davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
සාගර

භෞතික හා ජීව විද්‍යාත්මක කලාප තත්ව පාදක කොට ගෙන සමුද්‍ර කලාප ගණනාවකට බෙදා ඇත. සියලු විවෘත සමුද්‍ර කලාප අන්තර්ගත වන්නේ සාමුද්‍රික කලාපවලටයි. ආලෝක සුලභතාව හා ගැඹුර පදනම් කොට ගෙන එය තවත් උපකොටස්වලට බෙදා වෙන් කළ හැක. 200 m සිට මතුපිට මට්ටම දක්වා සමුද්‍රය ප්‍රකාශ කලාපයෙන් ආවරණය වේ. මෙය වඩාත් සුලභව ප්‍රභාසංස්ලේෂණය සිදු වන කාලාපයි. එබැවින් ජෛව විවිධත්වය අධිකතම කලාපයද වේ. ශාක ප්‍රභාසංස්ලේෂණයෙන් පමණක් නොනැසී පැවතිය හැකි බැවින් මෙයට වඩා පහළ පවතින ඕනෑම ජීවයක් පාවෙන ද්‍රව්‍ය මත යැපීම හෝ (සමුද්‍රහිම බලන්න) වෙනත් ප්‍රාථමික ප්‍රභවයක් සොයාගැනීම සිදු කළ යුතුය. අප්‍රකාශ කලාපයේදී මීටර් 200 ට වඩා ගැඹුරු තාප ජලධාරා ලෙස මෙය සුලභව දැක ගත හැක. ප්‍රකාශ කලාපයේ සාමුද්‍රික කලාපය අපිසාමුද්‍රික කලාපය නම් වේ. ප්‍රකාශ කලාපයේ සාමුද්‍රික කලාපය තිරස්ව එකිනෙකට වෙන්වූ තවත් කලාපවලට බෙදිය හැකිය. ඉහළම කලාපය මධ්‍ය සාමුද්‍රික කලාපයයි. එහි පහළ කෙළවර 120C ක උෂ්ණත්ව මට්ටමේ පවතී. ඝර්ම කලාපීයව මීටර් 700 හා 1000 අතර මෙය පවතී. මෙයට පසුව 100C හා 4 අතර හෝ මීටර් 700 හෝ 1000 අතර මීටර් 2000 හෝ 4000 අතර පවතින අවසාගරික කලාපය හමුවේ. අගාත තැන්නේ ඉහළ පවතින්නේ අගාධ සමුද්‍රයයි. එහි පහළ කෙළවර මීටර් 6000 පමණ මට්ටමේ ඇත. මීටර් 6000 සිට 10000 දක්වා ගැඹුරුම සාගර කලාපය පවතී. එය සාගර කලාපය අගල් දක්වා දිවෙන අතර හැඩල් සාමුද්‍රික කලාපය ලෙස හැඳින්වේ.
සාමුද්‍රික ප්‍රකාශ කලාප අතර මිතෙලවාසී ප්‍රකාශ කලාප පවතී. මේවා ගැඹුරුම කලාප තුනට වගකියයි. ආගාධික කලාපය මහාද්වීපික බෑවුම ආවරණය කරන අතර මීටර් 4000 ක පමණ ඉහළකට පවතී. අගාධ කලාපය මීටර් 4000 සිට 6000 දක්වා අගාධ තැන්න ආවරණය කරයි. හැඩල් සාමුද්‍රික කලාපය හමුවන සාගරික අගල් දක්වා පැතිර පවතී. සාගරික කලාපයද උපකලාප දෙකකට බෙදිය හැකිය. එනම් නොගැඹුරු දියඹ හා සාමුද්‍රික කලාපයයි. නොගැඹුරු දියඹ ජලස්කන්ධය මහාද්වීපික ගල්පරවලට ඔබ්බෙහි සෘජුව වටලන අතර මුළුමනින්ම විවෘත ජලය අන්තර්ගත කර ගනී. මීට පරස්පරව චීරස්ථ කලාපය ඉහඵළ හා පහල උදමු අතර කලාපය එනම් දියඹ හා භෞමික තත්ත්ව අතර ආන්තරික ප්‍රදේශය පිළිබිඹු කරයි. කලාපයේ තත්ත්වයන්ට උදම් මට්ටම් බලපාන කලාපය වන බැවින් එය අන්තර් උදම් කලාපය ලෙසද හැඳින්වේ.
සාගරික කාලගුණයේ වඩාත් චමත්කාර ජනක ආකාරයක් නම් ඝර්ම කලාපීය වාසුලි වේ. (ටයිපූන් හෙවත් කුණාටු වශයෙන් ද ඇතිවන පද්ධතිය මත හැඳින්වේ) සමුද්‍ර තරංග පෘථිවි දේශගුණයට දැඩිව බලපෑම් කරන්නේ උණුසුම් හෝ ශීත සුළං සහ වර්ෂණය වෙරළ බඩ කලාපයට පරිණාමණයෙනි. ඒව‍ා භූමිය තුළ සුළං මගින් වහණය කෙරේ. ඇන්ටාටික් මහාද්වීපය වටා ඇති ඇන්ටාටිකා පරිධ්‍රැවක තරංග සමුද්‍ර කිහිපයක තරංග ගොණු කරන අතර ප්‍රදේශයේ දේශගුණයට බලපෑම් ඇති කරයි.
මහ ඔය

මහ ඔය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ සබරගමුව පළාතේ පිහිටා ඇති ප්‍රධාන ඇල මාර්ගයකි. එය ආසන්න වශයෙන් කිලෝ මිටර් 134 ක(සැතපුම් 83) පමණ දිගකින් යුක්ත වේ. එය පළාත් හතරක දිස්ත්‍රික්ක පහක් හරහා ගලා බසී. ජල මුලාශ්‍ර 14 ක් මගින් මහා ඔය පෝෂිත වේ. මිලියනයකට වඩා වැඩි පිරිසකට මහා ඔය මගින් සෙත සැලසේ.
එහි ජල පෝෂක ප්‍රදේශ සදහා වසරකට ආසන්න වශයෙන් ඝන මීටර් මිලියන 3644ක වර්ෂාපතනයක් ලැබෙන අතර, සහ ඉන් ආසන්න වශයෙන් සියයට තිස් හතරක පමණ ජල ප්‍රමාණයක් මුහුදට ළඟාවේ.
පුස්සැල්ලාව

පුස්සැල්ලාව මහනුවර දිස්ත්‍රික්කයෙහි පිහිටා ඇති නගරයකි. පුරාවෘත්තයන්ට අනුකූලව ගම්පොල රාජධානියෙහි රජවරු පුස්සැල්ලාව සහ කොත්මලේ අවට පිහිටි මෙම භූමි ප්‍රදේශය සතුරන් ගෙන් සැඟවී සිටිම සඳහා උපයෝගී කොටගෙන ඇත. පසු කාලීනව මෙම ළඟාවීමට අපහසු භූමි ප්‍රදේශය ලෝකප්‍රකට තේ වගාවක් බවට පරිවර්තනය විය. කන්ද උඩරට ප්‍රදේශයෙහි, ගම්පොල නගරයෙහි සිට කි.මි 16 දුරින් නුවර එළිය මාර්ගයෙහි පුස්සැල්ලාව නගරය පිහිටා ඇත.
මෙම භුමි ප්‍රදේශය අඩි 2,800 පමණ උසකින් යුක්ත වන අතර මෙම භූ විෂමතාවය හේතුකොටගෙන පුස්සැල්ලාව නගරය සිසිල් දේශගුණයට උරුමකම් කියන අතරම සන්ධ්‍යා කාලයෙහිදි මීඳුමෙන් වැසී ගනි. පුස්සැල්ලාව නිවාඩු නිකේතනය ආදි කාලීනව රම්බොඩ හරහා වැටෙන දුෂ්කර කඳුකර මාර්ගය ඔස්සේ නුවර එළිය බලා ගමන් කරනා සංචාරකයන්ගෙ සුප්‍රසිද්ධ නැවතුම්පොළක්ව පැවතුනි. මෙම නගරය ආශ්‍රිතව සංචාරකයන්ගේ නෙත් ආකර්ෂණය කරගන්නා වූ දිය දහරා රාශියක් පිහිටා ඇත. පුස්සැල්ලාව නගරයෙහි සුප්‍රසිද්ධ හෝටලයක් පිහිටා ඇති අතර නගරය වටා පිහිටි අනෙකුත් නගරයන්හි ස්ථාපිත කොට ඇති හෝටල් ප්‍රමාණය 12 පමණ වේ.
මෙල්ෆෝර්ට් වතුයාය මෙම භූමි ප්‍රදේශය 1986 හිදී ප්‍රථම වරට ශ්‍රි ලංකාවේ කෝපි වගාව ආරම්භ කිරීම සඳහා එලිපෙහෙලි කරන ලදී. මෙල්ෆෝර්ට් වතුයාය පුස්සැල්ලාව මිටියාවතෙහි පහළ කෙලවරේ නුවර එළිය මාර්ගයට යාබදව පිහිටා ඇත.
හෙල්බොඩ වතුයාය මහනුවර දිස්ත්‍රික්කයෙහි පුස්සැල්ලාව නගරයේ,මහනුවර සිට මෑත කාලීනව තේ වගාවන් බවට පරිවර්තනය වූ ඉපැරණි කෝපි වතු හරහා දිවෙන මාර්ගයෙහි පිහිටා ඇත.මෙම වතුයායෙහි සිට නැරඹූ විට කොත්මලේ අමුණ සහ ඵෛතිහාසික මොණර කඳු වැටිය දර්ශනීය ලෙස දිස්වේ. ප්‍රථම වතු යාය(කෝපී කර්නල් බර්ඩ් විසින් ගම්පොල නගරයට යාබදව පිහිටුවා ඇති අතර පසුව පුස්සැල්ලාව දක්වා විහිදුනි.මෙම වතුයාය 1976 හිදී JEDB විසින් පවරා ගන්නා තෙක්ම එංගලන්තයේ Duff Estate Co. Ltd. Of England සතුව පැවති අතර පාලන කටයුතු මෙහෙයවනු ලැබුවේ George Steuart & Co. Ltd විසිනි.හෙල්බොඩ වතුයාය 1992 මැද භාගයේදි නිදහස් ලංකා සමාගම විසින් පවරා ගනු ලැබූහ.
රොත්ස්චයිල්ඩ් වතුයාය අක්කර 2000 කින් සමන්විත මෙම වතුයාය සම්පූර්ණත්වය සහ කාර්යක්ෂමතාවය සම්බන්ධයෙන් ප්‍රසිද්ධියක් ඉසිලූ අතරම අනෙකුත් වතුයායන් සඳහා පූර්වාදර්ශයක් විය. රොත්ස්චයිල්ඩ් තේ වසර විසිපහක් මුලුල්ලේම ගුණාත්මක බව අතින් ඉතා ඉහල ස්ථානයක රැඳී පවතී. (සිලෝන් තේ ඉතිහාසය)
සෝගම වතුයාය
සැන්ක්වාර් වතුයාය
නිව් පීකොක් වතුයාය
ඩෙල්ටා වතුයාය පුස්සැල්ලාව වතුයාය සතු සමාගමකි.
පුස්සැල්ලාව නගරයෙහි විවිධ භාණ්ඩ මිලදී ගැනිම සඳහා පහසුකම් පවතී. පුස්සැල්ලාවෙහි වඩාත්ම ප්‍රසිද්ධියක් උසුලන ව්‍යාපාරික ස්ථාන අතුරින් කිහිපයක් මෙසේය, එම්. ඒ තේවරය පිල්ලාය් සහ පුත්‍රයෝ (1931 සිට),රොහන්ස් හාර්ඩ්වෙයාර්, ජේගම් සහ සමාගම,පුෂ්පා ස්ටෝර්ස්, ළමාහේවා ටෙක්ස්ටයිල්ස්, මුස්ලිම් හෝටලය, සිංගර් ප්‍රදර්ශනාගරය.
Tug of War Federation of India

The Tug of War Federation of India (TWFI) is the governing body for tug of war in India. The TWFI was founded by some Indian Armed Forces officers in Ghaziabad, Uttar Pradesh in 1958. The TWFI applied for and received affiliation from the Tug of War International Federation in 1978. The TWFI faced financial issues by 1980, and in the same year, requested that its management be taken over by a Delhi-based sports group. The Federation's new administrative committee was headed by Gautam Kaul (Asiad Jyoti Awardee of the 1982 Asian Games), Hari Shankar Gupta (a youth leader in Delhi) and Madan Mohan (National Youth Awardee). The new management restructured the TWFI and registered it as a society under the Societies Registration Act, 1860 in 1982.
The Indian Railways recognized the TWFI as a national sports federation in September 1999, providing a 75% fare concession to the officials and players of the Federation traveling to tug of war events in India. The TWFI was recognized by the Indian Olympic Association on 23 July 2008.
The TWFI received affiliation from the Asian Tug of War Federation in August 2008. The TWFI has been a full member of the South Asian Tug of War Federation since 2000.
The TWFI had a budget of ₹40 lakh (US$47,000) for expenses in the 2017-18 fiscal year.
The TWFI is active in attempting to spread the sport of tug of war in neighbouring countries. The TWFI helped introduce tug of war in Sri Lanka and Nepal, and also helped establish national federations in those nations. The TWFI is also helping Bangladesh establish a national federation. The TWFI is also in the initial stages of establishing federations in The Maldives Republic, Afghanistan, Iran and Bhutan.
Windlass

The windlass /ˈwɪndləs/ is an apparatus for moving heavy weights. Typically, a windlass consists of a horizontal cylinder (barrel), which is rotated by the turn of a crank or belt. A winch is affixed to one or both ends, and a cable or rope is wound around the winch, pulling a weight attached to the opposite end. The Greek scientist Archimedes was the inventor of the windlass. A surviving medieval windlass, dated to 1360 –1400, is in the Church of St Mary and All Saints, Chesterfield. The oldest depiction of a windlass for raising water can be found in the Book of Agriculture published in 1313 by the Chinese official Wang Zhen of the Yuan Dynasty (fl. 1290–1333).
In a differential windlass, also called a Chinese windlass, there are two coaxial drums of different radii r and r′. The rope is wound onto one drum while it unwinds from the other, with a movable pulley hanging in the bight between the drums. Since each turn of the crank raises the pulley and attached weight by only π(r − r′), very large mechanical advantages can be obtained.
A Spanish windlass is a device for tightening a rope or cable by twisting it using a stick as a lever. The rope or cable is looped around two points so that it is fixed at either end. The stick is inserted into the loop and twisted, tightening the rope and pulling the two points toward each other. It is commonly used to move a heavy object such as a pipe or a post a short distance. It can be an effective device for pulling cars or cattle out of mud. A Spanish windlass is sometimes used to tighten a tourniquet or a straitjacket. A Spanish windlass trap can be used to kill small game. An 1898 report to the US Senate Committee on Foreign Relations about an American vessel captured by a Spanish gunboat described the Spanish windlass as a torture device. One of the captives' wrists were tied together. The captor then twisted a stick in the rope until it tightened and caused the man's wrists to swell.
Saldi Isra

Prof. Dr. Saldi Isra, S.H., MPA (lahia di Paninggahan, Solok, Sumatera Barat, 20 Agustus 1968; umua 56 taun) adolah surang ahli hukum tata nagaro Indonesia, panggiat anti-korupsi, panulih sarato guru basa Universitas Andalas, Padang, Sumatera Barat.
Saldi laia dari pasangan Ismail jo Ratina. Sakola dasar sampai manangah ditempuah di kampuang halamannyo. Salanjuiknya Saldi manyalasaian gala sarjana di Fakultas Hukum Universitas Andalas, Padang jo predikat Summa Cum Laude.
Kudian Saldi maambiak gala Master di Universitas Malaya, Malaysia (2001) sarato meraiah gala Doktor di Universitas Gadjah Mada, Yogyakarta (S3-2009). Pado taun 2010, Saldi dikukuahan sabagai guru basa hukum tata nagaro Universitas Andalas. Salain manjadi direktur Pusat Studi Konstitusi (PUSaKO), kini Saldi-pun giat manulih. Tulisannyo banyak taseba di babagai jurnal sarato media cetak nasional.
Saldi lahia dari pasangan Ismail dan Ratina. Sekolah dasar hinggo menengah ditampuah di kampuang halamannyo. Setelah duo kali gagal Seleksi Penerimaan Mahasiswa Baru (Sipenmaru) pado tahun 1988 dan Ujian Masuk Perguruan Tinggi Negeri (UMPTN) tahun 1989, akhirnyo ia ditarimo di Fakultas Hukum Universitas Andalas, Padang, Sumatera Barat pado tahun 1990. Setelah manjadi Mahasiswa Teladan Berprestasi Utama I Universitas Andalas pado tahun 1994, ia meraih gelar Sarjana Hukum dengan predikat lulus Summa Cum Laude pado tahun yang samo.
Pendidikan jenjang pascasarjana ia tuntaskan dengan meraih gelar Master of Public Administration di Universitas Malaya (2001) dan gelar Doktor di Universitas Gadjah Mada (2009, predikat lulus Cum Laude). Pado tahun 2010, ia dikukuhkan sebagai Guru Besar Hukum Tata Negara Universitas Andalas. Sajak masih berstatus mahasiswa S-1 ia menekuni bidang kepenulisan.
Di sela kegiatannyo sabagai pengajar, Saldi dikenal aktif sabagai penulis baik di berbagai media massa maupun jurnal dalam lingkup nasional maupun internasional. Ribuan karyanyo yang ia tulis sajak masih duduak di bangku mahasiswa membuatnyo dikenal luas di kalangan masyarakat. Tak heran, jiko wajahnyo kerap berseliweran di media massa baik elektronik maupun cetak sabagai narasumber. Ia pun dikenal sabagai Direktur Pusat Studi Konstitusi (PUSaKO) Fakultas Hukum Unand yang memperhatikan isu-isu ketatanegaraan. Tak hanya itu, ia juga terlibat aktif dalam gerakan antikorupsi di Tanah Air. Oleh karena itu, ia dikenal dalam dunia hukum tata negara Indonesia sebagai seseorang yang ‘tumbuh di jalanan’.
Pado tanggal 27 Januari 2017, Mahkamah Konstitusi memberhentikan salah satu hakimnyo, Patrialis Akbar, setelah ia ditangkok dan ditetapkan sabagai tersangka dalam kasus gratifikasi oleh Komisi Pemberantasan Korupsi. Pado tanggal 21 Februari, Presiden Joko Widodo manunjuak sebuah komite untuak mamiliah penggantinyo. Panitia mambuek daftar 45 kandidat dan kamudian mewawancarai 12 kandidat terpilih. Pado tanggal 3 April, komite merekomendasikan tigo kandidat kepada presiden, dan Saldi adolah pilihan pertamo. Beberapa hari kamudian, Jokowi mengumumkan pemilihan Saldi, dan pado tanggal 11 April ia dilantik di Istana Merdeka.
Kota Bogor

Bogor (bahaso Sunda: ᮘᮧᮌᮧᮁ, bahaso Balando: Buitenzorg) adolah sabuah kota nan talatak di provinsi Jawa Barat, Indonesia. Kota iko talatak 59 km di sabalah selatan Jakarta, dan marupokan enklave Kabupaten Bogor. Pado patangahan taun 2022, jumlah panduduak kota Bogor sabanyak 1.099.422 jiwa, jo kapadatan 9.278 jiwa/km². Kota Bogor tadiri ateh 6 kecamatan nan dibagi baliak ateh 68 kelurahan. Bogor tanamo jo gala Kota Hujan, dek mampunyoi curah ujan nan lumayan sangek tinggi. Bahkan kutiko musim paneh pun kota ko ampia salalu ujan pulo.
Pado Abaik Patangahan, kota ko adolah ibukota Karajaan Sunda nan banamo Pakuan Pajajaran. Salamo era kolonial Balando, kota ko banamo Buitenzorg nan aratinyo jo indak ado raso cameh atau aman tantaram. Kota iko bafungsi sabagai kadiaman musim paneh Gubernur Jenderal Hindia Balando. Kota ko marupoan pusek pamarentahan Hindia Balando salamo maso kakuasoan Inggris nan singkek, pado awal abaik ka-19. Di antaro paninggalan Balando nan tanamo di kota ko adolah Istano Presiden jo Kabun Raya Bogor.
Kabupaten Bogor

Kabupaten Bogor (bahaso Sunda: ᮊᮘᮥᮕᮒᮨᮔ᮪ ᮘᮧᮌᮧᮁ) adalah sebuah wilayah kabupaten yang terletak di Provinsi Jawa Barat, Indonesia. Ibu kotanya adalah Kecamatan Cibinong. Kabupaten Bogor berbatasan dengan Kabupaten Lebak di barat, Kabupaten Tangerang, Kota Tangerang Selatan, Kota Depok, Kota Bekasi, dan Kabupaten Bekasi di utara; Kabupaten Karawang dan Kabupaten Purwakarta di timur; Kabupaten Cianjur di tenggara, Kabupaten Sukabumi. Kota Bogor merupakan enklave dari kabupaten ini.
Kabupaten Bogor terdiri atas 40 kecamatan, yang dibagi atas sejumlah desa dan kelurahan. Pusat pemerintahan Kabupaten Bogor terletak di Kecamatan Cibinong, yang berada di sebelah utara Kota Bogor.
Tjaja Bogor

Tjaja Bogor marupoan majalah pers di Kota Bogor, yang batujuan untuak mamajukan panduduak Kota Bogor. Indak hanyo batujuan untuak kamajuan panduduaknyo, namun jugo untuak mandukuang kamajuan ekonomi dan sosial masyarakat. Manabikan majalah Tjaja Bogor ini pun indaklah mudah, yang mano manjadi ujian kepado panduduak Indonesia, tarutamonyo panduduak Bogor dalam manunjuakkan kataguhannyo. Salain itu, Tjaja Bogor pun batujuan untuak mambimbiang rakyat supayo mangikuti perkembangan sosial dan ekonomi bagi kamakmuran bangsa. Dengan prinsip tujuannyo, yang indak akan hanyo mangambaik suaro dari sabalah pihak, dan indak akan dipangaruhi oleh siapo pun, baiak dari kalangan ekonomi ataupun politik sakalipun.
Majalah Tjaja Bogor ini dipimpin oleh Soetjipto, yang manjadi Hoofredaktur, dan alah cukuik dikanal dalam dunio pers. Salain itu, ada pulo pambantua tatap, yakni I.A.Hadi, dan direakturnyo iolah A. Memed. Adopun kantuanyo talatak di Mantena 11 Bogor. Untuak panarbitan partamonyo, dicetak majalah sabanyak 100 eksemplar. Dalam parilisan majalah mingguan partamonyo, pimpinan Tjaja Bogor manuliskan bahwa mereka bakomitmen untuak badiri tagak di jalua jurnalistik, dan majalah ini indak hanyo akan dibagikan di Kota Bogor, malainkan di saluruh daerah Indonesia.
TJAJA BOGOR

Tjaja Bogor marupoan majalah pers di Kota Bogor, yang batujuan untuak mamajukan panduduak Kota Bogor. Indak hanyo batujuan untuak kamajuan panduduaknyo, namun jugo untuak mandukuang kamajuan ekonomi dan sosial masyarakat. Manabikan majalah Tjaja Bogor ini pun indaklah mudah, yang mano manjadi ujian kepado panduduak Indonesia, tarutamonyo panduduak Bogor dalam manunjuakkan kataguhannyo. Salain itu, Tjaja Bogor pun batujuan untuak mambimbiang rakyat supayo mangikuti perkembangan sosial dan ekonomi bagi kamakmuran bangsa. Dengan prinsip tujuannyo, yang indak akan hanyo mangambaik suaro dari sabalah pihak, dan indak akan dipangaruhi oleh siapo pun, baiak dari kalangan ekonomi ataupun politik sakalipun.
Majalah Tjaja Bogor iko dicetak padana pado November 1937, yang dipimpin oleh Soetjipto, yang manjadi Hoofredaktur, dan alah cukuik dikanal dalam dunio pers. Salain itu, ada pulo pambantua tatap, yakni I.A.Hadi, dan direakturnyo iolah A. Memed. Adopun kantuanyo talatak di Mantena 11 Bogor. Untuak panarbitan partamonyo, dicetak majalah sabanyak 100 eksemplar. Dalam parilisan majalah mingguan partamonyo, pimpinan Tjaja Bogor manuliskan bahwa mereka bakomitmen untuak badiri tagak di jalua jurnalistik, dan majalah ini indak hanyo akan dibagikan di Kota Bogor, malainkan di saluruh daerah Indonesia.
Istano Bung Hatta

Istano Bung Hatta atau Gaduang Nagara Tri Arga talatak di pusek Kota Bukittinggi tapeknya di muko taman Jam Gadang. Dulunyo, taun 1946 gaduang iko adolah tampek kadiaman Wakil Presiden Republik Indonesia patamo: Drs. Mohammad Hatta, sasudah itu taun 1947 gaduang iko dijadian sabagai Pusek Pamarintahan Darurek Republik Indonesia. Kini, namo gaduang iko diganti jo Gaduang Istano Bung Hatta untuak manganang jaso Mohammad Hatta sabagai Proklamator Indonesia.
Museum kelahiran Bung Hatta

Museum Kelahiran Bung Hatta adolah museum nan ado di Sumatera Barat. Museum ko talatak di Jalan Soekarno-Hatta No.37 Bukittinggi. Museum kelahiran Bung Hatta ko adolah rumah tampek Bung Hatta lahia. Rumah ko di tagak’an taun 1860-an karano sacaro fungsinyo alah tuo hinggo runtuh taun 1960-an. Tapi ditagak’an baliak 15 Januari 1995 nan dirasmikan wakatu pengenangan hari lahia beliau jo paringatan 50 taun Indonesia Merdeka tanggal 12 Agustus 1995.
Bahan untuak pambuek rumah ko mahabian 266 meter persegi sak dai batuang nan di datangkan dari Batusangkar, 525 meter persegi tadir pariang dari Payakumbuh, 75 meter persegi kayu banio tampuruang dari Muaro Labuah, kayu ruyuang, 1.600 sak simin Indaruang366 meter persegi pasia pasang, 138 meter persegi batu kali dai Padang Tarok, sarato 25.000 buah batubata dai Payakumbuh jo material pandukuang lainnyo.
Di dalam rumah ko baisi tampek tidua kui kuningan dai Inggris, tampek tidua kero hitam, tampek tidua ukia tampek lalok Bung Hatta sarato kursi, meja jo kumpulan foto samo lukiasan nan asanyo dari kaluargo beliau. Rumah ko di bantuak mamanjang, ado tigo batang jambak di bagian muko rumah, batang murbai di muko kapuk di bagian balakang rumah, jo pohon sawo di muko istal. Tanaman pandukuang lainnyo barupo tetehan, bungo kuniang, adam jo hawa, pinang rajo, kaladi aie jo tanaman hias lainnyo. Sacaro umum rumah ko manggambarkan suasana maso dulu tantang teknologi pambangunan rumah sarato situasi jo kehidupan masyarakaik maso lampau khususnyo kehidupan kaluargo Bung Hatta.
Biasonyo wakatu untuak bakunjuang dibukak dari Senin sampai Minggu nan mulainyo jam 08.00 pagi. Untuak uang masuaknyo hanyo sarupo sumbangan nan diagian sacaro sukarela.
Kota Bekasi

Bekasi (pangucapan bahaso Indonesia: [ˈbɛkasi]) adolah kota di Jawa Barat, Indonesia, talatak babatehan lansuang jo timur Jakarta. Kota ko marupokan kota satelit nan tamasuak dalam area Metropolitan Jakarta (Jabodetabek), walau baitu kota ko mampunyoi banyak industri padagangan, bisnis, jo pangolahan nan tanamo. Bekasi marupokan kota tapadek panduduak katigo di Indonesia, jo 2,93 juta panduduak pado area salaweh 210.49 kilometer persegis (81.27 sq mi). Kota Bekasi babatehan lansuang jo Kabupaten Bekasi pado sisi utara jo timurnyo, Kabupaten Bogor jo Depok pado sisi selatan, sarato Jakarta Timur di baratnyo. Kota ko juo marupokan kota satelit Jakarta paliang padek panduduak, dan salah satu tapadek di dunia, sasudah kota Incheon jo Yokohama.
Bekasi adolah salah satu kota tatuo di Indonesia, dan punyo sijarah subagai ibukota Karajaan Tarumanagara. Sangkek maso tu, Bekasi banamo Dayeuh Sundasembawa. Bukti paliang awa iyolah alah ado sajak abaik ka-5 manuruik Batu Basurek Tugu. Sabagai kota unian, banyak area manangah-ateh dikambangkan di Bekasi, langkok jo pusek pabalanjoan, sikolah, rumah sakik, rumah klub, taman aia, jo halte layanan bus ka pusek Jakarta. Banyak juo parusaoan-parusaoan multinasional di siko, nan mamikek banyak ekspatriat untuak tingga di Bekasi (sarupo urang Japang jo urang Korea).
Kecamatan di Kota Bekasi di antaronyo:
Manuruik sensus taun 2010, kecamatan Bekasi Utara marupokan wilayah jo tingkek kapadatan tatinggi di Kota Bekasi, yakni sagadang 12.237 jiwa/km² jo kecamatan Bantar Gebang jo kapadatan 4.310 jiwa/km² manjadi nan tarandah. Samantaro pancari karajo di kota ko didominasi dek tamatan SMA atau sederajat, yakni sakitar 65,6% dari total pancari karajo tadaftar.
Sabagai kawasan unian masyarakaik urban, Bekasi banyak mambangun kota-kota mandiri, di antaronyo Kota Harapan Indah, Kemang Pratama, jo Galaxi City. Salain itu pangambang Summarecon Agung juo mambangun kota mandiri Summarecon Bekasi salaweh 240 ha di kecamatan Bekasi Utara. Sairiang jo maningkeknyo jumlah masyarakaik kelas manangah ka ateh, Bekasi pun gigiah malakukan pambangunan apartemen jo pusek pabalanjoan mewah.
Kota Bekasi mampunyoi 31 Puskesmas nan taseba di wilayahnyo. Salain itu kota Bekasi juo maluncuakan Kartu Bekasi Sehat (KBS) nan dibagikan kapado warga nan kurang mampu. Salain itu ado sajumlah rumah sakik gadang di kota Bekasi sarupo Rumah Sakik Umum Daerah Kota Bekasi jo Rumah Sakik Mitra Keluarga.
Wikidata: Bekasi (city)
Batiah

Batiah maruokan makanan khas Payakumbuh barupo karupuak nan sarupo jo rengginang. Bedanyo talatak pado bahan pambueknyo. Jikok rengginang tabuek dari bareh biaso, batiah tabuek dari katan putiah. Meskipun barasa dari Payakumbuah, batiah dapek basarobok di daerah lain di Sumatra Barat.
Untuak mambuek batiah partamo-tamo bareh katan ditanak sampai masak, sudah tu katan diambiak jadi ukuran nan ketek dan dibuek jadi bulek pinyak, sudah tu bahan tadi dijamua jo cahayo matohari hinggo kariang, Sasudah adonan kariang kemudian digoreng jo minyak goreng dalam ukuran yang gadang supayo masaknyo batiah ko marato.
Batiah ko marupakan makanan yang bacita raso gurih, nan cocok untuak dimakan sabagai cemilan jo sanak sudaro atau alek tamu. Batiah bisa awak temukan di toko oleh-oleh di babagai daerah di Sumbar.
Batiah malakek sabagai julukan bagi Payakumbuh. Istilah "Kota Batiah" bamulo sangkek Wali Kota Payakumbuh dijabaik dek Muchtiar Muchtar (1988–1993). Namun baitu, "Batiah: nan dimukasuik adolah kapanjangan "Kota Bersih, Aman, Tertib, Indan, Asri, dan Harmonis".
Puncak

Puncak or Puncak Pass (Old Dutch: Poentjak; lit. 'top' or 'peak') is a mountain pass in Bogor Regency, West Java, Indonesia. The pass connects the cities of Bogor and Bandung and is spread within the regencies of Bogor, Cianjur, and Sukabumi. Puncak Pass is located between Mt. Gede-Pangrango in the south and the Jonggol Mountains in the north. The highest point of the pass is about 1500 m altitude.
Puncak is a large conglomeration of districts in Bogor Regency, such as Cisarua, Ciawi, Megamendung, Cipanas, etc. All of those districts are unified by the main road, Jalan Raya Puncak.
Puncak Pass is part of the historical cross-island Great Post Road, although it is not part of the current Indonesian National Route 1.
The highland, being cooler than Jakarta, is a popular resort area for the inhabitants of Jakarta who are looking for cooler air. Many Swiss-type chalets were built around Puncak during the pre-World War II colonial period. Today Puncak Pass is surrounded by hotels and resorts.
Puncak rests within the mountains between Bandung and Bogor. Many tourists visit this area of West Java to escape the heat and busy city areas.
Puncak is known for its individual private resorts/villas, which can be rented out for individual or group bookings. Schools and companies organize group outings, business conferences, and training in those resorts.
There are some tea plantations on either side of the main Puncak road, and the activities available here include paragliding, tea plantation walking, or just relaxing with the views.
Puncak has served as a location for films, including the 1984 German-Indonesia production No Time to Die [de].
In addition, Puncak also has several landmarks and tourist attractions, such as Puncak Pass and Kota Bunga. Another tourist attraction, just south of the pass, is the Cibodas Botanical Garden. Taman Safari, a wildlife park, is also located in Puncak. There is a volcanic lake Telaga Warna near the main route.
Bogor Regency is planning to build an alternative route from Sentul International Circuit-Babakan Madang-Hambalang-Sukmamakmur-Cipanas Palace, Pacet with total length of 47 kilometers, and a carriageway 30 meters wide. Most of the land will be granted by businessmen such as Probosutedjo and Tommy Suharto. The construction was planned to commence in 2011 and was scheduled to be partly finished in 2013.
6°42′14″S 106°59′39″E﻿ / ﻿6.70389°S 106.99417°E﻿ / -6.70389; 106.99417
ایک

ایک اردو گنتی کا پہلا لفظ ہے جو تمام عددی نظاموں میں 1 کے برابر ہے۔ اور ایک اکائی بھی ہے اور پہلی اکائی ہے۔ اور یہ ایک عددی سابقہ بھی ہے۔
ایک روزہ بین الاقوامی

ایک روزہ بین الاقوامی (ODI) محدود اوورز کی کرکٹ کی ایک شکل ہے، جو بین الاقوامی حیثیت کی حامل دو ٹیموں کے درمیان کھیلی جاتی ہے، جس میں ہر ٹیم کو مقررہ تعداد میں اوورز کا سامنا کرنا پڑتا ہے، فی الحال 50 اوورز ہوتے ہیں اور یہ کھیل 9 گھنٹے تک جاری رہتا ہے۔کرکٹ ورلڈ کپ، عام طور پر ہر چار سال بعد منعقد ہوتا ہے، اسی فارمیٹ میں کھیلا جاتا ہے۔ ایک روزہ بین الاقوامی میچوں کو محدود اوورز انٹرنیشنلز (LOI) بھی کہا جاتا ہے، حالانکہ یہ عام اصطلاح ٹوئنٹی 20 بین الاقوامی میچوں کا بھی حوالہ دے سکتی ہے۔یہ بڑے میچ ہیں اور انھیں لسٹ اے، محدود اوورز کے مقابلے کا اعلیٰ ترین معیار سمجھا جاتا ہے۔
بین الاقوامی ایک روزہ کھیل کی شروعات بیسویں صدی کے آخر میں ہوئی۔پہلا ایک روزہ بین الاقوامی کرکٹ میچ 5 جنوری 1971ء کو آسٹریلیا قومی کرکٹ ٹیم اور انگلستان قومی کرکٹ ٹیم کے مابین ملبورن، وکٹوریہ، آسٹریلیا میں ملبورن کرکٹ گراؤنڈ پر کھیلا گیا۔ دراصل یہ ایک ٹیسٹ میچ تھا لیکن پہلے تین دن بارش کی وجہ سے کھیل نہ ہو سکا، جس کی وجہ سے ٹیسٹ میچ کو منسوخ کر کے آٹھ-گیندوں کی 40 اوور کا میچ کروایا گیا۔ اس میں آسٹریلیا نے پانچ وکٹوں سے فتح حاصل کی۔ پہلے ایک روزہ میچ بھی سفید کٹ اور سرخ گیند سے کھیلے جاتے تھے۔
1970ء کی دہائی کے آخر میں، کیری پیکر نے حریف ورلڈ سیریز کرکٹ مقابلہ قائم کیا اور اس نے ایک روزہ بین الاقوامی کرکٹ کی بہت سی خصوصیات متعارف کروائیں جو اب عام ہیں، بشمول رنگین یونیفارم، سفید گیند کے ساتھ فلڈ لائٹس کے نیچے رات کے وقت کھیلے جانے والے میچ اور اندھیرے والی اسکرینوں اور، ٹیلی ویژن کی نشریات کے لیے، ایک سے زیادہ کیمرے کے زاویے، پچ پر موجود کھلاڑیوں کی آوازوں کو کیپچر کرنے کے لیے مائیکروفون اور آن اسکرین گرافکس۔ رنگین یونیفارم کے ساتھ پہلا میچ ڈبلیو ایس سی آسٹریلوی ان واٹل گولڈ بمقابلہ ڈبلیو ایس سی ویسٹ انڈینز کا کورل پنک میں تھا، جو 17 جنوری 1979ء کو میلبورن کے وی ایف ایل پارک میں کھیلا گیا۔ اس کی وجہ سے نہ صرف پیکر کے چینل 9 کو آسٹریلیا میں کرکٹ کے ٹی وی حقوق مل گئے بلکہ دنیا بھر کے کھلاڑیوں کو کھیلنے کے لیے معاوضہ دیا گیا اور وہ بین الاقوامی پیشہ ور بن گئے، انھیں کرکٹ سے باہر نوکریوں کی ضرورت نہیں رہی۔ رنگین کٹس اور سفید گیند کے ساتھ کھیلے جانے والے میچ وقت کے ساتھ زیادہ عام ہو گئے اور ون ڈے میں سفید فلالین اور سرخ گیند کا استعمال 2001ء میں ختم ہو گیا۔
آئی سی سی، بین الاقوامی کرکٹ کی گورننگ باڈی، ٹیموں ، بلے بازوں، گیند بازوں اور آل راؤنڈرزآرکائیو شدہ (Date missing) بذریعہ icc-cricket.com (Error: unknown archive URL) کے لیے آئی سی سی او ڈی آئی رینکنگ کو برقرار رکھتی ہے۔ اس وقت نیوزی لینڈ ون ڈے رینکنگ میں سرفہرست ہے۔
2005 کے بعد سے آئی سی سی نے دیگر ٹیموں کو عارضی طور پر ایک روزہ میچ کا درجہ دیا ہے۔
خواتین ایک روزہ بین الاقوامی

خواتین ایک روزہ بین الاقوامی خواتین کرکٹ محدود اوورکرکٹ کی ایک قسم ہے۔ میچ مردوں کے ایک روزہ بین الاقوامی کے برابر 50 اوور کا ہی کھیلا جاتا ہے۔ کرکٹ کی تاریخ میں خواتین کا پہلا ایک روزہ کرکٹ میچ 1973ء میں انگلینڈ خواتین عالمی کپ کے سلسلے میں کھیلے جانے والے میچوں میں سے پہلا میچ تھا۔ پہلے ون ڈے میں انگلستان خواتین کرکٹ ٹیم نے انٹرنیشنل الیون کو شکست دی۔ خواتین کا 1،000 واں ون ڈے 13 اکتوبر 2016ء کو جنوبی افریقہ اور نیوزی لینڈ کے درمیان کھیلا گیا تھا۔
2006ء میں، آئی سی سی نے اعلان کیا کہ کرکٹ کی عالمی درجہ بندی میں صرف پہلے 10 فریقوں کو ہی ٹیسٹ اور ایک روزہ کھیلنے کی حیثیت حاصل ہوگی۔ 2011ء کے خواتین کرکٹ ورلڈ کپ دوران کوالیفائر نیدرلینڈ نے ٹاپ 6 درجہ بندیوں میں میں جگہ نہ بن پانے کی وجہ سے ایک روزہ کھیلنے کی حیثیت کھو دی۔ چونکہ ون ڈے اسٹیٹس کے لیے ٹاپ 4 ٹیموں کو اس کوالیفائنگ ٹورنامنٹ میں حصہ لینے کی ضرورت نہیں تھی ، اان ٹیموں کی ملا کر کل دس ٹیمیں شامل کی گئیں۔ بنگلہ دیش نے نیدرلینڈ کے پیچھے چھوڑتے ہوئے ان دس ممالک میں سے ایک کے طور پر ایک روزہ میچ کھیلنے کی اہلیت حاصل کر لی۔ وہ ممالک جن کو فی الحال ایک دن کی حیثیت حاصل ہے درج ذیل ہیں:
مندرجہ ذیل ٹیمیں ایک روزہ بھی کھیل چکی ہیں لیکن فی الحال ایک کا درجہ حاصل نہیں ہے حالانکہ وہ مستقبل میں اس حیثیت کو دوبارہ حاصل کرنے کے اہل ہو سکتی ہیں۔
یہاں چار دیگر ٹیمیں بھی ہیں جن کو پہلے ایک روزہ کرکٹ کھیلنے کی اہلیت حاصل تھی لیکن اب وہ ایک روزہ عالمی کرکٹ کھیلنے کی اہل نہیں ہیں۔ تین ٹیمیں صرف 1973ء کے خواتین کرکٹ ورلڈ کپ میں کھیل سکیں۔ چار سابق ایک روزہ کرکٹ ٹیمیں یہ ہیں۔
اکتوبر 2018ء سے پہلے آئی سی سی نے خواتین کے کھیل کے لیے الگ ٹی ٹوئنٹی رینکنگ برقرار نہیں رکھی ، اس کی بجائے کھیل کی تینوں شکلوں پر مجموعی کارکردگی کو مجموعی طور پر خواتین کی ایک ٹیم کی درجہ بندی میں شامل کیا۔ جنوری 2018ء میں آئی سی سی نے ساتھی ممالک کے مابین ہونے والے تمام میچوں کو بین الاقوامی حیثیت دی اور خواتین کے لیے علاحدہ ٹی ٹونٹی رینکنگ شروع کرنے کے منصوبے کا اعلان کیا۔ اکتوبر 2018ء میں ٹی ٹوئنٹی رینکنگ مکمل ممبروں کے لیے الگ ایک روزہ رینکنگ کے ساتھ شروع کی گئی تھی۔
13 ستمبر 2019 تک
فہرست پاکستان خواتین ایک روزہ کرکٹ کھلاڑی

ایک روزہ بین الاقوامی ایک بین الاقوامی کرکٹ میچ ہے جو دو ٹیموں کے درمیان ہوتا ہے، ہر ایک کو ایک روزہ کا درجہ حاصل ہوتا ہے، جیسا کہ بین الاقوامی کرکٹ کونسل نے طے کیا ہے۔ کھیل کا خواتین کا ورژن مردوں کے ورژن سے ملتا جلتا ہے، جس میں امپائرنگ اور پچ کی ضروریات میں معمولی تبدیلیاں کی گئی ہیں۔ خواتین کا پہلا ون ڈے 1973 میں انگلینڈ اور آسٹریلیا کے درمیان کھیلا گیا۔ پاکستان ویمن ٹیم نے اپنا پہلا ون ڈے میچ جنوری 1997ء میں کھیلا، ایک میچ وہ نیوزی لینڈ کے ہاتھوں ہیگلے اوول، کرائسٹ چرچ میں 10 وکٹوں سے ہار گئی۔ اس فہرست میں وہ تمام کھلاڑی شامل ہیں جنھوں نے کم از کم ایک ون ڈے میچ کھیلا ہے اور ابتدائی طور پر ڈیبیو کی شکل میں ترتیب دیا گیا ہے۔ جہاں ایک سے زیادہ کھلاڑی ایک ہی میچ میں اپنی پہلی کیپ جیتتے ہیں، وہ کھلاڑی ابتدائی طور پر ڈیبیو کے وقت آخری نام سے حروف تہجی کے مطابق درج ہوتے ہیں۔
21 جنوری 2023ء تک کے اعداد و شمار درست ہیں۔
Salix Sepulcralis Group

The Salix Sepulcralis Group is a cultivar group containing all cultivars of hybrids between Salix alba and Salix babylonica. The trees in this group are sometimes referred to as white weeping willow or glaucous weeping willow in reference to the mixed appearance from the parent species. It was first described by L. Simonkai in 1890 from trees growing in Romania. The group contains both weeping and nonweeping cultivars, though the best-known of its cultivars is 'Chrysocoma', the most widely grown weeping tree.. Some of the cultivars are hybrids of S. babylonica var. matsudana 'Tortuosa' and have inherited from its parent the twisted and contorted branches, as well as being more cold-tolerant, as S. babylonica var. matsudana is native to northern China and Korea.
These trees are usually no more than 12 m (39 ft) tall. Leaves are finely serrulate, pubescent or silky when young. Ovaries are short and flask-shaped, not much longer than the subtending catkin scale. They are usually intermediate between the parent species, showing the typical weeping willow appearance with leaves that are pale glaucous below. But as an ornamental tree with high diversity, trees may look closer to either parent or different entirely.
Veðrfölnir and eagle

In Norse mythology, Veðrfölnir (Old Norse "storm pale", "wind bleached", or "wind-witherer") is a hawk sitting between the eyes of an unnamed eagle that is perched on top of the world tree Yggdrasil. Veðrfölnir is sometimes modernly anglicized as Vedrfolnir, Vedurfolnir or Vetrfolnir.
The unnamed eagle is attested in both the Poetic Edda, compiled in the 13th century from earlier traditional sources, and the Prose Edda, written in the 13th century by Snorri Sturluson, while Veðrfölnir is solely attested in the Prose Edda. In both the Poetic Edda and the Prose Edda, the squirrel Ratatoskr carries messages between the unnamed eagle and Nidhöggr, the worm that resides below the world tree. Scholars have proposed theories about the implications of the birds.
In the Poetic Edda poem Grímnismál, the god Odin (disguised as Grimnir) says that:
The eagle is again attested in chapter 16 of the Prose Edda book Gylfaginning, yet here with the company of Veðrfölnir. In the chapter, Gangleri (described as king Gylfi in disguise) asks the enthroned figure of High what other notable facts there are to know about Yggdrasil. High responds (Veðrfölnir is here anglicized as Vedrfolnir):
John Lindow points out that Snorri does not say why a hawk should be sitting between the eyes of an eagle or what role it may play. Lindow theorizes that "presumably the hawk is associated with the wisdom of the eagle" and that "perhaps, like Odin's ravens, it flies off acquiring and bringing back knowledge".
Hilda Ellis Davidson says that the notion of an eagle atop a tree and Nídhöggr coiled around the roots of the tree has parallels in other cosmologies from Asia, and that Norse cosmology may have been influenced by these Asiatic cosmologies from a northern route. On the other hand, Davidson adds, some Germanic peoples are attested as worshipping their deities in open forest clearings, and that a sky god was particularly connected with the oak tree, and therefore "a central tree was a natural symbol for them also".
Upkar

Upkar (transl. Favour) is a 1967 Indian Hindi film directed by Manoj Kumar. Set in the backdrop of the Indo-Pakistani War of 1965, Upkar celebrates village life and the contributions of farmers and soldiers to India. The film was inspired by Indian prime minister, Lal Bahadur Shastri, who suggested that Kumar make a film based on his motto for India, "Jai Jawan Jai Kisan" (transl. Hail the Soldier, Hail the Farmer). It stars Kumar, Prem Chopra, Asha Parekh, Kamini Kaushal, Pran, and Madan Puri.
It was Kumar's directorial debut film. The film held the top spot at the box office in 1967 and was the highest-grossing Indian film of the year. Upkar won seven Filmfare Awards including Best Film. It also won the National Film Award for Second Best Feature Film.
The film was remade in Telugu as Padipantalu in 1976.
A village man from Atali village (Ballabgarh, Haryana), Bharat, sacrifices everything for his brother's education. The brother, Puran, goes to study in the city and becomes attracted to the high-society lifestyle. When Puran returns to the village, he is a selfish man and wants to sell his share of the family's property. Bharat is unwilling to divide the property and transfers the disputed land to Puran's son.
When the Indo-Pakistani War of 1965 begins, Bharat joins the fight. With the help of his greedy uncle Charandas and some partners, Puran tries to profit by hoarding and selling grains on the black market. Puran eventually discovers Charandas' plan to separate the two brothers. Ridden with guilt and shame, Puran surrenders to the police.
Bharat fights bravely in the war but is captured by the enemy. He escapes but is badly injured and loses both hands. When Bharat returns home as a war hero, Puran apologizes to him. Reunited in the village, the two brothers farm the family fields together.
According to an interview with Manoj Kumar, Rajesh Khanna was originally signed in a supporting role for the film. However, he won the All India Talent Contest and had to withdraw from the film. Prem Chopra replaced him.
Some portions of Upkar were filmed at Rajkamal Kalamandir, Kamal Studio, Guru Dutt Films, and Mehboob Studio. However, the principal photography took place in the village of Nangal Thakran in Delhi & Atali Village (Ballabgarh, Haryana). The film unit borrowed bullock carts and plows from the Garhkhera villagers (near Atali Village) for filming. Bharat's house and field were actual locations in Nangal Thakran & Atali Village, including the field where the "Mere Desh Ki Dharti" song was filmed. The cast and production stayed in Delhi while filming in Nangal Thakran, traveling to the village each morning. However, they stayed in Nangal Thakran during the filming of night sequences.
The film was scored by Kalyanji Anandji. Qamar Jalalabadi, Indeevar, Gulshan Bawra, and Prem Dhawan wrote the lyrics for the songs. The patriotic song "Mere Desh Ki Dharti" (transl. Land of my country) has become a staple of Republic Day and Independence Day celebrations in India.
Kuje

Kuje is a local government area in the Federal Capital Territory in Nigeria.
It has an area of 1,644 km and a population of 97,367 at the ct 2006 census.
The postal code of the area is 905.
Kuje is a busy market city with a range of roadside stores selling pharmaceuticals, provisions, building materials, ironmongery, tools, phone cards, music CDs. It is also home to several "independent" petrol stations.
Kuje has several state and private schools including Government Secondary School, Kuje Science Primary School, the Capital Science Academy, DFGS Glorious Shining Star Academy and Nigeria-Ghana International College, Kingdom Heritage Model School, Glory and Praise Schools, New Hope Academy, Creative Brains Academy, Astute Monttesorri schools and Aflon Digital Academy. It is also home to a few tertiary institutions like Prime University, Philomath University, Illa College of Health Sciences and Technology among others.
In the centre of Kuje is a colourful market held every 4 days with stalls selling fruit, vegetables, very fresh meat, other provisions, household goods, fabric, shoes, clothing, smoked fish and posters displaying European footballers pictured alongside their houses, wives and cars. Farming is another important economic activity. The region grows crops such maize, potatoes, onions, and groundnuts. Making crafts and working with wood are two more significant economic activity that Kuje LGA citizens engage in. In addition, Kuje LGA is home to several government buildings, motels, and banks.
Kuje is seeing a rapid expansion in residential building because of its proximity to Abuja and because of the removal of informal settlements along the airport road. There is a network of well tarred roads serving zones of as yet unbuilt housing whilst the existing residential areas are linked by often impassable, potholed dirt roads.
Kuje LGA has an average temperature of 30 degrees Celsius and a total area of 1,644 square kilometers. The dry and rainy seasons are the two distinct seasons that the LGA encounters. In Kuje LGA, the annual precipitation total is estimated to be 1250 mm, with an average humidity of 41%.
The two main seasons in Kuje are the hot summer (June to October), with average highs below 84°F, and the chilly winter (October to December), with lows below 63°F.
The average daily maximum temperature during the 2.6-month hot season, which runs from January 27 to April 14, is above 92°F. March is the hottest month in Kuje with an average high temperature of 94°F and low temperature of 73°F. The average daily maximum temperature during the 3.4-month cool season, which runs from June 23 to October 4, is below 84°F. December is the coldest month in Kuje with an average high temperature of 89°F and low temperature of 63°F.
List of canals in Pakistan

Pakistan has one of the largest man-made canal systems in the world, providing irrigation facilities to 48 million acres. The canal network of Pakistan consists of main canals, branch canals, link canals, major distributaries, minor distributaries, and watercourses or field channels.
Main canal: A principal channel off-taking directly from a river or reservoir which has discharge capacity of above 25 cubic meter/sec (cumecs) is called a main canal or main line. These canals are not used for direct irrigation. They drive water from the river/reservoir through a head regulator, and feed it to branch canals and major distributaries.
Branch canal: They take off water from the main canal and feed the major and minor distributaries. They are also not used for direct irrigation. Their discharge capacity usually ranges from 5-25 cubic meter/second.
Link canal: These canals are meant to transfer water of the three Western Rivers, namely Chenab, Jhelum and Indus, to the canals dependent on the three Eastern Rivers, namely Sutlej, Beas and Ravi.
Some of the notable canals of Pakistan are listed here.
Boat Basin

The Boat Basin (Urdu: بوٹ بیسن), located in Clifton, Karachi, is a small human-made sea inlet in Pakistan.
Connected to Chinna Creek on its western side, it is bordered by Boat Basin Park along its northern and eastern waterfronts, running parallel to Kheyaban-e-Saadi. Near Karachi Grammar School, wastewater channel from Nehr-e-Khayyam flows in, contributing to water pollution.
The National Sailing Center is located on the southern side, where there are some remains of mangroves, while the western side is bordered by a railway line, separating the densely populated Sikanderabad settlement from the waters.
The Boat Basin, extending westward from Chinna Creek, has experienced gradual degradation, attributed to human interventions dating back to the 19th century. Driven by economic motives to optimise harbour utilisation, alterations were made to reduce tidal differences, thereby affecting the natural flow of sea water into the Basin. Consequently, Clifton and Keamari, initially islands and natural swamps, became connected to the eastern and northern coastland, respectively, forming the current basin but disrupting the crucial influx of fresh seawater. This was part of the land reclamation under the British in Karachi between 1916 and 1920.
The Boat Basin, serving as a crucial link between neighbouring blackwater drainages such as the Nehr-e-Khayyam, is a focal point for the accumulation of untreated wastewater and toxic waste, precipitating the degradation and loss of its natural flora and fauna. Studies have shed light on the alarming pollution levels within the creek, uncovering a diverse range of hazardous pollutants stemming from domestic and semi-industrial sources floating through the Boat Basin as well. These pollutants pose substantial risks to marine life and the overall ecosystem integrity.
The original pond, founded in 1912 for sailing and motorboats, boasted four piers and spanned 21 acres.
The surroundings of the basin have evolved from being primarily for boating visitors into a lively commercial and recreational hub, with many restaurants, cafes, and food stalls at Khayaban-e-Saadi. It's a popular dining spot for Karachiites, especially in the evenings and on weekends, owing to its vibrant atmosphere and diverse culinary offerings.
Bar-tailed lark

The bar-tailed lark or bar-tailed desert lark (Ammomanes cinctura) is a species of lark in the family Alaudidae. Two other species, the rufous-tailed lark and the Cape clapper lark are both also sometimes referred to using the name bar-tailed lark. It is found from Morocco to Pakistan. Its natural habitat is hot deserts. This is in many places a common species, but elsewhere rather less common. It has a very wide distribution and faces no obvious threats, but surveys have shown that it is slowly decreasing in numbers. The International Union for Conservation of Nature has rated its conservation status as being of "least concern".
The bar-tailed lark was originally placed in the genus Melanocorypha. Alternate names for the bar-tailed lark include: bar-tailed finch-lark, black-tailed desert lark, black-tailed lark, and black-tailed sand lark.
Three subspecies are recognized:
The bar-tailed lark is similar to the desert lark in appearance, but at 14 to 15 cm (5.5 to 5.9 in), is slightly smaller, with a smaller, more domed head, a smaller beak, thinner legs and a shorter tail. The upper parts are sandy-buff washed with grey, while the underparts are whitish with little if any streaking, and the breast and flanks washed with buff. The rufous wings have dark trailing edges and the rufous tail has a terminal black band.
The bar-tailed lark has a large distribution across North Africa, the Arabian Peninsula, the Middle East and western Asia. Its range includes Afghanistan, Algeria, Bahrain, Cape Verde, Chad, Egypt, Iran, Iraq, Israel, Jordan, Kuwait, Libya, Mali, Mauritania, Morocco, Niger, Oman, Pakistan, Qatar, Saudi Arabia, Sudan, Syria, Tunisia, United Arab Emirates, Western Sahara and Yemen. Its typical habitat is sandy or stony desert or semi desert, with low scrubby vegetation. It is generally shier than the desert lark and has a preference for level ground whereas the desert lark tends to frequent rocky slopes and hillsides.
Cinco Villas (Navarra)

Cinco Villas de la Montaña o simplemente Cinco Villas (en euskera: Bortziriak o Bortzerriak) es una comarca y una subzona​ situada a ambos lados del río Bidasoa, en el norte de la Comunidad Foral de Navarra (España). Limítrofe con Francia y la provincia de Guipúzcoa, se compone de los cinco municipios de Aranaz, Yanci, Lesaca, Echalar y Vera de Bidasoa y forma parte de la Merindad de Pamplona.​ Es una zona de mayoría vascófona.
Las cinco localidades se asientan a ambos lados del río Bidasoa y su paisaje, de un intenso color verde, se encuentra salpicado de caseríos entre los prados, helechales y bosques de pinos, robles, hayas y castaños.
La comarca se encuentra situada en el noroeste de la Comunidad Foral de Navarra dentro de la región geográfica denominada Montaña de Navarra. La comarca tiene 262,1 km² de superficie y forma parte de los Valles Cantábricos. Limita al norte con Francia (Labort, departamento de Pirineos Atlánticos), al este con la comarca de Baztán, al sur con la de Alto Bidasoa y al oeste con la de Norte de Aralar y el territorio histórico de Guipúzcoa en el País Vasco (comarca del Bajo Bidasoa).​
El río Bidasoa cruza este territorio de sur al norte, formando un valle, aunque no encajonado, haciéndose esto más potente en la localidad de Vera de Bidasoa.
Aranaz, Yanci, Lesaca, Echalar y Vera de Bidasoa forman las denominadas "Cinco Villas de la Montaña o de Navarra". Se trata de cinco pueblos con categoría histórica de villas y cuya personalidad ha estado marcada por su proximidad con las fronteras y la existencia entre los siglos XVI-XIX de los primeros talleres industriales, las ferrerías.
Las Cinco Villas dejaron de ser, con la llegada de la industrialización, una comarca principalmente rural y es aquí donde se concentra la mayor parte de la industria de la zona norte de Navarra.
La Comarca de las Cinco Villas está formada por cinco municipios, que se listan a continuación con los datos de población, superficie y densidad, correspondientes al año 2017 según el INE.
Los cinco municipios que forman la comarca están integrados en la Mancomunidad de Bortziriak-Cinco Villas, un ente local supramunicipal que gestiona el servicio de recogida y tratamiento de residuos urbanos.