර කැස්බෑවාගේ ප්‍රධාන ආහාරය ජෙලි මසුන්(ලොඩියන්) වේ. ඊට අමතරව මාලු, ඉස්සන්, පොකිරිස්සන්, කකුලුවන්, මුහුදු බෙල්ලන් ද ආහාරයට ගනු ලැබේ. දාර කැස්බෑවා ගොදුරු සොයා ගැනීමට කි.මී. දහස් ගණනක් දුර ගමන් කරයි. ශරීර උෂ්ණත්වය පාලනය කර ගැනීමේ හැකියාව නිසා සීතල සාගරයේ වුවද පිහිනා ගොස් ආහාර සොයා ගැනීමට හැකි වී තිබේ.කැස්බෑ වර්ග අතරින් විශාලම වර්ගය ලෙස දාර කැස්බෑවා හැඳින්විය හැනි අතර ‍මොවුන්ගේ සාමාන්‍ය බර කි.ග්‍රෑ.600ක් පමණ වේ.දාර කැස්බෑවන් සියයක් පමණ ලංකාව අවට මුහුදු සීමාවේ ජීවත් වේ.
අනෙක් කැස්බෑ වර්ග හා සැසදීමේදී විශාල හිසක් සහිත වීම නිසා ඔලුගෙඩි කැස්බෑවා යන නමින් හැදින්වේ.මීටරයක් පමණ දිගට වැඩෙන ඔලුගෙඩි කැස්බෑවා සාමාන්‍යයෙන් කි.ග්‍රෑ.180ක් පමණ බරකින් යුතු වේ. ඔලුගෙඩි කැස්බෑවා එකවර බිත්තර 150ක් පමණ දමයි. ඔලුගෙඩි කැස්බෑවාගේ කටුව හදවතක හැඩය ගනී. මෙම ඔලුගෙඩි කැස්බෑවාගේ මාංශ මිනිසුන්ට අහිතකර නිසා මිනිසුන්ගෙන් වන තර්ජන අවම වේ.
ගල් කැස්බෑවා ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ග්‍රීන් ටර්ටල් ලෙස හඳුන්වයි. එයට හේතුව මෙම කැස්බෑවාගේ කටුවට යටින් ඇති කොළ පැහැති මේද ස්තරයයි. මෙම මේද ස්තරය සුප් සෑදීමට යොදා ගන්නා නිසා ගල් කැස්බෑවුන් වඳ වීමේ තර්ජනයට මුහුණ පා සිටී. මීටර් 1ක් පමණ දිග ගල් කැස්බෑවා කි.ග්‍රෑ.180ක් පමණ බරින් යුතු වේ. කුඩා කාලයේ මාංශ භක්ෂක වන අතර වැඩුණු පසු ඇල්ගා ශාක මත යැපෙන ශාක භක්ෂකයින් බවට පරිවර්තනය වේ.
කැස්බෑවුන් අතර කුඩාම කැස්බෑ විශේෂය ලෙස බටු කැස්බෑවා හැඳින්වෙයි. දිග සෙ.මී.45ක් පමණ වන අතර උපරිම බර කි.ග්‍රෑ.10ක් පමණ වේ. ශ්‍රී ලංකාවේ ඉඳුරුව, කොස්ගොඩ, රැකව, බූන්දල, යාල ආශ්‍රිත ප්‍රදේශවල වෙරළ තීරයේදී බටු කැස්බෑවා දැකිය හැක. බටු කැස්බෑවා සාගර ප්‍රදේශය ආසන්නයේ බිත්තර දමයි. බිත්තර මුහුදට ගසා ගෙන යාමේ හැකියාව වැඩි නිසා බිත්තර රැක ගැනීම අපහසු වී ඇත.
පොතු/ ලෙ‍ලි කැස්බෑවා කැස්බෑ පවුලේ ආකර්ශනීයම සාමාජිකයා ය. උකුස්සකුගේ හොටයක් ආනාරයට හිස සැකසී ඇත. මේ හේතුව නිසා පොතු/ ලෙ‍ලි කැස්බෑවා හොක්ස් බිල් ටර්ට්ල් ලෙස ද හඳුන්වයි. පොතු/ ලෙ‍ලි කැස්බෑවාගේ පිට කටුවේ ඇති ආකර්ෂණය නිසා බොහෝ විට මෙම පොතු/ ලෙ‍ලි කැස්බෑවාගේ කටුව ඔප දැමීමෙන් විසිතුරු භාණ්ඩ නිපදවීමට බොහෝ පුද්ගලයෝ පුරුදු වී සිටිති.දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ විසිතුරු භාණ්ඩ නිපදවීමට මෙම සතුන් දඩයම් කිරීම නිසා වර්තමානයේදී මොවුන් දුර්ලභ කැස්බෑ විශෙෂයක් බවට පත් වී තිබේ.
මේන්

