davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
చెన్నై సెంట్రల్ రైల్వే స్టేషను

చెన్నై సెంట్రల్ రైల్వే స్టేషన్ (2019 నుండి అధికారికంగా పురచ్చి తలైవర్ డాక్టర్ ఎం.జి. రామచంద్రన్ సెంట్రల్ రైల్వే స్టేషన్; "పేర్లు" చూడండి) చెన్నైలో గల ప్రధాన రైల్వే స్టేషన్. ఇది దక్షిణ భారతదేశం లో గల అత్యంత ప్రధాన రైల్వే స్టేషన్లలో ఒకటి. చెన్నై సెంట్రల్ రైల్వే స్టేషన్ దక్షిణ భారతదేశంలో గల అత్యంత రద్దీ గా ఉండే రైల్వే స్టేషన్లలో ఒకటి. ఇది చెన్నై నగరపు ప్రధాన ఆనావాళ్ళలో ఒకటి.దీనిని 1873 లో జార్జ్ హార్డింగ్ అనే వాస్తుశిల్పి రూపొందించాడు. మరల దీనికి 1959 లోను, 1998 లో మార్పులు చేసారు. ఇక్కడ నుండి ప్రతిదినం సుమారు 3,50,000 మంది ప్రయాణికులు ప్రయాణిస్తారు. చెన్నై సెంట్రల్ రైల్వే స్టేషన్ ద్వార సుమారు 269 రైళ్ళు తమ ప్రయాణాన్ని ప్రారంభించడం / ముగించడం /ఈ రైల్వే స్టేషన్ మీదుగా ప్రయాణించడం జరుగుతుంది.సుమారు 644 రైల్వే స్టేషన్లు చెన్నై సెంట్రల్ రైల్వే స్టేషన్ తో అనుసంధానించబడినవి. ఇది దేశంలో 28వ రద్దీగా ఉండే స్టేషను.
భారతదేశంలో రైల్వేలు మొదలయిన తరువాత దక్షిణ భారతదేశం లో మద్రాసు రైల్వే కంపెని రైల్వేలను నిర్వహించేది . మొదటగా రాయపురం రైల్వే స్టేషన్ ను 1856 లో నిర్మించారు. అది కొంతకాలం మద్రాసు నగరానికి ప్రధాన రైల్వే స్టేషన్ వుండేది. తరువాత రైల్వేలను విస్తరించినప్పుడు మద్రాసు రైల్వే స్టేషన్ (పార్క్ రైల్వే స్టేషన్) ను 1873 లో నిర్మించారు. 1907 లో మద్రాసు రైల్వే కంపెని మద్రాసు సెంట్రల్ రైల్వేస్టేషన్ ను ప్రధాన రైల్వే స్టేషన్ గా మార్చింది . 1922 లో దీనిని మద్రాస్, దక్షిణ మరాఠా రైల్వేలతో అనుసందానించి మద్రాస్ సెంట్రల్ రైల్వేస్టేషన్ ను వాటికి ప్రధాన కేంద్రం గా ఏర్పాటు చేసారు.తరువాత మద్రాసు రైల్వే కంపెని దక్షిణ భారత రైల్వే కంపెని లో విలీనం అయింది. దక్షిణ భారత రైల్వే 1853 లో బ్రిటన్ లో స్థాపించబడి, బ్రిటిష్ వలస పాలనలో 1859 లో రిజిస్టర్ గావించబడి. గ్రేట్ దక్షిణ భారతదేశం రైల్వే (కంపెనీ) కం.గా రూపొందింనది. దీనిని తిరుచిరాపల్లి (ట్రిచ్చి) లో ప్రధాన కార్యాలయంగా 1890 లో లండన్ లో కేవలం ఒక సంస్థగా నమోదు చేశారు.
చెన్నై సెంట్రల్ రైల్వేస్టేషను‌లోని 17 ప్లాట్‌ఫారములు కలవు .వీటిలో 12 ప్రధానంగా ఎక్స్‌ప్రెస్ రైలుబండ్ల కు మిగిలినవి సబర్బన్ రైళ్ళకు కేటాయించారు. 12 ప్రధాన ప్లాట్‌ఫారములు 24 కంటే ఎక్కువ బోగీలు కల ఎటువంటి రైలుబండి నయినా కూడా తీసుకుని, నిర్వహించగలవు. . అన్ని ట్రాక్లను బ్రాడ్‌గేజ్‌గా మార్చబడనవి. చెన్నై సెంట్రల్ రైల్వే స్టేషన్ మీదుగా ప్రయాణించు రైళ్ళు తమ దిశను మార్చుకుని ప్రయాణించవలసిరావడం వల్ల అవి అధిక సమయం తీసుకుంటాయి.
ఈ స్టేషనులో లాడ్జింగ్ (బస), రెస్టారెంట్లు, కేఫ్‌లు, కాఫీ షాప్, బుక్ స్టాల్స్ (పుస్తకం దుకాణాలు), వెయిటింగ్ హాల్స్ (వేచి ఉండు మందిరాలు), క్లోక్ రూములు (అంగీ గదులు), సైబర్ కేఫ్ వంటి అనేక సౌకర్యాలు, పర్యాటక ఎజెంట్ కౌంటర్లు, రైలు విచారణ కౌంటర్లు, రైలు స్థితి ప్రదర్శన (డిజిటల్) బోర్డులు, రైలు స్థితి ప్రకటనలు, లిఫ్ట్ బ్రిడ్జి (అడుగు వంతెన) లు మొదలైనవి ప్రయాణికులు ఉపయోగించుకోవడం కోసము ఏర్పాట్లు ఉన్నాయి. చెన్నై సెంట్రల్ రైల్వే స్టేషన్ లో గల ప్రధాన వేచియుండు మందిరం లో (వెయిటింగ్ హాల్స్) లో సుమారు 1000 మంది వేచివుండవచ్చు. ప్రయాణికులకు అనారోగ్య సమస్యలు తలెత్తితే తక్షణం ప్రాథమిక చికిత్స చేసేందుకు ఇక్కడ అత్యవసర వైద్యశాల కలదు. ఇవది 24గంటల పాటు ప్రయాణికులకు సేవలు అందిస్తుంది.
చెన్నై ఫోర్ట్ రైల్వే స్టేషను

(గతంలో మద్రాస్ ఫోర్ట్ గా కూడా పిలవబడే) చెన్నై ఫోర్ట్, చెన్నై సబర్బన్ రైల్వే, చెన్నై ఎంఆర్‌టిఎస్ లోని ఒక స్టేషన్ . ఇది చెన్నై ఎంఆర్‌టిఎస్ లైన్ లోని చెన్నై బీచ్ నుండి వేళచ్చేరి మార్గము లోని రెండవ స్టేషను. స్టేషనుకు ఫోర్ట్ సెయింట్ జార్జ్ పేరు పెట్టారు. మద్రాస్ డెంటల్ కాలేజ్, మద్రాస్ మెడికల్ కాలేజ్ మెన్స్ హోటల్, నర్సింగ్ కళాశాల పరిసర ప్రాంతములకు సేవలు అందిస్తుంది, స్టేషన్ ఎదురుగా ఉన్న. మద్రాస్ మెడికల్ కాలేజ్ కొన్ని వందల మీటర్ల దూరంలో ఉంది. స్టేషన్ లో తెరిచిన (ఓపెన్) పార్కింగ్ ప్రాంతం 260 చదరపు మీటర్ల విస్తీర్ణంలో ఉంటుంది.
మధురాంతకం రైల్వే స్టేషను

