davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
குமரி மாவட்டத் தமிழ்

'குமரித் தமிழ்' (Kumari Tamil) அல்லது 'வேணாட்டுத் தமிழ்' என்பது தமிழின் வட்டார வழக்குகளுள் ஒன்றாகும். தமிழகத்தின் வேறு பகுதிகளில் வழங்காத சொற்களெல்லாம் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் வழக்கில் உள்ளன. இப்பகுதி மலையாள நாட்டின் வாயிலாகவும் இருப்பதால் மலையாளச் சொற்களும், இலக்கணமும் இப்பகுதியின் பேச்சு வழக்கில் மிகுதியாகக் கலந்திருக்கின்றன. இன்றைய 'குமரித் தமிழ்' மூன்று வகைகளில் பேசப்படுகிறது.
ஒட்டுமொத்தமாக இந்த எல்லா வகைகளிலும் தமிழ்ச் சொற்களின் / இலக்கணத்தின் மருவலே அதிகம் காணப்படுகிறது. ஆனாலும் மலையாள வழக்கும் கலந்து உள்ளது.
கீழ்க்காணும் விளக்கங்களில், 'மலையாள வழக்கு' என்பது 'மலையாளத்தில் இருந்து மருவியது' என்று பொருள்படாது. மாறாக, 'இந்தச் சொல் பிற வட்டார வழக்கில் (அவ்வளவாகப்) பயன்படுத்தப்படாமல், குமரித் தமிழிலும், மலையாளத்திலும் (மட்டுமே) வழக்கத்தில் உள்ளது' என்றே பொருள்படுகிறது. அச்சொற்கள் அடிப்படையில் தமிழ் வேர் கொண்ட சொற்களாகவோ, சமசுகிருத வேர் கொண்ட சொற்களாகவோ, மலையாளத்தின் தனித்துவமான சொற்களாகவோ இருக்கலாம்.
Aathmika

Aathmika (born 9 February 1993) is an Indian actress and model who works in Tamil cinema. She made her debut through the role of Vennila in the film Meesaya Murukku (2017).
Aathmika was born in Coimbatore She moved to Chennai to complete her graduation from M.O.P. Vaishnav College for Women. Her father died on 26 June 2020.
Aathmika began her acting career by acting in a short film directed by Rajiv Menon. Her interest in acting began in college where she had been part of few short films and did a couple of modelling assignments. She was then given the female lead role in Meesaya Murukku by Adhi of Hiphop Tamizha who found her profile online. Aathmika received a good response for her performance in that film. She signed her second film Naragasooran, directed by Karthik Naren, in 2017. In the same year she was a judge at the OPPO Chennai Times Fresh Face 2017.
In 2018, Aathmika replaced Oviya in Kaatteri among the three female lead roles. In February 2019, she joined actor Udhayanidhi Stalin in Mu. Maran's Kannai Nambathey. In September 2020, Aathmika began filming for Kodiyil Oruvan, directed by Anand Krishnan. The film was released in 2021, becoming her second release due to her previous films' release being delayed.
The Grand Sweets and Snacks

The Grand Sweets and Snacks (Tamil: தி கிராண்ட் ஸ்வீட்ஸ் எண்ட் ஸ்நாக்ஸ்) is a sweet shop and eatery chain based in the city of Chennai, India. It is famous for its sweet dish called Akkaravadasal which is distributed free-of-cost as prasadam to customers.
In 2010, the shop was partitioned into two businesses, following a family settlement. More branches were subsequently opened throughout Chennai.
ኩዌት (አገር)

ኩዌት በአረቢያ የሚገኝ አገር ሲሆን ዋና ከተማው ኩዌት ከተማ ነው።
ከመስከረም ወር 2007 ዓም ጀምሮ ከአገራት ኩዌት ብቻ የኢትዮጵያ ዜጎች እንዲገቡ ቪዛ የማይፈቅዳቸው አገር ሆኗል። ይህም ስለ ሴት ሠራተኞች ወንጀል ብዛት እንደ ሆነ ተባለ።
ኮሶቮ

ኮሶቮ በከፊል ተቀባይነት ያገኘ አገር ሲሆን በደቡብ አውሮፓ ይገኛል። ዋና ከተማው ፕርሽቲና ነው።
በ2000 ዓ.ም.ኮሶቮ ነጻነቱን ከሰርቢያ አዋጀ። ሆኖም ሰርቢያ እስካሁን ይህንን አልተቀበለም፤ በኮሶቮ ግዛት ላይ ይግባኝ ይላል።
ብዙ አገራት ኮሶቮ እንደ ነጻ አገር ቢቀበሉም፣ ሌሎች አገራት ግን በተለይም ሩስያ የሰርቢያ ግዛት ነው ብለው ለተቀባይነቱ እምቢ ብለዋል።
በቅርቡ ኢትዮጵያ ኮሶቮን በይፋ ተቀባይነት ለመስጠት ተስማምቷል፤ የኢትዮጵያ መንግሥት ግን ይህንን ተቀባይነት በይፋ ገና አላስታወቀም።
ፋርስ

ፋርስ አገር (ፋርስኛ፦ ایران /ኢራን/) ወይም የኢራን ኢስላማዊ ሬፑብሊክ (جمهوری اسلامی ایرا /ጆምሁሪ-የ ኤስላሚ-የ ኢራን) በእስያ ውስጥ የሚገኝ አገር ነው። ዋና ከተማው ቴህራን ነው።
ለኗሪዎቹ የሀገር ስም ከጥንት ጀምሮ ኢራን ሲሆን ከአገር ውጭ እንደ ፋርስ ወይም በመሰለ ስያሜ ይታወቅ ነበር።
በ1927 ዓም ሻህ (ንጉስ) ሬዛ ሻህ ሀገሩ በውጭ አገራት ዘንድ «ኢራን» በመባል እንዲታወቅ ጠየቀ። (በዚህም ወቅት ያህል ደግሞ በመንግሥታት ማኅበር መሃል የኢትዮጵያ ስያሜ በ1923 ዓም ከ«አቢሲኒያ» ተቀየረ፤ የታይላንድም በ1932 ዓም ከ«ሲያም» ተቀየረ።)
በ1951 ዓም ግን ልጁ ሻህ ሙሃመድ ሬዛ ፓሕላቪ ሁለቱ ስያሜዎች (ኢራን እና ፋርስ) አንድላይ በመለዋወጥ ትክክለኛ እንደ ተቆጠሩ አዋጀ።
ዞራስተር ባዘጋጀው በአቨስታ ዘንድ ሕዝቡ «አይርያ» (አርያኖች) ይባላሉ፤ መጀመርያ አገር ቤታቸው «አይርያነም ቫይጃህ» ሲባል ይህ በአራስ ወንዝ አካባቢ እንደ ተገኘ ይታመናል። ከዚህ መጀመርያ አገር በኋላ የተከተሉት አገራት በአፍጋኒስታንና በፋርስ አካባቢ ሲገኙ ይህም አውራጃ በጥንት «አሪያና» እና «አሪያ» ይባል ነበር። ሄሮዶቶስ 480 ዓክልበ.ግ. የሜዶን ብሔር ድሮ ስም «አሪዮይ» እንደ ነበር መሰከረ፤ የፋርስ አሓይመኒድ ነገስታት እንደ ፩ ዳርዮስ ብሔራቸውን «አሪያ» አሉት። ከሳሳኒድ ሥርወ መንግሥት ጀምሮ (218 ዓም) በመካከለኛ ፋርስኛ የሀገሩ ኗሪ ስም «ኤራን» ወይም «ኢራን» ሆኗል።
መጀመርያ በ800 ዓክልበ. ግድም ፓርሱማሽ ወይም ፓርሱዓሽ፣ ፓርሱ፣ ፓርሳ የሚባል አነስተኛ የአርያኖች ወገን በኡርሚያህ ሐይቅ ዳርቻ ተመዘገቡ፤ እነዚህም ከትንሽ በኋላ ወደ ቀድሞው ኤላም ሔደው ስማቸውን ለዛሬው ፋርስ ክፍላገር ሰጡ፤ የአሓይመኒድ ሥርወ መንግሥት መሠረቱ። ቋንቋቸውንም እስካሁን «ፋርሲ» (ፋርስኛ) ይሉታል። ስማችውና አገራቸው ከዚሁ በግሪክኛ «ፐርሲስ»፣ በሮማይስጥ «ፐርሲያ»፣ በዕብራይስጥ «ፐረስ»፣ በአማርኛም «ፋርስ» በመባል ታውቋል።
ፖርቱጋል

