davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Karapan sapi

Karapan sapi (Madurese: Kerrabhân sapè) is a traditional bull racing festival on the Indonesian island of Madura. Every year from about July through October, local bulls are yoked to wooden skids and raced for 130 meters (430 ft), similar to a chariot race. These races are held in several places throughout the season, and a final trophy race held in Pamekasan. The bulls participating in the event are adorned with gold and other decorations, and the event is sometimes accompanied by Gamelan music, food, and wagers on the outcome of the race. A depiction of the festival was featured on the reverse of the 100-rupiah coin for Indonesia from 1991 to 1998. An Indonesian stamp issued in 2009 also depicted the race, along with the Surabaya–Madura Bridge.
There is a very striking difference between the past and present karapan sapi.
1. There is an ubo rampe and a ritual before the implementation to ask for safety accompanied by saronen music
2. Using large-bodied cows
2. Each cow is decorated as lively as possible, Keleles with beautiful wood carvings, pennant flags, to umbrellas
3. Each group of bull races is guarded by a Penjaghe who is in charge of maintaining the safety of the cows in order to avoid cheating from other participants. Usually, Penjaghe are imported from Ponorogo who is a Warok who is famous for being an expert in fighting. The penjaghe from Ponorogo often stands and dances on the karapan sapi kaleles hurdles, which shows that anyone who disturbs the cows he is guarding will deal with him. The choice of a Penjaghe from Ponorogo was not without reason, in addition to reducing the number of frauds, it also avoided retaliation from other participants if the Penjaghe was Madurese himself. It is strongly suspected that Madura's traditional clothes came from the clothes of the prison guards from Ponorogo, because the shirts and belts on Madura's traditional clothes were made in Ponorogo.
1. There is no Ubo rampe or ritual, only prayer readings
2. Using small cows
3. Keleles Karapan is minimalist, there is no festive hisan
4. Penjaghe by the Madurese themselves
Madura cattle

Madura cattle, also known as Maduran cattle or Madurese cattle (Indonesian: Sapi madura, Madurese: Sapè Madhurâ) are a stable, inbred hybrid of Zebu (Bos indicus) and Banteng (Bos javanicus). They originated from the island of Madura just northeast of Java, in Indonesia where the original cattle population was the wild Banteng, very similar to Balinese cattle.
The Sinhala cattle, a Zebu breed from Sri Lanka, were introduced more than 1500 years ago, and the crossbreeds between the two was found to be better in body size than either of the original breeds. Some sources say the Zebu component was Ongole Cattle from India. The coloration is reddish brown with non-specific white patterning on the back and rump. They are a small breed, bulls having a mature weight of 250 to 300 kg, it is used for racing by the locals and are sometimes called the dancing cattle. In 2002 the population was estimated by the FAO at 900,000. Efforts are being made to conserve the breed on Sapudi island.
In bull racing two bulls are yoked together, pulling a small sled on which the driver attempts to balance over a hundred-metre course. The bulls participating in the event are adorned with gold and other decorations, and the event is sometimes accompanied by Gamelan music, food, and wagers on the outcome of the race. A depiction of the festival was featured on the reverse of the 100-rupiah coin for Indonesia from 1991 to 1998.
Sonok cattle are a type of female Madura cattle, concentrated on Madura Island. These cattle have special value for the culture and ceremonial events of the Madurese people due to the excellent exterior beauty appearance, which are determined during a contest for a pair of female Madura cattles to walk with a compact step. Observation and assessment of the Sonok cattle by judges was done in 1 to 2 m distant from the front, side and back sites to determine the winner.
Madura Strait

Madura Strait is a stretch of water that separates the Indonesian islands of Java and Madura, in the province of East Java. The islands of Kambing, Giliraja, Genteng, and Ketapang lie in the Strait. The Suramadu Bridge, the longest in Indonesia, spans the strait between Surabaya on Java and Bangkalan on Madura.
In some old Western and old Indonesian sources, the strait commonly appears as Surabaya Strait (Indonesian: Selat Surabaya), but this name is not accepted in the official cartography.
The Madura Strait is located in the east of the province of northern East Java, precisely in the southwest, north, and east of the city of Surabaya; east of Sidoarjo Regency; west and south of the island of Madura; and north of the Pasuruan, Probolinggo, and Situbondo area. In this strait there are also small islands, including Kambing Island, Giliraja Island, and Genteng Island near the island of Madura, and Ketapang Island in the coastal waters of Probolinggo Regency. As a maritime waterway, the Madura strait connects various seas along the Java sea, Bali sea, and Bali strait.
A remarkable story about the origin of the Madura Strait is contained in the Javanese historical poem of Nagarakertagama, dating from circa 1365. According to the author of the poem, the strait between Java and Madura, which originally were supposedly a single island, was formed in 202 as a result of a powerful earthquake. This version does not have any scientific confirmation.
The Madura Strait coastal community, like other coastal communities also has coastal culture, one of its cultures, is when every specific date, based on the Islamic calendar, is held a tradition called Pethik Laut, which is in the form of releasing offerings carried together and released to middle of the beach. The majority of the people's livelihoods throughout the Madura Strait coastline are fishermen and salt farmers, even the strait coastal area is also one of the largest salt producers in Indonesia.
The Madura Strait is also used as an object of tourism, industry and transportation. One of power plant industries, namely PLTU Paiton, is located on the coast of the strait, namely in the Paiton sub-district, Probolinggo Regency and is one of the largest power plants on the island of Java. Tourism objects on the Madura Strait coast, including the famous ones are Kenjeran Beach in Surabaya, Bentar Beach in Probolinggo District, and Pasir Putih Beach in Situbondo Regency.
Sea transportation facilities are ferry boats, which connect the Madura Strait on two lines, namely the connecting line Ujung Port (Surabaya) with the Port of Kamal (Bangkalan, Madura), and the connecting line Kalianget Port (Sumenep, Madura) with Pelabuhan Jangkar (Situbondo, East Java ) Other transportation facilities, namely the Suramadu Bridge is a means of land transportation connecting Java-Madura and has a very large impact on the economy of the two islands.
Media related to Madura Strait at Wikimedia Commons
Sambas riots

