davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
கிங் காங் (நடிகர்)

கிங் காங் ( பிறப்பு சங்கர் ) என்பவர் ஓர் இந்தியத் திரைப்பட நகைச்சுவை நடிகர் ஆவார். இவர் பெரும்பாலும் தமிழ்ப் படங்களில் நடித்துள்ளார். கிங் காங்கின் நடனம் இடம்பெற்ற அதிசயப் பிறவி (1990) படத்தின் துண்டுக் காட்சி லிட்டில் சூப்பர் ஸ்டார் என்ற பெயரில் இணையத்தில் வைரல் ஆனது.
கிங் காங் தமிழ் படங்களில் முதன்மையாக நகைச்சுவை துணை வேடங்களில் நடித்துள்ளார். தொலைக்காட்சி தொடர்களிலும் தோன்றிய இவர் நடனக் கலைஞராக மேடை நிகழ்ச்சிகளை வழங்கியுள்ளார். ரஜினிகாந்திற்கு முன்னால் கிங் காங் நடனமாடிய அதிசயப் பிறவி (1990) திரைப்படத்தின் துண்டுக் காட்சி 2000 களின் பிற்பகுதியில் " லிட்டில் சூப்பர்ஸ்டார் " என்ற பெயரில் பிரபலமான இணைய வைரல் கானொளியாக மாறியது.
2007 ஆம் ஆண்டில், இவர் வறுமையில் வாடுவதாக செய்திகள் வந்தன. இதன் பிறகு இவர் மீண்டும் பட வாய்ப்புகள் பெற்று படங்களில் தோன்றத் தொடங்கினார். குறிப்பாக போக்கிரியில் ஒரு நடனக் காட்சியில் தோன்றினார். பின்னர் வடிவேலுவுடன் நகைச்சுவைக் காட்சிகளில் கருப்பசாமி குத்தகைதாரர் (2007) மற்றும் கந்தசாமி (2009) ஆகியவற்றில் தோன்றினார். நடிகை சகீலாவுக்கு ஜோடியாக ஒன்னற குள்ளன் என்ற பெயரிலான குறைந்த செலவில் தமிழ் மற்றும் மலையாளம் என இருமொழிகளில் எடுக்கபட்ட திரைப்படத்தில் இவர் பணியாற்றத் தொடங்கினார். ஆனால் படம் வெளியிடப்படாமல் உள்ளது.
ராஜேஷ் கிருஷ்ணன்

ராஜேஷ் கிருஷ்ணன், (Rajesh Krishnan) ஜூன் 3, 1974 இல் பிறந்த ஓர் இந்திய மெல்லிசை பின்னணிப் பாடகர் மற்றும் திரைப்பட நடிகர் ஆவார். கன்னடத் திரைப்படங்களில் அவரது பாடல்கள் பிரபலமாக உள்ளது. அவர் கன்னடத் திரையுலகில் 5000 க்கும் மேற்பட்ட பாடல்களை, 1100 படங்களுக்கு மேலாகப் பாடியுள்ளார். மற்றும் 500 தெலுங்குப் பாடல்களை ஆந்திரத் திரைப்படத்துறையிலும் மற்றும் 500 பாடல்களை தமிழ் , மற்றும் இந்தி திரைப்படங்களுக்காகப் பாடியுள்ளார். மற்றும் 17 பிராந்திய மொழிகளில் திரைப்பட பாடல்களைப் பாடியுள்ளார். இவர், கௌரி கணேசா (1991) படத்தில் அறிமுகமானார். இவர், இரண்டு தசாப்தங்களுக்கு மேலாக பல பக்தி பாடல்கள் அடங்கிய இசை தொகுப்புகள், கருப்பொருள் சார்ந்த இசைத்தொகுப்புகள், மற்றும் வணிக விளம்பரங்களுக்கு அவர் பாடியுள்ளார்.
ராஜேஷ் கிருஷ்ணனின் முழுப்பெயர் ராஜேஸ்வரா சாய் சுப்ரமண்யா நாகராஜ கிருஷ்ணன் என்பதாகும். இவர், பெங்களூரில் பிறந்தார். இவரது தாயார் மீரா கிருஷ்ணன் இவரது முதல் குருவாக இருந்தார். ராஜேஷ் கிருஷ்ணன் ஹம்சேலேகாவின் வழிகாட்டுதலில் பாடகராக தனது இசை வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். 13 வயதில், ராஜேஷ் செயின்ட் ஜோசப் இந்திய உயர்நிலைப் பள்ளியை குறிக்கும் குழந்தைகள் திரைப்பட விழாவில் கலந்து கொண்டார்.
கன்னடத்தில் 5000 க்கும் மேற்பட்ட பாடல்கள், தெலுங்கில் 500 பாடல்கள், தமிழ் மற்றும் இந்தி மொழியில் 500க்கும் மேற்பட்ட பாடல்களைப் பாடியுள்ளார். மேலும் 17 மொழிகளில் பக்தி இசை தொகுப்புகள், கருப்பொருள் இசைத் தொகுப்புகள் மற்றும் விளம்பரங்களுக்காகவும் பாடியுள்ளார். அவர் பல கன்னட படங்களுக்கும் அமிர்ததரே, "நூறு ஜன்மகு மற்றும் "திரு & திருமதி ராமாச்சரி ஆகிய திரைப்படங்களுக்கு குரல்-ஒலிச்சேர்க்கை செய்துள்ளார்.
மாருதி சுஜூகி, வாகொனார் தொலைக்காட்சி, மஞ்சால் சோப்பு, இந்துலேகா முடி எண்ணெய் போன்ற நிறுவன விளம்பரங்கள் மற்றும் பிற நிறுவனங்களின் பொருள்களுக்காகவும் ராஜேஷ், விளம்பர மாதிரியாயிருந்தார்.
ராஜேஷ், ஜீ கன்னட டி.வி தொலைக்காட்சியில் பல பாடல்களுக்கான நிகழ்ச்சிகளுக்கு (குறிப்பாக ச ரி க ம ப - இசை நிகழ்ச்சி) நீதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டார். ஏசியாநெட் சுவர்ணா, மியூசிக் நா சூப்பர்ஸ்டார் மற்றும் வாய்ஸ் ஆப் பெங்களூரு - டி.வி. 9 ஆகிய தொலைக்காட்சிகளில் நீதிபதியாக பங்கேற்றுள்ளார்.
தமிழக அரசு திரைப்பட விருதுகள்

தமிழக அரசு திரைப்பட விருதுகள் தமிழ் நாடு அரசால் ஒவ்வொரு ஆண்டும் வெளிவரும் தமிழ்த் திரைப்படங்களில் சிறந்த திரைப்படங்கள் மற்றும் விசேட திறமையைக் காட்டியவர்களுக்காக வழங்கப்படும் விருதாகும். இது சிறந்த நடிகர், சிறந்த நடிகை, சிறந்த வில்லன், சிறந்த நகைச்சுவை நடிகர், சிறந்த இயக்குநர்,சிறந்த படம், சிறந்த குணச்சித்திர நடிகர், சிறந்த இசையமைப்பாளர் போன்ற வகைகளில் வழங்கப்படுகிறது.
நோர்வே தமிழ்த் திரைப்பட விழா