මේන් යනු එක්සත් ජනපදයේ නිව් එංගලන්ත කලාපයේ පිහිටි ප්‍රාන්තයක් වන අතර පහළ 48 හි ඊසානදිග වඩාත්ම ප්‍රාන්තය වේ. එය බටහිරින් නිව් හැම්ප්ෂයර්, ගිනිකොන දෙසින් මේන් බොක්ක සහ කැනේඩියානු පළාත් වන නිව් බ්‍රන්ස්වික් සහ ක්විබෙක් ඊසාන දෙසින් සහ වයඹ දෙසින් මායිම් වන අතර නෝවා ස්කොටියා සමඟ සමුද්‍රීය දේශ සීමාවක් බෙදා ගනී. මේන් යනු නව එංගලන්තයේ මුළු භූමි ප්‍රමාණය අනුව විශාලතම ප්‍රාන්තය වන අතර, ඉතිරි ප්‍රාන්ත පහේ ඒකාබද්ධ භූමි ප්‍රමාණයට වඩා බොහෝ දුරට විශාලය. එක්සත් ජනපද ප්‍රාන්ත 50 අතුරින්, එය වර්ග ප්‍රමාණය අනුව 12 වන කුඩාම, 9 වන අඩුම ජනගහනය සහිත, 13 වන අඩුම ඝනත්වය සහිත සහ වඩාත්ම ග්‍රාමීය වේ. මේන් හි අගනුවර ඔගස්ටා වන අතර එහි වඩාත්ම ජනාකීර්ණ නගරය පෝට්ලන්ඩ් වන අතර 2020 සංගණනයට අනුව මුළු ජනගහනය 68,408 කි.
පසුගිය අයිස් යුගයේදී ග්ලැසියර පසුබැසීමෙන් පසු, මේන් ප්‍රදේශයේ ආදිවාසී ජනගහනය වසර 12,000 ක් පමණ වාසය කර ඇත . යුරෝපීයයන් පැමිණි අවස්ථාවේදී, ඇල්ගොන්කියන් භාෂාව කතා කරන ජාතීන් කිහිපයක් මෙම ප්‍රදේශය පාලනය කළ අතර මෙම ජාතීන් දැන් වබනාකි සම්මේලනය ලෙස හැඳින්වේ. මෙම ප්‍රදේශයේ පළමු යුරෝපීය ජනාවාසය 1604 දී ප්‍රංශ ජාතිකයන් විසින් ශාන්ත ක්‍රොයික්ස් දූපතේ පිහිටුවන ලද අතර එය පියරේ ඩුගුවා, සියර් ඩි මොන්ස් විසින් ආරම්භ කරන ලදී. පළමු ඉංග්‍රීසි ජනාවාසය වූයේ 1607 දී ප්ලයිමූත් සමාගම විසින් පිහිටුවන ලද කෙටි කාලීන පොප්හැම් ජනපදයයි . 1620 ගණන්වල මේන් වෙරළ තීරයේ ඉංග්‍රීසි ජනාවාස ගණනාවක් ස්ථාපිත කරන ලද නමුත්, රළු දේශගුණය සහ දේශීය ආදිවාසීන් සමඟ ඇති වූ ගැටුම් බොහෝ දෙනෙකු අසාර්ථක වීමට හේතු විය. මේන් 18 වන සියවසට පිවිසෙන විට, යුරෝපීය ජනාවාස දුසිම් භාගයක් පමණක් ඉතිරිව තිබුණි. ඇමරිකානු විප්ලවය අතරතුර පක්ෂපාතී සහ දේශප්‍රේමී හමුදා මේන් ප්‍රදේශය සඳහා සටන් කළහ. 1812 යුද්ධය අතරතුර, බොහෝ දුරට අනාරක්ෂිත නැගෙනහිර මේන් කලාපය බ්‍රිතාන්‍ය හමුදා විසින් නව අයර්ලන්ත යටත් විජිතය හරහා කැනඩාවට ඈඳා ගැනීමේ අරමුණින් අත්පත් කර ගත් නමුත්, උතුරු දේශසීමාවේ, මැද අත්ලාන්තික් සහ දකුණේ අසාර්ථක බ්‍රිතාන්‍ය ප්‍රහාරවලින් පසුව එක්සත් ජනපදයට නැවත පැමිණියේය. මේන්, 1820 දක්වා මැසචුසෙට්ස් පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලයේ කොටසක් වූ අතර, එය මැසචුසෙට්ස් වලින් වෙන් වී වෙනම රාජ්‍යයක් වීමට ඡන්දය දුන්නේය. 1820 මාර්තු 15 වන දින, මිසූරි සම්මුතිය යටතේ, මේන් 23 වන ප්‍රාන්තය ලෙස සංගමයට ඇතුළත් කරන ලදී .
අද, මේන් එහි හකුරු සහිත, පාෂාණමය අත්ලාන්තික් සාගරය සහ බොක්ක-වෙරළ වෙරළ තීරයන්, කඳු, දැඩි ලෙස වනාන්තර සහිත අභ්‍යන්තරය සහ එහි ආහාර, විශේෂයෙන් වල් පහත් පඳුරු බ්ලූබෙරි සහ පොකිරිස්සන් සහ ක්ලැම් වැනි මුහුදු ආහාර සඳහා ප්‍රසිද්ධය. වෙරළබඩ සහ පහළ නැගෙනහිර මේන්, නිර්මාණාත්මක ආර්ථිකය සඳහා වැදගත් මධ්‍යස්ථාන ලෙස මතු වී ඇත, විශේෂයෙන් පෝට්ලන්ඩ් අවට ප්‍රදේශය තුළ, එය නගරයට සහ එහි අගනගර ප්‍රදේශයට ප්‍රභූකරණය ද ගෙන දී ඇත.
Peter Kuruvita

Peter Kuruvita (born October 1963) is an Australian chef, restaurateur and media personality, known for his rich culturally inspired cooking, highly influenced by his Sri Lankan father and Austrian mother.
Born in 1963 in Fulham, to a Sri Lankan father and Austrian mother, Kuruvita lived the first four years of his life in England. In 1967 Kuruvita's family decided to move to his father's hometown of Colombo, Sri Lanka. While growing up in Sri Lanka, he was introduced to cooking through his grandmother's preparation of Sri Lankan cuisine. It was this and a strong sense of family that inspired him to pursue food as a career.
In 1974 Kuruvita and his family moved to Sydney, where he went to school. Upon finishing high school he began an apprenticeship as a chef at East Sydney TAFE. He completed his final year at the new Ryde Catering College.
Kuruvita's first job was in the kitchen at a local seafood restaurant in southern Sydney, he remained there until 1981 when he moved to complete his studies and gain experience working with Greg Doyle, at the Rogues restaurant & nightclub, where he worked for the next two years. In 1982, completing his apprenticeship Kuruvita took up a role, at the One Star Michelin restaurant Rue St Jacques in London, as the commis chef. Kuruvita later secured a chef role, at the Three Star Michelin restaurant, Waterside Inn, Bray England
Peter has since worked all over the world at hotels and resorts including the Four Seasons Hotel, Philadelphia USA, Yasawa Island Lodge, Fiji, as well as some of Sydney's top restaurants Barrenjoey House; Bilson's; Hayman Island Resort.
Peter Kuruvita is Consultant Chef of Flying Fish Restaurant in Pyrmont, New South Wales on Sydney Harbour. The restaurant was opened in 2004. The Flying Fish serves modern Australian dishes with a strong seafood focus.
Peter opened Flying Fish Fiji in partnership with Starwood Hotels in 2008, situated on the sand at the Sheraton Fiji Resort Nadi Fiji
Situated at the Westin Hotel Nadi Fiji.
Peters Latest partnership with Accor hotels, situated in the Sofitel Noosa Resort and Spa.
Tekka Centre

