davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Guile (Street Fighter)

Guile, personaje de la saga de videojuegos Street Fighter, es un piloto de las Fuerzas Armadas de los Estados Unidos. En la película, "Street Fighter: La última batalla" de 1994, es interpretado por Jean-Claude Van Damme.
En este juego Guile es un teniente coronel de las fuerzas aéreas de los Estados Unidos de América que recibe un día la orden de encontrar y llevar de vuelta a la base al comandante Charlie, quien estaba desaparecido durante el torneo. Fue inmediatamente, ya que Charlie era su mejor amigo desde que el era un cadete o un recluta. Guile se encontró con la agente de interpol Chun-Li, que le dijo que dejara de buscarle porque había ido solo tras Bison y él era el único que podría detenerle, pero no le hizo caso. Cuando Guile encontró a Charlie, éste había encontrado a Bison y los dos combatieron contra él. Así, Guile se unió a Charlie y a Chun-Li. Fueron juntos a destruir la base de Shadaloo, pero en ese momento Bison los atacó, y cuando Guile estaba a punto de ser derrotado, Charlie se interpuso y agarró a Bison el tiempo suficiente para que Guile pudiera escapar. Guile y Chun-Li se salvaron pero Charlie murió en la explosión de la base de Shadaloo junto a Bison, había sacrificado su vida por Guile, quien quería sentir que Charlie seguía ahí fuera, en alguna parte.
Años después, tras recibir una invitación personal de Bison, Guile (ahora comandante), participa en el segundo torneo de Street Fighter esperando poder vengar a Charlie. En su final se abre paso en el torneo hasta llegar a Bison, a quien derrotaría quedando gravemente herido, cuando Guile está a punto de darle el golpe de gracia, aparecen su mujer y su hija, que le convencen para volver a casa con ellas, ya que matar a Bison no le devolvería la vida a Charlie y le convertiría a él en un asesino como Bison.
Guile vive una vida feliz y tranquila junto a su familia y se siente como si hubiera despertado de una pesadilla.
Guile recibe otra invitación de Chun-Li para participar en Street Fighter EX, Guile consigue llegar hasta la última ronda y derrotar a M. Bison, pero queda gravemente herido. Perdiendo el conocimiento y rodeado de soldados de Shadaloo, tanto ellos como él mismo ya lo creían muerto. Sin embargo los recuerdos de su familia le dieron fuerzas para levantarse y luchar para volver a casa.
Guile se encuentra con Chun-Li para investigar sobre el torneo de SIN donde encuentra a Abel, quien reconoce el sonic boom, iniciando una lucha donde parece que no hay ganador y se vuelven aliados. En Super Street Fighter IV, en su final está en la tumba de Charlie diciendo que lo que pasó en el torneo no sería lo último que se vería de Shadoloo.
Arquitectura neocolonial británica

En Estados Unidos y Canadá, la arquitectura neocolonial británica (en inglés: Colonial revival) fue una corriente que recuperó elementos de la arquitectura georgiana como parte de un amplio Movimiento Neocolonial en las artes en general. En los años 1890, los estadounidenses comenzaron a valorizar su propio patrimonio arquitectónico. El movimiento surgió especialmente después de la Exposición del Centenario en 1876, que retrotrajo a los estadounidenses a sus años coloniales, y fue impulsado por la popularización del automóvil, que permitió a más personas recorrer sitios históricos y conectar con sus raíces nacionales.
Olas sucesivas de estilos neocoloniales británicos se sucedieron en Estados Unidos a partir de 1876. En el siglo XIX el neocolonial tomó un estilo más ecléctico, con abundancia de columnas.​
Los lugares a donde se aprecian mayores barrios en los que abundan residencias de estilo neocolonial Windsor Farms al oeste de Richmond, Virginia; el Country Club District de Edina, Minnesota, un suburbio de Minneapolis, Minnesota; y el Country Club District en Kansas City, Missouri, un barrio residencial al sur, construido sobre las tierras del antiguo Kansas City Country Club (actual Loose Park), que la compañía J. C. Nichols comenzó a desarrollar en 1906 hasta transformarlo en la comunidad planificada más grande en los Estados Unidos. Todos ellos surgieron en la década de 1920.
A comienzos del siglo XX, los libros y las fotos ambientadas de Wallace Nutting mostrando escenas de la Nueva Inglaterra se volvieron populares, como reflejo del creciente interés en el estilo neocolonial. Con el éxito de atracciones históricas basadas en investigaciones como el Colonial Williamsburg en los años '30, la arquitectura neocolonial posterior tomó un tono más escolar y menos ostentoso, y las columnas dejaron de ser del gusto general. Para el Bicentenario de Estados Unidos en 1976, la arquitectura colonial se fusionó con la entonces popular arquitectura Colonial architecture ranch-style, y creó una nueva etapa neocolonial, que incluyó adornos de águilas, cañones o tambores e incluso tejados de madera. En los comienzos del siglo XXI, el estilo evolucionó nuevamente, tomando un tono más Anglo-caribeño o Imperio Británico.
Hall

Hall es un término de raíz germánica (hallâ, con el significado de "cubrir" y "esconder")​ que designa a ciertos espacios y construcciones, siempre conectados con los usos de la primitiva casa comunal de los antiguos pueblos germánicos (mead hall) y de la plaza de mercado cubierta (market hall, en la Inglaterra rural, o los Halles de París, en Francia).
En español, por contacto con el concepto en inglés "sala", la palabra "hall" (aceptada por la RAE como "voz inglesa" –debe pronunciarse aproximadamente "jol"–) ha pasado a designar a las piezas de la casa que sirven de vestíbulo, recibidor, antesala, recibimiento o zaguán.​ En cambio, el uso como espacio público lo tienen, desde la Edad Media, los soportales o calles con soportales de muchas poblaciones españolas y los atrios o pórticos de muchas iglesias de Castilla la Vieja y Vizcaya (anteiglesia).
Arquitectónicamente, hall tiene el sentido de sala o salón (del germánico sal -"edificio de una sola pieza de recepción"-),​ especialmente aplicado a la sala de recepciones de un edificio público o un palacio (great hall,​ Westminster Hall), a la casa consistorial de un ayuntamiento o institución semejante (town hall, city hall, guild hall,​ village hall -a menudo una church hall o iglesia de usos múltiples-,​ fire hall -estación de bomberos-) o a un espacio escénico o sala de conciertos (concert hall, Royal Albert Hall, music hall); incluso hay una tipología de iglesia denominada Hallenkirche (con "planta de salón").
En Inglaterra, desde el siglo VI, hall pasó a designar la residencia de un lord y su séquito (country house) y posteriormente la casa del yeomen (hall house​ -Wealden hall house-​). En el entorno universitario anglosajón, hall es el nombre que se da ciertos edificios de los colleges,​ por la costumbre de congregar a los universitarios en una gran sala o comedor común, y Formal Hall la cena de etiqueta.​
Distrito de Quito-Arma

El distrito de Quito-Arma es uno de los dieciséis que conforman la provincia de Huaytará, ubicada en el departamento de Huancavelica, en la zona de los Andes centrales del Perú.
Desde el punto de vista jerárquico de la Iglesia católica, forma parte de la Diócesis de Huancavelica.​
Fue creado mediante Ley N° 12380 del 25 de julio de 1955, en el gobierno del Presidente Manuel A. Odría.
Abarca una superficie de 222,32 km².
Distrito histórico de Carlowville

El distrito histórico de Carlowville es un distrito histórico ubicado en Carlowville, Alabama, Estados Unidos. El distrito histórico cubre 780 acres (315,7 ha) y se centra sobre la ruta estatal 89 y las carreteras 4, 47 y 417 del condado de Dallas. Fue incluido en el Registro Nacional de Lugares Históricos el 18 de enero de 1978.​
El Distrito Histórico de Carlowville fue nominado al Registro Nacional como una "agradable combinación de arquitectura de los siglos XIX y XX en un entorno rural tranquilo".​ Los edificios anteriores son predominantemente estructuras de armazón de madera. Van desde elegantes mansiones hasta sencillas casas populares. Algunas de las casas siguen siendo propiedad de los descendientes de los constructores originales que llegaron aquí desde la costa atlántica hace casi 200 años.​
Varias de las casas más importantes se construyeron sobre sótanos de ladrillo. A dos de estas estructuras se les quitó la planta baja de ladrillo original y posteriormente se rebajaron durante el siglo XX. Los historiadores de la arquitectura lo han atribuido a la humedad y la mala calidad del ladrillo local.​​
En el momento de la nominación, el distrito histórico de Carlowville contenía 21 propiedades contribuyentes, construidas principalmente en los estilos georgiano, federal y neogriego. El neogriego es el estilo dominante.​
Distrito histórico de Battles Wharf

