davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Vânătorii de fantome (film din 2016)

Vânătorii de fantome (titlu original: Ghostbusters, titlu alternativ Ghostbusters: Answer the Call) este un film american supranatural de comedie din 2016 regizat de Paul Feig. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Melissa McCarthy, Kristen Wiig, Kate McKinnon, Leslie Jones și Chris Hemsworth. Scris de Feig și Katie Dippold, este al treilea film din franciza Ghostbusters (după Vânătorii de fantome din 1984 și Vânătorii de fantome 2 din 1989) și sevește ca reboot al filmelor anterioare. Prezintă patru femei care încep să vâneze fantome prin New York City.
Un al treilea film Ghostbusters a fost în diverse faze ale producției încă din 1989. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 144 de milioane $.
Juliana Fabritius-Dancu

Juliana Fabritius-Dancu (n. 21 ianuarie 1930, Sibiu - d. 7 august 1986, București) a fost o pictoriță, etnografă, istorică de artă și scriitoare și traducătoare de limba germană din România.
Părinții ei au fost arhitectul Julius Alfred Fabritius și Gertruda Juliane Seraphin. Faptul că tatăl ei a fost arhitect i-a permis să-și dezvolte din copilărie dragostea pentru clădirile vechi, pe care le-a redat cu măiestrie în acuarelele sale.
Încă de mic copil, a urmat cursuri de grafică și pictură (în 1942, la vârsta de 12 ani, devenind eleva graficienei Hildegard Schieb, iar între 1945 și 1948 a luat lecții de pictură cu artista sibiană Trude Schullerus), după care a studiat Liceul Brukenthal din Sibiu, continuând studiile la Institutul de Arte Plastice „Nicolae Grigorescu” din București, la clasa profesorului Nicolae Dărăscu, de unde a fost exmatriculată în 1951, fiind condamnată la doi ani de închisoare pentru acuzații de spionaj.
A revenit la Sibiu, unde a participat la expozițiile „Uniunii Artiștilor Plastici”. În 1958 s-a angajat ca desenator la Muzeul Brukenthal, iar mai târziu s-a mutat la Muzeul Satului din București. A lucrat în această perioadă și la Muzeul de Artă, ca restaurator în pictură.
În perioada cât a lucrat la Muzeul Satului (1958-1967) a întocmit o bogată și valoroasă documentație în imagini, peste două mii de lucrări, păstrată de arhiva instituției, constând din planuri și schițe de arhitectură, desene reprezentând obiecte de uz casnic și gospodăresc, piese de costum popular, textile de interior, ceramică, fișe de restaurare a colecției de icoane.
Din 1967 a început să lucreze ca grafician și publicist. A revenit la Sibiu și în Transilvania pentru o serie de studii etnografice și de istoria artei și a arhitecturii. În această perioadă a realizat desene ale bisericilor săsești din jurul Sibiului și a Brașovului. Aceste studii le-a publicat între 1971 și 1986 în almanahul "Komm mit" ("Vino cu noi") al ziarului bucureștean Neuer Weg, însumând peste 100 de articole.
A participat la realizarea muzeului în aer liber din Sibiu (complexul ASTRA), la alcătuirea Atlasului Antropologic al Olteniei, la ilustrarea Dicționarului Enciclopedic Român și la redactarea unui studiu despre portul popular al sașilor transilvăneni.
În 1977 a organizat la Sibiu o expoziție denumită „Cetăți țărănești și biserici fortificate săsești în România”, expoziție cu care a ajuns și în Republica Federală Germania. În Germania a poposit doi ani, pentru a picta centrele medievale ale diferitelor orașe germane.
A revenit în România în 1979 și a continuat să picteze, în special orașele medievale săsești din Transilvania, oprindu-se cel mai mult asupra Sibiului. În această perioadă a realizat cea mai importantă lucrare a sa, „Amintiri din Sibiul vechi”.
În 1983 a organizat o ultimă expoziție dedicată portului popular săsesc, aceasta fiind inaugurată la Gundelsheim.
A fost căsătorită cu criticul de artă Dumitru Dancu, împreună cu care a publicat un studiu asupra bisericii evanghelice din Sibiu.
Dumitru Daponte

Dumitru Daponte (n. 1894, Giurgiu, Vlașca, România – d. 1956, Brighton, Anglia, Regatul Unit) a fost un inginer și inventator român. Este cunoscut pentru cercetările sale în domeniul cinematografiei tridimensionale.
Dumitru Daponte a urmat studi în Italia și Anglia, unde, încă din anul 1916, și-a început cercetările experimentale pentru a-și putea prezenta principiile teoretice și aparatul special conceput pentru obținerea efectului stereoscopic. Va avea ocazia să facă acest lucru, în fața membrilor Societății Regale, la Liverpool, într-o conferință a Asociației Britanice pentru Progresul Științei și la Paris. Dumitru Daponte pornea de la premisa că, încă din faza de filmare, aparatul care înregistrează imaginea să semene cu fizionomia umană. Prin urmare, trebuia să aibă două obiective, asimilate celor doi ochi, imaginea în relief rezultând din proiectarea pe ecran a celor două imagini captate astfel.
În anul 1923, Dumitru Daponte a brevetat invenția sa privind cinematografia în relief în Anglia, precum și în Franța. În 1924, va construi aparatul. Această invenție va stârni interesul numeroșilor specialiști și producători din cinematografie. Distanța dintre obiective era de circa 6 cm, cu posibilitatea de variație, pentru a respecta similitudinea cu ochiul uman. Distanța variabilă dintre obiective era parte a unui sistem optic complex de reglare a clarității imaginii filmate (cunoscută astăzi sub numele de focus sau scharf), astfel că, în funcție de distanța la care se afla obiectul ce trebuia filmat, imaginea sa să fie clară. Efectul tridimensional nu ar fi fost posibil prin simpla suprapunere a imaginilor filmate, dacă Daponte nu ar fi adăugat aparatului său elementul-cheie, o pereche de discuri pulsatoare atașate obiectivelor. Cu ajutorul acestor discuri pulsatoare era variată și armonizată lumina ce impresiona pelicula. Imaginile astfel imprimate pe două pelicule, corespunzătoare celor două obiective, se recompun într-un alt aparat, unde sunt suprapuse și imprimate pe o altă peliculă. Această imagine compusă putea fi proiectată din orice aparat de proiecție, fără ca spectatorii să aibă nevoie de ochelari speciali ca să perceapă imaginea 3D.
Dumitru Daponte s-a mai ocupat și de cinematograful color, obținând în 1931, brevete engleze.
Pysanka Museum