మధురాంతకం రైల్వే స్టేషను భారతదేశం లోని తమిళనాడు రాష్ట్రం యొక్క కాంచీపురం జిల్లా, మధురాంతకం ఒక పురపాలక పట్టణం, ఒక తాలూకా ప్రధాన కార్యాలయంలో ఒక రైల్వే స్టేషన్ ఉంది. ఇది చెన్నై రైల్వే డివిజన్‌కు చెందినది, అధికారికంగా ఎమ్‌ఎమ్‌కే కోడ్ చేయబడ్డది. దక్షిణ లైన్ యొక్క చెన్నై సబర్బన్ రైల్వే స్టేషన్ లలో ప్రధాన స్టేషన్లలో ఒకటి, రెండు సాధారణ, శివారు ట్రాఫిక్ నిర్వహిస్తోంది. ఇది దక్షిణ భారతదేశం లోని అనేక భాగాలకు అనుసంధానించబడింది. అవి చెన్నై, కన్యాకుమారి, సేలం, పుదుచ్చేరి, తిరువంతపురం మొదలైనవి..
చెంగల్పట్టు రైల్వే స్టేషను

చెంగల్పట్టు జంక్షన్ రైల్వే స్టేషన్ చెన్నై సబర్బన్ రైల్వే వ్యవస్థ యొక్క దక్షిణ విభాగం యొక్క చెంగల్పట్టు పట్టణంలో నెలకొని ఉంది. ఈ స్టేషన్ భారతీయ రైల్వే యొక్క దక్షిణ రైల్వే జోన్ యొక్క చెన్నై రైల్వే డివిజన్ పరిధినందు పనిచేస్తుంది. అధికారికంగా దీని కోడ్ సిజిఎల్
ఈ స్టేషను వద్ద గల రైలు మార్గములు (పంక్తులు) తాంబరం-చెంగల్పట్టు విభాగం విద్యుద్దీకరణతో పాటుగా, 1965 జనవరి 9 న విద్యుద్దీకరణ చేశారు.
చెంగల్పట్టు రైల్వే స్టేషను, కోలావవి సరస్సు ఒడ్డున, చెంగల్పట్టు నగరం నడిబొడ్డున ఉంది. ఇది ఎస్‌హెచ్-58 మీద ఉంది. ఈ రైల్వే స్టేషను ప్రధాన ప్రవేశద్వారం వద్ద 'టిఎన్‌ఎస్‌టిసి ', 'మొఫుస్సిల్ ' బస్ టెర్మినల్స్ వద్ద ఉంది. చెంగల్పట్టు రైల్వే స్టేషను వెలుపల పెరియార్ జ్ఞాపకార్ధం విగ్రహం కూడా ఉంది. ఈ స్టేషను చెన్నై - విల్లుపురం రైలు మార్గము, మరొక రైలు మార్గము అరక్కోణం - చెంగల్పట్టు రైలు మార్గము లోని భాగం. ఈ స్టేషనుకు సమీపంలోని విమానాశ్రయం, నగరం నుండి దాదాపు 42 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న చెన్నై అంతర్జాతీయ విమానాశ్రయం ఉంది.
చెన్నై - విలుప్పురం రైలు మార్గములో చెంగల్పట్టు జంక్షన్ కేంద్రంగా ఉంది. చెన్నై నుండి దక్షిణానకు బయలుదేరిన ప్రతి రైలు ఈ జంక్షన్ ద్వారా వెళ్ళవలసి ఉంటుంది. అందువల్ల భారతీయ రైల్వేలు లోని రద్దీగా ఉన్న రైల్వే స్టేషన్లలో ఇది ఒకటి. క్రింద సూచించినవి రైళ్లు ఈ రైల్వే స్టేషను ద్వారా నడుస్తున్నాయి.
కింది రైళ్లు స్టేషను వద్ద నిలుచుట లేదు:
చెన్నై వైపుకు స్టేషన్ నుండి రాకపోకలుకు అనేక సబర్బన్ రైళ్ళు నడుస్తాయి. చెన్నై సబర్బన్ రైల్వే యొక్క సౌత్, సౌత్-వెస్ట్ మార్గాలలో ఈ స్టేషన్ ప్రధాన ప్రాముఖ్యతను కలిగి ఉంది.
వైష్ణవ దివ్యదేశాలు

వైష్ణవ దివ్యదేశాలు, దివ్య దేశం (సంస్కృతం: दिव्यदेशम्, తమిళం: divya Desam) లేదా వైష్ణవ దివ్య దేశం అని అంటారు. ఇవి వైష్ణవులకు అత్యంత పవిత్రమైన పుణ్యక్షేత్రాలు 108 ఉన్నాయి. పన్నెండుమంది (12) ఆళ్వారులు తమ రచనలైన పాశురములలో ఈ 108 విష్ణు రూపాలను కొలిచారు. ఇందులో 105 భారతదేశంలో ఉండగా, ఒకటి నేపాల్ లో, మిగతా రెండు దివ్య తిరుపతులు భూమి వెలుపల (తిరుప్పర్‌కటల్) వైకుంఠంలో ఉన్నాయని నమ్ముతారు. శ్రీ వైష్ణవ సంప్రదాయానికి చెందిన కవి-సన్యాసులైన ఆళ్వార్ల రచనలలో పేర్కొనబడిన 108 విష్ణు, లక్ష్మీ దేవాలయాలలో ఒకటి. భారతదేశంలోని 105 దివ్యదేశాలు తమిళనాడు రాష్ట్రంలో 84, కేరళ రాష్ట్రంలో 11, ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్రంలో 2, గుజరాత్ రాష్ట్రంలో 1, ఉత్తరప్రదేశ్ రాష్ట్రంలో 4, ఉత్తరాఖండ్ రాష్ట్రంలో 3 విస్తరించి ఉన్నాయి. ముక్తినాథ్, సాలిగ్రామం నేపాల్‌లోని ఏకైక దివ్య దేశం. 4,000 తమిళ శ్లోకాల సమాహారమైన నాళాయిర దివ్య ప్రబంధంలో 12 మంది ఆళ్వార్లచే దివ్య దేశాలు గౌరవించబడ్డాయి. దివ్య దేశాలు టెంకలై లేదా వడకళై ఆరాధన పద్ధతులను అనుసరిస్తాయి.
ఈ పట్టికలో 108 వైష్ణవ దివ్యదేశాలు జాబితా ఇవ్వబడింది:
108 దివ్యదేశాల జాబితా ఈ పట్టికలో ఇవ్వబడినవి:
తిరువనంతపురం - సిల్చార్ సూపర్ ఫాస్ట్ ఎక్స్‌ప్రెస్

