davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Stasiun pengisian bahan bakar

Stasiun pengisian bahan bakar adalah tempat di mana kendaraan bermotor bisa memperoleh bahan bakar. Di Indonesia, Stasiun Pengisian Bahan Bakar dikenal dengan nama SPBU (singkatan dari Stasiun Pengisian Bahan Bakar Umum). Namun, masyarakat juga memiliki sebutan lagi bagi SPBU. Misalnya di kebanyakan daerah, SPBU disebut Pom Bensin yang adalah singkatan dari Pompa Bensin. Di beberapa daerah terdapat penyebutan lain untuk SPBU, seperti contoh di Maluku, SPBU disebut Stasiun bensin, di beberapa daerah di Medan, SPBU disebut Galon Minyak dan di sejumlah daerah di Bengkulu, SPBU disebut Kios Minyak.
Di luar negeri seperti Amerika Serikat dan Eropa, Stasiun Pengisian Bahan Bakar juga melayani pengisian daya untuk kendaraan motor listrik yang disebut dengan Stasiun Pengisian Kendaraan Listrik Umum.
Stasiun Pengisian Bahan Bakar di Indonesia pada umumnya menyediakan beberapa jenis bahan bakar minyak dan gas, misalnya:
Banyak Stasiun Pengisian Bahan Bakar yang juga menyediakan layanan tambahan. Misalnya, musholla, pompa angin, toilet dan lain sebagainya. Stasiun Pengisian Bahan Bakar modern, bisanya dilengkapi pula dengan minimarket dan ATM. Tak heran apabila Stasiun Bahan Bakar juga menjadi meeting point atau tempat istirahat. Bahkan, ada beberapa Stasiun Pengisian Bahan Bakar, terutama di jalan tol atau jalan antar kota, memiliki kedai kopi atau berbagai waralaba restoran fast food.
Di beberapa negara, termasuk Indonesia, Stasiun Pengisian Bahan Bakar dijaga oleh petugas-petugas yang mengisikan bahan bakar kepada pelanggan. Pelanggan kemudian membayarkan biaya pengisian kepada petugas. Di negara-negara lainnya, misalnya di Amerika Serikat atau Eropa, pompa-pompa bensin tidak dijaga oleh petugas; pelanggan mengisi bahan bakar sendiri dan kemudian membayarnya kepada petugas di sebuah loket/counter.
Hingga pertengahan Oktober 2005, perusahaan energi milik negara, Pertamina, merupakan satu-satunya pemilik jaringan SPBU di Indonesia. Seiring dengan masuknya investasi asing, pada Oktober 2005, Shell menjadi perusahaan swasta pertama yang membuka SPBU-nya di Indonesia, yang terletak di Lippo Karawaci, Tangerang. Shell menjual bahan bakar beroktan tinggi yang diimpor dari Singapura dan memasang harga yang kompetitif dengan harga milik Pertamina. Setelah itu pada akhir 2005, Petronas milik Malaysia juga ikut masuk bisnis retail bahan bakar minyak dengan membangun SPBU pertamanya di Cibubur.
Beberapa perusahaan yang mengoperasikan stasiun pengisian bahan bakar di dunia:
Sedangkan di Indonesia, SPBU dioperasikan oleh beberapa perusahaan, di antaranya:
Untuk bangunan SPBU, Pertamina membuat standar anatomi bangunan:
Panduan untuk kanopi adalah sebagai berikut:
Panduan untuk pump island:
Sirkulasi/jalur masuk dan keluar:
Peugeot 505

Peugeot 505 adalah mobil kelas menengah atas yang diproduksi pabrikan mobil Peugeot dari Prancis. Pertama kali diluncurkan di Eropa pada tahun 1979, mobil ini adalah salah satu produk Peugeot yang paling sukses. Peugeot 505 hadir dalam bentuk Sedan dan Station Wagon, dan bermesin bensin atau diesel. Kelebihan mobil ini adalah styling yang menarik pada zamannya, pengendalian yang mantap, serta nyaman. Di Prancis dan Indonesia, Peugeot 505 terakhir diproduksi pada tahun 1989, dan masih diproduksi di Argentina dan China sampai dekade 1990-an.
Peugeot 505 memiliki banyak varian yang dijual di Prancis maupun negara-negara Eropa lainnya. Mesin bensin yang digunakan adalah 1800 cc, 2000 cc, 2200 cc, 2200 cc Turbo, dan 2800 cc V6. Sedangkan mesin diesel-nya adalah 2300 cc, 2300 cc Turbo, dan 2500 cc. Trim level-nya adalah Standard, SR, GL, GR, S, STi, dan GTi.
Peugeot 505 untuk pasar Amerika memiliki tangki bensin di sebelah kanan, tidak seperti model untuk region lain yang berada di sebelah kiri. Model untuk Amerika adalah GL, GLS, S, STi, Turbo, and STX V6. Model station wagon (SW) juga tersedia dengan versi SW8 yang memiliki 8 tempat duduk. Pada tahun 1987 juga dijual versi limited edition dengan harga lebih murah yaitu Liberte.
Peugeot 505 untuk pasa Indonesia dijual secara resmi oleh PT Multi France Motor sejak tahun 1981 dengan model 505 GR Sedan bermesin 2000 cc. Pada tahun 1986, versi facelift dengan lampu belakang dan dashboard baru serta bumper versi Amerika mulai dipasarkan. Setahun kemudian hadir model 505 GTi dengan mesin 2200 cc dengan injeksi bahan bakar.
Peugeot 505 pertama kali diluncurkan di Indonesia pada tahun 1980, menggantikan keberadaan kakaknya yang lebih dahulu keluar, yaitu Peugeot 504. Peugeot 505 pertama kali muncul dengan tipe GR dengan transmisi manual 4-percepatan dan memakai mesin bertipe 1971 cc 4 silinder "XN1/XN1A" OHC dengan tenaga 96 hp, kemudian menjadi 100 hp pada tahun 1985 dan 108 hp pada tahun 1991. Kecepatan maksimal mobil ini adalah 175 km/h.
Setelah melakukan berbagai pengembangan, pada tahun 1984 muncul pembaharuan untuk varian 505 GR yang kemudian dilengkapi dengan transmisi manual 5-percepatan dan otomatis 4-percepatan dengan tipe mesin 1995 cc 4-cylinder ZEJK "Douvrin" engine (OHC, Bosch K-Jetronic fuel injection) bertenaga 110 hp. Pada tahun ini muncul juga varian 505 GR "Paus" atau "Bemper Panjang". Pada tahun 1987 akhir sampai 1989 generasi 505 terakhir yang diluncurkan di Indonesia adalah 505 bertipe 505 GTi dengan spek mesin 2165 cc 4-silinder ZDJL "Douvrin" engine (OHC, Bosch L-Jetronic fuel injection, dengan rasio kompresi 9.8:1) bertenaga 130 hp dengan kecepatan maksimal mencapai 185 km/h.
Kelengkapan yang ada pada 505 (di Indonesia) yaitu untuk tipe 505 GR sudah dilengkapi deffoger kaca belakang, wiper yang sudah intermitten, adanya fitur econoscope yang berguna untuk mengetahui konsumsi BBM, velg kaleng dengan dop dan AC. Untuk tipe 505 GTi hampir sama dengan 505 GR namun dengan bentuk dashboard yang lebih modern, bentuk body yang lebih sporty, velg racing dan sudah dilengkapi dengan power window.
Budweiser (Anheuser-Busch)