நோர்வே தமிழ்த் திரைப்பட விழா , (Norway Tamil Film Festival Awards-NTFF) நோர்வேயின் ஓஸ்லோவில் ஆண்டுக்கு ஒருமுறை நடைபெறும் திரைப்பட விழா ஆகும். தமிழ்த் திரைப்படத்துறையில் படம், நடிப்பு, பாட்டு, பாடியவர், இசை, இயக்கம், தொழில் நுட்பம் போன்ற பல பிரிவுகளில் சிறந்தவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பாராட்டி ஊக்குவிப்பதற்காக இவ்விழா நடத்தப்படுகிறது. கவிதை, இசை, பாடல், திரைப்படம் ஆகிய துறைகளில் பிரபலமாக விளங்கும் விஎன் மியூசிக் டிரீம்ஸ் நிறுவனத்தால் இந்த விழா, முதன்முதலாக 2010 ஆண்டில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. உலகத் தமிழ்த் திரைப்படக் கொண்டாட்டமாக இவ்விழா அமைந்துள்ளது.
2011, 2012 ஆம் ஆண்டுகளில் நடந்த இவ்விழாவில் அளிக்கப்பட்ட விருதுகள்:
சிறந்த திரைப்படத்துக்கான விருது 2011 ஆம் ஆண்டு முதல் வழங்கப்படுகிறது.
சிறந்த நடிகருக்கான விருது 2011 ஆம் ஆண்டு முதல் வழங்கப்படுகிறது.
சிறந்த நடிகைக்கான விருது 2011 ஆம் ஆண்டு முதல் வழங்கப்படுகிறது.
சிறந்த துணை நடிகருக்கான விருது 2012 ஆம் ஆண்டு முதல் வழங்கப்படுகிறது.
சிறந்த துணை நடிகைக்கான விருது 2012 ஆம் ஆண்டு முதல் வழங்கப்படுகிறது.
சிறந்த இசையமைப்பாளருக்கான விருது 2012 ஆம் ஆண்டு முதல் வழங்கப்படுகிறது.
சிறந்த பின்னணிப் பாடகருக்கான விருது 2012 ஆம் ஆண்டு முதல் வழங்கப்படுகிறது.
சிறந்த பின்னணிப் பாடகிக்கான விருது 2012 ஆம் ஆண்டு முதல் வழங்கப்படுகிறது.
சிறந்த குரல் கொடுப்பாளருக்கான விருது 2012 ஆம் ஆண்டு முதல் வழங்கப்படுகிறது.
நடுவர் சிறப்பு விருது 2012 ஆம் ஆண்டு முதல் வழங்கப்படுகிறது.
பன்னாட்டுத் தமிழ்த் திரைப்பட விருதுகள்

பன்னாட்டுத் தமிழ்த் திரைப்பட விருதுகள் (International Tamil Film Awards (ITFA)) சிறந்த தமிழ்த் திரைப்படங்களுக்கும், சிறந்த திரைப்பட பங்களிப்பாளர்களுக்கும் வழங்கப்படும் விருதுகளைக் குறிக்கும். இவ்விருது 2003 ஆம் ஆண்டிலிருந்து சிங்கப்பூரில் வழங்கப்படுகிறது
விஜய் விருதுகள்

விஜய் விருதுகள் (The Vijay Awards) ஸ்டார் விஜய் தொலைக்காட்சி என்ற தமிழ் தொலைக்காட்சி குழுமத்தால் தமிழ்த் திரைப்படத் துறையினருக்கு வழங்கப்படும் விருதுகளாகும். இவ்விருதுகள் 2006 ஆம் ஆண்டு முதல் ஆண்டுக்கொரு முறை வழங்கப்படுகின்றன.. இந்த விருதுகளில் பொதுமக்களே ஆறு பிரிவுகளில் தங்களுக்குப் பிடித்தவர்களை வாக்குகள்மூலம் விருதுக்குத் தேர்ந்தெடுக்க முடியும் என்பது இதன் தனிச்சிறப்பு.
விஜய் விருதுகள் முதல் விழாவில் கொடுக்கப்பட்ட விருதுகள் அனைத்தும், 2005ஆம் வருடத்துக்கு மட்டும் கொடுக்கப்படாமல், 2006 வரை வெளியான அனைத்து திரைப்படங்களையும் சேர்த்து கணக்கிட்டுக் கொடுக்கப்பட்டது. அதில் வாக்களித்த மக்களுக்கும் 2006 ஆம் ஆண்டு வரைக்கும் வந்த அனைத்து திரைப்படங்களில் இருந்தும் தங்களுக்குப் பிடித்த ஒரு படத்துக்கு அல்லது திரைப்படத் துறையைச் சேர்ந்தவருக்கு வாக்களிக்குமாறு வேண்டுகோள் விடுக்கப்பட்டது. அதன் படி 2006 ஆம் ஆண்டு வரை வெளியான திரைப்படம் மற்றும் அதில் பணியாற்றியவர்களுக்கு - பிடித்த நாயகன், நாயகி, படம், இயக்கம், இசை, பின்னணிப் பாடகர், பின்னணிப் பாடகி, எதிர் நாயகன்(வில்லன்), நகைச்சுவை நடிகர் போன்ற ஒன்பது துறைகளைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் தரப்பட்டன. அது மட்டுமின்றி, மேலும் 10 விருதுகள் இவ்விழாவைச் சேர்ந்த நடுவர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டும் கொடுக்கப்பட்டன. இந்த முறைமை விஜய் விருதுகள் இரண்டாம் விழாவில் மாற்றியமைக்கப்பட்டது. அதன் படி மக்கள் வாக்கெடுப்பு மூலம் கொடுக்கப்பட்ட விருதுகளில் 5 விருதுகள் நீக்கப்பட்டு 2 விருதுகள்(பாடல், கேளிக்கையாளர் 2008 முதல்) சேர்க்கப்பட்டு, மொத்தம் 6 விருப்ப விருதுகள்(பிடித்த நாயகன், நாயகி, படம், இயக்கம், பாடல், கேளிக்கையாளர்) கொடுக்கப்பட்டன.
விஜய் விருதுகள் 3 வகைப்படும். அவை நடுவர் விருதுகள், விருப்ப(மக்கள்) விருதுகள், விலக்கப்பட்ட விருதுகள்.
சில விருதுகள் 2006 ஆம் ஆண்டில் மட்டும் கொடுக்கப்பட்டு அதன் பிறகு விலக்கப்பட்டு விட்டன. அவை அனைத்தும் மக்கள் பொது வாக்கெடுப்பு மூலம் கொடுக்கப்பட்ட விருப்ப விருதுகள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
இவ்விருது வழங்கும் விழா சென்னையில் உள்ள நேரு உள்விளையாட்டு அரங்கில் வருடந்தோறும் நடைபெற்று வருகிறது. முதல் விருது விழா மட்டும் நேரலை ஒளிபரப்பு செய்யப்பட்டது. அதன் பிறகு அவ்வாறு செய்யப்படவில்லை. இவ்விழா விஜய் தொலைக்காட்சியில் மட்டும் ஒளிபரப்பப்படும் விழா என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இவ்விழாக்கள் வழக்கமாக (முதல் விழா தவிர்த்து) மே அல்லது சூன் மாதங்களில் தென்னிந்திய பிலிம்ஃபேர் விருதுகள் விழாவுக்கு முன்னரே கொடுக்கப்படுகின்றன.
Watch The 8th Vijay Awards 2014 - Full Program
Maestro