Tekka Centre is a multi-use building complex comprising a wet market, food centre and shops, located in the northern corner of Bukit Timah Road and Serangoon Road, in Little India, Singapore, next to Little India MRT station.
The case of Tekka Centre is often used to illustrate the complexities of Chinese language romanisation in Singapore. The market was originally known as "Kandang Kerbau" (or just "K. K."), Malay for "buffalo pens", referring to the slaughterhouses operating in the area until the 1920s, and the name still lives on in the nearby Kandang Kerbau Women's and Children's Hospital, Kandang Kerbau Police Station and the Kandang Kerbau Post Office. In Hokkien, the market was known as Tek Kia Kha (竹囝跤), literally meaning "foot of the small bamboos", as bamboo plants once grew on the banks of the Rochor Canal. This was adapted into the popular name Tekka Pasar (笛卡巴刹), where pasar is Malay for "market".
The original market was built in 1915, and was located across the street between Hastings Road and Sungei Road. site, the new multi-use complex, was named Zhujiao Centre (Chinese: 竹脚中心), the pinyin version of Tek Kha. However, to locals, especially non-Chinese, the new word Zhujiao was both hard to read and pronounce and bore no resemblance to Tekka. Eventually, the complex was officially renamed Tekka Centre in 2000 as it reflected the history of the place. The market was closed for a significant renovation in 2008, reopening in 2009.
Little India's first air-conditioned mall, Tekka Mall, was built on the original site of the market in 2003.
Tekka Centre remained a landmark in Little India, where different ethnic communities congregate. There are Chinese stallholders who speak Tamil, and vice versa. Shops sell traditional Indian costumes and inexpensive casual clothes. Some of the more notable shops include those selling Taoist and Buddhist paraphernalia, hardware shops, and tailors who can alter clothes in minutes.
On the ground floor is a hawker centre with stalls which sell Indian vegetarian meals, served on banana leaves or on stainless steel platters, besides Chinese vegetarian, North Indian and Malay food.
At the wet market which was on the same level, stalls sell fresh seafood, especially crabs from Sri Lanka, and vegetables. There are also many Chinese stalls selling vegetables that are specially flown in from India.
The centre is served by the adjacent Little India MRT station. There are also an underground car park and two taxicab stands. Amenities nearby includes the demolished shopping mall The Verge and Little India Arcade.
春季

春季是一年四季之第一季。按照公历，北半球的春季为3月、4月和5月；南半球的春季为9月、10月和11月。此外，在大中華地區的傳統中，春季的开始是立春（2月3日至5日之间），春季的结束是立夏（5月5日至7日之间）。在一些地區，如北美，春季被認為從春分開始，到夏至結束。
在春季，地球的北半球（3-5月）或南半球（9-11月）开始倾向太阳，受到越来越多的太阳光直射，因而气温开始升高。随着冰雪消融，河流水位上涨。春季植物开始发芽生长，许多鲜花开放。冬眠的动物苏醒，许多以卵过冬的动物孵化，鸟类开始迁徙，离开越冬地向繁殖地进发。许多动物在这段时间里发情，因此中国也将春季称为“万物复苏”的季节。春季气温和生物界的变化对人的心理和生理也有影响。 对农業来说，春季是播种许多农作物的季節，同时也是许多农作物的收成期
每年3月至4月，中南半島及中國西南的氣壓首先下降，吸引暖和的偏南向岸風，與清涼的東北風交替出現。
此時，大陸性反氣旋逐漸減弱，並常東移至東海或琉球群島（Ryukyu Islands），使到達香港的偏北風，經過更寬闊的溫暖海面。
香港的氣溫及露點穩步上升，而沿岸海水溫度則仍然偏低。當露點高於海水溫度時，霧及低空層雲便會出現，能見度逐漸下降，直至另一次冷鋒或寒流到達。
冷鋒的橫過，常帶來短暫降雨，氣溫及露點驟降；冷鋒過後，風轉為清勁，多從東面或北面吹來，天氣晴朗約一至二天。當北面的反氣旋東移離開陸塊，上述的情況又再重覆出現。兩次寒流到港，一般相隔約5至10天。
霧常見於春季。因香港附近的海水溫度持續上升，5月時已甚少有霧。冬末初春常見的層雲，亦逐步變為積雲類，降水亦以驟雨及雷暴為主。
由于热空气开始北移，而冷空气还往往依然徘徊，此外土地、水域与空气温度上升的速度不同，春季在地球上许多地方是最多雨的季节。在中国江南地区有著名的梅雨，在欧洲时常有很强的风暴，在北美洲往往出现龍捲風。
北方多数会出现大风天气。
地球赤道与其公转轨道交角是四季更迭的根本原因。春季太阳直射点从南回归线逐渐北移，春分之后越过赤道，太阳直射北半球。在春季，地球与太阳的距离由近渐远。每年的1月3日左右地球距离太阳最近。从黄道平面看来，太阳位于宝瓶座、双鱼座、白羊座的背景上。
西方古典
民謠
流行音樂
[在维基数据编辑]
陈思思 (演员)