El distrito histórico de Battles Wharf comprende una parte de Battles Wharf, Alabama entre la Bahía de Mobile y la ruta 98. El área, también llamada Battles, es un estrecho tramo frente a la bahía con lotes largos y profundos, accesibles por carriles pavimentados con conchas.
Las casas en el área datan de aproximadamente desde 1842 hasta la actualidad, y tienen un estilo de cabaña de madera distintivo con ventanas altas y amplios porches. Muchas casas cuentan con los llamados "pórticos de lluvia", pórticos profundos con mosquiteros con techos de cobertizo unidos a la casa principal y elevados sobre pilares cortos de mampostería. El distrito incluye 14 estructuras contributivas y dos estructuras no contributivas. Las propiedades están unidas por un sendero público que hace las veces de vía. El distrito ha funcionado principalmente como un retiro de verano para los residentes de Mobile, Alabama.​
El área originalmente se llamó Dadeville en honor a la familia de Robert Dade que se estableció allí en 1849. En 1822 se había establecido un hotel resort en Point Clear y la costa alta con vistas a la bahía de Mobile que se convirtió en un refugio popular. Se construyeron varios hoteles en el siglo XIX. A principios del siglo XX, la zona contaba con una escuela, una oficina de correos, un orfanato, varias iglesias y dos hoteles. Aproximadamente en este momento se conoció como Battles, después de que la familia Battles compró gran parte de la propiedad. El área disminuyó a partir de 1927 después de que se construyó una calzada a través de la bahía hasta Mobile, lo que quitó el tráfico de la comunidad.​
Battles Wharf fue incluido en el Registro Nacional de Lugares Históricos el 28 de abril de 1988.​
Rancho Quito

Rancho Quito was a 13,310-acre (53.9 km) Mexican land grant in present-day Santa Clara County, California given in 1841 by Governor Juan Alvarado to José Zenon Fernandez and José Noriega. The grant included present-day Saratoga, Campbell, and Cupertino. The eastern boundary was Arroyo San Tomas Aquino.
The rancho was granted to José Noriega and his father-in-law, José Zenon Fernandez in 1841. Fernandez, came to California with the Hijar-Padres Colony in 1834, and was a teacher in San Jose from 1836 to 1840. Sons Dionisio and Máximo were granted Rancho Fernandez in 1846. Noriega sold his share of the rancho to José Manuel Alviso in 1844.
With the cession of California to the United States following the Mexican–American War, the 1848 Treaty of Guadalupe Hidalgo provided that the land grants would be honored. As required by the Land Act of 1851, a claim for Rancho Quito was filed with the Public Land Commission in 1852, and the grant was patented to José M. Alviso and the heirs of José Zenon Fernandez (Dioniso Fernandez, Francisco Maximo Fernandez, Jose Zenon Fernandez, Manuela Loveto Fernandez, and Petra Enriquez Fernandez) in 1866.
In 1859, Alviso sold part of the rancho to José Ramon Argüello. Before the boundaries of the rancho were defined several families occupied what they thought was public land east of Cupertino.
José Noriega (1798–) was born in Asturias, Spain, and came to California with the Hijar-Padres Colony on the "Natalia" in 1834. He married Manuela Fernandez daughter of José Zenon Fernandez (–1844), who also came with Hijar-Padres Colony in 1834. Noriega was alcalde of San Jose 1839. Noriega was grantee of Rancho Los Meganos in 1835 (sold to John Marsh in 1837), Rancho Las Positas in 1839 (sold to Robert Livermore in 1854), and Rancho Quito in 1841 (sold to Manuel Alviso in 1844), and purchased Rancho Canada de los Vaqueros in 1847 (sold in 1856).
37°19′12″N 122°01′12″W﻿ / ﻿37.320°N 122.020°W﻿ / 37.320; -122.020
Legionella longbeachae

Legionella longbeachae is one species of the family Legionellaceae. It was first isolated from a patient in Long Beach, California. It is found predominantly in potting soil and compost. Human infection from L. longbeachae is particularly common in Australia, but cases have been documented in other countries including the United States, Japan, Greece and the UK.
Like other Legionella species, person-to-person transmission has not been documented, but unlike other species, the primary transmission mode has not been proven, but likely is inhalation or aspiration of dust from contaminated compost or soil that contains the organism causing legionellosis.
Modes of transmission include poor hand-washing practices after gardening, long-term smoking, and being near dripping, hanging flower pots. Awareness of a possible health risk with potting mix protected against illness. Inhalation and ingestion are possible modes of transmission. Exposure to aerosolized organisms and poor gardening hygiene may be important predisposing factors to L. longbeachae infection.
Compost must be handled with care, damped down with water to reduce dust before handling, and use of a face mask covering the nose and mouth to reduce the risk of inhaling the dust is needed, especially for those at high risk from infection.
Studies advocate the introduction of an industry standard that ensures the use of face masks when handling potting mix and attaching masks and warning labels to potting mix bags sold to the public.
Compost packaging in Australia has an L. longbeachae warning label. The New South Wales state government recommends that people reduce exposure to potting mix dust by following the manufacturers' warning present on potting mix labels, including:
Early symptoms include fever, chills, headache, shortness of breath, sometimes dry cough, and muscle aches and pain.
Most people who breathe in the bacteria do not become ill. The risk of disease is increased with increased age and smoking, and in people with weakened immune systems.
Ronda de la Universitat, Barcelona

Ronda de la Universitat is a major thoroughfare of central Barcelona, Catalonia, Spain, in lower side of the Dreta de l'Eixample, in the Eixample district. It links two of the city's three main squares, running from Plaça de Catalunya towards Plaça Universitat. There it meets Gran Via de les Corts Catalanes and Ronda de Sant Antoni begins. It's essentially the same street as Ronda de Sant Pere, which follows it right after Plaça de Catalunya. As the other ronda, it follows the original outline of the medieval city walls, particularly the wall of Tallers, above the area nowadays known as Raval, where a road called Carrer de Tallers runs partially parallel to it. Ronda de la Universitat was paved in 1872. It takes its name from the Universitat de Barcelona, which has had its main building at Plaça Universitat since the 19th century. Before its current name was approved in 1989, its official name was in Spanish: Universidad. The Biblioteca Judicial de Catalunya is on this street.
41°23′12″N 2°10′01″E﻿ / ﻿41.3867°N 2.1669°E﻿ / 41.3867; 2.1669
Ronda de Sant Pere

Ronda de Sant Pere is a thoroughfare in central Barcelona, Catalonia, Spain, one of the main roads in the lower side of Dreta de l'Eixample, part of the Eixample district. It runs from the Arc de Triomf, in Passeig de Lluís Companys, through Plaça Urquinaona towards Plaça de Catalunya, where the medieval city walls stood before the construction of Eixample. After Plaça de Catalunya it becomes Ronda de la Universitat.
It features the famous Rafael de Casanova monument, built in 1888 by Rossend Nobas, Josep Llimona and Alexandre Soler March for the Expo of that year, commemorating the Catalan leader who defended Barcelona during the Spanish War of Succession in the early 18th century. Several days every year, most notably on the National Day of Catalonia (September 11) and St George's Day (April 23), flower offerings take place by the statue.
The street is named after the neighbourhood of Sant Pere (Saint Peter), part of the Ciutat Vella district, located immediately below it, and the Monastery of Sant Pere de les Puel·les. Other streets in the area named after the saint include Carrer de Sant Pere més Alt, Carrer de Sant Pere Mitjà, Carrer de Sant Pere més Baix.
Autovía B-20

Ronda de Dalt (common name) or B-20 motorway is a ring road or beltway within Barcelona and other parts of its metropolitan area, running from l'Hospitalet de Llobregat, to Nus de la Trinitat in the Sant Andreu district of Barcelona. It was completed in 1992 on the occasion of the 1992 Summer Olympics. Parts of the road are completely underground whereas some other look pretty much like other thoroughfares in the city.
Nadhilah Suhaimi

Nadhilah Suhaimi merupakan seorang pelakon, pengarah dan penerbit yang telah berkecimpung semenjak tahun 2005 dalam industri teater Malaysia. Sebagai seorang penggiat yang prolifik, beliau telah mencapai pelbagai kejayaan termasuk dianugerahkan sebagai pelakon dan pengarah terbaik dalam beberapa festival teater di Malaysia. Pada tahun 2015, Beliau mewakili Malaysia ke Majlis Sastera Asia Tenggara yang diadakan di Bogor, Indonesia. Beliau juga merupakan Pengurus Bilik Sastera Asia yang mengumpulkan penyair dan seniman dari negara-negara Asia. Kini, beliau sedang melanjutkan pelajaran di peringkat Sarjana dalam bidang Teater Pendidikan di Universiti Pendidikan Sultan Idris. Kini beliau sedang berkhidmat sebagai guru di SMK Datuk Haji Mohamed Nor Ahmad di Pulau Pinang.
Nadhilah Suhaimi dilahirkan pada tahun 1985 di Tumpat, Kelantan. Anak keempat dari enam beradik ini mendapat pendidikan awal di Sekolah Kebangsaan Kota dan menyambung pelajaran menengahnya di SMK Pintu Geng, Kota Bharu. Beliau kemudian melanjutkan pelajaran ke tingkatan 6 di SMK Kota, Kelantan. Setelah tamat tingkatan 6, beliau telah melanjutkan pelajarannya dalam bidang Pendidikan Seni Visual dan Minor Teater dalam Pendidikan di Universiti Pendidikan Sultan Idris. Semenjak di bangku sekolah menengah lagi, beliau telah mula aktif dalam kegiatan seni, budaya dan sastera di negeri Kelantan. Bakat seninya semakin menyerlah apabila beliau mengikuti pengajian Minor Teater dalam Pendidikan di UPSI. Semenjak itu, beliau terus berkarya dan berkembang dengan cemerlang dalam teater dan puisi tanahair.
https://www.thestar.com.my/lifestyle/entertainment/2017/07/07/making-theatre-matter
https://www.themalaysianinsight.com/g/40767
https://www.hmetro.com.my/rap/2018/03/317490/raja-besar-maha-gading-di-usm
https://www.wilayahku.com.my/teater-rakyat-uda-dan-dara/#.X5sCIYgzZPZ
https://news.nestia.com/detail/-/2569189
https://www.mstar.com.my/lokal/semasa/2016/04/17/teater-atas-pokok-diiktiraf-mbor
https://malaysiadateline.com/teater-atas-pokok-cetus-kelainan-baru-persana-seni-tanahair/
http://gigitankerengga.blogspot.com/2015/01/nur-yang-murtad-dan-dua-pelakon-wanita.html
Persembahan Bangsawan Di Sarawak

