davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Fish pie

Fish pie, also known as fisherman's pie, is a traditional British dish.
According to Cook's Illustrated, the dish was likely created to make use of fish scraps during Lent. John Murrell's [la] 1615 A New Booke of Cookerie contained recipes for eel and carp pies that called for scraps. Jessup Whitehead's [d] 1889 The Steward’s Handbook and Guide to Party Catering instructs the cook to poach the fish, then drain it and cover it in cream before baking.
The pie is usually made with fresh and smoked fish (for example, cod, haddock, salmon or halibut) or seafood in a white sauce or cheddar cheese sauce made using the milk the fish was poached in. Hard-boiled eggs are a common additional ingredient. Parsley or chives are sometimes added to the sauce. It is oven-baked in a deep dish but is not usually made with the shortcrust or puff pastry casing that is associated with most savoury pies (e.g. steak and kidney pie).
In place of a pastry casing enclosing the pie, a topping of mashed potatoes (sometimes with cheese or vegetables such as onions and leeks added) is used to cover the fish during baking. The dish is sometimes referred to as "fisherman's pie" because the mashed potato topping is similar to that used for shepherd's pie.
Gifts of fish pie to the king were a common tradition for various occasions. In a Lenten tradition, the town of Yarmouth was required to bake 100 herrings into two dozen pies and send them to the king. The prior of Llanthony, Gloucester, baked eels and carp into a pie as a gift to Henry VIII in 1530. In 1752 one was sent to the Prince of Wales. The tradition was also recorded during the reign of Queen Victoria.
Cordillera Chonta

La cordillera Chonta (en aimara: chunta 'prolongado, alargado'; en quechua chunta 'una especie de palma')​​ es una cadena montañosa situada en el suroeste del Perú. Se encuentra en la región Huancavelica en el Andes del Perú. Se extiende entre los 12 ° 37 'y 13 ° 07' S y 75 ° 00 'y 75 ° 30' W de unos 50 km.​ Se encuentra en las provincias de Castrovirreyna, Huancavelica, Angaraes y Huaytará.​
Destacan los glaciares Conaypunco (5150 m) y Condoray (5255 m).​
Aiphanes horrida

Aiphanes horrida es una especie de planta de la familia de las palmeras (Arecaceae), nativa del norte de América del Sur y Trinidad y Tobago.
Es originaria de los valles interandinos de Colombia, y Ecuador y todas las variedades de la especie se encuentran en bosques secos entre el nivel del mar y 1700 m s. n. m. en Bolivia, Brasil, Perú, Trinidad y Tobago y Venezuela. La especie se cultiva como ornamental en todo el trópico.
Tiene un estipe solitario de hasta 15 m de altura (en los ejemplares cultivados) y 10 a 15 cm de diámetro, con espinas negras. En el medio silvestre alcanza los 3-10 metros de altura con un diámetro de tallo de 6-10 cm.Presenta 8 a 10 hojas, cada una con 35 pinnas, de 38 cm de largo por 14 cm de ancho, en promedio, a cada lado, dispuestas en grupos separados e insertas en varios planos, lo que da una apariencia de crespos. Inflorescencia interfoliar con bráctea peduncular con espinas; flores estaminadas mayores que las pistiladas, más largas que anchas.
Frutos en racimo, globosos, de 1,5 cm de diámetro, exocarpio rojo brillante, mesocarpio harinoso de color anaranjado, comestible. Endocarpio de 1,2 cm de diámetro y grosor de 1 mm, contiene una almendra muy apreciada, que se come directamente o puede ser usada en confitería. El epicarpio y el mesocarpio de la fruta es rica en caroteno y se come en Colombia, mientras que las semillas se usan para hacer velas. En algunas partes de los llanos colombianos, los endocarpios se utilizan para jugar.​​
La planta es cultivada, especialmente en los jardines de las viviendas, con fines ornamentales y en el campo, desde hace siglos, para la alimentación humana.
Aiphanes horrida fue descrito por (Jacq.) Burret y publicado en Notizblatt des Botanischen Gartens und Museums zu Berlin-Dahlem 11(107): 575. 1932.​
Aiphanes: nombre genérico que está formado por los vocablos griegos aei, "siempre", y phanes, "vistoso".
horrida: epíteto latino que significa "espinoso, erizado".​
Chontacuro (comida)

El plato de chontacuro (en maito y en pincho) es típico de la Amazonía ecuatoriana. Su nombre proviene del quichua y significa "gusano de chonta" o "mayón".
Esta larva del coleóptero Rhynchophorus palmarum (picudo negro) en otras lenguas se la conoce como "tuku" o "mukint". Se la cultiva en la montaña y hay de dos clases: los que se desarrollan en la palma Bactris gasipaes (chonta, llamada también chontaduro) o en el árbol de meretel. El de la chonta es el más consumido y su alimentación es del corazón de este árbol.​ Este plato forma parte del consumo diario de los kichwas de la Amazonia y se puede comer crudo o cocido.​ El chontacuro tiene propiedades curativas que alivia la tos y el asma.​ Además es una fuente excelente de proteínas, vitaminas A, C​ y E y minerales.​ El chontacuro está cobrando interés debido al auge del consumo de insectos como fuente de proteína.​
Usualmente, los platos de chontacuro se suelen preparar en el cantón de Archidona.​ El chontacuro es un insecto que se cosecha de la Palma de Chonta, donde crece el gusano en el tronco, en unas larvas blancas que pueden medir entre 5 y 6 centímetros de largo y 2 de diámetro. Un tipo de escarabajo pone sus huevos en el tronco de esta planta y, al cabo de unas 10 semanas se transforman en las larvas, de donde se cosechará el gusano para su preparación y consumo.​
Una alternativa de preparación de chontacuro es en maito. Después de cosecharlo, se lava el gusano, se lo revienta con cuidado y se lo envuelve con hojas de bijao, con sal al gusto. El nombre en quichua de esta hoja es "llaki panka". Esta envoltura es el maito, se lo asa en candela a leña unos 4 a 5 minutos. El proceso para hacer el chonta curo en pincho es el mismo hasta antes de la envoltura, se asa el gusano directo en la parrilla aproximadamente dos minutos. Se puede servir con yuca cocinada o verde, acompañado con un vaso de guayusa o un pilche (embase) de chicha de yuca.
Bothriechis

Las víboras de pestañas (Bothriechis) forman un género de serpientes venenosas de la subfamilia de víboras de foseta. Se encuentran principalmente en México y América Central, aunque existe una especie, B. schlegelii, cuya área de distribución se extiende hasta Colombia y Perú. Todos los miembros del género son relativamente delgados y arbóreas. El nombre Bothriechis se deriva de las palabras griegas bothros y echis que significan "fosa" y "víbora" respectivamente, lo que equivale a "víbora de foseta".​ Se reconoce siete especies y ninguna subespecie en la actualidad.​
Nombres comunes: víboras de pestañas, nauyacas de árbol.​​ palm pitvipers.​
Las especies de este género suelen alcanzar una longitud de 60-80 cm, aunque B. aurifer, B. bicolor y B. lateralis pueden llegar a medir más de 100 cm.​
Sus características generales incluyen un canto rostralis bien definido, un hocico sin elevación, una escama rostral que no es tan alta como lo es ancho, y una cola prensil que representa al menos el 15% de la longitud del cuerpo.​
El patrón de coloración por lo general consiste en un color de fondo verde oscuro que puede incluir marcas oscuras o pálidos. B. schlegelii es una excepción a esta regla.​
Se encuentra en el sur de México (sureste de Oaxaca y las montañas del norte de Chiapas), Centroamérica, hasta el norte de Sudamérica (Colombia, oeste de Venezuela, Ecuador y el norte de Perú).​
Como regla general, las especies que se encuentran por encima de 1.500 m de altitud tienden a ser diurnas, mientras que las que se encuentran debajo de los 1.000 m tienden a ser activas durante la noche. Las que se encuentran entre 1.000 y 1.500 m puede estar activo en cualquier momento del día o de noche.​
El veneno de Bothriechis es una hemotoxina que causa dolor intenso, hinchazón, formación de ampolla, hematoma, y a menudo necrosis. Si no se trata, puede conducir a la pérdida de las extremidades afectadas, e incluso la muerte. Cada año varios agricultores y trabajadores rurales son mordidos por víboras de pestañas, resultando a veces en la muerte de las víctimas. Wyeth en los Estados Unidos y el Instituto Clodomiro Picado en Costa Rica producen cada uno un antídoto polivalente que puede ser utilizado para tratar mordeduras de las víboras de pestañas.
especie tipo​
Una nueva especie de Guatemala y Honduras, B. thalassinus, fue descrita por Campbell & Smith (2000). Campbell y Lamar (2004) reconocen esta especie, así como una novena adición al género: B. supraciliaris, que fue inicialmente descrita por Taylor (1954) como una subespecies de B. schlegelii, y que se encuentra en el suroeste de Costa Rica.​
Los invencibles shuaras del Alto Amazonas

