davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Dónut de coco

El dónut de coco es un tipo de dónut del Reino Unido y Canadá que suele cubrirse o espolvorearse con coco rallado o en escamas. A menudo se tuesta o asa a la parrilla, hay distintas variantes hechas con chocolate​ y, según una receta de 1959, zumo de naranja en la masa y glaseado.​
Los dónuts de coco no suelen rellenarse, pero hay un tipo de dónut diferente que emplea un relleno de crema de coco (como el Boston cream doughnut o el dónut de mermelada), que Conan O'Brien consideró una «experiencia que cambia la vida» en una visita de 3 días a Toronto en 2004: «aluciné», dijo O'Brien al Toronto Star.​
Una receta de 1946 en el Chicago Tribune sugería el coco o los frutos secos picados como recubrimiento para los dónuts.​ En una discusión de 1964 sobre la popularidad e innovación del dónut (como las tiendas para coches, el agujero del centro, y el asa para facilitar mojarlo en café), el director de publicidad Carl Zucher de la empresa Mr. Donut dijo que un cliente en una tienda para coches de Florida los daba de comer a su caballo, prefiriendo éste una variedad de coco tostado.​
Andy Ward calificó a la variedad de coco tostado de Dunkin' Doughnuts «el mejor dónut de todos» en un artículo de Esquire, donde la describía como inusual y no bien respetada por los expertos gastronómicos que nunca la habían probado y la consideraban barata y mala para las arterias, pero atribuye al «maridaje de texturas» lo que la hace «tan perfecta, que me hace sentir pena por Krispy Kreme.»​ Otros connoisseurs también han elogiado este dónut.​
Un dónut de coco de la tienda de dónuts Sugar Shack en una gasolinera Shell de la Ruta 27 en Somerset (Kentucky) fue considerado uno de los mejores dónuts de los Estados Unidos en 1999. Los propietarios, Patrick y Audrey Godin, se enamoraron 27 años antes cuando trabajaban en un Dunkin' Donuts de Nashua (Nuevo Hampshire), donde Patrick, de 16 años, era aprendiz de panadero.​
Botok

El botok (a veces llamado bobotok en su forma plural o botok-botok) es un plato tradicional de Java hecho de pulpa de coco rallado que ha sido separada de su leche, a menudo mezclada con otros ingredientes como vegetales o pescado, y envuelta en hojas de banana y al vapor. Se encuentra comúnmente en Java Central y Oriental.​
El botok parece ser un subproducto de la producción de leche de coco, para salvar y reutilizar la pulpa de coco rallada que de otro modo podría descartarse. Comúnmente, la pulpa del coco se desecha después de exprimirlos para adquirir la leche de coco. Sin embargo, al cocinarlos en hojas de banana con una mezcla adicional y especias, también se pueden comer como plato adicional. Otra forma de salvar los residuos del coco es saltearlos como serundeng. Hoy, sin embargo, para adquirir un sabor más rico y sabroso, muchas recetas insisten en usar solo pulpa de coco recién rallada que todavía contiene leche de coco. El botok generalmente se consume con arroz.​
El coco rallado se mezcla con chile, sal, pimienta, albahaca de limón y salam (laurel indonesio) e ingredientes adicionales. Esta mezcla se coloca sobre un pedazo de hoja de banana, y luego la hoja se envuelve, se aprieta y se asegura con un palo, para luego colocarla en una vaporera. El botok más básico generalmente usa ingredientes simples y más baratos, como tempeh picado, tofu o anchoas.​ Después de cocinar el botok, el paquete de hojas de banana se abre y se sirve con arroz al vapor. Después de cocinarse perfectamente, el coco rallado y, a veces, la adición de huevo, actuaron como el agente aglutinante de todos los ingredientes del botok.​
Para agregar sabor y nutrientes, muchas recetas y variantes de botok pueden usar ingredientes adicionales como fuente de proteínas, como petai cina, bilimbi, ares (el interior del tronco de un plátano), champiñones, tofu, tempeh, anchoa, wahoo, bagre, pescados salados, huevo, huevo de pato en salazón, gambas, carne picada o incluso larvas de abejas.​ El ingrediente que se le suma al botok se le suele agregar al nombre del plato preparado de esta manera, por ejemplo:
El buntil se prepara de manera similar, pero usa hojas de papaya o yuca en lugar de hojas de banana, lo que hace que la envoltura sea comestible como parte del plato. El botok a menudo se considera como una de las variaciones del pepes, el método de cocción con hoja de banana. Sin embargo, el botok se identifica más específicamente mediante el uso de pulpa de coco rallada, mientras que los pepes generalmente no contienen coco.
Se cree que el plato sudafricano bobotie es el derivado del bobotok indonesio.​ Sin embargo, es bastante diferente, ya que utiliza carne picada de res y huevos, con la ausencia de coco rallado y las hojas de banana. El papel del coco rallado y los huevos como agente aglutinante en bobotok parece ser reemplazado por huevos batidos, leche y pan rallado en el bobotie.
Klanting

Klanting is one of the traditional dishes of the Javanese people. Klanting is made from corn starch, giving the food a rubber-like texture similar to agar-agar. It comes in a variety of colors, including red and green. Being tasteless, Klanting is traditionally sprinkled with grated coconut and sugar merah. Klanting is often found in traditional markets such as the Pasar Legi in Jombang.
Flourless chocolate cake

Flourless chocolate cake is a dense cake made from an aerated chocolate custard. The first documented form of the cake was seen in Ferrara, Italy, though some forms of the cake have myths surrounding their origins. The dessert contains no gluten, which makes it acceptable for those with celiac disease, gluten-free diets, and during religious holidays in which gluten and grains are not permitted.
A traditional baking method for a variety of flourless chocolate cakes involves whipping the whites alone and then whipping the yolks into the sugar to increase the air content. The overall effect of this process is a sturdy, but light cake. The chocolate and butter are melted together in either a microwave or double boiler. Once all the ingredients are combined, the resulting batter contains only the starch naturally present in the chocolate. The use of Dutch cocoa powder instead of simple cocoa powder will allow the cake to have a denser fudge-like consistency that the cake is known for. Flourless chocolate cakes typically use simple ingredients including: chocolate, butter, eggs, sugar, cocoa powder, vanilla, salt, and an optional dusting of powdered sugar, chocolate ganache, or berries. The Torta Caprese includes an additional ingredient of an almond meal.
La Torta Tenerina is an Italian flourless chocolate cake that was first seen in Ferrara, Italy in 1900. It is the first recorded version of the cake. It has an alternative name, Queen of Montenegro, as it was said to be served when King Victor Emmanuel III took the throne of Italy making Elena Montenegro the Queen of Italy. In Ferrara, Italy La Torta Tenerina can be found on many restaurant and bakery menus.
Flourless chocolate cake is a common dessert among Jews during the holiday of Passover since leavened grains cannot be consumed during that holiday.
Flourless chocolate cake is a popular dessert in gluten-free diets. There are several varieties including topping the cake with a chocolate ganache, adding raspberries, or it is frequently served with vanilla ice cream, all of which can be enjoyed by those with gluten-free and celiac-appropriate diets.
The use of alternative sugars would allow this cake to be enjoyed by those on a keto diet as well.
Torta Caprese, originating from the Italian island of Capri, is a traditional flourless chocolate cake popular in that region that includes almond flour. This cake has a number of myths surrounding its origins including a baker forgetting to add the flour and that it's a version of an Austrian cake called the Austrian Sachertorte. A similar cake with little or no flour is known as "fallen" or "molten" chocolate cake and was popularized by, among others, Jean-Georges Vongerichten's restaurants.
The River Café's "chocolate nemesis" is a version of a flourless chocolate cake, with only four ingredients, eggs, sugar, chocolate and butter.
Dole Whip