Pysanka Museum is a museum of pysanka located in Kolomyia, Ivano-Frankivsk Oblast, Ukraine. It was opened on October 26, 1987. The current Pysanka Museum building was built in 2000 in the western Ukrainian city of Kolomyia, Ivano-Frankivska Oblast. Previously, the pysanka collection had been housed in the Kolomyia church of the Annunciation. The museum is part of the National Museum of Hutsulshchyna and Pokuttya Folk Art.
The central part of the museum is in the shape of a pysanka (Ukrainian Easter egg). This is the only museum in the world dedicated to the pysanka, and it has become a calling card of the city. In August 2007 the museum was recognized as a landmark of modern Ukraine.
The museum was opened in a new building on 23 September 2000, during the 10th International Hutsul festival. Director Yaroslava Tkachuk first came up with the idea of a museum in the shape of a pysanka, local artists Vasyl Andrushko and Myroslav Yasinskyi brought the idea to life. The museum is not only shaped like an egg (14 m in height and 10 m in diameter), but parts of the exterior of and inside of the dome are painted to resemble a pysanka.
At this time, the museum possesses a collection of over 10,000 pysanky. The permanent collection includes pysanky from the majority of the oblasts of Ukraine. Many are modern re-creations of traditional designs, including a recreation by Oksana Bilous and Zoya Stashuk of the Skarzhynska collection (as depicted by Kulzhynsky), but there is also a fine collection of older pysanky from the Ivano-Frankivsk region that date from the 19th and 20th centuries.
There are many examples of both pysanky and other forms of decorated eggs from other Slavic countries (Belarus, the Czech Republic, Poland) and more distant lands (Romania, Sweden, United States, Canada, France, Pakistan, Sri Lanka, India).
The museum also presents temporary exhibitions in its galleries, usually collections of folk or original pysanky by local pysankary. Other exhibits are usually related to the pysanka and Hutsul Easter traditions, but can also encompass other folk arts.
Another special collection at the museum are pysanky decorated with hand-signatures by all Ukrainian presidents and most of First Ladies, and by foreign politicians who visited the museum.
Webdesign

Webdesign er design av innhold for verdensveven (en. World Wide Web). Termen henviser vanligvis til den brukergrensesnittsutviklingen ved hjelp av bilder, CSS og XHTML eller HTML.
Et viktig element i webdesign er såkalte markeringsspråk, som lar en bestemme hvordan elementer på en nettside skal se ut. Den første utgaven av HTML var svært enkel, kun med mulighet for enkle typografiske virkemidler som overskrifter og avsnitt, samt mulighet for å lage hyperlenker. Etter hvert så man nødvendigheten av mer avansert funksjonalitet, og man fikk støtte for å legge til f.eks bilder, tabeller, skjemaer mm. Tabeller var opprinnelig tenkt brukt til visning av tabulære data, men ble raskt omfavnet av designere, som så en mulighet for å benytte tabeller til å lage, etter datidens standard, avansert layout. Bruk av tabeller for layout ble sett på som misbruk av tabeller, og nye standarder som CSS, som gir designeren mye større kontroll over layout på en nettside har gjort at tabeller kun i begrenset grad blir benyttet for layout i dag. Et større fokus på tilgjengeliggjøring for bl.a svaksynte har også vært en pådriver i denne overgangen.
Selve begrepet webdesign har blitt omdefinert flere ganger, og fra å ha én webdesigner som tok seg av hele prosessen fra konseptutvikling/design, til ferdigstillelse av nettstedet i HTML, så har det etter hvert vokst frem en hel industri som spesialiserer seg innen utvikling for web. Selv på helt enkle nettsteder kan det være flere personer involvert i prosessen. Som minimum har man ofte en designer som skisserer hvordan nettstedet skal se ut. Disse skissene leveres videre til en utvikler som setter opp nettstedet ved hjelp av HTML/CSS, og eventuelt implementerer designet i et innholdsstyringssystem (CMS), som gjør det lett for ikke-tekniske brukere å gjøre oppdateringer av innholdet på nettstedet.
Det er 6 viktige elementer som må være på plass for at brukeren skal få ut verdien av en nettside. Morville-modellen definerer disse elementene som: Findability (gjenfinnbart), accessibility (tilgjengelighet), desirability (attraktivt), usability (brukervennlig), credibility (troverdig) og usefullness (nyttig.) Peter Morville er kjent for å være opphavsmann til fagområdet informasjonsarkitektur, og er en talsmann for den viktige rollen søke- og gjenfinningsmuligheter spiller for brukernes opplevelse av nettstedets kvalitet.
Det finnes ingen fasit på hvordan man skal utforme en nettside, men to populære metoder er lange eller korte nettsider. Lange nettsider tilsier at brukeren må scrolle for å finne informasjonen under den såkalte above the fold. Korte nettsider derimot har forøvrig informasjonen øverst på nettsiden og linker flere undersider for en mer detaljert beskrivelse av informasjonen.
Nærsynthet

Nærsynthet, myopi, er en synsfeil i øyet som gjør at den rammede ser godt på nært hold, men ikke på langt hold. Nærsynthet er normalt arvelig, men kan også oppstå fra miljø igjennom eksempelvis å se for mye på gjenstander på nært hold. Over 400 gener er funnet som er tilknyttet myopi.
Optisk beskrives nærsynthet som at øyets brytningssystem er for sterkt i forhold til aksellengden. Det vanligste symptomet er nedsatt avstandssynskarphet, samt godt syn på nært hold, derav betegnelsen nærsynthet. Feilen avhjelpes med konkave linser. En person med myopi kan vanligvis se nærliggende objekter klart mens objekter på avstand blir slørete. Motsatsen til myopi er langsynthet (hypermetropi).
Frognerseteren

Frognerseteren, eller Frognersætra, (Holmenkollveien 200) er et populært helårs turområde i Nordmarka i Oslo. Frognerseteren stasjon er endeholdeplass for Holmenkollbanen og ligger i sørskråningen av Tryvannshøgda ved Holmenkollen, 469 meter over havet. Stedet var opprinnelig en seter som til 1848 lå under Frogner Hovedgård i daværende Aker, og til seteren hørte en del av skogen i Nordmarka, tidligere kjent som Trevollskogen og nå som Frognerseterskogen, en skogeiendom på rundt 7 000 dekar. Siden 1891 har det vært drevet restaurant på eiendommen. Frognerseteren og Frognerseterskogen ble solgt til Christiania kommune i 1889 og ble den første kommunalt eide skogen.
Oslo kommune oppførte i 1891 Frognerseteren restaurant på området, først «Hovedrestauranten» og i 1896 «Sportshallen». Begge bygningene er i dragestil etter tegninger av stilens fremste utøver, arkitekt Holm Munthe, som også var byarkitekt. Tømmerbygningene har bonderomantisk preg og peis i flere av rommene. Menyen i restauranten er basert på tradisjonelt norsk kjøkken. «Sporten» brukes som selskapslokale av hovedrestauranten på Frognerseteren.
Restauranten ble utvidet i 1909.
Frognerseteren var i mange år starts- og innkomststed for 50-kilometeren under Holmenkollrennene.
Frognerseteren ble et enda mer benyttet utgangspunkt for turer i Nordmarka sommer og vinter etter at Holmenkolbanen ble åpnet i 1898, og særlig etter at den ble forlenget til Frognerseteren stasjon i 1916.
Kjelke