Los invencibles shuaras del Alto Amazonas es una documental silente ecuatoriano dirigido por el salesiano italiano Carlos Crespi Croci, filmado en el año 1926 en Santiago de Méndez (Morona Santiago) y estrenado el 26 de febrero de 1927 en el teatro Edén, de Guayaquil. Es considerado el primer documental etnográfico de Ecuador y uno de los primeros de América Latina.​ Este documental y la película El tesoro de Atahualpa, de Augusto San Miguel, estrenada en 1924, son los precursores del cine en Ecuador.​
La película con el tiempo se dañó y no quedó una copia completa. Del original de Crespi solamente quedan alrededor de siete minutos, pero hay una recreación realizada en 1995 con los fragmentos iniciales y filmes posteriores. Una de las escenas más llamativas del video original es la práctica de la tzantza.​​
La filmación es una recopilación de la vida diaria de los shuar en el oriente ecuatoriano y del trabajo misionero salesiano con comunidades indígenas. El trabajo fue realizado por sacerdote italiano Carlos Crespi, el camarógrafo Carlo Bocaccio y el fotógrafo ecuatoriano Rodrigo Bucheli, quienes filman los avatares del trabajo misional con comunidades indígenas del Oriente. En la edición trabajó el operador Vitey de Fontana. El equipo filmó unos 2.500 metros de película, que fueron reducidos a la mitad en la etapa de edición.​​​​
La filmación tiene cuatro partes. La primera está compuesta por tomas del mar de Génova, vistas de Guayaquil y Cuenca y la llegada al Oriente. La segunda corresponde a las costumbres del "jíbaro" y sus formas de caza, la tercera es la fiesta de la tzantza y la cuarta es la obra de los misioneros salesianos y el Comité Patriótico Orientalista de Señoras.​​
La película se desgastó luego de muchas proyecciones y sus fragmentos se dispersaron en un incendio que se produjo en 1962 en el instituto Cornelio Merchán, en Cuenca, donde Crespi tenía la filmación, por lo que quedó incompleta.​
En 1995 se hizo una recreación de la filmación a cargo de Ulises Estrella, director de la Cinemateca Nacional del Ecuador. Los siete primeros minutos de la película original fueron reconstruidos y los 10 minutos adicionales fueron recreados con filmes de época y posteriores, que contienen costumbres como la caza, pesca y la fiesta de la tzantza. La recreación mantiene el guion original de Crespi, además de fotografías y documentos del Archivo Histórico Salesiano, un comentario musical y algunos efectos especiales. Este trabajo tuvo la participación del Archivo Nacional de Películas del CCE con la contribución de la UNESCO y la Universidad Autónoma de México.​​​​
Chonta (Huarmaca)

Chonta es un caserío peruano ubicado en el distrito de Huarmaca, perteneciente a la provincia de Huancabamba del departamento de Piura, al norte del Perú.
Chonta se ubica al este de la provincia de Huancabamba, en el distrito de Huarmaca, en el departamento de Piura.
En 2017 Chonta tenía una población de 128 habitantes.​
Chonta (Canchaque)

Chonta es una localidad peruana ubicada en el distrito de Canchaque, perteneciente a la provincia de Huancabamba del departamento de Piura, al norte del Perú.
Chonta se ubica al oeste de la provincia de Huancabamba, en el distrito de Canchaque, en el departamento de Piura.
En 2017 Chonta tenía una población de 10 habitantes.​
Chonta (Montero)

Chonta es un caserío peruano ubicado en el distrito de Montero, perteneciente a la provincia de Ayabaca del departamento de Piura, al norte del Perú.
Chonta se ubica al norte de la provincia de Ayabaca, en el distrito de Montero, en el departamento de Piura.
En 2017 Chonta tenía una población de 171 habitantes.​
Juania

Juania australis, the Chonta palm, is a species of flowering plant in the family Arecaceae, the only species in the genus Juania. It is a solitary trunked palm tree which is endemic to the Juan Fernández Islands archipelago in the southeast Pacific Ocean west of Chile.
This palm is slow growing and has a green trunk; plants are either male or female. It is threatened by habitat loss. Only one mature tree grows outside its native island habitat. It is assessed as critically endangered on the IUCN Red List of Threatened Species.
Juania australis is extremely rare in cultivation. Seeds from the Chonta palm are banned from being exported from the Juan Fernández Islands by the Chilean government, and so are virtually impossible to get hold of. The palm is also extremely hard to grow as it has very particular requirements, preferring cool night temperatures and summer temperatures below 25 °C (77 °F). It is cold tolerant to about −5 °C (23 °F). Seed germination in laboratory conditions is reportedly slow, and can span several months.
It can grow successfully in cultivation for years and then die for no apparent reason. They have been grown successfully in San Francisco, but two specimens were lost during an unusually hot summer. There is a large 7 m (23 ft) specimen at Earlscliffe in Dublin, Ireland, growing well where the climate seems to suit this rare palm tree.
Iriartea

Iriartea is a genus in the palm family Arecaceae. It is native to Central and South America. The best-known species – and probably the only one – is Iriartea deltoidea, which is found from Nicaragua, south into Bolivia and a great portion of Western Amazonian basin. It is the most common tree in many forests in which it occurs.
It is known by such names as bombona (which can also refer to other palms, e.g. Attalea regia) or cacho de vaca (which can refer to many other plants, like the Bignoniaceae Godmania aesculifolia or the orchid Myrmecophila humboldtii). In the Murui Huitoto language of southwestern Colombia, it is called jɨagɨna or jɨaìgɨna, in western Ecuador it is known as pambil, and in Peru it is known as the pona palm.
These palms are canopy trees growing to 20–35 m tall. I. deltoidea is easily recognized by the prominent bulge in the center of its trunk, and the stilt roots, which form a dense cone up to 1 m in diameter at the base. It can thus be easily be distinguished from Socratea exorrhiza (which also bears stilt roots), as the stilt roots of the former are much less tightly appressed upon one another. The leaves are up to 5 m long, and pinnate. The numerous pinnae are fan-shaped, and held in various planes. The fruit is a 2-cm diameter drupe, and primarily dispersed by bats and toucans.
Toucan foraging behavior can have quite distinct signature in young second-growth forest regeneration. In certain cases seedlings growing around a mature fruiting Iriartea palms may actually come from dozens of different trees hundreds of meters away.
The fruit are also eaten by humans, and the wood is used for construction and in handicraft.
Iriartea timber is highly prized for housing, furniture, and tools. Various South American countries, including Ecuador, export Iriartea wood to the United States.
Almost all species at one time placed in Iriartea have now been moved elsewhere or placed in synonymy with I. deltoidea. Dictyocaryum, Iriartella, Socratea and Wettinia were split off from the Iriartea but are close relatives, together with the present genus forming the tribe Iriarteeae. Less closely related palms which were at one time presumed to be Iriarteeae are members of the genera Ceroxylon, Drymophloeus, and the monotypic Deckenia nobilis.
There remain a few somewhat dubious taxa, published in L'Illustration Horticole in 1881. These may be synonyms or good species, but probably the former:
Astrocaryum chambira