Dole Whip (also known as Dole Soft Serve) is a soft serve dairy-free frozen dessert created by Dole Food Company in 1983. Prior to 2023, when Dole Whip began to be sold at retailers, Dole Whip was served at Disney theme parks and Dole Soft Serve was sold elsewhere. The original pineapple flavor is the best known, and additional fruit flavors are sold. Similar or identical desserts modeled after the Dole Whip but not manufactured or served by Dole are generically called pineapple whip.
The Dole Whip is made with powder and water in a soft serve machine, though Disney published a recipe in 2020 to allow people to create their own Dole Whips at home during the COVID-19 pandemic. Since at least 2013, Dole Whip has been made with exclusively vegan ingredients, and it has always been gluten-free.
According to MyFitnessPal and the Dole Soft Serve company, one serving equivalent to 2/3 cup (~160 mL) of the Dole Whip has 110 calories.
Dole Whip was created by Dole Food Company at the Dole Technical Center in San Jose, California by food scientist Kathy Westphal in 1983. In 1976, Dole took over from United Airlines as the sponsor of Walt Disney's Enchanted Tiki Room (an attraction inside the Adventureland section of Disneyland), offering pineapple juice & fruit spears, and in 1983 sponsoring the Florida version of the attraction (titled "Tropical Serenade") at Walt Disney World's Magic Kingdom Park, serving vanilla soft-serve ice cream topped with diced pineapples. A recent graduate from UC Davis, Kathy Westphal, was tasked with formulating a non-dairy, dry-mix version of the soft-serve ice cream that would withstand Florida’s heat. William Goldfield, director of global corporate communications for Dole Food Company, explains “Dole kitchens were focused on creating a brilliant fruit flavor and colorful true-to-fruit soft serve product. It was made primarily for Disney but was introduced a short time before being added to the parks.” After a soft launch of the product in 1983, it debuted at Magic Kingdom in 1984 as Dole Pineapple Whip. It became available at Disneyland in 1986.
Dole Whip debuted in Florida with three flavors: pineapple, orange, and strawberry—but only pineapple was available at Disneyland. In December 2018, Disneyland opened the Tropical Hideaway, which offers a seating and dining area for Adventureland. With more soft-serve machines they were able to offer more Dole Whip flavors and combinations.
As of 2023, Dole Whip is available for purchase in retail stores.
Dole Whip has achieved a cult following among Disney park-goers, allowing merchandise to be created in the Disney Snacks merchandise category.
Goldilocks Bakeshop

Goldilocks Bakeshop is a bakery chain based in the Philippines, which produces and distributes Philippine cakes and pastries.
On May 15, 1966, Chinese Filipino sisters, Milagros Leelin Yee and Clarita Leelin Go, and their sister-in-law Doris Wilson Leelin, opened the first Goldilocks store on a 70-square-meter (750 sq ft) space on the ground floor of a three-story building along Pasong Tamo Street in Makati and started with only 10 employees.
In 1976, Goldilocks opened its first store in the United States in Los Angeles. In 1991, Goldilocks launched a franchising program which led to the opening of hundreds of Goldilocks' stores across The Philippines.
Other stores were later set up in other parts of California such as San Francisco, San Jose, and in Las Vegas, Nevada.
Pancake House International planned to acquire Goldilocks Bakeshop, but negotiations to acquire the bakeshop chain fell in 2006. Pancake House offered to acquire Goldilocks for ₱2 billion.
In 2018, SM Investments acquired the 34% stake of Goldilocks Bakeshop, months after its full acquisition deal fell. It later made Goldilocks its subsidiary by acquiring the bakeshop chain's majority stake in 2021. In 2024, Goldilocks announced plans to launch 60 more stores to finish the year with 986 branches.
In 2019, it was reported that there are at least 900 full-service stores in the Philippines, 6 in Thailand, 10 in California and 1 in Nevada, United States, and 2 in Canada.
Goldilocks Bakeshop was named after Goldilocks, a character from the fairy tale Goldilocks and the Three Bears to make the name of the chain easier to remember by children and their mothers. The name also suggests the words "gold" and "luck" which was viewed to be auspicious by the founders. The naming was suggested by the founders' sister Maria Flor.
In 2010, Goldilocks underwent a full re-branding.
Libyan cuisine

The cuisine of Libya is a mix of Berber, Arab and Mediterranean cuisines with Tunisian and Italian influence. One of the most popular Libyan dishes is bazin, an unleavened bread prepared with barley, water and salt. Bazin is prepared by boiling barley flour in water and then beating it to create a dough using a magraf, which is a unique stick designed for this purpose.
In Tripoli, Libya's capital, the cuisine is particularly influenced by Tunisian cuisine and Italian cuisine. Pasta is common, and many seafood dishes are available. Southern Libyan cuisine is more traditionally Arab, Tunisian and Berber. Common fruits and vegetables include figs, dates, oranges, apricots and olives.
Pork consumption is forbidden to Muslims in Libya, in accordance with Sharia, the Islamic law. The consumption of alcoholic drinks is also forbidden to Libyan Muslims.
Bazin is a common Libyan food made with barley flour and a little plain flour, which is boiled in salted water to make a hard dough, and then formed into a rounded, smooth dome placed in the middle of the dish. The sauce around the dough is made by frying chopped onions with lamb meat, turmeric, salt, cayenne pepper, black pepper, fenugreek, sweet paprika, and tomato paste. Potatoes can also be added. Finally, boiled eggs are arranged around the dome. The dish is then served with lemon and fresh or pickled chili peppers, known as amsyar. Batata mubattana (filled potato) is another popular dish that consists of fried potato pieces filled with spiced minced meat and covered with egg and breadcrumbs.
Additional common foods and dishes include:
All alcoholic drinks have been banned in Libya since 1969, in accordance with Sharia, the religious laws of Islam. However, illegally imported alcohol is available on the black market, alongside a homemade spirit called Bokha. Bokha is often consumed with soft drinks as mixers.
Coconut doughnut