Maestro (/ˈmaɪstroʊ/; from the Italian maestro [maˈestro; maˈɛstro], meaning "master" or "teacher," plural: maestros or maestri) is an honorific title of respect, sometimes abbreviated Mo. The term is most commonly used in the context of Western classical music and opera, in line with the ubiquitous use of Italian musical terms. The feminine form of the word is maestra (pl. maestre).
The word is often used outside of music to refer to individuals of great skill or virtuosity. Roger Federer, one of the greatest tennis players of all time, is nicknamed the Swiss Maestro by fans.
The word maestro is most often used in addressing or referring to conductors. Less frequently, one might refer to respected composers, performers, impresarios, musicologists, and music teachers.
In the world of Italian opera, the title is also used to designate a number of positions within the orchestra and company that have specific duties during rehearsal and performance. These include:
J. Suresh

J. Suresh is an Indian film director, who has directed Tamil films. After making his debut in 1998 with Velai, he has directed other films, including Ennavale and Junior Senior. In junior senior he has worked with Mammootty in 2002. He has done hundreds of advertisement in Tamil. He has also done an album with Yuvan Shankar Raja and Ulaganayagan Kamal Haasan. He directed international films in Burma in 2018.
Suresh made his debut with Velai (1998), a drama film with music composed by Yuvan Shankar Raja in his second venture. Suresh then approached Mani Ratnam to produce his next film Ennavale, but although he refused, Mani Ratnam introduced Suresh to Madhavan. The film was initially titled as Sugham, and marked the debut of actress Sneha after her first film, Virumbugiren, got delayed. The film however opened to negative reviews and did not perform well at the box office. His next film, the romantic comedy Junior Senior featuring Mammootty and Hamsavardhan, also gained poor reviews with a critic noting "absurd and haphazardly shot Junior Senior is one of the most insufferable movies in recent times".
Suresh launched a film titled Surangani in 2008, featuring music by Yuvan Shankar Raja, in which he would star in the lead role. however despite regular schedules, the film was uncompleted and never released. In 2012, he directed and starred in the lead role in Paraseega Mannan, a commercial action film set on the backdrop of child trafficking. The film was also made in Malayalam as Arabian Rajakumaran and featured music by Suresh himself, while Yuvan Shankar Raja helped him out during song discussions. The film was released in December 2012 and went unnoticed due to low key release.
Suresh married film actress Meera during May 2001 at a temple in T Nagar, Chennai. Meera had worked on films such as Pondatti Sonna Kettukanum (1991) and Arunachalam (1997) and many Tamil and other language movies.
Srinath (Tamil actor)

Srinath (born July 18, 1973) is an Indian actor and director who has appeared in Tamil films.
He worked as an assistant director with director Jeeva, who gave him a break as an actor with films like Ullam Ketkumae (2005) and Unnale Unnale (2007). He is friend of Tamil actor Vijay since college days and has worked with him in several films.
Tamil Nadu State Film Awards

Tamil Nadu State Film Awards were given for excellence in Tamil cinema in India. They were given annually to honour the best talents and provide encouragement and incentive to the South Indian film industry by the Government of Tamil Nadu. The awards were decided by a committee headed by a Judge. The awards were first given in 1967 and discontinued after 1970. The awards were given again in 1977 and continued till 1982. The awards were not given in the years 1971 to 1976. However, in the year 1977, the awards for Best Actress and Best Actor were announced for the years 1971 to 1976 by way of honorary certificates by the government led by the then chief minister M.G.Ramachandran. Since 1988, the awards were regularly given until it became defunct in 2008.
After winning the election for the Producers Council of Tamil cinema, the chairman Vishal revealed that he would approach the government to reinstate the awards. The awards were reinstated in July 2017 after the government announced the wins for 2009–2014. After a gap of seven years, the awards for the year 2015 were announced in March 2024.
Most Awards for Best Director
Most Awards for Best Actor
Most Awards for Best Actor Special Prize (Jury)
Most Awards for Best Actress
Most Awards for Best Actress Special Prize (Jury)
Most Awards for Best Supporting Actor
Most Awards for Best Supporting Actress
Most Awards for Best Villain
Most Awards for Best Comedian
Most Awards for Music Direction
Awards are given in the following categories. Follow the links for lists of the award winners, year by year.
Norway Tamil Film Festival Awards

Norway Tamil Film Festival Awards is the annual film festival conducted in Oslo to honour both artistic and technical excellence of professionals in the Tamil film industry. NTFF was arranged for the first time in 2010 by VN Music Dreams. NTFF is a celebration of global Tamil cinema.
The Best Film has been awarded since 2010.
The Most Popular Film was first awarded in 2010, before being re-launched in 2013.
The Most Appreciated Film was first awarded in 2010, before being re-launched in 2013.
The Midnight Sun Award has been awarded since 2010.
The Best Social Awareness Award has been awarded since 2012.
The Best Actor has been awarded since 2011.
The Best Actress has been awarded since 2011.
The K.S.Balachandran Award/Best Comedian has been awarded since 2011.
The Best Villain has been awarded since 2012.
The Best Supporting Actor has been awarded since 2011.
The Best Supporting Actress has been awarded since 2011.
The Best Character Actor has been awarded since 2015.
The Best Newcomer Actor has been awarded since 2013.
The Best Newcomer Actress has been awarded since 2013.
The Best Newcomer was awarded in 2011 and 2012, before separate categories were introduced for Actor and Actress.
The Best Director has been awarded since 2011.
The Best Producer has been awarded since 2011.
The Best Cinematographer has been awarded since 2011.
The Best Editor has been awarded since 2011.
The Best Screenplay has been awarded since 2011.
The Best Story Writer has been awarded since 2012.
The Best Choreographer has been awarded since 2011.
The Best Stunt Choreographer has been awarded since 2011.
The Best Art Director has been awarded since 2012.
The Best Costume Designer has been awarded since 2012.
The Best Make-Up Artiste has been awarded since 2011.
The Best Visual Effects has been awarded since 2011.
The Best Dubbing Artiste has been awarded since 2012.
The Best Music Director has been awarded since 2011.
The Best Male Playback Singer has been awarded since 2012.
The Best Female Playback Singer has been awarded since 2012.
The Best Lyricist has been awarded since 2011.
The Special Jury Award has been awarded since 2012.
The Kalaichchigaram Award has been awarded since 2011.
The Balu Mahendra Award has been awarded since 2015.
The K.S.Balachandran Award/Best Comedian has been awarded since 2011.
The Special Jury Award has been awarded since 2012.
List of awards and nominations received by Vikram

