davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Simbahan ng Tumauini

Ang Parokyang Simbahan ni San Matias (Ingles: San Matias Parish Church; Espanyol: Iglesia Parroquial de San Matías), kilala rin bilang Simbahan ng Tumauini, ay isang simbahang Katolika Romana sa bayan ng Tumauini, Isabela, Pilipinas, sa loob ng hurisdiksyon ng Katoliko Romanong Diyosesis ng Ilagan. Naging hiwalay itong parokya sa Cabagan sa pagtataguyod ni San Matias noong 1751.
Idineklara ang simbahan, kilala para sa kanyang de-ladrilyong, arkitekturang mala-Baroko bilang Pambansang Yaman Pangkalinangan ng Pambansang Museo ng Pilipinas. Kasabay ng mga simbahan ng Boljoon, Guiuan, Loboc at Lazi, isinaalang-alang ang Simbahan ng Tumauini para sa Pansamantalang Talaan ng Pandaigdigang Pamana ng UNESCO mula noong 2006 sa ilalim ng kolektibong pangkat ng Mga Simbahang Baroko ng Pilipinas (Pagpapalawig).
Itinayo ang unang simabhang gawa sa nipa at mga iba pang magaang materyales ni Francisco Nuñez, isang Dominikanong pari, noong 1707, at nakaalay kay San Matias. Humiwalay ang parokya ang Tumauini sa Cabagan noong 1751. Itinayo ang kasalukuyang simabhan sa ilalim ng tangkilik ng isa pang Dominikano, Domingo Forto, noong 1783 at itinuloy ni paring Antonio Herrera noong 1788. Sa pagtatayo ng simbahan, umupa si Forto ng mga artisano mula sa katimugan malapit sa Pampanga. Natapos ito noong 1805.
Ang Tumauini ay isang ubod na barokong simbahan na kilala para sa malawakang paggamit ng mga pulang ladrilyo sa kanyang panlabas at panloob na palamuti. Ginamit ang laryo dahil sa kakulungan ng mga de-kalidad na bato sa pook.
Ang simbahan ay pawang binubuo ng mga maadornong pulang ladrilyo sa kanyang dayag at panloob na pader. Kung titingnan ito nang mabuti, ipinapakita ng dayag ang mga bilang at petsa para sa tamang pagkakasunud-sunod ng mga ladrilyo sa disensyo ni Forto. Pinapaligiran ang dayag ng dalawang huwad na Corintong haligi at nitso, isang nakatagpo sa taas ng pasukan at ang dalawang natitirang nitso sa bawat panig ng mga tudling. Katangi-tangi ang pabilog na pedimento ng simbahan kumpara sa lahat ng mga ibang simbahang itinayo noong Panahon ng Kastila.
Nakakabit sa dayag ng simbahan ang isang kakaibang silindrikong kampanaryong itinayo noong 1805. Ito ang tanging silindrikong tore mula sa panahon ng pananakop ng mga Kastila sa bansa. Magkahawig ang maandanang kampanaryo sa isang pangkasal na keyk.
May mga butas ng bala ang kampanang nakalagay sa loob ngunit hindi na ito hinubog muli.
Matatagpuan ang mga guho ng kumbeto ng simbahan sa panig ng ebanghelyo ng simbahan.
Idineklarang Pambansang Yaman Pangkalinangan ang Simbahan ng Tumauini ng Pambansang Museo ng Pilipinas. Idineklara ng Pambansang Komisyong Pangkasaysayan ng Pilipinas ang Simbahan ng Tumauini bilang Pambansang Makasaysayang Pook noong Pebrero 24, 1989.
Isinasaalang-alang din ang pagdagdag nito sa Pandaigdigang Pamanang Pook ng UNESCO sa Pilipinas sa ilalim ng Mga Simbahang Baroko ng Pilipinas (Pagpapalawig) kasama ng mga simbahan ng Patrocinio de María sa Boljoon, Cebu; La Inmaculada Concepción sa Guiuan, Samar; San Pedro Ápostol sa Loboc, Bohol; at San Isidro Labrador sa Lazi, Siquijor.
Candon

Ang Lungsod ng Candon (Tagalog: Kandon) ay isang lungsod sa lalawigan ng Ilocos Sur, Pilipinas. Ayon sa senso ng 2020, ito ay may populasyon na 61,432 sa may 15,125 na kabahayan.
Ang Lungsod ng Candon ay nahahati sa 42 mga barangay.
Dean Fansler

Si Dean Fansler, o kilala rin bilang Dean S. Fansler, ay isang guro ng Ingles sa Pamantasang Columbia noong maagang bahagi ng ika-20 siglo, at kapatid ni Priscilla Hiss (asawa ni Alger Hiss). Siya ay isang "tanyag na iskolar ng tradisyong-pambayan" at nakatulong sa pagpapanatili ng kultura ng tradisyong-pambayan ng mga Pilipino noong maagang bahagi ng ika-20 siglo, matapos ang mahigit na isang siglo ng pananakop ng mga Espanyol at Amerikano.
Ipinanganak si Dean Spruill Fansler noong 1885 sa kanyang ama na si Thomas Lafayette Fansler, at inang Willa Roland Spruill. May nakakabatang kapatid na babae siya, si Priscilla Hiss, na ipinanganak bilang Priscilla Harriet Fansler. Noong 1906, natanggap niya ang Batsilyer sa Sining mula sa Pamantasang Northwestern, at ang Masteral sa Sining (1907) at doktorado (1913) mula sa Columbia.
Noong 1908, nagsimulang nagtrabaho si Fansler sa Unibersidad ng Pilipinas. Simula noong hanggang 1914, kinolekta niya ang mga kuwentong-bayan at tradisyong-pambayang Pilipino.
Noong 1956, ang "pinakakilalang koleksyon ng mga kwentong-bayang Pilipino" ay ang Filipino Popular Tales ni Fansler.
Damián Domingo