Budweiser, kadang-kadang disebut Bud saja, adalah sebuah merek bir putih (pale lager) terkenal di dunia yang dimiliki oleh perusahaan Anheuser-Busch yang berpusat di kota St. Louis, Amerika Serikat. Budweiser dibuat dengan sebuah proporsi campuran beras ke dalam fermentasi biji gandum (barley malt). Campuran ini mendapatkan beberapa kritik dari pecinta bir, tetapi pihak perusahaan berdalih bahwa campuran beras ini memberikan rasa yang lebih ringan pada bir mereka.
Budweiser diproduksi di berbagai pabrik bir di seputar Amerika Serikat dan dunia. Bir ini adalah bir yang telah disaring yang tersedia untuk dijual dalam bentuk botolan maupun literan. Bir ini memiliki kadar alkohol 5,0 persen per saji, kecuali di negara bagian Utah, Minnesota dan Oklahoma di mana kadar alkohol 3,2 persen per saji merupakan kadar yang diperbolehkan oleh undang-undang negara bagian setempat. Minnesota dan Colorado mengharuskan kadar alkohol 3,2 persen per saji hanya pada acara-acara publik tertentu dan produk-produk bir yang dijual di toko-toko dan kios pompa bensin.
Sari tebu

Air tebu adalah sebuah jus yang diekstrak dari tebu yang dipres. Minuman tersebut dikonsumsi sebagai minuman di beberapa tempat, khususnya tempat di mana tebu secara komersial dikembangkan seperti Asia Tenggara, Asia Selatan, Mesir, Amerika Latin, Brasil, dan Venezuela.
Di Singapura, minuman tersebut hanya dijual di food court.
India adalah salah satu penghasil tebu utama di dunia dan karena itu air tebu adalah sebuah minuman terkenal di India khususnya di negara bagian Karnataka, Gujarat, Maharashtra, Andhra Pradesh, Tamil Nadu, Punjab, Haryana, Himachal Pradesh, Rajasthan, Odisha dan Uttar Pradesh. Minuman tersebut disebut "Kabbina Halu atau Kabbina rasa" di Kannada. Minuman tersebut disebut "Cheruku rasam" di Telugu di Andhra. Minuman tersebut dikenal sebagai "oosacha ras" atau "ganne ka ras" di Maharashtra di Marathi dan Hindi
Air tebu adalah minuman nasional di Pakistan, di mana minuman tersebut disebut roh dan lebih sering disebut "gunney ka rus (artinya Air Tebu)".
Di Indonesia dan Malaysia, air tebu yang dijual disana sering disajikan dalam keadaan dingin dengan es batu, sehingga minuman tersebut disebut sebagai es tebu.
Di Kamboja, minuman tersebut sangat terkenal di musim panas.
Air tebu sangat terkenal di Myanmar (Burma) dan tersedia di seluruh negara tersebut. Minuman tersebut disebut kyan yae (ၾကံရည္) dalam bahasa Burma.
Air tebu dapat ditemukan di seluruh Thailand. Dalam bahasa Thai, minuman tersebut disebut nam oi (น้ำอ้อย; pengucapan [náːm.ʔɔ̂j]).
Air tebu, yang disebut nước mía atau mía đá, sangat terkenal di Vietnam sebagai sebuah minuman penyegar pada saat cuaca panas.
Di Mesir, es tebu disebut aseer asab (bahasa Arab Mesir: [ʕɑˈsˤiːr ˈʔɑsˤɑb] عصير قصب)
di wilayah timur Madagaskar, air tebu difermentasikan untuk pembuatan sebuah minuman beralkohol yang bernama Betsa-betsa.
Luckin Coffee

Luckin Coffee Inc. (Hanzi: 瑞幸咖啡; Pinyin: Ruìxìng Kāfēi; Pe̍h-ōe-jī: Suī-hēng Ko-pi) adalah sebuah jaringan rumah kopi dan perusahaan kopi Tiongkok. Jaringan tersebut didirikan di Beijing pada 2017. Hingga Januari 2020, jaringan tersebut mengurusi 4.507 kios dan melampaui jumlah gerai Starbucks di Tiongkok.
Limun sarsaparilla

Limun sarsaparilla adalah minuman ringan, aslinya terbuat dari tumbuhan Smilax ornata (atau tanaman lain dalam genus Smilax seperti Smilax officinalis), namun dapat pula menggunakan perisa buatan. Di kalangan masyarakat Daerah Istimewa Yogyakarta, minuman ini dikenal dengan sebutan Saparella. Sarsaparilla dikenal karena warnanya yang coklat kehitaman serta rasanya hangat segar.
Sarsaparilla populer di Amerika Serikat sejak abad ke-19. Menurut iklan saat itu, minuman ini disebut-sebut mampu menyembuhkan gangguan kulit dan darah. Hal ini dibantu oleh kondisi peminumnya di era tersebut yang bisa berkeringat pasca meminum sarsaparilla, yang diartikan menyehatkan. Produk sarsaparilla di AS diproduksi dari minyak pohon birch dan sassafras, yang dikeringkan dari akar tanaman sassafras dan sering dikategorikan sebagai salah satu jenis root beer. Popularitasnya di "Negeri Paman Sam" mulai melemah setelah diluncurkannya Coca-Cola dan minuman berkarbonasi yang dianggap sama menyehatkannya (dan mampu menyembuhkan penyakit) seperti sarsaparilla. Meskipun demikian, kini masih ada belasan merek sarsaparilla yang diproduksi oleh industri rumahan di Amerika Serikat.
Di Indonesia, sarsaparilla konon sudah ada sejak zaman dahulu, mulanya dibawa oleh pedagang VOC dan selanjutnya hanya dinikmati oleh kalangan ningrat Jawa maupun disajikan dalam acara-acara spesial. Sama seperti di AS, minuman ini juga dipercaya bermanfaat bagi kesehatan dengan rasa dan kehangatan khasnya. Ada yang menyebut minuman ini sebagai Soda van Indonesië atau Soda van Yogya. Kemudian produk ini populer dibotolkan oleh sejumlah perusahaan limun di berbagai daerah, namun kemudian tersapu minuman ringan asing sehingga peminatnya menurun. Kini tidak banyak produsen sarsaparila lokal di Indonesia.
Di Indonesia, beberapa merek sarsaparilla yang masih beredar, seperti:
Minuman sejenis yang juga dipasarkan adalah root beer, yang biasanya diproduksi oleh perusahaan modern seperti merek A&W Root Beer (Coca-Cola Indonesia), F&N, Naraya, Navika/Groovy Root Beer (PT Kreasi Mas Indah, Sinar Mas) dan terdahulu Mirinda. Malahan ada produk root beer seperti A&W yang mengganti rasanya menjadi "sarsaparilla" demi mendapat sertifikasi halal karena meskipun root beer juga minuman non-alkohol, tetapi kata beer tidak dapat diterima MUI.
Di pasaran internasional, minuman ini tidak banyak diproduksi, dengan ada di beberapa negara seperti Filipina, Taiwan, Malaysia, Australia, Vietnam, Kamboja, Tiongkok, Singapura dan Britania Raya. Varian dan merek yang terkenal seperti Sarsi (Filipina/Singapura), Asia Sarsae (Tiongkok), Xá Xị (Vietnam), Nannari (India selatan) dan HeySong Sarsaparilla (Taiwan).
Big Cola