ፖርቱጋል ወይም ፖርቹጋል (ፖርቱጊዝኛ፦ Portugal /ፑርቱጋል/) በኤውሮፓ ውስጥ የሚገኝ ሀገር ነው። የፖርቹጋል መንግሥት በምዕራብና በደቡብ ከአትላንቲክ ውቅያኖስ፤ በምሥራቅና በሰሜን ከኤስፓኝ መንግሥት ጋር ይዋሰናል።
የፖርቱጋል ስም ከአንድ ሮማይስጥ ወደብ ስም /ፖርቱስ ካሌ/ («የካሌ ወደብ»፣ የአሁንም ፖርቱ) መጥቷል። የ«ካሌ» ትርጉም እዚህ ቢካራከርም ዋናው አስተሳሰብ ከጋሊስያ (የእስፓንያ ክፍላገር) እና ከጥንቱ ጋላይኪ ወገን (ኬልቶች) ጋር እንደ ተዘመደ የሚለው ነው። በየጥቂቱ የሮማይስጥ አጠራር /ፖርቱስ ካሌ/ ወደ /ፖርቱካሌ/ (400 ዓም ግ.)፣ እና /ፖርቱጋሌ/ (600 ዓም ግ.) ተለወጠ፣ ከ800 ዓም ግ. በኋላ ለመላው አውራጃ ይጠቀም ጀመር። «ፖርቱጋል» (Portugal) የሚለው አጻጻፍ ከ1000 ዓም ግድም ጀምሮ ሲገኝ፣ በአማርኛ ደግሞ የአገሩ ስም እንደ እንግሊዝኛው አጠራር እንደ ፖርቹጋል ሊጻፍ ይችላል። የብርቱካን ፍራፍሬ፣ ዛፍ፣ ቀለም ስም ደግሞ ከፖርቱጋል ስም ደርሶልናል።
የፖርቹጋል የጥንት ስም ሉዚታኒ ነው። በመጀመሪያም በአገሪቱ የነበሩት ሕዝቦች ሴልቶ ኢቤሪክ የሚባሉ የህንዶ-ኤውሮፓዊ ወገን ሆነው በኋላ ወደ ላቲንነት በልማድና በኑሮ በሃይማኖትም የተለወጡ ናቸው። የፖርቱጋል ሕዝብ በጀርመንና በኖርማንዲ በሮማውያንና በዐረቦች ሞሪ (ማውሪታኒ) ከሚባሉ በአፍሪካ ሰሜን ሕዝብና በዕብራውያንም የተቀያየጠ ነው። ነገር ግን እነዚህ ሁሉ ባንድነት ሰፊ ዘመን በሮማ መንግሥት ስለ ተገዙ በዘርም በልማድም አብዛኛውም ወደ ላቲንነት ተለውጠዋል። የሮማ መንግሥት ከወደቀ በኋላ በአምስተኛውና በስምንተኛው መቶ ዓመተ ምሕረት መካከል በነበረው ጊዜ ውስጥ እየተከታተለ ቢዚጎትና ስቤብ የሚባሉ የጀርመኖች ቀጥሎም የዐረቦች ወረራ ደርሶባቸዋል። በአስረኛው መቶ ዓ.ም. ግን አስቱሪዩ የሚባሉት የክርስቲያን ወገኖች እስላሞቹን አጥፍተው ሊስቦን ገብተው ገዥ ሆነው መንግሥታቸውን አቋቋሙ። ከዚያ ከ፲፪ እስከ ፲፬ መቶ ዓ.ም ድረስ ቤተ መንግሥቱን የቡርጎኝ ሥርወ መንግሥት ሲገዛው ቆይቶ በኋላ ሔቢዝ ለተባለው ቤተ መንግሥት አሳለፈው። በነዚህ መሪነት ጊዜ ይኸውም ማለት በ፲፬ኛውና በ፲፭ኛው መቶ ዓመተ ምሕረት ላይ የፖርቱጋል መንግሥት ከሌላው ሁሉ ይልቁንም በባሕርና በመርከብ ኃይል ሆነ።
በዚህ በ፲፭ኛው መቶ ዓ.ም. ላይ የቱርክ፣ የመስኮብ፤ የጀርመን፤ የእንግሊዝ፤ የፈረንሳይና የኤስፓኝ መንግሥታት እንደ ኃያላን መንግሥታት መቆጠራቸው አልቀረም። ነገር ግን ከነዚህ ሁሉ የፖርቱጋል መንግሥት በሌላው እንኳን ባይሆን በመርከብና አገር በመያዝ ከቀሩት ይበልጥ ነበር። የቀሩት የኤውሮፓ መንግሥታት እዚያው ወሰናቸው ላይ ገዥነታቸውን ለማጽደቅ እርስ በርሳቸው ሲጨቃጨቁ የፖርቱጋል መንግሥት ግን ደኅና ደኅና መርከቦችን አዘጋጅቶ እየላከ ከመንግሥቱና ከኤውሮፓ ርቆ የሚገኘውን የአሜሪካን፤ የእስያን፤ የአፍሪካን አገሮች ያስመረምር ነበር። መርማሪዎቹም እነቫስኮ ደጋማ፤ እነፔሬዝ፤ እነአንድራድ፤ እነካብራል በመርከብ እየሄዱ ለመከላከል ጉልበት የሌለውንና በጠባዩ ሀብት ያለበትን አገር መርምረው ሲመለሱ መንግሥቱ ወታደር በመርከብ እየላከ ብዙ አገር ያዘ።
በሚያዝያ ፳፩ ቀን ፲፭፻ እ.ኤ.አ. ፔድሮ አልቫሬዝ ካብራል የተባለው የፖርቱጋል መኮንን በትልቅ መርከብ ሄዶ ይን ጊዜ ለቀረው ዓለም ያልታወቀውን የብራዚልን አገር አስገበረና በፖርቱጋል መንግሥት ስም ቅኝ አገር አደረገው። ከዚያም አገር በተገኘው ወርቅ መንግሥቱ ሀብታም ሆነ። እንደዚሁም የመጀመሪያ የንጉሥ እንደራሴ የተባለው ፍራንቼስኮ ዳልሜዳ ወደ ህንድ አገር ሄዶ አገሩን ያዘ። ከተማውንም በጎአ አድርጎ ህንድንም የፖርቱጋል የቄሣር ግዛት አደረገና አገር ገዥውም የንጉሥ እንደራሴ ይባል ጀመር። ከዚያም በትልቁ ውቅያኖስ ውስጥ የሚገኙትን ደሴቶች ኑቤል ጉኔንና ዛሬ ፊሊፒን የሚባለውን አገር በየጊዜው በጦር ኃይል አስገበራቸው።
በዚሁ አኳኋን ወደ ኢትዮጵያም እነኮቪልሐኦ ቀደም ብለው በዓፄ እስክንድር ዘመን መጥተው እንደመረመሩትና የኢትዮጵያ መንግሥት በዚያ ጊዜ በነሱ አጠራር የቄሱ የዮሐንስ መንግሥት አለ ብለው አውርተው እንደነበረ ሌላ የፖርቱጋል የጦር መርከብ በአፍሪካ ድንበር በቀይ ባሕር ላይም እየተመላለሰ አስቀድሞ ከያዙት ከቱርኮችና ከግብጾች እየተዋጋ አንድ ጊዜም እየተሸነፈ አንድ ጊዜም እያሸነፈ ብዙ ጊዜ ተመላለሰ። በዚህ ሁሉ ምክንያት የፖርቱጋል መንግሥት ታላቅነት በሌላው ዓለም እንደ ታወቀ እንደዚሁም ፩ኛ ትልቅ መንግሥት መሆኑ ፪ኛ ክርስቲያን መሆኑ ኢትዮጵያ ባሉት የውጭ አገር ሰዎች አፍ እየተነገረ ዝናው በኢትዮጵያ ቤተ መንግሥት ዘንድ መሰማት ቻለ።
አንደኛው የኢትዮጵያና ጣሊያን ጦርነት

አንደኛው የኢትዮጵያና ጣሊያን ጦርነት በኢጣሊያ እና ኢትዮጵያ መካከል ከ1895 እስከ 1896 እ.ኤ.አ. ድረስ የተካሄድ ጦርነት ነው። የኢትዮጵያ ድል መቀናጀት የአውሮፓ ሽሚያ ለአፍሪካን በስኬት የተቋቋመች ብቸኛ አፍሪካዊ ሀገር አድርጓታል። የጦርነቱ እጅግ ታዋቂው ውጊያ በአድዋ ላይ የተካሄደው ነው።
አድዋ

ዓድዋ በኢትዮጵያ የትግራይ ክልል ከተማ ሲሆን በማዕከላዊ ዞንና በዓድዋ ወረዳ ይገኛል። በ1998 ማዕከላዊ የስታትስቲክስ ባለስልጣን እንደተመነው የ42,672 ሰው መኖሪያ ሲሆን ከነሱም 20,774 ወንዶችና 21,898 ሴቶች ይገኙበታል።
አድዋ በርከት ያሉ የከተማ እና የገጠር ቀበሌዎች አጠቃልላ የያዘች ነች፤ ከእነሱም እንዳባገሪማ ፣ ታሕታይ፡ሎጎምቲ ፣ ላዕላይ፡ሎጎምቲ የመሳሰሉ ይገኙበታል፡፡
በሌላ ገለልተኛ ትምና ደግሞ የ43029 ሰው መኖሪያ ተደርጎ ተገምቷል።
የካቲት ፴

የካቲት ፴፣ በኢትዮጵያ ዘመን አቆጣጠር የዓመቱ ፻፹ ኛው ዕለት ሲሆን፤ የበጋ ወቅት ፷፭ኛው ቀን ነው። ከዚህ ዕለት በኋላ እስከ ዓመቱ መጨረሻ ድረስ በዘመነ ሉቃስ ፻፹፮ ዕለታት ሲቀሩ በዘመነ ዮሐንስ፣ ዘመነ ማቴዎስ እና ዘመነ ማርቆስ ደግሞ ፻፹፭ ቀናት ይቀራሉ።
8ኛ