Si Damián Domingo y Gabor (12 Pebrero 1796 – 26 Hulyo 1834) ay isang Pilipinong pintor. Itinatag ni Domingo ang opisyal na Akademya ng Sining ng Pilipinas sa kanyang tahanan sa Tondo noong 1821.
Sinimulan ni Damian Domingo ang kanyang karera bilang pintor na nagdadalubhasa sa maliit na larawan ng mga tao at makarelihiyosong mga larawan. Gumawa rin siya ng isang album ng mga litrato ng mga kasuotang katutubo na ginawa niya upang makabenta sa mga kolektor. Ang kanyang talento ay nagdulot na maging isa sa mga pinakasikat at hinahanap na tagalikha ng sining sa Pilipinas sa kanyang panahon si Domingo. Si Domingo ay kinikilala sa kasaysayan ng sining Pilipino at kinikilala bilang tagairal ng pagaaral sa sining sa Pilipinas.
Ang mga ambag ni Damian Domingo sa pagusbong ng sining sa Pilipinas bilang isang larangang akademiko ay malaki. Gumawa siya ng isang mahalagang galaw patungo sa pagtupad ng kanyang pangarap na mas mapalapit ang sining sa masa noong 1821 noon itinatag niya ang isang paaralan para sa mga tagalikha ng sining sa kanyang tahanan sa Tondo. Ito ay isang napakalaking yapak para sa larangan ng sining sa Pilipinas. Pinagmasdan niya ang paglaki at pagusbong ng sining sa kapuluan bilang direktor ng kaunaunahang opisyal na akademya ng sining ng Pilipinas. Ang akademya ay marahil ang pinakauna sa buong Asya na nagturo ng Kanluraning mga pamamarahan sa perspektibong foreground, middle-ground, at background. Pinagaralan rin ang ibang mga banyagang pamamaraang pangsining sa akademya na nakatulong sa isang bagong henerasyong ng mga Pilipinong tagalikha ng sining. Nang nagbukas ang isa pang paaralang pangsining, ang Academia de Dibujo, na nagbukas sa 1823, si Domingo ay inalok na maging guro sa paaralan ng mga tagatagtag nito, ang Sociedad Económica de los Amigos del País (Royal Economic Society of the Friends of the Country). Nanilbihan rin bilang direktor rin si Domingo ng akademya.
Sa termino ni Domingo bilang direktor, ipinakilala ni Domingo ang isang polisiya na nagbibigay ng pantay na karapatan sa mga Indio, na dating nakakaranas ng mababang patingin ng lipunan. Ang mga pamamaraang panturo at ang kurikulum ay sumailalim rin sa mga pagbago. Ang mga mag-aaral ay sinimulang turuan ng pamamaraan sa pagguhit ng still life at ng anyo ng tao. Tinuruan rin ng akademya ang mga mag-aaral sa kulay at sa paghahanda ng mga kalatagan at sa pagpinta gamit ng langis at aquarelle. Nakaranas sana ng mas malalaking pagbabago ang akademya kung hindi namatay ng maaga si Domingo sa gulang lamang na 38 anyos. Hindi napantili ng akademya ang matataas na pamantayan na pinairal ni Domingo at nagsara rin noong 1834. Sa ilang taon na si Domingo ay na sa akademya, nakapagsanay rin ang pamantasan ng ilang mga Pilipinog tagalikha ng sining na sinanay sa Kanluraning kaugalian sa sining The academy wasn't able to maintain the high standards Domingo had set, and subsequently closed in 1834. The few years that Domingo was at the academy did manage to produce some of the earliest Filipino artists trained in Western artistic traditions.
Marso

Ang Marso ang ikatlong buwan ng taon sa kalendaryong Gregoryano at Juliyano. Ito ang ikalawa sa pitong buwan na may habang 31 araw. Nanggaling ang salitang Marso mula sa Kastilang Marzo. Sa Ingles, itong buwan ay tinatawag na March. Lahat ng ito ay nanggaling sa pangalan na Marte, ang diyos ng digmaan ayon sa mitolohiyang Romano.
Sa Hilagang Emisperyo, ang simulang meteorolohiko ng tagsibol ay unang araw ng Marso. Minamarkahan ang 20 o 21 bilang ekwinoksiyo ng Marso na ang simulang astronomiko ng tagsibol sa Hilagang Emisperyo and ang simula ng taglagas sa Timog Emisperyo, kung saan Setyembre ang panahong katumbas sa Marso ng Hilagang Emisperyo.
Nagmula ang pangalang Marso sa Martius, ang unang buwan sa sinaunang kalendaryong Romano. Ipinangalan ito kay Marte, diyos ng digmaan ng mga Romano, at ang ninuno ng mga Romano sa pamamagitan ng mga anak nitong sina Romulo at Remo. Simula ng panahon ng pakikidigma ang kanyang buwan na Martius, at sinasalamin ng iba sa Oktubre ang mga pista na ipinagdiriwang sa kanyang ngalan sa Marso, nang magsasara na ang panahon para sa mga aktibidad na ito. Nanatiling unang buwan ang Martius sa kalendaryong Romano marahil noong hanggang pinakahuling 153 BC, at ilang pagdiriwang relihiyoso sa unang kalahati ng buwan ay orihinal na mga pagdiriwang ang bagong taon. Kahit noong huling antiguwedad, ang mga mosaikong Romano na ginuguhit ang mga buwan ay minsan nilalagay ang Marso bilang una.
Ang mga birthstone o kapanganakang-bato ng Marso ay ang agwamarina at piyedra sanggre. Sinsimbolo ng mga batong ito ang katapangan. Narsiso ang kapanganakang-bulaklak ng Marso. Ang mga senyas ng sodyak ay Pisses hanggang sa tinatayang Marso 20 at Aries mula sa tinatayang Marso 21 pataas.
Hindi kinakailangan ang talang ito na magpahiwatig ng aliman sa katayuang opisyal o pangkalahatang pagdiriwang.
Takilya

Ang takilya ay ang lugar kung saan ang mga tiket para sa isang pangyayari ay binebenta sa publiko. Maaaring ganapin ng mga manangkilik ang transaksyon sa mistulang hapag, animo'y butas sa dingding o durungawan, o kaya sa isang wicket (maliit na bintana o pintuan).
Sa konteksto ng industriya ng pelikula, madalas na ginagamit ang katagang takilya na kasinghulugan ng dami ng natanggap na kalakal na nalikha ng isang partikular na produksiyon, kagaya ng pelikula o teatro.
Ang tagumpay na tinaguriang takilya ay maaaring masukat sa dami ng naibentang tiket o sa halaga ng kabuuang salaping kinita sa naibentang mga tiket. Mahalaga sa industriya ng sining ay ang pag-aaral ng mga kinita at kadalasan ay bagay na sinusundan ng mga tagahanga. Ito ang namamayani sa Hollywood.
Edinburgh