En kjelke er et transportmiddel med meier av metall, tre eller plast for bruk på snø eller is. Kjelker brukes til transport, lek og sport.
I akesporten brukes kjelker av typen rodel. De som aker på rodel ligger på ryggen med føttene fremst. I sportsgrenen skeleton ligger utøverne på magen med hodet fremst. Kjelkehockey er en sport som først og fremst utøves av funksjonshemmede. Det er en variant av ishockey som utføres sittende på en kjelke. Bobsleigh er en vinteridrett der to eller fire personer kjører en kjelke med meier gjennom en spesialbygget, smal, kurvete islagt bane. Moderne bobbaner bør være minst 1500 meter lange og ha minst 15 kurver, og det er ikke uvanlig med hastigheter opptil 130 km/t.
Kjelker har tradisjonelt vært brukt til lek om vinteren. En variant av kjelketyper er rattkjelken som har et ratt for styring. Snowracer er en moderne variant av denne. Enkelte vintersportssteder har utleie av kjelker som kan tas med i skitrekket.
I Bergen var det så vanlig å ake ned de bratte gatene på en «krøbbe», (egentlig «krybbe», dvs. en kasseformet kjelke) at det ble forbudt. 29. desember 1774 signerte kong Christian 7. i København et reskript - på oppfordring fra politimester Ole Brose i Bergen - der kongen nedla forbud mot «Krybbe-Renden der i Byen», karakteriseret som en like gammel som farlig uskikk. Reskriptet fastslo at synderne «uden Skaansel af hvad Stand og Køn de ere» skulle straffes med en måneds tukthus eller en bøte til fordeling mellom anmelderen, politiets kasse og byens fattige, i tillegg til saksomkostninger. John Paulsen fortalte fra sin barndom i 1850-tallets Bergen, at konstablene kunne styrte frem fra et smug nederst i gatene for å arrestere de som akte «krøbbe». Konstablene fikk nemlig en halv daler for hver «krøbbe» de innbrakte på politistasjonen.
Det finnes også baner i fritidsparker hvor man kan kjøre kjelker om sommeren.
Skikjelker er kjelker der meiene er ski. En skikjelke kan være utstyrt med skjæker. Skikjelker har tradisjonelt vært brukt til transport om vinteren, av ved, høy eller torv. Fordi skiene er bredere enn meiene på en vanlig trekjelke kan den brukes i løsere snø. Til syketransport og transport av skadede brukes skikjelker fortsatt.
En rattkjelke er en vinterleke som tradisjonelt har blitt brukt til aking. Den er vanligvis laget av stålramme med et tresete, som navnet antyder har den også ratt. Rattet gjør den lettere å styre enn andre kjelker og noen rattkjelker har også brems.
Mekanisk fungerer rattet ved at når man dreier rattet, roterer en rattstang som er koblet til en tannstang eller snekke med en wire isteden for tannstang. Meiene er laget av stål og tannstangen eller wiren er festet til meiene slik at disse bøyer seg når man vrir på rattet, og kjelken svinger.
Fordi stålmeiene er smalere enn vanlig trekjelke må den kjøres på et hardere underlag.
Kjelker har vært brukt på polare ekspedisjoner. Fridtjof Nansen og de fem som fulgte han på ferden over Grønlands innlandsis i 1888 brukte kjelker. Nansen og Hjalmar Johansen som forlot polarskuta «Fram» for å gå mot Nordpolen i 1895 brukte kjelker.
Aking

Aking er en idrett som foregår ved at man ligger på en spesialkjelke, kalt rodel, og aker nedover en islagt bane. Idretten er siden 1957 internasjonalt organisert under FIL.
Som konkurranseidrett er aking relativt lite utbredt i Norge; idretten rapporterer selv om under 1 000 aktive utøvere per 2016. Idretten er organisert i særforbundet Norges Ake-, Bob- og Skeletonforbund sammen med bobsleigh og skeleton. Forbundet ligger under Norges Idrettsforbund og Olympiske Komité. Akeforeningen i Oslo er Norges mest fremtredende klubb.
Norge har ofte stilt med utøvere under vinter-OL, med fjerdeplass for Rolf Greger Strøm i Innsbruck 1964 som sterkeste resultat.
Aking som idrett deles igjen inn i naturbaneaking og kunstbaneaking.
I Norge har naturbaneaking tidligere vært mest utbredt. Banen består av en islagt vei, med vant rundt. Svingene er lite doserte, og man er avhengig av skarpe meier. Før krappe svinger vil man som regel bremse farten ved hjelp av kraftige pigger under skoene. Tidligere var det en rekke baner som ble islagt og preparert hver vinter, men nå er det kun Midstulia i Oslo som blir preparert. Det arrangeres egne verdensmesterskap på naturbane.
Kunstbaneaking er den formen mange har sett på TV. Norges eneste bane finnes ved Hunderfossen, og ble bygget i forbindelse med OL på Lillehammer. Her er alle svinger kraftig doserte og man vil derfor aldri bremse før svingene. Meiene er sløve, for å skape minst mulig motstand. Farten kan bli svært høy, opp mot 155 km/t har blitt målt i internasjonale konkurranser.
Barneaking foregikk og foregår fortsatt ved at en trekker med seg en kjelke eller et akebrett opp en bakke, og aker ned igjen. Før biltrafikken tetnet til i de store byene i Norge, var det vanlig å bruke lengre strekninger av veinettet til aking. På enkelte strekninger var det interessekonflikt mellom de som ville ha veien sandstrødd, og de som ville ake.
I Funchal på Madeira kan man ake på sleder som glir på vanlige brostein. Sledene er utstyrt med benker, og det følger med to mann med lange stenger som styrer ned noen nokså bratte gater fra endestasjonen på en av taubanene og ned til sentrum. Denne transportmåten er en gammel tradisjon.
Den første organiserte sammenkomsten for sporten fant sted i 1883 i Sveits. Skeleton, hvor utøveren ligger på magen med hodet foran, var den tidligste olympiske varianten av aking, da under navnet toboggan-løp. Det første offisielle verdensmesterskapet ble holdt i 1955 i Korketrekkeren, Oslo. Første gang sporten var med i OL var i 1964 i Innsbruck. Tyskland er dominerende nasjon gjennom tidene, men OL-medaljører har også kommet fra Italia, Østerrike, USA, Russland og Latvia.
Korketrekkeren