陈思思（1940年9月27日—2007年10月7日），香港女演员。原名陈丽梅，浙江宁波人.
出生于上海，曾就读于上海正行女子中学，1953年举家搬到香港。1955年入香港长城电影公司任演员。1956年初参加拍摄影片《鸣凤》（石慧主演）扮演婉儿。1956年五月首次担纲主演成名作《红灯笼》，1957年7月《红灯笼》公映，陈思思一举成名，成为长城的“看家”花旦——“长城只有一个人不借，陈思思，那个是看家的”，是长城所有影星中唯一不去凤凰公司拍戏。陈思思与长城电影公司的另外两名演员夏梦、石慧合称“长城三公主”。1963年在影片《三笑》中扮演秋香，此片于七十年代末在大陆上映，红遍大江南北，十几亿人次的热爱。1964年主演《云海玉弓缘》，这部电影开创了新派武侠电影先河。1964年秋，与长城的合约到期，邵氏影业以重金相聘，但陈思思仅以年薪六万与长城续约。
凤凰当家小生高远追求陈思思多年，1959年12月两人正式相恋，并于1961年2月10日结婚。1968年3，4月间高远秘密加入右翼的邵氏影业公司，给他们夫妻关系带来极大困扰。1968年5月11日星期六，自由影剧总会批准了高远的申请，邵氏影业也正式证实高远已与邵氏签约，中午高远第一次正式出现在邵氏公司，参加了他将任男主角的电影《裸血》的首次工作会议，并于1968年5月22日在《工商晚報》第4版发表公开信反共，成为文革时期香港左翼电影演员中跳反的第一人。据港媒报道：
“陈思思跟随夫婿高远之后，脱离长城，跳槽加盟荣华坚成公司。。。陈思思在影剧自由公会，获准加入后，旋与荣华坚成公司，签了三【二】年合约，每年拍四部影片，年薪十万元。” 台湾《中央日报》1968年6月5日报道：“港九自由影总团结 亲匪影人陆续投奔 黄也白【时任港九电影戏剧事业自由总会主席】昨携返陈思思自白书”。1968年10月底，高远陈思思夫妇和谢贤一起访问台湾，给蒋中正祝寿。此时，长城三公主的大公主夏梦怀孕与丈夫林葆诚移民加拿大，二公主石慧在1967年反英第一线与丈夫傅奇一起被关押在摩星嶺集中營一年多拒绝自首出狱。
1970年3月他们分居约九个月的事实被公开报道。1970年5月高远与邵氏影业提前解约，后加入明星公司，但星运不再。陈思思与荣华坚成公司在1970年5月再续约两年，年薪涨到十二万，这第二个两年期间仅拍片一部。72年约满后息影。
在分居五年后，依照香港法律高远、陈思思两人于1974年9月协议离婚。1975年6月法庭正式批准了他们的离婚申请, 陈思思只象征性收取一元赡养费。
1978年4月，陈思思离开十年后重新加入长城电影公司。作为纪念，由陈思思，傅奇及王葆真等主演拍摄于1964年的《云海玉弓缘》重映。这部电影开创了新派武侠电影先河。拍摄了古装武侠悬疑故事片《密杀令》，这是其最后一部电影。1980年回上海定居。1984年以香港地区的艺人代表参加了中央电视台春节晚会演出。
2007年因胰腺癌病逝上海华东医院。
深圳出租车

深圳出租车是中国广东省深圳市的主要公共交通工具之一，当地人俗称“的士”（来自英语音译），乘坐出租车俗称为“打的”。
《深圳经济特区出租汽车管理条例》将出租车定义为“经许可根据乘客意愿提供客运服务并收取费用的七座以下乘用车”，并划分为巡游出租汽车（巡游车）和网络预约出租汽车（网约车）。巡游出租车可在街道上巡游揽客或在固定站点候客，也可通过电话及网络预约提供服务，网约车只能通过网络预约提供服务。本条目主要讲述巡游出租车。
深圳巡游出租车经营许可证由政府统一发放，实行无偿使用，车辆经营权有效期不超过五年，并只能由获得经营权的企业法人委托、发包或者出租给出租车驾驶员，个人不能直接承包，但在2021年《深圳经济特区出租汽车管理条例》实施前取得的出租车营运牌照，仍可在有效期内继续使用。截至2021年11月，深圳共有64家企业经营巡游出租车。
深圳的出租车服务早在建市前就已出现。1976年，为方便华侨、港澳同胞返乡，国家交通部下拨5台“天津”牌7座旅行车给广东省交通厅，用于在罗湖口岸和东门汽车站之间接送华侨和港澳同胞的包车服务，此后改为收费接送散客业务，成为深圳第一批出租车。1979年10月，与港商合资的深圳市小汽车出租公司成立，此后又有多家企业参与出租车运营。直至1984年，全市已有1226台出租车运营。
早年的出租车均由企业聘用驾驶员运营，由于管理不善，出现司机私吞收入、变卖零件的现象。1983年，小汽车出租公司试行出租车单车承包经济责任制，司机每月完成定额指标后，超出部分作为司机的浮动工资及补助。这一改革极大调动了司机的积极性，企业利润和司机收入直线上升。当时司机月收入可达5000元以上，远高于公务员的收入，曾引起社会不满，改革一度被叫停。直至《南方日报》在11月7日刊发相关报道，获得主管部门支持后，单车承包经济责任制逐步推广至全行业。
1988年，深圳实行出租车营运牌照有偿使用制，改用公开竞投的方式投放运力，并在9月28日组织首次公开竞投，共发出140个牌照，每个牌照19.4万元。
1993年，深圳市运输局对出租车实行“五统一”管理，即统一顶灯、统一车身颜色、统一计价器、统一票据、统一承包合同，以改善出租车服务水平，自此深圳的出租车统一为红、黄涂装。2002年，深圳新投放的出租车改用新涂装。
深圳巡游出租车分为红色及蓝白色两种，两种出租车均可在全市范围内行驶，但前者以燃油为动力，后者为纯电动汽车。截至2021年11月，深圳共有21514台巡游出租车，巡游出租车电动化率占比超过99%。
深圳曾在2013年12月投放100台深蓝色吉利TX4（英语：TX4）无障碍出租车，可供轮椅乘客乘车，服务范围与红色的士相同。但由于排量大、运营成本高，再加上涂装辨识度低，无障碍出租车运行两年多后仅剩4台仍在运营。此后运营情况不明。
2020年，深圳再次投放100台纯电动无障碍出租车，采用比亚迪M3 DM（英语：BYD M3 DM）车型，同样可供轮椅乘客乘车。深圳市交通运输局向经营无障碍出租车的两家企业发放补贴。
2018年12月前，深圳巡游出租车曾经实施分区域经营，红色的士（俗称“红的”）可以行驶全市范围，绿色的士（俗称“绿的”）只能在原特区外（宝安区、龙华区、光明区、龙岗区、坪山区、大鹏新区）经营，不能进入原特区内，黄色的士（俗称“黄的”）则只能在原特区内（南山区、福田区、罗湖区、盐田区）经营，不能进入原特区外。深圳首批共200辆绿色的士于2002年11月19日投入服务，至2016年底深圳共有绿色的士4368辆。首批黄色的士则于1987年11月1日投入服务。
的士实行分区域经营旨在通过限制的士经营范围的手段，改善特区内外因发展水平不同导致的的士服务资源不平衡情况，并借助较低运价减轻特区外的士乘客出行负担。但随着特区内外一体化，再加上2010年深圳经济特区范围扩大至全市，分区域经营模式逐渐失去意义，而在该模式下提供服务的绿色的士更因收费偏低、行驶范围有限，导致绿色的士行业亏损严重，营运效益偏低，滋生长途拒载、不打表等违法行为。为推进关内外的士一体化，2015年，深圳开始拟定方案允许绿色的士限制于晚上10点到次日早上6点之间，载客进入原特区内，但下客之后不得搭载起点和终点都在原特区内的乘客。此外自2017年5月5日起，深圳红绿的士统一运价。
深圳黄色的士最迟于2009年底终止服务。2018年12月20日，深圳市福骏通公司的最后一批共141辆绿色的士全部退出市场，自此深圳绿色的士正式终止服务。
目前深圳不再实行分区域经营，所有的士均可行驶深圳全部区域。
深圳巡游出租车车费根据行驶里程及等候时间而定，大件行李则需另外收费。
深圳市自2017年5月5日起执行统一的巡游出租车运价，系首次实现“同城同价” ，后续在2021年8月20日调整巡游出租汽车运价，新增重点区域特殊时段附加费及春节附加费，取消燃油附加费。
在2017年5月5日前，深圳市的红色出租车和绿色出租车在收费上有较大区别，相较而言，红色出租车收费更高，主要体现在起步价、候时费和燃油附加费上。统一运价之前，红色出租车起步价格为10元（2公里），绿色出租车为6元（1.5公里）；红色出租车候时费为0.8/分钟而绿色出租车为0.5元/分钟；而燃油附加费则是绿色出租车的调价区间更大。
外地出租车不能空驶进入深圳市，也不能经营起点和终点均在深圳市内的载客服务，巡游车空车返程应当显示暂停载客并熄灭顶灯。外地出租车进入深圳还受外地号牌载客汽车入深政策的限制。
2022年12月31日前，外地出租车进入深圳还须沿指定路线行驶，并在指定配客点载客。
深圳最早在90年代开始限制外地出租车在市内的经营，以解决外地出租车长期驻点运营、扰乱本地出租车市场的问题。1998年6月，深圳印发《深圳市人民政府办公厅关于加强对进出我市异地出租小汽车管理的通知》，按照“定线进出、方便过境、定点配载、严禁驻点”的原则，限制外地出租车的运营，并规定了5个落客点和4个返程配客点供外地出租车使用，外地出租车须沿指定线路进出。
2008年10月6日修订的《深圳市绿色出租小汽车管理规定》进一步明确对外地出租车运营的限制。市交通运输局在同年印发外地出租车定线行驶的规定，设立了11处外地出租车配客点，并开展专项整治，遏制宝安区和龙岗区部分地区长期受外地出租车、非法营运和地方势力控制，“绿的”无法进入经营的现象。2015年再度印发新的定线行驶规定，延长规定时效。
为适应粤港澳大湾区一体化进程，深圳在2021年修改外地巡游出租车在深圳的运营规定，拟取消外地出租车沿固定线路进出的规定，并调整配客点的设置。
新制定的《深圳经济特区出租汽车管理条例》自2021年9月1日起施行，取代了原有的《深圳经济特区出租小汽车管理条例》，新条例不再要求外地巡游出租车沿固定线路进出，也不再要求其在指定配客点载客。
花鸟字