Ang Edinburgh (Scottish: Dùn Èideann) ay ang kabisera at isa sa mga council areas ng Eskosya, sa United Kingdom. Ito ang 2nd pinakamataong lungsod sa Eskosya, at 7th sa buong Reyno Unido. Ito ay pinapaligiran ng mga council areas ng: Falkirk at West Lothian sa kanluran, Midlothian at Scottish Borders sa timog, East Lothian sa silangan, at Firth of Forth sa hilaga. Ito ay kinilalang kabisera ng Eskosya mula noong ika-15 na siglo. Ang Edinburgh ay ang luklukan ng Pamahalaang Eskoses, Parlamentong Eskoses at ang Hukuman ng Eskosya. Ang palasyo ng Holyroodhouse ay ang residensya ng monarkiya sa Eskosya. Ang lungsod ay dati nang sentro ng pag-aaral, tulad ng larangan ng gamot, Batasang Eskoses, panitikan, pilosopiya, agham at inhinyero. Ito ay ika-2 na pinakamalaking sentro ng pinansya pagkatapos ng London.
Ang Edinburgh ay nagmula sa isang tanggulan. Ang Castle Rock ay madaling ipagtanggol kaya ito ginawang isang tanggulan. Noong ika-7 siglo sinakop ng mga Ingles itong bahagi ng Eskosya at pinangalanang Eiden's burgh (ang ibig sabihin ng burgh ay tanggulan). Noong ika-10 siglo sinakop ulit ng mga Eskoses ang lugar na ito. Noong huling bahagi ng ika-11 siglo nagtayo si Haring Malcolm III ng isang kastilyo sa Castle Rock at may maliit na bayan ang lumaganap malapit mula sa kastilyo. Noong ika-12 siglo ang Edinburgh ay mayabong na bayan.
Ang Medyebal na Edinburgh ay sikat sa paggawa ng tela. Malapit mula sa Edinburgh ang bayan ng Leith na ginagamit bilang daungan. Ang pangunahing kalakal panluwas ay katad, ang baka at tupa ay binebenta sa isang pamilihan sa Cowgate. Kinakatay sila sa loob ng bayan. Pagkatapos ng 1477 mga butil at dayami ay binebenta sa Grassmarket.
Mula noong 1500 humigit-kumulang 12,000 katao ang nakatira sa Edinburgh. Mabilis na tumaas ang bilang ng tao ilang taon lumipas. Pagkatapos ng Digmaan ng Flooden. Tinayo ng mga tao ang Flooden Wall upang ipagtanggol ang Edinburgh mula sa mga Ingles. Ngunit hindi epektibo ang pader at sinisira ito ng mga Ingles upang lumusob sa lungsod. Ang Edinburgh ay naging madumi at madalas itong tamaan ng mga sakit at mga sunog. Sa huling bahagi ng ika-17 siglo ang lungsod ay may populasyon ng 50,000. Noong 1767 ang balak na palakihin ang Edinburgh ay napanalunan ng arkitektong si James Craig. Ang arkitekto ay nagpakita ng plano ng malalaking kalye, kuwadrado at mga hardin. Noong gitnang bahagi ng ika-18 siglo ang Edinburgh ay sikat sa mga intelektwal na may kinalaman sa pilosopiya, kasaysayan, gamot, agham, at ekonomiks.
Mula ika 19 na siglo ang Edinburgh ay nilalaman ang industriya ng produksyon ng alak at pagpiprinta. Noong ika 20 na siglo naging sikat sa mga turista ang Edinburgh. Noong ika-1 ng Hulyo ng taong 1999. Itinatag ang Scottish Parliament. Kung saan maaaring gumawa ng kanilang mga batas ang mga Eskoses.
Cityscape
Ang Edinburgh ay matatagpuan sa sentral na bahagi ng Eskosya, ito ay nakapaligid sa timog na baybayin ng Firth of Forth.
Mga Areas
Library of Congress Control Number

Ang Library of Congress Control Number (LCCN, literal sa Tagalog: "Bilang Pangkontrol ng Aklatan ng Kongreso") ay isang sistemang pagnunumerong naka-serye na nakakatalogong tala sa Library of Congress (Aklatan ng Kongreso) sa Estados Unidos. Wala itong relasyon sa mga nilalaman ng anumang aklat, at hindi dapat ikalito sa Library of Congress Classification (LCC, literal sa Tagalog: Klasipikasyon ng Aklatan ng Kongreso).
Ang sistemang pagnunumerong LCCN ay ginagamit mula pa noong 1898, kung saan ang acronimo na LCCN ay orihinal na kumakatawan sa Library of Congress Card Number. Tinatawag din itong Library of Congress Catalog Card Number (Bilang ng Katalogong Kard ng Aklatan ng Kongreso), bukod sa iba pang mga pangalan. Ang Library of Congress ay naghanda ng mga kard ng bibliograpikong impormasyon para sa kanilang katalogo ng aklatan at binebenta ang kopyang set ng mga kard sa ibang mga aklatan para magamit sa kanilang mga katalogo. Kilala ito bilang pagkakatalogong sentralisado. Binibigyan ang bawat hanay ng mga kard nakaseryeng bilang upang makatulong na makilala ito.
Bagaman elektronikong nagagawa, naiimbak at binabahagi ang karamihan sa mga bibliograpikong impormasyon sa ibang mga aklatan, kailangan pa ring tukuyin ang bawat natatanging tala, at patuloy ang LCCN gumaganap ng tungkuling iyon.
Ginagamit ng mga biblyotekaryo sa buong mundo ang natatanging tagapagkilala o identifier na ito sa proseso ng pagkatalogo sa karamihan ng mga aklat na nailathala sa Estados Unidos. Nakakatulong ito sa kanila na maabot ang tamang datos sa pagkatalogo (kilala bilang isang talaan sa pagkatalogo), na ginagawang magagamit ng Library of Congress at mga ikatlong partido sa Web at sa pamamagitan ng iba pang midya.
Noong Pebrero 2008, nilikha ng Library of Congress ang serbisyo ng LCCN Permalink, na nagbibigay ng matibay na URL para sa lahat ng mga Library of Congress Control Number.
Sa pinaka-elementaryang anyo nito, kasama sa numero ang taon at nakaseryeng bilang. May dalawang tambilang ang taon para sa 1898 hanggang 2000, at apat na tambilang simula noong 2001. Nakikilala ang tatlong hindi maliwanag na taon (1898, 1899, at 1900) sa laki ng nakaseryeng bilang. Mayroon ding ilang kakaiba sa mga numero na nagsisimula sa "7" dahil sa isang eksperimento na inilapat sa pagitan ng 1969 at 1972 na nagdagdag ng pang-tsek na tambilang.
Dapat may kasamang mga pamalit na sero (o leading zeroes) at may habang anim na tambilang ang mga nakaseryeng bilang. Ang pagpupuno ng pamalit na sero ay isang mas kamakailang karagdagan sa pormat, kaya maraming mga mas lumang gawa ang nagpapakita ng mga hindi gaanong kumpletong kodigo, Opsyonal ang gitling na madalas na nakikitang naghihiwalay sa taon at nakaseryeng bilang. Kamakailan lamang, inutusan ng Library of Congress ang mga tagapaglathala na huwag magsama ng gitling.
Cabras, Cerdeña

Ang Cabras (Sardo: Crabas) ay isang comune (komunidad o munisipalidad) sa Lalawigan ng Oristano, awtonomong rehiyon ng Cerdeña, kanlurang Italya, na matatagpuan mga 90 kilometro (56 mi) hilagang-kanluran ng Cagliari at mga 6 kilometro (4 mi) hilagang-kanluran ng Oristano.
Ang Cabras ay hangganan ng mga sumusunod na munisipalidad: Nurachi, Oristano, at Riola Sardo. Ito ay tahanan ng ilang simbahan - isang simbahang parokya, sa estilong Baroko, at isang Simbahan ng Banal na Espiritu, na itinayo noong 1601 na may dalawang Gotikong pasilyo. Ito rin ay tahanan ng Punikong pook arkeolohiko ng Tharros.
Kabilang sa teritoryo ng munisipyo ang ilang mga dalampasigan sa tangway ng Sinis at sa Golpo ng Oristano.
Lumitaw ang Cabras noong ika-11 siglo, nang ang bayan ng Tharros ay inabandona dahil sa mga pagsalakay mula sa mga pirata ng Hilagang Africa. Ang mga naninirahan ay unang nanirahan malapit sa kastilyo, ang kaunting mga labi nito ay makikita malapit sa simbahan ng parokya.
Gabay panlakbay sa Cabras, Cerdeña mula sa Wikivoyage
Church Street Market