Korketrekkeren, eller Korken, er en akebakke i Oslo på ca. 2 000 meter som går fra Frognerseteren stasjon til Midtstuen stasjon. Fallhøyden er på 255 meter. Akebakken blir stort sett preparert hver morgen i vintersesongen. Ansvarlig for vedlikehold er Oslo kommune. Nedenfor Midtstuen stasjon er det også mulig å ake videre ned til Skådalen stasjon. Denne turen krever imidlertid forsering av et boligfelt og kryssing av bilvei.
Besøkende til Korketrekkeren kan leie kjelke i Akeforeningens hus ved parkeringsplassen nedenfor Frognerseteren kafé eller hos Tomm Murstads senter 100 meter nedenfor Frognerseteren stasjon. Det er også anledning til å bruke egen kjelke. Ettersom hele området rundt Frognerseteren, Holmenkollbakken og Tryvann er mye besøkt i vintersesongen kan parkering med egen bil være vanskelig. Adkomst via Holmenkollbanen er å foretrekke hvis man ikke har egen parkering. De akende tar normalt denne banen opp fra Midstuen etter hver tur.
Den første akekonkurransen fant sted i 1922. Allerede i 1920-årene ble det arrangert store akekonkurranser her, med opptil 400 deltakere og 2 000 tilskuere. Det første verdensmesterskapet i aking ble arrangert i Korketrekkeren i 1955. Korketrekkeren har også blitt benyttet til motorsykkel- og bilrace.
Til vinter-OL i Oslo i 1952 ble det bygget en bob-bane lenger øst parallelt med øvre del av den nåværende skiløypa fra Frognerseteren til Midtstuen. Den var ca. 1508 meter lang. Banen sto ferdig for treningskjøring i februar 1951. Norge hadde ingen erfaring med bobsleigh og heller ingen utøvere før OL i St. Moritz i 1948. Arrangementskomitéen hyret derfor inn Heinz Cattani og Emil Ingold, to sveitsiske konstruktører med erfaring fra slike anlegg, til å bestemme hvor den beste banen kunne ligge i terrenget. Banen fikk 13 doserte kurver og en fallhøyde på 124 meter. Doseringene ble anlagt med et loddrett, inneoverhellende overheng slik at utkjøring kunne unngås.
Anleggskomitéen tok seg ikke råd til å bygge et permanent anlegg, men satset heller på en løsning med en vannledning nedover hele anlegget og en årviss konstruksjon av en ny bane i snø. Når banen var ferdig planert og dosert i snø den aktuelle vinteren, spylte man helt enkelt vann på og lot doseringene fryse. Vannledningen som løp parallelt med banen fikk et stort antall uttak for vann. Den sveitsiske ingeniøren og bob-baneeksperten Luigi Angelini var ansvarlig for oppbyggingen av banen til lekene.
2018 Winter Olympics medal table

The 2018 Winter Olympics, officially known as the XXIII Olympic Winter Games, were a winter multi-sport event held in Pyeongchang County (stylized as PyeongChang for the games), South Korea, from 9 to 25 February, with preliminary events in some sports beginning on 8 February. A total of 2,833 athletes representing 92 National Olympic Committees (NOCs) participated. The games featured 102 events in 15 sports, making it the first Winter Olympics to surpass 100 medal events. Four new disciplines in existing sports were introduced to the Winter Olympic Games program in Pyeongchang: big air snowboarding, mixed doubles curling, mass start speed skating, and mixed team alpine skiing.
Athletes representing 30 NOCs received at least one medal, the highest for any Winter Olympic Games thus far, with 22 NOCs winning at least one gold medal. Athletes from Norway won the most medals overall, with 39, surpassing the previous record of 37 medals set by the United States at the 2010 Winter Olympics. Athletes from Germany and Norway tied for the most gold medals with 14 each, equaling the record set by Canada in 2010 for most gold medals won at a single Winter Olympics. Hungary won its first Winter Olympic gold medal ever, doing so in the men's 5,000 meter short-track speed skating relay.
Norwegian cross-country skier Marit Bjørgen won the most medals at the games with five (two gold, one silver, and two bronze). With 15 total Olympic medals, she also became the most decorated athlete in Winter Olympics history.
The medal table is based on information provided by the International Olympic Committee (IOC) and is consistent with IOC conventional sorting in its published medal tables. The table uses the Olympic medal table sorting method. By default, the table is ordered by the number of gold medals the athletes from a nation have won, where a nation is an entity represented by a NOC. The number of silver medals is taken into consideration next and then the number of bronze medals. If teams are still tied, equal ranking is given and they are listed alphabetically by their IOC country code.
At the 2018 Winter Olympics, athletes were tied in three events. In the women's 10 km cross-country skiing, two bronze medals were awarded due to a tie. In the two-man bobsleigh, two gold medals and no silver medal were awarded due to a tie, while in the four-man bobsleigh, two silver medals and no bronze medal were awarded due to a tie.
* Host nation (South Korea)
Harald Johnas Riiber

Harald Johnas Riiber (born 8 April 1995) is a Norwegian Nordic combined skier.
Riiber finished sixth at the 2012 Winter Youth Olympics. At the 2014 Junior World Championships he managed an eighth place, and at the 2015 Junior World Championships he competed in three events, recording an individual 6th place and a team competition bronze medal.
He made his Continental Cup debut in 2013 and recorded his first podium in February 2017 in Planica. He made his World Cup debut in December 2015 in Lillehammer, and finished among the top 30 for the first time in February 2017 with a 26th place in Pyeongchang. The next week he reached the top 20 for the first time, in Sapporo.
He represents the sports club IL Heming. He is an older brother of Jarl Magnus Riiber.
Kvaløya (Tromsø)

Kvaløya (Norwegian; lit. 'Whale Island') or Sállir (Northern Sami) is an island in Tromsø Municipality in Troms county, Norway. At 737 square kilometres (285 sq mi), it is the fifth largest island in mainland Norway. It is connected to the neighboring island of Tromsøya to the east by the Sandnessund Bridge, to the island of Ringvassøya to the north by the sub-sea Kvalsund Tunnel, to the small island of Sommarøya to the west by the Sommarøy Bridge, and to the mainland to the south by the Rya Tunnel. The island of Sommarøy, on the southwest coast, is a popular recreation area with magnificent coastal scenery.
Kvaløya is a mountainous island, with at least ten mountains higher than 700 metres (2,300 ft), and three reaching an elevation of more than 1,000 metres (3,300 ft); of which the highest is Store Blåmann (big blueman at 1,044 metres (3,425 ft), can be climbed without climbing equipment, last part is steep). There are also several small fjords, almost dividing the island in two or three parts: Kaldfjorden, Ersfjorden, and Kattfjorden.
The Rystraumen is a tidal current in the Straumsfjorden strait separating Kvaløya from the mainland to the south. Near this current, on the Kvaløya side, is Straumhella (30 kilometres or 19 miles from the city), a popular recreation area with good fishing opportunities.
Ryøya is an island in the midst of Rystraumen, formerly home to a small population of musk oxen that lived in the pine forest. The last musk ox, known as Alma, was discovered dead in 2013; an autopsy revealed that she had plastic in her stomach. Someone had left the rings of a beer six-pack behind on the island and Alma was found to have eaten them.
Approximately 13,000 people live on Kvaløya, most of them on the eastern side near Kvaløysletta (which constitutes a suburban area of the city of Tromsø) near the Sandnessund Bridge.
According to official climate statistics, the west coast of Kvaløya, facing the open ocean, is the warmest part of Tromsø municipality. The weather station at Sommarøy on the west coast has 24-hr averages of −1.9 °C (28.6 °F) in January, 11.9 °C (53.4 °F) in July and a mean annual temperature of 3.9 °C (39.0 °F), while annual precipitation is 940 millimetres (37 in).
Lier, Norway

Lier is a municipality in Buskerud county, Norway. The administrative centre of the municipality is the village of Lierbyen. The municipality of Lier was established on 1 January 1838 (see formannskapsdistrikt). The area Åssiden was transferred from Lier to the neighboring municipality of Drammen on 1 July 1951.
Norway's longest indoor shopping center, Liertoppen, is located in Lierskogen. The newspaper Lierposten is published in Lier.
The Old Norse form of the name was Líðir. The name is the plural form of líð which means "hillside".
The coat of arms and was designed by Hallvard Trætteberg and granted on 14 August 1970. The arms show five silver-colored apple blossoms on a red background. The area is well known for the production of various types of fruit, berries, vegetables, and flowers, so this was chosen as a symbol of the area's lush scenery and agriculture.
Lier borders to the municipalities of Asker, Bærum, Drammen, Modum and Hole. It includes the villages of Lierbyen, Sylling, Sjåstad, Nøste, Gullaug, Lierskogen, and Tranby.
Lier is thought of as a "green lung" for Norway's capital, Oslo, with its vast number of fields and apple trees. It is also famous for its agricultural products as strawberries and vegetables.
The Gilhusodden Nature Preserve is home of many different bird species. The area is also used for recreation, especially swimming and sunbathing, with its long, shallow beach.
Lier is twinned with:
Sledging ration