The coconut doughnut (or coconut donut) is a variety of doughnut in the United States and Canada that is usually covered or topped with shredded or flaked coconut topping. It is often toasted or broiled, and there are variations made with chocolate and, in a 1959 recipe, orange juice in the dough and icing.
Coconut doughnuts are not usually filled, but there is an unrelated coconut doughnut that uses a coconut cream filling (like a Boston cream doughnut or jelly doughnuts).
A 1946 recipe in the Chicago Tribune suggested coconut or chopped nuts as a doughnut topping. During a 1964 discussion of doughnut popularity and innovation (such as drive thru stores, the doughnut hole, and a handle to aid coffee dipping) advertising director Carl Zucher of the Mr. Donut company said a customer at a Florida drive-in feeds them to his horse, and especially the toasted coconut variety was the horse's favorite.
Andy Ward calls Dunkin' Donuts' toasted coconut variety "the greatest doughnut of them all" in an Esquire article. He describes it as being unusual and not well respected by food connoisseurs who have never tried it and associate it with being cheap and artery clogging, but credits the "marriage of textures" for making them "so perfect, they make me feel bad for Krispy Kreme.
A coconut doughnut from the Sugar Shack doughnut shop at a Shell station on U.S. 27 in Somerset, Kentucky, was determined to be one of the best doughnuts in the United States in 1999. The owners, Patrick and Audrey Godin, fell in love 27 years earlier while working at a Dunkin' Donuts in Nashua, New Hampshire, where 16-year-old Patrick became an apprentice baker. Doughnut connoisseurs have also praised the Toasted Coconut Donut at Dunkin' Donuts.
A coconut doughnut that is a "girly shade of pink" is a featured product of "cult" doughnut shop Top Pot Doughnuts in Seattle, Washington. It was one of the varieties included in a 2005 distribution agreement with Starbucks stores in Western Washington.
Conan O'Brien praised a coconut doughnut with a coconut cream filling as a "life-altering experience" during a three-day visit to Toronto in 2004, saying "it blew my mind".
Quintín Romero

Quintín de los Santos Romero Rojas (San Félix, Atacama, 31 de octubre de 1893 - Santiago, Chile, 25 de julio de 1972) fue un boxeador chileno.
Siendo muy joven, llegó a trabajar en las faenas salitreras del norte, primero en Iquique y luego en Antofagasta, donde laboró cargando sacos de salitre en el muelle histórico. En esta ciudad, fue descubierto por el exboxeador Manuel Bastías y comenzó su carrera en 1921 con victorias locales y con doce peleas sudamericanas, incluida la pelea con el estadounidense Gunboat Smith por el título chileno. Partió a Europa y a Estados Unidos, donde sumó victorias contra Jack Sharkey, quien fue posteriormente campeón de los pesos pesados; Larry Gains, Joe Mc Cann, Johnny Risko, Jack Renault y otros.
En 1924, la revista estadounidense The Ring lo ubicó entre los aspirantes naturales al título en poder de Jack Dempsey, junto a Harry Wills, Tommy Gibson y Charley Weinert, con quien había ganado y perdido. Nunca le dieron la oportunidad de disputar la corona, hasta que su capacidad mermó. En 1925 comenzó el declive de su carrera, así el diario español La Vanguardia del 30 de mayo de 1929 consignó:
Tommy Loughran, uno de los mejores medianos de todos los tiempos, comentó: «Los púgiles sudamericanos e hispanos cuentan con promotores inexpertos, que los apuran en sus carreras y que ni siquiera los preparan convenientemente. Romero Rojas es un ejemplo de ello. Cuando comenzó su carrera en Estados Unidos era un prodigio. Podían propinarle las zurras más severas sin parecer sentirlas. Ahora hasta boxeadores de tercera categoría son capaces de tumbarlo».
Su última pelea fue el 12 de diciembre en Antofagasta con un empate con el local Carlos Carmona. Ese año efectuó varios combates y exhibiciones en la región. Murió el 25 de julio de 1972.​ Tuvo un hijo llamado Fernando Romero y una nieta llamada Evelyn Romero
Rayuela (juego)

La rayuela, también llamada sambori, golosa (en Colombia),​ cascayu (en Asturias),​ avioncito (en México), mundo (en el Perú)​ o infernáculo​ es un juego tradicional infantil, el cual es propio de toda Europa y fue extendido posteriormente a otros continentes, principalmente a América. También está presente en otras culturas, como en India, África o el Sudeste asiático. Según el país o la región el juego se conoce con distintos nombres.
Este juego ayuda a que los niños desarrollen la coordinación visión-motora, la agilidad, el movimiento y el equilibrio.
Se cree que este juego se desarrolló en la Europa renacentista y que la temática está basada en el libro La divina comedia, de Dante Alighieri, obra en la cual el personaje, cuando sale del Purgatorio y quiere alcanzar el Paraíso, tiene que atravesar una serie de nueve mundos hasta lograrlo. El jugador actúa a modo de ficha. Debe saltar de casilla en casilla, a la pata coja, empujando la piedra que se suponía representaba su alma. Partía de la Tierra para conseguir el Cielo (Urano), vigilando no caerse en el pozo o en el Infierno (Plutón) durante su recorrido. En ningún caso la piedra debía pararse sobre una línea, ya que, de la Tierra al Cielo, no hay fronteras ni zonas de demarcación, ni separaciones, ni descanso también hay casos donde la piedra o el objeto que lances se puede mover con el pie​
Jaylon Ferguson

Jaylon Ferguson (Zachary, Estados Unidos, 14 de diciembre de 1995-Baltimore, Maryland, 21 de junio de 2022)​ fue un jugador de fútbol americano que jugaba en la posición de linebacker externo. Jugó al fútbol americano en Louisiana Tech University, antes de ser seleccionado en el puesto 85 por los Baltimore Ravens de la National Football League (NFL) en el Draft de la NFL de 2019. Pasó a jugar tres temporadas con los Ravens.
Asistió a West Feliciana High School en St. Francisville, Louisiana, donde jugó fútbol americano y baloncesto durante cuatro años.​
Vistió la camiseta roja en su primer año en Louisiana Tech en 2014. En 2015 jugó en doce partidos con cinco aperturas y registró 35 tacleadas y seis capturas. Como estudiante de segundo año en 2016, estableció el récord escolar de sacos en una temporada con 14.5.​ Como junior en 2017, tuvo 38 tacleadas y siete capturas. Regresó a Louisiana Tech para su último año en 2018. Durante la temporada rompió el récord escolar de saques de carrera y rompió su propio récord escolar de sacos en una sola temporada con 17.5. Se convirtió en el líder de saques de la NCAA FBS durante el Hawaii Bowl 2018, y también fue nombrado MVP del equipo ganador de ese juego.
En febrero de 2019, la Liga Nacional de Fútbol Americano rescindió su invitación para asistir al NFL Scouting Combine después de descubrir su condena por delito menor de agresión simple de 2015.
Tuvo un hijo y dos hijas con su prometida, Doni Smith. Murió en Baltimore el 21 de junio de 2022, a los 26 años. La policía indicó que si bien la muerte fue «cuestionable», inicialmente no hubo signos de juego sucio o trauma. El 22 de junio de 2022, los Baltimore Ravens emitieron un comunicado que decía: «Estamos profundamente entristecidos por el trágico fallecimiento de Jaylon Ferguson. Era un joven amable y respetuoso, con una gran sonrisa y una personalidad contagiosa. Expresamos nuestras más sentidas condolencias a la familia y amigos de Jaylon mientras lloramos una vida perdida demasiado pronto».
José Navarro Grau