ሻለቃ ዝናቡ ልንገረው የአገው የፈረሰኞች በአል የአመቱ አንባሳደርነትህን ከአርበኛ አስረስ ማረ ዳምጤ መረከባቸውንና የእንኳን አድረሳቹህ መልክት አስተላለፉ። የተከበራችሁ በሁሉም የሃገራችን ክፍል እና ከአገር ውጭ የምትኖሩ የፋኖ ደጋፊዎች እና የፋኖ አባላት እንዲሁም የፋኖ አመራሮች እና ለመላው የአገው ህዝብ እንኳን ለ85ኛው የአገው ፈረሰኞች ባህል በሰላም አደረሳችሁ፡፡ ታሪካዊ ባህላዊ እና ሃይማኖታዊ ዳራ ያለው በየዓመቱ ጥር 23 የሚከበረው የአገው ፈረሰኞች ማህበር ክብረ በዓል እና የፈረስ ፌስቲቫል ዘንድሮ ለ85ኛ ጊዜ በደመቀ ሁኔታ እየተከበረ ይገኛል ።የአገው ፈረሰኞች የነፃነት ተጋድሎ ያስመስከሩ እና በአድዋ ጦርነትም ጀግንነታቸውን ያሳዩ መሆናቸው በታሪክ የተመዘገበ ነው።ፈረስ ለአገው ህዝብ ሀገሩን ከጠላት ለመከላከል ለአርበኞች የጀግንነት ክንዶች ናቸው።ከዚህ በተጨማሪም ለመጓጓዣ : ለሰርግ ለሃይማኖታዊ ክንዋኔዎች፤ ለለቅሶ ስርዓት፣ለእርሻ አገልግሎት በመስጠት ከህዝብ ጋር የተሳሰረ ቁርኝት አለው፡፡ ከቅርብ ጊዜያት ወዲህ ከፍተኛ የቱሪዝም መዳረሻ እየሆነ የመጣው የሰባት ቤት አገው ፈረሰኞች ማህበር የአገው ህዝብ ብሎም የአማራ ህዝብን በማስተዋወቅ እረገድ ከፍተኛ ሚና እየተጫወተ ነው በአሁኑ ወቅት የበዓሉ አድማስ ከአካባቢው ማህበረሰብ አልፎ በሃገር አቀፍ ደረጃ ቦታ የሚሰጠው ነው፡፡ በየዓመቱ በጥር ወር የሚከበረው ይህ ክብረ በዓል የበርካቶች ዓይን ማረፊያ ሆኗል ከሁሉም የሃገሪቱ አካባቢዎች የመጡ ልምድ ያላቸው ጋላቢዎች በጉግስ ሽርጥ እና በሌሎች የውድድር አይነቶች እነዚህን ፈረሶች በመጋለብ ፡በታዳሚው ፊት ልክ በጦርነት ወቅት ፈረሶች እንደነበራቸው ሚና በማስመሰል ትርዒት ያሳያሉ፡፡ በ1932 ዓ.ም በወርሃ ጥር የተመሰረተው የአገው ፈረሰኞች ማህበር የአገው ህዝብን ታሪክ ባህል እና እሴት አክብሮ በሌሎች ዘንድም ይከበር ዘንድ የአበረከተው አስተዋፅኦ ሶስት የትውልድ ቅብብሎሽን ተሸግሮ የአራተኛው ትውልድ ላይ ደርሷል፡፡ 30 አባላትን ይዞ የተመሰረተው የአገው ፈረሰኞች ማህበርበ አሁኑ ወቅት የአባላቱ ቁጥር ከመቶ ሽ በላይ ደርሷል።የአገው ፈረሰኞች ማህበር የአገው ህዝብ ሃገራዊ አንድነቱን በጀግንነቱ የአፀና ለመሆኑ ማሳያ ብቻም ሳይሆን አገውነት ለሃገር ክብር የመዋደቅ ጀግንነትን፤ስለሃገር ሲሉ በልበ ሰፊነት መስዕዋት የሆኑ ጀግኖችን ውለታ አክባሪ መሆኑንም ጭምር በተምሳሌነት በዚህ ባዕል ላይ ይዘከርበታል።አሁንም ጀግንነቱን በፋኖ ዘመን አሳይቶናል፡፡ ጥር 23/2017ዓ.ም ለሚከበረው የአገው ፈረሰኞች ባዕል የእመቱ የክብር አንባሳደር ሆኘ እንባሳደርነቱን ከአርበኛ አስረስ ማረ ዳምጤ ስረከብ በታላቅ ክብር እና ኩራት ነው የአገው ህዝብ በማንነቱ የማይደራደር ፤የእውቀት፣ የጥበብ፤የፍልስፍና የባዕል፤የሃይማኖት የጀግንነት፤የሃገር ገንቢነት እና ሃገር ወዳድነት ተምሳሌት እንዲሁም የስልጣኔ ባለቤት የሆነ ህዝብ ነው።በዓለም ከላይ ወደታች ስነ ህንፃ ስርቶ ያስረክበ፥ በሃገር ግንባታውም አኩሪ ተሳትፎ ያለው እንደሆነ ታሪክ ይነግረናል ፡፡ በተለይም በያዝነው የህልውና ተጋድሎ ውስጥ ደማቅ ታሪክ እየፃፉ ያለ ጀግና ተዋጊዎችን እና እንቁ የትግሉ አመራሮችን ከማፍራት አልፎ ለህልውና ተጋድሎ ከሊቅ እስከ ደቂቅ ሁለንተናዊ አበርክቶውን በመወጣት ላይ ይገኛል።ለዚህም የአማራ ፋኖ በጎጃም የአገው ፈረስኞችን ክብረ ባዕል በየዓመቱ የሚዘክረው ይሆናል።ትግሉ በመላው አማራ በአድስ መንፈስ ይቀጥላል፡፡ በጥንታዊ ኢትዮጵያ ፤አገው ፈረሰኞች በአክሱም መንግስት ዘመን የጦር ሃይሎች አካል ነበሩ አክሱም ከጎረቤት መንግስታት ጋር በሚደረጉ ጦርነት ውስጥ እነዚህ ፈረሰኞች ወሳኝ ሚና ይጫወቱ ነበር።በተለይም በከፍተኛ ሜዳዎች ላይ የሚደረጉ ጦርነቶች ውስጥ የፈረስ ጦር በጣም ውጤታማ እና አገዎችም ውጊያ ይወዱ ነበር። በመካከለኛው ዘመን የኢትዮጵያ ንጉስ ነገስታት አገው ፈረሰኞችን በማዕበል ላይ በሚደረጉ ጦርነቶች ውስጥ በከፍተኛ ደረጃ ይጠቀሙ ነበር።በዚህ ጊዜ የአገው ሰዎች በጦር ሜዳ ላይ የሚያሳዩት እልህ አስጨራሽ ተጋድሎ እና ውጤታማነት በታሪክ ውስጥ ተመዝግቧል፡፡ አገው ፈረሰኞች በጦር ሜዳ ላይ የሚያሳዩት የጦር ስልት ከፍተኛ ነበር እነሱ በፍጥነት እና በትንሽ የጦር ሃይል በተቃራኒው ላይ ከፍተኛ ድል ማድረግ ይችሉ ነበር።በተጨማሪም የአገው ፈረሰኞች በተለይም በተራራማ እና አስቸጋሪ ቦታዎች ላይ ጦርነት ለማድረግ የተካኑ ነበሩ። በብዙ የባህል በዓላት እና በታሪካዊ ትውስታዎች ውስጥ የአገው ፈረሰኞች ስም ይገኛል። በአድዋ ጦረነት ' የአምስት ዓመቱ የጣሊያን ጦርነት ከአንድ ሽ በላይ የአገው አርበኞች ሴቶችን ጨምሮ እንደተሳተፉ የሚገልፁ ማስረጃዎች አሉ፡፡ በተለይም በያዝነው የህልውና ተጋድሎ ውስጥ ደማቅ ታሪክ እየፃፉ ያሎ ጀግና ተዋጊዎችን እና እንቁ የትግሉ አመራሮችን ከማፍራት አልፎ ለህልውናው ተጋድሎ ከሊቅ እስከ ደቂቅ ሁለንተናዊ አበርክቶውን በመወጣት ላይ ይገኛል፡፡ የአማራ ፋኖ በጎጃም የአገው ፈረሰኞችን ክብረ ባዕል በየዓመቱ የሚዘክረው ይሆናል ትግሉ በመላው አማራ በአድስ መንፈስ ይቀጥላል፡፡ በድጋሚ እንኳን አደረሳችሁ እንኳን አገው ፌሬስታት ስሁታንቲ እንኮ ማህቢሪስ ታምፁናስ፡ የአማራ ፋኖ በጎጃም ም/ ሰብሳቢ እና ወታደራዊ አዛዥ ሻለቃ ዝናቡ ልንገረው ደለለ 23/05/2017 ዓ.ም
ራስ መኮንን