Sledging rations are a type of meal consumed by members of polar expeditions. These rations are designed for the use of sledging parties travelling long distances without support vehicles. They are meant to be calorically dense and provide a balanced diet. They must optimize weight and portability, as well as nutritional benefit. Typically, sledging rations are dehydrated to cut down on weight.
Sledging biscuits are an essential component of sledging rations. These hard, long-life biscuits are made of flour, salt, butter, water and baking soda. Sledging biscuits are popular on expeditions in Antarctica because they are high in energy. Plasmon biscuits were taken in large quantities by Ernest Shackleton in his Antarctic Expedition of 1902, and were also favored by Douglas Mawson. Plasmon itself was a powdered milk extract used as a fortifying agent that was utilized in early sledging rations.
Hoosh (occasionally spelled hooch) is a stew made of sledging biscuits, pemmican and water. More broadly, it may be a mix of water with dried meat, fat, and a grain-based thickening agent. It was the common food of early twentieth century Antarctic expeditions, used, for example, by the expeditions of Robert Falcon Scott (1910–1913) and Ernest Shackleton (1914–1916).
For the Terra Nova Expedition of 1910 through 1913, daily rations for party members weighed over two pounds and provided 4,430 calories. They included pemmican, sugar, fortified biscuits, butter, cocoa and tea.
Gino Watkins developed a sledging ration in 1930 for the British Arctic Air Route Expedition. His formula (with modifications) was one of the most popular among polar winter parties until the 1950s. He recommended 5,522 calories per day for each member. Daily rations were composed mostly of pemmican, margerine, and fortified biscuits. Other major components included pea flour, Plasmon powder, Plasmon oats, sugar, cocoa, milk chocolate, and Horlicks. This was supplemented by cod liver oil, dried yeast, lime juice, and essential salts.
On the British North Greenland expedition, party members were issued rations that provided 4,164 calories per day. They included pemmican, butter, potato powder, cocoa, chocolate, sugar, rolled oats, dried milk, and biscuits. In 1959, it was determined that 4,800 calories per day is the optimum intake for sledging crews.
Modern sledging rations provided by the British Antarctic Survey provide each crew member with around 3,500 calories per day. Main meals are typically freeze-dried or dehydrated, and supplemented with tea, coffee, chocolate and hot chocolate powder, orange drink, biscuits, butter, sugar, and powdered milk. Herbs, spices, and condiments comprise a supplementary "goodies box".
Kacang bawang

Kacang bawang adalah makanan ringan yang sangat umum dijumpai terutama pada perayaan hari lebaran atau tahun baru atau kegiatan yang berhubungan dengan perayaan adat atau keagamaan, seperti Lebaran, Natal, Tahun Baru, dan Perkawinan.
Kacang bawang berasal dari kacang tanah yang mendapat perlakuan khusus, dengan penambahan berbagai macam bumbu yang menjadikan kacang tersebut memiliki rasa yang spesifik. Kacang tanah yang telah dikupas kulitnya direndam dalam air panas untuk menghilangkan kulit arinya dan membuat kacang tersebut lunak. Setelah kulit ari kacang tersebut terkelupas, kacang yang telah kehilangan kulit arinya ditiriskan untuk kemudian digoreng dengan menggunakan minyak kelapa yang tua dengan penambahan bumbu berupa bawang putih yang diiris tipis-tipis dan garam sebagai penyedap. Setelah kacang yang digoreng tersebut berwarna coklat terang dan berbau harum, maka kacang harus segera diangkat dan ditiriskan untuk selanjutnya sudah dapat dihidangkan dengan nama kacang bawang. Saat ini memproses kacang tidak selalu dengan digoreng atau direbus saja akan tetapi kacang bawang juga dapat diolah dengan menggunakan oven.
बोहरा गणेश मन्दिर

बोहरा गणेश मन्दिर (अंग्रेज़ी: Bohra Ganesh Temple) एक प्राचीन भारतीय भगवान गणेश का हिन्दू मन्दिर है जो स्वतन्त्र भारतीय राज्य राजस्थान के उदयपुर ज़िले में स्थित है। यह मन्दिर मोहनलाल सुखाड़िया विश्वविद्यालय के काफी नजदीक ही है।
इस मन्दिर में गणेश जी मूर्ति है जहाँ रोजाना हजारों की संख्या में लोग दर्शन करने आते हैं।
पाला गणेश मन्दिर

पाला गणेश मन्दिर (अंग्रेज़ी: Pala Ganesh Temple) एक हिन्दू गणेश मन्दिर है जो भारतीय राज्य राजस्थान के उदयपुर ज़िले में स्थित है। यह मन्दिर गुलाब बाग़ के निकट स्थित है।
यह मन्दिर राजस्थान के उदयपुर ज़िले में स्थित है जो गुलाब बाग़ और दूध तलाई झील के निकट स्थित है।
गाणपत्य

गणपत्य हिन्दुओं का वह सम्प्रदाय है जो गणपति (गणेश) को सगुण ब्रह्म के रूप में मानता एवं पूजता है।
गणपत्य संप्रदाय के लोग गूढ़ हिंदू संप्रदाय के सदस्य है जो गजानन गणेश[1] को परम देवता मानकर उनकी पूजा करते हैं।
लगभग 10वीं शताबदी में यह संप्रदाय अपने चरम पर था और इसने सभी महत्त्वपूर्ण कार्यों और धार्मिक अनुष्ठानों के प्रारंभ में संतुष्ट किए जाने वाले महत्त्वपूर्ण देवता के रूप में गणेश की स्थापना की। इस संप्रदाय ने गणेश को समर्पित मंदिर बनवाए, जिनमें सबसे बड़ा, तिरुचिरापल्ली (तमिलनाडु) में चट्टानों को काटकर बनाया गया मंदिर उच्चि-पिल्लैयार कोविल है। गणेश की पूजा उनकी मूर्ति के समक्ष ध्यान के द्वारा और बिना ध्यान किए फल-फूल अर्पित करके, दोनों तरीके से की जाती है। इस संप्रदाय के सदस्य माथे पर गोल लाल टीका लगाते हैं और कंधों पर हाथी का सिर और दांत का चिह्न अंकित करवाते हैं।
ऋषिपंचमी

ऋषिपंचमी का त्यौहार हिन्दू पंचांग के भाद्रपद महीने में शुक्ल पक्ष पंचमी को मनाया जाता है।यह त्यौहार गणेश चतुर्थी के अगले दिन होता है। इस त्यौहार में सप्त ऋषियों के प्रति श्रद्धा भाव व्यक्त किया जाता है।
यह व्रत चारों वर्ण की महिलाओं को करना चाहिए। यह व्रत जाने -अनजाने में हुए पापों को नष्ट करने वाला है। इस दिन गंगा स्नान का भी महत्त्व है।
प्रातःकाल नदी आदि में स्नान कर स्वच्छ वस्त्र पहन कर अपने घर में भूमि पर चौक बना कर सप्त ऋषियों की स्थापना करनी चाहिए। श्रद्धा पूर्वक सुगंध , पुष्प, धूप, दीप, नैवेद्य आदि से सप्तर्षियों का पूजन करें। अकृष्ट भूमि (बिना जुती हुई भूमि ) से उत्पन्न फल आदि का शाकाहारी भोजन करना चाहिए।
लगतार सात वर्ष तक ऋषि पंचमी के दिन व्रत रख कर आठवें वर्ष में सात सोने की मूर्तियां (श्रद्धानुसार ) बनवाकर एवम उनका पूजन कर सात गोदान तथा सात युग्मक-ब्राह्मण को भोजन करा कर सप्त ऋषियों की प्रतिमाओं का विसर्जन करना चाहिए।
बडे गणेशजी का मंदिर

विश्व की सबसे ऊँची और विशाल गणेश प्रतिमा के बतौर बड़े गणपति की ख्याति है। शहर के पश्चिम क्षेत्र में मल्हारगंज के आखिरी छोर पर ये गणेश विराजमान हैं। इन्हें उज्जैन के चिंतामण गणेश की प्रेरणा से नारायण दाधीच ने 120 वर्ष पूर्व बनवाया था।
श्री गणेश के इस अनन्य भक्त को 16 साल की आयु में स्वप्न में विराट गणेश के दर्शन हुए और वह मनोहारी विराट रूप उनके मन में बस गया और एक धुन लग गई उसे साकार करने की।
इसी साधना के सिद्धि की उम्मीद लिए नारायणजी हर बुधवार को उज्जैन से चार किलोमीटर दूर पैदल चलकर चिंतामण गणेश जाकर भगवान से याचना करते रहे। उन्हें इंदौर आना पड़ा जहाँ उनका यह स्वप्न साकार हुआ। बोंदरजी पटेल ने सौ वर्गफुट भूमि की रजिस्ट्री 42 रुपए 2 आने में करवा दी।
यह विशाल गणेश प्रतिमा सीमेंट की नहीं वरन ईंट, चूने, रेत और बालू रेत में गुड़ व मैथीदाने का मसाला मिलाकर बनाई गई है। इसमें समस्त तीर्थों का जल और अयोध्या, मथुरा, माया, काशी, काँची, उज्जैन और द्वारका इन सात मोक्षपुरियों की माटी मिलाई गई। निर्माण लगभग ढाई वर्ष में पूर्ण हुआ।
संवत 1961 माघ सुदी चतुर्थी (संकष्टी) को मूर्ति का प्राण प्रतिष्ठा की गई। मूर्ति की ऊँचाई चरणों से मुकुट तक 25 फुट और चौड़ाई 16 फुट है। मूर्ति चार फुट ऊँची चौकी पर विराजमान है। इस मूर्ति के दर्शन करने देश-विदेश से लोग आते हैं। गणेश चतुर्थी पर तो इस मंदिर में खासी भीड़ देखी जा सकती है। दिलों को सुकून देने वाली यह गणेश प्रतिमा सभी की चिंताओं का हरण करके लोगों को सुख‍ी और समृद्ध बनाती है।
सीहोर ज़िला

सीहोर ज़िला भारत के मध्य प्रदेश राज्य का एक ज़िला है। ज़िले का मुख्यालय सीहोर है। सीहोर एक पुराना जिला है, जो नवाबों के समय से स्थापित है। यह शहीदों की भूमि रहा है। इंदौर-सीहोर-भोपाल राजमार्ग यहाँ से गुज़रता है।
भारत में स्थित चार स्वयं-भू चिंतामन गणेश मंदिर में से एक अति प्राचीन विक्रमादित्य कालीन ऐतिहासिक श्री चिंतामन सिद्ध गणेश मंदिर सीहोर में स्थित है। यह मंदिर सीहोर के वायव्य पश्चिम-उत्तर कोण में स्थित है जो कि शुगर फैक्ट्री से पश्चिम में लगभग एक किलोमीटर दूरी पर गोपालपुर में स्थित है। 2000 वर्ष पूर्व उज्जैन के सम्राट विक्रमादित्य परमार वंश के राजा ने मंदिर का निर्माण कराया था। मंदिर में स्थापित श्रीगणेश जी की मूर्ति खड़ी हुई है। मूर्ति जमीन के अंदर आधी धंसी हुई है, इसलिए आधी मूर्ति के ही दर्शन होते हैं। यह स्वयंभू प्रतिमा है। इस मंदिर का निर्माण विक्रम संवत् 155 में महाराज विक्रमादित्य द्वारा गणेशजी के मंदिर का निर्माण श्रीयंत्र के अनुरूप करवाया गया था।
राजा विक्रमादित्य के पश्चात मंदिर का जीर्णोद्धार एवं सभा मंडप का निर्माण बाजीराव पेशवा प्रथम ने करवाया था। शालीवाहन शक, राजा भोज, कृष्ण राय तथा गौंड राजा नवल शाह आदि ने मंदिर की व्यवस्था में सहयोग किया। नानाजी पेशवा विठूर आदि के समय मंदिर की ख्याति व प्रतिष्ठा में वृद्धि हुई है। डेढ़ सौ साल पहने नहीं लगता था मंदिर में ताला
चिंतामन सिद्ध गणेश जी होने से एवं 84 सिद्धों में से अनेक तपस्वियों ने यहां सिद्धि प्राप्त की है। बताया जाता है कि गणेशजी के मंदिर में विराजित गणेशजी की प्रतिमा की आंखों में हीरे जड़े हुए थे। 150 वर्ष पूर्व तक मंदिर में ताला नहीं लगाया जाता था तब चारों ने मूर्ति की आंखों में लगे हीरे चोरी कर लिए गए थे तथा गणेशजी की प्रतिमा की आंखों में से 21 दिन तक दूध की धारा बही थी। तब भगवान गणेशजी ने पुजारी को स्वप्र देकर कहा कि में खंडित नहीं हुआ हूं। तुम मेरी आंखों में चांदी के नेत्र लगवा दो। तभी से भगवान गणेश की आंखों में चांदी के नेत्र लगाए गए हैं। इस दौरान विशाल यज्ञ का आयोजन किया तथा जन-जन में उनके प्रति आस्था बढ़ी। चतुर्थी पर लगता है भव्य मेला।
फलस्वरूप गणेशजी के जन्म उत्सव के उपलक्ष्य में यहां तभी से मेला आयोजित किया जाने लगा जो कि निरंतर प्रतिवर्ष गणेश जन्मोत्सव के दौरान लगता है। ऐतिहासिक चिंतामन गणेश मंदिर पर प्रदेश भर से श्रद्धालु अपनी मनोकामनाएं लेकर पहुंचते हैं। मान्यता अनुसार श्रद्धालु भगवान गणेश के सामने अरदास लगाकर मंदिर की दीवार पर उल्टा स्वास्तिक बनाते हैं और मन्नत पूर्ण होने के पश्चात सीधा स्वास्तिक बनाते हैं। चिंतामन गणेश मंदिर पर प्रतिवर्ष गणेश चतुर्थदशी के दौरान दस दिवसीय भव्य मेले का आयोजन किया जाता है। जिसमें प्रतिदिन हजारों की संख्या में श्रद्धालु पहुंचकर भगवान गणेश के दर्शन करते हैं। यहां पर भोपाल, इंदौर, शाजापुर, विदिशा, होशंगाबाद, रायसेन सहित प्रदेश के बाहर से भी श्रद्धालु दर्शन करने पहुंचते हैं।
होर]]
https://www.facebook.com/groups/Rajeev.Sehore/
फलासी तुङ्गनाथ