José Alberto Navarro Grau (Lima, 27 de diciembre de 1934) es un ingeniero agrónomo, empresario y político peruano. Fue alcalde de la ciudad de Chincha en 4 ocasiones y senador durante el periodo 1985-1990. Fue también ministro de Educación en el primer gobierno de Fernando Belaúnde Terry, desde 1965 hasta 1966, y diputado por Ica en 1963.
Nació en la ciudad de Lima, el 27 de diciembre de 1934. Es hijo de Félix Jorge Navarro Irvine y de Dolores Grau Price. Es nieto del político Rafael Grau y bisnieto del héroe Miguel Grau Seminario.
José Navarro cursó sus estudios escolares en el Colegio Santa María Marianistas. Entre 1951 y 1957, estudió la carrera de Ingeniería Agrónoma en la Universidad Nacional Agraria La Molina. Desde 1977 es gerente de Textil Chincha S.A. y desde el 2003 es gerente administrativo de Agropecuaria Larán SAC.​​
Se casó con Elisa Pagador Peña, con quien tiene tres hijas: María Elisa, Patricia María y María del Pilar Navarro Grau Pagador.
Se inicia en su trayectoria política como militante y dirigente del partido Acción Popular del arquitecto Fernando Belaúnde Terry. En el año 1963 obtiene su primer cargo político al ser elegido como diputado por Ica por la coalición Acción Popular - Democracia Cristiana,​ sin embargo, su cargo luego sería disuelto tras el golpe de Estado de Juan Velasco Alvarado en 1968.
El 15 de septiembre de 1965, José Navarro fue nombrado por el presidente Fernando Belaúnde Terry como su nuevo ministro de Educación Pública en reemplazo de Carlos Cueto Fernandini.​
Como ministro, expulsó de las universidades nacionales a maestros acusados de ideología comunista. Ante esto, Navarro fue interpelado en la Cámara de Diputados por los miembros del Partido Aprista Peruano y luego censurado el 14 de abril de 1966. Navarro posteriormente fue reemplazado por Carlos Cueto Fernandini y asumió la Secretaría General del partido Acción Popular.
En 1980 se afilió al Partido Popular Cristiano y postuló al Senado en las elecciones de 1985 por la alianza Convergencia Democrática, siendo elegido con 22,779 votos para el periodo parlamentario 1985-1990.
En 1992 postula a la Alcaldía Provincial de Chincha, ganando la elección para el período 1993-1995, siendo reelecto en los 2 periodos siguientes: 1996-1998 y 1999-2002 (postulando las tres veces por el Movimiento Unión Popular Chinchana). En las elecciones regionales y municipales de Perú de 2006 postula nuevamente a la Alcaldía Provincial de Chincha por el Partido Regional de Integración, siendo electo Alcalde de dicha provincia, para el periodo 2007-2010. En febrero del 2010 anuncia su postulación a la reelección para la Alcaldía Provincial de Chincha por el Movimiento Frente Progresista Regional Iqueño. Sin embargo, no resultó elegido como alcalde.
Grupo Jané

El grupo Jané es un fabricante español de cochecitos para bebés, sillas de seguridad y productos de puericultura y maternidad. Jané es un grupo formado por las marcas Jané, Concord, Nurse y Be Cool. La compañía tiene su sede principal en Barcelona y exporta a alrededor de 50 países, suponiendo la venta de productos del Grupo Jané a países extranjeros un 40%-50% de la facturación total.
Jané es una empresa familiar fue fundada en 1932 por Manel Jané, un barcelonés que tras diseñar un cochecito para su hijo como reto personal, transformó la cerrajería heredada de su padre en una fábrica de cochecitos.​
Hacia los 80, Jané ya es una marca nacional consolidada en el mercado español que además diseña y comercializa productos de puericultura, y poco a poco empieza a afianzarse en su expansión internacional. Además, en 1981 se creó la marca Nurse, con menos líneas de negocio y diseños más sencillos.
A principios de los 90, decide introducirse en el mercado de las sillas de seguridad. En 2003 crea el Jané Crash Test, un simulador de choque privado para desarrollar sillas de seguridad infantiles.
En 2004 Jané se consolidó como Grupo Jané adquiriendo la empresa alemana Concord. Actualmente, las tres marcas se distribuyen dentro y fuera de España, cada una con su público estratégico y objetivos distintos.
En 2007 con motivo del 75 aniversario de su creación se lanza el modelo de cochecito Carrera.
En el año 2011 se crea la marca Be Cool, con unos diseños enfocados a un público más joven, urbano y con productos con una excelente relación calidad precio.
En 2020 Jané lanza la silla de seguridad infantil Groowy, el primer sistema de retención infantil que cumple la normativa R-129 conocida como iSize y que es válido para todas las etapas de crecimiento del niño. La silla Groowy también ha sido reconocida con el Premio Delta de diseño la Asociación ADI-FAD​.
Durante muchos años Jané ha colaborado con Unicef​ ayudando a proteger a los niños contra la malaria​ en la República Democrática del Congo.
Desde 2007 Jané colabora con la seguridad de los más pequeños acogiendo las visitas de escolares y dándoles formación en seguridad vial a través del programa Jané Educa.​
Los sectores del mercado infantil en los que Jané participa son los siguientes:
Jornada Escolar Completa

Jornada Escolar Completa (JEC) es un programa inserto dentro de la reforma al sistema educacional chileno realizada durante el gobierno de Patricio Aylwin (1990-1994), pero que se empezó a implementar en 1997, durante la gestión del ministro José Pablo Arellano, en el gobierno de Eduardo Frei Ruiz-Tagle, a través de la ley 19.532.​
El 21 de mayo de 1996, en el discurso en el Congreso Nacional, el Presidente Eduardo Frei anunciaba la Jornada Escolar Completa de la siguiente manera:
La extensión de la jornada escolar se justificó por dos motivos básicos:​
Esto obligaba a destinar recursos adicionales para horas adicionales de clases,​ así como invertir en infraestructura que permitiera que la misma cantidad de alumnos utilizara los colegios y liceos durante más horas cada día.
Hasta ese momento ocurría en muchos establecimientos que funcionaban en dos turnos​ y por lo tanto fue necesario invertir en equipamiento adicional.
Algunos hitos de la implementación:​
La modificación de la JEC por la ley 19979 de 2004,​ con esta nueva ley, se precisaban y complementaban las condiciones para traspasos de dineros a los establecimientos, así como se mejoraba la necesidad de reportar la gestión educativa por parte de los directores involucrados:​
Un estudio del 2005 a establecimientos con JEC reportó que
Dentro de otros efectos positivos, otros investigadores han encontrado que la JEC ha tenido un efecto positivo en la participación laboral de mujeres solteras con hijos entre 8 y 13 años, aumentando los ingresos familiares.
Otros académicos han reportado que en escuelas que han implementado JEC ha disminuido el embarazo adolescente, especialmente en contextos más pobres.​
Sobre el impacto de esta reforma en la delincuencia juvenil, concluyen que en las comunas con más liceos JEC los jóvenes tienen menor probabilidad de delinquir.​
Del mismo estudio de 2005 se menciona que el agotamiento de alumnos y profesores es visto como uno de los principales problemas de haber aumentado el horario de clases en 200 horas promedio al año, equivalentes a 6 semanas adicionales de clases. Para el 34% de los docentes de educación media encuestados, este agobio es "muy grave".​
El estudio de García-Huidobro y Concha reporta que los resultados y la implementación de la JEC, así como los resultados han ocurrido mucho más lentamente de lo esperado, y aunque los puntajes de los grupos socioeconómicos más bajos han mejorado, la brecha se mantiene y que el mayor tiempo escolar no es suficiente por sí solo, sino parece ser más importante la gestión.​
Otros investigadores critican que el costo de la JEC ha sido cercano a 2500 millones de dólares a lo largo de los años, y que el impacto en resultados de aprendizaje no es estadísticamente distinto de cero.​
Expertos de la Universidad de Chile han apuntado a que la JEC ha tenido efectos reducidos en los aprendizajes vinculados a la prueba SIMCE y que no permite a los docentes realizar un trabajo pedagógico innovador.​
Gallitos

