davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Spring Japan

Spring Japan Co., Ltd (operating as Spring Japan, previously Spring Airlines Japan) is a low-cost airline headquartered in Kozunomori, Narita, Chiba Prefecture, Japan. The airline began operations in August 2014, having originally planned to begin operations in autumn 2013. It is a subsidiary of Japan Airlines.
Chinese Spring Airlines announced in 2011 that it had plans to establish a subsidiary in Japan; it would be the first Chinese airline to do so. Spring Airlines was required to find one or more local partners due to Japanese legal restrictions that would limit its investment to a minority stake. When it launched, the airline was 33% owned by Spring Airlines, a Chinese low-cost carrier, with the remainder held by various Japanese investors. The airline is now majority-owned and controlled by Japan Airlines.
The airline received an air operator's certificate on 17 December 2013, having filed in September 2013 with 1.5 billion yen of equity capital, of which Spring Airlines invested 33%. The remainder of the airline's capital was provided by Japanese financial institutions, IT enterprises and trading companies, among others. There were plans to raise a further 4.5 billion yen of capital prior to commencement of operations. Japanese travel agency JTB announced in March 2014 that it would invest in Spring Airlines Japan and enter a partnership with the airline to provide Japan tour packages to Chinese customers.
Spring Airlines Japan planned to use primarily Japanese staff, such as retired Japan Airlines (JAL) pilots. Its head of operations, Minoru Uchida, was formerly a JAL pilot.
In July 2021, JAL Group increased its capital and expanded its shares, and Spring Airlines' shareholding in the company was reduced from 56% to 30%; while JAL Group's investment ratio to Spring Airlines Japan increased to two-thirds, and Spring Airlines Japan became a subsidiary of JAL Group.
In October, the company name was changed from "Spring Airlines Japan Co., Ltd." to "Spring Japan Co., Ltd."
The airline serves the following destinations:
Spring Japan has codeshare agreements with the following airlines:
As of July 2024, Spring Japan operates the following aircraft. The passenger aircraft are fitted in a 189-seat configuration with 18 seats (the first three rows) curtained off as a premium cabin.
Spring Airlines Japan took delivery of its first aircraft, a Boeing 737-800, on 17 July 2013. Although Spring Airlines uses Airbus A320 aircraft, the 737 was chosen for its Japanese subsidiary due to Boeing's greater popularity among Japanese airlines and the relative ease of finding 737-qualified pilots.
In November 2022, Japan Airlines announced it had ordered 3 Airbus A321P2F freighters starting in spring 2024. The aircraft are to be operated by Spring Japan in partnership with the Japanese courier Yamato Transport. The start of these services was prompted by the Japanese government restricting truck driver's yearly overtime to 960hrs, going into effect in spring 2024. The first aircraft, JA81YA, was delivered on November 6, 2023, in Yamato Transport's livery. All 3 freighters are to wear the Yamato livery.
List of Kingdom (Japanese TV series) episodes

Kingdom is an anime series adapted from the manga of the same title written and illustrated by Yasuhisa Hara. The series was adapted into a two-season, seventy-seven episode anime series by studio Pierrot. The first season of thirty-eight episodes aired from June 4, 2012, to February 25, 2013. A second season was announced, and aired thirty-nine episodes from June 8, 2013, to March 1, 2014. An English language release of the anime was licensed by Funimation Entertainment. A third season aired from April 6, 2020, to October 18, 2021. On April 26, 2020, the anime production committee announced that Episode 5 and onwards of the third series would be indefinitely postponed by the COVID-19 pandemic. On October 5, 2020, it was announced that the broadcast of episode 5 onwards would resume in May 2021. At the end of the third season's final episode, a fourth season was announced, and aired from April 10 to October 2, 2022. A fifth season was announced at the end of the fourth season. It was originally planned to premiere on January 7, 2024, but the premiere had been delayed by a week due to the channel coverage of the Noto earthquake.
ஆர்யா பல்லம்

ஆர்யா பல்லம்
ஆர்யா பல்லம் (Arya Pallam) என்பவர் ஓர் சமூக சீர்திருத்தவாதி, பொதுவுடைமைக்கொள்கையர் மற்றும் கேரள மாநிலத்தில் உயர்வர்க்க பெண்களின் அடக்கு முறைகளுக்கு எதிராக போராடிய பெண்ணியவாதி ஆவார்.
ஆர்யா அவர்கள், காஞ்சூர் கௌரி அந்தர்ஜனம், காஞ்சூர் காளி அந்தர்ஜனம் என்பவர்களுடன் இணைந்து, யாஞ்சனா யாத்திரையில் பங்கேற்றார். இந்த யாத்திரைக்கு வி.டி. பத்ரிபாத் தலைமை வகித்தார். பிராமண பெண்களின் முகத்திரையை களைவதே யாஞ்சனா யாத்திரையின் நோக்கமாகும். பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்காக யோகேஷ்மாசபா என்ற அமைப்பு பத்ரிபத் என்பவரால் உருவாக்கப்பட்டு அவரது இல்லத்திலே நடைபெற்றது.பிராமணப் பெண்களின் கற்புக்கு அடையாளமாகக் கருதப்பட்ட காஜட் குடையயை புறக்கணிப்பதே ஆர்யா பல்லம் மற்றும் பார்வதி நென்மணிமங்கலம் என்பவர்களின் தலைமையின் கீழ் நடத்தப்பட்ட கூட்டத்தின் நோக்கமாக இருந்தது. இந்த யோகேஷ்மாசபா கூட்டத்திலும் காஜட் குடையை பயன்படுத்தாமல் நடத்தினர். இதே போன்றே தளிபரம்பா என்ற அமர்வில் ஆர்யா பல்லம், நென்மணிமங்கலம், தேவகி நரிகத்தாரி இணைந்து பெண்கள் முகத்திரையை நீக்க வேண்டும் என்று போராடினர்.மேலும், மரக்குடா(காஜட் குடை)பெண்களின் கற்பை குறிப்பிடவில்லை என்று கூறி மரக்குடையை உடைத்தனர். மேலும், பிராமணப் பெண்கள் புடவை அணிவது போல் அணியாமல் மற்ற இந்தியப் பெண்கள் அணிவது போல் புடவை அணிந்து கொண்டனர். யோகேஷ்சபாவின் மற்றொரு அமர்வானது பல்லூரில் கே.என். குட்டன் நம்பூதிரி என்பவரின் தலைமையில் நடைபெற்றது. இந்த அமர்வில் ஆர்யா அவர்கள் பெண்களுக்கு வீட்டிற்குள் ஏற்படும் அடக்குமுறையை களைவதற்கு அந்தப்புரம் மர்தனாநேசனம்என்ற தீர்மானத்தை அறிமுகப்படுத்தினார். ஆர்யா பல்லம் 1947 முதல் 1948ஆம் ஆண்டு வரை பில்லியம் சத்யாக்ரகாவில் ஈடுபட்டார். இவருடன் பி. பிரியாதத்தா, இ.எஸ். சரஸ்வதி, ஐ.சி. பிரியாதத்தா, ரேமா தம்புரட்டி மற்றும் இந்திரா தம்புரட்டி ஆகியோர் முக்கிய பங்கு வகித்தனர்.
ஆர்யா பல்லம் மலபார் மாவட்ட வாரியத்தின் உறுப்பினராகவும், கதுமுரி இயக்கத்தின் தலைவராகவும் இருந்தார்.
கேரள பிராமண சமூகத்தினரிடையே முதல் விதவை மறுமணம் செய்வதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்வதில் முக்கியப் பங்கு வகித்தார். எம்.ஆர். பட்டாத்ரிபாத் திருமணம் நடைபெற்ற பிறகு, அவரது மனைவியுடன் சிறிது காலம் ஆர்யா பல்லம் குடும்பத்துடன் தங்கினர்.
ஆர்யா பல்லம், கிருஷ்ணா நம்பூதிரி என்பவரை திருமணம் செய்து கொண்டார். நம்பூதிரி பொதுவுடைமைக் கட்சியின் முழு நேரப் பணியாளராக இருந்தார். இவர்களுக்கு நான்கு குழந்தைகள். முன்று மகள்கள் ஒரு மகன். மகன் சிறு வயதிலேயே இயற்கை எய்தினான்.
இல்கல் புடவை