फलासी भारत के उत्तराखण्ड राज्य के रुद्रप्रयाग जिले में स्थित एक गाँव है। यहाँ पर भगवान तुंगनाथ का प्राचीन मन्दिर है।
मन्दिर में भगवान शिव (तुंगनाथ) का आपरुप (ऐसी मूर्ति, लिंग आदि जो मनुष्य निर्मित न होकर स्वयं प्रकट होती है) लिंग है। इसके अतिरिक्त भगवती चण्डिका एवं गणेश जी हैं। इस मन्दिर में शिव (भगवान तुंगनाथ) की प्रधानता है, जबकि तुंगनाथ के एक अन्य मन्दिर जो कि सतेरा में है उसमें शक्ति (नारी देवी) की प्रधानता है। मन्दिर में सामान्य पूजा पास के ही फलासी गाँव के लोग करते हैं।
मन्दिर प्राचीन दक्षिण शैली का बना है। यद्यपि बाद में इसका पुनुरुद्धार किया गया लेकिन प्राचीन शैली की सुन्दरता को कायम रखने का प्रयत्न किया गया। मन्दिर में कुछ पुरानी मन्दिर की दीवारों पर बनी मूर्तियों के अवशेष हैं जिनसे पता चलता है कि पुराने समय में मन्दिर की दीवारों पर दक्षिण शैली में सुन्दर मूर्तियाँ बनी रही होंगी।
मन्दिर का स्वामित्व पास के राजपूत थोकदारों के पास होता है।
मन्दिर में लगभग १२ सालों बाद भगवती चण्डिका की बन्याथ (यात्रा) होती है। यात्रा के पहले देवी के प्रतीक बरमा ठंगुरु (छड़ी के ऊपर डोली स्थापित की गई होती है) की प्राण प्रतिष्ठा की जाती है। यात्रा के दौरान बरमा ठंगुरु को मन्दिर के क्षेत्र में आने वाले सभी गाँवों में घर-घर एवं सभी देवस्थानों पर ले जाया जाता है। चार राजपूत जाति के पुरुष (जिन्हें एर्वला कहा जाता है) महीनों तक कठिन एवं पवित्र जीवन शैली का निर्वाह करते हुये बरमा ठंगुरु को ले जाते हैं। साथ में गणेश देवता की डोली जाती है जिसे ब्राह्मण ले जाता है। इसके अतिरिक्त भूत्योर (भूत) देवता साथ जाता है।
यात्रा की समाप्ति पर यज्ञ होता है। मन्दिर के ऊपर कुछ सीढ़ीनुमा खेत हैं जिनमें से एक में यज्ञ कुण्ड बनाया जाता है। यज्ञ में कर्मकाण्ड ग्राम बेंजी के ब्राह्मणों द्वारा करवाया जाता है जबकि ग्राम मयकोटी के ब्राह्मणों के पास आचार्य पद होता है। यज्ञ की समाप्ति पर बरमा ठंगुरु को पृथ्वी के नीचे पधरा दिया जाता है। साथ ही बरमा ठंगुरु को ले जाने वाले एर्वालों की एक झोंपड़ी होती है जिसे जला दिया जाता है, इसके पीछे यह मान्यता है कि भगवती को कई महीने साथ रहने से एर्वालों के प्रति मोह हो जाता है और वह उन्हें अपने साथ ले जाना चाहती है, इसलिये भगवती को यह जताने के लिये कि अब उनका सम्बंध समाप्त हो चुका है उनकी झोपड़ी को जला दिया जाता है।
ऋषिकेश से मोटरमार्ग द्वारा बस अथवा टैक्सी से रुद्रप्रयाग, फिर रुद्रप्रयाग से चोपता कस्बे (यह चमोली जिले के चोपता कस्बे से अलग है) तक पहुँचें। चोपता से एक पैदल मार्ग नीचे फलासी गाँव की तरफ जाता है जहाँ से मन्दिर तक १५-२० मिनट का रास्ता है।
हनुमत धाम

हनुमत धाम भारत में उत्तरप्रदेश के ऐतिहासिक नगर शाहजहाँपुर में बिसरात घाट पर खन्नौत नदी के बीचोबीच स्थित एक पर्यटन स्थल है। यहाँ पर 104 फुट ऊँची हनुमान जी की विशालकाय मूर्ति स्थापित है। हनुमत धाम को बनाने का संकल्प शहर के विधायक सुरेश कुमार खन्ना ने उस समय लिया था जब वे पहली वार उत्तर प्रदेश सरकार में मन्त्री बने थे। ऐसा माना जाता है कि भारतवर्ष में हनुमानजी की यह सबसे बड़ी प्रतिमा है।
हनुमत धाम में स्थापित देश की अब तक की सबसे बड़ी हनुमानजी की प्रतिमा को बनाने का कार्य 4 मई 2003 को प्रारम्भ किया गया था। लगभग 10 वर्ष और 2 माह के रिकार्ड समय में यह विशालकाय मूर्ति बनकर तैयार हुई। केवल हनुमानजी की मूर्ति की ऊँचाई ही 104 फुट है। जिस पर्वत पर मूर्ति को स्थापित किया गया है वह भी 21 फुट ऊँचा है। इस तरह पृथ्वी से प्रतिमा की सम्पूर्ण ऊँचाई 125 फुट है। वकौल सुरेश खन्ना शिमला में 81 फुट, उड़ीसा में 75.5 फुट तथा सीता पट्टी में 85 फुट ऊँची मूर्तियाँ हैं। इस मूर्ति को तैयार करने में राजस्थान से लाये गये 11 शिल्पकारों का नेतृत्व कुशल मूर्तिकार वीरेन्द्र खुडानिया ने किया। मूर्ति के निर्माण कार्य में लगभग डेढ़ करोड़ रुपये खर्च हुए। अंग्रेजी विकिपीडिया पर इस विशाल मूर्ति का उल्लेख लिस्ट ऑफ स्टेच्यूज़ बाई हाइट में भी मिलता है।
हनुमत धाम में हनुमानजी की विशालकाय मूर्ति के अलावा अन्य मूर्तियाँ भी आकर्षण का केन्द्र हैं। जिस पर्वत पर हनुमान जी की मूर्ति स्थित है उसके नीचे बनायी गयी प्राकृतिक गुफा को अत्याधुनिक रूप दिया गया है। गुफा के भीतरी भाग में पूजन के लिये वाकायदा हनुमानजी एक अन्य प्रतिमा की प्राण प्रतिष्ठा की गयी है। इसके अलावा गुफा के अन्दर बाहर श्री गणेश जी, सूर्य भगवान, शिवलिंग, माँ सरस्वती तथा माँ दुर्गा की प्रतिमाएँ स्थापित की गयी हैं।
जिस कृत्रिम पर्वत पर हनुमान जी की प्रतिमा स्थापित है उसके चारों ओर सुरक्षा की दृष्टि से सीसीटीवी कैमरे लगाये गये हैं। सामने की ओर आकर्षक फव्वारे और रंग-बिरंगी रोशनी का प्रबन्ध किया गया है। नदी के बीच का पूरा प्लेटफार्म मखमली घास और विभिन्न प्रजातियों के पेड़-पौधों से सजाया गया है। गुफा और मूर्ति तक पहुँचने के लिये खन्नौत नदी पर एक पुल बनाया गया है।
"Amazing Temple Hanumant Dham In Lucknow". In Lucknow (English में). 2025-01-25. अभिगमन तिथि 2025-01-30.सीएस1 रखरखाव: नामालूम भाषा (link)
कीर्तन