తిరువనంతపురం సెంట్రల్ రైల్వే స్టేషన్ -సిల్చార్ సూపర్ ఫాస్ట్ ఎక్స్‌ప్రెస్ (12507/08/15/16) భారతీయ రైల్వేలులోని ఈశాన్య సరిహద్దు రైల్వేనడుపుతోంది. ఈ రైలు కేరళ రాజధాని తిరువనంతపురం నుండి అస్సాంలో గల సిల్చార్ వరకు నడిచే వీక్లీ ఎక్స్‌ప్రెస్.తిరువనంతపురం సెంట్రల్ రైల్వే స్టేషన్ -సిల్చార్ సూపర్ ఫాస్ట్ ఎక్స్‌ప్రెస్ మొదట తిరువనంతపురం సెంట్రల్ రైల్వే స్టేషన్ -గౌహతివరకు నడిపినప్పటికి తరువాత దానిని సిల్చార్ వరకు పొడిగించారు.ఈ రైలు ఆదివారం మధ్యాహ్నం 12గంటల 40నిమిషాలకు తిరువనంతపురం లో బయలుదేరి బుధవారము సాయంత్రం 5గంటల 15నిమిషాలకు సిల్చార్ చేరుతుంది.తిరుగుప్రయాణం లో మంగళవారం రాత్రి 7గంటల 55నిమిషాలకు సిల్చార్ లో బయలుదేరి శుక్రవారం రాత్రి 10గంటల 35నిమిషాలకు తిరువనంతపురం చేరుతుంది. ఈ రైలు భారతీయ రైల్వేలు ల్లో అత్యంత అలస్యంగా నడిచే రైలు గా అపఖ్యాతి కలిగివుంది.ఈ రైలు సగటున 10 నుండి 12 గంటల అలస్యంగా నడుస్తుంది.ఇది భారతీయ రైల్వేలుల్లో అత్యదిక దూరం ప్రయాణించు రైళ్ళ లో రెండవది. ఈ రైలు తిరువనంతపురం సెంట్రల్ రైల్వే స్టేషన్ నుండి సిల్చార్ వరుకు 12507/15 నెంబరు తోను తిరుగుప్రయాణం లో 12508/16 తోను ప్రయాణిస్తుంది.
తిరువనంతపురం సెంట్రల్ రైల్వే స్టేషన్ -సిల్చార్ సూపర్ ఫాస్ట్ ఎక్స్‌ప్రెస్ కేరళ,తమిళనాడు,ఆంధ్రప్రదేశ్,ఒడిషా,పశ్చిమ బెంగాల్,బీహార్,జార్ఖండ్,అస్సాం రాష్టాల మీదుగా ప్రయాణిస్తుంది.తిరువనంతపురం సెంట్రల్ రైల్వే స్టేషన్ -సిల్చార్ సూపర్ ఫాస్ట్ ఎక్స్‌ప్రెస్ దక్షిణ,తూర్పు,ఈశాన్య భారతదేశములో ముఖ్య ప్రాంతలయిన కొల్లం జంక్షన్ ,ఎర్నాకులం,పాలక్కాడ్,కోయంబత్తూరు,ఈరోడ్,సేలం,అరక్కోణం,పెరంబూరు,ఒంగోలు,విజయవాడ జంక్షన్ రైల్వే స్టేషను,రాజమండ్రి,విశాఖపట్నం రైల్వే స్టేషను,విజయనగరం రైల్వే స్టేషను,బరంపురం,భుబనేశ్వర్,బాలసోర్, ఖరగ్పూర్ జంక్షన్, హౌరా,న్యూ ఫరాక్క ,న్యూ జలపాయిగురి,కామాఖ్యా జంక్షన్,గౌహతి,ల మీదుగా సిల్చార్ చేరుతుంది.ఈ రైలు తన ప్రయాణ దిశను బాదర్పూర్ జంక్షన్, లుమ్డింగ్ జంక్షన్,హౌరా రైల్వే స్టేషను,విశాఖపట్నం రైల్వే స్టేషను ల వద్ద మార్చుకుంటుంది.
తిరువనంతపురం నుండి పెరంబూరు] వరకు ఈరోడ్ ఆధారిత WAP 4 ఇంజన్ ను , అక్కడి నుండి విశాఖపట్నం వరకు విశాఖపట్నం ఆధారిత WAM 4 ఇంజన్ ను , అక్కడి నుండి హౌరా వరకు హౌరా ఆధారిత WAP 4 ఇంజన్ ను, హౌరా నుండి సిల్చార్ వరకు హౌరా ఆధారిత WDM 3A ఇంజన్ ను ఉపయోగిస్తారు.
తిరువనంతపురం సెంట్రల్ రైల్వే స్టేషన్ -సిల్చార్ సూపర్ ఫాస్ట్ ఎక్స్‌ప్రెస్ లో మొత్తం 13 స్లీపర్ పెట్టెలు, 4 శీతలీకరణ పెట్టెలు,3 అరక్షిత పెట్టెలు,1 పాంట్రీ కలవు.
|- |-bgcolor=#FF7F00 |}
ఈశాన్య సరిహద్దు రైల్వే ఈశాన్య రైల్వే తూర్పు తీర రైల్వే
అమోల్ పాలేకర్

అమోల్ పాలేకర్ (జ.24 నవంబర్ 1944) హిందీ సినిమా నటుడు, దర్శకుడు. హిందీ, మరాఠీ సినిమా నిర్మాత.
పాలేకర్ ముంబాయిలోని సర్ జెజె స్కూల్ ఆఫ్ ఆర్ట్స్‌లో లలిత కళలను అభ్యసించాడు. అతను చిత్రకారుడిగా తన కళాత్మక వృత్తిని ప్రారంభించాడు. చిత్ర కళాకారునిగా ఏడు చిత్రకళా ప్రదర్శనలు, గ్రూపు ప్రదర్శనలు చేపట్టాడు. నాటక ప్రదర్శనలలో చురుకుగా పాల్గొనే పాలేకర్ మరాఠీ, హిందీలలో 1967 వరకూ అనేక ప్రదర్శనలను రూపొందించి నిర్మాతగా, దర్శకుడిగావ్యవహరించాడు. అనేక ప్రదర్శనలలో పాల్గొన్నాడు. దీని ద్వారా గుర్తింపు పొంది తద్వారా హిందీ చిత్రపరిశ్రమకు ఆహ్వానించబడ్డాడు. నటుడిగా 1970 దశకంలో హిందీ చిత్రరంగంలో గుర్తింపు పొందాడు. అతడి ద్వారా అనేక మంచి చిత్రాలు వచ్చాయి. హిందీ, మరాఠీ, మలయాళం, కన్నడ, బెంగాలీ తదితర భాషా సినిమా రంగాలలో ఆయన నటించాడు. సినీ జీవితంలో ఒక ఫిస్మ్‌పేర్ పురస్కారంతో పాటుగా ఆరు రాష్ట్ర పురస్కారాలను ఉత్తమ నటుడిగా అందుకొన్నాడు.
ఇక దర్శకుడిగా ఆయన అనేక సున్నిత కథాంశాలను తెరక్కెక్కించాడు. భారతీయ సాహిత్యం నుండి అనేక కథలను, మహిళా ప్రాధాన్యత కలిగిన సినిమాలను అతను తెరకెక్కించాడు, మరాఠీ, హిందీ చిత్రాలతోపాటుగా బుల్లితెర (టెలివిజన్) దారావాహికలను కూడా అతను అందించాడు. అతనికి గుర్తింపు తెచ్చినవాటిలో కొన్ని కాచ్చిదూప్, మృగనయని, నఖాబ్, ఫూల్ ఖునా, కృష్ణ కాళి.
పాలేకర్ మొదట సత్యదేవ్ దూబే ఎక్స్‌పెరిమెంతల్ థియేటర్ ద్వారా మరాఠీ నాటకరంగంలో పనిచేసాడు. తరువాత అనికేత్ అనే సంస్థను 1972లో స్వంతంగా నిర్మించాడు.
అమోల్ బొంబాయిలో జన్మించారు. తల్లిదండ్రులు కమలాకర్, సుహాసిని మద్య దిగువ తరగతికి చెందినవారు. అమోల్‌కు నీలం, రేఖ, ఉన్నతి అనే ముగ్గురు అక్కచెళ్ళెళ్ళు. అతడి తండ్రి జనరల్ పోస్టాఫీస్‌లో పనిచేస్తుండేవాడు. తల్లి ప్రైవేట్ కంపెనీలో పనిచేస్తుండేది. అమోల్ సినిమాల్లో నటునిగా కావడానికి ముందు బ్యాంక్ ఆఫ్ ఇండియాలో పనిచేస్తుండేవాడు. అప్పడే కొన్ని సేవా కార్యక్రమాలలో పాల్గొంటూ ఉండేవాడు. అతడి భార్య రచయిత్రి సంధ్య గోఖలే. మొదటి భార్యతో విడాకుల అనంతరం ఈమెను వివాహం చేసుకొన్నాడు.
http://www.sakshi.com/news/family/indian-cinema-is-only-bollywood-188477
Chennai Park railway station

Chennai Park railway station (or just Park station) is one of the railway stations in Chennai, India, on the Chennai Beach–Chengelpet section of the Chennai Suburban Railway Network. It serves the neighbourhood of Park Town, a suburb of Chennai. It is located at about 3 km from Chennai Beach terminus and is situated on Poonamallee High Road, across Chennai Central railway station. It has an elevation of 7 m above sea level.
The station lies in the Chennai Beach–Tambaram section of the Chennai Suburban Railway Network, the first suburban section of the city. With the completion of track-lying work in March 1931, which began in 1928, the suburban services were started on 11 May 1931 between Beach and Tambaram, and was electrified on 15 November 1931, with the first MG EMU services running on 1.5 kV DC. The section was converted to 25 kV AC traction on 15 January 1967.
As of 2012, the station handles about 440,000 passengers a day.
It is one of the 73 stations in Tamil Nadu to be named for upgradation under Amrit Bharat Station Scheme of Indian Railways.
Madras Railway