ልዑል ራስ መኮንን ወልደሚካኤል የሸዋ ንጉሥ የነበሩት የሣህለ ሥላሴ ልጅ የልዕልት ተናኘወርቅ እና የደጃዝማች ወልደሚካኤል ልጅ ናቸው። ግንቦት ፩ ቀን ፲፰፻፵፬ ዓ.ም ጎላ ወረዳ ደረፎ ማርያም በሚባል ሥፍራ ተወልደው፤ እስከ ፲፬ ዓመት ዕድሜያቸው ከአባታቸው ጋር ከኖሩ በኋላ ያጐታቸው የንጉሥ ኃይለ መለኮት ልጅ ዳግማዊ ምኒልክ ገና የሸዋ ንጉሥ እንደነበሩ፡ ወደርሳቸው ቤተ መንግሥት መጥተው፡ ባለሟል ሆኑ ።
በ፲፰፻፷፰ ዓ.ም ዕድሜያቸው ሀያ አራት ዓመት ሲሆን ከወይዘሮ የሺ እመቤት ጋር ተጋብተው ሐምሌ ፲፮ ቀን ፲፰፻፹፬ ዓ.ም የወደፊቱን ንጉሠ ነገሥት ቀዳማዊ ኃይለ ሥላሴን ወለዱ። ልዑል ራስ መኮንን የንጉሠ ነገሥቱ ዳግማዊ ምኒልክ ተወካይ ሆነው ሁለት ጊዜ የአውሮፓን አገሮች ጎብኝተዋል። በዚህ ጊዜ እሳቸው ኢጣሊያን ሲጎበኙ በነበረ ጊዜ የኢጣሊያ ጋዘጦች የውጫሌ ውልን በተመለከተ፤ «...በውጫሌ ውል ላይ ኢትዮጵያ የኢጣሊያን ጥገኝነት ተቀብላ ውል ከፈረመች በኋላ የጀርመን ንጉሠ ነገሥት ከኢትዮጵያ የሚላከውን ማንኛውንም ደብዳቤም ሆን ጉዳይ በኢጣሊያ መንግሥት በኩል መቀበል ሲገባቸው በቀጥታ ከምኒልክ የተጻፈውን ደብዳቤ ተቀብለዋል...» እያሉ የጻፉትን ራስ መኮንን ተቃውሞአቸውን ለኢጣሊያ መንግሥት ከነገሩ በኋላ ወደ ኢትዮጵያ ሲመለሱ የውሉን መበላሸት ለአጤ ምኒልክ አሳወቁ። ከኢጣሊያንም ጋር በተደረገውም ጦርነት ራስ መኮንን ፲፭ ሺህ እግረኛ ወታደሮች ይዘው ከምኒልክ እና ታላላቅ ጦር አዛዦች ጋር ዘምተዋል።
በ፲፰፻፺፰ ዓ.ም መጀመሪያ ላይ በብርቱ ስለታመሙ ለኅክምና ወደ አዲስ አበባ ለመሄድ ጥር ፬ ቀን ከከተማቸው ከሐረር ተነሱ። ጥር ፱ቀን ቡርቃ ወንዝ አድረው የጥምቀትን በዓል አክብረው ከዋሉ በኋላ ሕመሙ ስለጸናባቸው ወደ ኋላ ተመልሰው ቁልቢ ገብተው በሐኪም ይታከሙ ጀመር። እዚሁም ሲታመሙ ከቆዩ በኋላ መጋቢት ፲፫ ቀን ፲፰፻፺፰ ዓ.ም ቁልቢ ላይ አርፈው ሐረር ላይ እሳቸው በተከሉት በቅዱስ ሚካኤል ቤተ ክርስቲያን ተቀበሩ። ዐፄ ምኒልክም የአርባቸው ለቅሶ የሚለቀሰው አዲስ አበባ እንዲሆን ባዘዙት መሠረት፤ ሰኞ ሚያዝያ ፳፪ ቀን በአዲስ አበባና በዙሪያው ያሉት የየገዳማቱና የየአድባራቱ ካህናት የክርስቲያን የፍታት ጸሎት ተድርጎ በማግስቱም ማክሰኞ የጊዮርጊስ ዕለት ሚያዝያ ፳፫ቀን ፲፰፻፺፰ ዓ.ም በሰኢ ሜዳ ላይ ድንኳን ተተክሎ፤ መኳንንቱና ሠራዊቱ ተሰብስቦ የራስ መኮንን የማዕረግ ልብሳቸውና የራስ ወርቃቸው፤ ኒሻኖቻቸውና የጦር መሳሪያቸው ተይዞ ፈረስና በቅሏቸው በወርቅ እቃ ተጭነው በሠራዊቱ መካከል እየተመላለሱ ታላቅ ልቅሶ ተለቀሰላቸው። ከአልቃሾቹም አንዱ ደግነታቸውን ለማስታወስ እንዲህ ብሎ አሟሸ፤-
አልጋ ወራሽ

አልጋ ወራሽ የአማርኛ ቅጽል ስም ሲሆን በዘውድ የመንግሥት ሥርዓት የአባቱን ዙፋን ለሚወርስ የንጉሥ ልጅ የሚሰጥ ማዕርግ ነው። ይህ ማዕርግ በግዕዝ 'ወራሴ-መንግሥት' ሲሆን በእንግሊዝኛ ደግሞ Crown-Prince በፈረንሳይኛ "Héritier du trône" የሚሉትን ቅጽል-ስሞች የሚተካ ነው።
በኢትዮጵያ ዘውዳዊ የመንግሥት ሥርዓት የቅርብ ታሪክ ከነበሩት አልጋ ወራሾች ለብዙ ዘመናት የማዕርጉ ባለቤት እና የመጨረሻው አልጋ ወራሽ የነበሩት መርድ አዝማች አስፋ ወሰን ነበሩ። እኚህ ሰው አባታቸው ተፈሪ መኮንን ቀዳማዊ ኃይለ ሥላሴ ተብለው ከነገሡበት ከጥቅምት ፳፫ ቀን ፲፱፻፳፫ ዓ/ም ጀምሮ ከዙፋን እስከወረዱበት እስከ መስከረም ፪ ቀን ፲፱፻፷፮ ዓ/ም ድረስ ለ፵፬ ዓመታት ዙፋኑን ለመውረስ ሲጠባበቁ ኖረዋል።
ከ መስከረም ፲፯ ቀን ፲፱፻፱ ዓ/ም እስከ መጋቢት ፳፬ ቀን ፲፱፻፳፪ ዓ/ም ድረስ የንግሥት ዘውዲቱ አልጋ ወራሽ የነበሩት ራስ ተፈሪ መኮንን (በኋላ ቀዳማዊ ኃይለ ሥላሴ) ሲሆኑ ከሳቸው በፊት የማዕርጉ ባለቤት የነበሩት የዳግማዊ ምኒልክ ዘውድና ዙፋን ተጠባባቂ የነበሩት ልጅ ኢያሱ ነበሩ።
መጋቢት ፲፫

መጋቢት ፲፫፣ በኢትዮጵያ ዘመን አቆጣጠር የዓመቱ ፻፺፫ ኛው ዕለት ሲሆን፤ የበጋ ወቅት ፸፰ ኛው ቀን ነው። ከዚህ ዕለት በኋላ እስከ ዓመቱ መጨረሻ ድረስ በዘመነ ሉቃስ ፻፸፫ ዕለታት ሲቀሩ በዘመነ ዮሐንስ፣ ዘመነ ማቴዎስ እና ዘመነ ማርቆስ ደግሞ ፻፸፪ ቀናት ይቀራሉ።
አባ ሳሙኤል ወልደ ካህን

አባ ሳሙኤል ወልደ ካህን የራስ ተፈሪ መኮንን (በኋላ ንጉሠ ነገሥት ቀደማዊ ኃይለ ሥላሴ) እና የዘመዳቸው የራስ እምሩ ኃይለ ሥላሴ አስተማሪ 1894-1904 ዓ.ም. ግድም ሁለታቸው በሐረር የኖሩ ልጆች በሆኑበት ጊዜ ነበሩ።
ጃንሆይ በጻፉት መጽሐፍ ሕይወቴና የኢትዮጵያ እርምጃ (ምዕ. 1) መሠረት፣ አባታቸው ራስ መኮንን ፣ ልጆቹን በፈረንሳይኛ በቀን አንድ ሰአት እንዲያስተምሯቸው የጉዋዶሎፕ ሐኪም ዶ/ር ቢታልያን እንዳስቀጠሩ ይታወሳል። ይህ በቂ እንዳልሆነ ስለመስላቸው፣ ከሐረር የፈረንሳይ ካፑቺን መነኩሴ ሚሲዮን አባ ሳሙኤል የተባለውን ኢትዮጵያዊ ደግሞ አስቀጠሩ።. የሳሙኤል አባት አለቃ ወልደ ካህን ከዚህ በፊት የሮማ ካቶሊክ ቤተክርስቲያን ተከታይ ወደ መሆን እምነቱን አዛውረው ነበር።
የታሪክ ጸሐፊ ኤች ጂ ማርኩስ እንደሚለው፣ ስለዚሁ ሁኔታ «ራስ ተፈሪ በራሳቸው ወገን ወደ ካቶሊክ ሃይማኖት ለመዛወር ያስባሉ» የሚል ጥርጣሬ በመኳንንት መካከል ተነሣ። ይህንን ጥርጣሬ ጸጥ ለማድረግ፣ ተፈሪ በ1898 ዓ.ም. ዳግመኛ በተዋሕዶ ቤተ ክርስቲያን ተጠመቁ።.
የወደፊት ንጉሥ በሕይወታቸው መጽሐፍ እንዳስታወሷቸው፤
በኋላ በመጽሐፉ 5ኛው ምዕራፍ በግንቦት 30 ቀን 1907 ዓ.ም. በሃረማያ ባሕር ከሰመጡት 7 ሰዎች መካከል አባ ሳሙኤል አንድ ሆነው እንዳረፉ ይላሉ።
Ethiopian military titles

The military ranks of the Ethiopian Army originally came from the traditional organization of their forces. An army in the field or in camp was composed of a vanguard, main body, left and right wings and a rear body. The titles of the upper level of officers reflected this organization:
The above titles which were originally purely military ranks later became titles of nobility held by men of no military background. The titles were granted by regional rulers until Emperor Haile Selassie ended the practice and they became the sole gift of the monarch. Many individuals hold the titles up to the present time.
Traditionally the governors of the provinces were at the head of their local Sefari (provincial or district armed force) and levy. Depending on the importance of their locality they were called Dejazmach Negarit, Degiac Negarit or Degiac. A Degiac was the commander of a unit equivalent to a regiment, composed of two to three thousand men.
The traditional army units were organized on the decimal system and the titles of their commanders, the Basciai, reflected this organization:
These ranks have been retained in the modern army, the upper rank titles of the army follow the European model.
حیدرآبادی بریانی