இல்கல் புடவை (Ilkal sari) என்பது ஒரு பாரம்பரிய புடவை வகையாகும். இது இந்தியாவில் பொதுவான பெண்களின் உடையாக விளங்குகிறது. இல்கல் புடவை இந்தியாவின் கர்நாடகா மாநிலத்தின் பாகல்கோட் மாவட்டத்திலுள்ள இல்கல் நகரத்திலிருந்து அதன் பெயரைப் பெற்றது. இல்கல் புடவை பருத்தியிலான பாவு, ஓரத்திற்கும், புடவையின் பல்லு பகுதிக்கும் செயற்கைப் பட்டு ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி நெய்யப்படுகின்றன. சில சமயங்களில் செயற்கைப் பட்டுக்குப் பதிலாக தூயப் பட்டும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இல்கல் புடவைக்கு புவியியல் சார்ந்த குறியீடு வழங்கப்பட்டுள்ளது. அதன் GI குறிச்சொல் எண் 76 ஆகும்
இல்கல் நகரம் ஒரு பண்டைய நெசவு மையமாக இருந்துள்ளது. இங்கு கி.பி 8 ஆம் நூற்றாண்டிலேயே நெசவு தொடங்கியுள்ளது. இந்த புடவைகளின் வளர்ச்சிக்கு பெல்லாரி நகரமும் அதைச் சுற்றியுள்ள உள்ளூர் தலைவர்கள் வழங்கிய ஆதரவே காரணம். மேலும், உள்ளூரிலேயே மூலப்பொருட்கள் கிடைப்பதும் இந்தப் புடவையின் வளர்ச்சிக்கு உதவியது. இல்கல் நகரில் சுமார் 20000 பேர் புடவை நெசவுத் தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ளனர்.
இல்கல் புடவைகளை நெசவு செய்வது பெரும்பாலும் உள்ளரங்குகளிலேயே நடைபெறும் ஒரு செயலாகும். இது அடிப்படையில் பெண் உறுப்பினர்கள் பங்கேற்பதை உள்ளடக்கிய ஒரு வீட்டு நிறுவனமாகும். கைத்தறியின் உதவியுடன் ஒரு புடவை நெய்ய சுமார் 7 நாட்கள் ஆகும். விசைத்தறியின் உதவியாலும் நெசவு செய்யப்படுகிறது.
தாந்த் புடவை

தாந்த் புடவை (Tant sari) என்பது வங்காளத்தில் பாரம்பரியமாக நெய்யப்படும் ஒரு புடவையாகும். இது வங்காளத்தின் கிழக்குப் பகுதியில் உள்ள வங்காளப் பகுதியில் இருந்து தோன்றியது. பொதுவாக வங்காளப் பெண்களால் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இது பருத்தி நூல்களால் நெய்யப்பட்டு அதன் இலகுவான தன்மை மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மை ஆகியவற்றால் வேறுபடுகிறது. இது இந்திய துணைக் கண்டத்தில் வெப்பமான மற்றும் ஈரப்பதமான காலநிலைக்கு மிகவும் வசதியான புடவையாக கருதப்படுகிறது.
முகலாய சகாப்தத்தில் அரச வழிகாட்டுதலின் கீழ் தாந்த் (குறிப்பாக ஜாம்தானி மற்றும் மஸ்லின்) டாக்கா (வங்காளதேசம்) மற்றும் முர்சிதாபாத் (மேற்கு வங்காளம்) மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் பிரபலமடைந்தது. மன்செஸ்டரின் ஜவுளித் தொழிலைப் பாதுகாக்க பிரித்தானிய அரசாங்கம் இந்த கலையை அழிக்க முயன்றது. ஆனால் தாந்த் கலாச்சாரம் உயிர்வாழ முடிந்தது.
1947ஆம் ஆண்டு இந்தியப் பிரிவினையின் போது வங்காள மாகாணம் பிரிக்கப்பட்டதால், சில நெசவாளர்கள் மேற்கு வங்காளத்திற்கு குடிபெயர்ந்து அங்கு தங்கள் கைவினைக் கலையைத் தொடர்ந்தனர். இவ்வாறு தாந்த் நெசவாளர்கள் இப்போது வங்காளத்தின் இரு பகுதிகளிலும் காணப்படுகிறார்கள்.
ஆரம்பத்தில் பாரம்பரியமாக கைத்தறியில் இப்புடவையை நெசவு செய்து வந்தனர். இன்று பெரும்பாலும் விசைத்தறிகளால் நெசவு செய்யப்படுகின்றன.
வழக்கமான தாந்த் புடவையில் பல்வேறு வகையான மலர்கள் மற்றும் பிற கலைக் கருத்தாக்கங்களைப் பயன்படுத்தி நெய்யப்படுகிறது. பிரபலமான பாரம்பரிய கருத்தாக்கங்களில் வண்டினங்கள், அரண்மனை, சந்திரன், மீன்கள், யானை, நீல வானம், நவர்த்தினங்கள், நட்சத்திரங்கள் மற்றும் பூக்கள் போன்றவை. அச்சிடப்பட்ட, கையால் வரையப்பட்ட மற்றும் பூத்தையல் செய்யப்பட்ட வடிவங்களும் இடம் பெறுகின்றன. சமீபத்தில் சூரியனின் பல்வேறு வடிவமைப்புகளுடன் நவீன கலை உள்ளிட்ட பல்வேறு கருக்கள் இந்த புடவையில் சித்தரிக்கப்படுகின்றன. தாந்த் புடவை வண்ணமயமான வடிவமைப்புடன் வருகிறது. அதன் ஓரங்கள் எளிதில் கிழிந்துவிடுவதால் தடிமனாக நெய்யப்படுகின்றன.
சிறந்த தாந்த் ஆடைகளாக கருதப்படும் பாரம்பரிய கலையான ஜாம்தானி நெசவு யுனெஸ்கோவால் மனிதகுலத்தின் அழிந்துவரும் கலாச்சார பாரம்பரியமாக அறிவிக்கப்பட்டது
வங்காளதேசம் மற்றும் மேற்கு வங்காளத்தின் சாதாரண வங்காள பெண்களுடன், பல முக்கிய வங்காள பெண் பிரமுகர்களும் தங்கள் வழக்கமான ஆடையாக தாந்த் புடவையை அணிய விரும்புகிறார்கள். வங்காளதேசத்தின் முன்னாள் பிரதமர் சேக் அசீனா, நாடாளுமன்ற சபாநாயகர் ஷிரின் ஷர்மின் சவுத்ரி, மேற்கு வங்க முதல்வர் மம்தா பானர்ஜி ஆகியோர் இதில் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள்.
மடிசார்