Madras Railway (Madras Railway Company) was one of the railway companies operating rail services in British India.
In 1832, the proposal to construct the first railway line in India at Madras was made by the British. In 1835, the railway track was constructed between Little Mount and Chintadripet in Madras and became operational in 1837. Madras Railway was established later in 1845 and the construction on the first main line between Madras and Arcot started in 1853, which became operational in 1856. Its objective was to connect Madras on the east coast with the west coast and to link up with the line from Bombay
In 1862, a link with the west coast was established with a line to Beypore, which served as the western terminus of the Madras Railway. The western terminus was shifted to Kozhikode in 1888. The link between Jolarpettai, a station on the Chennai-Beypore and Bangalore Cantonment was established in 1864. In 1871, the Madras Railway was extended up to Raichur and was linked with an extension of the Great Indian Peninsula Railway from Kalyan thereby connecting Madras and Bombay. Vijayawada link was established in 1899, thereby opening the Howrah-Chennai main line connecting Madras with Calcutta.
By the end of 1877 the company owned 150 steam locomotives, 391 coaches and 3223 goods wagons. The southern part of the East Coast State Railway was taken over by Madras Railway in 1901. The Kolar Gold Fields railway, Nilgiri Mountain Railway and Shoranur-Cochin railway were part of Madras Railway.
In 1908, Madras Railway merged with Southern Mahratta Railway to form the Madras and Southern Mahratta Railway.
List of the oldest buildings in New York

This article attempts to list the oldest buildings in the state of New York, including the oldest houses and any other surviving structures. Some dates are approximate and based on architectural studies and historical records; other dates are based on dendrochronology. All entries should include citation with reference to: architectural features indicative of the date of construction; a report by an architectural historian; or dendrochronology.
Sites on the list are generally from the First Period of American architecture. If the exact year of initial construction is estimated, it will be shown as a range of dates.
Айраг сум

Айраг (ᠠᠶᠢᠷᠠᠭ) — Монгол улсын Дорноговь аймгийн сум . Сайншанд хотоос 130 км, Улаанбаатар хотоос 330 км-т оршдог. Сумын төв Хар-Айраг нь жоншны уурхайтай. Олборлосон жоншоо 60 км зайд орших Бор-Өндөр хот уруу төмөр замаар тээвэрлэн, Бор-Өндөрийн уулын баяжуулах үйлдвэрт баяжуулдаг.
Ардын хувьсгалын өмнө Цэцэнхан аймгийн Боржигин цэцэн вангийн хошуу, хувьсгалын дараагаар Ханхэнтий уулын аймгийн Оцол сансар уулын хошуунд харъяалагдаж байсан. Тус сум нь 1927 онд Улсын Бага Хурлын Тэргүүлэгчдийн шийдвэрээр байгуулагдаж Айраг сум хэмээн нэрлэгджээ.
2016 онд сумын Засаг дарга Л.Мөнхжаргал, сумын ИТХ-ын дарга Б.Туулайхүү.
Ерөнхий боловсролын сургууль нь 320 хүүхдийн багтаамжтай шинэ сургуультай боллоо. 2015 оны сургуулийн захирал О.Одончимэг. 2016 оны сургуулийн захирал Б.Насанжаргал. 2024 оны сургуулийн захирал Ариунбаяр
Шар айраг нэрэх

Шар айраг нэрэх нь цардуулын эх үүсвэрийг усанд увуулах үйл явц ( хамгийн нийтлэг нь үр тариа харин хамгийн алдартай нь арвай) бас нэрэх нь хөрөнгөтэй чихэрлэг шингэн үүсгэдэг. Үүнийг арилжааны шар айраг нэрэгчээр нэрж, гэртээ гэрийн шар айраг нэрэгчээр эсвэл хамтдаар хийж болно. Шар айраг нэрэх нь МЭӨ 6-р мянганаас эхлэн үүссэн бөгөөд эртний Египет, Хятад, Месопотами зэрэг соёл иргэншлийг шар айраг нэрж байсныг археологийн баримт нотолж байна. 19-р зуунаас хойш шар айраг нэрдэг үйлдвэрүүд ихэвчлэн барууны эдийн засагт л байдаг байсан.
Шар айрагны үндсэн орц нь ус, соёолжтой арвай хэмээх цардуулын үүсвэр юм. Ихэнх шар айраг нь шар айраг нэрэгчээр нэрж хопоор амталдаг. Арай бага ашиглагддаг цардуулд шар будаа, сорго бас кассава ордог. Эрдэнэ шиш, будаа эсвэл элсэн чихэр гэх хоёрдогч үүсвэрийн зардлагаа багасгах гэж эсвэл шар айрагны хөөстэй толгойг хадгалахын тулд улаан буудай нэмэх гэх мэт шинж чанарийг хадгалах гэж ашиглаж болно. Хамгийн түгээмэл цардуулын нь нунтагласан үр тариа эсвэл “Грист” юм- шар айргын жор дахь цардуул эсвэл үр тарианы орцын эзлэх хувийг грист, үр тарианы дэвсгэр эсвэл нухсан найрлага гэж нэрлэж болно.
Галт саламандр

Галт саламандр (Латин: Salamandra salamandra) нь Европ тивд тархсан хоёр нутагтан юм.
Биеийн урт 15-25см, хааяа 30см хүрэх тохиолдол бий. Өнгө нь шар, улаан судалтай (заримдаа улбар шар) хар.
Урт нарийн бие, богино бүдүүн хөл, хуруутай. Нурууг нь дагасан 2 эгнээ хорны шугам бий. Эрэгчин нь эмэгчнээсээ биеэр жижиг байдаг.
Саламандрын багт багтдаг амьтад ихэнх нь дайснуудаас биеэ хамгаалахын тулд арьсныхаа гадуур хортой нялцгай бүрхүүлтэй байдаг. Галт саламандр нь самандарин (C19H31NO2), самандаридин (C21H31NO), самандерон (C22H31NO2) гэгдэх алкалоидын төрлийн нейротоксин буюу мэдрэл саармагжуулагч хорыг агуулна. Энэ нь хөвчтөний хүрээний бүх амьтанд үйлчлэх бөгөөд амьсгаадуулж, даралт ихэсгэнэ.
Хорны суваг нь толгойн арын хэсэгт орших чихний суваг болон нурууны гол шугамын дагуу байрласан байдаг. Сүүн цагаан өнгөтэй хорт шингэнийг 300 см/секундын хурдтай цацах чадвартай.
Дараах дэд зүйлс бий.
Харанхуй, чийглэг орчинд дуртай. Усанд ойр навчит ой, холимог ойн модны ёроолд амьдрах бөгөөд ихэнх цагаа чулуу, унасан модны доор, модны үндэсний завсар, бусад амьтны ухсан нүх зэрэгт нуугдаж өнгөрөөнө.
Голцуу шөнийн цагаар идэш тэжээл хайн ангуучлах боловч заримдаа борооны дараа, өдөр ч гэсэн гарч ирэх нь бий.
Идэш тэжээлээ наалдамхай хэлээ сунгаж барьж авах юм уу шууд хазаж бариад тэр чигээр нь залгидаг. Аалз, шавьж, шавьжны авгалдай, жижиг хоёр нутагтнууд гэх мэт жижиг амьтдыг барьж иддэг.
Биеийн температур нь орчноо дагаж өөрчлөгддөг тул хэт халуун, эсвэл хэт хүйтэнд бараг хөдөлдөггүй.
Дайсан ойртоход галт саламандр тэр зүг рүү чихний сувгаа чиглүүлж, хамгаалалтын байдалд орж зогсдог. Хортой амьтдад элбэг байдаг хурц тод өнгөтэй тул дурлаж довтолдог дайсан бараг байхгүй. Галт саламандрын биеэ хамгаалах эцсийн арга нь хор цацах явдал бөгөөд аргагүй байдалд ороогүй цагт хороо цацдаггүй. Хорноос нь болоод арьсанд нь паразит хорхойнууд амьдардаггүй боловч элэг, гэдэс, амны хөндийд нь туузан хорхой паразитлан амьдрах тохиолдол бий.
Нас бие гүйцээгүй галт саламандр нь махчин цохны довтолгоонд өртөх нь бий.
Галт саламандр нь өмнөд, төв, Зүүн Европт тархсан байдаг. Хойд хязгаар нь Герман, Польшийн нутаг юм. Зүүн хязгаар нь Карпатын нуруу. Далайн түвшнээс дээш 400-1000м өргөгдсөн газруудад амьдарна.
Галт саламандр нь эртний Европт гал дотор амьдардаг, мөн биеийн температур нь маш хүйтэн тул галыг ойртуулдаггүй, эсвэл унтраадаг гэж итгэдэг байв.
Мөн галыг өрддөг чанартай гэж зороастрианизмд үздэг байсан тул ариун галыг өрдөхийн тулд галт саламандрыг өргөдөг байв.
Галт саламандр нь саад бэрхшээлд сөхрөлгүй даван туулж чадах итгэл, ариун галыг өрдөж, бузар галыг унтраахын бэлгэдэл болдог.
Чулуун хөвөнгөөр хийгдсэн бөс даавуу дорно зүгээр нэвтрэхэд европчууд түүнийг саламандрын арьсаар хийгдсэн гэж бодож байсан гэдэг.
Haneeth