Vikram is an Indian actor who works prominently in Tamil film industry. After making his cinematic debut in the 1990 film En Kadhal Kanmani, he acted in a series of small-budget Tamil, Telugu and Malayalam films. It was Bala's tragedy film Sethu (1999) that established Vikram in the Tamil film industry. In the early 2000s Vikram appeared in a series of masala films—Dhill, Gemini, Dhool and Saamy all becoming commercially successful. During this period, Vikram performed diverse roles and received critical acclaim for his performances in Kasi and Samurai. In 2003, Vikram's performance as an autistic gravedigger in Pithamagan won a lot of acclaim and secured his first National Film Award for Best Actor. His portrayal as an innocent man with dissociative identity disorder in Shankar's Anniyan was commercially successful. Vikram's portrayal as a tribal leader in Mani Ratnam's Raavanan saw him secure further acclaim. The last three films also won him three Filmfare Awards for Best Actor – Tamil. He is only the third actor to receive a National Film Award for Best Actor in the Tamil film industry.
Vikram is known for his intense performances, with his work often fetching critical acclaim and commercial success. He has won a National Film Award and seven Filmfare Awards South, of which five are Best Actor awards.Three state awards for best actor.
The Asianet Film Awards are presented annually by Asianet, a television network based in Kerala.
The CineMAA Awards are presented annually by Movie Artists Association Group, a television network based in Hyderabad.
The Amrita TV-FEFKA Film Awards are presented by Amrita TV along with FEFKA to honor artistic excellence in Malayalam and Tamil films.
The Cinema Express Awards are presented by the Indian Express Group to honour artistic excellence of professionals in the south Indian film industry which comprises Tamil, Telugu, Kannada and Malayalam film industries.
The Filmfare Awards South is given by the Filmfare Magazine as part of its annual Filmfare Awards. The awards are presented separately for the Tamil, Telugu, Kannada and Malayalam films.
The International Tamil Film Awards (ITFA) is an award ceremony that honours artistic excellence in Tamil films. The awards were first presented in 2003.
The Jaya Awards have been presented by the Tamil television channel Jaya TV since 2011 to honour excellence in Tamil cinema.
The Edison Awards have been presented by the Tamil television channel MyTamilMovie.com since 2009 to honour excellence in Tamil cinema.
The National Film Award for Best Actor is a part of the National Film Awards presented annually to an actor who has delivered the best performance in a leading role within the Indian film industry.
The Tamil Nadu State Film Awards are presented annually by the Government of Tamil Nadu.
The Vijay Awards have been presented by the Tamil television channel STAR Vijay since 2006 to honour excellence in Tamil cinema.
Ananda Vikatan, one of the leading weeklies of Tamil Nadu has been awarding the films, actors and technicians on various criteria.
Haugen Hill

Haugen Hill var en hoppbakke i Lake Mountain ved byen Dillon i delstaten Colorado, USA. Anders Haugen satte to verdensrekorder i denne bakken.
Den norske immigranten Peter Prestrud kom til Dillon i 1910, og bygde den første hoppbakken der. I 1918 bygde en annen norsk immigrant, Eivind Flood, en større bakke. Med denne bakken konkurrerte Dillon i noen år med Steamboat Springs og Denver om å ha Colorado og verdens største hoppbakke. Anders Haugen satte verdensrekord med 213 fot (64,9 meter) i mars 1919 og 214 fot (65,2 meter) 29. februar 1920.
Interessen for skihopping i Dillon sank etter at Peter Prestrud flyttet til Denver i 1923. I 1961 ble innsjøen Dillon Reservoir oppdemt for å skaffe drikkevann til storbyen Denver. Dillon ble satt under vann og gjenoppbygd i et område lenger opp. Også hoppbakken i Dillon ble oversvømt av drikkevannsreservoaret.
Sara Takanashi

Sara Takanashi (高梨 沙羅, Takanashi Sara; født 8. oktober 1996) er en japansk skihopper. Hun har fire sammenlagtseire i verdenscupen, og hun var med på Japans lag som ble verdensmestere i mikslag, normalbakke, under Ski-VM 2013 i Val di Fiemme.
Takanashi debuterte i kontinentalcupen med 19. plass (av 30 deltakere) i Zaō 3. mars 2009. Hennes første pallplassering i kontinentalcupen fikk hun med en tredjeplass i Zaō 2. mars 2010. Sammenlagt i kontinentalcupen ble hun nummer 54 i sesongen 2008–09.
Sara Takanashi ble nummer 7 i junior-VM i Hinterzarten i 2010. Under VM på ski i 2011 i Holmenkollen kom hun på sjetteplass i normalbakke. Daniela Iraschko vant dette rennet, foran Elena Runggaldier og Coline Mattel.
Hun vant verdenscupen i skihopping 2012/13, 2013/14, 2015/16 og Verdenscupen i skihopping 2016/17. Hun har 54 verdenscupseire, og er med det tidenes mestvinnende skihopper i verdenscupsammenheng, én mer enn Gregor Schlierenzauer på herresiden.
Under Ski-VM 2017 tok hun bronse i mixed lagkonkurranse med det japanske laget som for øvrig bestod av Taku Takeuchi, Yūki Itō og Daiki Itō. I 2017 ble hun tildelt Holmenkollmedaljen.
Hun tok bronse under normalbakkerennet i Vinter-OL 2018.
Under Vinter-OL 2022 i Beijing, ble hun nummer 4 i normalbakkerennet.
Dawid Kubacki

Dawid Grzegorz Kubacki (utt: Kobatski, født 1990) er en polsk skihopper. Han er verdensmester både i lag og individuelt, og vant hoppuka 2019/20.
Kubacki deltok i tre junior-VM uten noen gang å kvalifisere seg til andre omgang. Etter å ha deltatt i spredte verdenscuprenn fra 2007 til 2009 uten særlig framgang fikk han sitt gjennombrudd sommeren 2010, da han hoppet sterkt i Sommer Grand Prix i Hinterzarten; han var med på det vinnende polske laget og ble nummer 6 i sommersesongens første renn. Kubacki fikk flere plasseringer blant de ti beste, og fikk sin første pallplass i Hakuba i august 2010, hvor han tok to andreplasser i renn som riktignok hadde svært redusert deltakelse.
Han hoppet på Polens lag som vant lagkonkurransen under Ski-VM 2017 i Lahtis. De øvrige på laget var Piotr Żyła, Maciej Kot og Kamil Stoch.
Han tok bronse i laghopp i Vinter-OL 2018. Han tok sin første seier i verdenscupen da han vant i HS135 i Val di Fiemme 13. januar 2019. Han ble verdensmester i normalbakke under Ski-VM 2019 i Seefeld etter at han lå på 27.-plass etter første omgang.
Han vant Hoppuka 2019/20, og ble med det tredje polske skihopper som har vunnet Hoppuka, etter Adam Małysz og Kamil Stoch.
Under Vinter-OL 2022 i Beijing, tok han bronse i normalbakkerennet.
Riksvei 36