Big Cola (nama aslinya Kola Real) adalah merek minuman ringan asal Peru. Produk ini diproduksi dan merupakan merek terpopuler dari Ajegroup, pemimpin pasar minuman ringan di Amerika Latin. Kola Real/Big Cola tersedia dalam berbagai rasa sepeti revolution red (stroberi), jeruk, nanas, jeruk nipis-lemon, negra (hitam, mirip dengan Coca-Cola), dan dorade (emas, mirip dengan Inca Kola).
Perintis minuman ini adalah keluarga Añaños (terdiri dari 6 bersaudara dan orangtuanya) yang tinggal di kota Ayacucho. Mereka menciptakan produk Kola Real di tanggal 23 Juni 1988, demi mencari pendapatan baru akibat pekerjaan mereka selama ini, bertani, dirasa tidak bisa lagi diandalkan akibat kekacauan politik yang menimpa negara itu. Keluarga ini memanfaatkan situasi saat konflik itu, dimana merek-merek pesaing (termasuk dari luar negeri) meninggalkan daerah-daerah yang rawan konflik. Dengan modal botol bekas bir dan peralatan produksi sederhana, merek kola ini pun lahir dan dipasarkan di seluruh Peru.
Mulai tahun 1999, keluarga Añaños memutuskan untuk berekspansi di pasar Amerika Latin, dengan ekspor pertama ke Venezuela. Sejak saat itu merek Big Cola digunakan untuk pasar luar negeri, yang diproduksi perusahaan bernama AJE (singkatan dari cabang keluarga tersebut, Añaños-Jerí). Sedangkan perusahaan Industrias San Miguel (ISM, milik cabang lain keluarga Añaños bernama Añaños-Alcázar) bersama AJE memproduksi minuman ini tetap dengan nama Kola Real untuk pasar lokal Peru. Kemudian perluasan pasar pun dilakukan dengan memasarkan Big Cola ke beberapa negara seperti Kuba, Ekuador, Republik Dominika, Kosta Rika, El Salvador, Meksiko, Kolombia, Brasil, Nikaragua, Panama, India, Vietnam dan Thailand. Di tahun 2017, antara ISM dan AJE disepakati perjanjian untuk memisahkan bisnis mereka, dimana merek dan produksi Kola Real diberikan sepenuhnya kepada ISM, sedangkan AJE mendapatkan merek Big Cola dan boleh memasarkannya di Peru. Adapun pabrikan Big Cola di berbagai negara dimiliki oleh AJE, tidak seperti merek kola lainnya yang biasanya mewaralabakan bisnisnya.
Big Cola diluncurkan di pasar Indonesia pada Agustus 2010. Produk ini menawarkan harga yang terjangkau dibanding pesaing utamanya saat itu, Coca-Cola, dengan isi yang lebih banyak dan 3 varian rasa (lemon, kola dan stroberi). Mengandalkan strategi pemasaran "gerilya" dan minim promosi, perkembangan awalnya diklaim cukup bagus dengan berhasil meraih 45% pangsa pasar minuman soda nasional dan menyumbang 18% pendapatan global AJE Group. Kesuksesan ini dilanjutkan peluncuran varian rasa dan ukuran lainnya, ditambah merek lain seperti Big Fresh (minuman jus berkarbonasi), Sporade (minuman isotonik) dan air mineral Cielo. Di tahun 2015, PT AJE Indonesia disebut sudah memiliki 3 pabrik di Bekasi (2 lokasi) dan Surabaya.
Meskipun disebut "sukses", namun perjalanan pesaing utama Coca-Cola di Indonesia ini (setelah perginya Pepsi dan dahulu RC Cola) kemudian terseok-seok. Sempat disebutkan pada 2018 bahwa PT AJE Indonesia digugat karena hutangnya oleh PT Cahaya Muda Kreasi. Belum lagi adanya rumor PHK pada sejumlah karyawannya di tahun yang sama karena penurunan penjualan.
Kola