Church Street Market is a large outdoor street market on Church Street in the Marylebone area of the City of Westminster. It takes place on Strutton Ground. Licences to trade are issued by Westminster City Council.
The market is open Monday to Saturday from 08:00 to 18:00 and sells:
Originally privately owned and known as Portman Market it was established in 1830 by the Act for establishing a Market in the Parish of Saint Mary-lebone, in the County of Middlesex which moved the hay and straw market from Picadilly to the part of Church Street between Carlisle and Salisbury Streets. The market mainly sold hay and straw, butter, poultry, butchers' meat, and other provisions. In the late nineteenth century it was owned by William Portman, a member of the House of Lords, and operated by solicitors Allen and Edwards on behalf of the estate of the late Thomas Bolton.
The market had been in decline since the 1880s. With most of the Portman Estate liable in inheritance tax, the market buildings were sold in 1906, the market closed in 1907, and many traders took their barrows onto the street creating Church Street Market.
Nearly a century later, in the early nineteen eighties, the market was servicing the Kensal Green, Kilburn, Maida Vale, and Paddington areas with mostly fruit and vegetables at the Eastern end of the market (from the junction with Edgware Road to the junction with Salisbury Street), with antiques and vintage wares predominating on the western end of the market (from Salisbury Street to Kensal Green, the site of the Alfies Antique Market since 1976.
In the mid-nineties there were about 200 stalls on the market on Fridays and Saturdays with the same split between produce and antiques as a decade before as well as unlicensed traders selling counterfeit designer clothing on the junction with Salisbury Street.
6, 13, 16, 82, 98, 139, 189, 274 and 332.
Baker Street, Edgware Road (Bakerloo line), Edgware Road (Circle, District and Hammersmith & City lines), and Marylebone.
Mang Pandoy

Felipe Natanio (1945 – August 28, 2008) was a Filipino street vendor whose claim to fame was his role, under the pseudonym "Mang Pandoy" (Mister Pandoy), as "the face of the poor" during the administration of President Fidel V. Ramos.
Natanio shot to national fame as the result of the 1992 Presidential Debates, where host Randy David showed a video presentation of the street vendor's life circumstances before asking the candidates how they would address poverty, as exemplified and humanized by Natanio's story. During the segment, his identity was concealed under the pseudonym "Mang Pandoy."
Living in a small shack in Commonwealth village in Quezon City, Mang Pandoy's education had ended in the third grade, and he earned a living for himself and his eight children by selling vegetables by the street side. This earned him about Php50 a day. By 1992, however, he had gotten too sick to do even that and was at a loss over how he would feed his family. He joked that he would be willing to be shot in exchange for Php 100 000, which would provide for his family's needs.
When Fidel Ramos won the presidential election, the new president presented Mang Pandoy to the Philippine public in his first State of the Nation Address (SONA) as "the face of the poor," promising him and other poor Filipinos a better life.
Since Ramos had called attention to his plight, Mang Pandoy was presented with a number of new opportunities during the Ramos administration. He was hired as the co-host of "Ang Pandayan ni Mang Pandoy", a weekly television show on the government-owned television network PTV 4 (now NBN 4), where he earned at least Php2,000 per episode. Later, he was hired as a consultant by the then Speaker of the Philippine House of Representatives, Jose de Venecia. These jobs were his last employment. He would later receive doleouts both from De Venecia and from the Quezon City government but he was unable to make the money grow, and he eventually faded into relative obscurity.
At about 6:30 p.m. August 28, 2008, at age 63, Mang Pandoy finally succumbed to tuberculosis, a symbol of the Filipino poor and, in the words of one news report, "an icon of token relief and unkept promises."
One commentator, expounding on the events that brought Mang Pandoy from poverty to fame and back noted:
Jaime Aristotle Alip, CEO and founder of Center for Agriculture and Rural Development Mutually Reinforcing Institutions (CARD MRI) which one 2008's Ramon Magsaysay award for public service, took note of the icon's death at a forum after receiving the award, noting the need for long-term solutions to poverty in the Philippines rather than the dole-out approach that Mang Pandoy's story typified. Alip noted:
Since his family could not afford a burial for Mang Pandoy the Department of Social Welfare and Development (DSWD) eventually gave Php12,500 so that "the Face of the Filipino Poor" could finally be buried.
Although Mang Pandoy's symbolic role in Philippine history has been far greater, it has been likened to that of Joe The Plumber in the 2008 US Presidential Elections.
William Curtis

William Curtis (11 January 1746 – 7 July 1799) was an English botanist and entomologist, who was born at Alton, Hampshire, site of the Curtis Museum.
Curtis began as an apothecary, before turning his attention to botany and other natural history. The publications he prepared reached a wider audience than early works on the subject had intended. At the age of 25 he produced Instructions for collecting and preserving insects; particularly moths and butterflies.
Curtis was demonstrator of plants and Praefectus Horti at the Chelsea Physic Garden from 1771 to 1777. He established his own London Botanic Garden at Lambeth in 1779, moving to Brompton in 1789. He published Flora Londinensis (6 volumes, 1777–1798), a pioneering work in that it devoted itself to urban nature. Financial success was not found, but he went on the publish The Botanical Magazine in 1787, a work that would also feature hand coloured plates by artists such as James Sowerby and Sydenham Edwards. (William Kilburn is often erroneously cited as having contributed plates to Curtis's Botanical Magazine. Though he did provide illustrations to Flora Londinensis, his association with Curtis seems to have ended by 1777, 10 years before the first publication of the Botanical Magazine)
Curtis was to gain wealth from the ventures into publishing, short sales on Londinensis were offset by over 3,000 copies of the magazine. Curtis said they had each brought 'pudding or praise'.
Curtis might be the editor of an exsiccata-like series Hortus siccus gramineus, followed up by the series Hortus siccus gramineus or a collection of dried specimens of British grasses with their Latin and English names... (1802-1806), distributed by William Salisbury.
The genus Curtisia is named in his honour. His publication was continued as the esteemed botanical publication, Curtis's Botanical Magazine. The noted natural history illustrators, James Sowerby and Sydenham Edwards both found a start with the eminent magazine.
He was buried in the churchyard at St. Mary's Church, Battersea at a location he chose himself, where he is commemorated in a stained glass window, as many of his samples were collected from the churchyard there. His headstone, now only partially remaining, had the epitaph:
The epitaph, although lost from the grave is included in the stained glass window by John Hayward. The window design includes a chaplet of flowers from Curtis's Flora Londinensis.
This botanist is denoted by the author abbreviation Curtis when citing a botanical name.
Traces (Steve Perry album)

