davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Varikkasseri Mana

Varikkasseri Mana (Malayalam: വരിക്കാശേരി മന), alternatively known as Varikkumanchery Mana, is a well known mansion belonging to Namboothiri nobility in Valluvanad region of Kerala. Built in traditional Kerala architectural on a plot of land measuring approximately 4 acres, the building is located at Manissery, a village in Ottapalam in Palakkad. It is a popular shooting location for several commercially successful films such as Devasuram, Aaraam Thampuran, Rappakal and Aranmanai 4.
The Varikkasseri family is reported to have a history of over 1000 years and the family is known to have occupied a sovereign position among Ashta gruha (Eight Families) Namboothiri families. The Mana was built by Varikkassery Ravi Namboothirippad in or about 1902, using locally available red stone. An expansive padippura (gate house) provides the entry to the three-storied building complex which comprises a nalukettu with 74 rooms, two pathayappuras (outhouses), a large pond and the adjoining bath house, a family temple complex consisting three temples of Shiva, Krishna and Ayyappan, and an oottupura (dining hall), which has since been demolished. It was designed by Krishnan Thampuran, also known as Shilpi Thampuran, of Varikkasseri family, who had earlier studied architecture in Chennai and his exposure to western architecture is seen in the design of the building, especially in the long slender columns surrounding the portico of the building. The beams, doors and windows are made out of wood and are adorned with intricate carvings.
The house was used in a number of Malayalam films, starting with Theertham, the 1987 film made by Mohan. It is reported that the principal photography of over 100 films have been done here which include Bramayugam, Devasuram, Aaraam Thampuran, Rappakal, Anandabhadram, Drona, Simhasanam, Madampi, Sufi Paranja Katha, Jana (Tamil), Thooval Kottaram, Valliettan, Kaavalan, Manthrikan, Pretham 2 and Shylock. Visitors are allowed in the complex when no film is being shot, but access to the ritually pure thevarapura is restricted to Brahmins who intend to perform rituals. The mana is maintained and managed by a trust formed by the current owners of the property, consisting of 10 of the 25 original heirs and some investors who purchased the rights from the remaining 15 heirs.
Varikkassery Krishnan Nampoothirippad was a well-known sculptor. He built the portico for this house in 1940s.
The Mana is located at Manissery, in Ottappalam, around 42 km from Palakkad, in the south Indian state of Kerala. The nearest railway station is Ottapalam railway station but one may also reach the place via Shornur railway station which is 13 km away. Kozhikode International Airport is the entry point by air, which is situated 62 km away from the Mana.
Priyanka Nair

Priyanka Nair is an Indian actress who predominantly works in the Malayalam film industry. She made her debut in the Tamil film Veyyil in 2006. She won the 2008 Kerala State Film Award for best actress for her role in Vilapangalkappuram.
Priyanka completed her Higher Secondary School Certificate studies and studied Physics at the Mar Ivanios College, Thiruvananthapuram. During that time, she was also acting part-time in several Malayalam television series, including Umakkuyil, Megham and Akashadoothu. She considered acting in serials as "just time pass" and went on to add that she never intended to act in films, but rather wanted to be a lecturer.
Priyanka married Tamil film director and actor Lawrence Ram on 23 May 2012 at Attukal Temple in Thiruvananthapuram. They have a son Mukund, born on 18 May 2013. The couple filed for divorce in 2015.
She made her feature film debut in the Vasanthabalan-directed Tamil drama film Veyyil (2006) that was produced by director Shankar, in which she starred along with Pasupathy. Her debut Malayalam film was Kichamani MBA (2007) that featured her in a supporting role. The following year she starred in T. V. Chandran's Vilapangalkkappuram along with Suhasini and Biju Menon; her performance earned her the Kerala State Film Award for Best Actress. Rediff named her the top Malayalam actress of 2009, citing that she "came up with a scintillating performance". She rose to popularity after appearing opposite Mohanlal in Ividam Swargamanu. Priyanka loves riding her Royal Enfield Bullet motorcycle.
List of airports in Kerala

Kerala state has four operational international airports as of 2024, which makes it an Indian state with most international airports alongside Tamil Nadu. Kerala is also the only state with the closest proximity to multiple international/domestic airports in the country. All four international airports lie in very close proximity, which makes it easy for the people in Kerala to access air travel. The state also has four defence airports that are widely used by the Indian Armed Forces. Airports in Kerala provide domestic transport, support tourism in Kerala and also serve the high number of expatriates belonging to the state. The presently operating airports in the state of Kerala are as follows:
The first airport was started in Quilon during the 1920s but ceased operation when an accident involving a training aircraft at the boundary of the aerodrome resulted in the death of the pilot and the trainee. There are two defence airports also situated in Kerala, each being operated by the Indian Navy and Indian Air Force.
Kerala Legislative Assembly

The Kerala Legislative Assembly, popularly known as the Kerala Niyamasabha, is the State Assembly of Kerala, one of the 30 states in India. The Assembly is formed by 140 elected representatives. Each elected member represents one of the 140 constituencies within the borders of Kerala and is referred to as Member of the Legislative Assembly (MLA). The present Kerala Legislative Assembly consists of 140 elected members.
In 1956, the State of Kerala was formed on linguistic basis, merging Travancore, Kochi and Malabar regions, and the Kasaragod region of South Canara. The first assembly election in Kerala state was held in February–March 1957. The first Kerala Legislative Assembly was formed on 5 April 1957. The Assembly had 127 members including a nominated member.
The current delimitation committee of 2010 reaffirmed the total number of seats at 140.
The legislature comprises the governor and the Kerala Legislative Assembly, which is the highest political organ in the state. The governor has the power to summon the assembly or to close the same. All members of the legislative assembly are directly elected, normally once in every five years by the eligible voters who are above 18 years of age. The current assembly consists of 140 elected members. The elected members select one of its own members as its chairperson who is called the speaker of the assembly. The speaker is assisted by the deputy speaker who is also elected by the members. The conduct of a meeting in the house is the responsibility of the speaker.
The main function of the assembly is to pass laws and rules. Every bill passed by the house has to be finally approved by the governor before it becomes applicable.
The normal term of the legislative assembly is five years from the date appointed for its first meeting.
The State Assembly is known as Niyamasabha and is housed in New Legislature Complex. This 5 storied complex is one of the largest complexes in India. The Central Hall is described as most elegant and majestic hall with ornamental Teakwood-Rosewood panelling. The older Assembly was located within State Secretariat complex which was reconverted into Legislature museum, after commissioning new complex on 22 May 1998 (K. R. Narayanan).
The Speaker of the Kerala Legislative Assembly is the presiding officer of the Legislative Assembly of the state of Kerala, the main law-making body for the Kerala. He is elected by the members of the Kerala Legislative Assembly. The speaker is always a member of the Legislative Assembly. The current speaker of the Kerala Legislative Assembly is A. N. Shamseer.
A. N. Shamseer is the incumbent speaker of the Kerala Legislative Assembly.
නිල භාෂා පනත, ලංකාව