Gallitos es un juego practicado principalmente por niños en sus ratos de ocio. En Chile se le llama a esta variante Gallito inglés. En España se le conoce como pulso chino, y en Argentina y Uruguay como pulseada china o Guerra de pulgares.
El objetivo consiste en atrapar el pulgar del compañero antes de que este pueda hacerlo con el propio o que pueda soltarse.
Los participantes se toman de las manos (siendo ambas derechas o izquierdas) por el dedo meñique, anular, medio e índice, dejando el dedo pulgar libre para que haga las veces del "gallo".
La versión tradicional es para dos jugadores. También pueden competir varios jugadores a la vez, en cuyo caso el ganador es el primer jugador en atrapar el pulgar de cualquiera de sus rivales. En versiones más extremas, se pueden armar redes de decenas de jugadores conectados con sus dos manos.
El juego logra cumplir su función de divertir, es bastante entretenido participar en él o ver cómo lo juegan. Es bastante interesante notar lo simple que puede ser un entretenimiento para esos momentos en los que no hay qué hacer.
Carrera de sacos

La carrera de sacos (o carrera de costales) es un juego tradicional conocido y practicado en todo el mundo. Para su desarrollo tan solo son necesarios unos cuantos sacos o bolsas y terreno suficiente para desplazarse. Sin embargo, la mayoría de las personas terminan cayéndose, porque pisan un lugar que no es debido, o porque tratan de ir demasiado de prisa.
Es importante saber esto:
Para ejecutar la carrera, los competidores se introducen dentro de los sacos y éstos se atan a la cintura o bien se agarran con las manos. Los participantes deben desplazarse saltando sin salirse de los sacos ni caerse.
Modalidades de carreras de sacos:
Carrera (competición)

Una carrera es una competición de velocidad, en la que los competidores tienen que completar un determinado trayecto o distancia empleando para ello el menor tiempo posible, o bien recorrer el mayor trayecto posible en cierto tiempo fijo. En deportes, el trayecto puede ser recorrido de diversas maneras: por ejemplo, a pie, en vehículos o en animales. En juegos abstractos, el trayecto a completar suele ser sobre un tablero, como es el caso del backgammon, el ludo y el parchís.
Una carrera puede ser disputada de principio a fin en el trayecto elegido, o en diferentes segmentos llamados etapas o sectores, que se recorre varias veces en el mismo recorrido al ser más corto que el trayecto total de la competición.
Las primeras evidencias de competiciones deportivas de velocidad se remontan a la antigua Grecia, donde los hombres se disputaban el llegar en primer lugar.
Correr una distancia es la forma más básica de carrera, pero las carreras también se pueden realizar en vehículos, como botes, automóviles, motocicletas, bicicletas y aviones, o con animales como caballos o perros. Las carreras asimismo pueden realizarse usando otros modos de transporte como esquís, trineos, patines o silla de ruedas, o con otras formas de movimiento como nadar o caminar. También se puede competir en equipos; en una carrera de relevos, los miembros de un equipo se turnan para competir en partes de un circuito o realizar una determinada forma de carrera.
¿De dónde sacas eso?

«¿De dónde sacas eso?» es una canción escrita e interpretada por el dúo estadounidense Ha*Ash. Se lanzó como el cuarto sencillo del álbum A tiempo el 11 de julio de 2012.​ La pista fue compuesta por Ashley Grace, Hanna Nicole con la coautoría del cantante José Luis Ortega.​
El tema se centra en la historia de una de las hermanas del dúo, quién según sus palabras se enamoró de un patán.​ Estuvo por semanas en los primeros lugares de popularidad a nivel radial.​​ En el año 2012, tanto las hermanas como el cantante de Río Roma fueron reconocidos por la Sociedad de Autores y Compositores de México por la composición de esta canción.​ En 2014, fue certificado por AMPROFON con disco de oro.​
«¿De dónde sacas eso?» fue compuesta por Ashley Grace, Hanna Nicole con la coautoría del cantante José Luis Ortega integrante de Río Roma, mientras que la producción fue llevada a cabo por Michele Canova.​​ De acuerdo a la confesión de las integrantes, la pista se basa en una experiencia personal de Hanna.​
El tema se lanzó como el cuarto y último sencillo del álbum de su cuarta producción discográfica "A Tiempo".​ En el año 2012, tanto las hermanas como el cantante de Río Roma fueron reconocidos por la Sociedad de Autores y Compositores de México por esta canción.​
«¿De dónde sacas eso?» alcanzó la cuarta posición en Mexico Español Airplay y novena posición en México Airplay, ambas de Billboard.​​ Adicionalmente se ubicó en el tercer lugar en el Monitor Latino de México.​ El día 4 de marzo de 2014, fue certificado por AMPROFON con disco de oro.​
El primer vídeo que se estrenó de la canción, fue incluido en la edición estándar del álbum A tiempo. El vídeo fue una reedición de la pista en vivo y estrenada el 1 de agosto de 2011. Se lanzó en formato físico a través del DVD incluido en dicho álbum.​ En él se puede ver a las hermanas realizando la canción en versión acústica.​ A octubre de 2019 el vídeo cuenta con 58 millones de reproducciones.​
En el año 2012 se volvió a grabar una versión en vivo, esta vez en concierto e integrada en la edición especial del álbum ya mencionado.​
El vídeo oficial fue estrenado el 11 de julio de 2012, cuya trama son las chicas interpretando dicha canción en un concierto para su gira A Tiempo Tour.​​ Dicho videoclip con un trabajo fílmico orgánico y sencillo, fue en agradecimiento a todo el público que les ha apoyado a lo largo de sus carrera; en el cual se aprecia lo que sucede con ellas dentro y fuera del escenario​​ A octubre de 2019 el vídeo cuenta con 8 millones de reproducciones.​
El tema ha sido incluido en las giras A Tiempo Tour, 1F Hecho Realidad Tour y la Gira 100 años contigo.​ Ha sido cantando desde el año 2011 hasta el año 2019.​​​ Ha*Ash ha cantando en una oportunidad el tema «¿De dónde sacas eso?» con la participación de otros artista:
La canción fue utilizada en la novela chilena Socias para el personaje de Monserrat, interpretada por Paola Volpato, y también en la novela del mismo país El regreso.
Créditos adaptados de Genius y AllMusic.​​​
Grabación y gestión
Músicos y personal
Listas de posicionamiento incluyendo solo México.
Saco (recipiente)