The Sambas riots were an outbreak of inter-ethnic violence in Indonesia, in 1999 in the regency of Sambas, West Kalimantan Province and involved the Madurese on one side and an alliance of the indigenous Dayak people and Sambas Malays on the other. The Madurese and Dayak were inspired by their respective traditions of violence: carok for the Madurese and ngayau or headhunting for the Dayak. The Dayak attempt to settle disputes first by means of a peaceful agreement and only practice "ngayau" when they are violently attacked, while the Madurese practice "carok" as a first measure. In this case, the Madurese aggressively murdered some Dayak by using a sickle (celurit), so the Dayak responded out of self-defense. As for the Malays, they do not have a tradition of violence but allied with the Dayak due to harassment of the migrant Madurese over the course of many decades.
The Sambas riots in 1999 were not an isolated incident, as there had been previous incidents of violence between the Dayaks and the Madurese. The last major conflict occurred between December 1996 and January 1997, and resulted in more than 600 deaths. The Madurese first arrived in Borneo in 1930 under the transmigration program initiated by the Dutch colonial administration, and continued by the Indonesian government.
After the Madurese massacred the Sambas Malays in Parit Setia while exiting the local mosque after performing the Muslim Aid al-Adha prayer, the Sambas Malays lost all patience with the harassment and murdering on the part of the Madurese. They thus joined forces with the Dayaks to resist the attacks of the Madurese in the Sambas district. Up to 3,000 Madurese were killed, and the Indonesian government did little to stop the violence. Some of the Indonesian soldiers that were sent to quell the riots were attacked by the Sambas Malays and Dayaks due to their support for the Madurese.
In 2001, another conflict broke out between the Madurese and Dayak that resulted in hundreds of deaths. It became known as the Sampit conflict.
Eva Celia

Eva Celia Lesmana, better known as Eva Celia (born 21 September 1992 in Jakarta, Indonesia) is an Indonesian actress and singer-songwriter of mixed German-Bugis, Javanese, and Madurese descent. She is the daughter of Indonesian jazz musician, Indra Lesmana, and actress Sophia Latjuba.
Celia performed in several television soap operas. She performed in Sherina as Sherina, played the role of Juwita in Juwita Jadi Putri, and as Siska in Sentuh Hatiku.
She made her film acting debut in 2008, in the horror film Takut: Faces of Fear. She went on to perform in Jamila and the President (2009) as the young Jamila, Adriana (2013) as Adriana, and The Golden Cane Warrior (2014).
In 2015, she produced a short film called Biang.
Celia has also appeared in advertisements for GIV, Tolak Angin Anak, RexonaTeen, Suzuki Karimun Estilo, Emeron, and the Samsung Galaxy A8.
Celia is a jazz singer-songwriter, guitarist, and lyricist. As the daughter of a well-known musician, she says that she was influenced by the music she heard at home growing up, even though she was never pressured by her father to pursue music.
She released her first singles, "Reason" and "Against Time," in 2015. She followed up the next year with her first album, And So It Begins. Performers on the album included her father, Aldhan Prasatya, Demas Narawangsa, Tendra, members of Snarky Puppy and Beau Diakowicz.
In 2016, she was nominated for "Penyanyi Solo Pria/Wanita Soul/R&B/Urban Terbaik" in the Indonesian Music Awards.
In 2017, she received nominations for both Album of the Year and Female Singer of the Year at the Indonesian Choice Awards.
Her early public performances included Java Jazz 2013, where she performed with her father, Indra Lesmana. In 2017, she performed as part of "3 Stories, 1 Room," a tour of six Indonesian cities with musicians Kunto Aji and Jordi Waelauruw.
Madura United F.C.

Madura United Football Club is an Indonesian professional football club. The club is based in Pamekasan, Madura, East Java. They currently play in the Liga 1.
The current form of the club was established on 10 January 2016; the team's lineage began as Pelita Jaya in 1986, under which it won three Galatama titles in 1988-89, 1990, and 1993-94 before changing names, homebases, and ownership several times.
The club was formed as Pelita Jaya Football Club. in 1986, based in Jakarta. During that time, the team won three Galatama titles (1988-89, 1990, and 1993-94). Starting from 2000, the team moved home grounds several times, first to Solo in 2000, Cilegon in 2002, Purwakarta in 2006, Bandung in 2008, and Karawang in 2009, before moving back to Bandung in 2012 after Bakrie Group sold off the club in favor of purchasing Arema F.C., which also cancelled a plan to merge the two clubs. Throughout those years, the team retained the "Pelita" name until it was rebranded as Persipasi Bandung Raya (PBR, which also the abbreviation for the final iteration of the club under the "Pelita" name, Pelita Bandung Raya) for the ultimately abandoned 2015 Indonesia Super League; despite the name, Persipasi's home base was actually in Bekasi.
On 10 January 2016, an agreement was reached with the previous owner of Persipasi Bandung Raya, Ari Dewanto Sutedi, and Husodo Angkosubroto, witnessed by the founder of Pelita Jaya, Nirwan Dermawan Bakrie, that the ownership of Persipasi Bandung Raya (PBR) was to be taken over and moved to Madura. The club was rebranded as Madura United. After the purchase, Madura United replaced PBR to compete in the 2016 Indonesia Soccer Championship A.
In 2024, fresh off their 2023–24 Liga 1 runner-up finish, Madura United participated in the inaugural 2024–25 AFC Challenge League tournament being placed in Group E alongside Cambodian club Preah Khan Reach Svay Rieng and Mongolian club SP Falcons where the club played both of their match in Ulaanbaatar. On 27 October 2024, Madura United faced SP Falcons in a goalless contest at the MFF Football Centre with both team sharing the points. In the next match, Madura United defeated Preah Khan Reach Svay Rieng 2–1 and advanced to the quarter-finals as the group leaders, facing off against Taiwanese club Tainan City where Madura United was caught with a goalless draw in the first leg at the Kaohsiung Nanzih Football Stadium. In the second leg, Madura United went on to win the match 3–0 thus qualifying to the semi-finals.
Madura United mostly play their home matches at Gelora Bangkalan Stadium and Gelora Ratu Pamelingan Stadium.
Their supporters groups are called "Taretan Dhibi", "Peccot Mania", "Trunojoyo Mania", and "K-Conk Mania".
Note: Flags indicate national team as defined under FIFA eligibility rules; some limited exceptions apply. Players may hold more than one non-FIFA nationality.
Source:
As Pelita/Persipasi Bandung Raya
As Madura United
Notes
As Pelita/Persipasi Bandung Raya
As Madura United
As Pelita Jaya
As Madura United
As Pelita Jaya
League
National cups
League
All records under the Pelita name League
Madura (band)

Madura was a 1970s rock/fusion band from Chicago.
After the breakup of Bangor Flying Circus (1969), Alan DeCarlo and Hawk Wolinski formed Madura, replacing Bangor Flying Circus drummer Michael Tegza with Ross Salomone.
David "Hawk" Wolinski, previous Shadows of Knight member; Alan DeCarlo and Ross Salomone recorded two albums, produced by the Chicago producer James William Guercio. Madura often opened on tour with Chicago in 1971 and 1972. Hawk Wolinski later became a member of Rufus and Chaka Khan, and a successful producer and songwriter. Alan DeCarlo and Ross Salomone both appeared on Chicago keyboard player Robert Lamm's 1974 solo album Skinny Boy. Ross Salomone also appeared on albums by Chicago, Air Supply, Gerard, and Hollins & Star. Hawk Wolinski co-wrote (with Chicago's Danny Seraphine) 8 songs that appeared on various Chicago albums. Hawk Wolinski also performed on 5 different Chicago albums.
Madura can be seen and heard live on a short concert scene in J.W. Guercio's movie Electra Glide in Blue (1973) playing a part of the song "Free From The Devil". This is also included on the album from the movie. David Wolinski also appears as an actor in the movie, playing the part of a driver.
The band's history is the subject of a documentary, The Unfamous Life of Alan DeCarlo. The band's name "Madura" was inspired by the Meenakshi temple in Madurai.
Raquis de maíz