حیدرآبادی بریانی حیدرآبادی طرز پر بنائی جانے والی بریانی ہے جو کچے گوشت اور دم کی بریانی کہلاتی ہے۔
حیدرآبادی بریانی کے اجزائے ترکیبی میں باسمتی چاول، بکرے یا مرغ کا گوشت، دہی، پیاز کے لچھے، مسالے، لیموں اور زعفران شامل ہیں۔ دھنیا پتی اور پیاز کے تلے ہوئے لچھے کو اوپر سے آرائش کے لیے استعمال کیا جاتا ہے۔ بکرے کے گوشت کو ترجیح دی جاتی ہے تاہم مرغ یا دوسرے جانوروں کے گوشت بھی استعمال کیے جاتے ہیں۔
بریانی ہندوستانی الاصل ہے اور دکن کے حکمران نظام کا خاصہ سمجھی جاتی ہے۔ برصغیر کے دیگر خطوں کے بنسبت جنوبی ہند میں بریانی کی زیادہ اقسام پائی جاتی ہیں۔ نیز جنوبی ہند میں چاول اصل غذا کے طور پر بھی استعمال کیا جاتا ہے۔ نظام دکن کے باورچی خانے میں مغلائی اور ایرانی پکوان میں کچھ تبدیلیاں اور جدت پیدا کرکے بریانی ایجاد کی گئی۔
حیدرآبادی بریانی کی دو قسمیں ہیں: کچی بریانی اور پکی بریانی۔
کچے گوشت کی بریانی بنانے کے لیے گوشت کو رات بھر مسالوں میں رکھا جاتا ہے اور پکانے سے قبل دہی ملا دی جاتی ہے۔ اور لمبے باسمتی چاول کی پرتوں کے درمیان میں گوشت رکھ کر دم پر پکایا جاتا ہے۔
پکی بریانی میں گوشت کو زیادہ دیر ملا کر نہیں رکھا جاتا اور پرت جمانے سے قبل ہی اسے پکا لیا جاتا ہے۔ پکی یخنی کے اجزا پہلے ہی پکا لیے جاتے ہیں۔
سبزی بریانی بھی بریانی کی ایک قسم ہے جو گاجر، مٹر کے دانے، پھول گوبھی، آلو اور کاجو ڈال کر بنائی جاتی ہے۔
بریانی عموماً دہی چٹنی یا مرچی کے سالن سے کھائی جاتی ہے۔ بگھارا بینگن بھی ساتھ رکھا جاتا ہے۔ سلاد میں پیاز، گاجر، ککڑی اور لیموں کے ٹکڑے رکھے جاتے ہیں۔
پوری بھاجی

پوری بھاجی ہلکا پھلکا کھانا ہے جس کا آغاز برصغیر پاک ہند سے ہوا ہے ،اس پکوان میں پوری (آٹے کے گہرے تلے ہوئے گول پیڑے) اور آلو بھجی (ایک مسالا دار آلو کا برتن جو خشک یا سالن کا ہوتا ہے ) بنیادی جزو ہے۔ یہ شمالی ہندوستان میں روایتی ناشتہ ہے۔
بہت سے ہندوستانی گھر والے ناشتا میں اناج کے مقابلے میں پوری بھاجی اور دیگر روایتی ناشتے کے پکوان کو ترجیح دیتے ہیں۔ کچھ اس کو دہی (دہی) اور سلاد اور مصالحہ جات کے ساتھ دوپہر کے کھانے میں نوش کرتے ہیں۔ وسطی ہندوستان میں ، پوری بھاجی کو ریڑھی یا سڑک کنارے کھانے کے طور پر پیش کیا جاتا ہے۔
پوری بھاجی ایک سبزی پکوان ہے اور یہ ہندوستان میں بہت مشہور ہے کیونکہ یہ نسبتاً کافی سستا اور مزیدار ہے۔ یہ پکوان ہندوستان میں ریلوے پلیٹ فارم پر بھی آسانی سے دستیاب ہوتا ہے اور اچار کے ساتھ ساتھ ٹرینوں میں ایک ڈبہ بند لنچ کے طور پر بھی پیش کی جاتا ہے۔ پوری بھاجی حلوے کے ساتھ بھی کھسئی جاتی ہے۔
شیرازی سلاد

شیرازی سلاد ( فارسی: سالاد شیرازی‎) ایک ایرانی سلاد ہے جس کی ابتدا جنوبی ایران میں شیراز کے نام سے ہوئی ہے۔ یہ نسبتاً ایک جدید ڈش ہے، جو انیسویں صدی کے آخر میں ایران میں ٹماٹر متعارف ہونے کے کچھ وقت بعد کی ہے۔ اس کے بنیادی اجزاء کھیرا، ٹماٹر، پیاز، زیتون کا تیل، جڑی بوٹیوں کے مصالحے ہیں، اس کی تیاری میں یرے لیموں کا جوس بھی کبھی کبھی استعمال ہوتا ہے۔ ایران میں، یہ گرمی میں اضافی ڈش کے طور پر کھایا جاتا ہے، او گوشت پر مبنی کھانے جیسے کباب یا اسٹیک کے ساتھ اضافی ڈش کے طور پر سال بھر کھایا جاتا ہے۔ کھانے سے پہلے اور بعد میں شیرازی سلاد کبھی کبھی چاول کے ساتھ ملا کر پیش کیا جاتا ہںے۔ کھانوں کی کتابوں کی مصنفہ جیلا ڈانا-ہیری نے گرمی کے دوران اسے ایک فرحت بخش پکوان قرار دیا ہے۔
شیرازی سلاد کو ایران میں قومی سلاد کے مترادف قرار دیا گیا ہے اور اسے عموما کھانے کے ساتھ پیش کیا جاتا ہے۔ یہ مرچوں کی تیزی کم کرنے کے لیے چاشنی کے طور پر بھی استعمال کیا جا سکتا ہے۔ یہ اکثر کرارا اور بھیگا سا ہوتا ہے، کسی حد تک پیکو ڈی گیلو اور اسرائیلی سلاد سے ملتا جلتا ہے۔
اولیویئر سلاد

اولیویر سلاد ( (روسی: салат Оливье)‏, نقل حرفی salat Olivye ) روسی کھانوں میں ایک روایتی سلاد ہے جو سوویت یونین کے انہدام کے بعد کئی ممالک ، بہت سے یورپی ممالک ، ترکی ، ایران ، منگولیا اور پورے لاطینی امریکا میں مشہور ہے۔ مختلف جدید ترکیبوں میں ، یہ عام طور پر پسے اور ابلے ہوئے آلو ، گاجر ، نمکین اچار (یا ککڑی ) ، ہرے مٹر ، انڈے، پیاز ، ابلی مرغی کے چھوٹے ٹکڑے یا بولون چٹنی (بعض اوقات ہام یا ہاٹ ڈاگ) اور ٹارٹ سیب کے ساتھ بنائی جاتی ہے۔ میئونیز کے ساتھ ذائقہ بڑھانے کے لیے ، نمک ، کالی مرچ اور سرسوں کا استعمال کیا جاتا ہے۔ بہت سے ممالک میں ، ڈش کو عام طور پر روسی سلاد کہا جاتا ہے۔ اس کی ایک قسم اسٹولچینی سلاد ( روسی: салат "Столичный" نامی ایک تبدیلی ، "دار الحکومت شہر سلاد") موجود ہے اور روسی کھانوں میں خاصی مشہور ہے۔
روس اور سوویت مابعد کی دوسری ریاستوں کے ساتھ ساتھ دنیا بھر میں روسو فون گروہوں میں ، یہ سلاد نئے سال کے موقع پر (" نووی خدا ") کی تقریبات کے دوران پیش کی جانے والی زکوسکی میزوں پر ایک اہم پکوان بن چکی ہے۔
سلاد کی اصل ترکیب 1860 کی دہائی میں بیلجیئم کے ایک باورچی ، ماسکو کے سب سے مشہور ریسٹورنٹ میں سے ایک ، ہرمیٹیج کے شیف لوسین اولیویر نے ایجاد کی تھی۔ اولیویر کا سلاد ہرمیٹیج کے گاہکوں میں جلد بے حد مقبول ہو گیا اور وہ ریستوران کی پہچان ڈش بن گئی۔
اولیور سلاد گھریلو سال نو کی خوشی کا روایتی پکوان رہا ہے اور شاید اب بھی ہے۔
تقریبات میں روسی سلاد اور سوویت مابعد ریاستوں کا گھریلو ورژن روایتی طور پر باورچی کی خواہش پر منحصر ہے۔ اگرچہ کچھ اجزاء کو بنیادی اور ضروری سمجھا جاتا ہے ، دوسروں کو یا تو پسند کیا جاتا ہے یا اصل ترکیب کی صداقت کے لیے خطرہ ہے۔
1841 kgوزنی اولیور کا سب سے بڑا سلاد دسمبر 2012 میں اورینبرگ میں تیار کیا گیا تھا۔
یورپی کیفے اور چھوٹی دکانیں اکثر اولیویئر طرز کے سلاد کی ایک پوری رینج فراہم کرتے ہیں ، جس میں ڈبہ بند سے لے کر گورمے شامل ہے۔
چکن پکوان کی فہرست روسی پکوان کی فہرست
سلاد کی فہرست
چکن سلاد
انڈہ سلاد
آلو سلاد
آلو کی سلاد