மடிசார் (Madisar) அல்லது கோஷவம் என்பது தமிழ் பிராமணப் பெண்கள் புடவை அணியும் முறையாகும். இத்தகைய புடவை கட்டும் முறை பண்டைய இந்தியாவைச் சேர்ந்தது, கிமு 2 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் கிபி 1 ஆம் நூற்றாண்டு வரை அந்தரியா மற்றும் உத்தரிய ஆடைகள் ஒன்றிணைத்து ஒரே ஆடையாக உருவாக்கபட்டது. புடவை கட்டும் இந்த பாணி "கோஷவம்" எனவும் அழைக்கபடும். தமிழ் பிராமணப் பெண்கள் திருமணத்திற்குப் பிறகு இந்த பாணியைப் பயன்படுத்த வேண்டும் . வெவ்வேறு சமூகங்கள் அசல் கோஷவம் பாணியிலிருந்து வெவ்வேறு புடவை பாணிகளை உருவாக்கியுள்ளன, அதற்கு அதிக பொருள் தேவைப்படுகிறது - ஒன்பது கெஜம். தற்போதுள்ள ஒன்பது கெஜ புடவை பாணிகளில் மகாராஷ்டிராவின் நவ்வரி, கன்னட திரை, தெலுங்கு பிராமண பாணி ஆகியவை அடங்கும். மடிசாரி என்ற பெயர் பொதுவாக தமிழ் பிராமணர்களுடன் தொடர்புடையது, இது ஐயர் கட்டு மற்றும் ஐயங்கார் கட்டு என இரண்டு முறைகள் உண்டு. இன்று, மடிசர் தினசரி உடையாக அரிதாகவே அணியப்படுகிறது, இருப்பினும் பெண்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பண்டிகை சந்தர்ப்பங்களில் மட்டும் மடிசர் பாணியை அணிகிறார்கள். மடிசார் அணிவதற்கு ஒன்பது கெஜ புடவை தேவைப்படுகிறது, தற்போதைய நவீன புடவை அணியும் உடைக்கு 6 கெஜம் தேவை. ஐயர் மற்றும் ஐயங்கார் பிராமணர்கள் திருமண விழா, சீமந்தம் (முதல் கர்ப்பத்திற்காக நடத்தப்படும் ஒரு மத சடங்கு), அனைத்து மத சடங்குகள், பூஜை மற்றும் இறப்பு விழாக்கள் போன்ற சடங்கு / மத நிகழ்வுகளில் பெண்கள் மடிசார் அணிகிறார்கள்.
ஐயர்களும் ஐயங்கார்களும் வெவ்வேறு விதமாக மடிசார் அணிவார்கள். ஐயர்கள் வலது தோளில் பல்லு (ஒருவரின் தோளில் வரும் புடவையின் அடுக்கு) ஐயங்கார் இடது தோளில் அணிவார்கள். வழக்கமாக, ஒரு பெண் அணியும் முதல் மடிசர் மெரூன் அல்லது சிவப்பு நிறத்தில் இருக்கும், இப்போதெல்லாம் மக்களின் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப மற்ற வண்ணங்களில் மடிசர் அணியப்படுகிறது.
மடிசார்கள் பட்டு, பருத்தி, பருத்தி-பட்டு கலவைகள், பாலியஸ்டர் -பருத்தி கலவைகள் போன்ற பல்வேறு பொருட்களில் கிடைக்கின்றன. இந்த நாட்களில் மடிசரின் பதிப்பும் 6-கஜ புடவையைப் பயன்படுத்தி கட்டப்படுகிறது. பாரம்பரியமாக இல்லாவிட்டாலும், அணிவதற்கு எளிதாகவும் வசதியாகவும் இருக்கிறது.
தானியாகாலிப் புடவை

தானியாகாலிப் புடவை என்பது இந்தியாவின், மேற்கு வங்காளத்தில் உள்ள தானியாகாலி என்னுமிடத்தில் உற்பத்திச் செய்யப்படும் பருத்திப் படவை ஆகும். 6 மீட்டர் நீளம் கொண்ட மடிப்புடைய புடவையில் கிடைமட்ட அளவில் 100 நூல்களை கொண்டும் அதே அளவு 100 நூல்களைச் செங்குத்து அளவில் வைத்தும் இந்தப் புடவை உருவாக்கப்படுகிறது. இந்தப் புடவையின் முந்தி தலைப்பு (பார்டர்) 1.5 மற்றும் 2 அங்குலம் வரை இருக்கும்.
புடவை நோன்பு

புடவை நோன்பு என்பது நாட்டார் வழிபாடுகளில் ஒன்றாகும். இதனை புடவை படைத்தல், புடவை வேட்டி படைத்தல், புடவை வழிபாடு என அழைக்கின்றனர்.
தை மாதம்‌ முதல்நாள்‌ தங்களது முன்னோர்களை நினைவுகூற இந்த வழிபாடு நடத்தப்படுகிறது. முன்னோர்கள் பயன்படுத்திய வேட்டி சேலை அல்லது இவைகளில் ஒன்றை வருடத்திற்கு ஒரு முறை எடுத்து வழிபடுகின்றனர். இதற்காக முதல்நாளே நன்னீர் நிலைகளில் சுத்தம் செய்து வைக்கின்றனர்.
இந்த துணிகளை முறுக்கி பலகைகட்டையின் மீது வைத்து அலங்காரம் செய்கின்றனர். தலைவாழை இட்டு அதில் முன்னோர்களுக்கு பிடித்த உணவுகளை வைத்து படைக்கின்றனர். சர்க்கரை பொங்கல், வெண்பொங்கலில் குழி அமைத்து கோழிக்கழி குழம்பு ஊற்றி படையல் இடுகின்றனர்.
தேங்காய் உடைத்து, தூப ஆராதனைகள் காட்டிய பிறகு சூடம் வைத்து ஆராதனை செய்கின்றனர். சூடம் அனைந்த பிறகு இலையிலிருக்கும் உணவுகளை காக்கைக்கு வைக்கின்றனர். முன்னோர்களே காக்கைகளாக வந்து உண்பதாக நம்புகின்றனர். காக்கை சாதம் எடுத்த பிறகே உண்கின்றனர்.
கரூர் மாவட்டத்தில் புடவை படைத்தலின் போது பெட்டை கோழிகளை சமைத்து படைக்கும் வழக்கமுள்ளது.
சிலர் முன்னோர்கள் பயன்படுத்திய ஆடைகளுக்கு பதிலாக புதிதாக வாங்கி படைப்பதும் வழக்கமாக கொண்டுள்ளனர். அவ்வாறு புதிதாக ஆடை வாங்கி படைத்தால் அதனை மாலை நேரத்தில் சூடம் காட்டி வழிபட்ட பிறகு கட்டிக் கொள்கின்றனர்.
சாந்திப்பூரி புடவை