Kola (bahasa Inggris: cola) yang biasa dikenal adalah minuman ringan manis berkarbonasi yang biasanya menggunakan pewarna karamel dan mengandung kafeina. Rasa minuman kola masa kini adalah campuran dari lemon, kayu manis, dan vanila; namun kandungan utama kola berasal dari biji tumbuhan yang disebut kola (dari nama pohon inilah nama minuman ini berasal). Beberapa minuman kola tanpa kafeina juga tersedia walaupun ada yang mengatakan minuman tersebut bukan kola. Meskipun demikian, baik produsen maupun mayoritas peminum kola tidak memedulikan masalah ini.
Kola (Cola acuminata (P.Beauv.) Schott et Endl. dan beberapa spesies lain) merupakan pohon tahunan berkayu yang dapat mencapai ketinggian 4-5m dan masih tergolong satu suku dengan kakao. Tumbuhan ini berasal dari Afrika Barat namun sekarang tersebar luas ke seluruh daerah tropika, termasuk Indonesia.
Kola menghasilkan bunga dan buah yang tumbuh langsung dari kuncup dorman pada batang utama atau cabang utama. Buah kola memiliki sejumlah ruang dan pada setiap ruang terdapat sekumpulan biji yang terbungkus oleh "daging" berwarna keputihan (disebut "aril"). Kandungan utama minuman kola berasal dari biji yang telah dikeringkan dan diproses.
Sejak kehadiran pelopornya, Coca-Cola, minuman ini biasanya diberi warna karamel yang nampak coklat kehitaman. Namun ada beberapa era/wilayah yang juga memunculkan minuman kola jernih (clear cola) tanpa pewarna. Varian tersebut seperti Coke Putih (White Coke) yang dibuat spesial Coca-Cola untuk petinggi militer Uni Soviet Georgy Zhukov pada 1940-an; Crystal Pepsi, Tab Clear, dan 7 Up Ice Cola di tahun 1990-an; Hippie Cola di Denmark; dan baru-baru ini Coca-Cola Clear di Jepang.
Beberapa merek kola yang terkenal antara lain adalah Coca Cola dan Pepsi. Muncul pula berbagai alternatif dari merek-merek besar Amerika Serikat tersebut seperti Mecca Cola di Prancis, Zam Zam Cola di Iran, Qibla Cola di Britania Raya, serta Cola Turka dan zelal Cola di Jerman. Selain di negara-negara asalnya, minuman tersebut juga di pasarkan di Jazirah Arab.
Mesin bensin

Mesin bensin adalah mesin yang menggunakan pencampuran antara udara dengan bensin sebagai bahan bakar untuk menghasilkan tenaga pada mobil. Pada mesin bensin, umumnya udara dan bahan bakar dicampur oleh karburator atau sistem injeksi sebelum masuk ke ruang bakar. Bahan bakar yang bercampur udara mengalir ke dalam ruang bakar dan dikompresikan dalam ruang bakar, kemudian dipercikan busur api yang berasal dari busi. Karena itu motor bensin disebut juga sebagai mesin penyalaan bunga api. Ledakan yang terjadi dalam ruang bakar mendorong torak, kemudian menggerakkan poros engkol untuk didistribusikan ke roda.
Mesin bensin pertama kali ditemukan oleh ilmuwan asal Jerman yaitu Nikolaus Otto. Hasil temuannya kemudian disempurnakan oleh Karl Benz pada tahun 1886 untuk diterapkan pada mobil buatannya. Mesin bensin menjadi salah satu mesin yang paling umum penggunaanya.
Motor bensin dapat bekerja ketika tiga persyaratan telah terpenuhi. Syarat pertama ialah kondisi pemampatan di dalam ruang bakar memadai. Syarat kedua ialah kesesuaian komposisi campuran antara udara dan bahan bakar. Syarat ketiga ialah ketepatan dalam pengapian yang dinilai berdasarkan besar percikan busi dan waktu penyalaan.
Mesin bensin dapat dibedakan menjadi empat macam, yaitu motor bakar dua langkah, motor bakar empat langkah, motor bakar enam langkah dan mesin wankel. Motor bakar dua langkah memerlukan dua langkah piston dalam satu siklus proses pembakaran, Motor bakar empat langkah memerlukan empat langkah piston dalam satu siklus proses pembakaran. Motor bakar enam langkah memerlukan enam langkah piston dalam satu siklus proses pembakaran. Sedangkan mesin wankel memerlukan satu putaran penuh rotor dalam satu siklus pembakaran.
Sistem-sistem dalam mesin bensin mencakup:
Mesin bensin telah digunakan sebagai penggerak pada sepeda motor, mobil, dan pesawat terbang. selain itu, mesin bensin dimanfaatkan sebagai mesin pemotong rumput dan penggerak pada perahu motor.
Pabrik Kertas Indonesia

7°14′06″S 112°44′46″E﻿ / ﻿7.234978°S 112.746022°E﻿ / -7.234978; 112.746022
Pabrik Kertas Indonesia or commonly known abbreviated as Pakerin or PT. Pakerin is an Indonesian pulp and paper company based in Surabaya, East Java. Pakerin was founded in 1977 at Mojokerto Regency by Njoo, Soegiharto.
In 1970s, many sugar mills in Indonesia faced waste disposal problems. Only a small portion of their wastes (bagasse) can be used as fuels. As the result, sugar mills had to spend a significant amount of money for disposal purposes. Similarly, factories producing corrugated cardboard boxes and printed paper experienced difficulty in disposing their wastes, rejects, and paper trims.
Njoo Soegiharto, the founder of Pakerin, saw the opportunity to use the waste as a raw material to manufacture pulp and paper. This idea is also supported by the fact that most industrial papers had to be imported from overseas. Responding to these market opportunities, PT. Pakerin was established in 1977 in Bangun Village, Mojokerto Regency is approximately distance about 38 km from southwestern of Surabaya.
Pakerin started its business with one bagasse pulping plant, one waste water treatment plant, and one paper machine producing Duplex Board. On December 28, 1985, Pakerin expanded its factory with 6 paper mills with an installed capacity of 700,000 tons per year.
Pakerin produces various kinds of industrial paper / paperboard used for offset printing and corrugated boxes :
Pakerin also produces various kinds of chemicals:
Kedawung Setia Industrial

7°20′59″S 112°40′13″E﻿ / ﻿7.349699°S 112.670279°E﻿ / -7.349699; 112.670279
Kedawung Setia Industrial or commonly known as Kedawung is an Indonesian home appliance manufacturing company based in Surabaya, East Java. Kedawung was founded in 1973 by Noto Suhardjo Wibisono and Agus Nursalim. which manufactured mainly enamelware.
Kedawung was founded by Noto Suhardjo Wibisono and Agus Nursalim on 9 January 1973. Kedawung at the time was manufactured mainly enamelware. In 1975 Kedawung commercially turned into a limited company.
Kedawung Setia Industrial's main business activities are engaged in enamel-plated household appliances and through its subsidiary PT Kedawung Setia Corrugated Carton Box Industrial (KDSI) runs a business in the field of wave cardboard boxes and egg storage. In addition, KDSI is also developing the business by producing enamel-plated construction items (can be used for the roof of the stadium and mosque dome) and plasting mats made from polypropylene plastic seeds.
On June 28, 1996, KDSI obtained an effective license from Bapepam-LK to conduct an initial public offering (IPO). These shares were listed on the Surabaya Stock Exchange (now Indonesian Stock Exchange) on July 29, 1996.
List of countries with IKEA stores