El raquis del maíz es el corazón (raquis) de la mazorca del maíz. A lo largo de los países hispanohablantes recibe nombres diferentes, generalmente de origen indígena: olote (del náhuatl: olotl ‘corazón’), por aféresis de yólotl, choclo, marlo, tusa, zuro, bacal o coronta (del quechua : qurushta)​
En los rituales religiosos durante la época de los nahuas, los olotes se consumían como ofrenda a los dioses del maíz, para que en días posteriores propiciara la cosecha de sus frutos.
Aunque no se utilizan para consumo humano, los raquis del maíz en ocasiones se han utilizado como alimento para animales, como combustible y para usos artesanales tales como pulir la cerámica.
Existe un proverbio que dice: "Entre menos burros, más olotes". Significa que mientras menos personas haya en la repartición, más cantidad le toca a cada uno.
También se usan en la elaboración de artesanías, juguetes y artículos decorativos.
En América y Europa, se ha utilizado como artículo de higiene al momento de defecar. Otro uso fue el de antorcha, al mojarse un extremo con petróleo o brea y encenderlo. Así mismo se utiliza como combustible en fogones.
Los raquis secos pueden aprovecharse insertando varias plumas a su parte posterior para ser utilizados en el antiguo juego olote que vuela, olotl patlakaolotl, de origen prehispánico, que fomentaba la competencia entre adultos. El juego consiste en lanzar el olote a la máxima distancia o altura, según las reglas pactadas, y gana el que consiga la mayor puntuación. Es practicado sobre todo por varones de diferentes edades en el estado mexicano de San Luis Potosí, y algunas comunidades de la Huasteca como: La Sagrada Familia, Tancuilín, Aldzulup, Picholco, Nexcuayo, durante la temporada de cosecha del maíz: de agosto a noviembre.
Canarias: El carozo de la piña.
Cristos de Maíz

Los Cristos de Maíz o Cristos realizados en pasta de maíz, son representaciones de Jesucristo hechos mediante una técnica utilizando la médula de la caña del maíz que se realizaba en ciertas zonas de Mesoamérica, especialmente en el estado de Michoacán en México. Hay varios ejemplos de este tipo de arte popular principalmente en España y en el propio México.
A partir del proceso evangelizador iniciado en el año 1492, el arte cristiano de Latinoamérica, especialmente en las zonas de México, Perú, Ecuador e incluso se ha llegado a decir que también era utilizada en zonas de Guatemala, surge como resultado de dos influjos distintos: los modelos españoles llevados al continente durante toda la era colonial y las maneras indígenas empleadas en la representación de los dioses prehispánicos, entre las que se encuentra el modelado de figuras con materiales autóctonos, caso de la pasta de maíz originaria de México principalmente en Michoacán y el Occidente de México y que posteriormente esta técnica artística sería adoptada en otros países de Latinoamérica.
Los indígenas de la región mexicana de Michoacán, los purépecha (llamados tarascos por los conquistadores españoles), elaboraban las esculturas de sus dioses prehispánicos mediante esta técnica.​ La finalidad de este procedimiento era la ligereza de este tipo de esculturas para poder llevarlas al campo de batalla, durante las guerras de los diversos pueblos nativos de México. Esta técnica se realizaba moldeando la pasta de la médula de la caña de maíz triturada.
Con la llegada de los españoles, se prohíben realizar estas representaciones paganas, pero la técnica sobrevive aunque ya adaptada a la nueva religión traída por los colonizadores, el catolicismo. A partir de aquí se comienzan a elaborar mediante esta técnica imágenes de Santos, Vírgenes y sobre todo de Cristos.
Es a partir de este momento cuando comienzan a importarse imaginería cristiana de factura indígena a países europeos como España. Dentro de la propia España, quizás la región que más cuenta con este tipo de Cristos realizados en caña son las Islas Canarias, en donde se han catalogado un total de diez de estos Cristos de maíz (aunque algunos de ellos poco estudiados y otros ya desaparecidos). Lo cual no es en absoluto extraño teniendo en cuenta que este archipiélago español era y es "puente de unión" entre tres continentes: Europa, África y América.​ Con la importanción a América y Europa de la caña de azúcar que se producía en Canarias, se intercambiaba dicho producto por obras de arte que enriquecerían el Patrimonio Histórico de Canarias, entre estas obras de arte estaban los llamados Cristos de Maíz.​ Precisamente, el religioso agustino Fray Matías de Escobar y Llamas (de origen canario), fue uno de los primeros europeos que se interesó por la elaboración de los Cristos de pasta de maíz.​
Hay varios ejemplos en diversos países hispanos, entre ellos:​
Cosecha de plantas medicinales

El empleo de plantas para fines terapéuticos ha formado parte de las actividades particulares de muchas culturas a lo largo de la historia humana. Muchas de sus tradiciones son mantenidas la actualidad, a pesar del surgimiento y consolidación de la química farmacéutica como parte fundamental de la medicina moderna, basada fundamentalmente en principios activos de síntesis, cuyos principios están en la química moderna a nivel elemental. Sin embargo, la fitoterapia, denominación moderna para el cultivo de plantas medicinales, explica algunas de sus propiedades en ciertas moléculas que son sintetizadas en el organismo de especies vegetales específicas, las cuales pueden formar parte del tratamiento de algunas enfermedades. Sin embargo no es una actividad que pueda improvisarse.
Por este motivo, la cosecha de las plantas medicinales, su preparación y su ulterior almacenamiento son actividades que deben encararse con mucha seriedad, sin recibir influencias de pseudociencias. Las fechas de recolección y los procedimientos para su preparación y almacenamiento varían según de que planta se trate y de los conocimientos decantados a través del tiempo por las varias culturas que los utilizan.
La cosecha de las plantas medicinales se hace necesaria, básicamente por dos motivos: primero, porque las condiciones meteorológicas y el ciclo vegetativo de las plantas asociado a este muy frecuentemente hace que la planta no esté disponible todo el año; y, segundo, porque el uso de muchas plantas se ha extendido a regiones donde estas no crecen naturalmente.
La cosecha se efectúa generalmente por medios manuales, cuidando de no destruir las plantas, cuando esto es posible, es decir cuando la parte que se utiliza de la misma permite que esta se reponga, si es de ciclo plurianual. Adicionalmente existen una serie de prácticas que deben ser respetadas, como por ejemplo: Cuidar que las partes recogidas estén libres de plagas y enfermedades; que las raíces, rizómas, bulbos y cormos se recojan antes de la floración, en cambio las hojas deben recogerse al inicio de esta, y las flores cuando se encuentren abiertas.
Los conocedores de estos procesos recomiendan que la recolección se de en las horas de la mañana, antes de las 10:00 y por la tarde, cuando el sol ya ha bajado. La hora en que se recolecta la planta o parte de esta, y la edad de esta tiene influencia en la presencia de los principios activos.
El lavado solo es necesario para eliminar suciedades o la tierra que pudiera estar adherida. Normalmente se lava con agua fría, y se le suele adicionar algunas gotas de limón, una cucharadita de sal o algunas gotas de yodo.
El mundo se hace necesario, y debe hacerse inmediatamente después de la cosecha para evitar que los fermentos contenidos en las plantas las alteren. En el proceso de secado debe ser listo que se pierdan compuestos activos, principalmente si se trata de plantas aromáticas. Para este fin el secado se hace a la sombra y con buena ventilación.
El almacenamiento garantiza la conservación de las propiedades de las plantas medicinales, por lo tanto debe ser preparado con cuidado, evitando la humedad.
Catzos con tostado