Un saco es un recipiente similar a una bolsa, pero en general más grande y sin asas. Están hechos principalmente con tejidos de lona, de tela resistente, o bien de cuero, de papel o de diferentes tipos de plástico. Suele ser un tubo de tela resistente con un cosido plano por los dos extremos de modo que queden cuatro puntas que pueden utilizarse en ocasiones como asas.
Se utiliza para almacenar y transportar una gran variedad de productos, representando el sector agrícola su mercado más importante: café, trigo, arroz, maíz, harina, patatas, etc.
Los principales materiales del tejido empleado son:
Sobre la tela se suele imprimir con letras grandes (imprenta, serigrafía, etc.) su contenido, procedencia, marca del producto, etc.
Una aplicación aún en uso hoy en día es la saca de correos. Por un lado tiene un cosido plano y por el otro se le hace un nudo y se sella con una etiqueta con el destino. Ese lado sirve además como asidera para transportarla.​
2024 Chile Open

The 2024 Chile Open (known as the Movistar Chile Open for sponsorship reasons) was a men's tennis tournament played on outdoor clay courts. It was the 26th edition of the Chile Open, and part of the ATP 250 tournaments of the 2024 ATP Tour. It took place in Santiago, Chile from 26 February through 3 March 2024.
The following players received wildcards into the singles main draw:
The following player received entry as a special exempt:
The following players received entry from the qualifying draw:
The following players received entry as lucky losers:
The following pairs received wildcards into the doubles main draw:
The following pair received entry as alternates:
గోరింట

గోరింట చెట్టు కొంతమంది ఆకుల కోసం పెంచుతారు.
గోరింటాకును ముద్దగా నూరి చేతికి, పాదాలకు పెట్టుకుంటే ఎర్ర్రని రంగుతో అందంగా ఉంటాయి. ఈ పొడిలో లవంగం పొడి కలిపితే ఎరుపు, ఉసిరి పొడిని కలిపితే నలుపు రంగు తల జుట్టుకు వస్తాయి.భారతీయులు పెళ్ళి సమయంలో దీన్ని తప్పనిసరిగా వాడతారు. మెహందీ లేదా హెన్నాఅనేది "మెంధిక" అనేసంస్కృత పదం నుండి ఉద్భవించింది. మెహందీ, పసుపులయొక్క ఉపయోగముల గురించి హిందూమత వేదకర్మ పుస్తకాల్లోవర్ణించబడింది. హల్దిని (పసుపుముద్ద)అభిరంజనముగా, అలాగే మెహందీని బాహ్య ప్రతీకగా వేదాలలో చెబుతారు. వేద సిద్దాంతమూలలో ఇది "అంతర్గతంగ కాంతి లేవడం" అనే అర్ధం వస్తుంధి. సాంప్రదాయ భారతనమూనాలలో గోరింటాకు ముద్ద చేతులు, కాళ్ళను గురించి ఉద్దేశించబడింది.
పాశ్చాత్య ప్రపంచంలో హెన్నా (గోరింట)అని పిలుస్తారు. భారతదేశం, నేపాల్ దేశాలాలో గోరింటాకు ముద్దను శరీర అలంకరణగా వాడతారు. భారతీయ సినిమా అయిన బాలీవుడ్, పాకిస్తాన్, బంగ్లాదేశీలు, అలాగే ఇతర దేశాలు కూడా మేహేందిని ఉపయోగిస్తారు. కోఆపరేషన్ కౌన్సిల్ ప్రకారం ఈ సంప్రదాయం గల్ఫ్ జాతీయులు అయిన ఆరబ్ దేశాల మహిళలు ఎక్కువగ ఉపయొగించుట ద్వారా విస్థరించింది.. గోరింటాకు అలంకరణను వారు కొన్నిసార్లు గోరింట పచ్చబొట్లు (హెన్నాటటూ) అని పిలుస్తుంటారు. 1990 ల చివరిలో పశ్చిమములోఇది ఒక నాగరీకంగా మారింది.
గోరింటాకు ముద్దని సాధారణంగా వివాహనికి, ఖర్వ చౌత్, ఆషాఢ శుద్ధ పూర్ణిమ, దీపావళి, భైదూజ్, తీజ్ వంటి పండుగలు వంటి ప్రత్యేక హిందూ మతం సందర్భాలలో సమయంలో వాడతారు. హిందూ మతం పండుగలలో చాలామంది మహిళలు గోరింటాకు ని వారి చేతులుకు, కాళ్ళుకు అలంకరించుకుంటారు. ఇది చర్మంపై సహజంగా ఉండే అలంకరణగా కనిపిస్తుంధి. హెన్నా నిజానికి ప్రధానంగా హిందూమతం వధువులకు ఒక అలంకరణరూపంగా ఉపయోగించబడింది.ముస్లింలు పండుగలు అయిన ఈద్ ఉల్ ఫితర్, ఈద్ ఉల్ అధా సమయంలో గోరింటాకు ని వాడతారు.
భారత సాంప్రదాయ గోరింటాకు ని పెట్టేకళాకారు లుపరిమితసంఖ్యలో ఉండటం కారణముగా,ఆధునిక యుగంలో ప్రజలు రెడీమేడ్ గోరింటాకు (హెన్న ఛొనెస్) ఉపయోగిస్తున్నారు. రెడీమేడ్ గోరింటాకు ఆలంకరణకు సులభంగా ఉంటుంది.అయితే, భారతదేశంలో గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో వృత్తిపరంగా దొరికే గోరింట ఆకులుని శుద్ధి చేసి,వీటికి ఆయిల్ కలిపి రాళ్ళుతొ నూరి ఆ మిశ్రమన్నిగోరింటాకుముద్ద గా వాడతారు.గోరింటాకుముద్దని చాలా సందర్భలలో తాత్కలిక పచ్చబొట్లుగా ఉపయోగిస్తారు.దీన్నే గోరింట పచ్చబొట్టు అలంకరనగా పిలుస్తారు. నల్లని పచ్చబొట్టును ధరించడం కోసం,అనేక మంది గోరింటాకుకు కృత్రిమరంగును కలపడం ఆరంబించారు. దీని వల్ల చర్మానికి చాలా హానికరమైన, శాశ్వతగాయాలు,తీవ్రమైన ఇబ్బందులు కలుగుతాయి. ఆలాటా అనే ఒక రకమైన గొరింటను వధువల పాదాల అలకరణకు ఉపయోగిస్తారు. ఈ సంస్కృతి ఇప్పటికి బెంగాల్లో వాడుకలో ఉన్నధి.
సాధారణ, సులభమైన గోరింటాకుముద్ద నమూనాలు http://www.youtube.com/watch?v=UcNrXuRPoJA
గోరింటాకు (1979 సినిమా)