Riksvei 36 (Rv36) går mellom Seljord og Skjelsvik i Porsgrunn.
Den 1. februar 2010 ble veiens trasé mellom Moflata i Skien og Skjelsvik i Porsgrunn flyttet til den tidligere traséen til fylkesvei 354.
27. november 2018 ble en 3,5 km lang ny strekning mellom Skjelbredstrand og Solum åpnet, Rv36 ble dermed 1 km kortere.
I 2020 ble deler av strekningen Seljord–Bø utbedret til riksveistandard, med bygging av 3 kilometer ny vei, med delvis bompengefinansiering.
Seljordvegen
Bøvegen
Sauheradvegen
Skiensvegen
Hollavegen
Ulefossvegen
Uten navn
Voldsvegen
Bombardier Learjet 35

Bombardier Learjet 35 er et amerikansk passasjerfly produsert av Bombardier Aerospace.
Learjet 35 er basert på den tidligere modellen Learjet 25, men er utstyrt med turbofanmotorer og har strukket skrog. Learjet 35 har også blitt levert med forbedret rekkevidde som Learjet 36, denne hadde større drivstoffkapasitet, men bare plass til 6 passasjerer. I 1976 ble variantene 35A og 36A introdusert, som begge var i produksjon frem til 1994. 84 Learjet 35A ble også levert til United States Air Force under betegnelsen C-21.
Glock 36

GLOCK 36 er en pistol fra den østerrikske våpenprodusenten GLOCK i kaliber .45 ACP.
Pistolen er GLOCKs første i «slimline»-serien. Pistolen er identisk til GLOCK 30, men har en smalere ramme. Dette er mulig fordi pistolen har ett-rads magasin hvor patronene ligger en i bredden, i motsetning til andre GLOCK-modeller hvor patronene ligger annenhver i sikk-sakk.
Hensikten med den smale modellen er å lettere kunne skjule våpenet for de som ønsker å bære våpenet slik, og allikevel ha det kraftige .45 ACP kaliberet. Annen fordel med den smalere rammen er at den passer bedre i mindre hender. Ulempen er at magasinet kun tar 6 patroner, mens GLOCK 30 tar 10.
Pistolen ligger størrelsesmessig mellom GLOCK 19 (kompakt-serien) og GLOCK 26 (subkompakt-serien). GLOCK 36 og GLOCK 30 har begge originalt grepsforlenger på magasinet, noe andre GLOCK pistoler ikke har.
Modum

Modum is a municipality in Buskerud county, Norway. The administrative centre of the municipality is the town of Vikersund. The municipality of Modum was established on 1 January 1838 (see formannskapsdistrikt).
The area has a long tradition of skiing with several famous skiers. Modum is home to one of the largest ski jumping hills in the world, Vikersundbakken which is situated in Heggen, outside Geithus. The hill record, established in 2017 is a jump of 253.5 metres (832 ft).
The municipality (originally the parish) is named after the old Modum farm (Old Norse: Móðheimr), since the first church was built here. The first element is móða which means "river" (here the Drammenselva river) and the last element is heimr which means "home", "homestead", or "farm". The name of the farm was later changed to Buskerud.
The coat-of-arms is from modern times. They were granted on 15 March 1985. The arms show three wavy silver lines “party per bend sinister” on a blue background. They represent the three main rivers in the municipality: Drammenselva, Snarumselva, and Simoa and the colour blue represents Blaafarveværket.
The municipality is bordered in the north by Krødsherad and Ringerike, in the east by Hole and Lier, in the south by Øvre Eiker, and in the west by Sigdal.
The municipality has three main villages: Åmot, Geithus, and Vikersund.
Åmot is the starting point of Kunstnerdalen, which was frequently visited by of several Norwegian 19th and 19th century painters: Christian Krohg, Adolph Tidemand and Hans Gude. It also was home to Theodor Kittelsen and Christian Skredsvig. Edvard Munch also painted in Modum. This is also the site of Blaafarveværket whichnow includes a museum and art gallery.
Geithus is the location of two hydroelectric powerplants; Geithusfoss kraftverk and Gravfoss kraftverk.
Vikersund is the municipality administrative center of Modum and the site of the Modum City Hall. It is also the site of Vikersundbakken.
The following cities are twinned with Modum:
Heidi Dyhre Traaserud

Heidi Dyhre Traaserud (born 10 July 2003) is a Norwegian ski jumper. Her achievements include winning a team gold medal in the world championships in 2025.
Born in Skien on 10 July 2003, Traaserud represented Norway at FIS Nordic World Ski Championships in 2025.
Having placed 14th in the Individual NH at the FIS Nordic World Ski Championships 2025 in Trondheim, she won a gold medal in women's team normal hill with the Norwegian team at the 2025 world championships.
Ingvild Synnøve Midtskogen

Ingvild Synnøve Midtskogen (born 2007) is a Norwegian ski jumper. Her achievements include winning an individual gold medal at the junior world championships, and a team gold medal in the world championships in 2025.
Midtskogen won a gold medal in the normal hill at the 2025 Nordic Junior World Ski Championships in Lake Placid.
Representing Norway at the FIS Nordic World Ski Championships 2025 in Trondheim, she qualified for the final in the Individual NH, but was disqualified for problems with her jumping suit. She won a gold medal in women's team normal hill with the Norwegian team at the 2025 world championships, along with Anna Odine Strøm, Heidi Dyhre Traaserud, and Eirin Maria Kvandal. With an age of 17 years and 70 days Midtskogen became the youngest ski jumper to have won a gold medal at Nordic World Championships.
36 (number)

36 (thirty-six) is the natural number following 35 and preceding 37.
36 is both the square of six, and the eighth triangular number or the sum of the first eight non-zero positive integers, which makes 36 the first non-trivial square triangular number. Aside from being the smallest square triangular number other than 1, it is also the only triangular number (other than 1) whose square root is also a triangular number. 36 is also the eighth refactorable number, as it has exactly nine positive divisors, and 9 is one of them; in fact, it is the smallest positive integer with at least nine divisors, which leads 36 to be the 7th highly composite number. It is the sum of the fourth pair of twin-primes (17 + 19), and the 18th Harshad number in decimal, as it is divisible by the sum of its digits (9).
It is the smallest number n {\displaystyle n} with exactly eight solutions (37, 57, 63, 74, 76, 108, 114, 126) to the Euler totient function ϕ ( x ) = n {\displaystyle \phi (x)=n} . Adding up some subsets of its divisors (e.g., 6, 12, and 18) gives 36; hence, it is also the eighth semiperfect number.
This number is the sum of the cubes of the first three positive integers and also the product of the squares of the first three positive integers.
36 is the number of degrees in the interior angle of each tip of a regular pentagram.
The thirty-six officers problem is a mathematical puzzle with no solution.
The number of possible outcomes (not summed) in the roll of two distinct dice.
36 is the largest numeric base that some computer systems support because it exhausts the numerals, 0–9, and the letters, A-Z. See Base 36.
The truncated cube and the truncated octahedron are Archimedean solids with 36 edges.
The number of domino tilings of a 4×4 checkerboard is 36.
Since it is possible to find sequences of 36 consecutive integers such that each inner member shares a factor with either the first or the last member, 36 is an Erdős–Woods number.
The sum of the integers from 1 to 36 is 666 (see number of the beast).
36 is also a Tridecagonal number.
The cosine of an angle of 36 degrees is half the golden ratio. This is equivalent to cos(π/5) and sin(54). The point of the golden triangle is 36 degrees.
Masacre de Zinapécuaro