花鸟字，又稱龍鳳字，朝鮮半島稱為革筆畫（韓語：혁필화、革筆畵）或文字圖，日本稱為花文字，是用一些花卉和禽鸟的图案拼写成汉字，由飛白書演變而成，是一種字画结合的艺术形式，一种多彩花鸟虫鱼组合书法。
春秋战国有两种字體皆稱為鳥蟲書：一种是在汉字的边上（左右上下都有可能）额外加上鸟的纹饰；一种是将汉字笔画做多少有些夸张的曲折变形以达到类似虫的效果，但没有额外鸟饰，前者於後世稱為花鳥體。
現存最早的楷書花鳥字是唐代昇仙太子之碑上由武則天所書的花鳥字。而民間的花鳥字多於春节、庙会和一些节日集会中才可以看到。因此大多写的是一些吉祥话语，以祈求吉利。现在在庙会见到的鸟字画则以书写顾客的姓名为主，购买者的目的也由祈求吉祥逐渐转变为猎奇。花鸟字在英美等西方国家也成为一种街头艺术。
刘雯 (模特)

劉雯（英語：Liu Wen，1988年1月27日—）是一名中國時裝模特（英语：fashion model）。 她第一位在維多利亞的秘密時尚秀上走秀的東亞裔模特。与奚梦瑶、秦舒培、孙菲菲并称中被誉为中国模特的“四大金刚”之一。
2010年，劉雯成為繼康士坦丝·雅布伦斯基和祖安·史摩之後的雅詩蘭黛代言模特，與坎達兒·珍娜共同代言，她也是第一個勝任該職位的亞裔模特。2012年，《紐約時報》稱讚她是“中國第一個超模”。 2013年，劉雯成為史上第一個進入《福布斯》年度模特收入排行榜的亞洲模特，并拿下了第五名的位置。
1988年1月27日，劉雯出生於中國大陸湖南省永州市的一個工人家庭，她是獨生女。 在她十幾歲的時候，她的母親鼓勵她進行專業的培訓和健康的飲食。在她参加模特比賽的時候，她被經紀公司所發掘。
劉雯的職業生涯開始於2005年， 那一年她參加了新絲路模特大賽，這個比賽誕生過中國第一個國際封面女郎——杜鵑。 雖然劉雯並沒有贏得新絲路模特大賽的冠軍，但是她因此成為了一名職業模特。在她拍攝了一系列的時尚雜誌（例如：《Vogue服饰与美容》和《时尚芭莎》）的封面之後，她成為了一個全國性的成功典範。
2007年9月，劉雯引起了國際時尚圈的關注。那一年，她身著由卡爾·拉格斐和維果羅夫設計的服裝拍攝了一組照片并隨後為在兩個品牌走秀。 2008年她獲邀來到巴黎簽訂經紀合約并參加巴黎時裝周。
2008年2月，她被知名時尚雜誌《VOGUE》的中文版《Vogue服饰与美容》予以報導。 同月，她開始進軍國際伸展台，在米蘭秋冬時裝週上為巴寶莉和楚萨迪走秀。一週后她在巴黎為香奈兒、让-保罗·高缇耶、愛馬仕走秀。 一年後的2月到3月，劉雯在紐約、米蘭、倫敦和巴黎共計完成74場走秀，成為2009年度秋冬成衣秀的領軍模特。同時這個記錄也成為亞裔模特單季走秀次數的最高記錄。 而在2010年春夏成衣秀上，她同樣在四大城市完成了70場次的走秀。這個記錄使她成為當季僅次於康士坦丝·雅布伦斯基的預約第二多的模特。
劉雯為卡文·克萊、杜嘉班纳、羅伯特·卡沃利（英语：Roberto Cavalli）、奧斯卡·德拉倫塔、雨果博斯、王大仁、Rag & Bone（英语：Rag & Bone）、H&M、瑪尼、连卡佛、波道夫·古德曼（英语：Bergdorf Goodman）、迪賽、蓋璞和譚燕玉等品牌走過秀。她的記錄是在2009年春季單季為七個品牌走秀，這七個品牌包括：DKNY、蓋璞、巴尼斯紐約、貝納通、王大仁、匡威和卡文·克萊。 劉雯同時也是《VOGUE》歷史上各主要國家版本編輯社論都上過的模特。同時她也是《時尚芭莎》和《GQ》等時尚刊物的編輯社論及封面女郎的重點照顧對象。
2009年，劉雯成為維多利亞的秘密時尚秀上第一個登臺的中國女模。 2010年，她再度成為維多利亞的秘密的模特。 劉雯說，她對維多利亞的秘密選擇自己感到有些不可思議，因為維多利亞的秘密的模特們都擁有“大胸部”。截止到2013年，劉雯已經維多利亞的秘密時尚秀走秀四年。
2010年4月，劉雯和康士坦丝·雅布伦斯基被選為雅詩蘭黛的代言模特，劉雯是該品牌歷史上第一個亞洲代言模特。
2012年3月，《紐約時報》邀請劉雯成為旗下時尚雜誌《T Magazine》之“旅遊特輯”的封面女郎，並且讚譽她是“中國第一個真正的超模”。 同年，她首次出席了坎城影展。
2013年春季，劉雯被H&M選為其旗下廣受讚譽的街頭風格系列服飾的“新標誌”。 2013年8月，劉雯被《福布斯》雜誌列為全球收入最高模特排行榜的第五名，同時她也是該榜單史上第一位進榜的亞洲模特。
同樣在2013年8月，劉雯被Model.com選為全球五十大模特排行榜第五。
2018年2月18日，即該年春節正月初三，劉雯在Instagram發佈一張與邓文迪的合影時附上以英文寫的祝福語「Happy Lunar New Year!!!」，引發一些不滿意她使用这一“去中国化”词汇的中國網民抨擊，是為「2018年春节刘雯Instagram事件」。