آلو کی سلاد ایک ڈش ہے جو ابلے ہوئے آلو اور مختلف قسم کے دیگر اجزاء سے بنتی ہے۔ یہ عام طور پر ایک اضافی پکوان سمجھا جاتا ہے کیونکہ یہ عام طور پر پکوان یا کھانے کے ساتھ ہوتا ہے اور اسے مرکزی کھانا نہیں سمجھا جاتا۔ بڑے پیمانے پر خیال کیا جاتا ہے کہ آلو کی سلاد جرمنی میں بننا شروع ہوئی جو بڑے پیمانے پر پورے یورپ، یورپی کالونیوں اور بعد میں ایشیا میں پھیلی۔
امریکی طرز کے آلو کا سلاد ٹھنڈا یا کمرے کے درجہ حرارت پر پیش کیا جاتا ہے۔ اجزاء میں اکثر مایونیز یا مایونیز کے متبادل (جیسے دہی یا کھٹی کریم)، ​​جڑی بوٹیاں اور سبزیاں (جیسے پیاز اور اجوائن) شامل ہوتے ہیں۔ ایشیائی طرز کے آلو کا سلاد امریکی طرز کے آلو کے سلاد سے ملتا جلتا ہے، لیکن اس کا ذائقہ میٹھا اور انڈے والا ہوتا ہے۔
جاپانی آلو کے سلاد کی ایک مختلف قسم کی سلاد ہے جسے "پوٹیسارا" بھی کہا جاتا ہے۔ یہ روایتی طور پر ابلے ہوئے آلو، کھیرا، پیاز، گاجر، ابلے ہوئے انڈے اور مایونیزاور چاول کا سرکہ کے ساتھ ملا کر تیار کی جاتی ہے۔یہ خیال کیا جاتا ہے کہ جاپانی آلو کے سلاد روسی اولیور سلاد سے ماخوذ ہے، جو مغربی ثقافت سے متاثر تھا۔ 1633 سے 1853 تک، جاپان کی سرحدوں کو تنہائی پسند خارجہ پالیسی کے تحت غیر ملکی اثر و رسوخ کے لیے بند کر دیا گیا جسے ساکوکو کہا جاتا ہے۔ کاناگاوا معاہدے کے بعد، پابندی ہٹا دی گئی اور میجی کی بحالی کے دوران، مغربی رسم و رواج نے جاپانی ثقافت کے کچھ حصوں جیسے کہ ان کے کھانے پر اثر انداز ہونا شروع کیا۔
آلو کے سلاد کی اصلیت 1896 میں ظاہر ہوئی تھی جب ایک جاپانی شیف نے اولیویر سلاد کو دوبارہ بنانے کی کوشش کی تھی۔ پہلی کوشش کے بعد، آلو کے سلاد کی ترکیب نے نمائش حاصل کی اور شائع ہو گئی۔ جاپان میں شائع ہونے والی آلو کے سلاد کی پہلی ترکیب "مغربی کھانا پکانے کا طریقہ" کہلانے والی کتاب میں ہے جس میں گھریلو مایونیز کا ذکر کیا گیا ہے۔ تاہم، جیسا کہ کیوپی 1950 کی دہائی میں ایک تجارتی مایونیز بن گیا، اس نے آلو کے سلاد کی ترکیب کو مزید قابل رسائی بنا دیا۔ 1972 تک، پوٹیسارا ایک عام اضافی پکوان بن چکی تھی جسے جاپانی گھرانوں میں 'سب سے زیادہ مانوس اور پسندیدہ سلاد' سمجھا جاتا تھا جسے اب اکثر اہم پکوانوں کے ساتھ جوڑا جاتا ہے۔ یہ عام طور پر بینٹو بکس، کاٹسو یا سینڈو میں دیکھا جاتا ہے اور اسے عام طور پر ٹھنڈا پیش کیا جاتا ہے۔ جیسے ہی اس اضافی پکوان نے جاپان میں مقبولیت حاصل کی، یہ جنوبی کوریا میں بھی ایک عام ڈش بن گئی۔
یونانی سلاد

یونانی سلاد، یونانی کھانوں کی مقبول ڈش ہے جسے عام طور پر ٹماٹروں، کھیرے، پیاز، فیٹا پنیر عام طور پر دوسرے اجزا کے اوپر ایک ٹکڑے کے طور پر پیش کیا جاتا ہے اور زیتون عام طور پر کالاما زیتون کے ٹکڑوں سے بنایا جاتا ہے۔ نمک، کالی مرچ، یونانی اوریگانو اور زیتون کے تیل کے ساتھ اس ے تیار کیا جاتا ہے۔ عام اضافے میں سبز مرچ کے ٹکڑے یا بیری شامل ہیں۔ یونانی سلاد کو اکثر کسان کے ناشتے یا دوپہر کے کھانے کے طور پر تصور کیا جاتا ہے
پھلوں کی سلاد

پھلوں کی سلاد ایک ہلکی پھلکی ڈش ہے جو مختلف قسم کے پھلوں سے تیار ہوتی ہے۔ بعض اوقات اسے مائع شکل میں بھی پیش کیا جاتا ہے جب اسے پھلوں کے رس یا شربت سے تیار کیا جاتا ہے اور اس میں پھلوں کے ٹکڑوں شامل کر دیے جاتے ہیں۔ مختلف شکلوں میں، پھلوں کی سلاد کو بھوک بڑھانے یا میٹھے کے طور پر پیش کیا جاتا ہے۔ جب اسے بھوک بڑھانے یا میٹھے کے طور پر پیش کیا جاتا ہے، تو پھلوں کے سلاد کو بعض اوقات فروٹ کاک ٹیل(اکثر ڈبے میں بند )کے نام سے جانا جاتا ہے۔
پھلوں کی سلاد کی کئی ترکیبیں موجود ہیں جن میں مختلف قسم کے پھل موجود ہوتے ہیں یا جو پھلوں کے اپنے رس یا شربت کے علاوہ مختلف قسم کی چٹنیوں کی مدد سے تیار کی جاتیں ہیں۔ پھلوں کے سلاد میں استعمال ہونے والے عام اجزاء میں اسٹرابیری، کیلا، انناس، شہد، تربوز، انگور اور کیوی فروٹ شامل ہیں۔ مختلف ترکیبیں میوے، پھلوں کے رس، کچھ سبزیاں جیسے آلو بند گوبھی، دہی یا دیگر اجزاء کے استعمال سے بنتی ہیں۔
فروٹ کاک ٹیل اکثر بندڈبے میں فروخت کیا جاتا ہے لیکن اسے تازہ بھی بنایا جا سکتا ہے۔ نام میں لفظ "کاک ٹیل" کے استعمال کا مطلب یہ نہیں ہے کہ اس میں الکحل شامل ہے، بلکہ اس سے مراد ثانوی تعریف ہے: "پھل کے ٹکڑوں یا سمندری غذا کو ملا کر بھوک پیدا کرنے والی غذا"۔
ریاست ہائے متحدہ نے یہ شرط عائد کی ہے کہ ڈبے میں بند "فروٹ کاک ٹیل" میں ناشپاتی، انگور، چیری، آڑو اور انناس کی ایک خاص فیصد تقسیم ہونی چاہیے تاکہ فروٹ کاک ٹیل کے طور پر اس تشہیر کی جائے۔ پھلوں کی تقسیم مندرجہ ذیل فیصد سے ہوتی ہے:
30% سے %50 تک کٹے ہوئے آڑو، کوئی بھی پیلے قسم کے
25% سے %45 تک کٹی ہوئی ناشپاتی، کوئی بھی قسم کی
6% سے %16 انناس، کوئی بھی قسم کے
6% سے %20 پورے انگور، بغیر بیج والی قسم کے
2% سے %6 چیری کے حصے، کوئی بھی ہلکی میٹھی یا مصنوعی طور پر رنگین سرخ قسم کی)
پھلوں کی سلاد بنانے کے لیے مندرجہ ذیل اجزاء کی ضروت ہوتی ہے:
Candle salad

Candle salad is a vintage fruit salad that was popular in America from the 1920s through to the 1960s. The salad is typically composed of lettuce, pineapple, banana, cherry, and either mayonnaise or, according to some recipes, cottage cheese. Whipped cream may also be used. The ingredients are assembled to resemble a lit candle.
The candle salad is assembled by first arranging a few leaves of lettuce on a plate or decorative napkin to form the salad's base. One or more pineapple rings are stacked on top of the lettuce, providing a niche for inserting one whole (or more often half) peeled banana. For garnish, the banana can be topped with choice of cream and a cherry.
The Food Timeline history website states that "The earliest print reference we find for Candle Salad is dated 1916. It was presented in this socialite menu; no description or recipe was included:
The site lists several other references to the salad in cookbooks and newspapers throughout the 1920s.
Candle salad was known as an easy way to get children to eat fruit because of its unusual appearance. It was also considered a child-friendly introduction to cooking because of its simple construction. The recipe for candle salad was published in the 1950 edition of A Child's First Cook Book by Alma S. Lach, one of the first cookbooks written for children. It is also in the 1957 edition of the Betty Crocker's Cook Book for Boys and Girls with the description, "It's better than a real candle because you can eat it."
A version of this salad appeared in the Mormon children's magazine The Friend in 2008, which included a bed of alfalfa sprouts and strawberry yogurt drizzled over the top of the banana to look like dripping candle wax.
The Tested Recipes Institute of New York published it as a recipe card in 1958.
Carolyn Andrew Lynch published a small booklet called The Candle Salad Story in 2003 with several reprinted images from cookbooks and articles. It is available on Yumpu.com. She suggests that the recipe was created to help promote the banana industry.
Comedian Amy Sedaris appeared on Bravo TV's Watch What Happens: Live to prepare candle salad on a segment titled "Craft Time with Amy Sedaris."
Ellen DeGeneres joked about this salad on October 10, 2014. As a result, it became popular on the internet for a short time.
Fakhfakhina

Fakhfakhina (Egyptian Arabic: فخفخينا) is an Egypt fruit salad that combines a variety of fresh seasonal fruits, fruit juices, and often a scoop of ice cream, making it a popular choice for Egyptians during hot summer months.
To prepare fakhfakhina, an assortment of fresh fruits such as mangoes, apples, peaches, bananas, and strawberries are chopped into bite-sized pieces. These mixed fruits are then combined in a bowl. In a separate bowl, pineapple juice and orange juice are mixed together. Each serving cup is filled with a portion of the mixed fruits and topped with the juice blend. A layer of eshta is spread evenly over each cup, and optional toppings like honey and crushed nuts can be added for extra flavor and texture. Some variations also include a scoop of vanilla ice cream on top, enhancing the dessert's richness and appeal.
Salmagundi