La Masacre de Zinapécuaro se refiere al evento ocurrido el 27 de marzo del 2022, en el que 20 personas fueron asesinadas y cuatro resultaron heridas en un tiroteo dentro de un palenque clandestino en la comunidad de Las Tinajas, Zinapécuaro, Michoacán, siendo esta la peor masacre en varios meses en el estado.​
La Guerra contra el narcotráfico en México es un conflicto de baja intensidad que empezó en 2006 durante la presidencia de Felipe Calderón. Michoacán, ubicado en la región occidental ha sido de los estados más afectados por el conflicto. Varias masacres han ocurrido allí, incluyendo la última ocurrida el 27 de febrero de 2022 en San José de Gracia, que dejó como saldo once personas muertas mientras estaban reunidas en un velorio.​​
Durante la noche del 27 de marzo del 2022, los sicarios abrieron fuego con ametralladoras y rifles de alto calibre.​​ en un palenque clandestino donde se suscitaba una pelea de gallos, matando a 16 hombres y 3 mujeres. Varias personas más fueron heridas.​​ Una persona más tarde falleció en el hospital de la localidad.​​ El ataque fue grabado por algunos asistentes del evento, que se refugiaron dentro del inmueble e incluso en hogares aledaños.​​​
Según investigaciones realizadas por la Fiscalía de Michoacán mencionaron que los sicarios que perpetraron el ataque irrumpieron al lugar en un camión repartidor perteneciente a una empresa de frituras, usado para derribar la entrada principal y un camión de pasajeros para bloquear una de las calles adelañas.​ Además se encontraron vehículos abandonados con el logotipo de una célula criminal.​​ Hacía el 29 de marzo 19 de las veinte víctimas del ataque habían sido identificadas y entregados a sus familiares.​​
El actual gobernador de la entidad, Alfredo Ramírez Bedolla, señaló que el ataque en el palenque se debe a reacciones violentas por la lucha contra el crimen organizado en la región.​ El gobernador hizo especial énfasis en que en el lugar de los hechos, el sitio servía para peleas de gallos clandestinas o ilegales.​​ La Fiscalía de Michoacán informó que el ataque fue perpetrado por el grupo criminal de "Los Correa", que tenían como objetivo a un líder perteneciente al CJNG, rivalidad que ha generado un clima de inseguridad en la región.​​
Durante su conferencia matutina, el presidente Andrés Manuel López Obrador reconoció la gravedad de la masacre, además de calificar el ataque como una “masacre de un grupo contra otro”, además de confirmar que un equipo de investigación se dirigía al estado de Michoacán, esto para atender la situación e ir tras los responsables.​​​​
Jóvenes griegos presenciando una pelea de gallos

La pelea de gallos (en francés: Un combat de coqs) es una pintura de 1846 del artista francés Jean-Léon Gérôme. También se le conoce como Jóvenes griegos presenciando una pelea de gallos (Jeunes Grecs faisant battre des coqs). Es el primer ejemplo del estilo pictórico Neogriego y fue uno de los primeros éxitos de Gérôme.​
Después de su intento fallido de ganar el Premio de Roma, Gérôme dudaba en exhibir La pelea de gallos por temor a otro revés, pero su maestro Paul Delaroche lo convenció de ingresarlo en el Salón de París de 1847. Fue bien recibido en el Salón y fue vendido al Sr. Roux-Laborie.​​
El comerciante de arte Adolphe Goupil se lo compró a la condesa viuda H. de Bussat, nacida Laborie, en 1872 y lo vendió al Museo de Luxemburgo en 1873. De 1920 a 1986 estuvo en el Louvre, y desde 1986 se encuentra en el Museo de Orsay.​
AnimaNaturalis

AnimaNaturalis is an international non profit animal rights organization whose mission is to "Establish, promote and protect the rights of all animals in Spain and Latin America. These rights include the right to life, liberty, and not to be tortured stop being considered property." It was founded in March, 2003 by Leonora Esquivel Frías and Francisco Vásquez Neira.
AnimaNaturalis has offices in Spain, as well as several Latin American countries (Argentina, Chile, Colombia, Ecuador, Mexico, and Venezuela).
AnimaNaturalis speaks out against the use of the animals as food (concerns with industrial farms, industrial fishing and foie gras); in laboratories (animal testing); to wear as clothing (concerns with using fur, leather, silk, wool and feathers); as entertainment (circuses, zoos, aquariums, sports, hunting, and racing); and raises awareness about cruel traditions such as rodeos, bullfighting, cockfighting, and dogfighting.
Companion animal programs include education about issues like keeping pets out of hot cars, the importance of spaying and neutering, and pet adoption. They also raise awareness about the connection between abuse of animals and violence toward humans, including children.
In 2008, the famous Spanish singer Alaska collaborated with them in a joint campaign with PETA, posing nude in a picture to raise awareness for what she considers cruel activity, bullfighting.
AnimaNaturalis has also organized protests against the skin industry, like Sin Piel, (No Fur) which became the single most massive protest on this subject ever done in Spain. It has also been realised in Argentina, where they counted with the collaboration of the actress Marcela Kloosterboer.
In Chile, they organize annual marches against the mistreatment undergone by young bulls in the Chilean rodeo. The last march, which took place September 6, 2008, had the collaboration of the Chilean dancer Maura Rivera.
Intrepid Journeys

Intrepid Journeys is a New Zealand television series, which was broadcast on TV ONE in New Zealand and on Vibrant TV Network in the United States. Making its debut in 2003, the show focuses on New Zealand celebrities who travel to exotic countries to see that country's history, culture and people. Created by Melanie Rakena of boutique production company Jam TV.
A multi-award-winning travel series, it is not a “Survivor” style manufactured “challenge” show. It is about meeting real challenges in the real world, travelling to lesser-known places and then getting around the way locals do… by foot, bus and camel.
Across each hour-long episode, Intrepid Journeys follows a celebrity traveller for two weeks in a rough and ready destination. The appeal of the show is two-fold. Aside from seeing a personality rise to a challenge, there is also the chance to gather knowledge and understanding of places, lives, events and happenings foreign to Western culture.
Although they are celebrity travellers, they travel and live as the locals do - ride bumpy local buses with chickens and goats, stay in villages and eat traditional food which stretches the palate.
Destinations include Libya, Borneo, Iran, Uganda, Myanmar, Tibet, Madagascar, Nicaragua, Bolivia, Cuba, Vietnam, Ecuador and Mali.
Martina Castells Ballespí