हिन्दू धर्म में ईश्वर या देवता की भक्ति के लिये उनके नामों को भांति-भांति रूप में उच्चारना कीर्तन कहलाता है। यह भक्ति के अनेक मार्गों में से एक है। अन्य हैं - श्रवण, स्मरण, अर्चन आदि।
भारत में जिस भगवान् के लिए कीर्तन करते है उसकी तस्वीर, मूर्ति स्थापित करने के बाद मंगलाचरण,हवन पूजन और आह्वान, गुरूवंदना, गणेश वंदना, सरस्वती वंदना, फिर जिस भगवान् के लिए कीर्तन कर रहे हैं उसके भजन गायन करके उसे रिझाते है उसके गुणों का बखान करते हैं। और अंत में आरती, शंख ध्वनि और प्रसाद वितरण कार्यक्रम आयोजित किया जाता हैं।
कीर्तन हेतु सामग्री 1) दूब, मिट्टी का ढेला। 2) जल कलश (आम्र पल्लव सहित)। 3) गंगाजल, नारियल पानी वाला 2 । 4) सिंदूर (कुमकुम) 2 पैकेट, यज्ञोपवीत 1 । 5) कलावा 2 गिट्टी (सूती)। 6) धूपबत्ती 2 पैकेट, साबुत चावल 100 ग्राम। 7) कपूर 10 टिकिया, रुई 1 पैकेट। 8) लौंग 20 ग्राम, साबुत सुपारी 10, अनाज 1 किग्रा। 9) बताशे 100 ग्राम, ध्वज 1, मीठा पान। 10) पंचमेवा 500 ग्राम, मिश्री 500 ग्राम, इलायची छोटी 20 ग्राम। 11) ऋतुफल 5 प्रकार के एक -2 दर्जन। 12) मावे की मिठाई 1 किग्रा। 13) लाल व सफेद कपड़ा 1.25 मीटर। 14) दीपक आरती के लिए, गाय का घी 250 ग्राम। 15) बड़ी चुनरी 1, छोटी चुनरी 21 । 16) देवी श्रृंगार 1 पैकेट। 17) कटोरी 2, थाली 1, चम्मच 1 (नयी)। 18) सूती धोती, रुमाल 1, दक्षिणा। 19) फूल 250 ग्राम। 20) फूलमाला 10। 21) इत्र की शीशी।।
मां भगवती जागरण पार्टी ककड़ीपुर (बागपत)
Gautam Bambawale

Gautam Bambawale (born 2 November 1958) is an Indian diplomat of Indian Foreign Service who served as the Indian Ambassador to China from 2017 to 2018. He had previously served as the Indian High Commissioner to Pakistan.
Gautam was born to Hemant and Usha Bambawale. He grew up in Pune and studied at the Bishop's School and the Fergusson College. He obtained a Master's Degree in Economics from the Gokhale Institute of Politics and Economics. Bambawale's father is a physician while his mother has been a prominent social activist from Pune. In his youth, Gautam played badminton and captained the Fergusson College Cricket Team too. He speaks Mandarin Chinese and German fluently.
He married Amita Sathe. Amita has authored a book, "Dinner Décor: A How-to Guide for Fabulous Centerpieces".
Gautam and Amita have two sons: Harshavardhan and Vikram.
Bambawale joined the Indian Foreign Service in August 1984. He studied Mandarin Chinese and served in the Indian missions at Hong Kong and Beijing from 1985 to 1991. Upon his return to the Ministry of External Affairs in New Delhi, he served as the first Desk Officer for China in the Ministry. From 1993 to 1994, Bambawale was the Director in the Americas Division of the Ministry.
From 1994 to 1998, he was the Director of the Indian Cultural Centre in Berlin where he dealt with Public diplomacy. From March 2001 to June 2002, he worked at the Ministry of External Affairs in New Delhi as the Staff Officer to the Foreign Secretary of India. Subsequently, he functioned at the Prime Minister's Office in New Delhi as the Deputy Chief in the Division of National Security Affairs, Defence and International Policy.
Bambawale was the Minister (Political) and Head of the Political Wing at the Indian Embassy in Washington, D.C. from July to September 2007. From September 2007 to December 2009, he served as India's first Consul General in Guangzhou. From December 2009 to July 2014, he was the Joint Secretary (East Asia) at the Ministry of External Affairs in New Delhi.
He also served as the Indian Ambassador to Bhutan from August 2014 to December 2015 and the High Commissioner of India to Pakistan from January 2016 to November 2017.
Bambawale is considered as an expert on China.
He joined Ola Cabs in 2020, as a senior adviser for corporate and international affairs.
Ханай ноён Хонгор

Ханай ноён Хонгор бол Дөрвөн Ойрадын чуулганы дарга буюу хан Бүүвэй мирзийн хүү юм. Хавт Хасарын 17-р үеийн ач, Галгаас овогтон. Хошууд аймгийн ноён, Дөрвөн Ойрадын чуулганы хан. Төрсөн нэр нь Хонгор, цол нь Хан ноён. Аман домог, бичгийн сурвалжид Ханай ноён Хонгор гэж бичигдэж хэвшсэнээр баримтлав. Түүнийг чуулганы хан болсон жилийг тодорхойлох боломжгүй ч, 16-р зууны дунд үед тохиосон болов уу гэж эрдэмтэд таамагладаг. Тухайн үед Ойрадын зүүн талаас Түмэдийн Алтан хан, Ордосын Хутагтай сэцэн хунтайж тэргүүтэй Халхын Абтай галзуу тайж удаатай Монголын олон аймгийн их хэмжээний цэргийн хүч довтолж байснаас болж Ойрад түмэн барууншлан нүүсээр Алтай нурууг давжээ. Ханай ноён Хонгор нь 16-р зууны сүүл үед нэгэн дайны үеэр алагдаж, Дөрвөн Ойрадын чуулганыг түүний Ахай хатан удирдаж, ууган хөвгүүн Байбагас нас биед хүрэхэд чуулганы даргын суудлыг шилжүүлсэн.
Ханай ноён Хонгор нь Ахай хатнаас төрсөн таван хүү, албат Агай хатнаас хоёр хүүтэй.. Тэднийг Ахай хатны таван хүүг Хошуудын Таван Барс гэж түүх сударт бичсэн.