Traces is the third solo studio album by the American singer and songwriter Steve Perry. It was released on October 5, 2018, by Fantasy Records. It was his first solo album in 24 years, after For the Love of Strange Medicine in 1994, his first appearance on a studio album since his last appearance with Journey on their 1996 album Trial by Fire and his first release of new music since his contributions to the 1998 film Quest for Camelot.
It is Perry's first solo top 10 Billboard album, and his first top 40 album in the UK as a solo artist.
After leaving Journey in 1998, Perry withdrew from the music industry (apart from a handful of low-key guest appearances over the years) for "many reasons, but mainly my love for music had suddenly left me". His passion was reignited after his girlfriend, Kellie Nash, died from cancer in December 2012, and he began recording Traces in May 2015.
The first single from the album, "No Erasin'", was released on August 14, 2018, accompanied by a performance music video. It peaked at number 18 on the US Adult Contemporary chart, number 38 on the Hot Rock Songs chart and number 17 on the Rock Digital Song Sales chart.
Two more performance videos were released, "No More Cryin'" on September 4, 2018, and "We're Still Here" on September 20, 2018. A second video for "We're Still Here", Perry's first "official" music video in 25 years, was released on March 22, 2019. The song peaked at number 14 on the Adult Contemporary chart in the week of April 27, 2019.
On September 24, 2018, Perry participated in a Facebook Live event at noon PDT. The 15-minute webcast focused on the making of the album.
On March 15, 2019, the expanded edition, which was previously exclusive to Target stores, was released worldwide.
On July 19, 2019, a remixed version of "Sun Shines Gray" was released as the fourth single from the album. On December 4, 2020, a remixed album of songs from Traces was released.
The album received a positive reception from critics. Andrew McNeice of Melodicrock rated the album a 92/100, calling it, "a very fine record", and that it is "Immaculately produced and constructed, with equally impressive musical performances by the band" and "soulful harmonies" by Perry.
CrypticRock.com gave the album 5/5 stars and called it, "All in all, Traces is a near flawless return for Steve Perry."
Get Ready to Rock Me gave the album 4.5 out of 5 stars and said, "We never thought we'd get another full album from Steve Perry, thankfully we have in Traces, which is a master class in AOR and soulful edged pop."
Snack bar

A snack bar usually refers to an inexpensive food counter that is part of a permanent structure where snack foods and light meals are sold.
A beach snack bar is often a small building situated high on the sand. Besides soft drinks, candies and chewing gum, some snack bars sell hot dogs, hamburgers, french fries, potato chips, corn chips and other foods. While this is usually the case, sometimes "snack bar" refers to a small café or cafeteria. Various small, casual dining establishments may be called "snack bars", including beverage and snack counters at movie theaters, and small delis. Many places with snack bars have a policy prohibiting outside food and drink in order to encourage sales.
In movie theaters and other types of theaters, the snack bar is usually located in the lobby.
The first known use of the word "snack bar" was in 1930.
Snack bar may also refer to:
Egtved

Egtved is a village with a population of 2,457 (as of 1 January 2024) near Vejle, Denmark in Vejle municipality in the Danish Region of Southern Denmark. Nearby is Tørskind Gravel Pit, a sculpture park.
The village has a Romanesque church built in 1170, to which a tower was added in 1863. The Egtved Runestone, found near the church in 1863, is now on display in the church.
Near the village is a Bronze Age archaeological site (ca. 1370 BC) which contained an extremely well-preserved burial. It was discovered in 1921 and is one of the best preserved Bronze Age findings in Denmark. It contained the well preserved body of a girl known as the Egtved Girl. On the site where she was found a barrow with a diameter of 22 metres and a height of 4 metres was built. The teenaged girl was dressed in a string skirt, a short sleeved shirt with a woven belt, and a bronze spiked belt disc. She was laid on a cow-hide and covered by a coarse woollen blanket. Lying next to her was a birch-bark drink container with remnants of a drink made of bog myrtle, cranberries and honey.
There is also a small museum describing the discovery of the rare find in detail and displaying copies of the Egtved Girl's clothing, jewellery and buckle. This has allowed a very close look at Nordic Bronze Age clothing and hairstyles.
Proton Waja

Proton Waja, juga dipanggil Proton Impian di Eropah, merupakan kereta sedan keluaran syarikat automotif nasional Malaysia, Proton, yang juga merupakan kereta pertama direka sendiri tetapi dengan casis yang direka berpandukan casis Mitsubishi Carisma. Dilancarkan pada Mei 2000, Proton Waja menggunakan enjin Mitsubishi 4G18 1.6L sebelum menggunakan enjin Campro pada tahun 2006. Pada penghujung tahun 2005, satu lagi varian eksklusif Waja dengan tapak roda yang lebih panjang iaitu Proton Waja Chancellor dilancarkan, digerakkan oleh enjin 6A12 2.0L V6 yang turut digunakan pada Proton Perdana.
Pembangunan Proton Waja bermula pada penghujung dekad 1990-an bersama-sama enjin Campro tetapi enjin tersebut masih dalam peringkat pembangunan semasa Proton Waja dilancarkan, oleh itu Proton menggunakan enjin 4G18 dari Mitsubishi untuk digunakan pada Waja. Ia dilancarkan pada Mei 2000 bersama-sama dengan logo korporat baru Proton.
Pada tahun 2002, varian 1.8L dilancarkan, digerakkan oleh enjin Renault F4P yang turut digunakan pada kereta Renault Laguna II. Ia menawarkan teknologi pacu melalui wayar (drive-by-wire) serta pemasaan injap boleh laras, tetapi pengeluaran dihentikan pada tahun berikutnya berikutan kurangnya jualan dalam kalangan pembeli tempatan yang lebih biasa dengan enjin buatan Jepun berbanding enjin buatan Eropah.
Pada penghujung 2005, Proton memperkenalkan satu lagi varian eksklusif yang dikenali sebagai Proton Waja Chancellor yang turut digunakan oleh para perwakilan negara-negara ASEAN semasa persidangan di KLCC sebelum pelancarannya. Model tersebut menggunakan enjin 6A12 2.0L V6 yang turut digunakan pada Proton Perdana.
Hanya pada tahun 2006 barulah enjin Campro digunakan pada Proton Waja. Enjin tersebut lebih berkuasa sedikit berbanding enjin yang digunakan pada Proton Gen-2 disebabkan sistem kemasukan udara yang berbeza serta ECU yang dipeta semula. Pada tahun 2008 pula, Proton Waja digerakkan oleh enjin Campro CPS yang lebih berkuasa serta dilengkapi sistem pemasaan injap boleh laras.
Proton Waja mengalami perubahan rupa bentuk sebanyak 2 kali iaitu pada tahun 2006 dan pada tahun 2007. Model tahun 2007 turut menyertakan ciri keselamatan seperti beg udara, ABS dan EBD yang sebelum ini menjadi ciri pilihan dalam model sebelumnya sebagai ciri utama.
Proton Perdana