Salmagundi (alternatively salmagundy or sallid magundi) is a cold dish or salad made from different ingredients which may include meat, seafood, eggs, cooked and raw vegetables, fruits, or pickles. In English culture, the term does not refer to a single recipe but describes the grand presentation of a large plated salad of many disparate ingredients. These can be arranged in layers or geometrical designs on a plate or mixed. The ingredients are then drizzled with a dressing. The dish includes a wide range of flavours and colours and textures on a single plate. Often recipes allow the cook to add various ingredients which may be available at hand, producing many variations of the dish. Flowers from broom and sweet violet are often used.
There is debate over the sense and origin of the word. The word salmagundi may be derived from the obscure 16th century French word salmigondis which means disparate assembly of things, ideas or people, forming an incoherent whole. It may also come from the Italian phrase salami conduit (pickled meat). In Thomas Blount's Glossographia (1656), salamagundi is described as "a dish of meat made of cold Turkey and other ingredients". Helen Sabeeri points out that the essential root word of salmigondis is 'sal- (salt or seasoning) and that the dish is 'usually a fish of some sort'. It seems to appear in English for the first time in the 17th century as a dish of cooked meats, seafood, vegetables, fruit, leaves, nuts and flowers and dressed with oil, vinegar and spices. Salmagundi is used figuratively in modern English to mean "any miscellaneous mixture or assortment."
Late in the seventeenth century, the name salmagundi was applied to the grand salads of large houses. These compound salads descended from medieval herb and flower salads. Raw salads, according to food historian C. Anne Wilson, 'had never come under the same sort of disapproval as fresh fruit, partly because so many salad plants were thought to have medicinal properties. Moreover, in a skilfully mixed salad, aromatic herbs noted for their warm, dry qualities, could counteract the coldness of other kinds, such as lettuce, purslane or endive'. During the reign of Elizabeth I fruits and vegetables and hard-boiled eggs were added to them.
An early recipe for salmagundi comes from A Collection of Above Three Hundred Receipts in Cookery, Physick, and Surgery: For the Use of All Good Wives, Tender Mothers, and Careful Nurses by Mary Kettiby (1734):
A later recipe for salmagundi from The Lady's Assistant for Regulating and Supplying Her Table by Charlotte Mason (1777) includes roasted chicken or roasted veal, boiled eggs, parsley, a herring, anchovies, beetroot and red cabbage. A saucer or china basin is placed in the middle of a dish and the ingredients are laid in rows, 'according to taste', the rows get narrower towards the top of the bowl. At the top butter."
Boiled dressing

Boiled dressing is a type of creamy salad dressing of English and German origin that was especially popular in the 19th century and early 20th century as an alternative to mayonnaise, which is of French origin. Boiled dressing is easier for less skilled cooks to make from scratch, and liquid food oils needed to make mayonnaise were not readily available in Northern Europe and the United States in the 19th century. Mayonnaise was not available for retail purchase until 1912.
There are many variations of boiled dressing, and common ingredients include vinegar, sugar or honey, milk or cream, eggs or egg yolks, salt, mustard, cayenne and flour. Sometimes, the dressing is actually boiled but more often, it is gently cooked over boiling water in a double boiler. It was used in salads like cole slaw, chicken salad, potato salad and egg salad.
Salad cream, a product popular in the United Kingdom, is a type of boiled dressing developed by Heinz in 1914. Miracle Whip is a variant of boiled dressing popular in the United States since 1933, marketed by Kraft Foods, Inc. as a product that "combines the best qualities of fine mayonnaise and good old-fashioned boiled dressing by a secret recipe".
A 1915 presentation of an elaborate Christmas dinner published in the New York Times was created by a home economist with the U.S. Department of Agriculture. The article included a recipe for a boiled dressing recommended for use in chicken salad or fruit salad.
Culinary writer M.F.K. Fisher preferred mayonnaise to boiled dressing, because she associated boiled dressing with her grandmother's old fashioned insistence on using it on lettuce. Another food writer, James Beard, loved cole slaw made with boiled dressing, because of pleasant childhood memories of the dish made by his family's beloved Chinese cook, Jue-Let, who was a major culinary influence on Beard.
Brânză de capră

Brânza de capră este o varietate de brânză făcută din lapte de capră. Aceasta are culoarea albă.
În Italia se află, printre altele, caprino.
În Portugalia există o varietate de brânză de capră denumită cabreiro de Castelo Branco.
În Spania se fabrică brânza de capră catalană mató, care este făcută dintr-un amestec de lapte de capră și lapte de vacă.
În Anglia și în restul Regatului Unit putem găsi varietatea galeză de brânză de capră denumită pantysgawn.
În Suedia putem găsi varietatea popular-suedeză de brânză de capră, cunoscută sub denumirea de hvit caprin.
În Germania se fabrică varietate de brânză de capră Altenburger ziegenkäse (ce înseamnă brânză de capră de Altenburg) sau abertam.
Comuna Rotunda, Edineț

Comuna Rotunda este o comună din raionul Edineț, Republica Moldova. Este formată din satele Rotunda (sat-reședință) și Hlinaia Mică.
Conform datelor recensământului din 2014, comuna are o populație de 1.120 de locuitori. La recensământul din 2004 erau 1.530 de locuitori.
Componența Consiliului local Rotunda (9 consilieri), ales la 5 noiembrie 2023, este următoarea:
Mușchiul rotund mic

Mușchiul rotund mic (Musculus teres minor) este un mușchi mic așezat pe fața posterioară a toracelui, lateral de mușchiul infraspinos, cu care se poate confunda la prima vedere. Fibrele sale alcătuiesc un corp muscular subțire.
Are originea pe fața posterioară a scapulei (Facies posterior scapulae), pe partea superioară a marginii laterale a acesteia (Margo lateralis scapulae), pe septurile fibroase care îl separă de mușchiul infraspinos (Musculus infraspinatus) și mușchiul rotund mare (Musculus teres major) și pe fața profundă a fasciei infraspinoase (Fascia infraspinata). Mușchiul se îndreaptă oblic ascendent și lateral, merge paralel cu marginea inferioară a mușchiului infraspinos și se depărtează astfel de mușchiul rotund mare, trecând în spatele articulației scapulohumerale (Articulatio humeri) de a cărei capsulă aderă și se termină printr-un tendon pe fețișoara inferioară de pe tuberculul mare al humerusului (Tuberculum majus humeri).
Mușchiul rotund mic este situat în același plan cu mușchiul infraspinos și mușchiul rotund mare, fiind încadrat de aceștia. El acoperă capul lung al tricepsului (Caput longum musculi tricipitis brachii) și este acoperit de mușchiul deltoid (Musculus deltoideus). La origine acest mușchi este situat imediat lângă rotundul mare (Musculus teres major), de care apoi se îndepărtează formând un spațiu triunghiular, numit triunghiul birondohumerotricipital (vezi mușchiul rotund mare).
Este inervat de nervul micului rotund, ram colateral din nervul axilar (Nervus axillaris).
Este un rotator lateral (în afară) al brațului, ca și infraspinosul.
Religia tradițională chineză

Religia tradițională chineză este un termen pentru a desemna tradițiile antice animiste și șamanice din China preistorică și antică, tradiții ce se bazează pe mitologia chineză și pe venerarea unor shens (zeități) sau a unor semizei, eroi, strămoși sau dragoni.
Religia tradițională chineză este uneori asociată cu taoismul, deoarece de-a lungul secolelor taoismul a absorbit aceste credințe mitologice autohtone, din care își are și originea. În religia tradițională chineză sunt venerate multe zeități sub numele de shens , zeități ce apar și în taoism, dar sunt venerați și eroii naționali, strămoșii sau alte ființe divine.
De asemenea, termenul de religie tradițională chineză este folosit în ziua de azi pentru a desemna religia șamanică a Chinei, dar și alte religii chineze cum ar fi taoismul și confucianismul, cu care a intrat în sincretism.
Pastă

O pastă este o masă densă, omogen, care se comportă ca un solid până la aplicarea unei forțe asupra sa. Exemple includ: muștarul, pasta de dinți și chitul.
În galenică, pastele sunt forme farmaceutice semisolide formate dintr-o bază grasă în care a fost dispersată cel puțin 25% o masă solidă pulverizată (de exemplu, oxid de zinc, dioxid de titan, amidon, caolin sau talc). Pastele farmaceutice sunt destinate aplicării pe piele, au o consistență crescută și nu se topesc la temperatura corpului. Un exemplu este pasta Petrini.
Pastă termoconductoare

Pasta termoconductoare, cunoscută și ca pasta termică și la care unii se referă ca la „pasta pentru procesor”, se folosește la Sisteme Desktop PC și la laptopuri pentru a ajuta la transferul căldurii de la componentă, la radiatorul ce va disipa căldura. Cu ajutorul ei piesa este răcită mult mai eficient. Rolul pastei termoconductoare este să „umple” spațiile și golurile dintre talpa radiatorului și partea de contact a piesei. Aceste spații și goluri dacă ar exista s-ar comporta ca un izolator termic, ducând astfel la supraîncălzirea componentei.
Bineînțeles, aceasta are mult mai multe aplicații, putând fi folosită în orice scenariu similar cu cel al sistemelor PC.
Spre deosebire de adezivul termic, pasta termică nu lipește și nici nu adaugă forța mecanică în legătura pe care o creează între cele două piese. Asta înseamna că radiatorul sau coolerul ce va răci componenta, trebuie fixat sub altă formă (cu șuruburi sau un sistem de prindere).
Capacitatea de conductivitate termică se măsoară in W/mK (adică Watt per metru-kelvin). O valoare cât mai mare, denotă o pastă termoconductoare cât mai performantă. Pentru o performanța optimă, se dorește o valoare de minim 8 W/mK.
Datorită presiunii dintre componentă (procesor sau placă video) și radiator, cel mai important este să se aplice suficientă pastă. Cantitativ, un bob de pastă cam cât un bob mediu de mazăre este suficient.
Teatrul Municipal „Maior Gheorghe Pastia” din Focșani