Los catzos con tostado son un aperitivo tradicional de la zona norte de la serranía del Ecuador, cuya bases es un tipo de escarabajo. En las provincias de Pichincha y Carchi el consumo es familiar pero en la de Imbabura a más del consumo familiar es un producto que se comercia en los mercados y los lugares de comida tradicional.​​
Catzo es el nombre originario con el cual los pueblos originarios del norte del país conocen a los escarabajos, que en la zona son de cuatro tipos: el blanco, el café el verde y el negro. Los de consumo por su valor nutricional son el blanco y el café y se los encuentra los primeros días de los meses de lluvia.​
Para preparar los catzos se requiere primero su recolección, en las comunidades campesinas e indígenas es una labor familiar que se realiza después de un día lluvioso a las cinco de la mañana antes de que salga el sol, tiempo en el que los escarabajos salen de la tierra a aparearse.​
Una vez recolectados se procede a despojarles del caparazón, las alas y las patas, se los lava y deja reposar en harina blanca y sal por dos o tres días. Cuando los catzos han pasado por el proceso de limpieza se los fríe a fuego lento con la misma grasa que produce el insecto y se puede condimentar con cebolla blanca.
Se sirve caliente o frío acompañado con tostado de maíz previamente preparado.​
Los Catzos tienen alto nivel de agua (47.94%), proteínas (27.11%) y los lípidos (24.94%).​ Son las hembras quienes son más apetecidas porque llevan una bolsa de huevos que mejora el sabor y la calidad nutricional.​
Universidad Agraria del Ecuador

La Universidad Agraria del Ecuador es una institución educativa eminentemente agropecuaria, con sede principal en la ciudad de Guayaquil, y un campus en la ciudad de Milagro. Además cuenta con actividades académicas en otras ciudades como: Ventanas, El Triunfo, Naranjal, Palestina, Palenque, Balzar, Pedro Carbo.
La Universidad Agraria del Ecuador es una entidad autónoma de derecho público, sin fines de lucro, creada por el Ing. Agr. Jacobo Bucaram Ortiz, mediante Ley 158 expedida el 24 de junio de 1992 por el Congreso Nacional y promulgada en el Registro Oficial N.º 980 el 16 de julio de 1992. La Universidad Agraria del Ecuador, cuyas siglas son U.A.E., se rige por la Constitución de la República, la Ley Orgánica de Educación Superior, su Ley de Creación, el Estatuto Universitario y la normatividad reglamentaria.
La Universidad posee en su totalidad 648.52 hectáreas en propiedad desglosadas de la siguiente manera:​
Los diferentes laboratorios de la Facultad de Medicina Veterinaria y Zootecnia de la Universidad Agraria del Ecuador, además de permitir que los estudiantes realicen sus prácticas permanentemente con sus profesores, también prestan servicios a la comunidad.
La Universidad Agraria del Ecuador Campus Guayaquil cuenta con 5 Facultades y Escuelas que ofertan 10 carreras de pregrado y un Sistema de Postgrado (SIPUAE), que oferta maestrías y diplomados en diversas áreas de estudio. La Ciudad Universitaria Milagro (CUM) oferta 4 carreras de pregrado, y las Sedes de Balzar, El Triunfo, Naranjal, Palenque, Palestina, Pedro Carbo y Ventanas, ofertan Programas Regionales de Enseñanza (PRE) conformados por carreras tecnológicas.
* Diseño y desarrollo Web
Serie B de Ecuador 2021

El Campeonato Ecuatoriano de Fútbol Serie B 2021, llamado oficialmente «LigaPro Betcris Serie B 2021» por motivos de patrocinio,​ fue la cuadragésima cuarta (44.ª) edición de la Serie B del fútbol profesional ecuatoriano y la tercera (3.ª) bajo la denominación de LigaPro. El torneo fue organizado por la Liga Profesional de Fútbol del Ecuador y entregó dos cupos a la Serie A de la siguiente temporada. Comenzó a disputarse el 16 de marzo y finalizó el 13 de octubre.​​​
Es la segunda vez que El Nacional jugó en la Serie B algo que no sucedía desde la segunda etapa de la Serie B de 1979.
Cumbayá Fútbol Club, de la provincia de Pichincha, consiguió su primer título en la categoría tras una buena campaña en ambas etapas.​ Esto le valió para ascender a la Serie A y jugar por primera vez en la primera división del fútbol ecuatoriano.​​ Mientras que el subcampeón del torneo fue el Gualaceo Sporting Club de la provincia de Azuay, en una buena temporada el equipo del jardín azuayo al final logró ubicarse en el segundo lugar de la tabla acumulada en la última fecha, esto le permitió conseguir el ascenso a la máxima categoría del fútbol ecuatoriano por primera vez en su historia, también será el tercer equipo del austro ecuatoriano en la Serie A.​​
El sistema de juego del Campeonato Nacional Serie B 2021 fue confirmado por parte de LigaPro el 9 de febrero de 2021 durante el Consejo de Presidentes Extraordinario, fue el mismo con respecto a la temporada pasada, es decir estuvo compuesto de una sola fase regular o clasificatoria.​​
El Campeonato Ecuatoriano de Fútbol Serie B 2021, según lo establecido por la LigaPro, fue jugado por 10 equipos que se disputaron el ascenso en una fase clasificatoria formada por dos etapas. En total se jugaron 36 fechas que iniciaron en marzo.​
La primera etapa se jugó todos contra todos (18 fechas).​
La segunda etapa se jugó de igual manera que la primera todos contra todos (18 fechas).​
Concluidas las 36 fechas del torneo los dos primeros de la tabla acumulada ascendieron a la Serie A de Ecuador de 2022. El primero de la tabla general fue proclamado el campeón, el segundo mejor ubicado fue declarado subcampeón.​
Los equipos filiales no podían ser considerados para el ascenso, en caso de ubicarse en cualquier posición que implique el ascenso, su lugar lo tomaba el equipo mejor ubicado en la tabla acumulada. Los dos últimos de la tabla acumulada después de disputar las 36 fechas perdieron la categoría y descendieron a Segunda Categoría en la temporada 2022.​
El orden de clasificación de los equipos durante la fase de clasificación, se determinó en una tabla de cómputo general, de la siguiente manera:​
Serie B de Ecuador 2019