IKEA is a multinational group of companies that designs and sells ready-to-assemble furniture, appliances, and home accessories. As of 23 April 2024, there are 479 IKEA stores operating in 62 countries and 5 territories.
The following list of countries and regions with IKEA stores is arranged by the date of the first store in each market.
IKEA stores are operated by 12 companies under franchise agreements with Inter IKEA Systems B.V. Inter IKEA Systems B.V. also owns and operates a single store — the IKEA Delft store in the Netherlands.
The world's six largest IKEA stores are:
Дядя Фёдор, пёс и кот

«Дядя Фёдор, пёс и кот» — сказочная повесть Эдуарда Николаевича Успенского, впервые опубликованная в 1974 году (в 1972 году при участии писателя был создан одноимённый диафильм). Повесть является первой в цикле произведений о Простоквашино.
Дядя Фёдор — мальчик из городской семьи. Родители зовут его дядей, потому что он очень самостоятельный и умный. В подъезде он встречает бездомного говорящего кота Матроскина, который раньше ночевал на чердаке, а теперь ему негде жить. Дядя Фёдор забирает кота к себе домой, но мама мальчика просит убрать животное из дома. На следующий день дядя Фёдор с Матроскиным сбегают из дома и едут в деревню Простоквашино, где селятся жить в «ничейном» доме. По дороге в деревню к ним присоединяется говорящий пёс Шарик. Они знакомятся с местным почтальоном Печкиным. На протяжении последующих глав с героями происходят разные приключения.
Приключения героев повести получили продолжение во множестве повестей и рассказов Эдуарда Успенского.
Мультфильмы и мультсериалы и фильмы:
Спектакли:
Новогодняя ночь (мультфильм)

«Новогодняя ночь» — советский рисованный мультипликационный фильм, который сняли в 1948 году режиссёры Ольга Ходатаева и Пётр Носов на киностудии «Союзмультфильм». Первый советский новогодний мультфильм послевоенного времени. Леший здесь служит главным антагонистом в данной истории.
Образ Деда Мороза позаимствован из довоенного мультфильма «Дед Мороз и серый волк».
Остаются считанные дни до Нового года. Дед Мороз отправляется за ёлкой в лес. Там он встречает Лешего, с которым у них затевается спор, что лучше: ковёр-самолёт или реальный самолёт. В итоге Леший, конечно, проигрывает, так как он отстал от жизни и за это он собственноручно доставляет детишкам самую красивую ёлку с золотистыми шишками.
Ёлка (мультфильм)

«Ёлка» — советский рисованный мультфильм для детей, который сняли в 1942 году режиссёры Михаил Цехановский и Пётр Носов. Сказка о встрече Нового года вместе с Дедом Морозом.
Зверушки в лесу (зайцы, лисы, медведи, белки) готовятся к новогоднему празднику — запасаются ёлками, наряжают их. В это время к ним стремится Дед Мороз, чтобы подарить им игрушки. Но злые волки пытаются помешать состояться празднику и украсть игрушки, преграждая путь Деду Морозу. Узнав об этом, зверушки дружным коллективом помогают ему прогнать их. В конце Дед Мороз наряжает самую огромную ёлку в лесу игрушками и наступает новый год — все окунаются в новогодний праздник.
Дед Мороз. Битва магов

«Дед Мороз. Битва Магов» — российский кинофильм-фэнтези режиссёра Александра Войтинского о девушке Маше, ставшей участницей битвы монстров с молодыми магами в центре Москвы.
Премьера фильма в России состоялась 24 декабря 2016 года. Телевизионная премьера состоялась 7 января 2018 года на телеканале НТВ.
Девушке Маше, потерявшей отца, мерещатся страшные летающие монстры, из-за чего она становится объектом для насмешек со стороны одноклассников. Однажды зимой накануне Нового года она становится свидетельницей битвы монстров с молодыми магами в центре Москвы. Один из магов, Никита, спасает от смерти школьницу и отправляется с ней в секретную организацию, где она узнаёт, что Дед Мороз — это маг Миран и у него есть семеро братьев. Все они являются новогодними волшебниками, кроме одного, Карачуна. Когда-то давно Карачун хотел разрезать небо Лунным мечом и впустить на землю монстров, но ему это не удалось, в связи с чем он вернулся и намерен снова это повторить. Ему намерена помешать Маша, её друзья и их наставник Доброхот.
Первый трейлер появился в сети 26 сентября 2016 года. Второй — 21 октября 2016 года.
Российские кинокритики негативно восприняли фильм. Положительную рецензию он получил от газеты «Известия», которая назвала его «качественным семейным фэнтези». Остальные обзоры чаще были нейтральными или негативными. О фильме писали: «Страдающий всеми существующими психическими расстройствами сценарий исторгла больная фантазия» («Российская газета»), «Разбирать нелепости фильма можно бесконечно» (Film.ru), «фильм оставляет ощущение сумбура» (Metro).
Полицейский с Рублёвки. Новогодний беспредел 2

«Полицейский с Рублёвки. Новогодний беспредел 2» — российский комедийный фильм Ильи Куликова. Продолжение киноленты «Полицейский с Рублёвки. Новогодний беспредел». Премьера фильма состоялась 9 декабря 2019 года в московском киноцентре «Октябрь».
Близится Новый год, и сотрудники отдела полиции Барвихи планируют праздновать его за городом в тёплой компании старых друзей и коллег. Но непредвиденные обстоятельства в лице преступников, ограбивших крупное ювелирное предприятие, ставят праздник под угрозу. Смогут ли рублёвские полицейские вернуть украденные драгоценные камни стоимостью миллионы долларов и спасти свой праздник до того, как часы пробьют полночь?.
В июле 2019 года была объявлена дата выхода нового фильма — 12 декабря 2019 года. Съёмки фильма проходили с августа по сентябрь 2019 года в Москве и Московской области.
«В фильме нет ни тупого американского юмора, ни вымученных сцен», — заявляет Денис Ступников из InterMedia, отнеся при этом к минусам картины «недостаточную проработку характеров». Кирилл Илюхин из Weburg отметил «хороший юмор, краткость» и прекрасную игру актёров, точно передающих свои роли. Константин Киценюк из Киноафиши заявил, что в картине «все еще есть минусы и вкусовщина», отметив, что «сюжет стал проще, как и большая часть юмора». Владислав Шуравин из Film.ru отметил, что шутки фильма «по-прежнему ниже пояса», а картина «отрицает всякие праздничные сентенции и ценности». Кирилл Горячок из Киномании отметил наличие в фильме метаироничных шуток, заявив, что «в остальном, это все то же чисто коммерческое предприятие, с художественной точки зрения снятое довольно дешево и безалаберно». Денис Виленкин из Вокруг ТВ назвал самым разочаровывающем то, «что из по-настоящему своего и работающего способа остановить злодеев, придумали только бензопилу на радиоуправляемой машинке». Видеоблогер Евгений Баженов крайне негативно отозвался о фильме, отметив «почти полное отсутствие юмора, бессмысленное насилие и спермотоксикоз в крайней форме».
Новогодний шеф