Haneeth is a slow-roasted lamb dish from Yemen. It is very popular dish throughout the Arabian Peninsula. It is cooked in a tannour oven and has a different spice rub. Haneeth is usually served on a plate of rice.
Haneed is prepared by bone-in lamb covered with leptadenia. The hole to put in the meat has to be lit on fire. The preferred kind of wood is the local racosperma dried wood. The meat is then cooked in the hole for 3.5 hours on a very low temperature. This ensures that the meat is succulent and tender.
Kidney (food)

The kidneys of animals are a commonly consumed offal. The kidneys can be grilled, sautéed, roasted or braised. They can be used in cooking meat casseroles, stews or pies. Typically used in cooking are beef, veal, lamb and pork kidneys. Chicken kidneys are used in cooking, too, but fowl kidneys are very small and generally not collected to be used in food separately. Veal kidneys are preferred among cooks. The kidneys of small animals are grilled or fried, and the kidneys of larger ones are usually stewed.
The kidneys are intended to be stored in the refrigerator for no longer than one day, but they also can be frozen. Defrosted kidneys are meant to be used as soon as possible. During grilling or frying, kidneys can be overcooked, because they easily dry out. There are different recipes for cooking kidneys including recipes with such ingredients as potatoes, onions, tomatoes, shallot, mushrooms or with other meat.
Kidneys are a good source of proteins, vitamin A, riboflavin (vitamin B2 vitamer), niacin (vitamin B3), vitamin B12, iron, phosphorus and zinc. Kidneys, along with liver, contain the most riboflavin compared to other offals and meat. Lamb and beef kidneys contain folate (vitamin B9 vitamer). Kidneys also contain small amounts of vitamin C. They are low-fat food, but they contain high amounts of cholesterol.
Kidneys have been used in cooking from ancient times. There is evidence of cooked kidneys in ancient Egypt. Egyptians supplied tombs of the dead with everything that dead people would need in the afterlife, including foods such as cooked kidneys. Poor people usually ate bread and boiled vegetables, while wealthy people might eat food of animal origin two or three times a day. Cooked kidneys were found in the Saqqara tomb of a female noble among other dishes.
Pot roast

Pot roast is an American beef dish made by slow cooking a (usually tough) cut of beef in moist heat, on a kitchen stove top with a covered vessel or pressure cooker, in an oven or slow cooker.
Cuts such as chuck steak, bottom round, short ribs and 7-bone roast are preferred for this technique. (These are American terms for the cuts; different terms and butchering styles are used in other parts of the world.) While the toughness of their fibers makes such cuts of meat unsuitable for oven roasting, slow cooking tenderizes them, while the beef imparts some of its flavor to the water.
Browning the roast before adding liquid is an optional step to improve the flavor. Browning can occur at lower temperatures with a longer cooking time, but the result is less intense than a high temperature sear. Either technique can be used when making pot roast. The result is tender, succulent meat and a rich liquid that lends itself to making gravy.
In the US, where it is also known as "Yankee pot roast", the dish is often served with vegetables such as carrots, potatoes and onions simmered in the cooking liquid. Pot roast takes influences from the French dish boeuf à la mode, the German dish sauerbraten, and Ashkenazi meat stews. The more recent "Mississippi Pot Roast" is typically made with chuck, ranch flavored seasoning powder, and pepperoncini.
According to the food writer James Beard, French immigrants to New England brought their cooking method called à l'étouffée for tenderizing meats. Later immigrants from Germany to Pennsylvania and the Mid West cooked sauerbraten and marinated roasts, larded and slow-cooked for taste and tenderness. In New Orleans, daube was a popular dish. Jewish immigrants brought in adaptations from Hungary, Austria, and Russia.
Boliche is a Cuban pot roast dish consisting of eye round beef roast stuffed with ham browned in olive oil simmered in water with onions until the meat is soft, and then quartered potatoes added.
Tuwaiq Palace

Tuwaiq Palace or Towaiq Palace is a building in the Diplomatic Quarter district of Riyadh, Saudi Arabia, which hosts government functions, state receptions, and cultural festivals that introduce Saudi arts and customs to the international community. Named after the nearby Tuwaiq mountain, it was built in 1985 by OHO Joint Venture, a team composed of Frei Otto, Buro Happold, and Omrania. Tuwaiq Palace won the Aga Khan Award for Architecture for the design in 1998.
After an international competition in 1981, Omrania and Associates in association with Frei Otto and Buro Happold were awarded the design and site supervision of what was then called the Diplomatic Club.
The Tuwaiq Palace is a response to the unique opportunities presented by the site, a design worthy of the majestic promontory site overlooking the sweeping Wadi Hanifeh below. The building's design features a curving, 800-meter-long “Living Wall” that wraps around a lush garden, with five projecting tensile (tent) structures providing shade along the wall.
At the heart of the concept is the need for physical protection from the environment in contrast to the desire to view the unique panorama available from the site. The concept became one of a series of contrasts: light and heavy, garden and desert, modern and traditional technology, openness and solidity.
The Tuwaiq Palace contains 24,000 square meters of recreational, social, dining, banqueting, conference and accommodation functions. Such diverse functions as a tenpin bowling alley, crèche, billiards, library, secretariats and hotel rooms are combined with the usual club facilities of swimming, tennis, squash, sauna, exercise, lounges, social rooms and formal and informal dining. All technical, mechanical and staff-related functions to support such a facility are included within the palace.
Architectural historian and critic Chris Abel, a visiting professor at Ulster University Belfast, described Tuwaiq Palace as "a hybrid of mixed materials and techniques... creating a powerful fusion of traditional forms and modern technologies, carefully set into the desert landscape on the edge of the city."
24°41′18″N 46°37′10″E﻿ / ﻿24.688463°N 46.619539°E﻿ / 24.688463; 46.619539
Saint-Jean

Saint Jean pe Saint-Jean zo un anv-lec'h gallek, stank e Bro-C'hall, e Savoia hag e Kebek, hag a glot gant Sant-Yann e Breizh. Dont a ra an anv eus an abostol Sant Yann Avielour.
Sant-Yann eo an anv brezhonek ar c'humunioù-mañ e Breizh :
Hent-houarn Bourc'hnevez-Raez Les Sables-d'Olonne

Al linenn Bourc'hnevez-Raez – Les Sables-d'Olonne a oa ul linenn hent-houarn etre Bourc'hnevez-Raez e Bro-Naoned hag e departamant al Liger-Izelañ e Breizh ha Les Sables-d'Olonne e departamant Vande e Bro-C’hall.
François de La Rocque