గోరింటాకు 1979లో విడుదలైన ఒక తెలుగు చిత్రం. చక్కటి అభిరుచి గల నిర్మాత కె.మురారి, దాసరి నారాయణరావు దర్శకత్వంలో నిర్మించిన చిత్రం. శోభన్ బాబు, సుజాత , వక్కలంక పద్మ నటించిన ఈ చిత్రానికి సంగీతం కె వి మహదేవన్ సమకూర్చారు. మహానటి సావిత్రి, శోభన్ బాబు తల్లిగా నటించడం విశేషం.
ఈ చిత్రం కె.రామలక్ష్మి నవల ఆధారంగా తీయబడింది. ఐతే రంగనాయకమ్మ గారు ఇది తన నవల ఆధారంగా తీసారని కోర్టుకెళ్ళారు. చిత్రకథకు వస్తే రమణమూర్తి బాధ్యతారాహిత్యంతో, దురలవాట్లతో ఉంటాడు. సావిత్రి ఆతని భార్య. ఇద్దరుపిల్లలు. రమణమూర్తి దుశ్చేష్టలవల్ల కూతురు మరణిస్తుంది. కొడుకు శోభన్ బాబు తల్లితో పాటు పెరిగి డాక్టరు ఔతాడు. సుజాత అతని వృద్ధిలో తోడ్పడుతుంది. వృత్తి రీత్యా పరిచయమైన వక్కలంక పద్మను శోభన్ వివాహంచేసుకోవటం, అతని బ్రతుకుని పండించిన సుజాత గోరింటాకులా అతనినుండి దూరమవటం చిత్రకథ. చిత్రానికి సమాంతరంగా చలం, రమాప్రభ కథ నడుస్తుంది.
గోరింటాకు (2008 సినిమా)

గోరింటాకు వి. ఆర్. ప్రతాప్ దర్శకత్వంలో 2008లో విడుదలైన కుటుంబకథా చిత్రం. ఇందులో రాజశేఖర్, ఆర్తీ అగర్వాల్, మీరా జాస్మిన్, ఆకాష్, హేమా చౌదరి ముఖ్యపాత్రల్లో నటించారు. ఇది కన్నడంలో శివ రాజ్ కుమార్ కథానాయకుడిగా నటించిన అన్న తంగి అనే సినిమాకు పునర్నిర్మాణం. ఈ చిత్రాన్ని ఆర్. బి. చౌదరి, పరాస్ జైన్ కలిసి సూపర్ గుడ్ ఫిలింస్ పతాకంపై నిర్మించారు. ఇది మరుధని అనే పేరుతో తమిళంలోకి అనువాదమైంది.
అశోక్, లక్ష్మి అన్నాచెల్లెళ్ళు. ఆ ఊరికి జమీందారులైన వాళ్ళ తల్లిదండ్రులు వీరు చిన్నతనంలోనే మరణిస్తారు. అప్పటి నుంచీ అన్నా చెల్లెళ్ళిద్దరూ ఒకరంటే ఒకరికి మంచి అనుబంధం ఏర్పడుతుంది. లక్ష్మి ఆకాష్ ని ప్రేమిస్తుంది. కానీ తన అన్న అనుమతిస్తేగానీ తమ వివాహం జరగడానికి ఒప్పుకోదు. అశోక్ వాళ్ళ ప్రేమను అంగీకరించి వారిద్దరికీ పెళ్ళి చేస్తాడు. అశోక్ నందినిని పెళ్ళి చేసుకుంటాడు. ఆకాశ్ లక్ష్మి సంతోషంగా జీవిస్తుంటారు. ఏడేళ్ళ తర్వాత లక్ష్మికి ఇద్దరు కూతుర్లు, ఒక కొడుకు పుడతారు. నందిని గర్భంతో ఉండగా ఆమెకు కాంతం అనే ఆవిడ వల్ల గర్భస్రావం అవుతుంది. అంతే కాకుండా ఆమెకు గర్భసంచి తీసేయాల్సి వస్తుంది.
అన్నకు ఇక పిల్లలు పుట్టరని తెలిసిన లక్ష్మి తన పిల్లలను తీసుకుని పుట్టింటికి వస్తుంది. అదే సమయానికి ఆకాష్ బంధువులు అతన్ని మోసం చేసి అతని ఆస్తినంతా కాజేస్తారు. ఆకాష్ జైలుపాలవుతాడు. అదే సమయానికి కాంతం లక్ష్మిని పిల్లలని ఆ ఇంటి నుంచి తరిమేయమని నందినిని రెచ్చగొడుతుంది. తన భర్తను బయటకు తీసుకురాలేక, పిల్లలని పోషించలేక పిల్లలతో సహా ఆత్మహత్య చేసుకుంటుంది లక్ష్మి. అది తెలుసుకున్న అశోక్ కూడా మరణిస్తాడు.
కులాంతర వివాహం