«Новогодний шеф» — российский фильм 2023 года режиссёра Василия Ровенского.
У владельца модного столичного ресторана Виктора (Павел Прилучный) под Новый год возникают проблемы: уходит шеф-повар со всей командой, а на праздничную ночь все столики уже забронированы. Получая заказанные в меню пирожные-трубочки, он знакомится с Олесей (Зоя Бербер) — владелицей частной «кухни на дому». Виктор обращается к ней с предложением стать шеф-поваром на новогоднюю ночь. Она отказывается, поскольку обещала своему сыну праздник с салютами, но Виктор уговаривает её, обещая это устроить, и Олеся соглашается.
В новогоднюю ночь в ресторан собираются пары с разными проблемами, но стоит им попробовать блюда от новогоднего шеф-повара, как проблемы чудесным образом решаются. И вот уже категорично недовольная будущей невесткой мама вспоминает свою молодость и меняет отношение к выбору сына. Вот муж-изменщик бросает любовницу и возвращается к жене, которая его прощает, но и покинутая любовница недолго грустит, находя свою любовь. Вот пожилая гостья, у которой диагностировали неизлечимую болезнь, узнаёт, что диагноз ошибочный, и она совершенно здорова.
Но нужно решить и проблему самого новогоднего шефа — устроить новогоднюю сказку с салютом для её сына. И это уже задача Виктора.
Фильм вышел в кинопрокат 14 декабря 2023 года, в первый уикенд вошёл в пятёрку лидеров, но уже на следующей неделе перед Новым годом выбыл из ТОП-10 проката, уступив таким «новогодним» релизам как «Ёлки 10» и «Манюня: Новогодние приключения», всего фильм посмотрели 203 466 зрителей, кассовые сборы составили 62 398 972 рублей (около 700 000 $).
В российском онлайн-прокате в январе 2024 года фильм занял среди зрителей «Иви» третье место по популярности, среди аудитории KION и Okko — четвёртое и шестое соответственно.
Полицейский с Рублёвки. Новогодний беспредел

«Полице́йский с Рублёвки. Нового́дний беспреде́л» — российская комедия 2018 года, снятая телекомпанией ТНТ совместно с производственным объединением «LEGIO FELIX» в форме Новогоднего сюжета по сценарию Ильи Куликова и основанная на телесериале «Полицейский с Рублёвки». Премьера состоялась 13 декабря 2018 года в московском киноцентре «Октябрь».
По сюжету фильма, в канун новогодних праздников сотрудники отделения полиции получают сообщение, что одно из них будет закрыто в связи с экономией бюджетных средств. «Барвиха-Северное», в котором работают главные герои, оказывается под угрозой закрытия. Чтобы спасти отдел от ликвидации, Гриша Измайлов — совместно с несколькими коллегами, — решается пойти на крайние меры и ограбить банк. Он рассчитывает на то, что другие его коллеги вместе с начальником отдела Владимиром Яковлевым быстро раскроют это дело и тем самым спасут отделение от сокращения. Но в результате всё идет не совсем так, как задумал Гриша. Украденные деньги бизнес-магната оказываются не только фальшивыми, но и пропитанными наркотическими веществами молодого химика — сына их предполагаемого владельца.
12 марта 2018 года по мотивам телесериала «Полицейский с Рублёвки» начались съёмки художественного фильма «Полицейский с Рублёвки. Новогодний беспредел», который стал праздничным новогодним продолжением четвёртого сезона сериала. Первоначально прокат фильма в кинотеатрах России был запланирован на 27 декабря, однако начался на неделю раньше — 20 декабря 2018 года.
Фильм получил смешанные, неоднозначные отзывы в прессе. Положительные рецензии на него опубликовало Кино Mail.ru, более скептические — в изданиях «Искусство кино», Канобу, резко отрицательную — Амурская правда. О фильме писали: «Основной сюжет фильма неплохо продуман, но вульгарность переходит все границы», «Несмотря на то, что картина относится к разряду «дурацких» комедий, в которых действуют незадачливые, хамоватые и туповатые герои, такой юмор тоже может быть смешным».
Список персонажей игр серии Sonic the Hedgehog

В данном списке перечислены персонажи из серии видеоигр Sonic the Hedgehog.
Список включает в себя только тех персонажей, которые изначально появились непосредственно в играх серии; персонажи, впервые появившиеся в мультфильмах и комиксах, созданных по мотивам серии, перечислены в отдельных списках. В этом списке также отсутствуют персонажи, встречающиеся в играх, но принадлежащие другим сериям (Mario, Nights into Dreams…, Samba de Amigo и другие).
Большая часть персонажей вымышленной вселенной Sonic the Hedgehog — антропоморфные животные. Если персонаж не имеет этого признака, это упоминается в его описании. В каждом разделе персонажи перечислены в порядке их первого появления в играх, начиная с игры Sonic the Hedgehog 1991 года.
Некоторые критики считают персонажей серии её недостатком. Например, в статье «Как Sega может спасти Соника» сайта 1UP.com, Джереми Пэриш пишет, что для спасения серии необходимо перестать создавать множество персонажей, либо сделать их фоновыми и неигровыми, оставив игрокам только главного героя Соника. IGN поместил всех персонажей серии, кроме Соника и Эггмана, на второе место в своём списке «Персонажей компьютерных игр, которые должны умереть». Редактор IGN Колин Мориарти пояснил, что с введением Тейлза, Наклза и остальных серия стала более ненадёжной. Как бы обращаясь к компании Sega, он пишет: «Вы можете поместить всех персонажей в автобус, и Роботник взорвёт их, или просто никогда больше не вспоминать о них. В любом случае, мы будем рады, и серия будет спасена». Другой редактор IGN, Леви Бьюкенен, также отрицательно высказался о персонажах, посчитав, что компания зашла слишком далеко, добавляя всё новых героев, большинство из которых далеко отдаляются от основной механики серии.
Тем не менее некоторые персонажи были положительно приняты критиками. Главный герой серии Соник был помещён на 10 место в списке пятидесяти лучших персонажей компьютерных игр по версии книги рекордов Гиннесса в 2011 году, а антигерой Шэдоу — 25-е. IGN поставил доктора Эггмана на девятое место в десятке самых запоминающихся злодеев, назвав его «видеоигровым врагом PETA номер один». В 2010 году Роботник занял 11-е место среди «100 лучших злодеев компьютерных игр» от IGN.
Комментарии
Источники
Человек без имени (персонаж)