Buku Persembahan Bangsawan Di Sarawak merupakan buku yang diterbitkan oleh Universiti Malaysia Sarawak, dengan nombor ISBN978-967-5527-23-4. Ia terdiri daripada 324 halaman dan berharga RM66.00 dan diterbitkan pada tahun 2011.
Nur Afifah Vanitha binti Abdullah adalah pensyarah kanan Program Drama dan Teater, Fakulti Seni Gunaan dan Kreatif (FSGK), Universiti Malaysia Sarawak (UNIMAS), Kota Samarahan, Sarawak.
Beliau memperoleh Ijazah Sarjana Drama dari Syracuse University, New York (1997) dan seterusnya Ijazah Doktor Falsafah Drama dan Teater dari Universiti Sains Malaysia (2009).
Bidang kepakaran beliau adalah pengarahan; sejarah teater; serta teori dan kritikan drama dan teater. Beliau terlibat dalam penyelidikan tentang persembahan bangsawan di Sarawak sejak tahun 2002 dan banyak menulis tentang subjek ini sejak tahun 2003.
Kini beliau bertugas sebagai Pensyarah Kanan di Pusat Pengajian Bahasa, Kesusateraan, dan Kebudayaan Melayu, Fakulti Sains Sosial dan Kemanusiaan (FSSK), Universiti Kebangsaan Malaysia (UKM), Bangi, Selangor.
Persembahan bangsawan mula dipentaskan di Sarawak sekitar awal abad ke-20 oleh kumpulan-kumpulan bangsawan dari Tanah Melayu dan Singapura. Teater Melayu ini komersial sifatnya segera muncul popular dalam kalangan masyarakat tempatan ketika itu. Sekitar 1930-an, masyarakat tempatan negeri ini mula mementaskan bangsawan, terutamanya di kampung-kampung Melayu di sepanjang kawasan persisir pantai Sarawak. Apa yang menarik adalah sebelum ini, ramai yang kurang mengetahui bahawa masyarakat tempatan Sarawak memilik tradisi penganjuran persembahan bangsawannya yang tersendiri. Apakah kaedah dan tujuan persembahan bangsawan masyarakat ini sama dengan pementasan bangsawan yang dianjurkan oleh kumpulan-kumpulan bangsawan dari Tanah Melayu dan Singapura? Buku ini menyediakan jawapan kepada persoalan tersebut dengan memperincikan perkembangan dan perubahan bangsawan di Sarawak selari dengan suasana ekonomi, politik, dan sosial masyarakat melayu tempatan 1914-2004. Persembahan bangsawan di Sarawak dibincangkan mengikut emoat fasa perkembangannya iaitu, bangsawan Tanah Melayu dan Singapura, bangsawan Kampung, bangsawan era 1980-an, dan bangsawan Sarawak. Penerbitan buku ini adalah sebahagian daripada usaha melengkapkan jurang ilmu persembahan bangsawan di Malaysia, khususnya di Sarawak
Nur Afifah Vanitha binti Abdullah. (2009). Perkembangan dan Perubahan Persembahan Bangsawan di Sarawak, 1914-2004. Pulau Pinang: Universiti Sains Malaysia (USM).
Senarai Persembahan Pembukaan dan Selingan Anugerah Juara Lagu

Anugerah Juara Lagu merupakan sebuah rancangan pertandingan yang diterbitkan oleh TV3 yang membariskan lagu-lagu terbaik secara tahunan untuk dipilih oleh juri profesional sebagai lagu terbaik tahunan. Setiap tahun sebuah lagu akan dipilih sebagai Juara Keseluruhan dan diangkat sebagai Lagu Terbaik Sepanjang Tahun. Sepanjang penganjuran, pelbagai artis tempatan pernah diundang untuk menjayakan persembahan pembukaan dan selingan. Pemilihan artis-artis ini dibuat oleh produksi Muzik Muzik berdasarkan tema Anugerah Juara Lagu dan kemampuan menjayakan persembahan khas secara live bersama orkestra.
Secara tradisinya, pemenang Juara Lagu pada tahun berkenaan akan membuat persembahan penutup (victory song).
Format persembahan selingan diubah bermula edisi ke-35 menerusi pengenalan segmen tajaan dimana artis jemputan tampil menyanyikan lagu tema penaja.
Segmen tajaan dihapuskan, kembali ke format asal.
Beruk Tok Ayah (drama)

Beruk Tok Ayah merupakan drama (telefilem) arahan Shuhaimi Lua yang mengisi slot Cerekarama TV3 pada 14 Jun 2014 (10:00 pm) sempena Hari Bapa. Drama ini turut dibintangi oleh Wan Hanafi Su, Zamarul Hisham, Mohd Shafie Naswip, Intan Ladyana sebagai Junaidah, Azhan Rani (Jusoh) dan Keena Mentor (Lia).
Rakaman drama Beruk Tok Ayah dilakukan di negeri Kelantan bagi menyesuaikannya dengan drama Beruk Tok Ayah yang bercirikan budaya, latar sosialnya, dan juga merupakan negeri tempat kelahiran pengarah itu.
Skrip drama Beruk Tok Ayah ini ditulis oleh MF Kencana, dan drama ini turut membariskan barisan pelakon hebat selain karya yang berkualiti. Menampilkan tiga pelakon utama iaitu Wan Hanafi Su yang melakonkan watak Tok Ayah, Zamarul Hisham (Hisham) dan Shafie Naswip (Syukor), Shuhaimi menggabungkan ketiga-tiga individu ini yang memegang gelaran Pelakon Lelaki Terbaik.
Drama Beruk Tok Ayah ini dianggap istimewa kerana memaparkan kebudayaan dan kesenian orang Pantai Timur dan merupakan drama terbitan Mache Allstar United Sdn Bhd. Drama ini turut menonjolkan permainan dikir barat dan Mak Yong selain keindahan alam negeri Kelantan itu sendiri. Antara lokasi yang menjadi pilihan untuk telefilem ini ialah Pantai Mek Mas, Kota Bharu dan Pantai Sri Tujuh. Pengambaran dijalankan selama seminggu di sana.
Drama ini mengisahkan mengenai seorang tua yang dikenali sebagai Tok Ayah yang hidup keseorangan selepas kematian isteri dan cuma ditemani beruk kesayangannya yang digelar Comel. Comel dijadikan sebagai punca pendapatan mengambil upah memetik kelapa. Tok Ayah mempunyai seorang anak, Hisham namun anaknya itu jarang menziarahinya.
Hisham yang sudah beristeri dengan Junaidah leka berjudi laga ayam. Dia cukup memusuhi beruk ayahnya yang dianggap membawa sial kepada dirinya. Hisham menganggap Comel menyebabkan ayahnya enggan menjual tanah pusaka untuk membantunya membayar hutang. Beruk itu juga dianggap penyebab kematian ibunya yang dilanggar kereta api.
Di samping mengambil upah memetik kelapa, Tok Ayah juga ialah tokoh dikir barat. Dalam dunia dikir, Tok Ayah dimusuhi Jusoh, seorang pengusaha persembahan dikir barat yang membawa imej moden dalam persembahannya.
Jusoh juga memusuhi Hisham yang telah merampas dan berkahwin dengan Junaidah, bekas kekasihnya. Tok Ayah mempunyai seorang anak angkat, Syukor seorang pelajar universiti dan dia bersama kekasihnya Lia, penggiat mak yong merancang membuka sekolah melatih beruk untuk ayahnya.
முறுக்கு