Astrocaryum chambira, the chambira palm or chambira, is a large and spiny palm native to the Amazon Rainforest in Colombia, Ecuador, Peru, and Venezuela that is mostly known for its commercial value as a fiber crop. It can reach over 25 meters in height, and it is not uncommon for climbing trees to be planted nearby to make harvesting the fruit and leaves both easier and safer.
Indigenous people use the fibers of young leaves to weave into products such as nets, hammocks, bags, and other fabric and textile products. In most places where this fiber is used, the sale of products woven from these fibers to tourists is a major source of income, though there is great geographic variation in abundance and income received for products made from these fibers. In addition to the fibers, it is believed that the fruit and liquid endosperm within the seeds can help with fever reduction.
Billete de cincuenta dólares estadounidenses

El Billete de cincuenta dólares estadounidenses ($50) es la segunda más alta denominación de billetes de dólar estadounidenses solo superado por el billete de 100 dólares; ocupando el sexto lugar en denominaciones de billetes de dólares.
Se caracteriza por la imagen del Presidente de los EE.UU. Ulysses S. Grant que en la actualidad figura en el anverso, mientras que en el reverso aparece Capitolio de los Estados Unidos. Todos los billetes de 50 dólares son emitidos por la Reserva Federal.
La Oficina de Grabado e Impresión estima la "vida media" de un billete de 50 dólares en circulación es de 55 meses antes de que sea sustituido debido al desgaste.
Aproximadamente el 5% de todos los billetes es de 50 $. Son entregados por la Reserva Federal a los Bancos en precintos de papel de color marrón.
Un billete de cincuenta dólares suele ser llamado Grant por el retrato de Ulysses S. Grant en el billete.
La frase en inglés "In God We Trust" traducida al español como Confiamos en Dios o En Dios Confiamos aparece en todas las divisas de la moneda y se requiere por ley desde 1955. El lema nacional apareció por primera vez en el papel moneda en 1957.
En 2005, una propuesta para poner el retrato de Ronald Reagan en el billete de $50 se puso delante, pero nunca fue más allá de la Comisión de Servicios Financieros de la Cámara, a pesar de que los republicanos controlan la Cámara.
El republicano Patrick McHenry de Carolina del Norte en 2010, presentó otro proyecto de ley para poner el retrato de Reagan en el billete de $ 50.
Casa de la Moneda de Quito

Debido a la falta de moneda propia, en Ecuador las primeras monedas usadas eran las macuquinas, fáciles de falsificar, por lo que con el tiempo fueron retiradas y cambiadas por monedas locales.
La Casa de la Moneda de Quito fue la primera institución económica formal del país, En 1830, mediante Decreto Ejecutivo Juan José Flores, el primer presidente del Ecuador, se ordenó el establecimiento de la Casa de la Moneda de Quito y trae desde Inglaterra la prensa de acuñación y en 1833 se acuñaron las primeras monedas del Ecuador.​
En la segunda mitad del siglo XIX Simón Bolívar ordenó la creación de una casa de la moneda, pero la Casa de la Moneda de Quito comenzó a funcionar en 1833, tres años después del nacimiento de la república del Ecuador, fue cambiando los símbolos españoles por otros que evidenciaran la identidad nacional y la lucha por la independencia, como: el cóndor, los cerros, el sol, las banderas, el Pichincha, Antonio José de Sucre.​
Los enormes gastos derivados de la independencia se reflejaron en la acuñación de monedas, con bajos niveles de plata. Pese a varios intentos por mejorar la calidad de las monedas ecuatorianas, la población se encargó de retirarlas de circulación ocasionando un déficit de circulante. La Casa de la Moneda tuvo una vida breve y terminó por cerrar 30 años después de haber sido creada.​
El coronal Alberto Salazzá fue nombrado director de la casa de monedas, él fue el encargado de la construcción y la instalación de la prensa de acuñación. Obtuvo de un corresponsal de Lima, la “Teoría de los Ensayes” y “El Reglamento General y la Tarifa”, documentos que les fue negado en Colombia. En 1832 lograron acuñar varias muestras, en ese intento la prensa sufrió una rotura del tornillo principal debido a la poca experiencia de sus operarios.​
Luego de la suspensión definitiva de esta entidad en el año de 1863, el edificio donde operó esta dependencia, fue entregado a varios organismos públicos hasta que estos predios pasaron al municipio de Quito. Una gran cantidad de chatarra en donde se encontraba esta histórica prensa de acuñación fue rematada por el Cabildo.
El Banco Central del Ecuador, en el marco de creación del Museo Numismático emprende una investigación en 1999, y consigue ubicar esta pieza en la mecánica "Océano Pacífico" y logra adquirirla directamente a su propietario.
Durante sus casi 30 años de funcionamiento, la casa de la moneda acuñó varias monedas que quedaron como testigo de la importancia de esta efímera casa de monedas.
En 1838 se acuñó la moneda de 8 escudos, esta moneda es descrita con todo detalle en la novela de Melville Moby-Dick, que es el premio para aquel que logre avistar a la ballena blanca, y menciona que la inscripción de la moneda dice: República del Ecuador: Quito.​
1858 se acuñó la moneda de 5 francos, grabada por la artista ecuatoriana Emilia Rivadeneira la cual dejó grabada su firma ER, un gesto inusual en esos años. Con esta moneda se pretendía entrar al sucre al sistema decimal francés.​
பாவ்ரி நாச்