Человек без имени (итал. Uomo senza nome) — персонаж Клинта Иствуда, главный герой «Долларовой трилогии» Серджио Леоне, состоящей из спагетти-вестернов «За пригоршню долларов» (1964), «На несколько долларов больше» (1965) и «Хороший, плохой, злой» (1966). Персонаж стал узнаваем благодаря своему культовому пончо, коричневой шляпе, ковбойским сапогам, привычке курить сигариллы и молчаливости. В первом фильме персонажа зовут Джо, но он никогда не называет своего имени, даже когда его спрашивают, а другие персонажи дают ему клички. Когда Клинт Иствуд получил премию Американского института кинематографии имени Ирвинга Тальберга в 1996 году, Джим Керри произнёс вступительную речь и сказал: «У Человека без имени нет имени, поэтому мы могли бы вписать своё». В 2008 году журнал Empire выбрал «Человека без имени» в качестве 43-го величайшего кинематографического персонажа всех времён. Популярность персонажа вызвала серию побочных книг, названных серией «Доллары» из-за общей тематики в их названиях.
«За пригоршню долларов» был непосредственно адаптирован с фильма Акиры Куросавы «Телохранитель». В результате судебного иска за нарушение авторских прав создатели неофициального ремейка были вынуждены выплатить Куросаве 100 000 долларов и 15 % от сборов от проката фильма, а также уступить права на прокат в Японии, Южной Корее и на Тайване. Герой Иствуда имел явное сходство с персонажем Тосиро Мифунэ: тихие, грубые, эксцентричные незнакомцы с сильным, но неортодоксальным чувством справедливости и необыкновенным мастерством использования определённого оружия (в случае с Мифунэ — катана, а с Иствудом — револьвер и винтовка).
Как и западный персонаж Иствуда, Мифунэ играет героя без имени. У японского аналога был псевдоним Сандзюро Кувабатаке (что означает «тридцатилетнее поле шелковицы»), ссылка на его возраст. Руки Человека Без Имени редко попадают в поле зрения зрителя, как и руки персонажа Мифунэ — тот обычно прячет руки под кимоно, оставляя рукава пустыми. Иствуд видел фильм Куросавы и был под впечатлением от персонажа. Во время съёмок он не подражал исполнению Мифунэ сверх того, что было в сценарии. Он также настаивал на том, чтобы убрать некоторые диалоги в оригинальном сценарии, делая персонажа более молчаливым и загадочным. По мере развития трилогии персонаж становился стойким и менее разговорчивым.
The Addams Family (1992 TV series)

The Addams Family is an American animated television series produced by H-B Production Co. and based on the eponymous comic strip characters by Charles Addams. It is the second cartoon show to feature the characters (the first was the 1973 series, also produced by Hanna-Barbera), and ran from September 12, 1992, to November 6, 1993, on ABC. The series' development began in the wake of the successful 1991 Addams Family feature film. Two seasons were produced. It remained part of ABC's Saturday Morning lineup until it was replaced by Fudge in January 1995.
The series focuses on the Addams Family at their ancestral home in the fictional town of Happydale Heights. Much of the plot lines focus on mostly the family dealing with an issue concerning their lives, which they seek to resolve. In some stories, the Addams find themselves dealing with the Normanmeyer family who seek to exploit their situation or thwart their schemes in order to be rid of them from the town; the exception being the family's only son, who is friends with the Addams children. Most episodes focus on a single story, concluding with the Addams celebrating their success with a family dance.
As with the 1973 series, the macabre nature of the Addams family was toned down in order to be acceptable for children. An example of this is Gomez's love of cigars not being shown, along with his response to his wife's use of foreign languages being reduced to a mere kissing frenzy. In addition, writers also ensured that the plots for episodes followed a similar nature to those written for other Saturday morning cartoons of the period.
Additional voices were provided by Ernest Harada, Susan Silo, Pamela Segall, Marcia Wallace, and Héctor Elizondo
New artistic models of the characters were used for this series, though still having a passing resemblance to the original comics. Lurch, for instance, has blue skin in the animated series. The Addams Family Theme, re-recorded with a basso profondo lead vocal, was reused as the theme for the series.
Playmates Toys produced a series of nine action figures based on the Addams Family animated series. This includes Gomez, Morticia, Uncle Fester, Lurch, Pugsley, and Granny among others. Each figure includes multiple points of articulation, accessories, and a biography card on their cardback. No commercial was ever made for this. Books were also produced.
Tom and Jerry filmography

This is a complete list of the 166 shorts in the Tom and Jerry series produced and released between 1940 and 2021. Of these, 162 are theatrical shorts, one is a made-for-TV short, one is a two-minute sketch shown as part of a telethon, and two are special shorts released on HBO Max.
The following 114 cartoons were directed by William Hanna and Joseph Barbera at the Metro-Goldwyn-Mayer cartoon studio in Hollywood, California. All cartoons were released to theaters by Metro-Goldwyn-Mayer. Rudolf Ising was the producer of Puss Gets the Boot; subsequent cartoons were produced by Fred Quimby through 1955. Quimby retired in 1955 and from 1955 to 1957, Hanna and Barbera produced the shorts until MGM closed the cartoon studio in 1957, and the last cartoon was released in 1958. Most of these cartoons were produced in the standard Academy ratio (1.37:1). Four cartoons were produced for both Academy Ratio and CinemaScope formats (2.55:1, later 2.35:1). Finally, 19 cartoons were produced in widescreen CinemaScope format only (though reissues have the standard Academy ratio 1.37:1 instead).
Like the other studios, MGM reissued and edited its cartoons when rereleased to theaters. Many pre-1952 cartoons were reissued with Perspecta Sound, which was introduced in 1954. MGM also reissued its cartoons before the introduction of Perspecta Sound. Because of the 1965 MGM vault fire, all original film of pre-September-1951 MGM cartoons are lost, leaving only the backup prints (usually the altered reissue prints), although some production artwork relating to the missing material has survived, like pencil sketches.
The following thirteen cartoons were directed by Gene Deitch, produced by William L. Snyder, and animated at Snyder's Rembrandt Films in Prague, Czechoslovakia (now in the Czech Republic). All cartoons were released to theaters by Metro-Goldwyn-Mayer.
The following 34 cartoons were produced by Chuck Jones in Hollywood, California. Earlier cartoons were produced in conjunction with Walter Bien's "Sib Tower 12 Productions" (one or the other credited on the 1963 and 1964 productions), until it was integrated into a new animation department called MGM Animation/Visual Arts. Directors (if other than Jones) or co-directors for each short are listed. All cartoons were released to theaters by Metro-Goldwyn-Mayer. Note: All the Chuck Jones MGM Tom and Jerry shorts were in Metrocolor.
All were released on DVD in 2009 as part of Tom and Jerry: The Chuck Jones Collection.
List of Uncle Remus characters