Proton Perdana merupakan model kereta bersaiz sederhana keluaran Proton. Ia dibina berasaskan Mitsubishi Galant Eterna generasi ketujuh pada generasi pertama dan kedua serta Honda Accord generasi kelapan pada generasi ketiga dan empat.
Proton Perdana pertama kali diperkenalkan pada tahun 1995 untuk menyelamatkan nic segmen pasaran mewah Malaysia yang terdiri daripada kenderaan dengan sesaran enjin 2,000 cc dan ke atas. Perdana generasi pertama menggunakan nadi enjin 2.0L 4G63 DOHC I4. Kereta tersebut merupakan model pertama Proton yang menawarkan sistem brek cegah kunci dan pengawal luncur. Model ini dibina berasaskan Mitsubishi Galant Eterna.
Perdana ialah model kereta rasmi Perdana Menteri Malaysia yang telah digunakan oleh Mahathir Mohamad, Abdullah Ahmad Badawi, sehingga Najib Razak. Logo pertama Perdana pula dicontohi oleh Sublime Magazine. Perdana terbahagi kepada tiga varian, iaitu Perdana GLi (1994), Perdana SEi (1995), dan Perdana XLi (1996).
Pada tahun 1998, Proton memperkenalkan generasi kedua Perdana bernadikan enjin 2.0L 6A12 DOHC V6. Sistem gantungannya turut ditala semula oleh Lotus untuk pengendalian yang lebih baik. Pada tahun 2000, Perdana V6 diberikan gril baharu yang menyerupai gaya Alfa Romeo. Logo kedua Perdana mencontohi logo Kia Sephia. Terdapat juga versi mewah Proton Perdana V6 dengan tapak roda ditambah sebanyak 25 cm, dikenali sebagai Proton Perdana V6 Executive. Varian Executive ini dilakukan oleh Automotive Conversion Engineering (ACE), anak syarikat EON. Dua varian Perdana V6 Limousine turut dikeluarkan oleh ACE dengan tambahan panjang masing-masing 66 cm dan 91 cm, serta dilengkapi lebih banyak ciri-ciri mewah daripada varian Executive.
Pada 11 Disember 2013, Proton Perdana generasi ketiga telah dilancarkan dengan menampilkan dua varian iaitu Perdana 2.0 L dan 2.4 L serta ciri-ciri keselamatan dan keselesaan yang telah dipertingkatkan. Perdana generasi ini dibina berasaskan Honda Accord serta masih mengekalkan enjin yang diambil terus dari Accord iaitu enjin R20A3 SOHC i-VTEC untuk varian 2.0 liter berkuasa 154 hp/189 Nm dan enjin K24Z2 DOHC i-VTEC untuk varian 2.4 liter berkuasa 177 hp/222 Nm. Sekitar 3,000 unit Perdana baru yang akan dihasilkan pada mulanya untuk menggantikan Perdana V6 yang digunakan oleh penjawat awam.
Pada 14 Jun 2016, Perdana generasi keempat telah dilancarkan. Perdana yang berwajah baharu ini juga berasaskan Honda Accord di mana Proton telah menukar sepenuhnya rupa luaran. Walaupun ia berdiri di atas platform sama dengan generasi ketiga. Terdapat justifikasi berkaitan perkara itu. Jabatan Penyelidikan dan Pembangunan Proton telah melakukan perubahan yang besar pada bahagian kosmetik tanpa menyentuh bahagian mekanikal.
Proton Perdana (generasi pertama)

Generasi pertama Proton Perdana adalah kereta sedan bersaiz sederhana berpintu empat yang dihasilkan dari pengeluar kereta Malaysia, Proton. Ia dibina berasaskan Mitsubishi Galant Eterna generasi ketujuh, sebagai hasil daripada kejuruteraan lencana di antara Proton dengan Mitsubishi selepas Proton Saga dan Proton Wira. Perdana generasi pertama mencipta jumlah jualan kira-kira 80,000 tempahan pada tahun 1995-2013.￼
Di bawah dasar automotif Malaysia, kereta rasmi kerajaan wajib daripada kalangan kereta kebangsaan. Memandangkan Proton merupakan satu-satunya syarikat pengeluar kereta kebangsaan yang menghasilkan kereta yang cukup besar bagi golongan atasan iaitu Perdana dan Waja, Perdana dipilih sebagai kereta rasmi kerajaan bagi kegunaan para pegawai atasan termasuklah Perdana Menteri Malaysia k￼￼ecuali Sarawak, Proton Perdana merupakan kereta rasmi yang digunakan.
Proton memulakan operasi pada tahun 1985 sebagai pengeluar kenderaan Mitsubishi yang mengalami kejuruteraan lencana. Kereta Proton terjual dengan banyaknya kerana mereka memanfaatkan kejuruteraan dan kebolehpercayaan kereta Mitsubishi yang begitu bagus. Daripada kejuruteraan lencana berkenaan, dilancarkanlah Proton Saga pada tahun 1985 dan Proton Wira pada 1993.
Proton Perdana pertama kali diperkenalkan pada tahun 1995 untuk menyelamatkan nic segmen pasaran mewah Malaysia yang terdiri daripada kenderaan dengan sesaran enjin 2,000 cc dan ke atas. Perdana generasi pertama menggunakan nadi enjin 2.0L 4G63 DOHC I4. Kereta tersebut merupakan model pertama Proton yang menawarkan sistem brek cegah kunci dan pengawal luncur. Model ini dibina berasaskan Mitsubishi Galant Eterna.
Perdana ialah model kereta rasmi Perdana Menteri Malaysia yang telah digunakan oleh Mahathir Mohamad, Abdullah Ahmad Badawi, sehingga Najib Razak. Logo pertama Perdana pula dicontohi oleh Sublime Magazine. Perdana terbahagi kepada tiga varian, iaitu Perdana GLi (1994), Perdana SEi (1995), dan Perdana XLi (1996).
Pada tahun 1998, Proton memperkenalkan generasi kedua Perdana bernadikan enjin 2.0L 6A12 DOHC V6. Sistem gantungannya turut ditala semula oleh Lotus untuk pengendalian yang lebih baik. Pada tahun 2000, Perdana V6 diberikan gril baharu yang menyerupai gaya Alfa Romeo. Logo kedua Perdana mencontohi logo Kia Sephia. Terdapat juga versi mewah Proton Perdana V6 dengan tapak roda ditambah sebanyak 25 cm, dikenali sebagai Proton Perdana V6 Executive. Varian Executive ini dilakukan oleh Automotive Conversion Engineering (ACE), anak syarikat EON. Dua varian Perdana V6 Limousine turut dikeluarkan oleh ACE dengan tambahan panjang masing-masing 66 cm dan 91 cm, serta dilengkapi lebih banyak ciri-ciri mewah daripada varian Executive.
Proton Savvy

Proton Savvy merupakan model Proton jenis Hatchback bersaiz segmen A. Model ini dilancarkan pada 5 Jun 2005 dan merupakan model pertama Proton selepas Proton membeli syarikat Lotus Cars . Proton Savvy merupakan pengganti Proton Tiara. Sama seperti Tiara, Proton Savvy juga merupakan hasil kerjasama di antara Proton dan Renault iaitu enjin Renault Type-D. Proton Savvy mengalami facelift pada 19 Januari 2007 dan ditamatkan pada tahun 2011.
Reka bentuk Proton Savvy Pre-Facelift yang dipasarkan pada tahun 2005 hingga tahun 2007. Rekaan gril hadapan Proton Savvy ini mirip gril hadapan Proton Waja manakala rekaan belakang juga sama. Proton Savvy Pre-Facelift ini tidak didatangkan dengan Spoiler belakang di semua spesifikasi.
Reka bentuk Proton Savvy facelift (2007-2011). Rekaan Proton Savvy pre-facelift sebelum ini yang mirip Proton Waja kini ditukar kepada rekaan honeycomb mesh. Bahagian belakang Proton Savvy juga ditukar kepada garis lurus berbanding garis menyimpul di Proton Savvy pre-facelift. Spoiler Proton Savvy didatangkan pada semua jenis spesifikasi. Proton Savvy 1.2 AMT High-line dilengkapi dengan 2 airbag. Dua warna baharu ditambah iaitu Energy Orange dan Genetic Silver.
Proton Savvy ketika pengeluarannya bersaing dengan Perodua Viva, Kia Picanto dan Citroën C1.
Proton savvy dilancarkan pada 5 jun 2005 menggantikan proton tiara proton savvy mempunyai satu tramision iaitu 5 speed manual pada 2011 proton savvy dihentikan kerana alat gantinya mahal kemudian kereta ini digantikkan oleh proton iriz yang dilancarkan pada 5 september 2014
Proton Satria