சாந்திப்பூரி புடவை (Shantipuri sari) என்பது மேற்கு வங்காளத்தில் பாரம்பரியமாக கைத்தறியாக நெய்யப்படும் புடவை வகையாகும். இது மேற்கு வங்காளத்தின் சாந்திப்பூர் நகரம் மற்றும் நதியா மாவட்டத்தின் சுற்றியுள்ள பகுதியில் உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. சாந்திப்பூரி கைத்தறி புடவை (அல்லது துணிகள்) வடிவமைப்புகளின் புதுமை, கூடுதல் இழை கொண்ட கை நூற்பு முறை, வெவ்வேறு வண்ண வடிவங்கள் மற்றும் துணியின் மெல்லிய நுணுக்கம் ஆகியவற்றிற்கு பிரபலமானது. சிறந்த சாந்திப்பூரி புடவை உலகம் முழுவதும் மிகவும் விரும்பப்படும் ஒன்றாக இருக்கிறது. சாந்திப்பூரி புடவை 2009 ஆம் ஆண்டில் புவியியல் சார்ந்த குறியீட்டைப் பெற்றது.
சாந்திப்பூரி புடவையின் சிறப்பு என்னவென்றால், இது குடி பன்ஜ் என்று அழைக்கப்படும் எளிய பாரம்பரிய மடிப்பு வடிவத்தில் சந்தைப்படுத்தப்படுகிறது.
ஜவுளி நெசவு 15 ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் தசாப்தத்தில் இருந்து சாந்திப்பூரில் தொடங்கியது. பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு, துணி நெசவு சாந்திப்பூரைச் சுற்றி பரவியது. இங்கு நெய்யப்பட்ட துணிகளில் புடவைகளும் ஒன்றாகும். பின்னர் சாந்திப்பூரில் தயாரிக்கப்பட்ட புடவைகள் சாந்திப்பூரி புடவை என்று அழைக்கப்பட்டன. "சாந்திப்பூரி" என்ற சொல் துணிகளின் மையமான சாந்திப்பூரிலிருந்து பெறப்பட்டது.
பதினைந்தாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில், வங்காளத்தில் உள்ள கௌடாவின் ராஜா கணேசனின் ஆட்சியின் போது நெசவாளர்கள் முதலில் சாந்திப்பூரில் குடியேறினர். சாந்திப்பூர் புடவையின் பழமையான தேதி கிபி 1409 வரை செல்கிறது. பதிவுகளின்படி, முதல் புடவைகள் கிபி 1409 இல் கௌட மன்னர் கணேச தானு சதந்தேப்பின் ஆட்சியின் போது சாந்திப்பூரில் நெய்யப்பட்டன. சாந்திப்பூரின் நெசவு பாரம்பரியம் அத்வைதி ஆச்சார்யாவின் (1460-1558) வாழ்க்கை வரலாற்று கையெழுத்துப் பிரதியில் அத்வைத் மங்கல் என்று பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. நதியாவின் மன்னன் உருத்ர ராயன் ஆட்சிக் காலத்திலும், முகலாய ஆட்சி காலத்திலுமே சாந்திப்பூரில் கைத்தறி நெசவு ஒரு பாரம்பரிய தொழிலாக இருந்தது. நதியாவின் மன்னன் உருத்திர ராயனின் ஆட்சியின் போது, நெசவாளர்களின் பணி பெரும் பாராட்டையும் புகழும் பெற்றது. அந்த நேரத்தில் அரேபியா, கிரேக்கம், துருக்கி, ஈரான் மற்றும் ஆப்கானிஸ்தானுக்கு புடவைகள் ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டன. அதன்பிறகு, இந்தத் தொழில் பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வந்தது. தயாரிப்புகளில் முக்கியமாக புடவைகள் மற்றும் வேட்டிகள் இருந்தன. ஆனால் சாந்திப்பூர் புடவை தயாரிப்பதில் சிறந்து விளங்கின. சாந்திப்பூரில் உள்ள நெசவாளர்களும் புடவைகளும் மிகவும் பிரபலமாக இருந்தனர். மேலும், அவர்கள் வங்காள நாட்டுப்புற இலக்கியத்திலும் இடம் பெற்றனர்.
ஆரம்ப கட்டங்களில், சாந்திப்பூரில் உற்பத்தி செய்யப்படும் துணிகள் கைத்தறி பருத்தி நூலை உள்ளடக்கி இருந்தது. கிபி 1824 இன் பிற்பகுதியில் நூற்பாலைகளால் நெய்யப்பட்டது. சாந்திப்பூரைச் சேர்ந்த நெசவாளரான பிரேன் குமார் பாசக்கு, தனது பணிக்காக 2021 ஆம் ஆண்டில் பத்மசிறீ விருதைப் பெற்றார்.
Dolly Jain

Dolly Jain is a saree and dupatta draper in Kolkata.
Dolly Jain was born in Ranchi, Jharkhand. She grew up in Bengaluru, Karnataka.
Dolly Jain became interested in saree draping after her marriage, when she was required to wear a saree herself. She learnt a variety of draping styles and taught them to other women, and was also asked to help brides with the draping of their wedding saree. Designer Sandeep Khosla recommended her to celebrity clients, and she eventually decided to pursue it as a career.
In 2019, she submitted a record to the Limca Book of Records, and was credited for draping a saree in 325 different ways and taking as low as 18.5 seconds to drape a saree. She draped the wedding outfits of Sonam Kapoor, Deepika Padukone, Priyanka Chopra, and Isha Ambani.
Prince and Family

Prince and Family is an upcoming Indian Malayalam-language family drama film film directed by Binto Stephen and written by Sharis Muhammed featuring Dileep, with Siddique and Dhyan Sreenivasan in lead roles. It is produced by Listin Stephen through Magic Frames. The film was noted for being Dileep's 150th film.
Prince Chakkalakkal, the eldest of the three sons of Baby Chakkalakkal and Jancy is the most eligible bachelor in Planjod, a small town in rural central Travancore in Kerala. The plot is set in a mediocre Christian family. Prince owns a bridal boutique titled 'Prince's Bridal House' and is a fashion designing graduate and an expert in saree draping. His perfection in his profession has reflected in his choice of life partner and which resulted in him being bachelor although both of his younger brothers have married and settled. He is introverted and values his privacy. He receives a marriage proposal from the matrimony and he marries someone with the completely opposite character of his imagination. The movie deals with happenings after his marriage and the funny and emotional incidents that resulted in his family life after the above-mentioned marriage.
The film is to be Dileep's 150th film. It is produced by Listin Stephen through Magic Frames Productions.
Prince and Family at IMDb
Pattu Saree

Pattu Saree (transl. Silk Saree) was a Malayalam soap opera which launched on Mazhavil Manorama. Sadhika Venugopal played the protagonist of the show.
Pattu Saree depicts the life of Kanchi, a self-made business woman who owns a silk saree showroom. She adopts a son, believing her twin daughters were killed in a car accident. However, one of her daughters became a sales girl in her shop and later fell in love with her adopted son to marry him. However, Kanchi is not fond of this girl, Thamara, until she realizes and recognizes her to be her daughter. This happens when her husband rejoins the family, against the will of Kanchi, her mother and her prospective husband. Kanchi has serious ill feelings toward her husband, whom she holds responsible for all the losses in her life. One of the twin girls also joins the family. However, towards the end of the serial, Kanchi is finally reunited with her family of two girls and husband. She also realizes her mother's plotting against her husband which made them foes all these years. The family soon rejoins under the father and she hands over her responsibilities to her children and starts a new journey with her husband Rajarathnam.
Backless dress