1956 අක 33 දරණ නිල භාෂා පනත මගින් ලංකාවේ එතෙක් එකම නිල බසවූ ඉංග්‍රීසි බස වෙනුවට ජනගහනයෙන් 70% කට අධික භාෂාව කථා කරන සිංහල බස ලංකාවේ නිල භාෂාව ලෙස නීති ගත විය.
මෙම නීතියට පක්ෂ වු අයගේ මතය වුයේ මෑතකදී නිදහස ලබාගත් ප්‍රජාවක් ඔවුන්ගේ අධිරාජ්‍ය ස්වාමිවරුන්ගෙන් ඈත් වීමට ගත් උත්සාහයක් ලෙසයි. එහෙත් එම මතයට විරුද්ධ අය කියා සිටියේ මෙය මහජාතික භාෂා ආධිපත්‍යයක් සුළු ජාතිය වෙත අයුතු ලෙස බලය පෙන්වීමට ගත් උත්සාහයක් ලෙසිනි.
බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයන් යටතේ ශ්‍රී ලංකාවද(සිලෝන්) යටත් විජිතයක් වශයෙන් පාලනය කටයුතු කෙරුණි. ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් 1944 දී නිදහස් අධ්‍යාපනය පනත ස්ථීර වන තෙක් ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ලද අධ්‍යාපන ඉහළ පෙළ පැලැන්තියට පමණක් අයිති එකක් විය. සාමාන්‍ය ජනතාවට ඒ පිළිබදව තිබුණේ ස්වල්ප දැනුමකි. ඉංග්‍රීසි භාෂා ප්‍රවීණත්වය විශේෂ සුදුසුකමක් ලෙස සැලකු සිවිල් සේවයේ රැකියාවලින් වැඩි ප්‍රතිශතය දෙමළ ජනතාවට හිමිවිණි. මෙම තත්ත්වය ඔවුන්ගේ ජනගහනයේ ප්‍රතිශතයට වඩා වැඩි තත්ත්වයකි.
ලංකා සම සමාජ පක්ෂයේ සාමාජිකයෙකු වු එන්.එම්. පෙරේරා සහ පිලිප් ගුණවර්ධන 1936 රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවට තේරී පත්වීමෙන් පසු ඉංග්‍රීසි වෙනුවට රාජ්‍ය භාෂා ලෙස සිංහල සහ දෙමළ යොදා ගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටියහ. 1936 නොවැම්බරයේදී දිවයින පුරා නාගරික හා පොලිස් උසාවි වල නඩු කටයුතු ස්වභාෂාවෙන්ම කළ යුතු යැයි ද පොලිස් ස්ථානවල සටහන් ලිවිය යුත්තේ විස්තර කරන්නාගේ භාෂාවෙන් යැයිද කරන ලද ඉල්ලීමක් රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවේදී සම්මත විය. පසුව එය නීති ලේකම් වෙත යොමු කරන ලද නමුත් එම කරුණ සම්බන්ධයෙන් කිසිවක් නොකෙරුණු අතර 1956 දක්වා ‘ඉංග්‍රීසිය’ රාජ්‍ය පාලන භාෂාව විය.
1948 දී ශ්‍රී ලංකාව ඩොමිනියම් තත්ත්වය ලබා ගත්තේ සාමකාමී අරගලයකිනි. බ්‍රිතාන්‍යයන්ගෙන් ලංකාවේ රදළ පැලැන්තිය වෙත බලය මාරුවීම දක්වා ආ මාවත සාමකාමී විය. නිදහස ලැබුණු පළමු වසර කිහිපයේ ප්‍රධාන ජන වර්ග දෙක වු සිංහල හා දෙමළ ප්‍රභූ පන්තියේ උවමනා එපාකම් තුළනය කරගැනීමට උත්සාහයක් තිබුණි. සිංහලයින් බොහෝ දෙනෙක් බ්‍රිතාන්‍ය පාලනය යටතේ දෙමළ ජනයා භුක්ති විදි වරප්‍රසාද පිළිබඳ නොමනාප වුහ. මෙම තත්ත්වයට ප්‍රධාන හේතුව වුයේ “බෙදා පාලනය කිරීමේ” ප්‍රතිපත්තියයි.
1951 දී ප්‍රගතිශීලි සොලමන් ඩයස් බණ්ඩාරනායක ඔහුගේ පක්ෂය වු ප්‍රතිගාමි එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් වෙන්වී අලුත් පක්ෂයක් පිහිටුවා ගත්තේය. එය මැද පිළිවෙතක් අනුගමනය කරන පක්ෂයකි. එහි නම ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය යන්නයි. මෙම පක්ෂය විසින් නිල භාෂා පනත සම්මත කර ගන්නා ලදී
සිලෝන්

සිංහල බසෙහි වදනක් නොවේ. නමුත් සිංහලයාට මෙන්ම සියළු ලාංකිකයන්ටම ඉතා වැදගත් වදනකි. 1815 මාර්තු මසදී එතෙක් සිංහලේ නම්වූ රාජ්‍ය්‍ය එක්සත් රාජධානියේ කොටසක් බවට පත්කරගන්නා ලදී. යටත් විජිතයේ එකම නිල බස ඉංග්‍රීසි වූ අතර රටේ නිල නාමය "බ්‍රිට්ශ් සිලෝන්" නම්විය. සිලෝන් යන්න සිංහලේ යන වදන ඉංග්‍රීස් උරුවට යොදාගනුලැබූවක් විය. 1948දී බ්‍රිට්ශ් සිලෝන් යටත්විජිතය එක්සත් රාජධානියෙන් පූර්ණ නිදහස ලබා ස්වෛරීය රාජ්‍යයක් බවට පත්විය. එනමුත් රාජ්‍යයේ එකම නිල බස තවදුරටත් ඉංග්‍රීසි පමනක්ම වූ අතර රටේ නිල නාමය "සිලෝන්" නම්විය. නිල නොවන ලෙස ලංකා වදන සිංහලයන් අතර භාවිතා වන්නට විය. මෙම තත්වය 1956 දක්වා පැවති අතර 1956 දී පනතක් මගින් සිංහල භාෂාව රාජ්‍ය භාෂාව බවට පත්වූ අතර රටේ නිල නාමය ලංකා බවට පත්විය. එනමුත් ඉංග්‍රීසි බස කථාකරන්නන් දිගටම සිලෝන් වදන භාවිතා කරන ලදී. 1972 දී ජනරජ ව්‍යවස්ථාවෙන් රටෙහි නම ශ්‍රී ලංකා ලෙස වෙනස්කරන ලදී.
ඔබට අවශ්‍ය ලිපිය තෝරාගන්න
ශ්‍රී ලාංකීය දෙමළ සාහිත්‍යය

ශ්‍රී ලාංකීය දෙමළ සාහිත්‍යය හෝ ලාංකීය දෙමළ සාහිත්‍යය යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ වර්තමාන ශ්‍රී ලංකා දේශය තුල වෙසෙන, ශ්‍රී ලාංකීය දෙමළ ජනයා, ශ්‍රී ලංකාවේ ‍ඉන්දියානු දෙමළ ජනයා හා ශ්‍රී ලාංකීය මුස්ලිම් ජනයා වැනි දෙමළ බස කතා කරන විවිධ ප්‍රජාවන් අතින් එලිදැක්වෙන දෙමළ සාහිත්‍යය කෘතිනටය. එහි ජනප්‍රවාදගත සම්භවය ලෙස දැක්වෙන සංගම් සමයෙන් ඇරඹී, මධ්‍යතන යුගයේදී යාපන රාජධානියේ රාජසභා තුල පැවතී, එතැන් සිට නූතන යුගය දක්වා විහිදී යන ඉතිහාසයක් එයට ඇත.
ජනප්‍රවාදයන්ට අනුව, 'ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ සාහිත්‍යයහි සම්භවය සංගම් සමය දක්වා එනම් ක්‍රියුපූ 200 සිට ක්‍රියු 600 දක්වා කාලසීමාවට දිනයනය කෙරේ. ඊලත්තු පූදන්දේවනර් නම් කවියා මෙම කාල සීමාවෙහි දෙමළ කවියෙකු ලෙස විශ්වාස කෙරේ. 11 වන සියවස පමණ කාලයේදී චෝල අධිරාජ්‍යය විසින් ගොඩනැගූ හින්දු දේවාල වල හින්දු දේවතාවන් ගුණ ගැයෙන පැදි ලියා තිබූ බව කියැවේ.
දෙමළ සාහිත්‍යයේ මධ්‍යතන යුගය එලිදැක්වුනේ දේශීය යාපන රාජධානියේ රාජ සභා තුලය. ජයවීර සිංගයියාරියන්ගේ රාජ්‍ය සමයෙහිදී, වෛද්‍ය විද්‍යාවන් පිළිබඳ (සෙගරාජසේකරම්), ජ්‍යෝතිෂය පිළිබඳ (සෙගරාජසේකරමලයි) සහ ගණිතය පිළිබඳ (කනකතිකරම්) කෘතීන් කරිවයියා විසින් රචනා කරන ලදි. කුණවීර සිංගයියාරියන්ගේ පාලන සමයෙහිදී, වෛද්‍ය විද්‍යාව පිළිබඳ කෘතියක් වන පරරාජසේකරම් නම් කෘතියෙහි සම්පාදනය නිම කරන ලදි. සිංගයි පරරාසසේකරන්ගේ පාලන සමයෙහිදී, දෙමළ භාෂාවෙහි ව්‍යාප්තිය උදෙසා පුරාතන දෙමළ සංගම්හි මාදිලියෙහි ශාස්ත්‍රාලයක් නල්ලූර් හිදී පිහිටුවන ලදි. පුරාතන කෘතීන් රැස් කොට ඒවා සංරක්‍ෂණය කොට අත්-පිටපත් ලෙසින් සරස්වතී මහල් නම් වූ පුස්තකාලයෙහි තැන්පත් කෙරුමෙන් මෙම ශාස්ත්‍රාලයය ඵලදායී සේවාවක් සිදු කල බව කිවමනාය. සිංගයි පරරාසසේකරන් ගේ ඥාති සහෝදර අරසකේසරී විසින් රඝුවම්ස නම් සංස්කෘත සම්භාව්‍ය කෘත්‍යය දෙමළ බසට පරිවර්තනය කර ඇත. යුරෝපියානු යටත් විජිතවාදීන් ගේ ආගමනයට පෙර සම්පාදනයවූ ඓතිහාසික සාහිත්‍ය කෘතීන් අතර, වයියපුරි අයියාර් විසින් රචිත, වයියපටල් ප්‍රචලිතය.
පෘතුගීසි හා ලන්දේසි යටත්විජිත යුගයන්හීදී (1619–1796) ඔවුන්ගේ සාහිත්‍යමය අවශ්‍යතාවයට අනුකූලතා දැක්ම සිදුවිය; ක්‍රිස්තියානු ධර්මදූත කටයුකු වලට අනුකූලතා දැක්මට සාහිත්‍යය භාවිකා කල අයවළුන් අතර පළමුවැන්නා ලෙස දන්නේ මුතුකුමාර කවිරාජර් (1780–1851) ය. මෙයින් පසුව ග්‍රන්ථ කිහිපයක් රචනය කොට ප්‍රකාශයට පත් කල ආරුමුග නවාලාර් (1822–1879) ගේ සාහිතම්‍ය කටයුතු ගෙනහැර පෑ හැකිය . එංගලන්ත සභාව, ඇමරිකානු ලංකා සභාව සහ මෙතෝදිස්ත සභාවන් විසින් 19 වන සියවස් අවසන් භාගය වන තුරු එක්ව ධර්මදූත කටයුතු සිදුකල කාලසීමාවෙහිදී නූතන අධ්‍යාපනය පැතිරීමද පරිවර්තන කටයුතු පුළුල් වීමච සිදු වූ බව නිරික්ෂණය කල හැකිය.
බෙංගාලි බස