முறுக்கு என்பது உளுந்து மாவு, அரிசிமாவு, கலந்து உருவாக்கப்படும் ஒரு பலகாரம் ஆகும்.
முறுக்கிய நிலையில் அச்சு மூலம் பிழியப்படுவதால் முறுக்கு எனப்படுகிறது.
இந்த மாவுடன் எள், ஓமம், நெய் அல்லது டால்டா அல்லது தேங்காய்ப் பால் போன்றவை கலந்து சிறிது கெட்டியாகப் பிசைந்து முறுக்குக்கான அச்சில் இட்டு பிழிந்து எடுக்கின்றனர். அதன் பிறகு வாணலியில் எண்ணெய் ஊற்றிச் சுட வைத்து அந்த எண்ணெயில் பிழிந்து வைத்த முறுக்கைப் பொரித்து எடுப்பர். இது தமிழர்களின் உணவுப் பொருட்களில் விரும்பி உண்ணப்படும் முதன்மைச் சிற்றுண்டிகளுள் ஒன்றாகும்.
மணப்பாறையில் தேங்காய்ப்பால் சேர்த்துச் செய்யும் அரிசி முறுக்கு பெயர் பெற்றது.
முறுக்கு பிற தென்னிந்திய மாநிலங்களிலும் இந்தியா தவிர இலங்கை, மலேசியா போன்ற நாடுகளிலும் பரவலாக வாழும் தமிழர்களாலும் விரும்பி உண்ணப்படுகிறது.
2 முறுக்கு செய்முறை
மணப்பாறை முறுக்கு

மணப்பாறை முறுக்கு பரவலாக அறியப்பட்ட முறுக்கு வகைகளில் ஒன்று. இதன் தனித்துவமான சுவையினால் பிரபலமாகியுள்ளது. இது இந்திய மாநிலமான தமிழ்நாட்டின் திருச்சிராப்பள்ளி மாவட்டத்தில் உள்ள மணப்பாறை நகரத்தின் பெயரிடப்பட்ட சிற்றுண்டியாகும்.
தமிழகத்தின் பிற பகுதிகளுக்கும் பிற இந்திய மாநிலங்களுக்கும், வெளிநாடுகளுக்கும் கூட மணப்பாறை முறுக்கு கொண்டு செல்லப்படுகிறது. மணப்பாறை முறுக்கின் சுவைக்குக் காரணம் அங்கு நிலத்தடியில் இருந்து எடுக்கப்படும் தண்ணீர் இயற்கையாக உப்புச்சுவை கொண்டமையேயாகும். இந்த நீரைக் கொண்டு முறுக்கு தயாரிக்கப்படுவதால் அவை சுவையாக இருப்பதாகப் பல ஆண்டுகளாக முறுக்குத் தொழில் செய்துவரும் வியாபாரிகள் கூறுகின்றனர்.
ஏறத்தாழ 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு குடிசைத் தொழிலாகத் தொடங்கப்பட்ட இந்த முறுக்கு வியாபாரம், தற்போது மணப்பாறை நகரில் சுமார் 100 குடும்பங்களின் வாழ்வாதாரமாக உள்ளது.
பிமினி முறுக்கு

பிமினி முறுக்கு என்பது கரைக்கு அப்பால் கடலில் மீன்பிடிக்கும் இழுவைப் படகுகளிலும் விளையாடுக்குரிய படகுகளிலும் பயன்படுகின்றது. "பிமினி முறுக்கு" ஒரு கயிற்றின் முனையில் தடம் ஒன்றை உருவாக்குகிறது. இந்தத் தடம், கட்டும் முறையினால் உருவாக்கப்படும் நீண்ட கயிற்றுச் சுருளினால் இறுக்கமாகக் கட்டப்படுகிறது. பிமினி முறுக்குத் தடம் அது அமைந்திருக்கும் கயிற்றிலும் கூடிய வலிமை கொண்டது. தான் கட்டப்பட்டுள்ள கயிற்றின் வலிமையைக் குறைக்காத மிகச் சில முடிச்சுக்களுள் இதுவும் ஒன்று.
சுற்றுக்கள் அதிகமாகும்போது முடிச்சின் வலிமை அதிகமாகிறது என்று முற்காலத்தில் பலர் நம்பினர். தனியொரு கயிற்றில் 20-30 சுற்றுக்களும், பின்னப்பட்ட கயிற்றில் 60 அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட சுற்றுக்களும் மிகக்கூடிய வலிமை தொட்டவை எனவும் சொல்லப்பட்டது ஆனால் ,
அச்சு முறுக்கு

அச்சு முறுக்கு (Achappam) என்பது பிரத்யேக வகை அச்சை பயன்படுத்தி சுடப்படுகிறது. கேரள மாநிலம் மற்றும் தமிழ்நாட்டில், கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில், கிறிஸ்தவர்களிடையே திருமணம் போன்ற சிறப்பு நாட்களில் அச்சு முறுக்கு அல்லது அச்சப்பம் இன்றியமையாத பணியாரம் ஆகும். இந்தப் பணியாரம் செய்யும் முறை மத்திய கிழக்கு ஆசிய நாடுகளில் இருந்து, இந்தியாவில் அறிமுகம் செய்யப்பட்டது என்று கருதப்படுகிறது.
அரிசி மாவில் 4 முதல் 6 வரை கோழிமுட்டை உடைத்து ஊற்றி, தேங்காய் பால் பயன்படுத்தி பிசைய வேண்டும். இதில் சற்று சீரகம் மற்றும் எள்ளு ஆகியவை கலந்து கிண்ட வேண்டும். விருப்பம் போல் சர்க்கரையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். கொதிக்கும் தேங்காய் எண்ணெயில் முக்கி சூடு செய்த மாவின் முக்கால் வாசி வரையில் எண்ணெயில் விட்டு மாவு படிந்த பிறகு அதை தேங்காய் எண்ணெயில் அழுத்திப் பிடிக்க வேண்டும். சற்று நேரத்திலேயே அச்சில் உள்ள மாவு தானாகவே விடுபட்டு தேங்காய் எண்ணெயில் விழும். அது சிவப்பு நிறமாக மாறும்போது எடுத்து எண்ணெய் வடிகட்டி நீக்கவும். ஈரம் இல்லாத பாத்திரத்தில் அச்சு முறுக்கினை பாதுகாப்பாக இரண்டு மாதங்கள் வரையில் வைக்க முடியும். சர்க்கரை அல்லது வெல்லப் பாகு செய்து அச்சு முறுக்கில் பயன்படுத்தலாம்.
பானிபூரி

பானிபூரி என்பது தின்பண்டமாகும். இது இந்தியா, பாக்கித்தான், வங்காளதேசம், நேபாளம் ஆகிய நாடுகளில் பிரபலமானது. இது பூரியில் சுவை நீரை ஊற்றி, மொறுமொறுப்பான சுவையிலான மசாலாவுடன் உருளைக்கிழங்கை கலந்து செய்யப்படும். புளி, மிளகாய்ப் பொடி, வெங்காயம் ஆகியவற்றை கலந்து சுவை கூட்டப்படும். இது வட இந்திய பகுதிகளில் பிரபலமான உணவு வகையாகும்.
பீட்டர் மாம்பழம்

பீட்டர் மாம்பழம் என்பது மாம்பழ வகைகளில் ஒன்று ஆகும். இதற்கு நடுசாலை, ராஸ்புரி, பெரி, கிரேப், பீட்டர் பசந்த் போன்ற பிற பெயர்கள் உண்டு. ஆண்டுதோறும் சீரான மகசூல் கொடுக்கக்கூடியது. நல்லநறுமணத்துடன் இந்த பழம் சிறியதாகவும், தரமானதாகவும், இனிப்பாக சுவை உடையதாகவும், மிருதுவானதாகவும், நார் அற்றதாகவும், சதைப்பற்றுடன் சாறு நிறைந்ததாகவும் இருக்கும்.
அர்கா அன்மோல் மாம்பழம்

அர்கா அன்மோல் என்பது ஒரு கலப்பு ஒட்டு இரகமாகும். இது அல்போன்சா மற்றும் ஜனார்தன் பசந் இரகங்களைக் கொண்டு இனச்சேர்கை மூலம் உருவான மா வகையாகும். இம்மரம் ஆண்டு தோறும் சீரான விளைச்சல் தரக்கூடியது. மிக நல்ல இருப்புத்தன்மைக் கொண்டதால் நீண்டதொலைவுக்கு எடுத்துச்செல்லலாம். பஞ்சு சதை இல்லாததால் ஏற்றுமதி இரமாக உள்ளது. இனிப்பும் புளிப்பும் கலந்த சுவை உடையது. சீரான ஆறஞ்சு நிறச்தைப்பற்றுக் கொண்டது.
ஆறாவது அகில இந்திய மாங்கனி விழா மலர், கிருட்டிணகிரி, தர்ம்புரி மாவட்டத்திற்கேற்ற மா இரகங்கள். கட்டுரை.
ஓபைடு சித்திக்கி