A backless dress is a style of women's clothing designed to expose the wearer's back. The back may be either partially exposed with a low cut or fully exposed with the use of strings. A backless dress is most commonly worn on formal occasions or as evening wear or as wedding dresses and can be of any length, from a miniskirt-length to floor-length. Other backless styles include backless swimsuits and tops, such as a halter top.
Backless dresses first appeared in the 1920s. In the 1930s, the style became associated with the sun tanning fashions of the time, and the backless dress was a way of showing off a tan, usually without tan lines. The wearer usually had to be slim to be able to pull off the effect. In December 1937, the actress Micheline Patton was controversially filmed from behind while wearing a backless dress in the final episode of the early BBC fashion documentary Clothes-Line. The illusion of nudity led to outraged viewers writing in to complain, and Pearl Binder, who co-presented the show, quipped, "Grandmamma looks back but Micheline has no back to be seen."
A backless dress can be held up in a number of ways. The most common is by a single piece of cloth or strap which passes behind the wearer's neck, halterneck-style. The neck strap can itself be covered by the wearer's hair, leaving the impression from behind that nothing is holding the dress up. Alternatively, the dress may be held up by short sleeves or by a single or two spaghetti straps, which hold the dress up at the shoulders. A stick-on dress is another way that a dress can be held up.
The backless style is also found in the choli, the blouse worn by Indian women along with saris and ghagras.
The back is either "partially exposed" with a low cut or "fully exposed" by use of strings. The backless styles were created mainly due to the influence of Western fashion. It was made popular by Madhuri Dixit when she wore it and appeared in the Dhak Dhak Karne Laga song. "The drape and the blouse make the saree a sexy ensemble, and my blouses are always low back because I love the peep of the skin against so much fabric", as stated by Indian actress Vidya Balan.
Breast support may be an issue for many women when wearing a backless dress, but nevertheless most women choosing this style of top prefer to go braless. Bra designs are available that offer breast support with backless dresses. Some bra designs use convertible styles, adhesive bras, underwire and strapless bras.
Paithani (web series)

Paithani is a Hindi drama web series directed by Gajendra Ahire and produced by Zee Studios and Aarambh Entertainment. It follows a mother and daughter as they face challenges while weaving their last Paithani saree. Starring Mrinal Kulkarni, Eisha Singh, Shivam Bhaargava, Syed Zafar Ali, and Sangeeta Balachandran, the trailer was released on 7 November 2024, and the series premiered on ZEE5 on 15 November 2024.
The series revolves around the life of Godavari, a renowned artisan known for her exquisite Paithani sarees. As she approaches retirement, her daughter, Kaveri, embarks on a mission to fulfill her mother's lifelong dream: to weave one last Paithani saree. This journey takes them through a tapestry of emotions, challenges, and the enduring bond between a mother and daughter.
Shaheen Irani from OTT Play rated the show 1.5 stars out of 5, describing it as "sweet but extremely slow-paced." She noted that while the show romanticizes Mumbai, this is its primary offering, along with a focus on the intricate craft of Paithani saree making. Irani suggested that viewers could either skip it entirely or opt to watch only the final episode, if they don't mind the over-dramatization.
Tanmayi Savadi of Times Now, on the other hand, gave the series 3 stars out of 5, praising the performances of Mrinal Kulkarni and Eisha Singh, calling the series "warm and delicate."
Smriti Kannan of Fugitives commented on Paithani by stating that it had the potential to be an emotional family drama exploring the deep cultural significance of the saree in Indian society. However, she felt that the show missed this opportunity, calling it "a lost chance."
Yeola

Yeola (Marathi pronunciation: [jeːʋlaː]) (pronunciation) is a town, a municipal council, and a taluka headquarters in Nashik District in the Indian state of Maharashtra. Yeola is a city located in the Nashik district of Maharashtra, India. It is known for its rich history, cultural significance, and thriving textile industry, particularly for the famous Yeola Paithani sarees.
The name "Yeola" is believed to have been derived from ancient Marathi and Sanskrit words, possibly referring to its historical significance as a settlement during the medieval period.
As of 2011 Official India census, Yeola had a population of 49,826 where Males contribution is 25,582 which is 51.3% of the population and females contribute 24244 which is 48.7%. In Yeola, 14% of the population is under 6 years of age. The Population density of Yeola is 3,896/km² and the annual population change rate is 1.4%.
Yeola is located in the northern part of Maharashtra, approximately 80 km from Nashik, 260 km from Mumbai, and 200 km from Pune. The city is situated near important trade routes and serves as a link between western Maharashtra and central India.
Yeola has a rich historical lineage, having been under the rule of several major dynasties:
One of the key historical figures associated with Yeola is Shrimant Sardar Raje Jadhavrao, who played a role in the development of the region.
Yeola is an important economic hub in Nashik district, with its economy primarily based on:
Yeola is well-connected by road and rail, making it accessible to nearby major cities:
Iași

Iași (uttales på rumensk: /jaʃʲ/, historisk omtalt som Jassy) er fylkeshovedstad i fylket med samme navn, i det nordøstlige Romania, i regionen Moldova.
Byen er Romanias nest største by og blir ansett som landets kulturelle hovedstad. Den ligger i det historiske området Moldova.
Mellom 1564 og 1859 var byen hovedstad i fyrstedømmet Moldova, og fra 1859 til 1862 var den i realiteten Romanias hovedstad sammen med București. Byen hadde et stort innslag av jødiske innbyggere, og i 1855 ble den første yiddishspråklige avisen i Romania utgitt i Iași. I likhet med universitetet i Bucuresti var universitetet i Iași rundt år 1900 kjent som et sentrum for antisemittisme.
Under første verdenskrig var byen midlertidig hovedstad i årene 1916–1918.
Under andre verdenskrig ble byen vitne til en tragisk pogrom i juni 1941 hvor minst 13.000 jøder ble myrdet i løpet av bare et par dager. I mai 1944 var byen åstedet for harde kamper mellom kombinerte rumenske og tyske styrker mot den framrykkende Den røde armé under slaget om Romania (også kjent som Jassy–Kishinev-offensiven). Eliteavdelingen Panzergrenadier Division Großdeutschland vant en defensiv seier i slaget ved Târgul Frumos, ikke langt fra Iași, og Den røde armé klarte ikke å ta Iași før i juli 1944. Utviklingen og strategiene under dette slaget har i ettertid, og særlig under den kalde krigen, blitt studert nøye.
Byen huser blant annet det rumenske nasjonalteateret, nasjonalopera og filharmonisk orkester, såvel som flere universiteter, inkludert Grigore T. Popa medisinsk-farmasøytiske universitet.
Königliches Schauspielhaus

Königliches Schauspielhaus (det kongelige teatret) er en bygning på Gendarmenmarkt i Berlin, offisielt navn siden 1994 Konzerthaus Berlin, oppført mellom 1818 og 1821 av arkitekten Karl Friedrich Schinkel. Den erstattet Carl Gotthard Langhans' tidligere National-Theater, som brant ned få år etter at det ble ferdigstilt. På stedet hvor det hadde stått hadde det fra slutten av 1700-tallet vært et lite fransk komedieteater.
Königliches Schauspielhaus regnes som en av Schinkels viktigste bygninger. Den indre utførelsen samt den ytre utsmykning med tallrike skulpturer stammer fra Christian Friedrich Tieck og Balthasar Jacob Rathgeber.
Fra åpningen i 1821 frem til slutten av annen verdenskrig var det sete for Preußisches Staatstheater Berlin. Siden 1984 har det blitt brukt som konsertsal av orkesteret, som siden 2006 har vært kjent som Konzerthausorchester Berlin.
Den 25. desember 1989, som var året for Tysklands gjenforening, dirigerte Leonard Bernstein Ludwig van Beethovens 9. symfoni. Symfonien inneholder blant annet den kjente An die Freude (Ode til gleden).
Fernando Fernán Gómez