Proton Satria ialah model kereta hatchback 3 pintu keluaran Proton. Satria generasi pertama berasaskan Mitsubishi Mirage Cyborg, dikeluarkan semenjak 1994 sehingga 2006. Satria generasi kedua, dengan nama kod Model Gantian Satria (SRM) dikenali sebagai Satria Neo dilancarkan pada 16 Jun 2006.
Model generasi pertama Proton Satria boleh didapati dalam pilihan enjin 1.3L, 1.5L, 1.6L dan 1.8L. Model 1.3L dan 1.5L menggunakan enjin Mistubishi Orion Hornet yang turut digunakan dalam Proton Saga dan Proton Wira manakala model 1.6L pula menggunakan enjin Mitsubishi 4G9 Tomcat yang juga digunakan pada Proton Wira 1.6L. Semua model didapati dalam pilihan transmisi manual manakala pilihan transmisi automatik pula didapati pada model 1.5L (3 kelajuan) dan 1.6L (4 kelajuan).
Selain itu, varian sports bagi generasi pertama Proton Satria juga boleh didapati iaitu:-
Proton Satria Neo dilancarkan pada Jun 2006 sebagai pengganti kepada generasi pertama Proton Satria. Digerakkan oleh enjin Campro, model ini boleh didapati dalam 2 piilhan enjin iaitu 1.3L dan 1.6L. Model high-line 1.6L turut menawarkan ciri keselamatan seperti beg udara, ABS dan EBD. Semua model Satria Neo boleh didapati dalam pilihan transmisi manual serta transmisi automatik. Mulai tahun 2009, model high-line 1.6L kini menggunakan Enjin Campro CPS dengan teknologi pemasaan injap boleh laras yang menawarkan peningkatan kuasa sehingga 125 hp berbanding 110 hp pada enjin sebelumnya.
Pada tahun 2013, Satria Neo R3 di lancarkan untuk mengantikan Satria Neo yang sedia ada, ia di pacu oleh enjin CPS 1.6L dengan Tranmisi Manual dan Auto. Harga yang di tawarkan untuk Satria Neo R3 ini adalah, RM 60,800bagi Manual Transmisi, dan RM 63,800<references>http://www.anekakereta.com/index.php/harga-kereta-proton
bagi Auto Transmisi.
Maximum Power (kW/rpm) 125 hp (93kW) @ 6,500 rpm (M) 125 hp (93kW) @ 6,500 rpm (A)
HICOM Automotive Manufacturers

HICOM Automotive Manufacturers (Malaysia) Sdn. Bhd. (HA) is a subsidiary of DRB-HICOM. company for production and assembly of automobiles. The company's headquarters is located in Pekan, Malaysia. Previously, the company was also known as Automotive Manufacturers (Malaysia) Sdn. Bhd.
The companies roots extend back to 1983 and originally consisted of the assembly in the Integrated Complex settled factory covering an area of 541,070 m. Since the opening of the plant, 13,000 vehicles per year produced in-house and more than 47,000 complete knock down kits are assembled for the local and surrounding markets.
Previously, the company assembled some of Proton models like Iswara, Satria, Putra, Tiara and Juara at 1990's prior to 2005.
The main products of the company are the Suzuki Swift and the Iveco Maxi. But its also produces trucks such as Freightliner and Fuso. Furthermore, in the main work force since 2010 is also the bus chassis of Daewoo.
In early 2005, assembly of the Mercedes-Benz C-Class and E-Class models commenced in Pekan. Prior to the 2005 model year, Malaysian-market Mercedes-Benz CKD models were assembled in the Oriental Assemblers Sdn. Bhd. (OASB) plant in Johor Bahru. In 2006, the Mercedes-Benz S-Class was added to the line-up.
On 13 August 2010, Volkswagen Group announced another joint venture. It is currently under the Growth Strategy 2018 and includes a production plant for passenger cars of the brand Volkswagen. Construction will take approximately 15 to 18 months, so the new plant is to open in 2012. The first cars here are the Mk5 Polo, B7 Passat and the A6 Jetta A6. Now they produce 12,000 per year. Total annually will be up to 80 cars per day units assembled in Malaysia. The design of VW's strategy also looks at making the cheapest car in the world that could be here in the Malaysian plant to be possibly produced.
There are rumours of the potential exciting ventures from other premium brand such as Jaguar, and the Indian giant carmaker Tata. However, the extent of the progress of the project it is not known at current moment.
In partnership with the company Weststar, since 2007, the Weststar LDV has been built. In April 2010, a so-called memorandum of understanding was signed in which the company committed from 2012 sports car, which the companies Potenza Sports Cars, GTM Cars and Roadster Bil AB have been developed to produce in Malaysia.
To date, the company has employ 3,500 peoples, and successfully open various job opportunities for the locals. It is considered to be the best and the finest manufacturing employer around Pekan, salary wise. A latest survey done by an independent UNHCR has rated HICOM Automotive Manufacturers (HA), Deftech and DHAS as the top three companies with highest happiness rate among employees. This provide a synergy to the community and ensure political stability in the region.
HICOM Automotive currently assembles Mercedes-Benz, Mitsubishi, and Volkswagen vehicles for the Malaysian market.
The plant had previously assembled vehicles from Tata, Isuzu, Suzuki, Citroën, Proton, Naza, Kia, Daewoo, BMC, SsangYong, Weststar, and Fuso.
Source:
Source:
Source:
آثاریات

علم الآثار (انگریزی: Archaeology) انسانی تاریخ اور ثقافت کا مطالعہ جو آثارِ قدیمہ کی صورت میں کہیں کسی شکل میں محفوظ رہ جانے والی باقیات (remnants) کی بازیافت جیسے دستاویزات، صنعی وقیعہ، حیاتی وقیعہ اور قدیم عمارات وغیرہ کی مدد سے سامنے آتا ہے۔ امریکہ میں علم الآثار علم انسان شناسی کی شاخ سمجھا جاتا ہے، جبکہ یورپ میں اسے علاحدہ شعبہ علم خیال کیا جاتا ہے۔ کتابت کے آغاز سے قبل قدیم حجری دور میں جو معاشرے دنیا میں موجود تھے، ان کی تاریخ و ثقافت سے آگاہی حاصل کرنے کا ایک ہی ذریعہ آثاری تلاش ہے۔ علم الآثار بہت وسیع المقاصد شعبہ علم ہے جس میں انسانی ارتقا سے لے کر تہذیبی ارتقا اور معاشرہ انسانی کی تہذیبی تاریخ کی افہام و تفہیم بھی شامل ہے۔
علم آثار قدیمہ کا فلسفہ