බෙංගාලි (/bɛŋˈɡɔːli/), නොහොත් බංග්ලා (বাংলা Bengali pronunciation: [ˈbaŋla]), යනුවෙන්ද හැදින්වෙන මෙම බස ඉන්දු -ආර්ය භාෂාවක් වන අතර ඉන්දියානු උපමහාද්වීපයේ බෙංගාල කලාපයේ භාවිතා වේ. එය බංග්ලාදේශයේ වැඩිපුරම කතා කරන භාෂාව වන අතර හින්දි බසට පසුව ඉන්දියාවේ උපලේඛනගත භාෂා 22න් දෙවනුව වඩාත් පුළුල් ලෙස කථා කරන භාෂාව වේ. දළ වශයෙන් දේශීය කථිකයින් මිලියන 228ක් හා දෙවන භාෂා කතිකයින් ලෙස තවත් මිලියන 37ක් සිටින අතර, බෙංගාලි යනු පස්වන වැඩිපුරම කථා කරන මව් භාෂාව වන අතර ලෝකයේ මුළු කථිකයින් සංඛ්‍යාව අනුව හත්වන වැඩිපුරම කථා කරන භාෂාව වේ.
සැකිල්ල:Bengali language topics සැකිල්ල:Languages of Bangladesh
සැකිල්ල:Eastern Indo-Aryan languages
ලතින්

ලතින් යනු පෞරාණික ඉතාලියානු භාෂාවකි. පුරාණ රෝමයේ ලැටියම්හි ඉතාලියානු ලතින් වැසියන් විසින් මෙය මුලින්ම භාවිත කරන ලදී. වෙනත් බොහෝ යුරෝපීය භාෂාවන් මෙන් එය පුරාණ ප්‍රාථමික-ඉන්දු-යුරෝපීය භාෂාවන්ගෙන් පැවත එන්නකි. පදනම වශයෙන් ග්‍රීක සහ එට්රුස්කන් භාෂාවේ ආභාෂය ඇතිව ඉතාලියානු පෙනින්සුලාවෙහි ලතින් වශයෙන් හඳුන්වන දෙය බවට පත් වුනි. නවීන රෝමානුක භාෂාවන්, ග්‍රාම්‍ය ලතින් ව්‍යවහාරයන් ගේ දිගුවකි. (Latin) ඉන්දු යුරෝපීය බසකි. දැන් මෙය මළ බසක් වූවද රෝම අධිරාජ්‍යය පැවති සමයේදී මෙය එම අධිරාජ්‍යයේ රජ බස විය. වර්තමානයේ මේ බස ලිඛිත භාෂාවක් පමණි. කතන භාෂාව මළ බසක් වී ඇත. මේ හෙයින් මෙය නූතනයේ විද්‍යාත්මක යෙදුම් සඳහා මෙම බස බහුලව යෙදවේ. එමෙන්ම බොහෝ යුරෝපීය ශිෂ්‍යයන්ට මව් බසට අමතරව අනිවාර්ය භාෂාවකි. මිට අමතරව විද්‍යාර්ථීන් සහ ක්‍රිස්තියානු පූජකවරු (විශේෂයෙන් රෝමානු කතෝලික පල්ලිය තුල) මෙම භාෂාව චතුරව හසුරුවති.
ඉංග්‍රීසි භාෂාව ද ඇතුළුව වෙනත් බොහෝ භාෂා පවුල් වලට අයත් භාෂාවන්හි නව වචන බිහි වීමේදී අදටත් ලතින් භාෂාව භාවිත වේ. එමෙන්ම ජීව විද්‍යාත්මක තක්සෝනකරණයේදී බෙහෙවින්ම යොදා ගනු ලබන්නේ ලතින් භාෂාවයි. ලතින් සහ එයින් ව්‍යුත්පන්න වූ රෝමානුක භාෂාවන් පමණක් අදටත් ඉතිරිව ඇති ඉතාලියානු භාෂා පවුලට අයත් භාෂාවන් වෙති. මුල් කාලීන ඉතාලියානු ලියවිලි අනෙකුත් භාෂාවන් පිළිබඳව සාක්ෂි දරනු ලබන අතර රෝමානු ජනරජ සමයේදී ලතින් භාෂාව විසින් එම භාෂා අවශෝෂණය කර ගන්නා ලදුව අභාවයට පත්ව ඇත.
මුල් කාලීනව ලතින් බස ඉතාලි අර්ධද්වීපය මුල් කරගෙන ජීවත් වු ග්‍රීක ජනපද මගින් බිහි වන්නකි. ලතින් බස ග්‍රීක අක්ෂර වලට නෑකමක් පවති. පසුකාලීනව ග්‍රීක රාජ්‍යයන්ගේ අභාවයත් සමඟ කුඩා ඉතාලි ජනපද තුළ පරිණාමය වී රෝම රාජධානිය තුල ලිඛිත සාක්ෂි සහිතව පැරණි ලතින් භාෂාව පරිණාමය විය. පසුව රෝමානු ආක්‍රමණ හේතු කොටගෙන ලතින් භාෂාව මධ්‍යධරණී සහ නැගෙනහිර යුරෝපියානු කලාපයේ පැතිරී ගොස් ඇත. රෝමානු අධිරාජ්‍යයේ බිඳ වැටීමත් සමඟ ඇති වූ අධ්‍යාපනික සහ ධන පරිහානිය නිසා සම්භාවය ලතින් භාෂාව මද වශයෙන් වෙනස් වීමට ලක්ව ඇත. පුනරුද සමයේදී විද්‍යාර්ථීන් අතින් විශෝධනයට ලක්වන තුරු මධ්‍යකාලීන ලතින් භාෂාව ජර්මානුක සහ රෝමානුක භාෂාවන්ගේ බලපෑමට නතුවෙමින් පැවතුණි. ස්වභාෂාකාමීන් විසින් ලතින් භාෂාව වෙනුවට ස්වභාෂා භාවිතයට පටන් ගන්නා තෙක් 18 වන ශතවර්ෂය තෙක්ම පුනරුද විද්‍යාර්ථීන්, අන්තර්ජාතික සන්නිවේදනය, අධ්‍යාපනය සහ විද්‍යාවේදී ලතින් භාෂාව ඇති විශාල වශයෙන් භාවිතයට ගනු ලැබිණි. මධ්‍යකාලීන යුගය දක්වා ලියවි ඇති විද්‍යාත්මක ප්‍රකාශන බොහෝමයක් ම ලිවීම ඇත්තේ ලතින් භාෂාවෙනි. ඉංග්‍රීසි අධිරාජ්‍ය වර්ධනයත් සමඟ ඉංග්‍රීසි යටත් විජිත පාලනය තුළ ඉංග්‍රීසි ලිඛිත බස ප්‍රවර්ධනය කිරීම සමඟ ඉංග්‍රීසි ප්‍රධාන භාෂාවක් ලෙස ලොව පුරා ප්‍රචලිත විය. එමගින් ලතින් භාෂාවට හිමිතැන ඉංග්‍රීසි භාෂාවට ලැබිණි. ඒ නිසා ක්‍රමයක් ක්‍රමයෙන් විද්‍යාත්මක ලිපි ජර්මන් සහ ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් පමණක් ලියවිණි.
ස්කොට්ලන්තය