Marie Jean François de La Rocque de Séverac, pe koronal de La Rocque, bet ganet d'ar 6 a viz Here 1885 en Oriant hag aet da Anaon d'an 28 a viz Ebrel 1946 e Pariz, a oa ur milour, ur politikour hag un harzour gall.
Er bloavezhioù tregont e voe un den a bouez er politikerezh gall dre ma renas ar gevredigezh Croix-de-feu betek 1936 ha, da-heul, ar Parti social français (PSF) betek ma'z eas da get e 1940.
Bara-chokolad

Ur varaenn-chokolad zo ur gouign giz Vienna graet gant toaz go feilhennet, heñvel ouzh hini ar c'hornegennoù, en-dro d'ur varrenn chokolad du pe ziv.
Ijinet e voe gant an Aostrianed August Zang (1807-1888) hag Ernest Schwarzer. En em staliañ a rejont e Pariz e 1837 evit gwerzhañ o c'houignoù, en o zouez kornegennoù ha bara-chokolad, en o Boulangerie viennoise lec'hiet 92 straed Richelieu.
E deroù an XX kantved e voe tapet ar pleg d'ober ar bara-chokolad gant toaz feilhennet e-lec'h toaz brioch.
Gwerzhet e vez ar bara-chokolad er baraerezhioù hag ar gourmarc'hadoù peurvuiañ.
Klasker-bara

Ur c'hlasker-bara, pe ur c'hlasker-boued, zo un den paour a vev diwar an aluzen. Goulenn a ra arc'hant, boued, bod pe traoù all, digant tud all.
Alies e weler klaskerien-vara, er c'hêrioù bras, o kestal war-bouez un tas, un tog pe ur voest vihan, pe c'hoazh oc'h astenn o dorn, da gaout un nebeud gwenneien.
E Breizh, ha dreist-holl e Breizh-Izel, e oa ur plas a bouez gant ar glaskerien-vara e kevredigezh an amzer gozh, ha betek an XIX kantved. Kas a raent keleier a di da di, war ar maez, dibunañ a raent kontadennoù ha kanaouennoù, ha gallout a raent mont da birc'hirinañ e-lec'h an dud a roe an aluzen dezho.
Jewish mysticism

Academic study of Jewish mysticism, especially since Gershom Scholem's Major Trends in Jewish Mysticism (1941), draws distinctions between different forms of mysticism which were practiced in different eras of Jewish history. Of these, Kabbalah, which emerged in 12th-century southwestern Europe, is the most well known, but it is not the only typological form, nor was it the first form which emerged. Among the previous forms were Merkabah mysticism (c. 100 BCE – 1000 CE), and Ashkenazi Hasidim (early 13th century) around the time of the emergence of Kabbalah.
Kabbalah means "received tradition", a term which was previously used in other Judaic contexts, but the Medieval Kabbalists adopted it as a term for their own doctrine in order to express the belief that they were not innovating, but were merely revealing the ancient hidden esoteric tradition of the Torah. This issue has been crystalized until today by alternative views on the origin of the Zohar, the main text of Kabbalah, attributed to the circle of its central protagonist Rabbi Shimon Bar Yochai in the 2nd century CE, for opening up the study of Jewish Mysticism. Traditional Kabbalists regard it as originating in Tannaic times, redacting the Oral Torah, so do not make a sharp distinction between Kabbalah and early Rabbinic Jewish mysticism. Academic scholars regard it as a synthesis from the Middle Ages, when it appeared between the 13th-15th centuries, but assimilating and incorporating into itself earlier forms of Jewish mysticism, possible continuations of ancient esoteric traditions, as well as medieval philosophical elements.
The theosophical aspect of Kabbalah itself developed through two historical forms: "Medieval/Classic/Zoharic Kabbalah" (c.1175 – 1492 – 1570), and Lurianic Kabbalah (1569 – today) which assimilated Medieval Kabbalah into its wider system and became the basis for modern Jewish Kabbalah. After Luria, two new mystical forms popularised Kabbalah in Judaism: antinomian-heretical Sabbatean movements (1666 – 18th century), and Hasidic Judaism (1734 – today). In contemporary Judaism, the only main forms of Jewish mysticism which are practiced are esoteric Lurianic Kabbalah and its later commentaries, the variety of schools of Hasidic Judaism, and Neo-Hasidism (incorporating Neo-Kabbalah) in non-Orthodox Jewish denominations.
Two non-Jewish syncretic traditions also popularized Judaic Kabbalah through their incorporation as part of general Western esoteric culture from the Renaissance onwards: theological Christian Cabala (c. 15th – 18th century) which adapted Judaic Kabbalistic doctrine to Christian belief, and its diverging occultist offshoot Hermetic Qabalah (c. 19th century – today) which became a main element in esoteric and magical societies and teachings. As separate traditions of development outside Judaism, drawing from, syncretically adapting, and different in nature and aims from Judaic mysticism, they are not listed on this page.
List of Christian mystics

Christian mysticism refers to the development of mystical practices and theory within Christianity. It has often been connected to mystical theology, especially in the Roman Catholic and Orthodox Christianity (both the Eastern Orthodox and Oriental Orthodox traditions).
The attributes and means by which Christian mysticism is studied and practiced are varied. They range from ecstatic visions of the soul's mystical union with God to simple prayerful contemplation of Holy Scripture (i.e., Lectio Divina).
The experiences of mystics are often framed within theological approaches to God, such as Quietism, Pietism, etc.; therefore, in order to aid in the understanding of Christian mysticism, this list includes some philosophers, theologians, anonymous theological books, religious groups and movements whose ideas and practices have had an influence on Christian mystics and the Christian mystical experience.
Tapgol Park

Tapgol Park (Korean: 탑골 공원), formerly Pagoda Park, is a public park located at 99 Jongno, Jongno District, Seoul, South Korea. It is 1.50561 ha (3.7204 acres) in area. The park was previously known as Pagoda Park until May 28, 1992.
It is served by Jongno 3-ga Station on Lines 1, 3 and 5 of the Seoul Subway.
This park was once the site of the 15th-century Buddhist temple Wongaksa. The word tap means "pagoda", and the park gets its name from the Wongaksa Pagoda, a 10 storied stone pagoda (National Treasure No.2) located in the park. It did not become a park until 1897, when it was organized as a garden via the proposal of John McLeavy Brown, an Irish advisor to King Gojong.
One of the monuments in the park is the Monument of Wongaksa built in 1471 to record the founding of Wongaksa (temple) in 1465. On the front is an inscription composed by Kim Suon with the calligraphy done by Seong Im. On the back is found an inscription composed by Seo Geo Jeong with the calligraphy done by Jeong Nam Jong. The turtle shaped base is constructed from granite and the body is cut from marble. The monument measures 1.3 meters/4.3 feet wide and stands 4.9 meters/16.2 feet in height. Two elaborately carved intertwined dragons rising toward the sky holding a Buddhist gem reside on the top of the monument. Monument of Wongaksa is Treasure #2.
Tapgol Park is historically important as the site of the origin of the March First Movement 1919, an important part of the Korean independence movement as the first location for the reading of the Proclamation of Independence. There are a number of bas-relief statues representing Korean national heroes, as well as a monument to independence movement.
Appearance in K -Drama
The park is also briefly featured in Squid Game Season 2 episode 1 “Bread and Lottery.” In the scene, the recruiter passes out lottery tickets and bread to the homeless there before stamping down the remaining bread. This contrasts the ideals of the Proclamation of Independence against the lived reality of modern day Korea.
37°34′16.00″N 126°59′18.56″E﻿ / ﻿37.5711111°N 126.9884889°E﻿ / 37.5711111; 126.9884889
Miscellaneous Symbols