在過去，劉雯曾經說過她在她模特生涯結束后希望能成為一名造型師，或者成為一名女演員，她認為造型和表演之間有許多共通之處。而現在，她很享受自己的模特生涯並且希望繼續在時尚界工作。劉雯表示她很清楚如果作為一種事業選擇，造型師或服裝設計師將是一份“非常辛苦的工作”。 但是她也表示她現在很認真地考慮，更願意成為一名造型師，“以便和大家分享她的造型風格：男孩子氣、葡萄酒色、舒適，以及和世界同步。”
劉雯在時尚界獲得的讚譽都是基於她的專業水準、友好態度、開朗性格和樸實作風。她與同個代言產品的模特康士坦丝·雅布伦斯基、祖安·史摩和蘭茜·威森是好朋友，也與同為中國模特的杜鵑、孫菲菲、雎晓雯是好朋友。
在2018年的正月初三，刘雯在Instagram上发布了一张与邓文迪的合影，并附上祝福语“Happy Lunar New Year!!!”。由于“Lunar New Year”含有去中国化的意味，引发了部分中国大陆网民的强烈不满。
此前，刘雯在Instagram上祝贺春节时，一直使用“Chinese New Year”的称谓，而她在2018年改变用词的信息引起了部分中国大陆网民的强烈不满。有媒体及网民表示，春节（Chinese New Year）本来就是中国的节日，近年来，部分西方国家为了迁就过农历新年的其他东亚文化圈国家，并在韩国和越南的极力主张下，将“Chinese New Year”改称为“Lunar New Year”（新春）。这一举动，被认为含有去中国化的意味。不少网民质问刘雯是否还是中国人；有网民还讥讽刘雯称她作为国际超模，是想要入韩国、越南籍。同时，刘雯在面向中国受众的新浪微博中则未使用这一词汇，亦引起质疑。
不过，也有媒体及网民表示，刘雯的拜年用语并没有错误，“Spring Festival”、“Chinese New Year”、“Lunar New Year”还有“Chinese Lunar New Year”都是外交部、新华社等大陆政府网站、国营媒体中对于“春节”的正式表示。
事件发酵后，刘雯修改了涉事的Instagram信息，将祝福语修改为“Happy Chinese New Year!!!”。不过此举未能平息汹涌的舆论。
拉斯波萨达斯

拉斯波萨达斯（西班牙語：Las Posadas），或译作客栈，是拉丁美洲部分国家及美国拉美人社群庆祝的一个持续9天的节日（英语：Novena），通常在每年的12月16日至平安夜（12月24日）之间庆祝。
Las Posadas源自西班牙语单词posada，意为“客栈”，而在该节日的传说中则指耶稣诞生故事中的旅馆。拉斯波萨达斯的起源可追溯到16世纪来到墨西哥地区的西班牙天主教传教士，在传说中，圣母玛利亚是历经九月怀胎，并与圣若瑟苦苦寻找生下耶稣的住所。西班牙传教士最初将此典故作为向当地人传教的一种形式，随着西班牙传教士的引入与数百年时间的推移，拉斯波萨达斯逐渐成为墨西哥等拉美国家重要的节日之一，并融入了各国的本土文化元素。
拉斯波萨达斯在圣诞节前九天，即12月16日至12月24日之间进行，以纪念圣母玛利亚怀胎九月。在节日中，人们会进行室外、室内的两组活动，在室外的人们会扮演成圣母玛利亚和圣若瑟，来来回回重演传说中他们寻找住所的场面，扮演成天使的小孩则穿戴一品红、唱着颂歌带领队伍游行，直至某个事先被指定的旅馆“允许”他们进入。此后，人们便在这间房子里开始举行派对，人们会先诵读一篇简短的祈祷文诗，而后蒙着眼睛用棍子打碎一个装有水果和糖果（代表上帝的祝福）的传统的七角形皮纳塔，象征着在美德的帮助下以信仰战胜了诱惑。
活动结束后，大家开始享用美食，房间的主人为大家提供美食和热饮。在节日发祥地墨西哥，房主提供的墨西哥传统食物会包括圣诞潘趣酒、塔马利（也译作玉米粉蒸肉或玉米粽子）、阿吉纳尔多或博洛（Aguinaldo or Bolo，一种小糖果袋）等。
在不同的西班牙语社群，庆祝习俗也各有不同。在美国，得克萨斯州的圣安东尼奥自1966年起会在城内举行大型游行，沿圣安东尼奥河滨步道（英语：San Antonio River Walk）自阿内森河剧院（英语：Arneson River Theater）一路游行至圣费尔南多主教座堂；在曾被西班牙殖民过的菲律宾，当地居民也会在12月16日至24日间举行黎明弥撒（菲律賓語：Simbang Gabi）活动，菲律宾人有与之相差较大的庆祝习俗，并在节日中食用菲律宾传统美食。在南美洲的哥伦比亚、委内瑞拉和厄瓜多尔，当地人会在这段时间庆祝婴儿耶稣的九日敬礼（英语：Novena of aguinaldos）（西班牙語：Novena de aguinaldos）。
Truailliú aeir