ස්කොට්ලන්තය (ස්කොට්ලන්ත ගාලීඝ් භාෂාවෙන්: Alba උච්චාරණය: ඇල්බා) මහා බ්‍රිතාන්‍ය දූපතේ උතුරු කොටසේ පිහිටා ඇති එක්සත් රාජධානියේ කොටසක් වන රටකි. ව.කි.මී.77,167ක් තරම් වූ මෙරට 1991දී 4,957,337ක් ජනයා විසූහ. අගනුවර: එඩින්බරෝ. රජ බස: ස්කොට්ස් ගාලීඝ් (Scots Gaelic) හා ඉංග්‍රිසි. 1603 වසරේදී එක්සත් රාජධානියට එක්වූ මෙම රට මෑතකදී අභ්‍යන්තර ස්වපාලනය ලබා පළාත් පාර්ලිමේන්තුවක් හා මහ ඇමතියකු මුල් කොටගත් මඩුල්ලක් මගින් පාලනය වේ.
ජනවාර්ගික පාරිශුද්ධකරණය

වාර්ගික විශුද්ධිකරණය, ජනවාර්ගික පාරිශුද්ධකරණය (ඉංග්‍රීසි: Ethnic cleansing).
http://en.wikipedia.org/wiki/Ethnic_cleansing#Colonial_period
පරිගණක වල ඉදිරිපස බසය

පුද්ගලික පරිගණක වල ඉදිරිපස බසය වනාහි මව් පුවරුවේ northbridge හා මධ්‍යම සැකසුම් ඒකකය (CPU) හරහා තොරතුරු රැගෙන යාමට ඉවහල් වන දත්ත හුවමාරු කිරීමේ බසයයි.
සමහරක් පරිගණක සතුව පසුපස බසයක් ඇති අතර ඒවා මධ්‍යම සැකසුම් ඒකකය (CPU) හා මතක හැඹිලිය අතර සම්බන්ධය ඇති කිරීමට ක්‍රියා කරයි. මෙම බසය හා එයට සබැඳි හැඹිලි මතකය, ඉදිරිපස බසය හරහා RAM පද්ධතියට ප්‍රවේශ වීමට වඩා වේගවත්ව ක්‍රියා කරයි.
ඉදිරිපස බසයේ කලාප, පළල හෙවත් උපරිම සෛද්ධාන්තික අගය තීරණය කරනු ලබන්නේ එහි දත්ත පථයේ පළල, ස්පන්දක සංඛ්‍යාතය හා එක් කාල වක්‍රයක් තුල දී එමඟින් සිදුකරන දත්ත මාරු කිරීමේ සංඛ්‍යාව අතර ගුණිතයෙනි. උදාහරණයක් ලෙස බිටු 32 (බයිට්-4) ක් පළලැති එක් කාල වක්‍රයක් තුල දී දත්ත මාරු කිරීම් 4 ක් සිදුකරන 100 MHz(මෙගා හර්ට්ස් ) සංඛ්‍යාතයකින් ක්‍රියාත්මක වන ඉදිරිපස බසයක් සතුව 1600MB/s (තත්පරයට මෙගාබයිට) වන කලාප පළලක් ඇත.
එක් කාල වක්‍රයක් තුල දී සිදුවන දත්ත හුවමාරු සංඛ්‍යාව රඳා පවතින්නේ භාවිතා කරනු ලබන තාක්ෂණය අනුවය. GTL+ තාක්ෂණය මඟින් එක් කාල වක්‍රයකදී දත්ත හුවමාරු 1 ක් (1transfer/tick) ද, EV6 ක්‍රමවේදය මඟින් එක් කාල වක්‍රයකදී දත්ත හුවමාරු 2 ක් (2 transfers/tick) ද, AGTL+ මඟින් එක් කාල වක්‍රයකදී දත්ත හුවමාරු 4 ( 4 tranfers/tick) ක් ද සිදු කිරීමේ ක්‍රමය සඳහා Intel ආයතනය විසින් භාවිතා කරන්නේ සිවුබිඩි කැවීම (Quad Pumping) යන නාමය වේ.
බොහෝමයක් නිෂ්පාදකයන් ඉදිරිපස බසයේ ‘වේගය’ පත් කරන්නේ තත්පරයකදී සිදුවන ‘මෙගා හුවමාරු’ සංඛ්‍යාව (MT/s) මත විනා ඉදිරිපස බසයේ ස්පන්දක වේගය (මෙගා හර්ට්ස් (MHz) ) මත නොවන බව සඳහන් කිරීම වටී. MT/s අනුපාතය රඳා පවතින්නේ එක් කාල වක්‍රයකදී සිදු කරන දත්ත හුවමාරු සංඛ්‍යාව මත පමණි. උදාහරණයක් ලෙස ස්පන්දක වේගය 266 Mhz වන ඉදිරිපස බසයක් සහිත මව් පුවරුවක තත්පරයකදී දත්ත හුවමාරු 4 ක් සිදු කරයි නම්, එම බසය 1066 MT/s වන එකක් ලෙස ප්‍රමත කරනු ලැබේ. මෙය වනාහි සමහරක් නිෂ්පාදකයන් ඉදිරිපස බසයේ වේගය ලෙස ප්‍රකාශ කරන අගය වේ.
පාලක නිය මග (Control bus)

පාලක නිය මග යනු CPU මගින් පරිගණකය තුළ වූ අනෙකුත් උපකරණ සමග සන්නිවේදනය සඳහා භාවිතා කරන පරිගණක නියමග කොටසකි. යොමු නියමය (address bus) මාධ්‍ය සැකසුම් ඒකකය (CPU) එක සන්නිවේදනය සිදුකරන උපකරණ පිළිබඳ තොරතුරු ද රැගෙන එන අතර දත්ත නියමග (data bus) සකස් කෙරෙන දත්ත රැගෙන එයි. පාලක බසය CPU මගින් ලැබෙන විධාන ගෙන එන අතර උපකරණයෙන් තත්ව සංඥාව නැවත එවයි. උදාහරණ ලෙස දත්ත අදාල උපකරණයට ලීවීම හෝ කියැවීම සිදුවේ නම් සුදුසු මාර්ගය (ලිවීම හෝ කියවීම) ක්‍රියාත්මක වේ. (තාර්කික බින්දුව)
තට්ටු දෙකේ බස් රථයක බෝම්බ පිපිරිම