El Campeonato Ecuatoriano de Fútbol Serie B 2019, llamado oficialmente «LigaPro Banco Pichincha Pymes Serie B 2019» por motivos de patrocinio,​ fue la cuadragésima segunda (42.ª) edición de la Serie B del fútbol profesional ecuatoriano y la primera (1.ª) bajo la denominación de LigaPro. El torneo fue organizado por la Liga Profesional de Fútbol del Ecuador y consistió de un sistema de 3 etapas. La primera y segunda etapa se desarrollaron con un sistema de todos contra todos. Los cuatro equipos que terminaron primeros en la tabla acumulada clasificaron a los play-offs por el ascenso a la Serie A de la siguiente temporada. Comenzó a disputarse el 1 de marzo y finalizó el 14 de diciembre.
Orense Sporting Club de la ciudad de Machala consiguió su primer título en la categoría y debutará en la Serie A del fútbol ecuatoriano en la temporada 2020.​ Mientras que Liga Deportiva Universitaria de Portoviejo fue el subcampeón del torneo y regresa tras 10 temporadas a la máxima categoría.​​​
El Campeonato Nacional Serie B 2019 estuvo compuesto de 3 etapas, se jugó con una nueva modalidad con respecto a temporadas pasadas.​
El Campeonato Ecuatoriano de la Serie B 2019, según lo establecido por la LigaPro, fue jugado por 10 equipos que se disputaron el ascenso en tres etapas. En total se jugaron 36 fechas que iniciaron en marzo, además de la etapa de play-offs.​
La primera etapa se jugó todos contra todos (18 fechas).
La segunda etapa se jugó de igual manera que la primera todos contra todos (18 fechas).
Concluidas las 36 fechas del torneo los 4 primeros de la tabla general clasificaron a la tercera etapa o play-offs, la cual sirvió para determinar los dos equipos que ascendieron a la Serie A de 2020.​ y para proclamar el «campeón nacional» y consistió en partidos ida y vuelta desde semifinales y final de la siguiente manera:
El descenso fue para los dos últimos equipos con puntaje negativo en la tabla acumulada al concluirse las 36 fechas, perdieron la categoría y disputaron la Segunda Categoría en la temporada 2020.
Los estadios para la temporada 2019, página oficial FEF.​
Para la segunda fase del torneo, las semifinales, clasificaron los mejores cuatro ubicados en la tabla general. Estos cuatro equipos se dividieron en dos llaves: llave A y B, los ubicados del primer (1.er) y segundo (2.°) puesto fueron ubicados respectivamente en dichas llaves, con la ventaja de que el juego de vuelta lo disputaron en condición de local. Los rivales de estos dos equipos salieron de los ubicados tercero (3.er) y cuarto (4.°) puesto, en el orden 1.er vs 4.° y 2.° vs. 3.er respectivamente. Los horarios de los partidos correspondieron al huso horario de Ecuador (UTC-5).​
Cinturón maicero estadounidense

El cinturón del maíz o Corn Belt (en inglés), es una región del Medio Oeste de Estados Unidos donde el maíz ha sido, desde la década de 1850, la cosecha predominante, reemplazando a las altas hierbas autóctonas.
En el año 1950, el 99% del maíz se hacía crecer a partir de híbridos. La mayor parte del maíz se cultiva para el ganado, especialmente cerdos y aves de corral. En décadas más recientes, el cultivo de la soja ha crecido en importancia. Los Estados Unidos producen el 40% de la cosecha mundial de maíz. Su principal destino es el forraje y también se lo utiliza como materia prima industrial. Actualmente se ha extendido en esta misma área el cultivo de soja.​
Las descripciones geográficas de la región varían. Típicamente se define de manera que incluya Iowa, Illinois, Indiana y Nebraska oriental, Kansas oriental, Minnesota meridional y partes de Misuri.​ Para el año 2008, los cuatro estados que producían más maíz eran Iowa, Nebraska, Illinois y Minnesota, donde el cultivo el maíz es preponderante y juntos producen alrededor del 50 % del maíz de todo Estados Unidos.​ Es una agricultura de grandes espacios, industrializada. El Cinturón de maíz también incluye, a veces, partes de Dakota del Sur, Dakota del Norte, Ohio, Wisconsin, Míchigan y Kentucky.​ La región se caracteriza por una tierra relativamente plana y suelos fértiles y profundos, altos en materia orgánica.​
El término se ha vulgarizado y permite designar de manera sencilla las características de una cierta región en la que prevalece una agricultura intensiva. En el Corn Belt se localiza también una importante ganadería bovina y porcina. En términos más amplios, el "Cinturón del maíz" representa la región más intensamente agrícola del Medioeste, aludiendo a un estilo de vida basado en la propiedad familiar de las granjas, con pequeñas ciudades de apoyo y poderosas organizaciones agrícolas que hacen lobby para obtener precios más altos y menores costes.​​ Este cultivo del maíz tiene una enorme influencia económica, industrial, tecnológica y sociológica tanto dentro como fuera de los Estados Unidos de América.
Esta región de los Estados Unidos tiene una gran similitud en fertilidad a los suelos sudamericanos, como el de Pergamino por ejemplo.
En la época de 1860 a 1982, nueva tecnología agrícola transformó el cinturón maicero de una zona mixta de ganadería y agricultura a una zona de cultivo del cereal altamente especializada. Mientras el paisaje se modificó grandemente, la granja familiar siguió siendo habitual. Se incrementó su extensión conforme los granjeros fueron comprando a sus vecinos, quienes luego se trasladaron a las ciudades cercanas. Después de 1970 la producción incrementada de cosechas y carne requerían un lugar donde exportar, pero la recesión global y el dólar fuerte redujeron las exportaciones, hundiendo los precios por debajo del coste de producción.​
El vicepresidente Henry A. Wallace, un político y pionero de las semillas híbridas, declaró en 1956 que el cinturón maicero desarrolló la "más productiva civilización agrícola que el mundo ha visto."​
Continuous harvest

In agriculture, continuous harvest is the availability of a crop over an extended period during the growing season. Each crop has a harvest window during which it is ready for picking. Some are harvested by removing the whole plant, for example, cutting a head of lettuce. Others can be picked over varying periods: peas and corn may have a window of two weeks, cucumbers six or eight, tomatoes produce until the end of the season.
To provide a season-long continuous harvest of a crop with a shorter harvest window, succession planting techniques are used, including multiple plantings at different times, and planting of cultivars with different maturity dates. In this way, with effective timing, a new planting or variety of a crop is always coming into maturity as a previous one finishes.
Balzar, Ecuador