వధూవరులు ఒకేమతంలోని వేరు వేరు కులాలకు చెందిన వారైతే, వారి వివాహాన్ని కులాంతర వివాహము అంటారు. వధూవరులు వేరు వేరు మతాలకు చెందిన వారైతే, వారి వివాహాన్ని మతాంతర వివాహము అంటారు.
సాంప్రదాయక భారతీయ కుటుంబాలలో కులాంతర వివాహాలను ప్రోత్సహించరు. మతాంతర వివాహాలకు అసలు ఒప్పుకోరు. అయితే ప్రతికాలంలోనూ కొంతమంది అభ్యుదయవాదులు, మానవతావాదులు, హేతువాదులు ఇటువంటి ఆదర్శ వివాహాలు చేసుకుంటున్నారు. ప్రస్తుత భారతీయ సమాజంలో మరింత హెచ్చుసంఖ్యలో కులాంతర వివాహాలు జరుగుతున్నా, జనబాహుళ్యపు ఆమోదాన్ని చూరగొనలేదు.
కారణాలు 1. ఒక కులం లేదా మతం మనుషులు మరొక కులం వారి కంటే ఎక్కువ తక్కువని అనుకోవటం 2. మనుషులందరు సమానులు కాదనుకోవటం 3.అంటరానితనాన్ని పాటించటం...లాంటివి. ప్రభుత్వం కులాంతర మతాంతర వివాహాలకు ప్రోత్సాహకాలనిస్తోంది. రిజర్వేషన్ల కోసం కులపోరాటాలు తగ్గాలంటే మరింత హెచ్చుసంఖ్యలో కులాంతర వివాహాలు జరగాలి. ప్రస్తుతం ప్రభుత్వం కులాంతర మతాంతర వివాహాలకు ఇచ్చేప్రోత్సాహక మొత్తాన్ని 25000 నుండి 50000 రూపాయలకు పెంచాలని నిర్ణయించినట్లు కేంద్ర సామాజిక న్యాయశాఖా మంత్రి మీరాకుమార్ చేప్పారు. బీజం క్షేత్రం ఏది ముఖ్యం ?: తండ్రి ఏ మతానికి లేదా కులానికి చెందుతాడో పిల్లలు కూడా అదే మతానికి లేదా కులానికి చెందేది బీజప్రధానసాంప్రదాయం. తల్లి ఏ మతానికి లేదా కులానికి చెందుతుందో పిల్లలు కూడా అదే మతానికి లేదా కులానికి చెందేది క్షేత్రప్రధానసాంప్రదాయం.
కులాంతర, మతాంతర వివా హాలు చేసుకున్న వారికి ప్రభుత్వం కొన్ని ప్రోత్సాహకాలను, రాయితీలను ప్రకటించింది. ఇందుకు సంబంధిం చిన దరఖా స్తుఫారాలు సంక్షేమ శాఖ కార్యాలయాల్లో అందుబాటులో ఉన్నాయి.కులాంతర వివాహం చేసుకున్న జంటలో ఎవరో ఒకరు కచ్చితంగా షెడ్యూల్డు కులాల కు, వెనుకబడిన తరగతులకు చెందిన వారై ఉండాలి.మతాంతర వివాహాలైతే రెండు భిన్న మతా లకు చెందిన వారి మధ్య వివాహం జరగాలి. అయితే ఎస్సీ, ఎస్టీ, క్రిస్టియన్ల మధ్య జరిగే వివా హాన్ని మతాంతర వివాహాంగానే గుర్తించారు. భార్యా భర్తల్లో ఏ ఒక్క రైనా షెడ్యూల్డు కులాలకు చెంది ఉండాల్సిన అవసరం లేదు. ప్రోత్సాహక బహుమతిని వస్తు రూపంలో (గృహో పకరణాలు, తదితరాలు) రాయితీలను సబ్సిడీ, మార్జిన్‌ మనీ, నగదుగా రూ.25వేల వరకు మొత్తం ఇస్తారు. రిజిస్ట్రార్‌ కార్యాలయం కులాంతర, మతాంతర వివాహాలు చేసుకున్న జంటలకు వివాహ పత్రం జారీ చేస్తుంది. జంటల కులాలను పేర్కొంటూ వివాహపత్రం జారీ చేస్తా రు. దీని ఆధారంగా కలెక్టర్‌ ప్రోత్సా హకాలను రాయితీలను అంద జేస్తారు.కులాంతర వివాహం చేసుకున్న జంటల పిల్లలకు ఉపకార వేతనాలు, ఇతర విద్యాసంబంధ రాయితీలు, హాస్టల్‌ వసతులు కల్పిస్తారు. (జీవో నెం.583, సాంఘిక సంక్షేమశాఖ తేదీ 24.7.1974), 15.7.1974 గానీ, ఆ తరు వాత గానీ వివాహం చేసుకున్న వారే అర్హులు. కులాంతర వివాహం చేసుకున్న వారి పిల్లల కులాన్ని ప్రభుత్వం విచా రణ జరిపి నిర్ధారించిన మీదట అర్హులుగా ప్రకటిస్తారు. అంతే కానీ ఇరువురి కులాల్లో ఒక కులాన్ని వారి పిల్లలకు వెంటనే వర్తింపచేయరు. ఒకసారి కులాంతర, మతాంతర వివాహం చేసుకుని ప్రభుత్వ పోత్సా హకాలు, రాయితీలు పొందిన వారు, జంటలో ఎవరైనా రెండవసారి (ఒకరు విడిపోయినా, చని పోయినా) కులాం తర మతాంతర వివాహం చేసు కుంటే వారు ప్రభుత్వ ప్రోత్సాహకాలకు అనర్హులు. కుల మతాలు లేవంటూనే కులాలపరంగా మతాల పరంగా మనుషులను విడదీస్తూ రాజకీయ నాయకులు రాజకీయం చేస్తున్నారు. ఆదర్శ జంటలకు ప్రోత్సాహకం అంటున్న మన ప్రభుత్వాలు ఆదర్శ జంటలకు చేయి అందించి అభివృద్ధి పరచడంలో చాలా చాలా వెనుకబడి ఉన్నాయి. జన్మించిన పిల్లలకు ఏ కులం వర్తిస్తుంది అన్న డైలమాలో పడ్డారు ఆదర్శ దంపతులు.
బాల్యవివాహాలు

బాల్య వివాహము అనగా యుక్త వయసు రాక మునుపు అనగా బాల్య దశలో చేసే వివాహము. నేడు చట్ట ప్రకారము 18 సంవత్సరాల వయసు నిండని అమ్మాయికి, 21 సంవత్సరాలు నిండని అబ్బాయికి జరిగే వివాహమును బాల్య వివాహముగా చెప్పవచ్చు. పూర్వము బాల్య వివాహాలు ఎక్కువగా జరిగేవి. దీనికి పెక్కు కారణములున్నవి.
ఫ్రెంచివారు, పోర్చుగీసు వారు, డచ్ వారు, బ్రిటీషు వారు మొదలైన విదేశీయులు భారతదేశాన్ని పాలించు కాలంలో కొంతమంది విదేశీ అధికారులు భారతీయ కన్యలను బలవంతంగా వివాహమాడేవారు లేదా చెరచేవారు. వివాహితులను ఎత్తుకెళ్ళరని భావించిన భారతీయులు తమ పిల్లలకు బాల్యంలోనే వివాహం చేసేవారు.
కుటుంబాల మధ్య సంబంధ బాంధవ్యాలను పటిష్ఠపరచుకోవడానికి ఆడపిల్ల పుట్టగానే తమ బంధువర్గంలో పలానావాడికి భార్య పుట్టిందని ఇరువర్గాలవారు నిర్ణయించేసుకొని పిల్లలు కొంచెం పెద్దవారవ్వగానే వివాహం చేసేవారు.
కుటుంబాలలోని వృద్ధుల కోరిక మేరకు వారు చనిపోయేలోపు తమ వారసుల పెళ్ళిళ్ళు చూడాలనే కోరికను తీర్చడానికి కూడా బాల్యవివాహాలు జరిపించేవారు. మరికొన్ని కుటుంబాల్లో పిల్లలు యుక్తవయసు (Teenage) కు వచ్చిన తర్వాత వక్ర మార్గాల్లో ప్రయాణిస్తారనే భావనతో ముందు జాగ్రత్తగా బాల్యవివాహాలు జరిపించేవారు.
బాల్య వివాహం జరిపించినప్పటికీ అమ్మాయి యుక్త వయసుకు వచ్చిన తర్వాత మాత్రమే కాపురానికి పంపింఛేవారు. ఇలా చేయడం వల్ల అమ్మాయికి అబ్బాయికి ఒకరిపై ఒకరు ఇష్టం ఉన్నా లేకపోయినా కలిసి జీవితం గడపాల్సివచ్చేది. అయితే కొన్ని కుటుంబాల్లో అమ్మాయికి ఊహ తెలిసినా తెలియకపోయినా వయసులో ఎక్కువ తేడా ఉన్న వ్యక్తులతో కూడా ఈ వివాహాలు జరిపించేవారు. ఒక వేళ వయసులో ఎక్కువ తేడా వల్ల పురుషుడు ముందుగా చనిపోయినప్పటికీ పునర్వివాహాలు ఉండేవి కావు. అందువల్ల అమ్మాయి చిన్నవయసులోనే బాల వితంతువుగా మారి జీవితాంతం అలాగే ఉండాల్సివచ్చేది.
రాజా రామ్మోహన్ రాయ్, కందుకూరి వీరేశలింగం పంతులు వంటి సంఘసంస్కర్తల కృషి ఫలితంగా రాను రాను ప్రజల్లో బాల్యవివాహాల వల్ల కలిగే దుష్పరిణామాలపై అవగాహన పెరిగి బాల్యవివాహాలను నిషేధించడం, పునర్వివాహాలను ప్రోత్సహించడం జరిగింది. ఇప్పటికీ మారుమూల గ్రామాల్లో అక్కడక్కడా అడపాదడపా ఇలాంటి బాల్య వివాహాలు జరుగుతూనే ఉన్నాయి.
(Baalya vivahaalu neramu Say no to child marriages)