9.47 මාර්බල් ආර්ක් සිට හැක්නිවික් දක්වා දිවෙන ස්ටේජ්කෝච් ගංඩන් මගින් ක්‍රියාත්මක කරන LXO3BUF ලියා පදිංචි අංකයක් ඇති තට්ටු දෙකේ බස් රථයක් තුල පිපිරිමක් ඇති විය. මීට ප්‍රථම, හැක්නිවික් සිට "මාර්බල් ආර්ක්" දක්වා " කින්ග්ස් ක්‍රෝස් " ප්‍රදේශය පසු කරමින් ගමන් කරයි. "මාර්බල් ආර්ක්" හි දි බස් රථය හරවා නැවත හැක්නිවික් වෙත ගමන් ආරම්භ කරන ලදි. එය "මාර්බල් ආර්ක්" වෙතින් උදෑසන 9ට පමණ පිටත්වු අතර ඉයුස්ටන් බස් නැවතුම් පොළට 9.35ට පමණ ළගා වු අතර එහිදී බසයේ මගින් උමං දුම්රිය පොළෙන් බස් රථයට නැගුනු අතර " කින්ග්ස් ක්‍රෝස් " මාවත වසා දමා ඇති හෙයින් පොලිසිය බස් රථය සාමාන්‍ය දිනවල භාවිතාකරන මාර්ගයෙන් බාහිරව වෙනත් මාර්ගයක ධාවනය කරවුහ. බිම්ගත මාර්ගවල සිට ජනතාවද බසයට ගොඩ විය. පිපිරිම සිදුවන වේදාවේදී බසය "ටච්ස්ටොක්" චතුරස්‍රය හරහා ඉහළ "වොබර්න් පෙදෙස" දක්වා ගමන් කරමින් සිටියේය.
පිපිරිමෙන් බසයේ ඉහළ මහලේ වහලය ගලවා දමන ලද අතර බසයේ පිටුපස ද විනාශ විය. සිද්ධිය ඇසින් දුටුවෙකු ප්‍රකාශ කරන ලද්දේ "බසයේ භාගයක් අහසේ පියාසර කරමින් තිබු බවයි." පිපිරිම සිදුවුයේ "බිත්‍රාන්‍යය වෛද්‍ය සංගම් ගොඩනැගිල්ලට ආසන්නව වන අතර ගොඩනැගිල්ලට ආසන්න වෛද්‍යවරැැන්ට හදිසි වෛද්‍ය සේවය ගලා දීමට හැකියාව ලැබුනි. " BBC ගුවන් විදුලිය 5" සහ " ද සන්" පුවත්පත පසුව වාර්තා කර තිබුණේ බසය තුළ සිටි පුද්ගලයෙකු බෝම්බයක් පුපුරවා ගත් බව බසයේ මගින් දුටු බවයි. පුවත්පත් වාර්තා "හසීබ් හුසේන් " (Hasib Hussain) නම් පුද්ගලයා එම පිපිරවීම සිදු කළ පුද්ගලයා හදුනා ගෙන ඇත. මෙම බස් බෝම්බය පිපිරි ඇත්තේ වාහනයේ ඉහළ තට්ටුව පිටුපසදී වන අතර බසයේ ඉදිරිපසට ඉන් දැඩි හානියක් වී නොතිබුණී. බසයෙ ඉදිරිපස සිටි පිරිස් ප්‍රහාරයෙන් නිරුපද්‍රිතව බේරි ඇති අතර පහළ හා ඉහළ තට්ටුවල පසුපස සිටි බොහෝ මගින් ප්‍රමාණයක් ප්‍රහාරයෙන් පිළිස්සුම් තුවාළ ලබා ඇත. මිය ගිය ප්‍රමාණය කොපමණදැයි ගණනය කිරිමට ටික කාලයක් ගතවු අතර පොලිසිය විසින් මිය ගිය පිරිස අතර ඝාතකයාගේ මළ සිරුරත් තිබේදැයි පරික්ෂා කරන ලදී. මෙම පිපිරිමෙන් එහා මෙහා ගමන් කරමින් සිටි කිහිප දෙනෙකුට තුවාල සිදු වු අතර වටපිටාවේ තිබු ගොඩනැගිලිද අනතුරට පත් විය. උමං දුම්රිය මාර්ගයේ තිබි ගවත් සැක කටයුතු පාර්සල් 02 සොයා ගන්නා ලදී. මේව පොලිසිය විසින් පුපුරුවා හැරිය නමුත් පසුව සනාථ වුයේ ඒවා බෝම්බ නොවන බවයි.
සන්දර්භය
මෙම බෝම්බ සිදු වීම වාර්තා වුයේ බ්‍රිතාන්‍යය විසින් 31වන G8 සමුළුව පැවැත්වු පළමු දිනයේ දීය. එමෙන්ම 2012 ගිම්හාන ඔලිම්පික් උළෙල සදහා ලංඩන් නගරය සුදුසුකම් ලැබීමට දිනකට ප්‍රථමයෙන්ද මුලධර්මවාදී පුජකයෙකු වන අබු හම්සා අල් - මස්රි ගේ නඩු විභාගයට දින දෙකකට කලින්ද " Live 8" ප්‍රසංගයට දින 05ක් තිබිය දීද සහ යුරෝපීය සංගම් කවුන්සිලයේ සභාපතිත්වය බ්‍රිතාන්‍යය විසින් භාර ගැනීමෙන් ස්වල්ප වේලාවකට පසුව ද ආදී වශයෙන් වු සිද්ධි දාමයකට පස්ව මෙම බෝම්බ පිපිරීම වාර්තා විය. එමෙන්ම වර්ගවාදී පෙළඹවීමකින් බිහිවු " බ්‍රැඩ්ෆිර්ඩ් කැරැල්ල"එම සිදු වීමේ හතරවන සංවත්සරය යෙදුණු දිනම මෙම ප්‍රහාරය ද වාර්තා විය.
අයිවර් කෝස්ට්

අයිවර් කෝස්ට්, බටහිර අප්‍රිකාවේ පිහිටා ඇති රටකි. මෙම රට ඉංග්‍රීසි බසින් මෙනමින් පොදුවේ හඳුන්වනු ලබන මුත් එසේ ව්‍යවහාර කිරීම, අයිවරි රාජ්‍ය විසින් නිල වශයෙන් අධෛර්යමත් කරයි. ඔවුන්ගේ මනාපය වන්නේ සියළු භාෂාවන්ගෙන් ස්වකීය රටෙහි ප්‍රංශ නාමය වන'කොටෙ ඩී අයිවරි' (cote d' Ivoire) යන්නෙන් හඳුන්වනු ලැබීමටයි. අයිවරි කෝස්ට් රාජ්‍ය සතුවන භූමි ප්‍රමාණය වර්‍ග කි.මී. 322462 කි. රටේ දේශ සීමාවන් වන්නේ ලයිබීරියාව, ගිනියා, මාලි, බුර්කිනා ෆසෝ හා ඝානා යන රටවල්ය. එහි දකුණු දිග මායිම ගිනියා බොක්ක හරහා වැටී තිබේ. 1998 වසරේ දී 15, 366, 672 ක්වූ ජනගහනය, 2009 දී 20,617,068 ක් වනු ඇතැයි ඇස්තමේන්තු කර තිබිණි.
යුරෝපීය ආක්‍රමණයන්ට පෙරාතුව අයිවර් කෝස්ට් රාජ්‍යය බොහෝ වැදගත් රාජ්‍යයන්ට නිවහන වී තිබිණි. එවැනි රාජ්‍යයන් අතර ගයාමාන්, ‍කොං අධිරාජ්‍යය (Kong Empire) සහ ‍'බොලෙ' (Baoule) විය. තවද, ප්‍රංශ යටත් විජිත සමය පුරාවටම සහ අයිවරි කෝස්ට් රාජ්‍යයට නිදහස ලැබීමෙන් පසුව පවා, වෙන්කොට හැඳින්වෙන ස්වකීය අනන්‍යතාවයන් තවදුරටත් රැකගැනීමට වෑයම් කළ 'අග්නි' රාජධානිය දෙක (Agno Kingdoms) 'ඉන්ඩෙනී' (Indenie) සහ 'සන්වි' (Sanwi) යන රටවල් ද, අයිවරි කෝස්ට් රාජ්‍යයට අයත්ව තිබිණි. වර්‍ෂ 1843 – 1844 කාලයේ දී එකඟ වූ ගිවිසුමකට අනුව අයිවරි කෝස්ට් ප්‍රංශයේ ආරක්ෂිත යටත් රාජ්‍යයක් බවට පත්වූ අතර, 1893 දී එය අප්‍රිකාව සඳහා වූ යුරෝපීයන්ගේ අරගලයේ කොටසක් ලෙසින් ප්‍රංශයේ යටත් විජිතයක් බවට පත් කරන ලදි.
1960 අගෝස්තු 7 වන දින මෙම රාජ්‍යය නිදහස ලැබීය. 1960 සිට 1993 දක්වා මෙරටට නායකත්වය දුන්නේ 'හවුපොඑට් බොයිග්නි' (Houphouet Boigny) විසින්ය. අයිවරි කෝස්ට් රාජ්‍ය ස්වකීය බටහිර අප්‍රිකානු අසල්වැසි රටවල් සමඟ දේශපාලනික, හා ආර්ථික සමීප සබඳතා පවත්වාගෙන යයි. එසේම, බටහිර ජාතීන් සමඟ විශේෂයෙන්ම ප්‍රංශය සමඟ සමීපව ඇසුරු කරයි. කෙසේ වෙතත් 'හවුපොඑට් බොයිග්නි '‍ගේ පාලනය අවසන් වීමෙන් පසුව, මෙම රට නීත්‍යානුකූල නොවන කුමන්ත්‍රණ දෙකකට (1999 දී හා 2001 දී) සහ සිවිල් යුද්ධයකට මුහුණ දුන්නේ ය. එහෙත් මෑතකදී පවත්වන ලද මැතිවරණය ද නව රජය හා කැරලිකරුවන් අතර ඇතිකර ගත් දේශපාලන එකඟතාවය ද මෙරටට නැවත සාමය ගෙන ඒමට හේතු භූත විය.
අද වනවිට අයිවරි කෝස්ට් රාජ්‍යය ජනාධිපතිවරයාට ප්‍රබල විධායක බලතල ආරෝපණය කරනු ලැබ ඇති ජනරජයක් වෙයි. නීතියට අනුව මෙරටෙහි අගනුවර වනුයේ 'යමොසොවුක්රො' ය (Yamoussoukro). රාජ්‍ය භාෂාව ප්‍රංශ බසය. මෙම රට පළාත් 19 කට ද, ප්‍රදේශ 58 කට ද බෙදා ඇත. අයිවරි කෝස්ට් රාජ්‍යය කෝපි සහ කොකෝවා නිෂ්පාදනය තුලින් 1960 ගණන් වලදී සහ 1970 ගණන් වලදී බටහිර අප්‍රිකාවේ ඉතා ප්‍රබල ආර්ථිකයක් සහිත රටක් බවට පත් වී තිබිනි. කෙසේ වෙතත් 1980 ගණන් වලදී මෙම රාජ්‍ය මුහුණ දුන් ආර්ථික අර්බුදය, දේශපාලන හා සමාජීය ප්‍රචණ්ඩ හා කැළඹිලි සහිත කාලපරිච්ඡේදයක් වෙත රට ගෙන ගියේය.
21 වන සියවසේ අයිවරි කොස්ට් ආර්ථිකය පුළුල් වශයෙන් වෙළෙඳපොල පදනම් කරගන්නක් වු අතර දැඩි විශ්වාසයක් රැදවූයේ කෘෂිකර්මාන්තය මතය. මෙහිදී අලෙවිය සඳහා කෘෂි නිෂ්පාදනයෙහි යෙදුනු කුඩා වතු හිමියෝ පුමුඛ වුහ. ජනගහනයෙන් හතරෙන් එකක් පමණ දිවි ගෙවන්නේ ජාත්‍යන්තර අවම දෛනික ආදායම වූ ඇමෙරිකන් ඩොලර් 1.25 කටත් වඩා අඩු ආදායමක් ලබමිනි.
විදිලි සරව්ව