This is a list of recurring and/or significant fictional characters in the Uncle Remus books and those in one way or another connected to Br'er Rabbit and his plantation and forest entourage. Excluding the characters of the told tales, which are largely archived, as regards the characters of the novels and frame-stories extraneous to the Uncle Remus series, preference in cataloging goes to the actual narrators of the tales.
Uncle Remus himself appears as framing device and narrator in all the stories (tales, poems and songs in The Tar-Baby and Other Rhymes of Uncle Remus included), except the ones in On the Plantation, Evening Tales and the novels in the Abercrombie family series (although he is sometimes mentioned by the characters). Uncle Remus is also the absolute protagonist in the stories and the sketches reproduced (with modifications or not) in the secondary sections of the books from newspapers such as The Atlanta Constitution.
The little boy from the canonical series of books, that is the unnamed son of Miss Sally and Marse John who never appears in the sections dedicated to the reprint of sketches and jokes with Uncle Remus from the newspapers, is often addressed by Uncle Remus throughout the narrations in The Tar-Baby and Other Rhymes of Uncle Remus as well. From Told by Uncle Remus on, Uncle Remus' listener is the son of the little boy of the previous books, initially more frailer and quieter than his father at his age, and speaks in and elegant and refined way because of the harsh education given to him. The last book in the series, Seven Tales of Uncle Remus, collects old stories hitherto unpublished or published in magazines and which date back to the period the little boy was still the son of Miss Sally and Marse John. However, we should probably exclude the last Br'er Rabbit story in chronological order, "Rabbit Doesn't Go to See Aunt Nancy", because it was presumably created in 1908, when the new little boy was already active.
Uncle Remus books
Miscellaneous books
Leo Fuchs

Leo Fuchs (May 15, 1911 – December 31, 1994) was a Polish-born American actor. According to YIVO, he was born Avrum Leib Fuchs in Warsaw; according to Joel Schechter, he was born in Lwów, Galicia, then Poland, now called Lviv, Ukraine.
Fuchs performed in many Yiddish and English plays and movies throughout the mid-twentieth century, and was famed as a comic, a dancer, and a coupletist. He wrote much of his own material and toured widely.
Fuchs was born into a Yiddish theatrical family: his father, Yakov Fuchs, was a character actor; his mother, Róża Fuchs (Ruzha Fuchs), was "a leading lady of the musical theatre who perished in the Holocaust of the 1940s," shot dead by Nazi Germans. He began acting (in Polish) when he was five years old, and was praised when he performed at the Warsaw cabaret Qui Pro Quo when he was 17.
His American debut was at the Second Avenue Theater in the Yiddish Theater District in Lucky Boy with Moishe Oysher in 1929. He moved to New York City in 1935. In his prime, he was known as "The Yiddish Fred Astaire", appearing both on Broadway and in film. In 1936, he married fellow actor Mirele Gruber and toured with her through Poland for a year. In 1937, he made two movies, the short I Want to Be a Boarder (in which he sang his famous song Trouble) and I Want to Be a Mother with Yetta Zwerling. In 1940, he starred in Amerikaner Shadkhen (American Matchmaker). He divorced in 1941 and later married Rebecca Richman.
Starting in the 1960s, Fuchs performed in English-language plays and television, as well as Hollywood films, including The Story of Ruth (1960). Two of his best-known roles were in The Frisco Kid (1979), in which he played with Gene Wilder, and as Hymie Krichinsky in the film Avalon (1990). He died in Los Angeles in 1994.
Alfred Brownell

Alfred Lahai Gbabai Brownell (amezaliwa 1965/1966 ) ni mwanaharakati wa mazingira na mwanasheria kutoka Liberia. Brownell alipata umahiri kimataifa kwa sababu ya utetezi wake wa kuzuia uharibifu wa misitu ya kitropiki kwa ajili ya uzalishaji wa mafuta ya mawese . Baada ya kupokea vitisho vya kifo kutokana na kazi yake, yeye na familia yake walikimbia Liberia mwaka 2016. Alishinda Tuzo ya Mazingira ya Goldman, pia inaitwa "Nobel ya Kijani," mnamo 2019 kwa kazi yake ya kulinda zaidi ya acre 500 000 (km 2 000) . ya msitu wa kitropiki ambao ulikuwa ardhi ya jadi ya jamii za wenyeji.
Matilda Pilacapio

Matilda Pilacapio ni mwanaharakati wa haki za binadamu na mazingira kutoka Papua Guinea Mpya. Ni mwanachama wa zamani wa serikali ya mkoa wa Milne Bay, anajulikana sana kwa kampeni zake dhidi ya sekta ya mafuta ya mawese. Hivi karibuni amekuwa akifanya kazi katika Jukwaa la Jamii ya Papua Hahine, kundi linaloendesha kampeni dhidi ya unyanyasaji wa kijinsia.
Blackhead Persian

The Blackhead somali sheep (also known as Swartkoppersie) is a fat-tailed breed of domestic sheep from Africa. The sheep is originally from Somalia and a direct descendant of the Somali sheep. The breed is also a type of hair sheep, meaning they do not grow wool and tolerate heat better than wooled breeds and are raised primarily for meat. The Blackhead Persian has a white body and, as their name would suggest, an entirely black head.
The Blackhead Persian is a polled breed with both sexes lacking horns. It has a black head, with long pendulous ears, and a black neck and a white body, with a clear line demarcating the two colours. The rump and the base of the tail have an accumulation of fat. The breed was specifically bred for the large quantity of fat stored in the tail region which gave resilience in arid conditions and which was prized for cooking.
On average at maturity, rams weigh 68 kg (150 lb) and ewes 52 kg (115 lb). At birth, rams and ewes weigh about 2.6 kg (5.7 lb). Ewes lactate for approximately 84 days, produce 50 kg (110 lb) of milk with 5.9% fat.
Despite its name, the Blackhead Persian originated in Somalia and was imported into South Africa in about 1870. A South African studbook was set up in 1906. By 1930 there were 4000 registered animals. In the 1950s there were estimated to be two million Persian Blackheads in South Africa, and they had also been introduced to Kenya, Tanzania, Ethiopia and Ghana. Since then it has been imported into the Caribbean region, Central and South America for cross-breeding purposes.
It was crossbred with local breeds in South Africa and also was "improved" by crossing it with such breeds as the Dorset Horn creating the successful breed now called Dorper. And the Ghana black-headed nangue is a cross with a Djallonké sheep and a black-headed Persian.