பாவ்ரி நாச் அல்லது தார்பா நாச் இந்தியாவின் மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தின் மேற்கு கடற்கரை மற்றும் மலைப்பகுதிகளில் வசிக்கும் கோக்னா பழங்குடி சமூகத்தினரால் ஆடப்படும் பழங்குடி நாட்டுப்புற நடனம் ஆகும். இந்த நடனம் விழாக்காலங்களில் ஆண்கள் மற்றும் பெண்களால் ஆடப்படும் குழு நடனம் ஆகும். இந்த நடனத்தின் பூர்வீகம் மகாராஷ்டிரம் என்றாலும் அதனுடன் பூலோக ரீதியாக தொடர்பு கொண்டுள்ள குஜராத் மாநிலத்திலும் இந்த நடனம் ஆடப்படுகிறது.
மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தில் உள்ள மேற்குப்பகுதியின் மலைப்பாங்கான பகுதிகளில் வசிக்கும் “கோக்னா” என்ற பழங்குடி சமூகத்திலிருந்து இந்த பழங்குடி நடனம் உருவானதாகக் கூறப்படுகிறது. இந்த நடன வடிவத்தை ஆண் மற்றும் பெண் இருவரும் நிகழ்த்துகின்றனா். மேலும் இது "தார்பா" என்ற ஒரு வகை உலர்ந்த குடுவைப் பழத்தில் இருந்து தயாரிக்கப்படும் காற்றிசைக் கருவியால் இந்த நடனத்திற்கு “தார்பா நாச்” என்ற மற்றொரு பெயரிலும் அழைக்கப்படுகிறது. இந்த இசைக் கருவியிலிருந்து வரும் ஒலி மாறுபட்ட இசையாக உள்ளது.தார்பா இசைக் கருவி இந்த நடனத்திற்கு கூடுதல் பலம் சோ்ப்பதாக உள்ளது.
பொதுவாக பண்டிகை காலங்களில் ஆண்களும் பெண்களும் சோ்ந்து ஆடும் இந்த நடனம் நெருக்கமான உடல் உருவாக்கத்தில் நிகழ்த்தப்படும் ஆட்டமாகும். இதில் கலைஞர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தங்களது இடுப்பை நெருக்கமாக வைத்துக் கொண்டு நடனத்தின் போது பல்வேறு சிக்கலான வடிவங்களை உருவாக்குகின்றனா். இந்த நடன முறையை ஆடுவதற்கு பங்கேற்பாளர்களின் சிறந்த திறன்கள், தனித்த ஆற்றல் மற்றும் செயல்திறன் போன்ற அம்சங்கள் மிக முக்கியத் தேவைகளாக உள்ளன. நடனத்தின் தோற்றச் செறிவு ஆடும் கலைஞர்களின் கால் அசைவுகளில் உள்ளது. கால்களை முன்னும் பின்னும் இரு அடி அல்லது ஒரு அடி எடுத்து வைத்து மிகவும் நோ்த்தியாகவும் ஒத்திசைவாகவும் இந்த நடனம் ஆடுப்படுகிறது. இது ஒரு குழுவாக ஆடும் நடனம் மட்டுமல்ல சில வேளைகளில் தனி கழைக்கூத்து வடிவமாகவும் ஆடப்படும் நடன வடிவமும் ஆகும். தார்பா இசைக்கருவியை ஊதும் கலைஞா் மட்டும் தனித்த ஆடை அலங்காரத்துடன் இருப்பார். பழங்குடியின ஆண்கள் பாவ்ரி நாச்சை ஒரு குழுவில் தனித்தனியாகவோ அல்லது தனி ஒருவராகவோ ஆடுகிறார்கள்.பெண்களை தோளில் சுமந்து கொண்டு இசைக்கு ஏற்றவாறு வட்டமாகச் சுற்றி வருதல், ஆண்கள் ஒன்று சோ்ந்து ஒரு மனித பிரமிட்டை உருவாக்குதல் அல்லது ஒரு நடனக் கலைஞரை ஒரு தடித்த கம்பத்தில் சுற்றுவது போன்ற திறன்களை இந்த நடனம் உள்ளடக்கி உள்ளது. இது “கோக்னா” எனப்படும் பழங்குடி சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பழங்குடி நடன பாணி. ஆகையால் இந்த நடனத்திற்கென தனியாகப் பயிற்சி மையங்கள் எதுவும் இந்தியாவிலோ அல்லது வெளிநாட்டிலோ இல்லை.
இந்த நடனம் ஆண்களாலும் பெண்களாலும் நிகழ்த்தப்படலாம், எனவே அணியும் ஆடை அதற்கேற்ப மாறுபடும். அவை பின்வருமாறு:
ஆண்கள் பயன்படுத்தப்படும் உடையில் ஒரு வெள்ளை சட்டை, ஒரு கருப்பு மேல் அங்கி, ஒரு வெள்ளை வேட்டி மற்றும் ஒரு வெள்ளை நிறத் தலைப்பாகை, தலைப்பாகை இல்லாத சமயங்களில் தலையில் கட்டிக்கொள்ள வண்ணத் துண்டுகளை கட்டிக்கொள்வா். கால்களில் சலங்கை கட்டிக் கொண்டும் ஆடுவா்.
பெண்கள் பொதுவாக சேலைகளையே அனிந்து கொள்வா். இருப்பினும் உடுத்தும் முறையில் பழங்குடியின பாணி தென்படுகிறது.
பாவ்ரி நடனம்- காணொலி
கர்பி இளைஞர் பண்டிகை

கர்பி இளைஞர் பண்டிகை என்பது வடகிழக்கு இந்திய மாநிலமான அஸ்ஸாமில் உள்ள கிழக்கு மற்றும் மேற்கு கர்பி அங்லோங் மாவட்டம் மற்றும் பிற மாவட்டங்களில் வசிக்கும் கர்பி மக்களால் கொண்டாடப்படும் ஆண்டு விழா ஆகும். வடகிழக்கு இந்தியாவின் பல்வேறு மாநிலங்களில் வாழும் பிற பழங்குடியினரும் அவ்வப்போது இணைந்து கொண்டாடபடும் இந்த கலாச்சார திருவிழா இந்தியாவின் பழமையான இன விழாவாக கருதப்படுகிறது. இவ்விழாவை கர்பி கலாச்சார சங்கம் (KCS) ஒருங்கிணைத்து நடத்தி வருகிறது. இவ்விழா கர்பி ரிசோ-நிம்சோ ரோங் அஜே என்று கற்பி மொழியில் அழைக்கப்படுகிறது.
இந்தியாவின் அஸ்ஸாம் மாநிலத்தின் கர்பி அங்லாங் மாவட்டத்தில் உள்ள திபு நகரில் உள்ள தரலாங்சோவில் உள்ள கர்பி மக்கள் மையத்தில் (கேபிஎச்) ஒவ்வொரு ஆண்டும் பிப்ரவரி 15-19 தேதிகளில் இவ்விழா நடத்தப்படுகிறது.இத்திருவிழா பொதுவாக ஒரு வாரம் நடைபெறும். இதில் பாரம்பரிய இசை மற்றும் நடன நிகழ்ச்சிகள், விளையாட்டு போட்டிகள் மற்றும் கலாச்சார கண்காட்சிகள் போன்ற பல்வேறு கர்பி கலாச்சார செயல்பாடுகளை உள்ளடக்கியது. கர்பி மக்கள் ஒன்று கூடி தங்கள் அடையாளத்தைக் கொண்டாடுவதற்காகவும் , கர்பி சமூகத்தின் கலாச்சாரத்தைப் பற்றி பிற இனக்குழுக்கள் அறிந்து கொள்ளவும் அதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்தவும் இவ்விழா கொண்டாடப்படுகிறது.
ஜோனல் கர்பி இளைஞர் விழா (ZKYF) எனப்படும் சிறிய திருவிழாக்கள் அந்தந்த பகுதிகளில் இலையுதிர்காலத்தின் பிற்பகுதியில், திபு நகரில் உள்ள தரலாங்சோவில் நடைபெறும் வருடாந்திர திருவிழாவிற்கு முன்பதாக, கொண்டாடப்படுகின்றன.
எழுமாந்துருத்து

எழுமாந்துருத்து (மலையாளம் : എഴുമാന്തുരുത്ത് ) என்பது ஒரு சிறு " துருத்து " அதாவது கதுதுருதி நகரத்திற்கு மேற்கே 8 கி.மீ தொலைவில் அமைந்துள்ள ஒரு தீவு. இது கேரளத்தின் கோட்டயம் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ளது. இது கதுதுருதி கிராம பஞ்சாயத்தின் மக்கள் நெருக்கமுள்ள பகுதியாகும்.
இரண்டு சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட இத்தீவின் மக்கள் தொகை சுமார் 3,500 ஆகும். இது பிரதான நிலப்பகுதியான எழுமாந்துருத்து மற்றும் சிறிய துருத்தான புலிதுருத்து என்ற மற்றொரு சிறிய துருது ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய இரட்டை "துருத்து"கள் ஆகும். இப்பகுதியின் அருகில் கிழக்கில் புகழ்பெற்ற அயம்குடியும், மேற்கில் "முண்டார் எஸ்டேட்" என்று அழைக்கப்படும் மேல் குட்டநாட்டின் பிரபலமான நீர்நிரம்பிய இடமாகும். எழுமாந்துருத்தின் மக்களில் 90% விவசாயத் தொழிலாளர்களும், சிறு, நடுத்தர விவசாயிகளாவர்.
அருகிலுள்ள நகரமான தலயோலபரம்புவிலிருந்து 5 கி.மீ சாலை வழியாகவோ அல்லது கதுதுருதி நகரத்திலிருந்து நேராகவோ எழுமாந்துருத்துவை அடையலாம். அருகிலுள்ள தொடருந்து நிலையம் கதுதுருத்தி தொடருந்து நிலையம் . இது சுமார் 6 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு, இப்பகுதி ஆறுகளால் சூழப்பட்டதாக இருந்தது. இப்போது அனைவரும் சாலை வழியாகவே செல்லலாம்.
எழுமாந்துருத்து அதன் தோற்றம் குறித்து நன்கு அறியப்பட்ட வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளது. 18-19 ஆம் நூற்றாண்டில் திப்பு சுல்தான் மலபார் பகுதியில் படையெடுத்ததன் காரணமாக, பாலகாட்டின் பிராமணர்களும் அங்கிருந்த வீரர்களும் தெற்கே ஓடிவிட்டனர். அவர்களில், சில குடும்பங்கள் இந்த சிறிய பகுதியில் குடியேறின. ஒரு நம்பூதிரிபாட்டில் தெய்வீக சக்திகள் கொண்டவராக நம்பப்பட்டார். அவர் அருகிலுள்ள ஆற்றில் அதிகாலையில் குளிப்பது வழக்கம். ஒரு நாள் அவர் செல்லும் வழியில் ஒரு மா மரம் சாய்ந்து விழுந்தது. அவர் மூன்று முறை "எழுமாவே" என்று முணுமுணுத்தார்.
"எழு" என்றால் எழுந்து நிற்கவும் என்றும், "மாவ்" என்றால் மலையாளத்தில் மா மரம் என்றும் பொருளாகும். இதற்கு பிறகு மா மரம் எழுந்து நின்று நம்பூதிரிபாட்டுக்கான வழியை விட்டது. அதன்பிறகு, இந்த இடம் எழுமாந்துருத்து என்றும், நம்பூரிபாட்டின் வீடு எழுமாவில் மனா என்றும் அழைக்கப்பட்டது. "எழு" என்பதன் சரியான பொருள் ஏழு, எனவே எழுமந்துருத்து என்றால் ஏழு மா மரங்களின் தீவு என்று பொருள். முந்தைய கூற்று மக்களின் நம்பிக்கை மட்டுமே ஆகும். புராணத்தின்படி, பாண்டவர்கள் தங்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில் "அஞ்ஞாதவாசம்" செய்த காலத்தில் இந்த இடத்தின் வழியாக பயணம் செய்ததாகக் கூறப்படுகிறது. ஆற்றைக் கடப்பதற்காக அவர்கள் கட்டிய கல் பாலமானது வடக்குப் பக்கமான கரியாறு ஆற்றின் அடியில் உள்ளது என்று கூறப்படுகிறது. 9°45′05″N 76°27′43″E﻿ / ﻿9.75139°N 76.46194°E﻿ / 9.75139; 76.46194
கருப்பொருள் (இலக்கணம்)

தமிழ் இலக்கணத்தில் கருப்பொருள் என்பது சொற்களினால் உணரப்படும் மூன்று பொருள் வகைகளுள் ஒன்றாகும். முதற்பொருள், உரிப்பொருள் என்பன ஏனைய இரண்டு வகைகள். கருப்பொருள்கள் எத்தனை என்பது குறித்துத் தெளிவாகக் குறிப்பிடாத தொல்காப்பியம் தெய்வம், உணா, மா, மரம், புள், பறை, செய்தி, யாழின் பகுதி என்று எட்டு வகைளின் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டுள்ளதுடன், அவ்வகை பிறவும் கருப்பொருள் ஆகும் என்கிறது. இது பிற்காலத்தில் பதினான்கு என வரையறுக்கப்பட்டது. இப் பதினான்கு கருப்பொருள் வகைகளும் பின்வருமாறு:
Inna lillahi wa inna ilaihi raji'un

Inna lillahi wa inna ilaihi raji'un (bahasa Arab: إِنَّا لِلَّٰهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ, ʾinnā li-llāhi wa-ʾinna ʾilayhi rājiʿūn) atau Istirja adalah potongan dari ayat Al-Qur'an, dari Surah Al-Baqarah, ayat 156. Arti dari frasa tersebut adalah "Sesungguhnya kita ini adalah milik Allah, dan kepada-Nya lah kita akan kembali." Istirja umum diucapkan oleh Muslim ketika mendapatkan musibah.
Dalam Islam, istirja' diucapkan apabila seseorang tertimpa musibah dan biasanya diucapkan apabila menerima kabar dukacita seseorang. Umat Islam meyakini bahwa Allah adalah Esa yang memberikan dan Dia jugalah yang mengambil, Dia menguji umat manusia.
Oleh karenanya, umat Islam menyerahkan diri kepada Tuhan dan bersyukur kepada Tuhan atas segala yang mereka terima. Pada masa yang sama, mereka bersabar dan menyebut ungkapan ini saat menerima cobaan atau musibah. Kemudian dalam syariat Islam, jika seorang Muslim ditimpa musibah, ia bersabar dan mengucapkan kalimat istirja maka Allah akan memberikan pahala.
Istirja’ disunnahkan untuk diucapkan pada saat-saat berikut:
Surah

Surah (bahasa Arab: السورة, translit. al-sūrah, har. 'pagar') adalah pembagian yang terdapat di dalam Al-Qur'an. Ada 114 surah dalam Al-Qur'an, yang masing-masing dibagi lebih lanjut menjadi ayat. Panjang surah bervariasi; surah terpendek (Al-Kausar) hanya memiliki tiga ayat, sedangkan surah terpanjang (Al-Baqarah) memiliki 286 ayat. Surah-psurah juga diklasifikasikan menjadi makiyah dan madaniyah, tergantung pada tempat dan waktu penurunan surah tersebut. Suatu surah digolongkan sebagai makiyah jika kebanyakan atau seluruh ayatnya diturunkan di Makkah sebelum hijrahnya Nabi Muhammad, dan digolongkan sebagai madaniyah jika diturunkan di Madinah setelah peristiwa hijrah. Selain Surah At-Taubah, semua surah lain diawali dengan basmalah, yang juga merupakan pembatas di antara surah.
Ayat dan surah diturunkan secara berangsur-angsur. Surah pertama yang diturunkan adalah Al-'Alaq ayat 1 sampai 5. Urutan surah dalam Al-Quran tidak bersifat kronologis atau tematik. Para ulama berbeda pendapat tentang asal-usul pengurutan surah dalam Al-Quran. Meskipun demikian, umumnya surah-surah panjang terdapat di permulaan Al-Qur'an dan surah-surah pendek terdapat di bagian akhir Al-Qur'an, kecuali surah pertama (Surah Al-Fatihah), yang disebut sebagai "Pembuka".
Surah dibaca oleh Muslim dalam salat. Surah Al-Fatihah dibaca pada setiap rakaat dan beberapa bacaan dalam salat juga melibatkan bagian-bagian dari surah.
Pembagian Al-Qur'an menjadi surah-surah merupakan pembagian yang dituliskan oleh al-Quran sendiri. Ayat-ayat yang memuat kata "Surah" antara lain Surah An-Nur ayat 1, At-Taubah ayat 86, dan Al-Baqarah ayat 23. Umumnya, pemberian nama surah disesuaikan dengan tema yang dibicarakan surah tersebut atau dengan nama yang telah ada dalam surah, seperti "al-Baqoroh", "Al 'Imran", dan "al-Isra'". Dalam naskah-naskah kuno AI-Quran, nama-nama surah sering dituliskan dengan nama semisal "Surah yang membicarakan sapi betina [al-Baqarah]" atau "Surah yang membicarakan keluarga Imron [Al Imran]".
Kadang juga beberapa kata atau bahkan kalimat dari suatu surah dipakai untuk menamakan surah, seperti surah "Iqra' Bismi Rabikka", "Innaa Anzalnaahu", dan "Lam Yakun". Sifat suatu surah juga dapat digunakan untuk menamakan surah itu, seperti surah "Faatihatul Kitaab", "Ummul Kitaab", "as-Sab'ul Matsani", "al-Ikhlas", dan "Nisabatur Rabbi". Nama-nama dan sifat-sifat ini telah ada pada masa awal Islam berdasarkan kesaksian asar dan sejarah. Bahkan, nama sebagian surah telah disebutkan dalam beberapa hadits Nabi, seperti surah al-Baqarah, Ali 'Imran, Hud, dan al-Waqi'ah yang mengindikasikan bahwa nama surah-surah tersebut telah ditentukan pada zaman Muhammad dan bukan sesuatu yang ditentukan oleh Muhammad secara syar'i.
Berikut ini merupakan daftar surah dalam Al-Qur'an berdasarkan Mushaf Al-Qur'an Utsmani. Jumlah surah ada 114 surah terbagi menjadi 2 tempat pewahyuan: Makkah dan Madinah dan ayat berjumlah 6236 ayat menurut riwayat Hafsh.
Ibadah

Ibadah ialah amalan-amalan yang dilakukan oleh muslim yang ditujukan sepenuhnya sebagai bentuk ketaatan terhadap perintah dan larangan Allah yang telah diatur dalam syariat Islam. Pemaknaan ibadah sebagai suatu bentuk ketaatan disampaikan oleh Allah di dalam Al-Qur'an pada Surah Al-Bayyinah ayat 5. Tujuan beribadah disampaikan oleh Allah dalam Surah Al-Baqarah ayat 21, yaitu sebagai bentuk meraih ketakwaan. Konsep ibadah di dalam Islam sesuai dengan konsep tujuan penciptaan manusia oleh Allah, yaitu untuk mengabdi kepada-Nya. Manfaat dari ibadah bagi manusia adalah memperoleh ridha Allah serta meningkatkan motivasi dan semangat hidup di dunia. Ibadah terbagi menjadi dua jenis yaitu ibadah umum dan ibadah khusus. Ibadah umum meliputi semua perbuatan kebaikan yang diniatkan untuk memperoleh ridha Allah. Sedangkan ibadah khusus ialah ibadah yang tata cara pelaksanaannya telah ditetapkan oleh Allah.
Ibadah memiliki dua unsur utama. Pertama, unsur ketundukan kepada Allah. Kedua, unsur kecintaan kepada Allah. Kedua unsur ini harus dimiliki agar suatu perbuatan dapat bernilai ibadah.
Ibadah di dalam Islam didasarkan kepada Al-Qur'an dan sunnah. Tiap perkara ibadah yang bersifat global di dalam Al-Qur'an memperoleh penjelasan yang lebih rinci pada sunnah. Bentuk sunnah ini ialah setiap ucapan, perbuatan dan persetujuan dari Nabi Muhammad. Ibadah Islam ada yang bersifat tetap dan ada pula yang berkembang sesuai dengan kebutuhan zaman. Ibadah yang mengalami perkembangan ini tetap berdasarkan kepada Al-Qur'an dan sunnah ditambah dengan ijtihad para ulama.
Tujuan dari mengadakan ibadah adalah untuk mencapai ketakwaan. Tujuan ini disebutkan dalam Surah Al-Baqarah ayat 21. Dalam ayat ini, Allah berfirman dengan menyeru kepada manusia untuk menyembahNya. Penyembahan ini sebagai bentuk pengakuan atas Allah sebagai pencipta yang telah menciptakan manusia dan generasi-generasi manusia sebelumnya.
Ibadah yang memiliki nilai pahala yang terbesar dapat dicapai melalui dua hal. Pertama, dengan adanya keyakinan bahwa segala perintah dan larangan dari Allah merupakan suatu bentuk kebaikan dan memberikan manfaat kepada manusia. Kedua, ibadah dilaksanakan dengan kerelaan yang diliputi kesenangan dan disertai rasa membutuhkan ibadah.
Minal 'Aidin wal-Faizin

Minal 'Aidin wal-Faizin (Jawi: ‏مِنَ الْعَائِدِيْن وَالْفَائِزِيْن‎) adalah idiom dalam bahasa Arab yang dipopulerkan dalam dakwah di Indonesia. Kalimat ini biasa diucapkan oleh seluruh rakyat Indonesia saat merayakan Idulfitri, setelah menunaikan ibadah puasa pada bulan Ramadan.
Kalimat ini menjadi doa dengan terjemahan umum "(semoga kita semua) tergolong orang yang kembali (ke fitrah) dan menunai kemenangan (dengan meraih surga)".
Kalimat perkataan ini mulanya berasal dari seorang penyair pada masa Al-Andalus, yang bernama Shafiyuddin Al-Hilli, ketika dia membawakan syair yang mengkisahkan dendang para wanita menyambut hari raya pada jaman itu.
Menurut Muhammad Quraish Shihab dalam buku Lentera Hati, kata ‘aidin dan faizin jangan sampai disebut aidzin, aidhin, atau faidzin, faidhin.
Doa

Doa adalah seruan atau tindakan yang berupaya mengaktifkan hubungan dengan objek ibadah melalui komunikasi yang disengaja. Dalam arti sempit, istilah ini mengacu pada tindakan permohonan atau perantaraan yang ditujukan kepada dewa atau leluhur yang didewakan. Secara lebih umum, doa juga dapat mempunyai tujuan ucapan syukur atau pujian, dan dalam ilmu perbandingan agama dikaitkan erat dengan bentuk-bentuk meditasi yang lebih abstrak dan dengan jimat atau mantra.
Doa bisa bermacam-macam bentuknya: bisa menjadi bagian dari rangkaian liturgi atau ritual, dan bisa dilakukan sendiri atau berkelompok. Doa dapat berbentuk himne, mantra, pernyataan kredo formal, atau ucapan spontan orang yang berdoa.
Tindakan berdoa dibuktikan dalam sumber-sumber tertulis sejak lima ribu tahun yang lalu. Saat ini, sebagian besar agama besar melibatkan doa dalam satu atau lain cara; ada yang melakukan ritual tersebut, memerlukan serangkaian tindakan yang ketat atau membatasi siapa yang boleh salat, sementara ada pula yang mengajarkan bahwa salat bisa dilakukan secara spontan oleh siapa saja dan kapan saja.
Studi ilmiah mengenai penggunaan doa sebagian besar terkonsentrasi pada pengaruhnya terhadap penyembuhan orang yang sakit atau terluka. Kemujaraban doa dalam kesembuhan ilahi telah dievaluasi dalam banyak penelitian, dengan hasil yang bertentangan.
Yudas Iskariot

Yudas Iskariot (/ˈdʒuːdəs ɪˈskæriət/; bahasa Yunani Alkitabiah: Ἰούδας Ἰσκαριώτης; Hebrew: יהודה איש קריות Yəhūda ʾĪš Qǝrīyyōṯ; wafat (ca 30–ca 33 M), adalah, menurut empat injil kanonik dalam agama Kristen, seorang murid dan salah satu dari Dua Belas Rasul Yesus Kristus yang asli. Yudas mengkhianati Yesus di hadapan Sanhedrin di Taman Getsemani dengan mencium pipi-Nya dan memanggil-Nya dengan sebutan "Tuan" untuk mengungkapkan identitas-Nya dalam kegelapan kepada orang banyak yang datang untuk menangkap-Nya. Seperti Brutus, namanya sering digunakan secara identik dengan pengkhianatan atau pengkhianatan. Yudas Iskariot adalah satu dari tiga murid yang dikenal di kalangan orang Kristen maupun orang Islam (2 murid lainya adalah Yohanes (dalam Islam disebut Yahya) dan Petrus).
Dalam bagian Perjanjian Baru Alkitab Kristen yang asalnya ditulis dalam bahasa Yunani, nama "Yudas Iskariot" ditulis sebagai Ιούδας Ισκάριωθ dan Ισκαριώτης. "Yudas" (ditulis "Ioudas" dalam bahasa Yunani kuno, "Iudas" dalam bahasa Latin, dilafalkan yudas dalam kedua bahasa tersebut) merupakan bentuk Yunani dari nama umum Ibrani Yehuda (יהודה, Yhûdâh, bahasa Ibrani yang artinya "Allah dipuji"). Ejaan Yunani mendasari penulisan berbagai nama dalam Perjanjian Baru yang kemudian dialihaksarakan dalam berbagai bahasa di dunia.
Arti penting nama "Iskariot" tidak jelas. Ada beberapa teori utama mengenai etimologinya:
Di kalangan orang Kristen, nama Yudas Iskariot sudah tidak asing lagi. Dia dianggap sebagai pengkhianat karena telah menyerahkan Yesus Kristus kepada imam-imam kepala dengan harga 30 keping perak (Matius 26:14–15). Matius 27:5 mencatat bahwa Yudas melemparkan uang perak yang diterimanya ke dalam Bait Suci, lalu pergi bunuh diri dengan cara gantung diri, dan kemudian oleh Imam-Imam uang tersebut dibelikan sebidang tanah, yang disebut Tanah Tukang Periuk, sebagai tempat pekuburan orang asing. Dalam Kisah Para Rasul 1:18 kemudian diceritakan bahwa Yudas Iskariot telah membeli sebidang tanah sebelum ia akhirnya "jatuh tertelungkup, dan perutnya terbelah sehingga semua isi perutnya tertumpah ke luar"—tanah tersebut pada akhirnya dinamai Tanah Darah, atau Hakal-Dama.
Dalam suatu pemilihan yang diadakan oleh para murid, posisi Yudas akhirnya digantikan oleh Matias setelah kesebelas murid membuang undi untuk menentukan siapa orang ke-12 yang akan menggantikannya (Kisah Para Rasul 1:26).
Menurut tradisi Islam, Nabi Isa (Yesus) tidak dibunuh atau disalib. Al-Qur'an menerangkan dalam surat An Nisaa':157 bahwa Isa tidaklah dibunuh maupun disalib oleh orang-orang kafir. Adapun yang mereka salib adalah orang yang bentuk dan rupanya diserupakan oleh Allah seperti Isa, yaitu Yudas Iskariot.
Tradisi Male

Tradisi Male adalah serangkaian upacara keagamaan masyarakat muslim Bali yang dilaksanakan setiap maulid Nabi Muhammad SAW. Sedangkan Male ialah kumpulan telur hias berwarna-warni yang disusun berbagai bentuk, seperti masjid, rumah, dan lain sebagainya. Tradisi ini menggunakan telur sebagai ciri khas dari perayaan maulid nabi karena telur terdiri atas tiga bagian, yaitu kulit, putih telur dan kuning telur yang melambangkan fase kehidupan manusia. Kulit dimaknai sebagai kelahiran, putih telur sebagai kehidupan, dan kuning telur sebagai akhir dari kehidupan.
Tradisi male merupakan upacara untuk memeriahkan perayaan maulid Nabi Muhammad SAW. Kegiatan yang biasa dilakukan adalah:
Lelaki seks lelaki

Lelaki seks lelaki atau yang sering disingkat LSL adalah pribadi laki-laki yang melakukan aktivitas seksual dengan orang dari jenis kelamin yang sama, terlepas dari bagaimana mereka mengidentifikasi diri; banyak pria memilih untuk tidak (atau tidak dapat karena alasan lain) menerima identitas seksual homoseksual atau biseksual. Istilah ini diciptakan pada tahun 1990 oleh ahli epidemiologi untuk mempelajari penyebaran penyakit antara laki-laki yang berhubungan seks dengan laki-laki, tanpa memandang identitasnya.
Pria yang berhubungan seks dengan pria sering digunakan dalam literatur medis dan penelitian sosial untuk menggambarkan orang-orang seperti kelompok untuk studi penelitian tanpa mempertimbangkan isu identifikasi terhadap dirinya.
Muammar Z.A.

Qori Muammar Zainal Asyikin (bahasa Arab: معمر زين العاشقين; lahir 14 Juni 1954) biasa disingkat Muammar ZA atau Muammar Z.A. adalah seorang Qari' senior dan Hafiz dari Indonesia yang dikenal secara nasional maupun internasional. Ia pemenang lomba pembacaan Qur'an yang dikenal dengan "Musabaqah Tilawatil Quran" ("MTQ") pada tahun 1980an di Indonesia maupun di luar negeri. Bakatnya sudah terlihat sejak kecil pada saat mengikuti lomba membaca Al-Qur'an di Pemalang pada tahun 1962 mendapat juara di umur 7 tahun. H. Muammar, dikenal secara internasional dengan kemampuan nafas panjangnya (terpanjang di dunia).
Ia dikenal memiliki segudang prestasi yang berhubungan dengan dunia qiro’ah Al-Quran. Di antaranya, ia pernah menjadi juara 1 MTQ Se-Propinsi DIY tahun 1967. Selain itu, selama tiga kali berturut-turut (1967, 1972, 1973) menjuarai MTQ tingkal nasional mewakili Daerah Istimewa Yogyakarta (DIY). Tahun 1979 dan 1986 menjadi juara dalam lomba qori’ tingkat Internasional. Atas berbagai keberhasilannya ia kerap diundang keliling di berbagai belahan dunia. Di antaranya ia diundang mengaji di Istana Raja Hasanah Bolkiah (Brunei), Istana Yang Dipertuan Agung Malaysia hingga ke Jazirah Arab.
Qari Muammar ZA pernah diundang ke Pakistan untuk melantunkan ayat suci Al-Quran disana pada tahun 2009 Beliau juga pernah diundang untuk melantunkan ayat suci Al-Quran di Turki pada tahun 2004.
Usai SD, Muammar mondok di Kaliwungu, Kendal, Jawa Tengah. Kaliwungu dikenal sebagai kota santri. Di sana puluhan pesantren berdiri. Setelah mondok, Muammar belajar di PGA di Yogyakarta. Sempat pula ia belajar di IAIN Sunan Kalijaga. Selama kuliah ia masih menggeluti dunia qari. Mengikuti MTQ tingkat Provinsi DIY tahun 1967, ia berhasil menyabet juara pertama tingkat remaja. Setelah itu langganan tetap menjadi kontingen DIY di MTQ Nasional. Dari Yogyakarta, Muammar ZA pindah ke Jakarta melanjutkan kuliah di Perguruan Tinggi Ilmu Al-Quran (PTIQ), Ciputat.
H. Muammar ZA. adalah putra ketujuh dari sepuluh bersaudara (hanya sembilan yang mencapai dewasa) dari pasangan H. Zainal Asykin dan Hj. Mu’minatul Afifah, yang juga merupakan tokoh agama di desanya. Ia dilahirkan di Dusun Pamulihan, Warungpring, Kecamatan Moga, kurang lebih 40 KM selatan ibu kota Kabupaten Pemalang. Adik beliau yang bernama Imron Rosyadi ZA., juga mengikuti jejaknya menjadi qari nasional setelah menjuarai MTQ. Qari Muammar menikah dengan seorang wanita Aceh yang bernama Syarifah Nadiya pada tahun 1984 dan dikaruniai seorang putri dan 4 putra.
Pada tahun 2002, beliau mendirikan Pesantren "Ummul Quro" (Bahasa Arab: أم القرى) yang berada di Cipondoh, Tangerang untuk menciptakan Qari dan qariah muda berkelas internasional sejak dini.
What a Man Gotta Do