විදිලි සරව්වෙක් (ඉංගිරිසියෙන්: Electric car; චීන බසින්: 电动汽车) හෙවත් විදුලි මෝටර් රථයක්, බැටැරි විදිලි සරව්වෙක් හෝ සව්-විදිලි සරව්වෙක් හෝ යනු බඳනවලැ (බැටැරි) රඳවා ඇති ඔද පමණක් ගනිමින් එක් හෝ වැඩිතර හෝ විදිලි බමවනයෙකින් දිවෙන රියෙකි. අබතුරු දැවුම් එන්ජින් රිය (අයි.සී.ඊ.) හා සසඳත විදිලි සරවු නිහඬතර, බැහැරැවි විහිදුමක් නැති හා මුළු විහිදුම අඩුතර හා වේ. කෙසේ වතදු විදිලිය දනවන පිළියත තමන්ගේ මැ විහිදුම දනවනු වියැ හැකී. එක්සත් රජයුවන්වලැ හා එරෝපා එකතුවේ හා 2020 වත, අඩු දැවි හා නඩත්තු වියදම් හෙයින්, මෑත්-කැලි විදිලි රියවලැ හිමිකාරිත්වයේ මුළු පිරිවැය සමාන අ.දැ.එ. (අයි.සී.ඊ.) සරවුවලට වඩා ලාභදායී වී. විදිලි සරවු සුවැසුරුම නන් අයුරේ සුවැසුරුම් පොළවලැ දී කට හැකී. මේ සුවැසුරුම් පොළවල් නිවාස හා පොදු තැන් හා යන දෙකෙහි මැ පිහිටැවියැ හැකී.
ලිතියම්-විදුණු-පදනම් බඳන බොහෝ විටැ ඒවායේ වැඩි බලය හා ඔද ගනතාව හා නිසා ගැනේ. නිකල් හා කොබොල්ට් හා මත රඳා නොපවතින ලිතියම් යා පොස්පේට වැනි නන් රසායනික සංයුතීන් ඇති බඳන පුළුල්තර වැ ගැනෙමින් පවතී.
නැවැත සුවැසිරීමට විදිලිය සපයා-ගනුව බොහෝ විදිලි සරවු තැතැදු ඇවිණියෙක් ගනී. විදිලි රිය සුවැසුරුම් ඔබු ලෝ පුරා සව්යුරු නොවේ. කෙසේ වතදු, එක් ඔබු පන්නෙක් ඇති රියෙක් සැමැනියෙන් වෙනත් පන්නයේ සුවැසුරුම් පොළවලැ ඔබු අනුහුරුවන (ඇඩැප්ටර) යොදාගැනීමෙන් සුවැසිරියැ හැකී.
පන්න 2 ඇවුණන බෙහෙවින් මැ ගැනෙනා ඔබු පන්නය වන්නේ නමුදු වෙනස් අයුරුවලැ ඔබු චීනයේ හා එරෝපාවේ හා යොදාගැනේ.
පන්න 1 (SAE J1772 ලෙසදු හැඟැවෙන) අවුණනය උතුරු අමෙරිකාවේ බෙහෙවින් මැ ගැනෙන්නේ නමුදු එය තෙ-කලා සුවැසුරුමට සහය නොදක්වනුයෙන් අනෙකුදු තැන්හි දුලබ යැ.
තත්-නො-ඇදු සුවැසුරුම, නවතා ඇති සරවු සඳහා හෝ විදිලි මඟක් ලෙස හෝ, 2021 වත අඩු වුවත්, ඇතැම් නගරවලැ කුලී රිය සඳහා යොදාගැනේ.
අබතුරු දැවුම් එන්ජින්වලැ සුරුව කෙරෙහි තාපගතික සීමාවන් වෙයි. මෙය දැවි දැවීමෙන් නිපැයෙන ඔදයට සැසැඳි වැ රිය පෙරයතනුව යොදාගැනෙන ඔදයේ කොටසක් ලෙස පැවැසේ. පිරිතෙල් එන්ජින් පලවත් ලෙස රිය සැලැවීමට හෝ අටවු බල ගැන්වීමට හෝ දැවි ඔදයෙන් 15%ක් පමණක් වැය කරයි; දිසිතෙල් එන්ජින්වලට 20% ක පුවරුව-මත සුරුවකට ළැඟියැ හැකියි; විදිලි රිය, විදිලි බෙලෙන් 77%කට වඩා වැඩි පමණෙක් කොටුමාවේ සිටැ රෝදවලැ දී බලය බවට පිරිවටයි.
ගබඩා කැරුණු ඔදය රියක් දිවැවීමට පිරිවැටීමේ දී අබතුරු දැවුම් එන්ජින්වලට වඩා විදිලි බමවන සුරුතර වේ. කෙසේ වතදු, ඒවා සෑම වෙයකැ දී මැ සම වැ සුරු නොවේ. මෙය සිදු කරනුව, දෙ-විදිලි බමවන ඇති ඇතැම් සරවුවලැ නගර වෙය සඳහා ප්‍රශස්ත ගියරයක් ඇති විදිලි බමවනයක් ​​හා අදිවේ මං වෙය සඳහා ප්‍රශස්ත ගියරයක් ඇති දෙවන විදිලි බමවනයක් ​​හා වෙයි. විදුරොනුවාරණයන් යම් මොහොතකැ පවතින වෙය හා ත්වරණය හා සඳහා සොඳතම සුරුව ඇති බමවනය තෝරා ගනී. විදිලි රියවලැ බහුල වැ දක්නට ලැබෙන පුනදැනැවුම් තිරිංගවලට, තිරිංග කිරීමේ දී සැමැනියෙන් නැසෙන ඔදයෙන් පහෙන් එකක් තරම් පමණක් නැවැත ලබා ගත හැකියි.
Regents Park State School