Miscellaneous Symbols is a Unicode block (U+2600–U+26FF) containing glyphs representing concepts from a variety of categories: astrological, astronomical, chess, dice, musical notation, political symbols, recycling, religious symbols, trigrams, warning signs, and weather, among others.
The Miscellaneous Symbols block contains 83 emoji: U+2600–U+2604, U+260E, U+2611, U+2614–U+2615, U+2618, U+261D, U+2620, U+2622–U+2623, U+2626, U+262A, U+262E–U+262F, U+2638–U+263A, U+2640, U+2642, U+2648–U+2653, U+265F–U+2660, U+2663, U+2665–U+2666, U+2668, U+267B, U+267E–U+267F, U+2692–U+2697, U+2699, U+269B–U+269C, U+26A0–U+26A1, U+26A7, U+26AA–U+26AB, U+26B0–U+26B1, U+26BD–U+26BE, U+26C4–U+26C5, U+26C8, U+26CE–U+26CF, U+26D1, U+26D3–U+26D4, U+26E9–U+26EA, U+26F0–U+26F5, U+26F7–U+26FA and U+26FD.
The block has 166 standardized variants defined to specify emoji-style (U+FE0F VS16) or text presentation (U+FE0E VS15) for the following 83 base characters: U+2600–U+2604, U+260E, U+2611, U+2614–U+2615, U+2618, U+261D, U+2620, U+2622–U+2623, U+2626, U+262A, U+262E–U+262F, U+2638–U+263A, U+2640, U+2642, U+2648–U+2653, U+265F–U+2660, U+2663, U+2665–U+2666, U+2668, U+267B, U+267E–U+267F, U+2692–U+2697, U+2699, U+269B–U+269C, U+26A0–U+26A1, U+26A7, U+26AA–U+26AB, U+26B0–U+26B1, U+26BD–U+26BE, U+26C4–U+26C5, U+26C8, U+26CE–U+26CF, U+26D1, U+26D3–U+26D4, U+26E9–U+26EA, U+26F0–U+26F5, U+26F7–U+26FA and U+26FD.
The Miscellaneous Symbols block has two emoji that represent people or body parts. They can be modified using U+1F3FB–U+1F3FF to provide for a range of human skin color using the Fitzpatrick scale:
Additional human emoji can be found in other Unicode blocks: Dingbats, Emoticons, Miscellaneous Symbols and Pictographs, Supplemental Symbols and Pictographs, Symbols and Pictographs Extended-A and Transport and Map Symbols.
In Unicode 1.0 (1991) the same block was named Miscellaneous Dingbats (not to be confused with current "Dingbats" block, which was then renamed to "Zapf Dingbats").
The following Unicode-related documents record the purpose and process of defining specific characters in the Miscellaneous Symbols block:
AFC Dunărea Călărași

Asociația Fotbal Club Dunărea 2005 Călărași, cunoscut sub numele de Dunărea Călărași, sau pe scurt Călărași, este un club de fotbal profesionist din Călărași, România, care evoluează în prezent în Liga a III-a.
În sezonul 1988-1989, Dunărea a evoluat în Divizia B.
În sezoanele 1995-1996, 1996-1997, 1997-1998, Dunărea a evoluat în Liga a II-a. În sezonul 1997-1998, Dunărea a colaborat cu formația Dinamo București, antrenorul principal a fost Valeriu Petrescu, președintele Consiliului de Administrație a fost edilul municipalității Nicolae Dragu, iar președintele clubului a fost Sima Constantin. Principalii finanțatori ai echipei au fost primăria și consiliul local.
Cea mai bună performanță a echipei a fost înregistrată în Cupa României, ediția 1991-1992. Din postura unei divizionare C, Dunărea Călărași avea să atingă faza sferturilor de finală, fiind eliminată de FC Politehnica Timișoara (Div. A) după 1-0 în turul de la Călărași și 0-2 în returul de la Timișoara. De altfel, în acea ediție, Politehnica Timișoara avea să joace finala cupei cu Steaua București. Până în faza sferturilor, Dunărea Călărași avea să elimine, în faza 16-imilor de finală, pe Gloria Bistrița (Div. A), scor 3-2 și în faza optimilor de finală, pe ASA Târgu Mureș, de asemenea divizionară A la acea vreme, cu scorul de 2-1.
În sezonul 2015-2016, Dunărea Călărași a fost aproape de o promovare istorică în Liga I. Călărășenii au învins cu scorul de 3 - 1 pe UTA Arad pe stadionul Ion Comșa, dar au pierdut în retur cu 4 - 1, ratând astfel barajul cu FC Voluntari.
Echipa evoluează pe Stadionul Ion Comșa din Complexul Sportiv al Tineretului, stadion cu o capacitate de 14.000 de locuri.
În sezonul 2017-2018, Dunărea Călărași a promovat pentru prima dată în istoria clubului în Liga 1 cu Dan Alexa antrenor principal. Însă Dunărea a rezistat doar 1 sezon în Liga 1 , terminând sezonul 2018-2019 pe locul 13 .
Liga a II-a
Liga a III-a
Cupa României
poz=A}}Wikidata/sfârșit}}
FCM Dunărea Galați

Dunărea Galați a fost un club de fotbal din municipiul Galați. Clubul a fost înființat în 1923 și de-a lungul timpului a avut diverse denumiri: FCM Galați, Dunărea CSU Galați, Gloria CFR Galați, Constant CFR Galați și Dunărea Galați. În anul 2014 clubul s-a desființat din cauza problemelor financiare.
În Liga I (Divizia A) Dunărea Galați a avut 5 prezențe. Deși a petrecut puține sezoane în prima ligă, echipa a obținut câteva rezultate memorabile (2-1 cu Dinamo București în 1975, 1-0 cu Rapid București în 1977, 2-0 cu Dinamo București în 1980, 3-1 cu Steaua București în 1983).
Echipa se poate mândri cu lansarea pe scena fotbalului românesc a unor jucători de mare valoare cum ar fi Costel Orac, Mihail Majearu, Ionel Chebac, Alexandru Bourceanu, Tudorel Stoica sau Dănuț Lupu.
Stadionul Dunărea cu capacitatea de 23000 locuri, 7000 fiind pe scaune, este cel mai mare din Galați.
SCM Dunărea Giurgiu

Sport Club Municipal Dunărea Giurgiu, cunoscut ca Dunărea Giurgiu, este un club românesc de fotbal cu sediul în orașul Giurgiu, județul Giurgiu și care evoluează în prezent în Liga a III-a, al treilea eșalon al sistemului de ligi al fotbalului românesc.
Echipa a fost înființată în 1948 și până în vara anului 2010 a fost cunoscută sub numele de Dunărea Giurgiu. Apoi a fost redenumită Astra Giurgiu II după ce a fost cumpărată de Ioan Niculae, proprietarul echipei de Liga I Astra Giurgiu. În vara anului 2012, clubul a fost dizolvat după ce proprietarul său a decis să reducă cheltuielile. Apoi clubul a fost refondat în vara lui 2013 sub numele de CSM Dunărea Giurgiu.
George Szirtes

George Szirtes (n. 29 noiembrie 1948, Budapesta, Ungaria) este un poet, traducător și profesor britanic de origine maghiară, membru al Societății Regale de Literatură a Marii Britanii, laureat cu numeroase premii și distincții pentru activitatea sa artistică. Deși poet de limbă engleză, prin traducerile sale George Szirtes este și un promotor al literaturii țării sale natale, Ungaria.
Se naște la Budapesta în 1948. Ca urmare a Revoluției din țara sa natală, în 1956 părinții săi părăsesc Ungaria, stabilindu-se la Londra, ca refugiați. Astfel, de la vârsta de opt ani, George Szirtes trăiește în Anglia, care îi devine a doua patrie. Își petrece restul copilăriei la Londra și studiază Artele Frumoase (pictura) la Londra și la Leeds. Începe să publice poezii în revistele britanice în 1973 și debutează editorial în anul 1979, cu volumul de poezii The Slant Door, care primește un premiu literar în anul următor. Continuă să publice constant volume de poezie, primind numeroase premii pentru opera literară proprie. Devine membru al Societății Regale de Literatură a Marii Britanii în 1982. De asemenea colaborează la radio BBC și la televiziune. Are și o bogată activitate publicistică, colaborând cu poezii și eseuri în numeroase publicații străine, printre care și România literară. Revăzând Ungaria în 1984 (pentru prima dată după exil), începe o prolifică activitate de traducător de literatură, efectuând numeroase traduceri literare din maghiară în engleză, multe nominalizate sau recompensate cu premii de gen. A primit mai multe distincții britanice și ungare. Este căsătorit cu pictorița britanică Clarissa Upchurch și are doi copii. Locuiește în Wymondham, Norfolk, și predă la Norwich School of Art and Design.
Sarmați