Balzar is a city located in northern Guayas Province, Ecuador, on the Daule River, near Los Ríos Province. It is the seat of Balzar Canton, and the agricultural center in northern Guayas.
As of the census of 2022, the city had a population of 32,744.
The most important river is the Daule River, used for transportation. Agriculture is the main activity. Rice, coffee and tobacco are the most important products. Balzar is famous throughout Ecuador for the tall tree located at the end of the main road. Balzar became a canton on September 26, 1903
1°22′S 79°54′W﻿ / ﻿1.36°S 79.90°W﻿ / -1.36; -79.90
In 1964 a Danish agricultural engineer and pioneer in organic farming, bought the farm Hacienda Karen, located on the Rio Daule banks some miles from Balzar, from Shell director Hans Bach. Carl Vilhelm Dencker-Rasmussen, on purchasing the Hacienda, experimented in rubber planting, tobacco growing and rice planting. The rice planting was done at a strategically important time of the year when the rains came. Channels were dug like the rice fields Dencker-Rasmussen had seen in Malaysia many years before, resulting in successful crops. Rice had previously been brought in from outside and eventually became one of the important alternative staple diets for the region instead of the sweet potato and maize traditionally used.
King's Pawn Game

The King's Pawn Game is any chess opening starting with the move:
It is the most popular opening move in chess, followed by 1.d4, the Queen's Pawn Game.
White opens with the most popular of the twenty possible opening moves. Since nearly all openings beginning 1.e4 have names of their own, the term King's Pawn Game, unlike Queen's Pawn Game, is rarely used to describe the opening of the game.
Advancing the king's pawn two squares is highly useful because it occupies a center square, attacks the center square d5, and allows the development of White's king's bishop and queen. Bobby Fischer said that the King's Pawn Game is "Best by test", and proclaimed that "With 1.e4! I win."
King's Pawn Games are further classified by whether Black responds with 1...e5 or not. Openings beginning with 1.e4 e5 are called Double King's Pawn Games, Double King's Pawn Openings, Symmetrical King's Pawn Games, or Open Games – these terms are equivalent. Openings where Black responds to 1.e4 with a move other than 1...e5 are called Asymmetrical King's Pawn Games or Semi-Open Games.
The Encyclopedia of Chess Openings (ECO) classifies all King's Pawn Games into volumes B or C: volume C if the game starts with 1.e4 e6 (the French Defence) or 1.e4 e5; volume B if Black answers 1.e4 with any other move. The rare instances where the opening does not fall into a more specific category than King's Pawn Game are included in codes B00 (includes the Nimzowitsch Defence and unusual moves after 1.e4), C20 (includes Alapin's Opening and unusual moves after 1.e4 e5), C40 (includes the Latvian Gambit and unusual moves after 1.e4 e5 2.Nf3), and C50 (includes the Hungarian Defence, the Giuoco Pianissimo, and unusual moves after 1.e4 e5 2.Nf3 Nc6 3.Bc4).
The Black responses which are given one or more chapters in the ECO are given below, ranked in order of popularity according to FIDE-rated games on ChessBase.
Apart from these eight responses, all other replies from Black are covered together in ECO chapter B00. A few of these are not entirely obscure, and have been analyzed in detail.
The remaining replies to 1.e4 are very rare, and have not received significant and serious attention by masters. MCO does not cover them, considering them so bad as not to merit discussion. These openings sometimes lead to wild and exciting games, and are occasionally employed by weaker players to get better trained opponents "out-of-book". Some have exotic names. Such openings are listed below along with instances where they have been used by strong players.
யாருடா மகேஷ்

யாருடா மகேஷ் (Yaaruda Mahesh) திரைப்படம் 2013-ஆம் ஆண்டு வெளியான ஓர் இந்தியத் தமிழ் நகைச்சுவை திரைப்படமாகும். இத்திரைப்படத்தை ஆர். மதன் குமார் இயக்கினார். இத்திரைப்படத்தில் சுதீப் கிஷன், டிம்பிள் சொபாடே மற்றும் பலர் நடித்துள்ளனர். சென்னை மற்றும் கேரளா சுற்றி இப்படம் எடுக்கப்பட்டுள்ளது. 26 ஏப்ரல் அன்று வெளியான இப்படம் ஒரு சுமாரான படம் என்ற விமர்சனத்தை பெற்றது. வசூலும் சராசரியாகவே அமைந்தது. பின்னர், மஹேஷ் என்ற பெயரில் தெலுங்கு மொழியில் டப்பிங் செய்யப்பட்டு வெளிவந்தது.
தேர்வு எழுத கல்லூரி செல்லும் சிவாவின் பேனா மை காலியாவதிலிருந்து படம் துவங்குகிறது. தேர்வில் சிவாவிற்கு அருகில் அமர்ந்திருக்கும் சிந்தியா (டிம்பிள் சொபாடே) அவனக்கு பேனா கடனாக தருகிறாள். உடனே அவள் வசம் காதல் வயப்பட்டு சிந்தியாவை பின்தொடருகிறான். அந்நிலையில், சிவா, சிந்தியா, வசந்த் மற்றும் அவனது காதலி பிரியா ஆகியோர் சுற்றுலா ஒன்றிற்கு செல்கிறார்கள். சிந்தியாவும் சிவாவை காதல் செய்கிறாள். பின்னர், அவள் முதல் மதிப்பெண் பெற்று ஊக்கத்தொகையுடன் அமெரிக்கா செல்ல போகிறாள் என்று சிவாவிற்கு தெரியவருகிறது. அவள் விடைபெறுவதற்கு முன்னால், தன் வீட்டில் யாரும் இல்லாத பொழுது காலை சிற்றுண்டி சாப்பிட சிவாவை அழைக்கிறாள். பின்னர் சிந்தியா அமெரிக்கா சென்றுவிடுகிறாள். மூன்று மாதங்களுக்கு பின் திரும்பிய சந்தியா, சிவாவிடம் ஒரு ரகசியம் இருப்பதாக கூறுகிறாள். சிவா தனியாக இருக்கிறான் என்று எண்ணி தான் கர்ப்பமாக இருப்பதாக சொல்கிறாள். இதனை கேட்ட சிவாவின் பெற்றோர் சிவாவை கடுமையாக திட்டுகிறார்கள்.
சில ஆண்டுகள் கழிய, சிவாவிற்கும் சிந்தியாவிற்கும் திருமணமாகி ஒரு குழந்தையுடன் வாழ்வதாக படம் நகர்கிறது. சிந்தியா வேலைக்கு செல்வதால், குழந்தையை வீட்டிலேயே இருந்து பார்த்துக்கொள்கிறான் சிவா. சிவாவின் அண்ணன் ராண்டி ஒரு மனநல மருத்துவர். பொறுப்பில்லாமல் இருக்கும் சிவாவிற்கு பொறுப்பு வருவதற்காக ராண்டி சிவாவை ஒரு சூழ்ச்சியில் சிக்கவைக்கிறார். சிவாவின் குழந்தை அவனுக்கு பிறக்கவில்லை என்றும், அந்த குழந்தையின் தந்தை யாரோ ஒரு மகேஷ் என்றும் ராண்டியும் சிந்தியாவும் நாடகமாடி நம்பவைக்கிறார்கள். அதிர்ந்துபோன சிவா, மகேஷ் யாரு என்று கண்டுபிடிக்க ஆர்வம் ஏற்பட்டு தன் நண்பன் வசந்தின் உதவியுடன் நூலகம் வாயிலாக தகவல் சேகரிக்கிறான். மகேஷ் யார் என்று எவ்வாறு சிவா கண்டுபிடிக்கிறான் என்பதே மீதி கதை ஆகும்.
இந்த திரைப்படத்தின் இசையமைப்பாளர் கோபி சுந்தர் ஆவார்.
இந்த திரைப்படத்தின் சாட்டிலைட் உரிமம் சன் தொலைக்காட்சிக்கு விற்கப்பட்டது. இந்திய தணிக்கைக் குழு இப்படத்திற்கு "ஏ" சான்றிதழ் வழங்கியது. 26 ஏப்ரல் 2013 அன்று 72 திரைகளில் இப்படம் வெளியானது.
முதல் வார இறுதியில் சென்னை பாக்ஸ் ஆபீஸில் 90 காட்சிகள் திரையிடப்பட்டன. உலகளாவிய அளவில் இப்படம் 8 கோடி ரூபாய் வசூல் செய்தது.
பூந்தி