Martina Castells Ballespí (Lérida, 23 de julio de 1852-Reus, 21 de enero de 1884) médica española, y primera mujer doctorada en medicina en España.​ Conocida por ser una de las tres primeras mujeres de España, junto con María Elena Maseras y Dolores Aleu Riera, en matricularse (1877) y licenciarse en medicina (1882, por la Universidad de Barcelona).
Nació en Lérida el 23 de julio de 1852. Hija del médico Martín Castells Melcior y Luisa Ballespí Solanes, tras cursar el bachillerato en el Instituto de Lérida, en septiembre de 1877 inició los estudios de Medicina en Barcelona, que concluyó en cuatro cursos. El 20 de junio de 1881, solicitó los permisos oportunos para examinarse del grado de licenciado, lo que le fue concedido el 4 de abril de 1882, al mismo tiempo que a Dolors Aleu. El examen tuvo lugar los días 10 y 25 de abril del mismo año y en él obtuvo la calificación de aprobado. El mismo año cursó en Madrid el doctorado y en un acto académico celebrado el 9 de octubre de 1882, en el que intervino el doctor José de Letamendi, defendió la tesis Educación física, moral e intelectual que debe darse a la mujer para que ésta contribuya en grado máximo a la perfección y a la de la humanidad, en la que abogaba por la equiparación de derechos académicos, sociales y culturales para las mujeres.​
Una vez licenciada, fue la segunda mujer en alcanzar el doctorado, pocos días antes que Dolores Aleu, y más de un siglo después que María Isidra de Guzmán y de la Cerda —doctorada en la Facultad de Artes y Letras humanas por la Universidad de Alcalá en 1785.​
Nieta e hija de médicos, fue apadrinada por José de Letamendi para conseguir los permisos necesarios para licenciarse. Se especializó en pediatría y se trasladó a Reus, donde trabajó en el Hospital Militar y el Instituto Pere Mata.
Casada con Antonio Constanti, médico militar. Martina Castells murió en Reus el 21 de enero de 1884, a los treinta y un años, víctima de una nefritis ocurrida durante su primer embarazo.​
Margarida Castells

Margarida Castells i Criballés (Torelló, 1962) es una traductora del árabe, investigadora y profesora española.​
Coautora con Dolors Cinca de dos versiones de las recopilaciones de historias de Las mil y una noches​​ que fueron galardonadas con el Premio Ciudad de Barcelona de traducción en lengua catalana en 1996​ y Premio Crítica Serra d'Or de traducción en 1997. En colaboración con Manuel Forcano tradujo los relatos de viajes de Ibn Battuta (2005 - Premio Crítica Serra d'Or de traducción 2006),​ y, en solitario, textos de Salim Barakat,​ y Mahmud Darwix​ entre otros. Ha sido profesora en la Universidad de Barcelona, y se ha dedicado a las traducciones latinas del Corán y a la codicología.​ Ha colaborado con el Museo Egipcio de Barcelona (Fundación Arqueológica Clos) como directora científica de expediciones culturales a Etiopía y Uzbekistán. También ha formado parte de diversas expediciones de catalogación y conservación de manuscritos en distintos países del área mediterránea.​​​​ Como filóloga y arabista es coautora, con Dolors Cinca, del primer Diccionari àrab-català,​​​ que tiene por objeto el árabe estándar moderno.​
Marc Castells

Marc Castells Ortega alias “ el Abuelo “ (Sueca, 12 de marzo de 1990) es un futbolista español que juega de centrocampista en la Unió Esportiva Santa Coloma de la Primera División de Andorra.
Su hermano, Cristian Castells, es también futbolista.
Marc Castells comenzó su carrera deportiva en el Valencia Mestalla, en el año 2009.
Durante la temporada 2009-10 estuvo cedido en el Poli Ejido, equipo que se encontraba en Segunda División B, y en la temporada 2010-11 estuvo cedido en el Real Oviedo,​ de la misma categoría por aquel entonces.
En 2012 fichó por el Asteras Tripolis de la Superliga de Grecia, club en el que estuvo una temporada.
En 2014 fichó por otro club griego, el AE Larisa, en el que estuvo muy poco tiempo, fichando ese mismo año por el C. D. Castellón de la Tercera División de España. En el Castellón dejó muy buena impresión, después de disputar 50 partidos, en los que marcó un gol, en dos temporadas. Por ello, y tras pasar por el C. E. L'Hospitalet y el FC Zirka ucraniano, regresó en 2018 al C. D. Castellón,​ convirtiéndose en 2019 en nuevo capitán del club castellonense.​
Como capitán, en la temporada 2019-20, el Castellón logró el ascenso a la Segunda División, después de 10 años sin pisar dicha categoría.​
En julio de 2021 cambió de aires y se incorporó al Linares Deportivo.​ Se perdió buena parte de la temporada al sufrir una lesión. Una vez recuperado, y después de haber estado entrenando en las Sesiones AFE,​ a finales de agosto firmó por la U. E. Olot.​ Un año después se marchó a Andorra tras fichar por la U. E. Santa Coloma.​
Castell de Castells

Castell de Castells (AFI: [kasˈteʎ ðe kasˈteʎs]) es un municipio de la Comunidad Valenciana, España. Se encuentra situado en el norte de la provincia de Alicante, en la comarca de la Marina Alta.Cuenta con una población de 444 habitantes (INE 2024).
Castell de Castells es el último pueblo de la Marina Alta. Eje central entre Alcoy, Denia y Benidorm, accediendo por los pueblos, colindantes a dicho eje, de Famorca, Benichembla y Tárbena, respectivamente. Dentro del término se encuentran los despoblados de Aialt, Bitla y Petracos.
Limita con los términos municipales de Beniardá, Benigembla, Benimantell, Bolulla, Famorca, Guadalest, Tárbena, Tollos, Vall de Ebo y Vall de Laguard.
En el Pla de Petracos hay un yacimiento prehistórico que habla de la antigüedad del lugar; aun así, la población tiene su origen en el antiguo Castillo de Serrella, por lo que también es conocida como Castells de Serrella. Formaba parte de los dominios de Al-azraq hasta 1254 cuando Jaime I lo incorporó a la Corona de Aragón. En 1290 (1320 según otras fuentes) fue comprado por Bernardo de Sarriá y posteriormente pasó a la orden de Calatrava, la cual constituyó el Castell de Castells. Fue un lugar poblado por abundantes moriscos que ocupaban 170 casas en el momento de la expulsión. A dicha medida se opusieron por las armas y fueron derrotados, después de destruir la iglesia, en la Batalla del Pla de Petracos. La posterior repoblación se hizo con cristianos mallorquines.
Cuenta con una población de 444 habitantes (INE 2024).
La economía se basa en la agricultura de secano: almendra, oliva y algarrobas; aunque se encuentra en plena transformación tras la eclosión y auge del turismo rural y de interior. Se conserva la tradición del trabajo artesano de la palma, con la que se hacen cestas y bolsos de mano.
Concurso de castells