Fernando Fernán Gómez (28. august 1921 i Lima, Peru, død 21. november 2007 i Madrid) var en spansk skuespiller og regissør.
Etter den spanske borgerkrigen begynte han å studere til jurist, men han avbrøt studiene sine for å jobbe i teater. I 1942 begynte han å jobbe på kino samtidig som han fortsette å jobbe i teater. Han dannet sitt eget teaterselskap og der mottok han priser for sin regi og skuespill. I 1950 begynte han å regissere filmer.
Han giftet seg med María Dolores Pradera i 1945, men de skilte seg i 1959. Han giftet seg med Emma Cohen i 2000.
Max Reinhardt

Max Reinhardt (egentlig Maximilian Goldmann; 1873–1943) var en tysk-østerriksk regissør og teatermann. Han var en dominerende kraft i det tyske teaterliv fra ca. 1900 til 1933, og ledet blant annet Deutsches Theater Berlin, som han reorganiserte sammen med Maximilian Harden, og Theater in der Josephstadt i Wien.
Max Reinhardt foreldre var den opprinnelig ungarske jødiske småhandleren Wilhelm som opprinnelig hadde etternavnet Goldmann, og hans hustru Rosa (fødd Wengraf). I 1904 ble etternavnet på hele familien endret fra Goldmann til Reinhardt. Max Reinhardt var gift med skuespillerinnen Helen Thimig, og er far til regissøren Gottfried Reinhardt.
Max Reinhardt var en av sin tids ledende teaterregissører i Tyskland og Østerrike og influerte mange europeiske skuespillere og regissører. I år 1903 forlot han scenen for å utelukkende vie seg til regi. Årene 1905-20 og 1924-33 var han i Berlin leder av Deutsches Theater, og 1919-24 for Grosses Schauspielhaus.
Fra 1920 ledet han festspillene i Salzburg, og i 1924 tok han i Wien ledelsen for Theater in der Josefstadt. Dessuten arbeidet han med mindre scener - hans i 1906 åpnede Kammerspiele i Berlin ble meget populære - og foretok tallrike gjestespill, og besøkte gjentatte ganger Sverige, dels med eget ensemble, dels som gjesteregissør.
Reinhardt eide og ledet en rekke teatre, som imidlertid ble konfiskert av Reichskulturkammer da nazistene var kommet til makten i Tyskland i 1933. Han flyttet da til Wien. Etter Anschluss i 1938 flyktet han til USA, der han fortsatte sin virksomhet innen teateret.
På Reinhardts scener ble det utviklet en ensemblekunst av ypperste slag, og hva gjelder utnyttelsen av de nye teatertekniske muligheter var han banebrytende. Han hadde sans for spillplassen som bilde og var enestående som instruktør av massescener.
Foruten noen stumfilmer regisserte Reinhardt kun en film: En midsommernattsdrøm i 1935.
Jon Lord

Jonathan Douglas Lord (født 9. juni 1941 i Leicester i England, død 16. juli 2012 i London) var en engelsk keyboardist, mest kjent som medlem av hard rock-bandet Deep Purple. Lord har også vært medlem av Whitesnake, Paice, Ashton & Lord, Artwoods og The Flower Pot Men. Han var en av de første som kombinerte rock og klassisk musikk.
Lord var sønn av Miriam (1912-1995, født Hudson) og Reginald Lord. Han fikk undervisning i klassisk klaver fra en alder av fem, og denne innflytelse er merkbar i meget av hans arbeide senere i livet. Han var særlig inspirert av Johann Sebastian Bach, middelalderlig populærmusik og Edward Elgars tradisjonsrike engelske musikk. Han gikk på Wyggeston Grammar School for Boys og fikk toppkarakterer i musikk, hvorpå han arbeidet som kontorassistent på et advokatkontor i to år.
Tidlig i livet stiftet han bekjentskap med blues, primært den rå lyden fra store amerikanske bluesorganister som Jimmy Smith, Jimmy McGriff og "Brother" Jack McDuff ("Rock Candy") samt Jerry Lee Lewis. Denne musikken spilte en sentral rolle i hans rockkarriere. Stilen med jazz-blues-orgelet som disse musikere brukte i 1950-årene og 1960-årene, og særlig lyden av det lett gjenkjendelige hammondorgelet (B3 og C3-modeller) samt kombinasjonen med Leslie-høyttalere (den velkjente Hammond-Leslie høyttalerkombinasjon), var skjellsettende påvirkninger. Etter å ha sett bandet Vanilla Fudge spille i Storbritannia i 1967 erklærte Lord at han var sterkt påvirket av den orgelbaserte progressive rock som de spilte.
I 1968 var Lord med på å starte Deep Purple, bandet han er mest kjent fra. Lord og trommeslageren Ian Paice var med fra starten i 1968 til Lord forlot bandet i 2002. Han forlot Deep Purple etter deres britiske turné i 2002 og ble erstattet av Don Airey.
Lord hadde vurdert å forlate bandet en god stund på grunn av de tidkrevende turneene. En måned i 2001 vikarierte Don Airey for ham etter en kneskade. Dette fungerte bra, så Lord bestemte seg for å slutte i 2002.
Lord var respektert for sin virtuositet på hammondorgel. Han ble gjerne kalt «Lord of the Hammond», og i hans 34-årige karriere med Deep Purple kan man høre hans særegne soloer i mange av deres klassiske låter.
Lord døde 16. juli 2012 av lungeemboli, etter å ha slitt i lang tid med bukspyttkjertelkreft.
Tommy Bolin

Tommy Bolin (1951–1976) var en amerikansk gitarist. Han spilte blant annet med James gang, samme band som Joe Walsh spilte i før The Eagles. Han var en eminent gitarist, som fikk gode kritikker fra både Ritchie Blacmore og andre høyt rangerte musikere.
Bolin medvirket på ett Deep Purple-album, Come Taste the Band, som ble utgitt i 1975. Samtidig hadde han jobbet med sitt første soloalbum som kom i 1975. Etter at Deep Purple ble oppløst etter "Come Taste The Band" turneen i 1976, ga han ut et andre soloalbum som kom i 1976. Live-skiven av Deep Purple "Last Concert in Japan" er dedikert til Tommy Bolin og er den siste japanske konserten i Mark IV-lineupen som inkluderte Bolin. Den ble spilt inn 15. desember 1975 på Tokyo Budokan og oppnådd gullsertifisering i Japan.
Hans narkotikaavhengighet hadde blitt verre utover på 1970-tallet, og den 4. desember 1976 ble han funnet død. Dødsårsaken var en overdose heroin.
Steve Morse

Steven J. Morse (født 28. juli 1954 i Hamilton i Ohio) er en amerikansk gitarist, mest kjent fra Deep Purple, der han har vært medlem siden 1994. Han har også spilt i bandet Kansas, samt Dixie Dregs, og Steve Morse Band.
Steve Morse har bistått til det «nye» Deep Purple med sin unike spillestil, og har per 2009 medvirket på Deep Purple-albumene Purpendicular fra 1996, Abandon fra 1998, Bananas utgitt i 2003 samt Rapture of the Deep som ble utgitt i 2005.
Jonas Lie