பூந்தி (இராசசுத்தானியம்: बूंदी)) ஒரு ராஜஸ்தானி சிற்றுண்டி உணவு .இது கடலை மாவை வறுத்து இனிப்புடன் சேர்த்து செய்வது. மிகவும் இனிப்பு சேர்த்து இருப்பதால், ஒரு வாரம் மட்டுமே சேமிக்க முடியும், அல்லது உணவு பாதுகாத்தல் காரணமாக வறண்ட பகுதிகளான ராஜஸ்தானில், பூந்தி லட்டு விரும்பப்படுகிறது காரா அல்லது டிக்கா என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.
பூந்தி லட்டு செய்ய, வறுத்த பூந்தியை சர்க்கரை பாகில் முழ்கசெய்ய வேண்டும்.
டிக்கா அல்லது காரபூந்தி செய்ய இடித்த மாவுடன் மசாலா மற்றும் உப்பு சேர்த்து வறுக்க வேண்டும். நொறுக்கப்பட்ட கறிவேப்பிலையை சேர்க்க வேண்டும். காராபூந்தியை தனியாகவோ அல்லது இந்திய-கலவை(மிக்சர்) சேர்த்து சாப்பிடலாம்.
பாக்கிஸ்தான் மற்றும் வட இந்தியாவில் தயிர் பூந்தி பிரபலமாக பயன்படுத்தப்படும் ஒன்று பொதுவாக உள்ளது தயிர் (வெற்று தயிர்), பூந்தி ( நீரில் நனைத்து மென்மையானதாக மாற்ற வேண்டும்), பின்னர் பதப்படுத்தப்பட்ட உப்பு, மிளகாய், மற்றும் பிற மசாலா சேர்த்து செய்யவேண்டும். புலாவ் அல்லது வேறு எந்த உணவுக்கும் இதை பக்க உணவாக சேர்த்து சாப்பபிடலாம்.
மாவல்லி சிற்றுண்டி அறை

மாவல்லி சிற்றுண்டி அறை (Mavalli Tiffin Rooms) (பொதுவாக எம்டிஆர் என்று அழைக்கப்படுகிறது) என்பது இந்தியாவில் உள்ள உணவு தொடர்பான நிறுவனங்களின் பெயராகும். பெங்களூர் நகரத்தில் முதலில் திறக்கப்பட்டது . பெங்களூர் லால் பாக் சாலையில் இந்த உணவகம் உள்ளது. மற்றும் நகரத்தின் மற்ற இடங்களில் 8 கிளைகள், அதே போல் உடுப்பி, சிங்கப்பூர், துபாய் மற்றும் கோலாலம்பூர் ஆகிய இடங்களில் இதன் கிளை உள்ளது. எம்.டி.ஆர் பிரபலமான தென்-இந்திய காலை உணவான ரவா இட்லியை கண்டுபிடித்தது.
எம்.டி.ஆர் 1924 ஆம் ஆண்டில் யக்னநாராயண மையா மற்றும் அவரது சகோதரர்களால் ஒரு உணவகமாக நிறுவப்பட்டது 1970 களின் நடுப்பகுதியில் இந்தியாவில் அவசரநிலை பிரகடனம் இருந்தபோது, உணவு கட்டுப்பாடு சட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது, இச்சட்டம் உணவை குறைந்த விலையில் விற்கப்பட வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தியது. இந்த நடவடிக்கை எம்.டி.ஆர் அதன் வணிகத்தில் உயர்ந்த தரங்களை பராமரிக்க கடினமாக இருந்தது, எனவே உடனடி உணவு வணிகத்திற்கு அது மாறியது. இரசம் மற்றும் சட்னி போன்ற சாப்பிடக் கூடிய சிற்றுண்டிகளை தயார் செய்து விற்பனை செய்தது. 1970 களில் , எம்.டி.ஆர் விரிவுபடுத்தப்பட்டது, உணவகத்திற்கு அருகிலேயே எம்.டி.ஆர் பல்பொருள் அங்காடிகள் திறக்கப்பட்டன, மேலும்சென்னையிலும் இது போன்ற ஒன்று திறக்கப்பட்டது. தற்போது எம்.டி.ஆர் என்பது இரண்டு தனித்துவமான நிறுவனங்களைக் குறிக்கிறது; எம்.டி.ஆர் உணவக வணிகம் மற்றும் எம்.டி.ஆர் உணவுகள் அட்டையில் அடைக்கப்பட்ட உணவு )வியாபாரம்.
மதிய உணவுக்கு காத்திருப்பு அறையில் வாடிக்கையாளர்கள் காத்திருக்க வேண்டும், சிலநேரங்களில் ஒரு மணிநேரம் வரை காத்திருக்க வேண்டும். எம்.டி.ஆரில் பரிமாறும் உணவு வழக்கமான, ஆரோக்கியமான கர்நாடகா பிராமண உணவாகும். வெளி அலங்காரத்தை விட தூய்மை மற்றும் உணவின் தரத்தில் அதிக கவனம் செலுத்துகிறது. பல ஆண்டுகளாக, வாடிக்கையாளர்கள் சமையலறை வழியாக உணவகத்திற்குள் நுழைந்து, சாப்பிடுவதால் தூய்மை பற்றி திருப்தி கொள்கிறார்கள்.
ஸ்ரீகாகுளம் சட்டமன்றத் தொகுதி

ஸ்ரீகாகுளம் சட்டமன்றத் தொகுதி, ஆந்திரப் பிரதேச சட்டமன்றத்திற்கான தொகுதியாகும். இது ஸ்ரீகாகுளம் மாவட்டத்தில் உள்ள 10 தொகுதிகளில் ஒன்று. இத்தொகுதி பாராளுமன்றத்திற்கு ஸ்ரீகாகுளம் மக்களவைத் தொகுதியில் உள்ளது.
இத்தொகுதியில் காரா, ஸ்ரீகாகுளம் ஆகிய மண்டலங்கள் உள்ளன.
சிறீ கூர்மம்