آثار قدیمہ کا فلسفہ انسان کے ماضی اور حال کی تفہیم کو بڑھانے کے لیے آثار قدیمہ کی بنیادوں، طریقوں اور مضمرات کی چھان بین کرتا ہے۔
مرکزی سوالات میں شامل ہیں: علم آثار قدیمہ کیا ہے؟ آثار قدیمہ کی نظریاتی بنیاد کیا ہے؟ علم آثار قدیمہ میں وقت کا تصور کیسے کرنا چاہیے؟ علم آثار قدیمہ کی مشق کیوں اور کس کے لیے کی جاتی ہے؟ آثار قدیمہ کے مطالعہ کی اشیاء اور عمل کی نوعیت اور حقیقت کیا ہے؟ آثار قدیمہ کا تجزیاتی فلسفہ نمونے، سائٹ، آثار قدیمہ کے ریکارڈ اور آثار قدیمہ کی ثقافتوں جیسے تصورات کے پیچھے حس عامہ اور منطق کی تحقیقات کرتا ہے۔ یہ آثار قدیمہ کی مشق کے مرکز میں مابعد الطبیعاتی، جمالیاتی، علمی، اخلاقی اور نظریاتی خدشات کی صرف چند مثالیں ہیں۔
مصنوعہ (آثار قدیمہ)

مصنوعہ یا نوادر ایک عمومی اصطلاح ہے جسے کسی ایسے شے کے لیے استعمال کیا جاتا ہے جسے انسانوں نے بنایا ہو یا اسے کوئی خاص شکل دی ہو، جیسے کہ اوزار یا فن کا کوئی نمونہ، خاص طور پر ایسی چیز جسے آثار قدیمہ میں دلچسپی حاصل ہو۔ آثار قدیمہ میں، یہ لفظ ایک مخصوص معنی رکھتا ہے؛ اسے ایک ایسی شے کے طور پر بیان کیا جاتا ہے جو آثار قدیمہ کی کوششوں کے نتیجے میں دریافت ہو، جس میں ثقافتی اہمیت کی حامل اشیاء (ثقافتی مصنوعہ) بھی شامل ہیں۔
بڈگاؤں (آثار قدیمہ مقام)

بڈگاؤں (انگریزی: Bargaon) ایک آثار قدیمہ کی مقام ہے جو بھارت کی ریاست اتر پردیش میں سہارنپور ضلع کے بڈگاؤں کے قریب واقع ہے۔ اس کا تعلق وادی سندھ کی تہذیب سے ہے۔ یہ مقام ہڑپہ کے آخری دور سے تعلق رکھتا ہے، جس میں گیرو رنگ کے برتنوں کی ثقافت موجود ہے۔
سندھ میں سیاحت

سندھ پاکستان کا صوبہ ہے جو اسلامی جمہوریہ پاکستان کی ریاست کے جنوب مشرقی حصے میں واقع ہے۔ سندھ میں سیاحت کے بہت سے مقامات موجود ہیں جہاں معتدل آب و ہوا ہونے کے باعث سارا سال سیاحوں کا آمد و رفت جاری رہتی ہے۔ آثار قدیمہ اور یونیسکو کا حصہ بننے کے بعد جس کا ارزار 210 میں سر جان مارشل نے کیا خاص کر وادئ سندھ کی تہذیب کا زیادہ تر حصہ موجودہ سندھ میں ہی واقع ہے اس لیے اس تہذیب کے مختلف آثار قدیمہ مقامات سندھ میں موجود ہیں جن میں موئن جو دڑو قابل ذکر ہے۔ اس کے علاوہ ٹھٹھہ میں موجود جامع مسجد جس کی تعمیر مغل شہنشاہ شاہجہان نے کی تھی۔ اس کے علاوہ سندھ میں بہت سے مزارات بھی موجود ہیں جن میں سب سے زیادہ معروف مزار قائد ہے۔
یونسکو عالمی ورثہ بہت جو دڑو کی پچاسویں سالگرہ پر وزیر اعظم پاکستان شہید ذوالفقار علی بھٹو نے ڈبل قوالی بی آر کی ایک تقریب منعقد کروائی تھی انڈس سولوشنز کو پروب کرنے کے لیے
موئن جو دڑو جو وادئ سندھ کی تہذیب کا مرکز اور سب سے اہم مقام تھا، صوبہ سندھ میں لاڑکانہ شہر سے کچھ فاصلے پر واقع ہے۔ اس کے متعلق کہا جاتا ہے کہ1921میں رائے بہادر دیا رام سہنی نے ہڑپا کے مقام پر نے قدیم تہذیب کے چند آثار پائے، اس کے ایک سال کے بعد اسی طرح کے آثار مسٹر آر ڈی بنرجی کو موہنجودڑو کی سر زمین میں ملے۔ اس کی اطلاع ہندوستانی محکمہ آثار قدیمہ کو ملے اور پھر محکمہ کے ڈائرکٹر جنرل سر جان مارشل نے دلچسپی کا اظہار کرتے ہوئے ان دونوں مقامات کی طرف طوجہ دی۔ چنانچہ رائے بہادر دیا رام سہنی، ڈئرکٹر ارنسٹ میکے اور محکمہ اثریات کے دیگر احکام کے تحت کھدائی کا کام شروع ہوا۔ تاہم کھدائی کا کام مکمل نہیں ہو سکا۔ وادی سندھ کی تہذیب کی بے نقابی اور تشریح شاید بیسویں صدی کا عظیم ترین عصریاتی واقعہ ہے۔ کیوں کہ اس تہذیب کی وسعت اور معنویت کو 1922 میں موہنجودڑو کی کھدائی سے پہلے سمجھا ہی نہ جاسکا۔ موہنجودڑو کے کھنڈر اور دیگر اہم اشیاء دوکری سے تقریبا نو میل کے فاصلے پر لاڑکانہ کی حدود میں واقع ہے۔ موئن جو دڑو لاڑکانہ سے تقریباََ بیس اور سکھر سے 80 کلومیٹر کے فاصلے پر ہے۔
مزار قائد سے مراد بانی پاکستان قائد اعظم محمد علی جناح کی آخری آرام گاہ ہے، جو پاکستان کے تجارتی دار الخلافہ کراچی کے وسط میں واقع ہے۔ مزار پوری دنیا میں کراچی کی پہچان ہے، جس کی تعمیر 1960ء کے عشرے میں مکمل ہوئی۔
پاکستان کا قومی عجائب گھر بھی کراچی میں واقع ہے۔ قومی عجائب گھر جو کراچی کے ریڈزون میں واقع کراچی کی پرانی تفریح گاہوں میں شمار ہوتی ہے۔ اس عجائب گھر کی حفاظت کا ذمہ قانون نافذ کرنے والے اداروں ہر ہے۔ عجائب گھر کے اندر مختلف اشیاء ہیں جن کا تعلق تاریخ پاکستان سے ہے۔