Un concurso de castells es una actuación castellera regida por unas bases y en la que se recompensa con premios a las diversas colles participantes en función de su clasificación.
Las bases y la clasificación convierten a los concursos de castells en un tipo de actuación completamente distinta a las actuaciones convencionales, que se rigen por las normas no escritas de la tradición y que no contemplan, en principio, el espíritu competitivo de los concursos.
El primer concurso de castells, llamado "Concurso regional de Xiquets de Valls" se celebró en Barcelona en el marco de las fiestas de la Merced del año 1902.
Tarragona, Villafranca del Panadés, Valls, Vendrell, Reus y Torredembarra también han sido sede de concursos de castells en alguna ocasión, pero es en Tarragona donde este tipo de concursos se ha consolidado y donde se han celebrado un mayor número de ediciones.
La vertiente competitiva de los concursos y la celebración en un recinto cerrado y de pago ha provocado en ciertos ámbitos una importante polémica por lo que algunas colles han decidido no participar en los concursos.
Algunos de los objetos vinculados a concursos de castells estarán expuestos en el futuro Museo Casteller de Cataluña que se está construyendo en Valls.
El concurso de castells de Tarragona se celebra actualmente (2005) en la plaza de toros de la ciudad, el primer fin de semana de octubre de los años pares. La primera edición se celebró en el año 1932, repitiéndose en 1933 pero que dejó de tener continuidad hasta 1952. Sin embargo, no fue hasta la década de 1980 en que se consolidó el concurso.
Las bases del concurso de castells de Tarragona determinan una puntuación concreta para los castells en función de su dificultad. Los castells "cargados" (solo levantados) puntúan menos que los "descargados" (levantados y desmontados) y se restan puntos de penalización por diversos conceptos como el de no conseguir el castell al primer intento. La suma de los tres mejores de estructura diferente determina la clasificación final en función de la cual se perciben los premios. Un jurado es el encargado de velar por la aplicación correcta de las normas.
A este concurso se invitaba tradicionalmente a todas las colles, pero desde la edición de 1996, a causa del aumento en el número de grupos de castellers, solo pueden participar aquellos grupos locales que hayan descargado un "3 de 8" (castell de ocho pisos de altura y tres personas en cada piso) antes del día de San Juan. El cartel se completa con las otras colles del mundo de los castellers hasta completar un total de 18 participantes.
Miguel Castells

Miguel Castells Arteche, también Miguel Castells Artetxe (Busturia, Vizcaya, 26 de agosto de 1931), es un abogado y político español, perteneciente a la denominada izquierda abertzale. Es hermano de María Teresa Castells.
Estudió Derecho en la Universidad Central de Madrid, donde se licenció en 1953. Destacó en su defensa de activistas vascos y especialmente en el Proceso de Burgos (1970), en el que fue el abogado de Mario Onaindia. También actuó como abogado defensor de Vladimiro Fernández Tovar, en el Consejo de Guerra del Goloso (Madrid), en 1975, contra cinco militantes del FRAP a los que se pedía pena de muerte, de los cuales fue fusilado Xosé Humberto Baena Alonso.
Militante de Herri Batasuna, en las elecciones generales de 1979 fue escogido senador por Vizcaya, y en las elecciones al Parlamento Vasco de 1980 resultó elegido diputado.
Participó en los incidentes de la Casa de Juntas de Guernica de 1981 y fue procesado por injurias al rey junto con Jokin Gorostidi, Iñaki Ruiz de Pinedo, Txomin Ziluaga,​ José Luis Cereceda, Jon Idígoras, Santiago Brouard, José Ramón Echevarría, Andoni Ibarguren y Severino Rodríguez de Yurre. El 31 de octubre de 1983 fue condenado por el Tribunal Supremo a un año de prisión e inhabilitación por injurias a raíz de un artículo publicado en Punto y Hora de Euskal Herria en junio de 1979 donde afirmaba que los asesinatos de Germán Rodríguez en Pamplona (durante los Sanfermines de 1978) y Joseba Barandiaran en San Sebastián (durante las protestas por los sucesos de Pamplona) habían quedado impunes. El Tribunal Constitucional ratificó la sentencia en 1985. El 23 de abril de 1992 el Tribunal Europeo de Derechos Humanos consideró que con la sentencia se había vulnerado el derecho a la libertad de expresión de Castells.​
Miguel Castells Arteche es hijo de Miguel Castells Andriaensens, notario valenciano, y de María Isabel Arteche.​ Es cuñado de José Ramón Recalde, político del PSE-EE, consejero del Gobierno Vasco entre 1988 y 1995 y superviviente de un intento de asesinato por parte de ETA en 2000.
Tratado del Pouet

El Pacto del Pouet, o de Jovada, firmado 1244 o 1245 a extramuros del castillo de Alcalá, y fue firmado entre al-Azraq caudillo de los rebeldes mudéjares y el infante Alfonso de Aragón, por parte de la Corona de Aragón.
El pacto, que trata de la entrega a Jaime el Conquistador de los castillos de Pop y Tárbena, el mantenimiento por al-Azraq los castillos de Alcalá y Perputxent, y el compromiso de cesión en tres años los castillos de Gallinera, Margarida, Xeroles y Castells que poseía al-Azraq.​ El pacto toma el nombre del lugar donde se firmó, la fuente que está en las proximidades o en la partida del pozo que se encuentra entre la Foradà y la Peña Alta.​
Por parte musulmana al-Azraq y por la cristina el Infante Alfonso en nombre de Jaime I. Como testigos por la parte cristianas: el señor Pere Maça, el señor Guillerno Hugo, el señor Pere Sanz, el señor Gombaldo d'Entenza y el señor Raimundo de Montpeller.
El pacto fue pronto incumplido y en 1247 los mudéjares se sublevaron.
La importancia de este tratado se debe a ser el único en el que se conserva intactas ambas versiones, la cristiana y la musulmana.​ Y solo existe otro tratado que se conserva parcialmente: La rendición de Játiva. Usualmente la versión en árabe se ha perdido al desaparecer la dinastía que lo firmó. E incluso muchas de las versiones cristianas se han perdido.
En este tratado se puede ver que no se trata de traducciones literales, sino, que cada versión difiere de la otra. P.e. Mientras que el rey Jaime creía que había transformado un enemigo formidable en un vasallo permanente y leal, al-Azraq simplemente considerada como una tregua temporal.​
ROBERT I. BURNS, S.J., and PAUL E. CHEVEDDEN, Negotiating Cultures: Bilingual Surrender Treaties in Muslim-Crusader Spain under James the Conqueror. With a contribution by Mi'kel de Epalza. (The Medieval Mediterranean: Peoples, Economies and Cultures, 400-1453, 22.) Leiden, Boston, and Cologne: Brill, 1999.