ஓபைடு சித்திக்கி (7 January 1932 – 26 July 2013) ஓர் இந்திய மரபியலறிஞரும் மூலக்கூறு உயிரியலாளரும் ஆவார். டாட்டா அடிப்படை ஆராய்ச்சி கழகத்தின் தேசிய உயிரிஅறிவியல் மையத்தின் நிறுவுநராகவும் முதல் இயக்குனராகவும் இருந்துள்ளார். மரபணு அமைப்பு, மரபியல் மீள்சேர்க்கை, புரதத் தொகுப்பின் மரபியல் கட்டுப்படுத்தல் ஆகிய புலங்களில் முக்கியமான கண்டுபிடிப்புகளைச் செய்துள்ளார். சுவை, மணம் ஆகிய உணர்ச்சிகளின் நரம்புமண்டல மரபியல் கூறுகளை ஆய்வு செய்தார். 2006இல் பத்ம விபூசண் விருதினைப் பெற்றார்.
சாந்திநிகேதன்

சாந்திநிகேதன் (Santiniketan) (Bengali: শান্তিনিকেতন) இந்தியாவின் , மேற்கு வங்க மாநிலத்தின் பிர்பூம் மாவட்டத்தில், போல்பூர் எனுமிடத்தில், கொல்கத்தாவிலிருந்து வடமேற்கே 180 கி. மீ., தொலைவில் அமைந்துள்ளது. இவ்விடத்தில் இரவீந்திரநாத் தாகூர் 1862ஆம் ஆண்டில் புகழ்பெற்ற விஸ்வபாரதி பல்கலைக் கழக நகரை நிறுவினார். சாந்திநிகேதனில் அமைந்துள்ள விஸ்வபாரதி பல்கலைக்கழகம் 1952ஆம் ஆண்டு முதல் இந்திய நடுவண் அரசின் கீழ் மத்தியப் பல்கலைக்கழகமாக செயல்படுகிறது. இதனை உலகப் பாரம்பரியச் சின்னப் பட்டியலில் யுனெஸ்கோ இணைத்துள்ளது.
சாந்தி என்ற சமஸ்கிருத சொல்லிற்கு அமைதி என்றும், நிகேதன் என்ற சொல்லிற்கு வீடு எனப் பொருள்படும். இரண்டு சொற்களை இணைத்து சாந்திநிகேதன் எனப் பெயரிடப்பட்டது.
கும்பம்

கும்பம் (Sanskrit: कुम्भ),என்பது ஒரு முழுமையான குடம், அல்லது ஜாடி ஆகும். இதைக் கலசம் என்றும் கூறுவர். இந்து மதப் புராணங்களில் இது கருப்பை எனும் அர்த்தத்துடன் குறிப்பிடப்படுகிறது. இது மனிதர்களின் வாழ்வாதாரம், வளம், வாழ்க்கை, இனப்பெருக்க சக்தி ஆகியவற்றை பிரதிபலிக்கிறது எனவும் குறிக்கின்றன. இந்து மதத்தின் தொன்மவியல் மற்றும் வேதங்களில் உள்ள பல குறிப்புகளில் மனிதன் கும்பத்தில் (கருப்பையில்) இருந்து பிறந்தான் என சொல்லப்படுகிறது. புராண காலத்து முனிவரான அகத்தியர் கருவின் (கும்பத்தின்) வெளியே பிறந்தார் என்று கூறப்படுகிறது. மங்கல விழாக்கள், சமய விழாக்கள் மற்றும் சடங்குகளில், கும்பத்தில் (பானைகளில்) நீரையும், இலைகளையும் நிரப்பி அலங்கரிக்கின்றனர். இந்தச் சடங்குகள் பழங்காலம் முதல் இன்றுவரை வழக்கத்தில் இருந்து வருகின்றன.
இந்திய ஜோதிடத்தில் கும்பம் ஒரு ராசியாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இராமாயணத்தில் வரும் இராவணனின் தம்பியின் பெயரான கும்பகர்ணன், கும்பத்தின் பெயராலேயே குறிப்பிடப்படுகிறது.
தாத்தமங்கலம் குதிரை வேலா

தாத்தமங்கலம் குதிரை வேலா அல்லது அங்கடி வேலா (Tattamangalam Kuthira Vela அல்லது Angadi Vela) என்பது தென்னிந்தியாவின், கேரளத்தின், பாலக்காடு மாவட்டத்தில் உள்ள தாத்தமங்கலம் என்ற சிற்றூரில் நடத்தப்படும் ஒரு திருவிழா. மலையாள மொழியில் குதிரா என்றால் " குதிரை " என்றும் வேலா என்றால் "திருவிழா" என்றும் பொருள். திருவிழாவின் போது, உள்ளூர் மக்களால் குதிரை பந்தயம் நடத்தப்படுகிறது. குதிரை செலுத்துபவர்கள் அண்டை மாநிலமான தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள்.
இங்கு கரியால் கருப்பு நிறத்தை உடலில் பூசிக்கொண்ட பல தன்னார்வலர்களைக் காணலாம்; இந்த ஆடவர் பந்தயத்தைக் காண்பதற்காக சாலையோரம் நிற்கும் மக்களைக் கட்டுப்படுத்தும் காவலர்கள் ஆவர். இது கரி வேலா என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.
குதிரை வேலாவின்போது, மாநில நெடுஞ்சாலை 27 இன் இருபுறமும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கே.எஸ்.இ.பி. அலுவலகத்திலிருந்து வேட்டக்கருப்பன் சுவாமி கோயில் வரை கூடுகிறார்கள்.
ஐஎன்ஏ வழக்குகள்

ஐஎன்ஏ வழக்குகள் (INA trials) அல்லது செங்கோட்டை வழக்குகள் (Red Fort Trials) என்பது பிரித்தானிய இந்தியாவில் நவம்பர் 1945-பெப்ரவரி 1946 காலகட்டத்தில் இந்திய தேசிய இராணுவத்தின் (ஐஎன்ஏ) உறுப்பினர்கள் சிலர் மீது பிரித்தானிய அரசு தொடர்ந்த வழக்குகளைக் குறிக்கிறது.
இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்த பின்னர் சுபாஷ் சந்திர போசின் இந்திய தேசிய இராணுவத்தின் உறுப்பினர்களாக இருந்து கைது செய்யப்பட்டவர்களை இராணுவ நீதி மன்றம் மூலம் தண்டிக்க காலனிய அரசு முடிவு செய்தது. இவற்றுள் பத்து உறுப்பினர்களின் வழக்குகள் தில்லி செங்கோட்டையில் நடைபெற்றன. தேசத் துரோகம், வன்கொடுமை, கொலை, கொலைக்கு துணை போதல் போன்ற குற்றங்கள் ஐஎன்ஏ போர்க்கைதிகள் மீது சுமத்தப்பட்டன. இவற்றுள் முதலாவதாக கர்னல் பிரேம் சகால், கர்னல் குருபக்‌ஷ் சிங் தில்லான், மேஜர் ஜெனரல் ஷாநவாஸ் கான் ஆகிய மூவர் மீதும் இணைந்து ஒரு வழக்கு தொடரப்பட்டது. இது இந்தியா முழுவதிலும் மிகுந்த பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. பிரித்தானிய இராணுவத்தில் பணிபுரிந்த இவ்வதிகாரிகள் பின்பு போசின் இந்திய தேசிய இராணுவத்தில் இணைந்து ஜப்பானியப் படைகளுக்கு ஆதரவாக பிரித்தானியப் படைகளை எதிர்த்துப் போரிட்டிருந்தனர். எனவே இவர்கள் மீது அரச துரோகக் குற்றமான “பிரித்தானியப் பேரரசர் மீது போர் தொடுக்க” முயன்றனர் என்ற குற்றச்சாட்டு சுமத்தப்பட்டது. மேலும் கொலை, மற்றும் கொலைக்குத் துணைபோதல் குற்றங்களும் சுமத்தப்பட்டன. ஆனால் இந்திய பொதுமக்கள் இவர்களை புரட்சியாளர்களாகவும், விடுதலைப் போராட்ட வீரர்களாகவும் கருதியதால் காலனிய அரசின் செயல்பாடுகள் மீது கடும் அதிருப்தி கொண்டனர். இந்திய தேசிய காங்கிரசு மற்றும் முஸ்லிம் லீக் போன்ற கட்சிகளும் இவ்வழக்குகளை எதிர்த்தன. குற்றம் சாட்டப்படவர்களுக்கு உதவ குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டன. ஜவகர்லால் நேரு போன்ற காங்கிரசு தலைவர்கள் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் சார்பில் வழக்குரைஞர்களாக வழக்கில் கலந்து கொண்டனர். இவ்வழக்குகள் பம்பாய் கலகம் போன்ற பிரித்தானிய இந்தியப் படைத்துறைக் கலகங்களுக்குத் தூண்டுகோலாக அமைந்தன. இராணுவ நீதிமன்றங்கள் இவ்வழக்குகளில் ஐஎன்ஏ வீரர்கள் குற்றவாளிகள் எனத் தீர்ப்பளித்து அவர்களுக்கு நாடுகடத்தல் தண்டனை வழங்கின. ஆனால் இது இந்தியர்களிடையே பெரும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியதால், இந்தியாவின் தலைமைத் தளபதி ஜெனரல் கிளாட் ஆச்சின்லெக் தண்டனையை நிறைவேற்றாமல் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களை விடுவித்து விட்டார்.
இந்திய மாவட்ட நீதிமன்றங்கள்