Sarmații (lat. Sarmatae) erau un grup de triburi nomade iranice din antichitate, care au existat din secolul al V-lea î.Hr. și până în secolul al IV-lea d.Hr. La apogeul extinderii teritoriale au ocupat stepele dintre Volga, Caucaz și gurile Dunării.
Originari din partea centrală a stepei euroasiatice, sarmații erau una dintre culturile scitice în sens larg. Sarmații au fost menționați mai întâi de Herodot și Hipocrate, fiind pe atunci aflați încă la răsărit de Don. Ei au început să migreze spre vest în jurul secolelor al IV-lea și al V-lea î.Hr., ajungând să-i domine pe sciții, cu care erau înrudiți îndeaproape, în jurul anului 200 î.Hr. Pe timpul lui Augustus ei apar pe la gurile Dunării. Triburi izolate de sarmați apar și în Dacia: iazigii – între Dunare și Tisa și roxolanii – în zona Moldovei, în sec. al II-lea și al III-lea d. Hr.
Sarmații sunt descriși ca popor războinic, buni călăreți și buni arcași. În secolul al III-lea d.Hr stăpânirii lor asupra stepei nord-pontice i s-a pus capăt de către goți. În timpul invaziilor hunice mulți dintre sarmați s-au alăturat goților și altor triburi germanice (vandali) și au început să colonizeze Imperiul Roman de Apus.
Au existat mai multe triburi sarmate: iazigii, alanii, roxolanii ș.a. În secolul al XIV-lea, alanii, la rândul lor, s-au împărțit în mai multe ramuri printre care iașii, stabiliți în zona Moldovei, unde au lăsat numele lor orașului Iași. Urmașii alanilor au supraviețuit în Caucazul de Nord, unde locuiesc în republica autonomă Osetia de Nord-Alania.
Cronicarii bizantini au dat denumirea de „sarmați” și altor popoare care au locuit ulterior la nord de Marea Neagră: popoare asiatice (mongolice) sau slave, din care coboară o parte dintre ruși și ruteni.
Savantul englez Harold Walter Bailey considera numele sarmaților provenind din rădăcina avestică sar- (a se mișca brusc). Oleg Trubaciov vedea originea sa în limba indo-ariană *sar-ma(n)t (bogat în femei, condus de femei). Ideea că numele ar deriva de la cuvântul grecesc pentru șopârlă (sauros) este aproape sigur nefondată.
Sarmația era țara locuită de sarmați; după Ptolemeu Sarmația europeană ținea din Germania și Dacia până la Don, iar Sarmația asiatică de la Don până la Volga.
Aceasta este o denumire dată de paleo-geografi unei întideri de ape care corespundea aproximativ cu Sarmația, dar care este cu mult anterioară sarmaților istorici, devreme ce a dispărut acum mai bine de 100.000 ani. Această mare cuprindea actualele mări Neagră, Caspică și Aral, precum și câmpiile dintre ele.
Olt (river)

The Olt (Romanian and Hungarian; German: Alt; Latin: Aluta or Alutus, Turkish: Oltu, Ancient Greek: Ἄλυτος Alytos) is a river in Romania. It is 615 km (382 mi) long, and its basin area is 24,050 km (9,290 sq mi). It is the longest river flowing exclusively through Romania. Its average discharge at the mouth is 174 m/s (6,100 cu ft/s). It originates in the Hășmaș Mountains of the eastern Carpathian Mountains, near Bălan, rising close to the headwaters of the river Mureș. The Olt flows through the Romanian counties of Harghita, Covasna, Brașov, Sibiu, Vâlcea, and Olt. The river was known as Alutus or Aluta in Roman antiquity. Olt County and the historical province of Oltenia are named after the river.
Sfântu Gheorghe, Râmnicu Vâlcea and Slatina are the main cities on the river Olt. The Olt flows into the Danube river near Turnu Măgurele.
The main cities along the river Olt are Miercurea Ciuc, Sfântu Gheorghe, Făgăraș, Râmnicu Vâlcea and Slatina.
The Olt passes through the following communes, from source to mouth: Bălan, Sândominic, Tomești, Cârța, Dănești, Mădăraș, Racu, Siculeni, Ciceu, Miercurea Ciuc, Sâncrăieni, Sântimbru, Sânsimion, Tușnad, Băile Tușnad, Bixad, Micfalău, Malnaș, Bodoc, Ghidfalău, Sfântu Gheorghe, Ilieni, Prejmer, Hărman, Vâlcele, Bod, Feldioara, Hăghig, Măieruș, Belin, Apața, Aita Mare, Ormeniș, Baraolt, Augustin, Racoș, Hoghiz, Ungra, Comăna, Părău, Șercaia, Mândra, Făgăraș, Beclean, Voila, Viștea, Ucea, Arpașu de Jos, Cârța, Porumbacu de Jos, Avrig, Racovița, Tălmaciu, Turnu Roșu, Boița, Câineni, Racovița, Brezoi, Călimănești, Dăești, Bujoreni, Râmnicu Vâlcea, Budești, Mihăești, Galicea, Băbeni, Ionești, Olanu, Drăgoești, Orlești, Dobroteasa, Prundeni, Vulturești, Verguleasa, Drăgășani, Voicești, Teslui, Grădinari, Strejești, Curtișoara, Pleșoiu, Găneasa, Olt, Slatina, Slătioara, Milcov, Piatra-Olt, Brâncoveni, Ipotești, Osica de Sus, Coteana, Fălcoiu, Mărunței, Drăgănești-Olt, Fărcașele, Stoenești, Dăneasa, Gostavățu, Sprâncenata, Băbiciu, Scărișoara, Rusănești, Cilieni, Tia Mare, Izbiceni, Lunca, Giuvărăști and Islaz.
The following rivers are tributaries of the river Olt (from source to mouth):
For supply of drinking water and water for irrigation and for the production of hydroelectricity, 44 reservoirs have been built in the Olt river basin. There are 24 reservoirs for hydropower on the river Olt itself, and three on its tributary Lotru. There are hydropower plants at (from source to mouth) Voila, Viștea, Arpaș, Scoreiu, Avrig, Gura Lotrului, Turnu, Călimănești, Dăești, Râmnicu Vâlcea, Râureni, Govora, Băbeni, Ionești, Zăvideni, Drăgășani, Strejești, Arcești, Slatina, Ipotești, Drăgănești, Frunzaru, Rusănești and Izbiceni. The total energy production of the 43 hydropower plants in the Olt basin was 2,980 GWh in 1996.
Ialomița (river)

The Ialomița (Romanian: râul Ialomița [ˈjalomitsa] ) is a river of Southern Romania. It rises from the Bucegi Mountains in the Carpathians. It discharges into the Borcea branch of the Danube in Giurgeni. It is 417 km (259 mi) long, and its basin area is 10,350 km (4,000 sq mi). Its average discharge at the mouth is 45 m/s (1,600 cu ft/s). Ialomița County takes its name from this river.
The upper reach of the river is sometimes known as Valea Obârșiei or Obârșia Ialomiței.
The following localities are situated along the river Ialomița, from source to mouth: Moroeni, Pietroșița, Fieni, Pucioasa, Doicești, Aninoasa, Târgoviște, Răzvad, Comișani, Băleni, Finta, Cojasca, Poienarii Burchii, Fierbinți-Târg, Dridu, Urziceni, Manasia, Alexeni, Ion Roată, Sfântu Gheorghe, Balaciu, Căzănești, Ciochina, Andrășești, Perieți, Slobozia, Cosâmbești, Bucu, Sudiți and Țăndărei.
The largest cities along the Ialomița are Târgoviște and Slobozia.
The following rivers are tributaries to the river Ialomița (from source to mouth):
The Naparis River, mentioned in Histories Book 4, is likely the modern Ialomița. The Naparis was one of five Scythian Rivers listed by Herodotus which began in Scythia and fed into the Danube.