சிறீ கூர்மம் (Sri Kurmam) என்பது இந்தியாவின் ஆந்திரப் பிரதேசம், சிறீகாகுளம் அருகே உள்ள ஒரு கிராமமாகும். சிறீ கூர்மம் கிராமம் ஸ்ரீகாகுளம் நகரத்திலிருந்து தென்கிழக்கே 14.5 கிமீ தொலைவில் அமைந்துள்ளது. இது சிறீகாகுளம் மாவட்டத்தில் காரா மண்டலத்தில் உள்ளது. இந்துக் கடவுளான விஷ்ணுவின் கூர்ம அவதாரத்திற்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட கூர்மநாதசுவாமி கோவிலின் நினைவாக இந்த கிராமத்துக்கு இப்பெயரிடப்பட்டது.
சிறீ கூர்மம் 18° 16' N அட்சரேகையிலும், 84° 1' E தீர்க்கரேகையிலும், 17 மீட்டர் (59 அடி) உயரத்திலும் அமைந்துள்ளது. இந்த இடம் வங்கக் கடலிருந்து 3 கிமீ தொலைவில் உள்ளது.
சிறீ கூர்மம் (புனித ஆமை) ஒரு புகழ்பெற்ற யாத்ரீகத் தலமாகும். மேலும் இங்குள்ள ஆலயம் முழு இந்தியாவிலும் தனித்துவமானது. இக்கோயில் அதன் கட்டிடக்கலை அழகுக்காக அறியப்படுகிறது. மேலும், பொ.ச. 1281 தேதியிட்ட கோவிலில் உள்ள கல்வெட்டுகளின்படி பதினொன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு வரையிலான பல கல்வெட்டுகளைக் கொண்டுள்ளது. கூர்ம சேத்திரத்தின் புனிதத் தலமானது ஜெகன்னாத புரியில் ஜெகன்னாத தேவரின் செல்வாக்கின் கீழ் ராமானுஜாச்சாரியாரால் மீண்டும் நிறுவப்பட்டது. பின்னர் இக்கோயில் விஜயநகரப் பேரரசின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டிருந்தது. கல்வெட்டுகள் இப்பகுதியில் ஆதிக்கம் செலுத்திய வம்சங்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகின்றன. விஷ்ணுவின் இரண்டாவது அவதாரமான கூர்ம அவதாரமான கூர்மநாதருக்கு இந்த கோவில் அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது.
இக்கோவிலில் தோலோத்சவம் முக்கியமான திருவிழாவாகும். இந்த விழாவில் 20,000க்கும் மேற்பட்ட பக்தர்கள் கூடுவார்கள்.
போகே

போகே (Pohay) என்பது இந்திய மாநிலங்களான மகாராட்டிரம், ஒடிசா, மேற்கு வங்கம், மத்தியப் பிரதேசம், தெலங்கானா, கர்நாடகம், குசராத்து, கோவா மற்றும் ராஜஸ்தான் ஆகிய மாநிலங்களில் தயாரிக்கப்படும் இந்தியக் காலை உணவு மற்றும் சிற்றுண்டி ஆகும்.
இந்தூரி போஹா
சர்வ பிண்டி

சர்வ பிண்டி (Sarvapindi) (Telugu: సర్వపిండి) என்பது இந்தியாவின் தெலுங்கானாவில் அரிசி மாவு மற்றும் வேர்க்கடலையைக் கொண்டு தயாரிக்கப்படும் ஒரு சுவையான உணவாகும். இது வட்ட வடிவிலான அப்பம் (கேக்) போன்றதாகும். இது நல்கொண்டா மாவட்டத்தில், "தப்பால செக்கா" என்றும், கரீம்நகரில் "சர்வ பிண்டி" என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இது மிகவும் சுவையான உணவாகும். "கஞ்ச்சு" என்றால் பாத்திரம் அல்லது வட்ட வடிவ கிண்ணம் என்றும் பொருள். பிண்டி என்றால் தெலுங்கு மொழியில் மாவு என்று பொருள். ஆகையால் "கஞ்ச்சு பிண்டி" என்ற சொற்றொடரை அரிசிமாவு என்று கூறலாம். இது கோதுமை மாவு போலவே தயாரிக்கப்பட்டு, வட்ட வடிவப் பாத்திரத்தின் மீது ஒட்டி வைக்கப்பட்டு செய்யப்படுகிறது. வாரங்கலில், இந்த வகை உணவு "ஜின்னப்பா" என்று அழைக்கப்படுகிறது. வாரங்கல் மாவட்டத்தில் உள்ள பொல்லேபள்ளி கிராமம் ஜின்னப்பா (சர்வ பிண்டி)க்கு பிரபலமானது, ஏனென்றால் பொல்லேபள்ளி கிராமத்தில் உள்ள சல்லா அனசூர்யாவின் வீட்டில் தான் ஜின்னப்பா பற்றிய கதை முதலில் தோன்றியது.
சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, மழைக்காலத்தில் அனசூர்யா மிகவும் பசியுடன் இருந்தார். அவர் குறைவான எண்ணெயில் தயாரிக்கப்பட்ட புதிய உணவை விரும்பினார். அச்சமயம் அவள் வீட்டில் அரிசிமாவு மட்டுமே இருந்ததால், அது சர்வ பிண்டி சிற்றுண்டியை உருவாக வழிவகுத்தது. பின் தெலுங்கானா மாவட்டத்தில் உள்ள பொல்லேபள்ளி கிராமத்தில் சிலவற்றை (சர்வ பிண்டியை) விற்கத் தொடங்கினர். சில நாட்களில் நபர்களின் உதவியுடன் முழு தெலுங்கு மக்களும் சர்வ பிண்டி சிற்றுண்டியைப் பற்றிய செய்முறையை அறிந்துக்கொண்டனர்.
சர்வ பிண்டி அரிசி மாவு, சன்னா பருப்பு (துவரம்பருப்பு), வேர்கடலை மற்றும் நறுமணப் பொருட்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு தயாரிக்கப்படுகிறது. இது சுவையான மற்றும் ஆரோக்கியமான உணவாகும்..
சர்வ பிண்டி என்ற சொல் இரு வேறு சொற்களின் கலவையிலிருந்து வந்ததாகும். "சர்வ" என்றால் ஆழமான பானை என்றும், "பிண்டி"என்பது அப்பம் என்பதையும் குறிக்கும். அதாவது கேக் வகையான உணவு தயாரிப்பில் வரும். சர்வ பிண்டியின் நேரடி மொழிபெயர்ப்பு "பான் கேக்" ஆகும். சர்வ பிண்டி தெலுங்கானா உணவு வகையில் வரக்கூடிய உணவாகும், இது இனம்சார்ந்த உணவுகளில் ஒன்று ஆகும்.
இது தெலுங்கானா நாட்டைச்சார்ந்த பாரம்பரிய உணவுகளில் ஒன்றாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.