இந்திய மாவட்ட நீதிமன்றங்கள்- மாவட்ட நீதிபதியின் தலைமையில் இயங்கும் நீதிமன்றங்களாகும். இந்திய மாவட்ட அளவில் நீதிபரிபாலணங்களை புரிகின்றன. இந்திய மாநில உயர் நீதிமன்றங்களின் தலைமை நீதிபதிகளின் மேலாண்மையில் இயங்குபவைகளாகும்.
மாவட்ட நீதிமன்றங்களின் அதிக அதிகாரம் வாய்ந்த நீதிமன்றங்களாக மாவட்டம் மற்றும் தொடர் விசாரணை (செசன்சு-குற்றவியல் தொடர் உசாவல்) நீதிமன்றங்கள் விளங்குகின்றன. இது முதன்மை உரிமை இயல் (சமூக நலன்-சிவில்) நீதிமன்றங்களாகும். இதில் வழக்காடற்குறிய (முறை மன்ற விசாரணை (அ) சோதிக்கக்கூடிய வழக்குகள்-டிரையல்) வழக்குகள் நடைபெறுகின்றன. இவைகள் குற்றங்களுக்கு தண்டணை அளிக்கக்கூடிய மற்றும் உச்ச பட்சத் தண்டணையளிக்கும் (கேப்பிட்டல் பனிஷ்மென்ட்) அதிகாரங்களைக் கொண்டுள்ளன.
மாவட்ட நீதிமன்றங்கள்
மாவட்ட உரிமை இயல் நீதிமன்றம், மாவட்ட கூடுதல் நீதிமன்றம், இணை மாவட்ட நீதிமன்றம், உதவி மாவட்ட நீதிமன்றம், சிறு வழக்குகள் நீதிமன்றம் (ஸ்மால் காசஸ் கோர்ட்), முதன்மை பெருநகரக் குற்றவியல் நடுவர் நீதிமன்றம் (பர்ஸ்ட் மெட்ரோபாலிட்டன் மாஜிஸ்டிரேட் கோர்ட்), கூடுதல் முதன்மை பெருநகரக் குற்றவியல் நடுவர் நீதிமன்றம், அமர்வு நீதிமன்றம், கூடுதல் அமர்வு நீதிமன்றம் மற்றும் உதவி அமர்வு நீதிமன்றம்.
(குறிப்பு- முதன்மை, இரண்டாம், மூன்றாம் படிநிலைகளில் நீதிமன்றங்கள் அந்தந்த மாவட்டங்களின் வழக்குகளின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப நீதிமன்றங்கள் செய்ல்படும்)
மாவட்ட நீதிபதி
என்ற சொல் ஒர் உரிமை இயல் நீதிபதி, கூடுதல் மாவட்ட நீதிபதி, இணை மாவட்ட நீதிபதி, உதவி மாவட்ட நீதிபதியையும், சிறு வழக்குகள் நீதிமன்றத்தின் முதன்மை நீதிபதியையும், முதன்மைப் பெருநகரக் குற்றவியல் நடுவரையும், கூடுதல் முதன்மை பெருநகரக் குற்றவியல் நடுவரையும், அமர்வு நீதிபதி, கூடுதல் அமர்வு நீதிபதி மற்றும் உதவி அமர்வு நீதிபதிகளையும் குறிக்கும்.
மாவட்ட நீதிபதி நியமனம்
ஒரு மாநிலத்தின் மாவட்ட நீதிபதிகளைத் தேர்ந்தெடுப்பது, நியமனம் செய்வது, பதவி உயர் செய்யப்படுவது போன்ற விவகாரங்கள் அந்த மாநில ஆளுநரால் (மாநில அரசு பரிந்துறைகளின் பேரில்) உயர் நீதிமன்றத்தை கலந்தாலோசித்து நியமனம் செய்யப் படுகின்றனர்.
தகுதிகள்
மாவட்ட நீதிபதியாவதற்கு தகுதிகளாக வரையறுக்கப்பட்டுள்ளவை- ஒரு நபர் மத்திய அல்லது மாநில அரசின் கீழ் பணிபுரியாதிருக்க வேண்டும், 7 ஆண்டுகளுக்கு குறையாமால் வழக்குரைஞராக பணிப் புரிந்திருக்க வேண்டும். மற்றும் அத்தகைய நியமனத்திற்கு உயர் நீதிமன்றத்தால் பரிந்துரைக்கப் பட்டிருக்கவேண்டும்.
மாவட்ட மற்றும் தொடர் விசாரணை (செசன்சு) நீதிமன்றங்களுக்கு உதவியாக மாவட்டத் துணை (சார்) நீதிமன்றங்கள் செயல் படுகின்றன.
மூன்றடுக்கு அமைப்பில் செயல்படுகின்றன.
உரிமை இயல் (சமூக நலன்-சிவில்) பிரிவில் (கீழ்நிலை) நீதிபதியாக உரிமை இயல் நீதிபதியின் கணைகாணிப்பிலும், குற்றவியல் பிரிவில் கீழ் நீதிமன்ற நீதிபரிபாலணை நடுவரின் (மாஜிஸ்ட்ரேட்) கண்காணிப்பிலும் செயல்படுகின்றன.
உரிமை இயல் பிரிவில் (மேல் நிலை) நீதிபதியாக உரிமை இயல்(சமூக நலன்-சிவில்) நீதிபதியின் கண்காணிப்பிலும், குற்றவியல் பிரிவில் மேல் நீதிமன்ற நீதிபரிபாலணை நடுவரின் (மாஜிஸ்ட்ரேட்) கண்காணிப்பிலும் செயல்படுகின்றன.
மாவட்ட நீதிமன்றங்கள் மாவட்ட நீதிபரிபாலணைநில் தன்னாட்சிப் பெற்று இயங்கிகின்றன. ஒவ்வொரு மாவட்டங்களிலும் மாவட்டச் சட்ட சங்கங்களை நிறுவி அதன் பலனாக நியாயமான, பாரபட்சமற்ற அச்சமின்றி நீதிபரிபாலணை புரிகின்றன.
மாவட்ட நிதிமன்றங்களில் தேங்கிக்கிடக்கும் வழக்குகளினாலும், காலந்தாழ்ந்த (நீதி) நீதிபரிபாலணையாலும் , நீதிபரிபாலணையில் மிகப்பெரிய பின்னடைவை ஏற்படுத்துகின்றன.
இந்திய நுகர்வோர் பாதுகாப்புச் சட்டம், 1986