Jonas Lauritz Idemil Lie (1833–1908) var en norsk forfatter og jurist. Han er kalt «hjemmets dikter» og hører til gullalderen i norsk litteratur. Sammen med Bjørnstjerne Bjørnson, Alexander Kielland og Henrik Ibsen, er Lie kjent som en av de fire store forfatterne fra tidsepoken realismen.
Han var embetsmannsønn og vokste opp i Hokksund og i Tromsø fra han var fem år gammel. Hans far ble sorenskriver i Sunnhordland i 1845, og familien flyttet til Husnes. I 1846 ble Jonas sendt til Fredriksvern for å utdanne seg til sjøoffiser, men måtte slutte fordi han var nærsynt og strøk til opptaksprøven. Han tok juridisk embetseksamen i 1858 og giftet seg med sin kusine Thomasine Lie i 1859. De hadde forlovet seg på Rundeholmen på Husnes i Kvinnherad i 1853. Paret fikk sju barn, hvorav to døde unge. Jonas møtte Bjørnson på Heltbergs studentfabrikk, og de ble nære venner. Han slo seg ned som sakfører på Kongsvinger, men spekulerte i trelast og fikk store økonomiske problemer.
Han var bladutgiver og skrev dikt. Men det var først da han flyttet til Kristiania at han begynte å skrive for alvor. Lie var en mystiker og trodde på hemmelighetsfulle krefter i menneskesinnet. Jonas og Thomasine bodde mange år i Tyskland og i Paris (1882–1906); de flyttet tilbake til Norge i 1906. Han bodde i Oslo i tre år, og skrev i den perioden 23 noveller som aldri ble utgitt.
22. juli 1906 flyttet Thomasine og Jonas Lie inn i et hus i Stavern. Det fikk navnet Elisenfryd etter et landsted som Lies bestefar hadde i Trøndelag.
Lie utmerket seg først og fremst som romanforfatter og var en nyskaper såvel tematisk som formmessig. Han er sjødikteren fremfor noen i norsk litteratur, men dessuten den som innfører den impresjonistiske stilen, som finnes i virtuos utgave i mesterverket «Familien på Gilje» (1883).
Av sjøfortellingene Lie skrev kan en nevne «Lodsen og hans hustru» (1874) samt «Gaa Paa!» (1882). Han forfattet dessuten sosialt radikale familieromaner, hvor han satte «problemer under debatt», som for eksempel kvinnens stilling («Familien på Gilje» (1883) samt «Kommandørens døtre» (1886).
Ubevisste krefter, drifter, psykologisk dybdeboring samt det mystiske («Onde Magter» 1890 samt «Trold» 1891–1892) opptok ham også. Lie var en mangfoldig forfatter, liberal og moderne, men også sterkt tradisjonsbundet. Han var medstifter av Norsk Kvinnesaksforening i 1884.
Jonas Lie er oversatt til finsk av blant andre Lauri Soininen.
Kongen tildelte 21. januar 1904 Lie storkors av St. Olavs Orden «for udmærket virksomhed som digter».
Forfatteren Jonas Lie er hedret med gatenavn i flere norske kommuner.
Han var onkel til forfatteren Bernt Lie, far til forfatteren Erik Lie. Han må ikke forveksles med sønnesønnen med samme navn, Jonas Lie, som var nazistisk politiminister i Norge under andre verdenskrig.
Wikiquote: Jonas Lie – sitater
What Happened to the Earth?

What Happened to the Earth? er tittelen på den sjette turnéen til den norske sangeren AURORA. Turneen ble startet i forbindelse med utgivelsen av hennes femte studioalbum What Happened to the Heart? (2024). Turneen startet 26. juni 2024 på National Stadium i Dublin, og avsluttes 22. august 2025 på Rock en Seine-festivalen i Paris. Underveis skal hun etter planen ha 80 konserter fordelt på Europa, Latin-Amerika, Nord-Amerika, Asia og Australia.
Billettene til konsertene i London og Paris utsolgt på 10 minutter.
Under den latinamerikanske etappen av turneen fremførte Aurora foran 18 000 på Palacio de los Deportes i Mexico By. Den 21. november 2024 ble det opplyst at over 60 000 mennesker deltok på den første europeiske etappen av turneen.
Kristusstatuen (Rio de Janeiro)

Kristus Frelseren, eller Cristo Redentor på portugisisk, er en av flere store Jesus-statuer, denne er plassert på fjelltoppen Corcovado eller Pukkelryggen i Rio de Janeiro i Brasil. Statuen ble reist i 1931 og er 39,6 meter høy medregnet sokkelen.
Figuren står på toppen av det 711 meter høye Corcovado, i nasjonalparken Tijuca, og kan ses fra vidt omkring. En egen jernbane, fører besøkende opp dit.
Kristusstatuen er Rios mest kjente byggverk. I en verdensomspennende avstemning som ble avsluttet 6. juli 2007 ble stedet valgt til å være et av de moderne underverkene.
Byggematerialet er armert betong, belagt med kleberstein. Den 30,7 meter høye statuen står på en 9,6 meter høy sokkel og veier totalt 1145 tonn. Hodet er 3,54 meter høyt og veier 35,65 tonn. Hver hånd veier ni tonn. Avstanden mellom fingerspissene er 30 meter.
Kristusstatuen er vendt mot byen.
Idéen om en statue eller et monument på toppen av Corcovado ble diskutert fra 1850-tallet etter forslag fra presten Pedro Maria Boss. Da kirke og stat skilte lag i Brasil i 1889 ble tanken lagt vekk, inntil erkebispestolen i Rio foreslo en Kristusstatue i 1921.
Statuen ble tegnet av den franske, polskfødte skulptøren Paul Landowski. Ingeniøren Heitor da Silva Costa ledet byggingen. Den 12. oktober 1931 ble statuen innviet.
I oktober 2006, på statuens 75-årsdag, innviet kardinal Eusébio Oscar Scheid, erkebiskop av Rio, et kapell under statuen, viet til Brasils nasjonalhelgen Nossa Senhora Aparecida. Kapellet er åpent for dåp og vielse for katolikker.
Johanne Voss

Johanne Voss (née Paulsen, January 13, 1868 – July 27, 1946) was a Norwegian actress from Bergen.
Johanne Voss was the daughter of the carpenter Peter Olay Paulsen and Johanne Severine Jørgensen, and the sister of the actress Anna Paulsen (1858–1895). On October 24, 1891, she married the actor Olav Voss (1864–1912) in Bergen.
After graduating from high school in 1883, Voss debuted on April 12, 1887, at her hometown theater, the National Theater in Bergen, as Pauline Protat in the play L'Héritage de Monsieur Plumet (Mr. Plummet's Bequest) by Théodore Barrière and Fritz Holst. She was engaged with this theater until about 1893.
Later she accompanied her husband Olav Voss to the theater stages in Kristiania (now Oslo). She was initially engaged at the Carl Johan Theater until it went bankrupt in 1895. She then toured with the Swedish theater director August Lindberg's company in Sweden and Norway for two years, after which she performed at the Central Theater (from 1897 to 1898) and the Christiania Theater (from 1898 to 1899). In 1898 she performed in Trondheim with Johan Fahlstrøm's troupe from the Central Theater. In 1899, Voss was the recipient of a state artist's scholarship worth NOK 750 to pursue further education abroad.
Voss was probably best known for her roles at the National Theater in Oslo from its inception in 1899, where she worked until 1937, often in comic roles. On her twenty-fifth anniversary as an actress in 1912, the National Theater staged Oscar Wilde's play Lady Windermere's Fan as a benefit performance for her, in which she played the role of Erlynne.
Voss also appeared as an actress in several Norwegian films. As late as 1942, she played the role of Mrs. Solberg in Jeg drepte!
Johanne Voss is buried at Western Cemetery in Oslo.
Agnethe Schibsted-Hansson