Bíonn truailliú san aer nuair a bhíonn ceimiceáin, gáis, agus cáithníní gan iarraidh ann.
Déanann truailliú an aeir damáiste ollmhór dár sláinte agus dár gcomhshaol. Maraíonn truailliú aeir níos mó ná 3 mhilliún duine in aghaidh na bliana – tarlaíonn thart ar 75% de na básanna sin san Áise.
Tagann formhór an truaillithe ó mhúch thionsclaíoch agus ó mhúch thráchta. Uaireanta is rudaí nádúrtha is cúis leis an truailliú – tine foraoise nó bruchtú bolcáin, b’fhéidir. Ní i gcónaí gur féidir linn na tarlúintí sin a chosc. Ach is féidir linn bheith gníomhach maidir leis an truailliú aeir a thagann ó bhreoslaí iontaise, a laghdú, chomh maith le foinsí eile, lena n-áirítear iad siúd ó na hearnálacha iompair, talmhaíochta agus cónaithe. Is féidir le taisleach, truailleáin dhíobhálacha agus víris ar nós COVID bheith sáinnithe i bhfoirgnimh.
Cé gur saincheist áitiúil ar gá gníomhaíocht áitiúil a dhéanamh ina leith is ea aerthruailliú den chuid is mó, ní stadann sé ag teorainneacha polaitiúla. Is é a thagann as sin ná rud ar a dtugtar aerthruailliú trasteorann.
Nuair a mheascann truailliú aeir le báisteach, titeann báisteach aigéadach. Cuireann sin isteach ar na fréamhacha agus ar an duilliúr agus is laige an crann dá bharr. Déanann feithidí, fungais agus galair an-dochar do chrainn laga ansin.
Glactar leis go forleathan gur planda tábhachtacha táscaire é brífít maidir le truailliú aeir is talún.
Bunriachtanas le haghaidh ár gcáilíochta beatha is ea aer glan. Ach tá an fhianaise ann go bhfuil an beagán is lú truaillithe in ann damáiste a dhéanamh do shláinte an duine, fiú amháin é a chur den tsaol ar fad.
Measann (estimate) eolaithe go n-análaimid 20,000 lítear aeir in aghaidh an lae. Má tá an t-aer an-truaillithe, análóimid an-chuid substaintí dainséaracha isteach sna scamhóga.
Sa bhliain 2023, d'fhoilsigh Gníomhaireacht um Chaomhnú Comhshaoil (GCC nó EPA i mBéarla) tuarascáil. Theip ar Éire coinníollacha leagtha síos in 2021 ag an Eagraíocht Dhomhanda Sláinte (WHO) a shásamh, agus imní ann faoi ghníomhartha áirithe i gceantair ar leith, go háirithe bailte móra agus cathracha '. Ábhair as breosla soladach a úsáidtear i dtéamh tithe cónaithe chomh maith leis an truailliú a thagann de bharr chúrsaí tráchta a chothaíonn na príomh-fhadhbanna in Éirinn a dúradh. Caithfear athruithe a dhéanamh chun an WHO a shásamh, ina measc
Bhí súil ag an GCC go gcomhlíonfadh Éire na riachtanas ar fad atá ag an WHO faoi 2040 agus spriocanna eatramhacha a bhaint amach sna blianta 2026 agus 2030.
Timeline of the Troubles in the Republic of Ireland

The following is a timeline of actions during The Troubles which took place in the Republic of Ireland between 1969 and 1998. It includes Ulster Volunteer Force bombings such as the Dublin and Monaghan bombings in May 1974, and other loyalist bombings carried out in the 1970s, '80s and '90s, the last of which was in 1997. These attacks killed dozens of people and injured hundreds more. Also actions carried out by Irish republicans including bombings, prison escapes, kidnappings, and gun battles between the Gardaí (police) and the Irish Defence Forces against Republican gunmen from the Irish National Liberation Army, the Provisional Irish Republican Army, and a socialist-revolutionary group, Saor Éire. These attacks killed a number of civilians, police, soldiers, and republican paramilitaries.
One statistical breakdown of Troubles deaths showed that 105 people lost their lives in the Republic of Ireland, meaning that the death toll was significantly higher per head of population than in Great Britain (the figure of 105 killed would be the equivalent of over 1,600 killed in Great Britain).
Binnacle