இந்திய நுகர்வோர் பாதுகாப்புச் சட்டம், 1986 (தி கன்சியூமர் புரட்டக்சன் ஆக்ட், 1986) இந்தியாவில் வாழும் மக்களின் நுகர்வுத் தன்மையை பாதுகாக்கும் பொருட்டு இந்திய அரசால் ஏற்படுத்தப்பெற்றச் சட்டமாகும். டிசம்பர் 1986, 1987 முதல் இச்சட்டம் அமலுக்கு வந்தது.
இச்சட்டம் 1991 மற்றும் 1993 களில் திருத்தச் சட்டங்களாக வெளிவந்தன. நுகர்வோர் பாதுகாப்பை மேலும் வலுப்படுத்தும் விதமாகவும், அதன் செயற்பாடுகள், முக்கியத்துவங்கள் அதிகரிக்கப்பட்டு டிசம்பர், 2002 இல் புதிய திருத்தச்சட்டமாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு, மார்ச் 15, 2003 புதிய பரிமானங்களுடன் வெளியிடப்பட்டு அமலுக்கு வந்தது.
இதன்படி வடிவமைக்கப்பட்ட விதிகள் நுகர்வோர் பாதுகாப்பு விதிகள், 1987 என அழைக்கப்படுகின்றன. இந்த விதிகள் மார்ச் 5, 2004 முதல் நாட்டுக்கு அறிமுகம் செய்யப்பட்டது.
கீழே காணப்படும் நுகர்வோரின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்காக இச்சட்டம் இயற்றப்பட்டது
உதாரணம்;
நுகர்வோர் பாதுகாப்புச் சட்டம் 1986 பிரிவு 9ன் கீழ் இந்தியாவில் மூன்று நிலையிலான முகமைகள் செயல்படுகின்றன.
மாவட்டக் குறைதீர் மன்றத்தை இந்திய அரசின் முன் ஒப்புதலுடன் ஒவ்வொரு மாநில அரசும் மாவட்ட அளவில் இம்மன்றத்தை அமைத்திட வேண்டும். இம்மன்றத்தின் தலைவர் பதவிக்கு மாவட்ட நீதிபதி தகுதியுடையவர் தலைவராகவும், இரண்டு உறுப்பினர்களைக் கொண்டும் அமைக்கப்பட வேண்டும். இருவரில் ஒருவர் பெண் உறுப்பினராக இருக்க வேண்டும். பெண் உறுப்பினர் சமூக சேவையில் ஆர்வமுடையவராக இருக்க வேண்டும். மற்றொரு உறுப்பினர் சமூக சேவை, பொருளாதாரம், வணிகம், தொழில், சட்டம், கணக்கியல் போன்ற துறைகளில் போதுமான அறிவும் முன் அனுபவமும் இருக்க வேண்டும். ஆக இந்த மன்றத்தில் தலைவர் உட்பட மூன்று உறுப்பினர்கள் இருப்பர். இம்மன்றத்தில் மாவட்ட எல்லையிலான வழக்குகள் மற்றும் 20 இலட்சம் ரூபாய் வரையிலான நஷ்ட ஈடுக்கான வழக்குகள் நடத்தப் பெறுகின்றன.
மாநில நுகர்வோர் குறைதீர் ஆணையத்தை இந்திய அரசின் முன் ஒப்புதலுடன் ஒவ்வொரு மாநில அரசும் மாநிலத் தலைநகரில் அமைத்திட வேண்டும். இந்த ஆணையத்தின் தலைவர் பதவிக்கு மாநில அரசால் நியமிக்கப்பட்ட உயர்நீதி மன்றத்தின் நீதிபதி தலைவராகவும், இரண்டு உறுப்பினர்களைக் கொண்டும் அமைக்கப்பட வேண்டும். இருவரில் ஒருவர் பெண் உறுப்பினராக இருக்க வேண்டும். இரு உறுப்பினர்களும் சமூக சேவை, பொருளாதாரம், வணிகம், தொழில், சட்டம், கணக்கியல் போன்ற துறைகளில் போதுமான அறிவும் முன் அனுபவமும் இருக்க வேண்டும். ஆக இந்த மன்றத்தில் தலைவர் உட்பட மூன்று உறுப்பினர்கள் இருப்பர். இந்த ஆணையத்தில் மாநில எல்லையிலான 20 இலட்சத்திற்கு மேல் 100 இலட்சம் ரூபாய் வரையிலான நஷ்ட ஈடுக்கான வழக்குகள் மற்றும் மாவட்டக் குறைதீர் மன்றத்தின் ஆணையின் மேலான முறையீடுகள் நடத்தப் பெறுகின்றன.
தேசிய நுகர்வோர் குறைதீர் ஆணையம்===
தேசிய நுகர்வோர் குறைதீர் ஆணையத்தை இந்திய அரசு, புதுதில்லியில் அமைத்துள்ளது. இந்த ஆணையத்தின் தலைவர் பதவிக்கு உச்சநீதி மன்றத்தின் நீதிபதி தலைவராகவும், நான்கு உறுப்பினர்களைக் கொண்டும் அமைக்கப்பட வேண்டும். உறுப்பினர்கள் நான்கு பேரும் சமூக சேவை, பொருளாதாரம், வணிகம், தொழில், சட்டம், கணக்கியல் போன்ற துறைகளில் போதுமான அறிவும் முன் அனுபவமும் இருக்க வேண்டும். ஆக இந்த மன்றத்தில் தலைவர் உட்பட ஐந்து உறுப்பினர்கள் இருப்பர். இந்த ஆணையத்தில் 100 இலட்சம் ரூபாய்க்கு அதிகமான நஷ்ட ஈடுக்கான வழக்குகள் மற்றும் மாநில நுகர்வோர் குறைதீர் ஆணையத்தின் ஆணையின் மேலான முறையீடுகள் நடத்தப் பெறுகின்றன.
இந்திய உயர் நீதிமன்றங்கள்

இந்தியாவின் நீதியாண்மை அமைப்பு அதன் உச்ச நீதிமன்றத்தால் வரையறுக்கப்பட்டதாகும். இதன்படி அமைக்கப்பட்ட 25 இந்திய உயர் நீதிமன்றங்கள்' தத்தம் வரம்பிற்குட்பட்ட மாநிலங்களில் நீதிமுறைப் பணிகளை செலுத்துகின்றன. இந்தியாவின் மாநிலங்கள் மற்றும் ஒன்றிய பகுதிகள் இவற்றின் நீதியாண்மையின்கீழ் வருகின்றன.
வரையறை
உயர்நீதிமன்றங்களுக்கு கீழ் உரிமையியல் (சமூக நலன்) நீதிமன்றங்கள் (சிவில்), குடும்ப நல நீதிமன்றங்கள், குற்றவியல் நீதிமன்றங்கள் (கிரிமினல்) மற்றும் இதர மாவட்ட நீதிமன்றங்கள் செயல்படுகின்றன.
தண்டனை அதிகாரம்
உயர்நீதிமன்றங்களின் மூல நீதிமுறைமையின் முதன்மையானது மாநிலத்தின் உரிமை இயல் (சமூக நலன்) நீதிமன்றங்களை உள்ளடக்கியது ஆகும். மற்றும் தண்டிக்கப்படக்கூடிய குற்றங்கள், மரண தண்டணை விதிக்கக்கூடிய குற்றங்களை விசாரிப்பதும் அகும்.
விசாரணை அதிகாரம்
கீழ் நீதிமன்றங்களால் வழங்கப்படும் மேல்முறையீட்டு மனுக்கள் மற்றும் (writ-ரிட்) அழைப்பாணை மனுக்கள் போன்ற வழக்குகளை இந்திய அரசியல் சட்ட விதி 224-இன்படி விசாரணை செய்யும்.
இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம்
உயர்நீதிமன்றங்கள் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பகுதி 4, அத்தியாயம் 5, விதி 214-இன்படி நிறுவப்பட்டுள்ளன.
ஒவ்வொரு மாநிலங்களும் அதன் மாவட்டங்களை நீதிபரிபாலணைக்கு ஏற்ப பிரிக்கப்படும். இவை மாவட்ட அமர்வு நீதிபதியால் (தொடர் விசாரணை நீதிபதி-அமர்வு நீதிபதி) அல்லது மாவட்ட நீதிபதியால், நீதிமன்றங்களில் விசாரணை மேற்கொள்ளப்படும்.
உரிமை இயல்(சமூக நல) வழக்குகள் மாவட்ட நீதிபதியால் மேற்கொள்ளப்படும் . குற்றவியல் வழக்குகளை அமர்வு நீதிபதி மேற்கொள்வார். அமர்வு நீதிபதியே உயர் நீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதிக்கு அடுத்தபடியாக அதிக அதிகாரத்தில் உள்ள நீதிபதியாவார்.
உயர் நீதிமன்றங்களின் நீதிபதிகள், இந்தியக் குடியரசுத் தலைவரின் பெயரால், இந்திய உச்ச நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி மற்றும் மாநில ஆளுநரால் நியமிக்கப்படுகின்றனர்.
உயர் நீதிமன்றங்கள் உயர் நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதியின் தலைமையில் இயங்குகின்றன. இவர்களின் பதவிப்படி நிலை மாநிலத்திற்குள்ளே #14 என்றும் மாநிலத்திற்கு #17 என்றும் வழங்கப்பெற்று அழைக்கப்படுகின்றனர்.
நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கை
இதர நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கை அந்தந்த மாநிலங்களில் கடந்த 5 ஆண்டுகளில் நடந்த வழக்குகளின் எண்ணிக்கையைக் கொண்டு, தேசிய சராசரி சதவிகிதம் கணக்கிட்டு அதன்படி நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கைக் கூட்டவோக் குறைக்கவோப் படுகின்றது.
பழமையானது
இந்திய உயர் நீதி மன்றத்தில் மிகவும் பழமையானது கொல்கத்தா உயர் நீதிமன்றமே. இது நிர்மானிக்கப்பட்டது 1862.
சுற்று அமர்வு
அமர்வு நீதிமன்றங்களும் மாநில, வழக்குகளின் தன்மைக்கு ஏற்றவாறு செயல்படுகின்றன. சிறிய மாநிலங்களில் சுழற்சி அ சுற்று அமர்வு நீதிமன்றங்களாக செயல்படுகின்றன. இவை சுழற்சி அ சுற்று நீதிமன்றங்கள் எனப்படுகின்றது.
இருபத்தினான்கு-(24) உயர்நீதிமன்றங்களின் பட்டியல் மாநிலங்களின் வரிசைப்படி பெயர்கள், ஆளுமை (தலைமை), அமர்வு மற்றும் அனுமதிக்கப்பட்ட அதிகபட்ச நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கைகள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.
வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கம்

வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கம் (Quit India Movement) 1942 இல் இந்தியாவில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட ஒத்துழையாமை இயக்கம் ஆகும். இவ்வியக்கம் மகாத்மா காந்தியின் இந்திய விடுதலைக்கான அழைப்பினைத் தொடர்ந்து ஏற்படுத்தப்பட்டது. இது ஆகத்து புரட்சி என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. பிரித்தானிய அரசை அடிபணிய வைத்து பேச்சுவார்த்தை மேசைக்கு அழைப்பதே இதன் முக்கிய நோக்காக இருந்தது. இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் பம்பாயில் ஆகத்து 8, 1942 இல் கூட்டிய மாநாட்டில் இந்த இயக்கத்தை முன்னெடுத்துச் செல்லத் தீர்மானம் நிறைவேற்றியது.
ஜூலை 1942இல் வார்தாவில் கூடிய காங்கிரஸின் செயற்குழு வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்துக்கான ஆயத்தத்தைத் தொடக்கியது. அதையடுத்து ஆகத்து 8 ஆம் நாள் மாநாட்டில் பேசிய மகாத்மா காந்தி செய் அல்லது செத்து மடி என்று முழங்கி வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்தைத் தொடங்கி வைத்தார். இதற்கடுத்த நாள் ஆகத்து 9 1942 இல் பெரும்பாலான காங்கிரஸ் தலைவர்களை பிரித்தானிய அரசு சிறைப்பிடித்தது. இதற்குப் பின்னரே விடுதலைப் போராட்டம் பொதுமக்களின் போராட்டமாக உருவெடுத்தது. ஆனால் ஓராண்டுக்குள் காலனிய அரசு இவ்வியக்கத்தை ஒடுக்கிவிட்டது.
தில்லி-லாகூர் சதி