"What a Man Gotta Do" is a song by American group Jonas Brothers. It was released as a single through Republic Records on January 17, 2020. All three of the Jonas Brothers members, Nick, Joe, and Kevin Jonas, wrote the song with producers Ryan Tedder and David Stewart, alongside Jess Agombar.
The group announced the song's name and release date on January 13, 2020, through social media. They promoted the song the next day through a scratch card on Spotify.
The piece is set in the key of E major in a moderate 4/4 beat. The vocal range of the brothers span two whole octaves from E3 to E5.
Peggy Sirota for Billboard described the song as a "catchy, toe-tapping" song accompanied by an "equally heart-melting music video".
After several days of teasing, the group released the song alongside a video in which they recreate three well-known eighties films. In the rollout to the visual's Friday, January 17, 2020, release, hints about the video's themes were revealed via retro movie posters mirroring classic late seventies and eighties films. The music video was directed by Joseph Kahn.
The clip stars Nick Jonas and Priyanka Chopra Jonas recreating the dancing-half-naked-in-the-living-room scene from Risky Business, Joe Jonas and Sophie Turner playing Danny and Sandy and then Cha-Cha at the school dance from Grease, and Kevin Jonas holding a boombox outside his wife Danielle's bedroom window in homage to the scene from Say Anything.... The video features also a cameo from Full Metal Jacket actor Matthew Modine.
An alternate video was released on January 21, 2020, in which the brothers ride around Las Vegas looking at the attractions.
On January 25, 2020, the group performed the song live for the first time at the Hollywood Palladium during the Citi Sound Vault. They also performed the song live during the 62nd Annual Grammy Awards as well as a previous unreleased track called, "Five More Minutes". They performed the song live during the first show of their European leg of the Happiness Begins Tour. On February 7, 2020, they performed the song on BBC's The One Show. On February 12, 2020, just like their March 2019 number-one song, "Sucker", they performed the song live on The Late Late Show with James Corden. The Jonas Brothers performed the song along "X" (without Karol G) and "Sucker" as Exclusive 'home' sessions recorded especially for Radio 1's Big Weekend.
고려청자

고려청자(高麗靑磁)는 고려 문종(文宗)시대 전 후에 송(宋)의 화남 절강성 월주요(華南浙江省越州窯)의 영향을 받고 일어난 것으로서 그 변천은 청자의 발생에서 쇠퇴까지 각 기간을 3기, 300년으로 구분하는 것이 가장 타당한 방법으로 알려지고 있다. 그리고 이러한 시대 구분과 해당 기간 중의 청자의 특색과는 밀접한 연관을 갖게 된다. 초기의 청자는 매우 소박한 데서 출발하여 점차 기술이 숙련됨에 따라 예종(睿宗)·인종(仁宗) 때에 이르러 이른바 비색청자시대(翡色靑磁時代)를 이루며 고려청자의 진면목을 보이는 상감청자를 낳는데 이는 순전히 고려인의 창의력에 의한 것이다. 이러한 상감청자가 다시 동철기(銅鐵器)에 접목(接木)되어 은동상감기(銀銅象嵌器)를 낳고 고려 말기에 이르러 청자는 실질적으로 쇠퇴하여 속화(俗化)되고 말았다.
중국 오월(吳越, 907년~)의 청자인 월주요(越州窯) 제작 기술을 도입하며 10세기 초경 고려에서도 청자가 만들어지기 시작했다. 오월 이후 송나라의 청자는 중국에서 '비색(秘色)'이라 불렸는데, 고려에서는 12세기 전반에 분청색 도기를 생산할 수 있게 되자 분청색을 '비색(翡色)'이라 부르기 시작했다.
10세기 후반에는 경기도 시흥시, 황해남도 배천군 등지에서도 청자를 생산하기 시작했다. 이것들은 벽돌을 주재료로 만든 전축요에 속한다. 10세기에 속하는 유품으로는 순화 3년(992년)명 고배, 순화 4년(993년)명 항아리 등이 있다.
11세기 고려의 국력 증대와 중앙집권체제가 확립되면서 청자 소성 가마는 전남 강진에 집중되어 관요적 성격을 강화해 갔다. 주요 제작지는 전라남도 강진군, 전라북도 부안군 등이다. 토축요가 10세기에 사용되었던 전축요를 대체한다.
고려청자의 최성기인 제2기 1150년~1250년이며 서긍의 《고려도경》의 기록으로 미루어 상감청자의 발생은 대체로 의종대(毅宗代 1147-1170년)일 것으로 추측된다. 상감기법이란 자기를 완전히 건조시키기에 앞서 무늬를 음각하거나 새김판으로 찍고 그 자국에 백토(白土) 혹은 적토(赤土)를 메워 일단 초벌구이(豫磻)한 후 청자유를 발라 굽는 것인데 백토는 순백, 적토는 흑색으로 발색하여 무늬가 나타난다. 이러한 방법은 나전칠기(螺鈿漆器)에서 힌트를 얻은 듯하며 동제용기의 입사법도 같은 시기에 유행한 것으로 추측된다. 상감청자에 나타나는 무늬로는 '운학(雲鶴)·양류(楊柳)·보상화(寶相花)·국화(菊花)·당초(唐草)·석류' 등 다양한데 특히 운학문과 국화문이 가장 많이 쓰였고 국화문은 조선시대 초기까지 쓰이고 있다.
제2기의 상감청자의 특색은 상감무늬를 전면적으로 쓸 경우에는 배경으로서의 여백을 남길 여유를 보일 만큼 충분한 공간이 설정되고 있는 점과, 무늬가 단일무늬의 기계적인 반복에 그치는 것이 아니고 성격이 다른 몇 가지 무늬를 통일적으로 배열하여 화폭(畵幅)과 같은 효과를 내고 있는 점이다. 이 시기에는 상감청자 외에 무문청자(無文靑磁)나 잡유기(雜釉器)도 만들어지고 있으며 제1기와는 달리 전반적으로 유색(釉色)이 엷고 얕아진 것이 특색인데 이는 상감청자의 발명에 따라 표면의 장식효과에 관심을 두고 배면(背面)을 등한히 여긴 때문이라 할 수 있다.
제2기의 상감청자로 연대가 확실한 작품은 명종 지릉(明宗 智陵, 1202년)에서 나온 청자상감석류문완·청자상감국화문혈이 있고 문씨묘(文氏墓, 1159년沒)에서 나온 청자상감 국화문혈·청자상감보상화문완 등이 있다. 한편 회화적인 성격이 뚜렷한 상감청자로는 청자상감죽문병(靑磁象嵌竹紋甁梨大所藏)과 청자상감모란문병이 있고 역시 형태나 시문이 뚜렷한 청자상감운학무늬매병 등을 들 수 있다.
고려청자가 쇠퇴하는 제3기(1250년-1350년)로서 그 기간은 1세기로 보나 몽골이 침입한 14세기 후반부터 시작한다면 실제로는 1세기 반이나 된다. 이른바 국가의 말기적인 증상이 미술에도 반영되어 청자기의 퇴조를 보이는데 중국 자체도 원(元)의 지배를 받게 되면서 전통적인 청자가 소멸되며 그러한 변화는 고려청자에도 미친다. 청자의 표면이 황록색조를 띠거나 비색(翡色)을 잃으면서 상감의 무늬도 산만하고 조잡해지며 같은 무늬를 반복 사용하는 등 무의미한 도안으로 바뀐다. 기형은 매병(梅甁)이 줄어드는 대신 접시류가 늘고 대접은 안이 깊어지고 측면이 평평한 광구대(廣口臺), 바닥이 좁아진 변형된 매병 등이 만들어진다. 그리고 진사(辰砂)·화청자(畵靑磁) 같은 특수한 상감청자가 만들어지는 외에 철채자기(鐵彩磁器)가 등장하기도 한다. 무늬는 시대가 내려갈수록 간화(簡化)되고 조야(粗野)해지면서 조선시대 초기의 분청사기 및 철화백자와 연결된다.
청자의 종류는 대체로 세 가지로 나뉜다.