A binnacle (/ˈbɪnəkəl/) is a waist-high case or stand on the deck of a ship, generally mounted in front of the helmsman, in which navigational instruments are placed for easy and quick reference as well as to protect the delicate instruments. Its traditional purpose was to hold the ship's magnetic compass, mounted in gimbals to keep it level while the ship pitched and rolled.
A binnacle may be subdivided into sections and its contents typically include one or more compasses and an oil lamp or other light source. Other devices such as a sand timer for estimating speed may have been stored in the binnacle as well.
Binnacle can also refer to the cluster of instruments and switches mounted in a circular casing on or near the steering column of a car.
Before 18th century bittacle, through French bitacle, from Latin habitaculum, "little dwelling".
The construction of many early (mid-18th century) binnacles used iron nails, which were later discovered to cause magnetic deviations in compass readings. As the development of the compass and understanding of magnetism progressed, greater attention was given to binnacle construction to avoid compass disturbances caused by iron.
With the introduction of iron-clad ships the magnetic deviation observed in compasses became more severe. Methods of compensation by arranging iron or magnetic objects near the binnacle were developed. In 1854, a new type of binnacle was patented by John Gray of Liverpool which directly incorporated adjustable correcting magnets on screws or rack and pinions. This was improved again when Lord Kelvin patented in the 1880s another system of compass and which incorporated two compensating spheres. These are colloquially known as "Kelvin's balls" in the UK, and "navigator's balls" in the United States. The Royal Maritime museum at Greenwich, London, has an extensive collection of binnacles.
The ship's "binnacle list" is the medical department's report of personnel at sick bay, excused from that day's duty.
Peter Pearson (painter, born 1955)

Peter Pearson (born 1955) is an Irish artist, author, historian, and conservationist.
Pearson was born in 1955, a native Dubliner, and raised around the Dún Laoghaire area.
He was educated at the institution now known as Newpark Comprehensive School where he was later to return and teach art. He went to read Art History at Trinity College Dublin.
He held his first major solo exhibition in Venice in 1978 while studying on an Italian Government painting scholarship. He has also exhibited at Caen.
A short RTÉ seven minute film for Youngline presented by Teresa Mannion in 1984 showed the artifacts he was amassing in the house in Dublin he was sharing at that time with his brother. Mannion describes him thus: "He’s an ordinary man driven by an extraordinary obsession to record the day to day life of old Dublin". The film also showed him characteristically exploring builders skips for his artifacts collection.
In the heritage officer for An Taisce in 1985 claimed that Pearson was responsible the for the co-ordination of their 1985 report the identified the Temple Bar area by name and included a comprehensive historic and architectural inventory which led to its significance being re-evaluated and which led to Charles Haughey initiate a special government project to rehabilitate the area.
It was Pearson's interest in old buildings which led him to swing across a moat to Drimnagh Castle in 1985 and to initiate a multi-agency campaign to stop the demolition of the building and to bring about its restoration.
In 1992 Pearson was a joint founder-member of the Dublin Civic Trust.
He lived at the former The Sick and Indigent Roomkeepers' Society building near Dublin Castle for ten years.
As of 2014, he was living in the County Wexford countryside, painting about 30 pictures a year in spurts, some of farm animals with hints of surrealism.
In October 2015 Bonhams held an exhibition of his Architectural Heritage Dublin Fragments Collection at their Irish Office.
Works Pearson has authored or co-authored include:
Presos de Bragado

Se conoce como los presos de Bragado a un caso de tortura y violencia política en Argentina, durante la llamada Década Infame (1930-1942), en el cual decenas de personas fueron arbitrariamente detenidas y torturadas por la policía, acusadas falsamente de haber puesto una bomba el 5 de agosto de 1931 en el pueblo de Bragado (provincia de Buenos Aires), en la casa del político conservador José María Blanch, causando la muerte a dos familiares de este, una mujer y una niña, y heridas graves a otra mujer.
El 16 de agosto, la policía detuvo al obrero ferroviario Pascual Vuotto en la estación de ferrocarril de Blas Durañona (partido de Veinticinco de Mayo), donde trabajaba; al obrero ferroviario Julián Ramos, en Mechita; a los obreros ladrilleros Reclús De Diago y Juan Rossini en Castelar, y al obrero ladrillero Santiago Mainini en Lomas del Mirador.​
Uno de los acusados, Juan Perutti ―militante de la Unión Cívica Radical―, se suicidó mientras se encontraba detenido. Otros cinco resultaron condenados a cadena perpetua por homicidio: Pascual Vuotto, Julián Ramos, Reclús De Diago, Juan Rossini y Santiago Mainini. Los cinco condenados eran obreros y militantes anarquistas. Entre las pruebas ignoradas por la justicia se encontraba la declaración del médico policial que fue testigo de las torturas.​
Las torturas y la arbitrariedad evidente de las acusaciones generaron un escándalo político y un fuerte movimiento social de apoyo a los presos y condena a los gobiernos involucrados: la dictadura militar de José Félix Uriburu (1930-1932) y el gobierno del conservador Agustín P. Justo (1932-1936).
Los militantes permanecieron presos desde 1931 hasta 1942, cuando la presión popular llevó al gobernador de Buenos Aires a reducir la pena a 17 años, una medida que permitía la liberación inmediata de los condenados.
En 1985 se descubrió que el asesinato había sido realizado por un dirigente opositor del mismo partido conservador.
El 16 de febrero de 1993 falleció el último «preso de Bragado», Pascual Vuotto.​
El 28 de julio de 1993 ―cinco meses después de la muerte de Vuotto, y cincuenta y dos años después de los hechos―, el Congreso Nacional aprobó la ley 24.233, para desagraviar la injusta sentencia contra De Diago, Mainini y Vuotto y en homenaje a la memoria de todos los presos de Bragado.​
En 2002, luego de llegar a un acuerdo, la provincia de Buenos Aires dispuso por ley 12.931 otorgar a Themis Vuotto ―hija sobreviviente de uno de los presos―, una pensión vitalicia equivalente a la pensión social Islas Malvinas.
Sacas de presos

Las sacas de presos —mencionados abreviadamente en el argot de la época como «sacas»— son situaciones de violencia ocurridas en las cárceles de diversas partes de España principalmente durante la guerra civil española (1936-1939),​ aunque tuvieron continuidad durante los primeros años de la dictadura de Francisco Franco.
El procedimiento consistía en la extracción masiva y sistemática de presos de las cárceles con el objeto de ser ejecutados. Las víctimas eran sacadas con criterios globales, militares, religiosos, de estatus social, etc. Estos sucesos fueron de los más controvertidos y polémicos de la guerra civil española, y fueron eventos realizados en ambos bandos.​​ El fenómeno ocurrió principalmente a finales del año 1936. El término «saca» puede provenir del verbo «sacar» o del nombre «saca», como sinónimo de montón o cierta cantidad. Sea como sea, fue una de las formas de violencia empleadas durante la contienda, como lo fueron los paseos y las checas.​ El precedente fue sin duda la generosa aplicación del asesinato paralegal sin habeas corpus en la forma llamada «ley de fugas».