தில்லி-லாகூர் சதி (Delhi-Lahore Conspiracy) அல்லது தில்லி சதிவழக்கு (Delhi conspiracy case) என்பது 1912ல் பிரித்தானிய இந்தியாவின் வைசுராய் ஹார்டிங் பிரபுவைப் படுகொலை செய்ய இந்திய புரட்சியாளர்கள் தீட்டிய திட்டத்தைக் குறிக்கிறது.
1911ல் பிரித்தானிய் இந்தியாவின் தலைநகர் கல்கத்தாவிலிருந்து தில்லிக்கு மாற்றப்பட்டது. இதைக் குறிக்கும் வண்ணம் டிசம்பர் 23, 1912ல் தில்லியில் ஒரு அரசு விழா எடுக்கப்பட்டது. அதில் கலந்து கொள்ள இந்திய வைசுராய் ஹார்டிங் தன் மனைவியுடன் ஒரு யானை அம்பாரியில் அமர்ந்து தில்லியின் முக்கிய சந்தை வீதியான சாந்தினி சவுக் வழியாக வலம் வந்தார். அப்போது அவரது அம்பாரி மீது இந்திய புரட்சியாளர்கள் வெடுகுண்டு ஒன்றை வீசினர். இந்த குண்டுவெடிப்பில் ஹார்டிங்கும் அவர் மனைவியும் காயங்களுடன் தப்பினர், அவர்களது யானைப்பாகன் கொல்லப்பட்டார். வங்காளம் மற்றும் பஞ்சாப் பகுதிகளில் தீவிரமாக செயல்பட்டுவந்த ராஷ் பிஹாரி போஸ் தலைமையிலான புரட்சி இயக்கம் இந்தத் தாக்குதலை மேற்கொண்டது.
வைசுராய் படுகொலை முயற்சி தோற்றபின்னர் போசின் புரட்சி இயக்கத்தை ஒடுக்க காலனிய அரசு பெருமுயற்சி மேற்கொண்டது. போஸ் காலனிய காவல்துறையினரிடமிருந்து தப்பிவிட்டார். இப்படுகொலை தொடர்பாக பசந்த குமார் பிஸ்வாஸ், அமீர் சந்த், ஆவாத் பிகாரி ஆகியோர் கைது செய்யப்பட்டு தூக்கிலிடப்பட்டனர். வைசுராயின் அம்பாரி மீது குண்டை எறிந்தவர் பிஸ்வாஸ் என்று கூறப்பட்டாலும் இன்றுவரை அது உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை.
சுரேந்திரநாத் பானர்ஜி

சுரேந்திரநாத் பானர்ஜி (Surendranath Banerjee) இந்திய அரசியல் இயக்கத்தை உருவாக்கியவரும், சிறந்த பேச்சாளரும், கல்வியாளரும், பத்திரிக்கையாளரும், இந்திய தேசிய சங்கத்தை நிறுவியரும் ஆவார். பின்னர் இந்திய தேசிய காங்கிரசு கட்சியின் தேசியத் தலைவராக பணியாற்றிவர்.
சுரேந்திரநாத் பானர்ஜி, மருத்துவர் துர்கா சரண் பானர்ஜியின் மகனாக கல்கத்தாவில் 1848ல் பிறந்தார். கல்கத்தா பேரன்ட்டல் அகாடமிக் இன்ஸ்டிட்டியூட் மற்றும் இந்து கல்லூரியில் பயின்றார். பின்னர் கல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்தில் பட்டப்படிப்பு முடித்தார்.
இந்தியக் குடிமைப் பணி தேர்வு எழுதி வெற்றி பெற்றார். இவரது வயதைக் காரணம் காட்டி, அவரது தேர்ச்சியை ரத்து செய்தனர். நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடுத்து, மீண்டும் தேர்வு எழுதி வெற்றி பெற்றார். சில்ஹட் நகரில் துணை மாஜிஸ்திரேட்டாக நியமிக்கப்பட்டார். பின்னர் அப்பதவியிலிருந்தும் ஆங்கிலேய அரசால் நீக்கப்பட்டார். இதை எதிர்த்து இங்கிலாந்துக்குச் சென்று பிரிவி கௌன்சிலில் மேல்முறையீடு செய்தும் எப்பலனும் கிடைக்கவில்லை.
இந்தியர்களை பாரபட்சமாக நடத்தும் பிரித்தானிய இந்திய அரசை எதிர்க்க தீர்மானித்தார். மக்கள் அரசியல் உரிமைகளைப் பெறவும், அரசு நிர்வாகத்தில் பங்கு பெறவும் ஓர் அமைப்பு அவசியம் என்று கருதினார். ஆனந்த மோகன் போஸ் என்பவருடன் சேர்ந்து, சுரேந்திரநாத் பானர்ஜி, 26 சூலை 1876ல் இந்திய தேசிய சங்கம் எனும் அமைப்பை நிறுவினார்.
கல்கத்தாவில் மெட்ரோபாலிட்டன் கல்லூரியில் ஆங்கிலப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றினார். 1882-ல் ரிப்பன் கல்லூரியை (தற்போதைய சுரேந்திரநாத் கல்லூரி) தொடங்கி, அதில் ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்தார். இப்பணியில் 37 ஆண்டுகள் முனைப்புடன் ஈடுபட்டார். தீவிர அரசியலில் ஈடுபட்டபோதும், கற்பிக்கும் பணியை நிறுத்தவில்லை.
இந்தியக் குடிமைப் பணித் தேர்வு எழுதும் இந்திய மாணவர்களின் வயது வரம்பு பிரச்சினைக்கு இதன்மூலம் தீர்வு கண்டார். ஆங்கில அரசின் இன வேறுபாட்டை எதிர்த்து நாடு முழுவதும் போர்க் குரல் எழுப்பினார்.
1879ல் பெங்காலி என்ற ஆங்கில நாளிதழை 1878-ல் தொடங்கினார். இதில் ஆங்கில அரசுக்கு எதிராக எழுதியதால் கைது செய்யப்பட்டார். 1885ல் தொடங்கப்பட்ட இந்திய தேசிய காங்கிரசு கட்சியில் முக்கியப் பங்கு வகித்தார். தனது அமைப்பை அதனுடன் இணைத்தார்.
வளரும் தலைவர்களான கோபால கிருஷ்ண கோகலே, சரோஜினி நாயுடு போன்றவர்களுக்கு ஆதரவாக செயல்பட்டார். இந்திய தேசிய காங்கிரசு அமைப்பின் தலைவராக இரண்டு முறை தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.
போராட்டம், பொதுக்கூட்டம், மனு கொடுப்பது, சட்டரீதியிலான நடவடிக்கை என மிதவாதப் போக்கையே பின்பற்றினார். வங்கப் பிரிவினைக்கு இவர் தெரிவித்த எதிர்ப்பு, அரசியல் வாழ்க்கையில் முக்கியத் திருப்புமுனையாக அமைந்தது. சுதேசி இயக்கத்தின் முக்கியத் தூணாக செயல்பட்டார்.
ஆங்கிலத்தில் உரையாற்றுவதில் வல்லவர். சரளமான, ஆழமான சொல்லாற்றல் இவரை சிறந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக வைத்தது. ஆங்கிலேயரும் மதித்துப் போற்றும் தலைவராக விளங்கினார். வங்காள அரசில் அமைச்சராகப் பணிபுரிந்தபோது, கல்கத்தா மாநகராட்சி நடவடிக்கைகளில் ஜனநாயக நெறிகளை பிரதிபலிக்கச் செய்தார். சில காங்கிரஸ் தலைவர்களின் தீவிரவாதப் போக்கை இவர் ஏற்கவில்லை. காந்திஜியின் ஒத்துழையாமை இயக்க முறையைக்கூட ஏற்க மறுத்தார். ஒரு கட்டத்தில் தீவிர அரசியலில் இருந்து விலகினார். சுரேந்திரநாத் பானர்ஜி 77-வது வயதில் பரக்பூரில் 6 ஆகஸ்டு 1925ல் மறைந்தார்.
சுரேந்திரநாத் பானர்ஜியின் நினைவாக பல கல்வி நிறுவனங்களுக்கு அவரது பெயர் சூட்டப்பட்டது. அவைகள்: