davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Mauritia flexuosa

Mauritia flexuosa, known as the moriche palm, ité palm, ita, buriti, muriti, miriti (Brazil), canangucho (Colombia), morete or acho (Ecuador), palma real (Bolivia), or aguaje (Peru), is a palm tree. It grows in and near swamps and other wet areas in tropical South America.
Mauritia flexuosa, a tree, can reach up to 35 m (115 ft) in height. The large leaves form a rounded crown. The flowers are yellowish and appear from December to April. The fruit, which grows from December to June, is a chestnut color and is covered with shiny scales. The yellow flesh covers a hard, oval nut. The seeds float, and this is the means by which the palm tree propagates. In natural populations, the tree reaches very high densities.
Mauritia flexuosa is found in the wild in South America in Bolivia, Brazil, Colombia, Ecuador, French Guiana, Guyana, Peru, Suriname, Trinidad, and Venezuela.
The fruit, which is orangey-brown and covered with neat rows of scales, are consumed by catfish during the annual floods and then deposited sometimes at a considerable distance from the mother plant. When the waters reside, the seeds germinate.
Moriche palm fruit ("morete" in the Oriente of Ecuador) is edible and used to make juice, jam, ice cream, a fermented "wine", desserts and snacks, requiring harvesting of more than 50 tonnes per day in Peru.
The inflorescence buds are eaten as a vegetable and the sap can be drunk fresh or fermented (see palm wine). Threads and cords are locally produced from the tree's fibers.
Humans consume palm weevil larvae (Rhynchophorus palmarum) which burrow in the tree trunk.
Buriti oil is an orange-reddish oil extracted from the fruit of the moriche palm. The oil contains high concentrations of oleic acid, tocopherols, and carotenoids, especially beta-carotene. The oil has a reddish color used as ink on hides and skins. Batana oil, also derived from Mauritia flexuosa, is a similar oil extract with multi-purpose use.
This tree is important to many animal species; several bird species, such as the red-bellied macaw, sulphury flycatcher, and moriche oriole, use it for nesting and food. Tapirs, peccaries, fish and monkeys depend on the fruit.
Alexander von Humboldt documented the tree and the ecosystem it supports in 1800 when traveling through the Llanos region of Venezuela. He "observed with astonishment how many things are connected with the existence of a single plant." He called it the "tree of life" and essentially described it as a keystone species although the concept would not be explicitly defined until 1969 by Robert T. Paine.
The government of the Federal District – the Brazilian state where the country's capital, Brasília, is located – is called Palácio do Buriti ("Buriti Palace"). Across the street from the building is a square with fountains and a single moriche palm tree, which was taken from the outskirts of the city and replanted there. The species is a common feature of the cerrado vegetation that predominates in central Brazil.
Thermal bag

A thermal bag is a type of thermally insulated shipping container in the form of a bag which can be carried, usually made of thermally insulating materials and sometimes a refrigerant gel. It is used to help maintain the temperature of its contents, keeping cold items cold, and hot items hot.
Insulated bags have been in use for many years in industry, medical/pharmaceutical use, food delivery, lunch bags, etc. Several designs have been available.
Commercial thermal shopping bags, to carry temperature-sensitive purchases home without breaking the cold chain, were first introduced by grocery and other shops in Europe in the mid-1980s. A thermal bag to keep pizzas being delivered hot was invented by Ingrid Kosar in 1983, and is commonly used now. A cool box is very similar in concept, but typically larger and in the form of a rigid box.
Thermal pharmaceutical bags are designed to transport temperature-sensitive medications, protecting them from damaging temperatures, shocks, and light. Many vaccines are delicate biological substances that can lose part or all of their effectiveness if they are frozen, allowed to get too hot, or exposed to bright light. Such vaccines must be kept within a specified temperature range, typically 2 to 8 °C (36 to 46 °F), from manufacture to use. According to the World Health Organization, at least 7% of temperature-sensitive medical products suffer significant degradation in potency in transit.
Thermal bags are usually manufactured with varying quantities of the following materials:
List of equipment of the Canadian Armed Forces

This is a list of equipment currently in use by the Canadian Armed Forces. It includes the land equipment in use by the Canadian Army and Primary Reserve, the Canadian Special Operations Forces Command, the Canadian Joint Operations Command, the Royal Canadian Navy, and the Royal Canadian Air Force.
See Tanks of Canada for additional details and discussion.
All Canadian Forces aircraft, except for small unmanned aerial vehicles, fall under the command of the Royal Canadian Air Force.
Kachche Dhaage

Kachche Dhaage (transl. Fragile Bonds) is a 1999 Indian Hindi-language action thriller film directed by Milan Luthria and starring Ajay Devgn, Saif Ali Khan, and Manisha Koirala. The film features Devgan as a smuggler, delivering goods across the Rajasthan-Pakistan border, was filmed in the deserts of Rajasthan and in Switzerland. It premiered on 19 February 1999 in Mumbai.
Dhananjay (Saif Ali Khan) and Aaftab (Ajay Devgn) are half-brother each with a selfish approach to life; Aaftab is a petty smuggler, specialising in smuggling goods across the Rajasthan border into Pakistan whilst Dhananjay is a corporate yuppy from the city, with a high-flying lifestyle. Aaftab is in love with Rukshana (Manisha Koirala) but is rejected by her family because he is illegitimate. Dhananjay is dating Ragini (Namrata Shirodkar) and has his father's death to contend with.
When the brothers meet for the first time, they instantly loathe each other, having nothing in common. One night, Aaftab blows up a loaded truck while trying to steal from it and attracts a mass of unwanted enforcers. Soon, Aaftab is forced to send Dhananjay into a trap which ends up with them both being handcuffed and escaping from the Border Security Force, the Central Bureau of Investigation, and the border mafia who are attempting to incriminate the brothers for anti-national activities and murder. Fate forces them to escape on foot, on motorbikes, cars, stolen trucks, and still handcuffed to each other on a moving goods train. They run into difficult circumstances on the way, not in the least made better by their hatred for each other. Despite their initial differences, the two gradually learn to like and understand each other, eventually proving their innocence.
The climax of this film was shot around Jaisalmer, especially in Kuldhara, the desert village of Paliwal Brahmins.
Suparn Verma of Rediff.com described Devgan as "effective" but disapproved of Koirala's performance, believing it was wasted. Verma noted a similarity with that of Soldier (1998) in that film too there was a troubled hero, a great many red herrings and a mysterious villain who pulls all the strings, but critics believed that Kachche Dhaage was a weaker film because it lacked the pace and focus.
The film was a box office success grossing ₹277 million at the domestic box office.
The soundtrack, which featured a number of Punjabi folk tunes, proved popular amongst non Hindi audiences of the film. The music was composed by Ustad Nusrat Fateh Ali Khan, with lyrics by Anand Bakshi. According to the Indian trade website Box Office India, with around 30,00,000 units sold the soundtrack became the fifth highest-selling album of the year.
சென்னை மத்திய புறநகர் தொடருந்து நிலையம்

சென்னை மத்திய புறநகர் தொடருந்து நிலையம் சென்னையில் அமைந்துள்ள ஒரு தொடருந்து நிலையம் ஆகும். இது சென்னை மத்திய தொடர்வண்டி நிலையம் மற்றும் ரிப்பன் கட்டிடம் அருகே அமைந்துள்ளது.
இந்நிலையத்திலிருந்து கும்முடிபூண்டி, சுளுர்பேட்டை, ஆவடி, திருவள்ளூர் வரை புறநகர் ரயில்கள் இயக்கப்படுகின்றன.
பூங்கா நகர் (சென்னை)

பூங்கா நகர் (Park Town) என்பது இந்திய மாநகரங்களில் ஒன்றான சென்னையில் உள்ள ஒரு நகரப் பகுதியாகும். ரிப்பன் கட்டிடத்தை அடுத்துள்ள மக்கள் பூங்காவினைக் கொண்டு இப்பகுதி "பூங்கா நகர்" என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஐரோப்பியர்கள் வாழ்ந்திருந்த காலத்தில் இது வெள்ளையர் நகர் (White Town) என அறியப்பட்டிருந்தது.
பூங்கா நகர் சென்னை புறநகர் இருப்புவழி, சென்னை பறக்கும் தொடருந்துத் திட்டம், சென்னை மெட்ரோ ஆகிய இருப்புவழிகளின் சந்திப்பு மையமாக திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. தவிர நீள்தொலைவு இருப்புவழி முனையமான சென்னை சென்ட்ரல் தொடர்வண்டி நிலையத்துடன் இவற்றை இணைக்கிறது.
பல முதன்மையான அரசு அலுவலகங்கள் இப்பகுதியில் உள்ளன.அவற்றில் சில:
சென்னை கோட்டை தொடருந்து நிலையம்

சென்னை கோட்டை தொடருந்து நிலையம் (Chennai Fort Railway Station, நிலையக் குறியீடு:MSF) இந்தியாவின், தமிழ்நாடு மாநிலத்திலுள்ள, சென்னை நகரில் அமைந்துள்ள ஒரு தொடருந்து நிலையமாகும். இந்த நிலையம் சென்னையின் புறநகர் இருப்பு பாதை, தெற்கு வழித்தடத்தில் அமைந்துள்ளது. இந்த நிலையத்தில் சென்னைக் கடற்கரை முதல் வேளச்சேரி வரை செல்லும் தடமும், சென்னைக் கடற்கரையில் இருந்து தாம்பரம் செல்லும் வழித்தடமும் அமைந்துள்ளது. இது கடற்கரையை ஒட்டிய இரண்டாவது நிறுத்தம் ஆகும்.
சென்னை ஜார்ஜ் கோட்டையின் நினைவாக, இந்த நிலையத்திற்கு பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது. இந்த நிலையம் 260 சதுர மீட்டர் திறந்த நிறுத்தும் வசதிகளை கொண்டுள்ளது.
இந்த நிலையத்திலிருந்து மதராசு மருத்துவக் கல்லூரி சில நூறு மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. இதன் அருகிலேயே பிராட்வே பேருந்து நிலையம், பாரிமுனை, சென்னை பல் மருத்துவ கல்லூரி, சென்னை உயர்நீதிமன்றம் மற்றும் தமிழ் நாடு அரசு பணியாளர் தேர்வாணையம் ஆகியவை அமைந்துள்ளது.
விசாகப்பட்டினம் சந்திப்பு தொடர்வண்டி நிலையம்

விசாகப்பட்டினம் சந்திப்பு தொடர்வண்டி நிலையம் ( குறியீடு : VSKP ) இந்தியாவின் , ஆந்திர பிரதேச மாநிலத்தின் , விசாகப்பட்டினம் நகரின் முக்கிய தொடர்வண்டி நிலையம் ஆகும் . 2017-ஆம் ஆண்டு , நாட்டின் மிகத் தூய்மையான தொடர்வண்டி நிலையம் என்ற பெருமையை இத்தொடர்வண்டி நிலையம் பெற்றது . ஹௌரா - சென்னை இருப்புப்பாதையில் அமைந்துள்ள முக்கியமான தொடர்வண்டி நிலையங்களில் ஒன்று விசாகப்பட்டினம் சந்திப்பு தொடர்வண்டி நிலையம் . இத்தொடர்வண்டி நிலையம் இந்திய இரயில்வேயின் தெற்கு கடற்கரை ரயில்வே மண்டலத்தின் நிர்வாகத்தின் கீழ் இயங்கி வருகிறது.
விசாகப்பட்டினம் சந்திப்பு தொடர்வண்டி நிலையம் , ஒரு முனையம் ( Terminal ) ஆகும் . அதாவது , இத்தொடர்வண்டி நிலையத்திற்குள் நுழையும் ரயில்கள் , வந்த வழியில்தான் திரும்பிச் செல்ல முடியும் .
இத்தொடர்வண்டி நிலையத்திற்கு எந்நேரமும் தொடர்வண்டிகள் வந்து செல்லும் என்பதால் ,இங்கு நடைமேடைகள் ( Platform ) காலியாக இருப்பதில்லை . ஒருவேளை , ஏதேனும் ஒரு வண்டி இத்தொடர்வண்டி நிலையத்திற்குத் தாமதமாக வந்தால் , விசாகப்பட்டினம் நோக்கிச் செல்லும் பிற வண்டிகள் துவ்வாடா அல்லது விஜயநகரம் தொடர்வண்டி நிலையங்களில் நிற்கும் நிலை ஏற்படும் .
விசாகப்பட்டினம் மற்றும் செகந்தராபாத் இடையே இயங்கும் தொடர்வண்டிகளில் தினமும் சுமார் 5000 பயணிகள் பயணம் மேற்கொள்வார்கள் . கூட்ட நெரிசலைத் தவிர்ப்பதற்காக , விசாகப்பட்டினம் மற்றும் செகந்தராபாத் இடையே 18 தொடர்வண்டிகள் இயக்கப்படுகின்றன. தென் மத்திய ரயில்வே மண்டலத்தின் முக்கியமான தொடர்வண்டியாகக் கருதப்படும் கோதாவரி விரைவு வண்டியில் இவ்விரு நகரங்களுக்கு இடையே பயணிப்பது சிறப்பாகும்
ஆந்திர பிரதேசத்தின் மிகவும் பரபரப்பான தொடர்வண்டி நிலைங்களுள் இத்தொடர்வண்டி நிலையமும் ஒன்று . அனைத்து தொடர்வண்டிகளும் , விசாகப்பட்டினம் தொடர்வண்டி நிலையத்தில் குறைந்தபட்சம் 20 நிமிடங்கள் நின்று செல்லும் .
மேற்கத்தியர்கள் வருகைக்கு முன்பே , விசாகப்பட்டினத்தில் , ஒரு வளமையான துறைமுகம் செயல்பட்டு வந்தது . பிற்காலத்தில் ,இந்தியாவைக் கைப்பற்றிய ஆங்கிலேயர்கள் ,விசாகப்பட்டினம் துறைமுகத்தை மிக முக்கியமானத் துறைமுகமாகக் கருதினர் . மேலும் , இத்துறைமுகம் , சென்னைக்கும் கொல்கத்தாவுக்கு நடுவில் அமைந்திருந்ததால் மேலும் முக்கியத்துவம் பெற்றது . எனவே , இந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்த துறைமுக நகரத்தை நாட்டின் பல பகுதிகளுடன் இணைக்க இருப்பு பாதை அமைக்க ஆங்கிலேயர்கள் திட்டமிட்டார்கள் .
அதன் தொடர்ச்சியாக , இந்நகரில் இருப்புப்பாதை அமைக்கப்பட்டது .மேலும் ,தற்போதைய விசாகப்பட்டினம் சந்திப்பு தொடர்வண்டி நிலையம் , வால்டைர் தொடர்வண்டி நிலையம் (Waltair railway station) என்ற பெயரில் அமைக்கப்பட்டு , முதல் சரக்கு ரயில் சேவை 1893-ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டது . அடுத்த ஆண்டே , இத்தொடர்வண்டி நிலையத்திலிருந்து பயணிகளுக்கான ரயில் சேவை தொடங்கப்பட்டது .
1987- ஆம் , ஆண்டு அன்றைய விசாகப்பட்டின மேயர் சுப்பாராவ் , வால்டைர் தொடர்வண்டி நிலையத்தின் பெயரை ,விசாகப்பட்டினம் என்று மாற்றினார்
இத்தொடர்வண்டி நிலையத்தின் பரப்பளவு 1,03,178 சதுர.மீ ( 11,20,600 சதுர.அடி ). இத்தொடர்வண்டி நிலையத்தில் 8 நடைமேடையில் உள்ளன . இங்குள்ள அனைத்து இருப்புபாதைகளும் மின்மயமாக்கப்பட்ட அகலப்பாதைகள் (Broad gauge )ஆகும். இத்தொடர்வண்டி நிலையத்தின் கிழக்கு மற்றும் மேற்கு நுழைவாயில்களில் பயணச்சீட்டு முன்பதிவு மையங்கள் உள்ளன .
இங்கு அருகலை (Wi -Fi ) வசதி ரயில்டெல் மற்றும் கூகுள் ஆகிய நிறுவனங்களால் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது .
குழந்தைகளின் பொழுதுபோக்கிற்காக Fun Zone ஒன்று இத்தொடர்வண்டி நிலையத்தில் உள்ளது . நாட்டின் முதல் Fun Zone இங்கு தான் ஏற்படுத்தப்பட்டது .
பழவந்தாங்கல்

பழவந்தாங்கல் (ஆங்கிலம்: Palhavanthangal) இந்தியாவின் சென்னையின் தென் சுற்றுப்பகுதிகளில் ஒன்றாகும். சென்னை பன்னாட்டு வானூர்தி நிலையத்திற்கு மிக அண்மையில் உள்ள சுற்றுப் பகுதிகளில் இதுவும் ஒன்று. இங்கு கடற்கரை-தாம்பரம் புறநகர் இருப்பு வழியில் உள்ள பழவந்தாங்கல் தொடர்வண்டி நிலையம் உள்ளது. இந்தத் தொடர்வண்டி நிலையம், நிலையத்தை அடுத்துள்ள பழவந்தாங்கல் குடியிருப்புக்களுக்கு மட்டுமல்லாது நங்கநல்லூர் பகுதிக்கும் சேவை அளிக்கிறது. 1970களில் புதியதாக கட்டப்பட்ட இந்த தொடர்வண்டி நிலையம் புனித தோமையார் மலை தொடர்வண்டி நிலையத்திற்கும் மீனம்பாக்கம் தொடர்வண்டி நிலையத்திற்கும் இடையில் உள்ளது.
பழவந்தாங்கல் சுரங்கப்பாதை முதன்மை தெற்கத்திய பெருஞ்சாலையையும் நங்கநல்லூரையும் இணைக்கிறது. நங்கநல்லூரின் பல்வேறு கோவில்களுக்குச் செல்ல பழவந்தாங்கல் தொடர்வண்டி நிலையமும் பழவந்தாங்கல் சுரங்கப்பாதையும் அணுக்கம் தருகின்றன.
இது பல்லவன் தாங்கல் என்பதாக இருந்து தற்போது ஆங்கிலத் தாக்கத்தால் பலவந்தாங்கல் என்று அழைக்கப்படுவதாகவும் கூறப்படுகிறது. இப்பகுதியையும் சுற்று வட்டாரங்களையும் பல்லவர்களே ஆண்டு வந்துள்ளனர்; பல்லவ மன்னர்களால் இங்கு ஓர் குளம் வெட்டப்பட்டது. குளத்தை அடுத்தப் பகுதியே தாங்கல் எனப்பட்டது. பல்லவர்கள் கட்டிய குளத்தை அடுத்துள்ள பகுதியே பல்லவன் தாங்கல் எனப்பட்டது.
இங்கு ஏர் இந்தியா நிறுவன குடியிருப்புகள், கேந்திரிய வித்தியாலயா பள்ளி, ஐந்து நட்சத்திர டிரைடென்ட் தங்குவிடுதி ஆகியன அமைந்துள்ளன.
கட்கி தொடருந்து நிலையம்

கட்கி ரயில்வே நிலையம் மும்பை - புனே ரயில் வழித்தடத்தில் உள்ளது. இது இந்திய ரயில்வேயின் மத்திய கோட்டத்திற்கு உட்பட்டது. சின்ஹாகாத் விரைவுவண்டி, சகாயத்ரி விரைவுவண்டி, டெக்கன் விரைவுவண்டி, கோய்னா விரைவுவண்டி ஆகியன இங்கு நின்று செல்கின்றன. இதற்கு அருகில் புனே தொடருந்து நிலையம் உள்ளது. வான்வழிப் போக்குவரத்துக்கு, அருகிலுள்ள புனே சர்வதேச விமான நிலையத்திற்கு செல்லலாம். இது கட்கி சந்தைக்கு அருகில் உள்ளது.
ஆம்பூர் தொடருந்து நிலையம்

ஆம்பூர் தொடர்வண்டி நிலையம் (Ambur railway station) என்பது தமிழ்நாட்டிலுள்ள வேலூர் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு தொடர்வண்டி நிலையமாகும். இந்த புகைவண்டி நிலையம் மாதிரி புகைவண்டி நிலையமாக பிரகடனம் செய்யப்பட்டது. தினசரி வருவாய் ஒரு லட்சம் ரூபாய் அடிப்படையில் வகுப்பு-பி பிரிவில் வகைப்படுத்தப்பட்டது.
இந்த நிலையத்தில் காத்திருப்பு அறைகள், தங்குமிடங்கள், ஓய்வு அறைகள், குளிர்சாதன மற்றும் குளிர்சாதன வசதி அல்லாத மேல் வர்க்கப் பயணிகள் காத்திருக்கும் அறை மற்றும் ஆண்கள் & பெண்களுக்கான தனித்தனி அறை வசதி ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது
ஆம்பூர் புகைவண்டி நிலையத்திற்கான புதிய கட்டிடத்திற்கான கட்டுமான பணிகளுக்கான அடிக்கல் 2008 ஆம் ஆண்டு ரயில்வே துறை அமைச்சர் இரா.வேலு அவர்களால் மேற்கொள்ளப்பட்டது. 2010 ஆம் ஆண்டில், புதிய புகை வண்டி நிலைய நடை மேடையும் 2 & 3 நடை மேடைகள் நீட்டிப்பு மற்றும் காத்திருப்பு அறைகள், ஓய்வறைகள், நவீன தங்குமிட வசதி போன்ற பிற வசதிகளுடன் கூடிய புதிய கட்டிடம் மக்கள் பயன்பாட்டிற்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது.
மகேந்திரா உலக நகரம், புது சென்னை

மகேந்திரா உலக நகரம், புது சென்னை (ஆங்கிலம்: Mahindra World City, New Chennai aka Mahindra City) இயக்கத்திலிருக்கக் கூடிய இந்தியாவின் முதல் சிறப்பு பொருளாதார மண்டலம் ஆகும். மகேந்திரா குழுமத்தாலும் தமிழ்நாடு அரசு தொழில் வளர்ச்சிக் கழகத்தாலும்(டிட்கோ-TIDCO) பொதுத்துறை,-தனியார்துறை முனைவால் உருவாக்கப்பட்ட இது இந்தியாவின் முதல் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட வணிக நகரம் ஆகும்.
மகேந்திரா உலக நகரம், புது சென்னை என்று குறிப்பிடப்பட்டாலும் இந்நகரம் சென்னையிலிருந்து சுமார் 50 கி.மீ தொலைவில் தேசிய நெடுஞ்சாலை 45-ல் செங்கல்பட்டுக்கு அருகில்தான் அமைந்துள்ளது. ஏறத்தாழ 1,500 ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் அமைந்துள்ள இந்நகரம் சாலை வழியாகவும் தொடர்வண்டி வழியாகவும் எளிதில் அடையும் வகையில் அமைந்துள்ளது. இந்நகருக்கு அருகில் பரணூர் தொடர்வண்டி நிலையம் அமைந்துள்ளது.
எழும்பூர்

எழும்பூர் அல்லது எக்மோர் (ஆங்கிலம்: Egmore) என்பது சென்னை மாநகராட்சியில் உள்ள ஒரு பகுதியாகும். இது ஒரு சட்டமன்றத் தொகுதியும் ஆகும்.
100 ஆண்டு பழமை வாய்ந்த வெஸ்லி சர்ச் இங்குள்ளது.
இரங்கநாதன் தெரு

13°02′14″N 80°13′46″E﻿ / ﻿13.0371°N 80.22931°E﻿ / 13.0371; 80.22931
இரங்கநாதன் தெரு, சென்னை தியாகராய நகரில் அமைந்துள்ள தெருவாகும். இது மாம்பலம் தொடர்வண்டி நிலையத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ளது. பல்வேறு வகையான வணிகம் நாள்தோறும் இத்தெருவில் நடக்கின்றது.
இரங்கநாதன் தெரு என்று வழங்கப்படும், இத்தெருவின் முழுப்பெயர், இரங்கசுவாமி ஐயங்கார் தெரு என்பதாகும். இத்தெருவில் முதலில் குடியேறியவரின் பெயர் இத்தெருவுக்கு வைக்கப்பட்டது. பெரும்பாலும், சாதி, மத பேதமின்றி அக்காலத்தில் எவர் அத்தெருவில் முதலில் குடியேறுகிறாரோ அவர் பெயரே வழங்கப்பட்டு வந்தது.
1920-களில் சென்னை மாகாணத்தின் ஓய்வு பெற்ற பணியாளான, துபில் இரங்கசுவாமி ஐயங்கார் தன்னுடைய வீட்டை இப்பகுதியில் நிறுவினார். குடியுரிமை அதிகாரிகளின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க இதனை இரங்கநாதன் என்று கடவுள் பெயருக்கு மாற்றப்பட்டது.
இந்தியாவில் சுறுசுறுப்பாக இயங்கும் வணிகத் தெருக்களில் இதுவும் ஒன்றாகும்.
இத்தெருவின் ஒரு முற்றத்தில் உஸ்மான் சாலை உள்ளது. மற்றொரு முற்றத்தில் மாம்பலம் தொடர்வண்டி நிலையம் உள்ளது. இத்தெருவில், குண்டூசி முதல் தங்கம், வைரம் வரை அனைத்து விதமான பொருட்களும் கிடைக்கும். பல காய்கறி அங்காடிகளும் இரங்கநாதன் தெருவில் உள்ளன.
இஃது ஆண்டு முழுதும் மக்கள் கூட்டம் நிறைந்து காணப்படும் ஒரு பகுதியாகும். தீபாவளி, பொங்கல் போன்ற திருவிழாக் காலங்களில் அனைத்துப் பொருட்களும் ஒரே இடத்தில் கிடைக்குமென்பதால் மிகவும் அதிகமான கூட்டமாக மக்கள் வருவது வாடிக்கையாகவே உள்ளது.
பல்வேறு துணிக் கடைகளும், நகைக்கடைகளும் இப்பகுதியில் தங்களுடைய ஒரு கிளையையாவது இங்கே வைத்துள்ளனர்.
தியாகராய நகரின் அடையாளச் சின்னமாக இத்தெரு விளங்குகிறது. அருகே தொடர் வண்டி நிலையம் அமைந்துள்ளதால் சென்னை மட்டுமின்றி தமிழகத்தின் பிற பகுதிகளில் இருந்து பொருட்கள் வாங்குவருவோருக்கும் போக்குவரத்து வசதி மிகவும் எளிதாக உள்ளது.
இத்தெருவில் வசிக்குமிடங்கள் இல்லாவிட்டாலும், சற்று தொலைவில் சிறு சிறு பகுதிகள் தங்குவதற்கு ஏதுவாகவே உள்ளன.
இத்தெருவில் நடக்கும் அன்றாட நிகழ்வுகளை அடிப்படையாக வைத்து, வெளிவந்த திரைப்படமே, அங்காடித் தெரு ஆகும்.
திருவொற்றியூர்

திருவொற்றியூர் (ஆங்கிலம்:Tiruvottiyur) இந்தியாவின் தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் அமைந்துள்ள சென்னை மாவட்டம், திருவொற்றியூர் வட்டத்தின் நிர்வாகத் தலைமையிடமும், பெருநகர சென்னை மாநகராட்சியின் பகுதியும் ஆகும். தேவாரப் பாடல்கள் பாடப் பெற்ற பழைமையான திருவொற்றியூர் ஆதிபுரீசுவரர் கோயில் இங்கமைந்துள்ளது.
இவ்வூரின் அமைவிடம் 13°10′N 80°18′E﻿ / ﻿13.16°N 80.3°E﻿ / 13.16; 80.3 ஆகும். கடல் மட்டத்தில் இருந்து இவ்வூர் சராசரியாக 0 மீட்டர் (0 அடி) உயரத்தில் இருக்கின்றது.
2011-ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, இந்நகரத்தின் மக்கள்தொகை 2,49,446 பேர் ஆவர். அதில் 1,25,300 ஆண்களும், 1,24,146 பெண்களும் உள்ளடங்குவர். இந்நகரத்தின் எழுத்தறிவு வீதம் 88.6% ஆகும்; பாலின விகிதம் 1000 ஆண்களுக்கு, 991 பெண்கள் வீதம் அமைகிறது. 6 வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை 26,903 பேர் ஆகவுள்ளது. குழந்தைகள் பாலின விகிதம், 1000 ஆண் குழந்தைகளுக்கு, 952 பெண் குழந்தைகள் வீதமாக அமைகிறது. பட்டியல் சமூகத்தினரும், பட்டியல் பழங்குடியினரும் முறையே 35,332 மற்றும் 502 ஆகவுள்ளனர். மக்கள்தொகையில் இந்துக்கள் 83.7%, இசுலாமியர்கள் 6.93% , கிறித்தவர்கள் 8.56% சமணர்கள் 0.15% பிறர் 0.66% ஆகவுள்ளனர்.
திருவொற்றியூரில் மாநகரப் போக்குவரத்துக் கழகப் பேருந்து (மா.போ.க.) முனையம் உள்ளது. மா.போ.க. பேருந்துகள் திருவொற்றியூரில் இருந்து சென்னையின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கு இயக்கப்படுகின்றன. இது தவிர மாநில விரைவுப் போக்குவரத்துக் கழகப் பேருந்துகள் சில, இங்கிருந்து வெளியூர்களுக்கு இயக்கப்படுகின்றன.
சென்னை சென்ட்ரல் - கும்மிடிப்பூண்டி தொடர்வண்டித்தடம் திருவொற்றியூர் வழியாகச் செல்கிறது. திருவொற்றியூர் தொடருந்து நிலையம் மற்றும் விம்கோ தொடருந்து நிலையம் திருவொற்றியூரில் அமைந்துள்ளன. சென்னை மெட்ரோ தொடர்வண்டி சேவையும் உள்ளது. சென்னை சென்ட்ரலில் இருந்து விம்கோ நகர் செல்லும் மெட்ரோ தொடர்வண்டியில் திருவொற்றியூர் தேரடி இரயில் நிலையத்தில் இறங்கினால் அங்கிருந்து 500 மீட்டர் தொலைவில் கோவில் உள்ளது.
திருவொற்றியூர், தொழிற்சாலைகள் மிகுந்த பகுதியாகும். வங்காள விரிகுடா கரையில் அமைந்துள்ள இப்பகுதியின் அருகில் மணலி பெட்ரோல் சுத்திகரிப்பு ஆலை, எண்ணூர் அனல்மின் நிலையம், கே.சி.பி. தொழிற்சாலை போன்ற தொழிற்சாலைகளும் மற்ற சிறு மற்றும் பெரும் தொழிற்சாலைகளும் திருவொற்றியூரைச் சுற்றி அமைந்துள்ளன. இங்கு மனைகள் குறைவான விலையில் கிடைத்ததால், இங்கு மக்கள் தொகை பெருகத் தொடங்கியது. சென்னையின் கூவம் ஆறு திருவொற்றியூரின் மேற்குப் பகுதியில் பாய்கிறது.
அரியலூர்

அரியலூர் (Ariyalur) இந்தியாவின், தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் அமைந்துள்ள முக்கிய தொழிற்சாலை நகரமாகும். அரியலூர் மாவட்டத்தின் நிர்வாகத் தலைமையிட நகரமும், முதல் நிலை நகராட்சியும் ஆகும். மேலும் இந்தியாவிலே இங்கு தான் நிலத்தடியில் பாறை கற்களை உடைத்து குவாரி சுரங்கம் மூலமாக சுண்ணாம்புக்கல் மற்றும் பைஞ்சுதை காரையான (சிமெண்ட்) அதிகமாக கிடைப்பதால் அதை மையமாக கொண்டு பல சிமெண்ட் ஆலைகள் இவ்வூரை சுற்றி அதிகமாக உள்ளதால், அரியலூரை சிமெண்ட் நகரம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இங்கிருந்து தமிழகத்தின் தலைநகரமான சென்னை 279 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது.
அரியலூர் மாவட்டம், சனவரி 1, 2001 இல் பெரம்பலூர் மாவட்டத்தின் சில பகுதிகளைக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டது. ஆனால் மார்ச் 31, 2002இல் அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழக ஆட்சியில் பொருளாதாரக் காரணங்களுக்காக, அரியலூர் மாவட்டம் மீண்டும் பெரம்பலூர் மாவட்டத்துடன் இணைக்கப்பட்டது. மீண்டும் பெரம்பலூர் மாவட்டத்தை இரண்டாகப் பிரித்து, தமிழகத்தின் 31-வது மாவட்டமாக அரியலூர் மாவட்டம் நவம்பர் 23, 2007 இல் உருவாக்கப்பட்டது. அரியலூர் நகரம் முந்தைய திருச்சிராப்பள்ளி மாவட்டத்தில் ஒரு பகுதியாக இருந்தது.
அரியலூர் மாவட்டத்தில், (11°08′25″N 79°04′28″E﻿ / ﻿11.1404°N 79.0745°E﻿ / 11.1404; 79.0745) என்ற புவியியல் ஆள்கூறுகள் கொண்டு அரியலூர் நகரம் அமைந்துள்ளது. கடல் மட்டத்தில் இருந்து இவ்வூர் சராசரியாக 76 மீட்டர் (249 அடி) உயரத்தில் இருக்கின்றது.
கிழக்கே சிதம்பரம் 88 கிமீ; தெற்கே தஞ்சாவூர் 44 கிமீ; மேற்கே பெரம்பலூர் 31 கிமீ; வடக்கே விருத்தாசலம் 56 கிமீ; வடகிழக்கே கடலூர் 116 கிமீ; தென்மேற்கே திருச்சி 61 கிமீ; தொலைவிலும் அரியலூர் மாவட்ட எல்லைகளாக அமைந்துள்ளது.
இது ஆசியாவிலேயே அதிக அளவில் சிமெண்ட் தயாரிக்கும் நகரங்களில் ஒன்றாகும்.
2011 ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி 18 நகராட்சி மன்ற உறுப்பினர்களையும், 7,319 குடும்பங்களையும் கொண்ட இந்நகரத்தின் மக்கள்தொகை 28,902 ஆகும். இந்நகரத்தின் எழுத்தறிவு 84.8% மற்றும் பாலின விகிதம் 1000 ஆண்களுக்கு, 1,014 பெண்கள் வீதம் உள்ளனர். 6 வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை 2,977 ஆகவுள்ளது. குழந்தைகள் பாலின விகிதம், 1000 ஆண் குழந்தைகளுக்கு, 936 பெண் குழந்தைகள் வீதம் உள்ளனர். பட்டியல் சமூகத்தினரும், பட்டியல் பழங்குடியினரும் முறையே 3,254 மற்றும் 8 ஆகவுள்ளனர். மக்கள்தொகையில் இந்துக்கள் 90.55%, இசுலாமியர்கள் 4.61%, கிறித்தவர்கள் 3.81%, மற்றும் பிறர் 1.02.% ஆகவுள்ளனர்.
அரியலூர் நகராட்சியானது அரியலூர் சட்டமன்றத் தொகுதிக்கும் மற்றும் சிதம்பரம் மக்களவைத் தொகுதிக்கு உட்பட்டதாகும்.
2024 ஆம் ஆம் ஆண்டு நடந்த மக்களவைத் தேர்தலில், இம்மக்களவைத் தொகுதியை விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியைச் சேர்ந்த தொல். திருமாவளவன் வென்றார்.
2021 ஆம் ஆண்டு நடந்த சட்டமன்றத் தேர்தலில், இச்சட்டமன்றத் தொகுதியில் திமுக கூட்டணி கட்சியான (மதிமுகவை) சேர்ந்த கே. சின்னப்பா வெற்றி பெற்றார்.
அரியலூர் தொடருந்து நிலையம் ஆனது சென்னை மற்றும் திருச்சிராப்பள்ளியை இணைக்கும் ஒரு முக்கிய ரயில் நிலையமாகும். இங்கு தினமும் பல்லவன் தொடர்வண்டி, மலைக்கோட்டை விரைவுவண்டி, முத்து நகர் விரைவுவண்டி, வைகை விரைவுத் தொடர்வண்டி மற்றும் குருவாயூர் விரைவுவண்டி ஆகிய தொடர்வண்டிகள் இந்த இரயில் நிலையத்தில் நின்று செல்கின்றன. இந்நிலையத்திற்கு, காலை 7.40 மணிக்கு வந்தடையும், சென்னை எழும்பூரை நோக்கி செல்லும் பல்லவன் விரைவுத் தொடருந்துக்காக, தஞ்சாவூரிலிருந்து நேரடியாக இந்த தொடருந்து நிலையத்திற்கு ஒரு அரசு பேருந்து இயக்கப்படுகிறது.
இதன் அருகில் உள்ள வானூர்தி நிலையம் 76 கி.மீ. தொலைவில் உள்ள திருச்சிராப்பள்ளி பன்னாட்டு வானூர்தி நிலையம் ஆகும்.
தொடருந்து நிலையம்

தொடருந்து நிலையம் அல்லது தொடர்வண்டி நிலையம் என்பது பொதுவாக இரயிலில் பயணிகள் அல்லது சரக்குகளை ஏற்ற அல்லது இறக்க அமைக்கப்பட்ட இடம் ஆகும். இது பொதுவாக ஒரு நடை மேடையை தொடருந்துப் பாதைக்குப் பக்கவாட்டில் கொண்டுள்ளது. இவை நிலைய அலுவலர் அலுவலகம், தொடருந்துப் பாதை பராமரிப்புப் பணியாளர்களுக்கான அறைகள், பயணச்சீட்டு விற்பனை அறை போன்றவைகளைக் கொண்டிருக்கும். பெரிய தொடருந்து நிலையங்களில் பொருட் கிடங்கு மற்றும் சரக்குந்து தொடர்பான சேவைகள், பயணிகள் காத்திருக்கும் அறைகள், தொடருந்து தொடர்பான பல்வேறு துறை அதிகாரிகளின் அலுவலகங்கள் போன்றவை கூடுதலாக இருக்கும். இவை இரண்டுக்குமிடையில் பயணிகள் ஏறி, இறங்கிக் கொள்வதற்கு வசதியாக அமைக்கப்படும் தொடருந்து நிலையங்கள் 'தொடருந்து நிறுத்தம்' என்று குறிப்பிடப்படுகின்றது.
ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட தொடருந்துப் பாதைகள் சந்திக்கும் இடத்தில் உள்ள தொடருந்து நிலையம் தொடருந்து சந்திப்பு எனப்படுகின்றது.
Visakhapatnam railway division

Visakhapatnam railway division (formerly known as Waltair railway division) is one of the four divisions of the South Coast Railway zone of the Indian Railways.
In 2025, Rayagada railway division was newly formed by carving out part of Waltair railway division and the truncated Waltair railway division was renamed as Visakhapatnam railway division.
The main lines of the former division were:
The list includes the stations that were under the former Waltair railway division and their station category.
Stations closed for Passengers -
Visakhapatnam railway division was awarded efficiency shields in eight categories. Vizianagaram and Tilaru were awarded best major and minor clean stations.
During the 2014–15 financial year, the division recorded its highestof ₹6,653.31 crore (US$780 million). It includes the majority share of ₹6,159.73 crore (US$720 million) from freight transport itself. The division had transported 54.86 million tonnes of load and 33.72 million passengers. The passengers earnings were ₹433.15 crore (US$51 million)
During 2012–13, freight revenue earnings of Visakhapatnam railway division (then Waltair railway division) were ₹5,642 crore (US$660 million). For the same period, the passenger traffic was 32.94 million and passenger earnings were ₹312.96 crore (US$37 million) respectively.
Due to industrialization in the modern era, the division equally serves the transportation needs of the port city of Visakhapatnam. The division served major public sectors such as Visakhapatnam Port Trust, RINL, IOC, BPCL, HPCL etc.
The Diesel Loco Shed at Visakhapatnam, is the largest diesel shed in Indian Railways, with a capacity to accommodate 300 Diesel Locomotives. While, the Electric Loco Shed is currently holding 231 Electric locomotives.
It holds WDM-2 – 57, WDS-6 – 10, WDG-3A – 96 alongside 3 rail busses.
While, the Visakhapatnam Electric Loco Shed can accommodate 297 locomotives which includes [[Indian locomotive class WAG-5|WAG-5]] – 83, [[Indian locomotive class WAP-4|WAP-4]] – 21, WAP-7 - 35, [[Indian locomotive class WAG-6|WAG-6]] – 9, WAG-9H –172,
Hilton Chennai

Hilton Chennai is a five-star luxury hotel located on Jawaharlal Nehru Road at Guindy, Chennai, India. It is located next to the Olympia Technology Park and close to the Kathipara Junction. Built in the Indo-Saracenic style with an initial investment of ₹ 4,000 million, it is Hilton's fourth Indian property after Hilton (Janakpuri), Hilton Garden Inn (Saket), both in New Delhi, and Hilton Mumbai International Airport. and was inaugurated by Indian Overseas Bank Chairman and Managing Director M. Narendra on 28 February 2011.
The 10-storied hotel is built on a 42-ground land and has 204 rooms, including 2 Executive Suites, 16 Junior Suite, 7 Hilton Deluxe Room, 58 Hilton Executive Rooms, 121 Hilton King Guest Rooms. The interiors were designed by Hong Kong's DiLeonardo and Dallas-based Wilson and Associates. There are 5 food and beverage offerings at the hotel, namely, Ayna (pan-Indian restaurant), Vintage Bank (wine and cheese bar), Q Bar (a rooftop bar and grill), Vasco (an all-day dining global cuisine restaurant with live kitchens on the third floor) and Est (24 hour contemporary cafe and lounge).
The first floor has divisible 445 m ballroom, two meeting rooms, and a boardroom with latest audio visual technology. The ballroom, named the Hilton Grand Ballroom, has a ceiling height of 5.9 m and can hold 750 people.
The rooftop features an outdoor 15-foot by 80-foot (25 m) infinity swimming pool designed in such a way that guests can gaze at the cityscape while swimming laps.
Along with all this, Hilton Chennai also showcases a 24-hour Fitness Center by Precor along with an Executive Lounge located on the fourth floor.
The exterior design of the hotel originally consisted of arches and cornices reminiscent of traditional Indian architecture. The hotel appointed SRSS Architects to redesign the building's exterior envelope. The new design was thus modified to include a palette of polished granite, metal accents, Indian Jali screens, and custom light fixtures featuring Indian motifs. The interior was designed by DiLeonardo Hospitality Design.
Makah

Makah adolah kota nan talatak di Arab Saudi, kota ko manjadi tampek umaik Islam malaksanaan haji dan tampek lahia Baginda Rasulullah, Nabi Muhammad SAW , di tampek ko tadapek Musajik Al-Haram nan manjadi kiblat umaik Islam di dunia ko, panduduak Makah tadiri dari 2.053.912 urang, pas musim haji Makah ko manjadi macet.
Kota Makah talatak sekita 600 km sabalah selatan kota Madinah, labiah-kurang 200 km sabalah timur lauik kota Jeddah. Kota-kota ko marupoan lambah sampik nan bakuliliangi gunuang-gunuang jo bangunan Ka'bah sabagai puseknyo 21°25′24″N 39°49′24″E﻿ / ﻿21.42333°N 39.82333°E﻿ / 21.42333; 39.82333﻿ (Makkah Al Mukarramah). Dangan damikian, pado maso daulu kota-kota ko rawan banjia bilo di musim ujan sabalun akianyo pamarentah Arab Saudi marenovasi kota ko. Saparti pado umumnyo kota-kota di wilayah Arab Saudi, kota ko baiklim gurun.
Sabagai kota suci umaik Islam jo tampek manunaikan ibadah haji, kota Makah satiok taunnyo manarimo kunjuangan dari umaik islam dari barbagai nagari, tantunya fasilitas kasehatan marupakan fasilitas pandukuang utamo nan manjadi parhatian khusus bagi pamerintah Arab Saudi.
Musajik Al-Haram, kadangkalo disabuik juo jo namo Musajik Al-Haram atau Al-Masjid al-Ḥarām (Arab : المسجد الحرام), marupakan musajik nan talatak di Kota Makah Al Mukharamah, nan dibuek mengaliliangi Ka'bah, nan manjadi arah kiblat umaik Islam dalam magarajokan ibadah salat. Salain tu di musajik ikolah salah satu rukun ibadah haji nan wajib dilakuan umatik Islam tu tawaf, iyolah mangaliliangi Ka'bah sabanyak tujuah kali.
Sabagai kota suci umaik Islam, badasarkan hukum nan barlaku di Arab Saudi, bagi Non-Muslim ndak diianjinkan mamasuaki kota Mekkah ini.
Ka'bah (Arab: الكعبة) marupaan seabuah bangunan nan mandakati bantuak kubus nan talatak di tangah Musajik Al-Haram di Kota Mekkah. Bangunan iko adolah monumen suci bagi umaik Islam. Dan bangunan ko nan manjadi patokan arah kiblat untuak ibadah salat, bagi umaik Islam di saluruah dunia.
Zamzam (Arab: زمزم) marupakan namo aia nan diparoleh dari sabuah sumua mato aia bawah tanah nan talatak dalam kawasan Musajik Al-Haram, sabalah tanggara Ka'bah, jo kadalaman sakitar 42 meter. Aia zamzam iko marupakan sumber aia barasiah utamo bagi kota Mekkah. Salain dikonsumsi untuak aia minum, aia iko juo digunaaan sabagai aia wuduak bagi jamaah nan akan malakukan ibadah salat di Musajik Al-Haram.
Salain Makah, kota atau daerah nan digunaaan dalam paribadatan haji yakni Mina, Muzdalifah jo Arafah, kamudian tardapaik kota atau daerah nan digunaaan para jamaah haji untuak mamulai prosesinyo antaro lain Bir Ali atau Dzulkulaifah nan berado di lua kota Madinah sabagai patokan jamaah nan barasal dari Madinah, sarato Qarnul Manazil atau Yalamlam bagi jamaah haji nan masuak dari arah Yaman.
Konfusianisme

Konfusianisme adolah suatu sistem etika jo filosofi atau filsafat nan dikambangan dari pangajaran Konfusius (孔夫子 Kǒng Fūzǐ, atau K'ung-fu-tzu, lit. "Master Kong", 551–479 SM). Namun di Indonesia Konfusianisme muncul sabagai akibaik dari kaadoan politik di Indonesia. Sainggo Konfusianisme lazim dikabuakan makno jo hakikaiknyo manjadi agamo Khonghucu.
Arisun Sutan Alamsyah

Arisun Sutan Alamsyah adolah surang Bupati Militer sarato pajuang kamardekaan pado maso Pamarentahan Darurat Republik Indonesia (PDRI). Pado maso PDRI nan balangsuang dari tanggal 22 Desember 1948 sampai 13 Juli 1949 nan dipimpin dek Syafruddin Prawiranegara, Arisun Sutan Alamsyah manjabat sabagai Bupati Militer Kabupaten Limo Puluah Kota, Sumatera Tangah. Baliau tamasuak salah surang pimpinan pajuang nan tewas dalam Paristiwa Situjuah basamo jo babarapo pimpinan pajuang lainnyo, diantaranyo Chatib Sulaiman, Munir Latief jo nan lain-lain, basarato puluahan anggota pasukan Barisan Pengawal Nagari jo Kota (BPNK).
Pado tanggal 15 Januari 1949, Arisun Sutan Alamsyah basamo puluahan pajuang lainnyo tewas sasudah dibarondong tembakan dek pihak Balando diwakatu subuah katiko nak malaksanaan shalat. Pado malam hari sabalunnyo baliau maikuti rapek nan diadokan dek para pajuang untuak mambahas strategi pajuangan maadok-i Agresi Militer Balando II. Rapek pado malam tanggal 14 Januari 1949 tu ateh instruksi Gubernur Militer Sumatera Tangah Sutan Mohammad Rasjid sarato dipimpin dek Chatib Sulaiman sabagai Katua Markas Patahanan Rakyat Daerah.
Potang balimau

Potang Balimau, banyak caro nan dilakuan dalam rangko manyambuik bulan suci Ramadhan, tamasuak nan dilakuan masyarakat Minangkabau yaitu balimau. Tapi masyarakat Limo Puluah Kota di Pangkalan manyabuiknyo jo Potang Balimau. Kegiatan ko alah marupoan tradisi turun –tamurun dalam “manyucikan diri” nan dilakuan oleh anak nagari disapanjang ilian sinama Batang Maek Kecamatan Pangkalan Koto Baru di Kabupaten Limo Puluah Kota. Tradisi manyambuik bulan suci Ramadhan iko diadoan sasudah Shalat Zuhur. Salain untuak mambarosihan diri, sakalian sabagai tampek basilaturahmi antaro anak nagari di kampuang halaman atau dari parantauan. Sasudah salasai, pado sanjo harinyo pangunjuang pulang ka rumahnyo surang-surang untuak mandi balimau jo ramuan kusus nan disadioan dek kaum padusi di Pangkalan.
Kegiatan ko baanggap sabagai tampek basilaturahmi tapi salain tu iyo juo marupoaan sabuah kegiatan untuak manganang sejarah saudagar dari Pangkalan Koto Baru. Potang Balimau diadokan satiok tahunnyo di dakek masojik Raya Pangkalan Koto Baru. Potang balimau tadiri dari duo kato nan diambiak dari bahaso Minangkabau jo dialek Pangkalan, yaitu potang nan mampunyai arti sanjo hari, dan balimau nan mamilki arti mambarosihan diri manggunokan parasan ayia limau dicampua jo bungo rampai nan baaroma khas nan dilakuan sanjo hari.
Persatuan Guru Agama Islam

Persatuan Guru Agama Islam (PGAI) adaloh sabuah limbago nan tagak taun 1919. Limbago ko mandapek pangasahan dari pamarintah Hindia Balando pado taun 1920. Adopun tujuan dari limbago iko iolah untuak manjago martabaik, mampaelokan nasib, mambarian bantuan kapado guru-guru agamo Islam, mamajuan jo mampaelokan pangajaran agamo Islam, managakan sikolah Islam sarato mausahoan kabebasan dalam pangambangan agamo Islam.
Salah satu usaho PGAI dalam rangko mawujudan tujuannyo iyolah jo managakan Sakolah Normal Islam nan disabuik jo Kulliatul Mua’allimi Islamiah pado taun 1931. Sakolah iko dikhususan untuak nan alah manamaikan pandidikannyo di Sumatra Thawalib, Diniyah, jo Tarbiyah. Sasudah itu pado taun 1940, PGAI mambukak baliak sakolah tinggi nan punyo duo fakultas iyolah Fakultas Syariah (Agamo) jo Fakultas Pandidikan jo Bahaso Arab. PGAI bajalan indak hanyo dalam janjang pandidikan sajo, tapi dalam lapangan pambinaan anak yatim iyo pulo nan alah bajalan sajak taun 1931.
Musajik Saadah

Musajik Saadah atau Musajik As-Saadah adolah salah satu musajik tatuo di Indonesia nan talatak di Nagari Gurun, Kecamatan Sungai Tarab, Kabupaten Tanah Datar, Sumatra Barat. Musajik nan mulai digunoan pado taun 1917 ko dibangun pado taun 1910 jo arsitektur nan manyarupoi Masjid Rao Rao di Nagari Rao Rao, Sungai Tarab saketek.
Kini ko, salain digunoan untuak aktivitas ibadah umaik Islam, musajik ko digunoan pulo sabagai sarano pandidikan agamo bagi masyarakaik sakitar. Musajik ko alah ditetapan dek Menteri Kebudayaan dan Pariwisata Indonesia sabagai benda cagar budayo basamo babarapo musajik tuo lain di Sumatra Barat, takah Masjid Bingkudu di Canduang Koto Laweh, Masjid Rao Rao, dan Masjid Raya Ganting di Padang.
Musajik ko dibangun sakitar taun 1910 dan mulai digunoan pado taun 1917. Sabelum musajik ko dibangun, di tampek nan samo sebalumnyo alah tagak sabuah musajik nan bangunannyo masih tabuek dari kayu. Namo musajik ko, nan dalam bahasa Arab bararti berbahagia, diagiah dek salah saurang ulama satampek, yakni H. Ramli Bakar. Pado awalnyo, pambangunan musajik ko didonaturi dek tokoh masyarakaik satampek, iyolah Ismail Datuk Paduko Intan jo malibatan saurang Tionghoa asa Padang sabagai arsitek.
Bangunan utamo musajik marupoan ruang sumbayang badenah bujua sangka. Lantainyo masih barupo lantai semen biaso,samantaro itu lantai di bagian teras atau sarambinyo alah diganti jo lantai keramik bawarna putiah. Di dalam ruangan, tadapek ampek tiang utamo sabagai panopang atok jo panyanggo nan indak manggunoan basi, malainkan hanyo manggunoan bambu. Menuruik masyarakaik satampek, jumlah tiang nan ampek ko marupoan palambangan kato dalam adat Minangkabau, iyolah kato melereang, kato mandata, kato mandaki, jo kato manurun.
Sarupo arsitektur musajik khas Minangkabau lainnyo, atok musajik ko tadiri babarapo tingkek nan agak cakuang saketek, hanyo sajo di tingkatan atok tarateh tadapek ruang babantuak persegi nan dimahkotai dek ampek atok bagonjong; ruangan nan samo tu tadapek pulo di atok bagian fasad. Manuruik masyarakaik satampek, atok tasabuik basusun limo sabagai bantuak perlambangan limo suku pado wakatu itu, iyolah Koto, Piliang, Bendang, Koto Anyiah, dan Pitopang.
Sacaro kasaluruhan arsitektur pado musajik ko saketek manyarupoi arsitektur Masjid Rao Rao di Nagari Rao Rao, Sungai Tarab. Dalam pidato paringatan 100 taun Masjid Rao Rao pado taun 2008, Shodiq Pasadigoe, Bupati Tanah Datar wakatu itu menyabuikan bahwa musajik ko memang diminta dibangun sarupo jo Musajik Rao Rao.
Musajik Jamik Sungai Jambu

Musajik Jami Sungai Jambu adolah salah satu musajik tatuo di Indonesia nan talatak di Jorong Sungai Jambu, Nagari Sungai Jambu, Kecamatan Pariangan, Kabupaten Tanah Datar, Sumatra Barat. Musajik nan barado di kaki Gunung Marapi iko mulai dibangun pado tahun 1918, nan dalam pakambangannyo alah mangalami sajumlah peningkatan baiak dari segi fisik maupun pangalolaannyo. Musajik iko sempat babarapo kali meraih paringkat partamo dalam penilaian musajik berwawasan lingkungan untuak tingkek provinsi nan dilakukan dek Dewan Masjid Indonesia, sarupo nan alah ko pado tahun 2012.
Kiniko salain digunoan untuak aktivitas ibadah umat Islam, musajik iko digunoan pulo sabagai sarana pendidikan agamo bagi masyarakaik satampek. Salain itu, babarapo kagiatan kaagamaan jo aktivitas sosial kamasyarakatan rutin juo diadoan di musajik iko.
Musajik iko talatak di Nagari Sungai Jambu, nan dalam tambo disabuikan sabagai salah satu nagari tatuo di Minangkabau. Pambangunan musajik iko mulai dilakukan pado tahun 1918. Dengan kucuran dana nan mengalir dari perantauan dan penduduk lokal, bangunan musajik iko akhirnyo dapek dibuek permanen pado tahun 1988. Dalam pakambangan salanjuiknyo musajik iko taruih mambenahi sistem manajemen maupun kegiatan nan ado di dalamnyo, sahinggo musajik iko manjadi pusek hampir seluruh kagiatan sosial masyarakaik satampek.
Maraknya kegiatan sosial kemasyarakatan nan bapusek di musajik iko manjadikannyo babarapa kali dinilai dek Kementerian Agama sabagai musajik terbaik untuak tingkek provinsi. Di tingkek nasional, musajik iko manjadi nominasi penilaian Musajik Paripurna Berwawasan Lingkungan.
Salain baguno sabagai tampek ibadah, babagai kagiatan keagamaan dan aktivitas sosial kemasyarakatan rutin diselenggarakan di musajik iko. Kagiatan keagamaan nan alah dimulai pelaksanaanyo antaro lain kegiatan Pondok Al-Qur'an, yang selain untuak mampadalam kamampuan hafalan Al-Qur'an, para pesertanyo dipersiapkan untuak manjadi mubaligh. Salain itu, ada juo kegiatan kursus bahasa Arab dan bahasa Inggris.
Musajik nan punyo laweh bangunan 600 meter persegi iko juga memiliki ruang pustaka dengan koleksi ratusan judul buku. Salain dalam bidang pendidikan baik umum maupun agamo, musajik iko juga turut berperan dalam bidang kesehatan. Sacaro rutin, musajik iko maadoan kagiatan banamo Balai Kesehatan Masjid, yaitu pamarisoan kesehatan nan dilakukan satiok hari Minggu tanpa mamunguik biaya jo dokter nan didatangkan dari puskesmas tadakek. Di sisi lain, untuak manopang kehidupan ekonomi masyarakaik, musajik iko punyo usaho dalam bantuak koperasi. Musajik iko dapek mangalola dana nan dihimpun dalam bantuak Badan Amil Zakat dan mambagiakan santunan untuak anak yatim di sakaliliang musajik.
Musajik Baiturrahman Sungayang

Musajik Baiturrahman Sungayang adolah ciek-cieknyo musajik tatuo di Indonesia nan talatak di Nagari Sungayang, sabauh kenagarian nan bajarak sakitar tujuah km dari Batusangka, Kabupaten Tanah Datar, Sumatra Barat.
Musajik iko dibangun ateh mufakaek masyarakaek satampek pado taun 1910-an mangingek musajik sabalunnyo di Nagari Sungayang alah hancua. Alah salasai dibangun pado akhi taun 1916, musajik iko sampek mangalami baulang kali parubahan saroman, pado taun 1926 akibaek gampo bumi Padang Panjang, dan pado taun 1988. Namun, musajik iko mangalami kerusakan berek akibaik gampo pada tahun 2007 sahinggo bangunannyo diancuan sadonyo karano dinilai indak layak lai dipakai. Pembangunan baliak musajik iko dikarajoan tak lamo ssatalah itu, dan pangarajooannyo salasai pado taun 2011.
Saik iko, salain digunoan untuak aktivitas ibadah umat Islam, musajik iko jugo digunoan sabagai sarano pandidikan agamo bagi masyarakaek sakitar. Musajik iko disebuik-sabuik sabagai salah ciek musajik tamewah di Sumatra Barat.
Kabaradoan musajik iko indak talapeh dari sajarah badirinyo Nagari Sungayang pado taun 1892, nan sabalunnyoa pado maso kolonial Belanda wilayahnyo digabuang jo Nagari Tanjung. Satalah tabantuak, Datuk Paduko Rajo diangkek sabagai kapalo nagari dek Belando, dan pado taun 1910, inyo dituka dek Datuk Gadang Majo Lelo. Dalam suatu musyawarah nan diadokan dek Datuk Gadang Majo Lelo, masyarakaek Nagari Sungayang sapakaekt untuak mambangun sabuah musajik, balai adat, pasa, dan kantu nagari. Pado 27 Desember 1916, pambangunan musajik salasai dikerajoan dan diresmikan jo namo Musajik Baiturrahman.
Pado taun 1926, musajik iko ikuik runtuah akibaak gampo bumi nan mancuan Padang Panjang dan sekitarnyo. Atapnyo nan limo tingkek hancua duo tingkek. Satalah dikarajoan perubahan jo indak maubah bantuak aslinyo, aktivitas-aktivitas di musajikd iko nan sabalumnyo sempak tahanti akibaik gampo mulai dihiduikan baliak, tarutamo sajak baliknyo Mahmud Yunus dari Mesir. Salain kagiatan keagamaan, kegiatan-kegiatan kemasyarakatan acok pulo diadokan di lingkungan musajid ini. Pado zaman pendudukan Jepang, dibantuak palatiahan ketentaraaan nan diagiah namo Barisan Pemuda Masjik Baiturrahman, dan pado awal maso revolusi kemerdekaan, dibantuak pulo pasukan Sabilillah, nan kamudian bagabung jo Tentara Keamanan Rakyat (TKR).
Pado taun 2007, musajik iko baliak mangalami rusak berek akibaikt gampo bumi na mangguncang sajumlah daerah di Sumatra Barat. Namun, mangingat kondisi bangunan nan dinilai indak layak lai dipakai, bangunan musajik iko diputuihkan untuak dibongka. Salanjutnyo, barkaik bantuan masyarakaik satempakt dan para parantau sarato sajumlah bantuan lain, Musajik Baiturrahman Sungayang dapak badiri baliak pado taun 2011. Pambangunan baliak musajik iko dilaksanakan salamo 46 bulan, sajak 11 Agustus 2007 hinggo 30 Juli 2011, dan diresmikan dek Gubernur Sumatra Barat wakatu itu, Irwan Prayitno pado 3 September 2011.
Templat:Masjid di Indonesia
Dhuhr (prayer)

Dhuhr (Arabic: صلاة الظهر, also transliterated as Zuhr, Duhr or Thuhr) is one of the five daily mandatory Islamic prayers (salah). It is observed after Fajr and before Asr, between the zenith of noon and sunset, and contains 4 rak'a (units).
On Friday, the Zuhr prayer is replaced or preceded by Friday prayer (jum'a) which is obligatory for Muslim men who are above the age of puberty and meet certain requirements to pray in congregation either in a mosque or with a group of Muslims. The sermon is delivered by the imam.
The Dhuhr prayer consists of four compulsory (fardh) rak'a. In addition, there is a voluntary Sunnah prayer, although the details of it vary by branch of Islam. In Dhuhr, Al-Fatiha and the additional surah are to be read quietly or in a whisper (israr).
The Hanafi school believes there are four rak'a before the compulsory prayer and two rak'a after the compulsory prayer of confirmed sunnah (sunnah mu'akkadah) prayer. The Hanafi school also believes there are 4 rak'a of non-confirmed sunnah (ghair mu'akkadah) prayer after the compulsory prayer. The Shafi'i and Hanbali schools believe there are two rak'a of confirmed sunnah prayer before the compulsory prayer, and two additional rak'a before and after the compulsory prayer as non-confirmed sunnah prayer. In the Maliki school, there is confirmed sunnah prayer before and after the compulsory prayer. There is no limit to the amount of rak'a for these, but it is recommended (mustahabb) for it to be at least two rak'a, and it is better to pray four rak'a.
Quran 17:18 mentions "the prayer from the decline of the sun", referencing Dhuhr:
Some argue that Quran 2:238's "middle prayer" is about Dhuhr. However the predominant view amongst scholars is that it refers to Asr.
Some ahadith claim there are benefits to Dhuhr:
Imam of Friday Prayer

The Imam of Friday Prayer (Arabic: امام صلاة الجمعة), or Imam Jom'a (Jumu'ah), is the person who conducts the Friday prayer in Islam and preaches related sermons.
An Imam of Friday Prayer is expected to be distinguished for intellect ('Aql), faith (Iman), and righteousness. Traditionally, a Friday prayer imam must be male and, according to some, also of legitimate birth. Moreover, it is recommended (Mustahab) that the imam be eloquent, brave, watchful of prayer times, and true in his speech.
There are many rulings (Ahkam) regarding the Friday prayer that are common across the various branches and schools of Islam, but there are differences when it comes to qualifications. For instance, while there is a consensus about the five conditions—adulthood, intellect, correctness in reciting, and not otherwise excluded—there are disagreements as to the requirement to be a Mo'men (believer).
Historically in Shi’a Islam, when an infallible imam (Ma'sum) is present, the position of Friday Imam is assumed by him or someone he appoints.
The permanent Imam Jom'a of a city may appoint others to this office in a temporary capacity.