Agnethe Elisabeth Schibsted-Hansson (born Agnethe Schibsted; September 21, 1868 – January 7, 1951) was a Norwegian actress.
Agnethe Schibsted-Hansson was born in Bergen, Norway to the actor Christian Otto Emil Schibsted and Elisabeth Cathrine Strøm. On December 23, 1896, she married the actor Olaf Mørch Hansson.
Agnethe Schibsted-Hansson debuted on April 20, 1891, at the Christiania Theater in the role of Valborg in En fallit. She participated in the theater's tour to most provincial towns in 1892, when several plays were performed.
She was then engaged with the Carl Johan Theater from 1893 to 1895, the National Theater in Bergen from 1895 to 1899, and several theaters in Kristiania (now Oslo). Schibsted-Hansson became permanently engaged with the National Theatre in Oslo in 1912 after having periodically appeared there since its opening in 1899.
Marking her 25th anniversary as an actress in 1916, Schibsted-Hansson played the title role in the play Mrs. Warren's Profession.
She excelled as a character actor, with a robust mood for creating realistic Oslo figures in Oskar Braaten's comedies. Among other things, Schibsted-Hansson made an impression as Dobbelt-Petra in Tancred Ibsen's film adaptation of Den store barnedåpen (The Great Christening, 1931).
Stephan Sinding

Stephan Abel Sinding (4 August 1846 – 23 January 1922) was a Norwegian-Danish sculptor. He moved to Copenhagen in 1883 and had his breakthrough the same year. In 1890 he obtained Danish citizenship. In 1910 he settled in Paris where he lived and worked until his death in 1922.
Stephan Abel Sinding was born in Trondhjem as a son of mining engineer Matthias Wilhelm Sinding (1811–1860) and Cecilie Marie Mejdell (1817–1886). Sinding was the brother of the composer Christian Sinding and painter Otto Ludvig Sinding and the nephew of Nicolai Mejdell (1822–1899) and Thorvald Mejdell (1824–1908), and through the former a first cousin of Glør Thorvald Mejdell, who married Stephan's sister Thora Cathrine Sinding. Stephan Sinding was also a first cousin of Alfred Sinding-Larsen and the three siblings Ernst Anton Henrik Sinding, Elisabeth Sinding (1846–1930) and Gustav Adolf Sinding (1849–1925).
Sinding first embarked on law studies in Christiania but broke off to instead pursue a career in the arts. He took drawing and modeling classes first at the Royal School of Drawing in Christiania and then studied privately with sculptor Albert Wolff in Berlin. Sinding spent his adult life working in different places mostly Rome, Copenhagen, and finally Paris.
From 1874 to 1875 he studied in Paris and picked up influences from the latest Realist tendencies in French sculptures, especially from Auguste Rodin and Paul Dubois. Sinding was met with poor recognition from the Norwegian public since his style was considered too modern.
In 1883 he moved to Copenhagen, which he found a better working place, and had his breakthrough with the sculpture A barbarian woman carries her dead son home from the battle, created during a stay in Rome that same year. It was acquired by the brewer Carl Jacobsen, the son and heir of Carlsberg-founder Jacob Christian Jacobsen, who was a great admirer of both classical and modern sculpture and was building an ever-growing private collection which in the end turned into the Ny Carlsberg Glyptotek
Sinding created a number of sculptures, among others Mother in Captivity, which won him the Grand Prix at the Exposition Universelle (1889), Two figures (1889), and Young woman at her husband's body / The Widow (1892). Many of Sinding's sculptures are credited to realism, but together with Danish sculptor Niels Hansen Jacobsen, among others, are by many considered much more in the style of Symbolism. An example of his symbolic work is his sculpture Valkyrjen (the valkyrie), a bronze cast of which stands in Churchill Park in Copenhagen.
Sinding became a titular professor and taught private students in Copenhagen.
In 1910 Sinding moved to Paris, where he worked until his death. Assisted by Franz von Jessen, Sinding wrote an autobiography entitled En Billedhuggers Liv (1921). He died in January 1922 in Paris, and was buried at the Père Lachaise Cemetery.
In May 1885 in Frederiksberg he married actress Anna Elga Augusta Betzonich (1859–1936).
Bust of Henrik Ibsen

A bust of Henrik Ibsen by Jacob Fjelde is installed in Tacoma, Washington's Wright Park, in the United States.
The bronze bust depicts Henrik Ibsen with sideburns. It measures approximately 29 x 24 x 12 inches and rests on a stone base which measures approximately 85 x 28 x 28 inches. One plaque on the front of the base reads: "Our lives should / be pure and white / Tablets whereon / God can write". Another says: "Et er maalet / der ar blive, / Tavler hvorpaa / Gud kan skrive". A third reads: "WORLD RENOWNED / PLAYWRIGHT AND POET / BORN IN NORWAY 1828-DIED 1906 / ERECTED BY / THE NORWEGIANS OF TACOMA / 1913".
The sculpture is surrounded by rhododendrons.
The sculpture was dedicated on May 17, 1913, the 99th anniversary of Norway's separation from Denmark. According to Metro Parks Tacoma, the artwork commemorates "nationhood and the literary contributions" of Ibsen. The bust's mold was made in 1885; copies can be found at the North Dakota State College of Science in Wahpeton, North Dakota, at Como Park Zoo and Conservatory in Saint Paul, Minnesota, and at the Ibsenhuset arts complex in Ibsen's hometown of Skien.
The bust in Wright Park was rededicated in July 1987 by Metro Parks Tacoma and the Aalesund, Norway, Sister City Committee. The ceremony was attended by community members of the community members and teachers visiting Pacific Lutheran University from Norway.
Henrik Olrik

Ole Henrik Benedictus Olrik (24 May 1830 – 2 January 1890) was a Danish painter, sculptor and applied artist.
Henrik Olrik, born in Copenhagen, was son of customs inspector Henrik Johan Ludvig Olrik and Benedicte Martinette (née Heiberg). Olrik was admitted to Royal Danish Academy of Fine Arts in 1844 where he initially studied sculpture under Herman Wilhelm Bissen, while at the same time working at the Royal Copenhagen Porcelain Factory, where he made reduced copies of Bertel Thorvaldsen works. He graduated from the Academy in 1851 after winning two silver medals for his works in 1848 and 1851.
In 1854 Olrik went to Paris to pursue his painting interests. He studied in the studio of Thomas Couture and had his first painting exhibition in 1855.
After returning to Denmark in 1855, Olrik soon became recognized as a reputable portrait painter and painted portraits of a wide variety of individuals including King Christian IX of Denmark (1877) and his daughter Alexandra (1873), later the Princess of Wales as well as members of the Danish Parliament and representatives of Scandinavian high society, including Sigurd Ibsen and Henrik Ibsen.
Olrik also specialized in still lifes, landscapes, historic, and religious paintings. Some of his religious works can be found in Marble Church as well as the large altarpiece at St. Mathew's Church in Copenhagen.
In 1871, Olrik become a member of the Royal Danish Academy of Fine Arts, in 1883 professor titular, and in 1887 he was elected to Akademirådet.
In addition to being a successful painter, Olrik was active in the field of decorative arts and design. In 1853, prior to his time in Paris, he won the Neuhausenske Prize for a silver sugar bowl
He made various design projects for numerous manufacturers including Ipsens Terrakottafabrik, the Royal Copenhagen Porcelain Factory, HC Drewsens Elektropletfabrik, Cuckoo and V. Christesens Sølvvarefabrik. His designs included items as diverse as tableware, bindings, sables and coins. He also prepared a design of a monument for Tsar Alexander II of Russia (1884).
He married Hermine Valentine (1839-1917) in May 1859. They had six children; Benedicte Olrik, Dagmar Olrik, Axel Olrik, Eyvind Olrik, Hans Olrik and Jørgen Olrik. He died at Frederiksberg and was buried at Vestre Kirkegard.