Regents Park State School is a co-educational state primary school located in the suburb of Regents Park in Logan City, Queensland, Australia. It was established on 1 January 1994 and has approximately 700 pupils as of 2024.
The school has classroom buildings arranged in blocks for students of junior and senior grades; a multi-purpose covered area with bathroom facilities; a tuck shop and uniform shop, a library and two fully equipped computer labs. A large Activity Hall was opened in 2008 which is used for school assemblies, meetings, recreational activities, and is also open for community events. The administration building is located at the front, and houses principal and staff offices. The school has several oval grounds for sport activities, in addition to cricket nets, tennis and basketball facilities.
Behind the school grounds, there is also an environmental park, known as the Vince Bull Environmental Park. The park is located along the banks of Scrubby Creek and has a wide variety of trees and plantations.
The school provides education from preschool level to sixth grade. The system of education complies with the Australian Curriculum, and is based on English, Mathematics, Science, History and Geography. There is also an emphasis on other disciplines such as computer studies, literacy and numeracy, drama and sport. Assessments under the NAPLAN Programs are conducted each year for pupils studying in grades three and five. The student population is diverse and multicultural. In the final year of grade six, students are offered leadership opportunities by participating as school captains and vice-captains, sports house captains and vice-captains, or student leaders, while students in junior classes can contribute to the student council. Support is available for students who have special needs.
The uniform is based on the school colours of maroon, jade and blue with black shoes. Boys wear a checked maroon, jade and blue shirt with maroon shorts, while girls have a maroon, jade and blue checked dress or maroon culottes or shorts. Maroon jackets, jumpers and tracksuits are part of the winter uniform while the sport uniform is a maroon, jade and blue polo shirt accompanied with maroon hats and shorts. Jewellery is not permitted except for a wrist watch, medical or religious symbols (upon approval) or small studs on each ear.
A range of intra/inter-sport and extracurricular activities are offered at Regents Park. The school has a house system where three houses (Alpha, Beta, Gamma) compete for championship on sports day events. A fete is also held at the school annually for children and families, featuring games and activities.
Parents and members of the community can apprise themselves of updates and provide their input on school policies, activities and decision-making, as well as interact with staff. This is done through a Parents and Citizens Association meeting held on the second week of each month. A school newsletter called Platychat is published fortnightly.
Standing passenger

In urban public transport, provision is made for standing passengers, often called straphangers or standees, to rationalize operation and to provide extra capacity during rush hour.
On crowded rapid transit urban lines, while most travelers may be seated during off-peak services, only a limited proportion will be seated during the peak services. The longer the journey, the less willing passengers are to stand. On intercity rail or coach services, the willingness among passengers to stand is often low. It may even be prohibited there or in intercity buses, school buses, gondola lifts, or amusement park railways, with reserved seating to ensure that all passengers can be seated.
In aviation, safety measures require all passengers and crew to be seated with their seat belts fastened during taxiing, take-off, landing, and turbulence, so airlines do not allow passengers to travel without a seat. However, in 2010, Ryanair, a low-cost airline proposed a "vertical seat" design for use by standing passengers on its aircraft.
The seated-to-standing ratio is the ratio between the number of passengers that can be seated and the number of standing passengers on a public transport vehicle. A higher standing ratio allows for more passengers in a given area, but detracts the perceived quality of the transport, in particular over long distances. This metric is normally limited to urban mass transit, due to intercity transport normally only offering seated travel. On longer haul services, bilevel cars are often used to allow for increased seating, though this increases the dwell time at stations, making increased seating ratio versus service time tradeoffs.
Passengers per square metre is a quality of service metric used to determine the standard of comfort provided to standing passengers in a transportation vehicle. Multiplying this number by the total available standing area on a vehicle gives the total standing passenger capacity. Bus services in Europe operate at about four passengers per square metre.
Standing passengers are susceptible to suffering falls and other injuries, particularly elderly people. Shorter people and children may not be able to reach ceiling-mounted handles, straps, or rails. Porous cloth straps are hard to clean, and are being replaced by rubber or plastic straps, and metal fixtures often made of stainless steel.
Various types of handholds are provided for standing passengers:
Stanchion

A stanchion (/ˈstæntʃən/) is a sturdy upright fixture that provides support for some other object. It can be a permanent fixture.
In nautical terms, the stanchion is the thick and high iron that with others equal or similar is placed vertically on the gunwale, stern and tops.
Stanchions are used to support life lines that keep people from falling off the side of the boat during heavy weather or simply moving around the hull.
In architecture, stanchions are the upright iron bars in windows that pass through the eyes of the saddle bars or horizontal irons to steady the leadlight. The French call the latter traverses, the stanchions montants, and the whole arrangement armature. Stanchions frequently finish with ornamental heads forged out of the iron.
Stanchions are also the metal supporting members of lighting mounted from a lower elevation. This includes the metal inclined member for mounting a streetlight to a telephone or power pole, and the dedicated metal vertical support of a self-supporting or bottom-fed streetlight. In this case, the stanchion pole may double as the raceway for the electrical feed to the lighting.
In industrial installations, walkway lighting may be mounted with a stanchion that is secured to a hand-rail. Stanchion lights are typically spaced 50 feet (15.24 m) along walkways, such as conveyor platforms.
Stanchions (balusters or bollards) are also the upright posts inserted into the ground or floor to protect the corner of a wall.
In event management a stanchion is an upright bar or post that includes retractable belts, velvet ropes, or plastic chains, sometimes in conjunction with wall-mounted barrier devices, barricades, and printed signage and often used for crowd control and engineering people flow and construction site safety.
Stanchions are used for many different purposes, including crowd control and queues and waiting lines and management of large groups of people. Many different places use stanchions, including banks, building societies, and credit unions; stores, from larger department stores to trendy boutiques; hotels and conference centers; museums; restaurants and cafés; nightclubs and beach clubs; concert venues, sports arenas and stadiums; airports (including at check-in, security screening, gates, and immigration), train stations, ports, and other mass transport venues; government facilities such as the department of motor vehicles or courthouses; trade shows, art shows and comic conventions; art and opera festivals; and fairgrounds, circuses and other events. Notably stanchions are rarely used in domestic settings or in small businesses where such a marker is not warranted, such as rural cafes or microbreweries.
WWE Performance Center

WWE Performance Center es la escuela de formación oficial de lucha libre profesional de WWE, así como también el lugar de entrenamiento para los talentos en formación de la compañía, una escuela de ciencias deportivas e instalación deportiva médica que está ubicado en Orlando, Florida, y fue inaugurado el 12 de julio de 2013. No está abierto al público en general y se encuentra dentro de la Universidad Full Sail. También es el lugar donde se realizan los programas semanales en vivo de NXT Wrestling y donde se realizaron los primeros eventos de NXT TakeOver entre 2014 y 2016 y el primero de NXT, NXT Arrival, en 2014, siendo las únicas ocasiones donde el escenario tiene espectadores pero con acceso solamente a 400 personas en el ring de lucha. El 2 de diciembre de 2015, WWE otorgó acceso total a unos miembros seleccionados del público asistente a NXT para que conozcan sus instalaciones. Fue la sede de las dos veladas nocturnas de WrestleMania 36 debido a la reubicación hecha por WWE del Raymond James Stadium en Tampa, Florida, producto de la pandemia mundial de coronavirus de 2019-2020 que terminó afectando gravemente a Estados Unidos, razón por la que el evento se realizó sin público asistente. En este lugar, WWE comenzó a realizar los shows semanales sin público de Raw, SmackDown, Main Event y 205 Live, además de NXT, desde marzo de 2020 que el COVID-19 se esparció en Norteamérica. También se han estado realizando en este lugar, debido a la emergencia sanitaria, todos los eventos PPV de WWE sin público, desde Money in the Bank 2020.
El WWE Performance Center es la sede del sistema del talento nuevo de WWE, NXT Wrestling.​ El complejo cubre 8.000 m² que incluyen rings, gimnasios, programas de rehabilitación y programas de entrenamiento de resistencia y fuerza de clase mundial, además de espacios donde los anunciadores del ring pueden practicar como si estuvieran en una arena normal pero sin público.​​ Después de su apertura, el personal de WWE que trabajaba en el antiguo territorio de desarrollo de Florida Championship Wrestling (FCW) y que pasó a trabajar con NXT, fue transferido al Performance Center. Los equipamientos del ring y otros materiales utilizados con los logos de FCW en Tampa, Florida, fueron destruidos el 28 de junio de 2013; ese mismo día, WWE decidió mantener el resto del equipamiento sin logos de FCW y trasladarlo a Orlando. Entre los equipos trasladados al Performance Center están unas cámaras de efecto ultra lento y de efectos especiales para movimientos aéreos.​
La apertura del centro deportivo fue hecha por Paul "Triple H" Levesque, Vicepresidente Ejecutivo de Talentos y Eventos en vivo de WWE; Stephanie McMahon, Vicepresidente Ejecutiva Creativa de WWE; Ken Goldstone, Ejecutivo de Operaciones de la Universidad Full Sail; John P. Saboor, Vicepresidente Ejecutivo de Eventos Especiales de WWE; y Rick Scott, gobernador de Florida. Scott declaró: "Amo todo lo que trae trabajos a nuestro estado. Ellos traen todo ese talento aquí. Cualquiera, cuando venga a trabajar aquí, querrán quedarse aquí. Cualquier trabajo es importante."​​
Mercedes-AMG F1 W11 EQ Performance

El Mercedes-AMG F1 W11 EQ Performance fue un monoplaza diseñado por Mercedes-AMG Petronas Formula One Team para competir en la temporada 2020 de Fórmula 1 y fue presentado el 14 de febrero en el Circuito de Silverstone.​
El coche fue conducido por el campeón defensor Lewis Hamilton y el finlandés Valtteri Bottas.​ George Russell, piloto de Williams, sustituyó a Hamilton en la anteúltima carrera del campeonato tras el positivo de COVID-19 del británico.​
Hamilton ganó con el W11 su séptimo título y el cuarto consecutivo.​ Este monoplaza ganó 13 de las 17 carreras de la temporada, logró 15 poles y sumó 573 puntos sobre los 319 del segundo, Red Bull.​
El color del monoplaza era originalmente plateado y negro que fue utilizado en la pretemporada. Sin embargo, en el Gran Premio de Austria, el W11 cambió su decoración a negro en respuesta a la lucha mundial contra el racismo.​
Debido a la pandemia de COVID-19, se retrasaron las regulaciones técnicas para 2021. Por lo tanto, el W11 volverá a ser utilizado bajo el nombre de Mercedes-AMG F1 W12 E Performance.​ El nuevo chasis fue presentado el 2 de marzo de 2021 en el circuito de Silverstone.​
(Clave) (negrita indica pole position) (cursiva indica vuelta rápida)
Un millón de años luz

«Un millón de años luz» es una canción de la banda de rock argentina Soda Stereo, escrita por Gustavo Cerati. La versión original apareció en el quinto álbum de estudio Canción animal de 1990, como segunda pista de este. Esta versión se volvió a incluir en el álbum recopilatorio llamado Me verás volver de 2007, como decimotercera pista.
Es una canción que ha sido interpretada varias veces en vivo; aunque solo se han publicado en los álbumes en vivo El último concierto B, como octava pista y en el álbum Gira me verás volver CD2, también como octava pista. Cerati tocó la canción en los conciertos de 11 episodios sinfónicos y en algunos conciertos de la gira Siempre es hoy.
La canción empieza con un sonido tenue de teclados, guitarra y voces susurradas. Al finalizar, empieza a sonar el riff principal del tema. El tempo y la línea descendente del bajo están inspirados en «Tempted», de Squeeze.[1] Luego de que se menciona por última vez "yo estaré a un millón de años luz de casa", Cerati hace un solo de guitarra, que son mucho más extensos en las versiones en vivo que en la versión original. Cabe destacar que en la versión del álbum El último concierto, fue editada la parte del solo que hace Gustavo Cerati, reduciéndola claramente con respecto a la original; en cambio, la versión de la gira Me Verás Volver no sufrió ningún corte en el solo.
Gustavo Cerati dijo sobre la canción:
Feria de Tristán Narvaja

La feria de Tristán Narvaja es una tradicional feria callejera de frutas, verduras y antigüedades que tiene lugar todos los días domingo en Montevideo, Uruguay.
Ubicada en el barrio Cordón, la calle Tristán Narvaja se extiende desde la avenida 18 de Julio hasta la calle La Paz. Aloja numerosas librerías y tiendas de antigüedades; y los domingos, desde bien temprano en la mañana hasta media tarde, se llena de vendedores callejeros y público.​
Esta feria se instaló por primera vez en la calle Tristán Narvaja -por entonces llamada Yaro- el domingo 3 de octubre de 1909. Su origen está en la feria dominical de productos agrícolas que comenzó a funcionar en la Plaza Independencia a fines del siglo XIX, y que luego de deambular por distintas ubicaciones fue trasladada a la entonces calle Yaro.
Dada la discontinuidad de los puestos, es difícil calcular su cantidad. Alfredo Vivalda, que escribió un libro sobre esta feria, arriesga la cifra de tres mil. Otros hablan de un millar.​
La feria de Tristán Narvaja constituye el equivalente montevideano de un «mercado de pulgas». Sus rubros son muy variados. Se puede encontrar mobiliario, antigüedades, mascotas, animales varios, libros, vestimenta, artesanías, repuestos, electrodomésticos, música, objetos de colección, además de frutas y verduras. Los rubros suelen estar ubicados en determinadas zonas concretas de la feria, tal como ocurre especialmente con los libros usados, que aunque se pueden encontrar por toda la feria se concentran mayormente en la calle Paysandú.
Entre los artículos que se pueden encontrar son; Casete, Libros, Relojes, Juguetes, Cd's, Cámaras, iPods, artículos electrónicos, así como comestibles.
Actualmente se ha extendido de tal forma que abarca centenares de vendedores que ocupan no solo la calle Tristán Narvaja, sino varias más, tanto paralelas como perpendiculares. Se extiende hasta la calle Fernández Crespo, de un lado, y Minas, del otro. Los puestos llegan en ocasiones hasta la calle Ejido.​
Muchos extranjeros llegan hasta esta feria en busca de objetos raros. Para algunos montevideanos es un paseo dominical.​
Esta feria se nombra en un par de canciones, en las cuales se resalta su carácter cosmopolita o la variedad de los productos que allí pueden encontrarse. Se trata de las canciones Domingo y feria, de Los Zucará ("Pardos, negros y blancos, criollos y gringos, todo abunda en la feria de los domingos)."​ y La Feria de Tristán, de la banda de música para niños Canciones para no Dormir la Siesta (Si ud. va, si ud. va, en la feria lo encontrará)."​
Juan Carlos Acevedo Ramos

Juan Carlos Acevedo Ramos (Manizales, Colombia; 1973) es un poeta, ensayista y periodista cultural colombiano.
Colaborador permanente del dominical Papel Salmón del diario La Patria en Manizales y colaborador ocasional de revistas como Semana, Luna de Locos, Luna Nueva, Clave y de los periódicos Quehacer Cultural, Diario del Otún y Crónica del Quindío. Administra el blog literario Santos Oficios. - Durante varios años participó como asistente al taller de poesía en la fundación “casa de poesia Fernando Mejía Mejía” de Manizales Dirigido por el poeta Floblert Zapata y posteriormente se convirtió en tallerista de dicha fundación donde inició su trasegar en la poesía.
Sus poemas forman parte de:
También se encuentran en las antologías de poesía colombiana:
Ha publicado los libros de poesía:
Ha obtenido los Premios Nacionales de Poesía “Descanse en Paz la Guerra” Casa de Poesía Silva y el VI Premio de Poesía Carlos Héctor Trejos. En 2015 fue finalista el Premio Nacional de Poesía que convoca el Ministerio de Cultura de Colombia.
Se ha desempeñado como Coordinador de Fomento a la lectura para Caja de Compensación familiar de Caldas Confa, Coordinador del Área de Literatura de la Secretaría de Cultura de Caldas, Director Cultural de La Feria del Libro de Manizales, Director del Taller Héroes Literarios en Caldas del Programa RELATA (Red Nacional de Talleres de Literatura del Ministerio de Cultura). Director del Club de Lectura del Banco de la República en Manizales y codirector de las colección de Poesía Tulia Bayer en Caldas. Dirigió por doce años la revista literaria Juegos Florales del Centro de Escritores de Manizales. Dirigió el programa literario Nuestros Maestros, entrevistas a escritores colombianos, para la Emisora Radio Cóndor de la Universidad Autónoma de Manizales.
Pinamar (Uruguay)

Pinamar es un balneario uruguayo del departamento de Canelones, perteneciente al municipio de Salinas. Comprende además a la zona conocida como Pinepark.
El balneario se ubica al sur del departamento de Canelones, sobre las costas del Río de la Plata, en la zona denominada Costa de Oro y en el km 36,500 de la ruta Interbalnearia aproximadamente.​​ Limita al oeste con el balneario Neptunia, del cual lo separa la Avenida de los Pinos, y al este limita con la ciudad de Salinas, de la que se separa por la calle Colón.
Al igual que Solymar y Lagomar, Pinamar surgió como un emprendimiento inmobiliario de la empresa MAR S.A., la que comenzó con la venta de los terrenos en 1955.​
Pinamar cuenta con una feria barrial que tiene lugar los domingos en la Av. de acceso. Es la feria barrial más importante de los balnearios del Fortín de Santa Rosa, Neptunia, Salinas y Pinamar.
Según el censo de 2011 el blaneario contaba con una población de 4.724 habitantes.