Teatrul Municipal „Maior Gheorghe Pastia” din Focșani este o instituție publică culturală, aflată în subordinea Consiliului Județean Vrancea. Clădirea Teatrului este înscrisă în Lista monumentelor istorice, având codul VN-II-m-A-06462.
Construcția teatrului a fost realizată la inițiativa maiorului în rezervă Gheorghe Pastia care a donat 570.000 de lei pentru executarea lucrărilor de construcție și de amenajare interioară, terenul fiind pus la dispoziție gratuit de municipalitatea orașului Focșani. Condiția principală cu care maiorul Pastia a realizat donația a fost ca teatrul să poarte veșnic inscripția Teatrul „Maior Gheorghe Pastia”.
O comisie condusă de arhitectul Ion Mincu, actorul Constantin Nottara și Gheorghe Băicoianu a judecat cele patru proiecte ce participau la concurs, alegând lucrarea arhitecților Constantin Ciogolea și Simion Vasilescu.
Lucrările pentru construcția clădirii au început în anul 1909, piatra fundamentală fiind pusă la 11 septembrie 1909, iar inaugurarea făcându-se pe 22 noiembrie 1913 cu spectacolul Fântâna Blanduziei de Vasile Alecsandri, în montarea Companiei Dramatice a Teatrului Național din Iași, aflată sub conducerea lui Mihail Sadoveanu.
Pentru acoperirea cheltuielilor de funcționare a teatrului, în plus de sumele ce proveneau din încasările realizate la spectacole, Gheorghe Pastia a prevăzut alte două surse:
În această clădire au fost susținute spectacole până în anul 1987, când, datorită degradărilor produse de cutremure, activitatea a fost întreruptă. După anul 2000 Primăria orașului Focșani împreună cu Consiliul Județean Vrancea au finanțat lucrările de consolidare și restaurare, teatrul fiind redeschis pe 24 ianuarie 2004.
În memoria ctitorului Teatrului, pe esplanada din fața Teatrului Municipal a fost ridicat bustul în bronz al maiorului Gheorghe Pastia realizat de sculptorul Gabriel Tăicuțu.
Paste făinoase

Pastele făinoase (pasta, în italiană), sunt un produs alimentar obținut prin uscarea aluatului nedospit de făină cu apă, la care se poate adăuga de asemenea și sare sau ouă. Pastele colorate pot conține și zarzavaturi sau legume precum pastele verzui conțin spanac sau pastele roșiatice, roșii. Pastele făinoase sunt tăiate în diferite forme și mărimi. Făina din care se obțin pastele în Europa este în general cea de grâu, grâu dur, dar în Asia se fabrică din făină de hrișcă, orez, Vigna radiata (fasole Mung), porumb, soia, secară etc.
Principalul component al pastelor făinoase îl constituie carbohidrații, în mică parte proteinele (13%) și grăsimi (1,5%). Pastele, de asemenea, mai conțin și vitamina B, iar cele care conțin zarzavaturi, legume, cele umplute cu carne sau brânză (ravioli), pot avea valori nutritive mai complexe depinzând de produsul care le-a fost adăugat.
Valoarea energetică a pastelor este de 350 kcal (1.487 kJ) la 100 g.
Pastele făinoase au denumiri depinzând de mărime, formă și zonă geografică, dar dintre cele mai cunoscute enumerăm:
Paste făinoase simple:
Paste făinoase umplute:
Banană de gătit

Banana de gătit este o varietate de banană care este adesea folosită în bucătărie pentru preparate culinare, în special în rețetele de deserturi. Aceste banane sunt diferite de cele consumate în mod obișnuit, denumite și banane de desert sau banane de consum. Banana de gătit are o pulpă mai fermă și mai puțin dulce în comparație cu bananele obișnuite.
Bananele de gătit sunt adesea recunoscute după coaja lor mai verde și mai grosolană în comparație cu bananele obișnuite, care tind să aibă coaja mai subțire și se colorează în galben când sunt coapte.
Conțin mai mult amidon care, în timpul procesului de gătire, se transformă în zaharuri mai simple, oferind astfel un gust dulce preparatelor culinare.
Ulei de bucătărie

Uleiul de bucătărie este realizat din grăsime vegetală și este folosit pentru prăjire, coacere sau în alte variante de gătire. În general, uleiul de bucătărie are o consistență lichidă, excepție făcând uleiul de palmier și uleiul de cocos, care are au o consistență solidă la temperatura camerei.
Banană

Banana este un fruct alungit, comestibil, din punct de vedere botanic o bacă, produs de anumite specii erbacee din genul Musa. Bananele reprezintă a patra cea mai importantă cultură (după orez, grâu și porumb) din lumea în curs de dezvoltare și este vitală pentru securitatea alimentară a multor țări tropicale și subtropicale. Este cel mai consumat fruct din lume.
Bananele sunt în mod deosebit importante în Africa de Sud, unde constituie principalul aliment de bază pentru circa 50% din populație. 90% din producția de banane este realizată în mici ferme și este consumată local.
Banana are și o mare importanță socioeconomică, întrucât este unica sursă de venit pentru mulți cultivatori mici.
Takoyaki

Takoyaki (たこ焼き sau 蛸焼, Takoyaki) este o gustare japoneză de formă sferică făcută dintr-un aluat pe bază de făină de grâu și coaptă într-o tavă cu forme speciale. Aceste bile sunt de obicei umplute cu carne de caracatiță (tako) tocată sau tăiată cubulețe, resturi de aluat tempura (tenkasu), ghimbir murat și ceapă verde. Takoyaki sunt unse cu sos takoyaki (similar cu sosul Worcestershire) și maioneză, iar apoi presărate cu alge uscate (aonori) și fulgi de pălămidă uscată. Există mai multe variațiuni de la această rețetă de takoyaki, care conțin ponzu (sos de soia cu dashi și oțet de citrice), goma-dare (sos de susan și oțet) sau dashi cu oțet.
Yaki este derivat din yaku (焼く, yaku), care este una dintre metodele de a găti în bucătăria japoneză, însemnând „a prăji în tigaie sau pe grătar”, și poate fi recunoscut în alte denumiri de preparate din bucătăria japoneză, precum okonomiyaki și ikayaki (alte feluri de mâncare celebre specifice zonei Osaka).
Takoyaki a devenit popular prima dată în Osaka, unde Tomekichi Endo, un proprietar de stand stradal cu mâncare, este creditat pentru această invenție în 1935. Takoyaki a fost inspirat de akashiyaki, o gălușcă mică, rotundă din orașul Akashi în prefectura Hyōgo făcută dintr-un aluat cu ouă și caracatiță. Takoyaki a fost inițial popular în regiunea Kansai, iar mai târziu s-a răspândit în regiunea Kanto și alte zone ale Japoniei. Takoyaki este asociat cu standurile cu manâcare pe stradă yatai, dar există și multe restaurante specializate în takoyaki, în special în regiunea Kansai. Takoyaki este acum vândut în magazinele comerciale, cum ar fi supermarket-uri și magazine deschise non-stop.
De asemenea, este foarte popular în bucătăria taiwaneză, mai ales datorită infuenței istorice a culturii japoneze.
O tavă takoyaki (たこ焼き器, takoyaki-ki) sau—mult mai rar— (たこ焼き鍋, takoyaki-nabe) este de obicei o tavă realizată din fontă cu matrițe de jumătăți de sferă. Fonta încălzește uniform bilele de takoyaki, care sunt întoarse cu o scobitoare timpul procesului de gătire pentru a expune aluatul crud la baza matrițelor. Mașini de gătit comerciale, pe bază de gaz, sunt folosite la festivaluri japoneze sau de vânzătorii ambulanți. Pentru uz casnic, versiuni electrice ale acestor tăvi seamănă cu plite de gătit, iar versiuni care sunt încălzite pe aragaz sunt de asemenea disponibile.
Bear claw

A bear claw is a sweet, yeast-raised pastry, a type of Danish or Viennoiserie originating in the United States during the mid-1910s. In Denmark, a bear claw is referred to as a kam and in Germany as Kamm. France also has an alternate version of that pastry: patte d'ours (meaning bear paw), created in 1982 in the Alps. The name bear claw as used for a pastry is first attested on 13 March 1914 by the Geibel German Bakery, located at 915 K Street in downtown Sacramento. By the next year, bear claws were on the breakfast menu at German-owned Hamburger's Los Angeles, which was then the largest department store west of Chicago.
The phrase is more common in Western American English, and is included in the U.S. Regional Dialect Survey Results, Question #87, "Do you use the term 'bear claw' for a kind of pastry?"
Most Danishes include the same basic ingredients such as eggs, yeast, flour, milk, sugar, and butter. The bear claw is also made with "sweet dough" which is "bread dough with more shortening than usual". One of the differences between most Danishes, besides taste, is seen in their shape. A bear claw is usually filled with almond paste, and sometimes raisins, and often shaped in a semicircle with slices along the curved edge, or rectangular with partial slices along one side. As the dough rises, the sections separate, evoking the shape of a bear's toes, hence the name. A bear claw may also be a yeast doughnut in a shape similar to that of the pastry.
A bear claw can be made by hand or by machine. Bear claw can be hand-made by using a bear claw cutter that was invented in 1950 by James Fennell. A 1948 patent describes the process of assembling the bear claw as rolling out the dough, layering filling onto it, folding the dough over, cutting small incisions to create the claw-like look, and finally cutting the dough into separate pastries. The pastry can be curved into a half-circle at this point, which causes the "toes" to separate.
Similar to other pastries, the bear claw is typically high in carbohydrates and fats. Example nutrition information can be seen from a version produced by the restaurant chain Panera Bread.
Ants on a log

Ants on a log is a snack made by spreading peanut butter, cream cheese, ricotta cheese, or another spread on celery, pretzels or bananas and placing raisins, blueberries, or chocolate chips, etc. on top. The snack and its name are presumed to originate in the 1950s. The classic peanut butter version of ants on a log is recommended as a healthy snack by the McKinley Health Center at the University of Illinois at Urbana-Champaign.
Stuffed celery became a popular snack in the early 1900s after the inclusion of such recipes as Celery with Roquefort in the book Catering for Special Occasions with Menus and Recipes by Fannie Merritt Farmer. Celery was most commonly stuffed with a form of cheese, the most popular being cream cheese, and was often topped with capers or olives. The inventor of the peanut butter/raisin combination of the snack is unknown. However, many attribute the popularization of the combination to the Girl Scouts, where the recipe has been featured in several iterations of the Girl Scout Cookbook as far back as 1946, although at that time the recipe was titled "Celery Sticks" and did not include raisins. The first time the "Ants on a Log" snack was mentioned in print was in an article published by the Star Tribune on February 15, 1959, which reads, "Anne Marie is working on snacks. Popcorn, cheese dips, and the other night, ants on a log have been some of the foods the family has shared.”
There are numerous variations of ants on a log, including: