davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Victory Day (Azerbaijan)

The Victory Day (Azerbaijani: Zəfər Günü) is a public holiday in Azerbaijan that is celebrated on 8 November, in commemoration of Azerbaijan's victory in the Second Nagorno-Karabakh War. Established by the decree of the President of Azerbaijan on 2 December 2020, the holiday is celebrated on the day of the recapture of Shusha. It is a non-working holiday.
On 27 September 2020, clashes broke out in the disputed Nagorno-Karabakh region, which is de facto controlled by the self-proclaimed and unrecognized Republic of Artsakh, but de jure part of Azerbaijan. Azerbaijani forces first advanced into Fuzuli and Jabrayil districts, taking their respective administrative centres. From there, they proceeded towards Hadrut. Azerbaijani troops began to advance more intensively after the fall of Hadrut around 15 October, and Armenians began to retreat, with Azerbaijanis then taking control of Zangilan and Qubadli. Launching an offensive for Lachin, they also penetrated Shusha District through its forests and mountain passes.
Following the capture of Shusha, the second-largest settlement in Nagorno-Karabakh, a ceasefire agreement was signed between the President of Azerbaijan, Ilham Aliyev, the Prime Minister of Armenia, Nikol Pashinyan, and the President of Russia, Vladimir Putin, ending all hostilities in the area from 00:00 on 10 November 2020 Moscow Time. Under the agreement, the warring sides will keep control of their currently held areas within Nagorno-Karabakh, while Armenia returned the surrounding territories it occupied in 1994 to Azerbaijan. Azerbaijan will also gain land access to its Nakhchivan exclave bordering Turkey and Iran. Approximately 2,000 Russian soldiers were deployed as peacekeeping forces along the Lachin corridor between Armenia and Nagorno-Karabakh for a mandate of at least five years.
On 2 December 2020, the President of Azerbaijan, Ilham Aliyev, signed a decree on the establishment of Victory Day as a public holiday in Azerbaijan. The day of the signing of the ceasefire agreement ending the war, and its entry into force by Azerbaijan Time, 10 November, was to be celebrated in Azerbaijan as the Victory Day. The next day, this order was cancelled. The holiday's celebration date was changed to 8 November, the day the Azerbaijani forces seized control Shusha, as the previous date overlapped with Mustafa Kemal Atatürk's Memorial Day in Turkey. On 8 December, It was announced that a new station of the Baku Metro's Purple Line (B3) will be named "November 8" at the suggestion of Aliyev.
Nação (candomblé)

Nação é usada no candomblé para distinguir seus segmentos, diferenciados pelo dialeto utilizado nos rituais, o toque dos atabaques, a liturgia. A nação também indica a procedência dos escravos que lhe deram origem na nova terra e das divindades por eles cultuadas.
As civilizações sudanesas, por exemplo, são representadas pelos iorubás (nagôs), por sua vez representado pelas nações (a região sudanesa histórica não corresponde aos estados modernos do Sudão e Sudão do Sul): Queto, Efom, Ijexá, Nagô Ebá, Batuque do Rio Grande do Sul e Xambá de Pernambuco.
O grupo dos daomeanos, por sua vez, é representado pelas nações jeje: Fons, Jejes, Minas, Fantes, Axantes e outros menores como crumãs, Agni, zemas e timinis.
As civilizações islamizadas são representadas por Fulas (peuhls), Mandingas, Hauçás e, em menor número, nupés, bornus e Gurunsis.
As civilizações bantos do grupo angola-congolês são representadas pelos ambundos de Angola (cassanges, bangalas, dembos), os congos ou cabindas do estuário do Congo e os benguela com diversas tribos escravizadas.
As civilizações bantu da Contra-Costa são representadas pelos moçambiques (macuas e angicos), tendo sido o grupo Bantu reduzido às nações: Candomblé Bantu, Angola, Congo e Cabinda.
As línguas sagradas utilizadas nas nações, são línguas de diversos países africanos trazidas pelos escravos e conservadas através da oralidade:
No começo do período escravagista, todos os escravos vindos da África eram chamados de negros da Guiné. Na altura, a região da Guiné se estendia do Senegal ao Gabão.
A escravidão dividiu as sociedades africanas em todos os sentidos. O africano, com o fim das linhagens, dos clãs, das aldeias, da realeza, se apegou ainda mais aos seus deuses e ritos, uma vez que foi a única coisa que restou de suas regiões de origem.
Guardiões da cultura oral, os escravos guardaram em sua memória os movimentos de dança, os toques dos atabaques, a comida ritual, as rezas e cânticos, na nova terra chamados de Cantiga no candomblé e pontos cantados na Umbanda.
O silêncio, o segredo (calundus) e o isolamento armado em quilombos e mucambos são formas de resistência e esperança de reconstituir na nova terra seus ritos, costumes e hierarquia.
A resistência dos negros ao regime de subordinação ou exploração do qual foram vítimas encontram portas abertas na religião, nos quilombos, confrarias e santidades, locais de reuniões assim chamados antes de receberem o nome de candomblés que também foram usados como esconderijo.
Macumba

Macumba (do quimbundo: ma'kôba) é um instrumento de percussão de origem africana, semelhante ao instrumento reco-reco.
No Brasil, o termo é principalmente usado como uma designação genérica dos cultos afro-brasileiros de origem nagô e que receberam influências de outras religiões africanas (de Angola e do Congo), como também ameríndias, católicas, espíritas e ocultistas. Por meio de um processo de ampliação de sentido, o termo "macumba" (e o derivado "macumbeiro", originalmente o "tocador de macumba") passou a referir também, de forma pejorativa, às oferendas religiosas ligadas as religiões de matrizes africanas.
O vocábulo tem origem numa língua banta, o kimbundu, a partir de "ma'kôba". O significado do termo original é incerto, sendo apontado por alguns como sendo originalmente uma dança ou como o instrumento percutido durante a dança.
O termo é frequentemente usado como uma designação genérica para as religiões afro-brasileiras, como o candomblé e a umbanda, quase sempre com sentido depreciativo, como sinônimo de "bruxaria", "feitiçaria", "charlatanismo", "curandeirismo", etc. ou, em outros contextos, no sentido de "mandinga", "ebó", "coisa-feita", "despacho", "encomenda", "mironga" (do quimbundo milonga, plural de mulonga, no sentido de 'demanda, queixa, injúria') e outros
A palavra também pode referir-se a certas religiões afro-brasileiras em específico, como algumas antigas "macumbas do Rio de Janeiro", aparentadas da religião sincrética cabula (angola, com influxos do islamismo).
A seguir, eis alguns relatos a respeito das práticas da macumba no Brasil ao longo do tempo, que também reiteram o uso pejorativo do termo. Em As Religiões no Rio (1904), o jornalista João do Rio escreveu:
Segundo Câmara Cascudo:
De acordo com Reginaldo Prandi:
A cidade maranhense de Codó (Brasil) é conhecida como "capital da macumba", embora a religião afro-brasileira praticada na região de Codó, bem como em Teresina, seja mais conhecida como terecô. Segundo os idosos locais, Codó teria sido fundada por praticantes de cultos afro-brasileiros e diz-se que a localidade teria a maior concentração de terreiros por km², no Brasil. Em Codó, morava um célebre pai de santo, Bita do Barão, falecido em 2019.
Stregheria

Stregheria é um termo usado para a antiga Bruxaria italiana, como também para se referir a um movimento moderno neopagão surgido na Itália e nos Estados Unidos a fim de resgatá-la. A Stregheria é algumas vezes referida como La Vecchia Religione ("a Antiga Religião"). A palavra stregheria é uma palavra italiana arcaica para "bruxaria", sendo a palavra italiana moderna e comumente usada, stregoneria.
A Stregheria é um culto pagão italiano com origens no período pré-cristão. De acordo com Raven Grimassi, seria um ramo da religião etrusca, mais tarde misturado com outros cultos.
A Stregheria passou a ser conhecida graças ao folclorista Charles G. Leland, que no final do século XIX escreveu obras sobre o tema, entre as quais se incluem Aradia, Il Vangelo delle Streghe Italiane (1899) e Etruscan and Roman Remains in Popular Tradition (1892). Leland conseguiu este material na Florença, onde mantinha contato com mulheres que se intitulavam streghe (bruxas em italiano).
A maioria dos clãs de Stregoneria são politeístas, tendo um panteão cheio de deuses, semideuses e raças de espíritos, todos eles criados das deidades supremas que são Diana. Alguns praticantes, no entanto, mantém seu culto firmado em algumas deidades, criando com elas uma espécie de aliança, não necessariamente sendo Diana, embora, indubitavelmente ela seja a mais cultuada.
As bases dos mistérios da Stregheria vieram principalmente de influências etruscas. É importante lembrar, porém, que os romanos e assim, os ítalos tiveram muito contato com outros povos, dado à posição comercial e geográfica que os privilegiou em muitos momentos da história. Desta forma, desde os celtas que viveram no norte da Itália aos cultos e tradições trazidos pelos gregos que se instalaram na Magna Grécia, na Sicília, influenciaram muito os modos, tradições e crenças das streghe, das fazedoras de magia, de curas.
Hoje, muitos praticantes de bruxaria italiana têm seus cultos e crenças enraizados também no cristianismo e na cultura judaico-cristã, pois com a conversão dos romanos, muitos deuses e seus templos e cultos ganharam esse caráter, embora não tenham perdido sua essência e importância entre os praticantes recém-convertidos. Estes são atualmente aqueles que fazem suas curas em nome de Santa Luzia, São Miguel ou São Pedro, mas com magias e rezas, além do uso de ervas, plantas e especiarias.
Animulare, tanara, janare, strie, strighe, borde, magare, majare, cogas, masche, basure são palavras sinônimas para "streghe" em diversos dialetos italianos. Foram erroneamentes tidas como "tradições de bruxaria", mas na verdade são apenas palavras de diversos dialetos.
A Stregheria contém em si várias ramificações que são chamadas de Clãs ou Tradições. Um Clã é formado por um conjunto de regras, liturgias, mitos e práticas em comum, onde os Stregoni e Strege estão ligados entre si pela linhagem.
Outros grupos ainda, não tem um nome específico porque se desenvolvem em regiões, como resultado das vilas daqueles locais, ou em famílias. Nem sempre as famílias abrem ou mesmo assumem suas práticas mágicas, religiosas ou espirituais, por isso são muito pouco conhecidas.
Museu Luoyang

O Museu Luoyang (pinyin:Luòyáng bówùguǎn) é um museu de história local localizado em Luoyang, Província de Honã em China. Encontra-se no vale do rio Amarelo, a uns 160 km ao oeste de Zhengzhou. Possui uma rica colecção que ilustra a herança cultural de Luoyang, um importante centro cultural da China, que foi capital a mais de uma dúzia de antigas dinastias incluindo a Xia e a East Zhou.
O museu foi inicialmente estabelecido em 1958 em Guanlin, a uns 7 km ao sul de Luoyang. Em 1973 foi mudado ao lado norte da estrada a Zhongzhou, cerca do parque Wangcheng. O novo museu foi inaugurado em maio de 1974. O museu aloja reliquias de escavações realizadas nas redondezas de Luoyang, na parte antiga da cidade. Eles são elementos de palácios e templos. Estes artefactos representam elementos da cidade antiga que foi nove vezes capital, desde tempos neolíticos até ano 937. Outros elementos arqueológicos encontram-se no "Museu das antigas tumbas de Luoyang", mas o mesmo especializa-se nas mais de 10 000 tumbas que se escavaram na zona.
Antonio Obá

Antonio Obá (born 1983) is a contemporary artist from Ceilândia, Brazil. He has participated in individual and collective exhibitions since 2001 with works involving the body, personal experiences, and the revisiting of historical episodes, particularly in relation to Brazilian iconographies and significant events in the struggle for the rights of Black people. His works feature in international collections including the Tate Modern, Pinault Collection, Fondazione Sandretto Re Rebaudengo.
Engaging in painting, sculpture, photography, installations, video, and performance art, Obá's works widely revolve around the affirmation of the body, engaging with ideas of Blackness, racism, religion, and eroticism. Obá has described his work as being concerned with reclaiming his African heritage in a society that has sought to dilute Black culture.
Obá's work often explores the relationship between religion and the body. Being Catholic is a strong part of Obá's identity. However, his art serves as a space where he can remain a Catholic but, according to the artist, escape from the rules and injustices of organized religion to imagine redemption of the Black body from the vestiges of slavery and reductive eroticization.
In 2020, Obá created a large-scale painting titled “Wade in the Water II” as an homage to George Floyd, whose name has become synonymous with the Black Lives Matter movement. The painting depicts Floyd transcending traditional depictions of Black bodies in water, taking on the powers of Lemanjá, a central Orixá deity in the Candomblé religion. “Wade in the Water II” was exhibited at the Pinacoteca de São Paulo.
In 2024, his work was included in One Becomes Many, a group show at the Pérez Art Museum Miami, Florida, of Afro-Brazilian artists considering diasporic religious practices and visual arts, His artwork was showcased alongside objects by Rosana Paulino, Emanoel Araujo, Paulo Nazareth, and Sonia Gomes, among others.
Obá's works are part of several collections worldwide, including the MASP Museu de Arte Moderna de São Paulo, Museu de Arte Moderna do Rio de Janeiro, Pinacoteca do Estado de São Paulo, Pinault Collection, Pérez Art Museum Miami, X Museum, Museo Reina Sofia, Fondazione Sandretto Re Rebaudengo, Blenheim Art Foundation, Tate Modern, Instituto Moreira Salles.
Beija Cachaça

Beija Cachaça is a Brazilian cachaça produced in the facilities outside São Paulo, Brazil. It is imported exclusively by Beija Corp. Beija is an 80 proof, clear artisan cachaça that is distilled in Brazil. Beija was granted status as 'The World's First Virgin Cane Rum' by the Alcohol and Tobacco Tax and Trade Bureau in the summer of 2007.
The sugarcane used to create Beija is hand-harvested, pressed and enters distillation within at most 10 hours from the time it was harvested. The product is distilled a single time in small batches and is not aged in wooden barrels of any kind.
The name Beija is a conjugation of the Portuguese verb Beijar, meaning 'to kiss'. Beija translates to English as ‘She Kisses’.
Beija Cachaça was launched in January 2008 by Kevin Beardsley and Steve Diforio.
Beija Cachaça is a handcrafted blend of un-aged artisanal cachaças. Sourced from Minas Gerais and São Paulo, Beija's sugarcane is hand harvested, single pressed, and enters distillation on the same day, ensuring cachaça in the purest form.
Бугуйн цаг

Бугуйн цаг -одоо болж байгаа цагийг тодорхойлох, цаг хугацааны зайг хэмжихэд зориулагдсан бугуйнд зүүж ашигладаг төхөөрөмж юм. Бугуйн цаг нь хүний ​​биедээ авч явах эсвэл зүүх зориулалттай зөөврийн цаг юм. Энэ нь тухайн хүний ​​үйл ажиллагаанаас үүдэлтэй хөдөлгөөнийг үл харгалзан тогтвортой хөдөлгөөнийг хадгалах зорилготой юм. Бугуйн цаг нь бугуйндаа зүүж, цагны оосор эсвэл бусад төрлийн бугуйвч, түүний дотор металл тууз, савхин оосор эсвэл бусад төрлийн бугуйвчаар бэхлэгдэх зориулалттай. Халаасны цаг нь хүн халаасандаа хийх зориулалттай бөгөөд ихэвчлэн гинжэнд бэхлэгдсэн байдаг.
Хамгийн өргөн тархсан нь механик, кварц, электрон бугуйн цаг юм.
Бугуйн цагны түүх 16-р зууны Европт эхэлсэн бөгөөд 15-р зуунд анх гарч ирсэн жижиг пүршээр ажилладаг цагнаас цаг бий болжээ. Бугуйн цагны тухай хамгийн анх 1571 онд дурдагдсан байдаг. Лестерийн гүн Роберт Дадли Английн хатан хаан I Элизабетэд очир эрдэнийн чулуу, сувдаар чимэглэсэн цагтай бугуйвч бэлэглэжээ. Тэр цагаас хойш 20-р зууны эхэн үе хүртэл бугуйн цагийг "бугуйвч" гэж нэрлэдэг байсан бөгөөд зөвхөн эмэгтэйчүүдэд зориулагдсан байв. Өнөө үед хадгалагдан үлдсэн хамгийн эртний бугуйн цагийг (тэр үед "бугуйвч" гэж нэрлэдэг байсан) 1806 онд бүтээж, Наполеоны эхнэр Жозефин де Бөарнэ-д бэлэглэж байжээ.
Энэхүү цагийг зохион бүтээгчид, инженерүүд 16-р зуунаас 20-р зууны дунд үе хүртэл араа эргүүлж, дараа нь гарыг хөдөлгөдөг гол булгийг ороох механик төхөөрөмж болгон бүтээсэн; эргэдэг тэнцвэрийн дугуйгаар цагийг барьдаг. Цагийг зохион бүтээгчид, инженерүүд 16-р зуунаас 20-р зууны дунд үе хүртэл араа эргүүлж, дараа нь гарыг хөдөлгөдөг ороомог пүршээр ажилладаг механик төхөөрөмж болгон бүтээжээ.
19-р зууны төгсгөлд байлдааны нөхцөлд халаасны цаг ашиглахад тохиромжгүй байдлаас болж цэргүүд бугуйндаа зүүдэг цаг хэргэлэж эхэлсэн бөгөөд бугуйн цаг нь сүүлд жинхэнэ утгаараа 20-р зууны эхээр өргөн хэрэглэх болжээ.
1960-аад онд цахилгаанаар ажилладаг, чичиргээт кварцын болор бүхий цагийг барьдаг кварц цагийг зохион бүтээсэн нь цагны үйлдвэрлэлийн салбарыг үндсээр нь орхисныг баталсан. 1980-аад оны үед кварц цаг нь механик цагны зах зээлийг эзэлсэн бөгөөд үүнийг "кварцын хямрал" гэж нэрлэдэг. Хэдийгээр механик цагнууд цагны зах зээлд зарагдсан хэвээр байгаа ч 2020 оны байдлаар цагны дийлэнх нь кварцын хөдөлгөөнтэй байна.
Одоогийн байдлаар бугуйн цагны үүрэг үндсэндээ ухаалаг утас, ухаалаг цаг руу шилжсэн бол уламжлалт бугуйн цаг нь гоёл чимэглэлийн үүрэг, нийгмийн байдлын үзүүлэлт болсон хэвээр байна.
Цагаан монгол хэл

Цагаан монгол (монгор) хэл — монгол хэлний бүлэгт харьяалагддаг хэл. Цагаан монгол хэлээр хэлэлцэгч цагаан монгол ястан БНХАУ-ын Хөхнуур (голдуу Миньхэ, Датун, Тунжэнь зэрэг газарт), Ганьсү гэх хоёр мужид оршин суудаг.
1996 оны нэгэн эрдэм шинжилгээний нийтлэлд Цагаан монгол хэлээр тоог хэрхэн нэрлэдгийг галиглан бичсэнийг монгол хэлний нэртэй харьцуулан доор харууллаа.
Монгол хэлний язгуур

Монгол хэлний язгуур гэдэг нь зүүн болон Төв Азид, тодруулбал Монгол улс, залган орших ОХУ, БНХАУ дахь өөртөө засах орнуудад суух язгуур гарвал нэгтэй ард түмнүүдийн харилцах хэлнүүдийн бүлэг юм. Эдгээр хэлнүүд дүрэм, үг, авиа зэрэг талаар нягт холбоотой бөгөөд эдгээр хэлээр ярилцагчдыг монгол хэлтнүүд гэж нэрлэх нь ч бий.
Монгол хэлний язгуур хэлээр дэлхийн бусад хэлнүүдтэй харьцуулахад ярилцагчдын тоо цөөн учир хэл зүйн үүднээс бага судлагдсан хэл олон байх бөгөөд тогтсон ангилал байхгүй. Нилээд үнэмшилтэй ангилалыг доор заав.
Төв буюу Монгол хэл гэх ангилалд Буриад аялга, Монгол улсын аялгад, Өвөр Монголын аялгад, Халимагийг багтаагаагүй Ойрад аялгаг багтаан ойлгох нь түгээмэл.
Монголчуудын баруун анги болох Ойрад ардууд (Монгол улсын баруун аймгууд, БНХАУ-ын Цинхай, Шинжиан, ОХУ-ын Халимагт байх) нь түүхэн үйл явдлуудаар бусад Монголчуудаас алслан холдсоноос хэлний зарим ялгаануудтай учир Ойрад хэл хэмээн үзэх судлаачид бас бий. Ойрд нь Монгол бичгийг дэлгэрүүлсэн Тод бичиг хэрэглэсэн уламжлалтай. Гэхдээ тэднийг Монгол үндэстэн гэж авч үзэн, Ойрад хэлийг Монгол хэлний нэгэн аялга хэмээн ойлгох нь түгээмэл.
Нирун улс дахь монгол хэлний язгуурын хамгийн эртний бичгийн хэл, Брахми үсгээр бичсэн Нирун чулуун хавтанг 2019 онд тайлсан байдаг.
Монгол үндэстэн бичиг үсэгтэй болсон тухай Нууц товчоонд дурьдсанаар 1204 онд Чингис хаан Найман аймгийг бут цохиход Тататунга хэмээх Уйгур хэлтэй бичгийн хүн олзлогдож, Монголчуудад бичиг үсгийн чухлыг ойлгуулснаар үр ач нартаа тэрхүү Уйгур бичгийг сургаснаас эхлэлтэй гэж байдаг. Гэхдээ түүнээс өмнө ч бичиг үсэгтэй болсон байх магадлал бий. Ямартай ч одоогоор олдсон Монгол хэл дээрх хамгийн эртний бичгийн дурсгал бол 1224 онд босгосон Чингисийн чулуун бичиг юм.
Гэвч Хятадын эд өлгийн зүйл дунд Кидан бичгийн дурсгал байх бөгөөд Кидан хэлийг өвөг Монгол хэлний нэг хэмээн хамааруулдаг тул Киданы чулуун бичээсүүд одоогоор олдсон Монгол хэлтний хамгийн эртний бичиг үсгийн дурсгал болох юм.
13-р зууны сүүлийн хагаст Чингис хааны ач Хубилайн зарлигаар улааны шашны мяндагтан Пагва лам Төвөд үсэгт үндэслэн Дөрвөлжин бичиг зохион Юань гүрэн даяар хэрэглэж байсан ч түүний уналттай цуг мартагджээ. Өдгөө өвөр Монголд хэрэглэгддэг монгол бичиг нь Чингис хааны үеэс хойш хэрэглэж ирсэн Уйгуржин бичиг болно.
17-р зуунд Ойрадын Зая Бандида Ойрад аялгад тохируулан Монгол бичгийг өөрчлөн, Тод үсгийг бүтээн Ойрадын бичиг үсгийн соёлыг үндэслэжээ. Энэ нь одоо ч Хятадын баруун хэсгээр байх Ойрад Монголчуудын дунд хэрэглэгдсээр буй. Халимагууд ч мөн энэ үсгийг хэрэглэж байсан боловч Орос хэлэнд хэрэглэгдэх Кирилл бичиг дээр 6 үсэг нэмсэн цагаан толгой болон зөв бичгийн дүрэм ЗХУ-ын үеэс хэрэглэх болжээ. Мөн одоогийн Халимаг хэлэнд Орос хэлний үг ихээр орж ирсэн тул ярианы хэл нь төстэй Ойрад аялгаас бичгийн хэл нь маш ихээр ялгаатай болжээ.
Буриад хэл болон Монгол улсын Халх Монгол хэл нь мөн ЗХУ-ын нөлөөгөөр Кирилл бичигт үндэслэсэн зөв бичгийн дүрэмтэй болсон бөгөөд Буриад хэл нь 36, Монгол хэл нь 35 үсэгтэй.
Хэл

Хэл гэдэг нь хүний ерөнхий ойлголт, үзэл бодол, утга санаа зэргийг илэрхийлж хоорондоо харьцахад хэрэглэгддэг дохио зангаа, дүрэм зүй, тэмдэглэгээ, дуудлага, үг зэргийг бүхэлд нь хамруулсан систем юм. Швейцарын хэл зүйч Фердинанд де Соссюр нь анхлан хэл судлалыг кодчилон судлаж, шинжлэх ухааны түвшинд авчран нийтэд хүргэсэн байна.
Хэл шинжлэл нь хүний хэлийг шинжлэх ухааны үүднээс тайлбарладаг хүмүүнлэгийн ухааны салбар шинжлэх ухаан юм. Хүн төрөлхтний хэл, түүний гарал үүсэл, мөн чанар, үүрэг, түүнчлэн дэлхийн олон хэлний бүтэц, тогтолцоо, хөгжил, зүй тогтол, төрөл, хэв маягийг судалдаг шинжлэх ухааныг хэл шинжлэл гэнэ.
Хэл шинжлэлийн ухаан нь XIX зууны эхэн үеэс шинжлэх ухаан болон хөгжиж ирсэн гэж үзэж болно. Хэл шинжлэлийн ухааны хөгжлийн тоймыг авч үзвэл хэл шинжлэлийн судлах зүйл, судалгааны арга, салбар ухаан зэргийг тогтооход чиглэгдэж байв. Хэлний тухай шинжлэх ухааныг хэл шинжлэл гэдэг. Хүмүүс өөр хоорондоо харилцаж, саналаа солилцож, улмаар нийгмээ хөгжүүлж, урагшуулж байдаг маш чухал хэрэглүүр болох хэлний үүсэн хөгжиж ирсэн түүхэн зүй тогтол, мөн чанар хийгээд хөгжлийн ирээдүйн төлөвийг хэл шинжлэл судалдаг.
Хэл шинжлэлийг гурван үндсэн хэсэгт болгон үздэг.
Хэл шинжлэлийн удиртгалын зорилго нь ерөнхий хэл шинжлэлийн үндсэн асуудлууд, хэл шинжлэлийн гол ойлголт, шинжилгээний арга болон нэр томьёо зэргийг судалдаг. Хэл шинжлэлийн түүхийн зорилго нь хэлний тухай сургаалын түүхэнд байсан эрдэм шинжилгээний олон дэг, чиглэл, дэлхий дахины нэрт хэлний шинжлэлтэн нарын бүтээл, орчин үеийн хэл шинжлэлд тэдний эзлэх байр зэргийг авч үздэг. Ерөнхий хэл шинжлэлийн зорилго нь орчин үеийн дэлхий дахины хэл шинжлэлийн гол асуудлуудтай танилцуулахад оршдог.
Хэлийг судалдаг шинжлэх ухаан бий болсноос хойш олон олон үзэл баримтлал бий болон нарийсан хөгжсөөр ирсэн бөгөөд тухайлбал хэл шинжлэл орчин үед дараах гурван чиглэлээр хөгжиж байна:
Гол өгүүлэл: Хэлний аймаг ба хэлнүүд
Дэлхий дээрх хэлнүүдийг төстэй байдлаар нь хэд хэдэн бүлэгт ангилдаг. Томоохноос нь дурьдвал, Энэтхэг-Европ хэлнүүд, Афро-Ази хэлнүүд, Хятад-Төвөд хэлнүүд, Угро-Фин хэл, Австрали-Ази хэл болно. Монгол хэл нь Алтай хэлний язгуурт багтдаг.
Гол өгүүлэл: Зохиомол хэлнүүд
Дэлхийн нийтээр чөлөөтэй саадгүй хэлэлцэх, энх тайвны зорилгоор хоёр зохиомол хэлийг зохиосон боловч төдийлөн амжилт олоогүй. Үүнд Волапюк болон Эсперанто гэсэн 2 хэл багтдаг. Волапюк хэл төдийлөн нийтийн хэрэглээнд хэрэглэгдэж чадаагүй, Эсперанто хэл нь туслах хэлний үүргийг одоо ч гүйцэтгэж байна. Өөр нэг алдартай төлөвлөсөн хэл бол Славян хоорондын хэл юм.
Гол өгүүлэл: Амьтны хэл
Амьтны хэл гэдэг бол хүний хэлтэй төстэй боловч үг үсэг биш дуу авиагаар хоорондоо ойлголцдог хэл юм. Жишээлбэл: Муур Муур мяав гэж дуугардаг. Гэтэл энэ нь яг юу гээд байгааг бид ойлгодоггүй. Тиймээс хүн ба амьтан хоорондоо өөр өөрийн гэсэн дуу авиа хэл яриагаар ойлголцдог.
Хутула хан

XII зуунд Хутула (Хотула гэж бичих нь бий) хэмээх монгол хүн, Хамаг монгол аймгийн холбооны тэргүүн, хан амьдарч байжээ.
Хутула ханы төрсөн, өнгөрсөн, хаанчилсан он тодорхойгүй. «Монголын нууц товчоо» зэрэг түүхийн ном зохиолд бичсэнээр Хабул ханы долоон хүүгийн дөрөвдүгээр нь Хутула байв. Хабул ханы хан өвийг залгасан Амбагай хан татарт баригдан Алтан улсад хүргэгдэн алуулахдаа Хабулын хүү Хутула, өөрийн хүү Хадаан тайш хоёрыг нэр заан өшөө авахыг захисанд аймгийн ихэс Онон голын Хорханаг Жубурын хөндийд цуглан хуралдаад Хутулыг хан болгож уламжлал ёсоор дэвхцэн бүжиж хуримлажээ. Хутула, Хадаан нар татарын Хотан бараг, Жали буха хоёртой арван гурван удаа байлдавч Амбагай ханы өшөөг сайтар авч эс чаджээ.
Хутула ханы хөвгүүд Зочи, Хирмау, Алтан гурав бөлгөө. Алтан хожим Тэмүүжинтэй Хамаг монголын ханы төлөө мөчөөрхөөд хагацаж салжээ.
Амбагай хан

Амбагай хан 1140-өөд оны сүүлээр Хабул ханыг нас барсны дараа Хамаг Монголын хан болон өргөмжлөгджээ. Тэр бол Тайчуудын Сэнгүм билгийн хөвгүүн билээ. Бодончарийн хөвгүүн Хабич баатарын удам юм. Хамаг Монголын хан Хабул, Амбагай хоёр нэг ясан төрлийн хүмүүс ажээ. Бодончарийн жич хүү Хайду юм. Хайдугийн жич хөвгүүд нь Хабул хан, Амбагай хоёр болно. Хабул ханы өвөг эцэг Байшинхор, Амбагайн өвөг эцэг Чарахай Линху хоёрын эцэг нь Хайду юм.
Хабул хан нас барахдаа хан суудлыг долоон хөвгүүнийхээ аль нэгэнд залгамжлуулсангүй, Сэнгүм Билгийн хүү Амбагайг Хамаг Монголын хан болгохоор нэр заажээ. Амбагай ханыг татарууд найрамдал байгуулах нэрийдлээр хуурав. Тэр аргад нь Амбагай хан орж татартай ураг барилдан, охиноо хүргэж очжээ. Татарын Айргууд, Буйргууд аймгийн нууцаар бэлтгэсэн цэрэг Амбагай ханыг барин авч Алтан улсад хүргүүлжээ. Алтан улсын хаан Жунду хотод (одоогийн Бээжин) сууж байв. Амбагай ханыг модон илжигт хадаж тарчлаан хороожээ. Нууц товчоонд дурдсанаар Амбагай хан Бэсүд овгийн Балхачи гэдэг хүнийг элч болгож
"Хабул ханы долоон хөвүүний дундах Хутула, өөрийн арван хөвүүний дундах Хадаан тайшид очиж хамгийн хан, улсын эзэн байтал охиноо өөрөө үдэж хүргэхийг надаар цээрлэл болгогтун, би татар аймагт баригдав, таван хурууны хумсыг тамтартал, арван хуруугаа барагдтал миний өшөөг авагтун" гэж захисан байдаг. Чингис хаан татар аймгийг эзлээд тэрэгний булд чацуулан хядахдаа эрт цагаас нааш эцэг өвгөдийг минь хорлосон гэсэн шалтгаан хэлдэг нь Амбагай хан, Хабул ханы ахмад хөвгүүн Охинбархаг, өөрийн эцэг Есүхэй баатар нарын өшөөг авсан хэрэг болжээ.
Түшээт хан аймаг

Түшээт хан аймаг нь Манжийн эрхшээлийн үе, Богд Хаант Монгол Улсын үед оршин байсан Халх Монголын 4 аймгийн нэг юм.
Батмөнх Даян хааны хүү Гэрсэнзийн 7 хүү Ар Халхыг хуваан авахад 3-р хүү Онохуй Үйзэн ноён (1534-?) горлос, хэрэгүд (гэрүүд) отгийг өвлөн авчээ. 1580-аад оны үеэс Онохуйн ахмад хөвгүүн Абтай хүчирхэгжиж Ойрадыг дагуулж хаан хэмээгдсэнээр Халхын ноёдын дотор хамгийн түрүүн “хан” цолтон бий болов. Түвэдийн 3-р Далай ламаас Автайн хаан цолыг “Очир сайн хан” хэмээн өргөв. Абтайн дэд хөвгүүн Эриехэй түүний “хан” цолыг залгамжилж, “Эрхий Мэргэн хан” гэгдэж байв. Түүний дараа Эриехэйн хөвгүүн Гомбодорж “Түшээт хан”, ач Чахундорж нар “Очирай Түшээт хан” гэдэг цолтойгоор Халхын зүүн гарын нэгэн тэргүүний үүргийг гүйцэтгэж байсан нь хожим Түшээт хан аймаг байгуулагдах үндсийг тавьжээ.
Салан тусгаарласан Ойрадын довтолгоонд өртөж дүрвэсэн Халхын гурван хан 1691 онд Долоон нуурын чуулганаар Манжид дагаар орсон. Халх Манжийн эрхшээлд орсны дараа Халхад 3 аймаг байгуулсны нэг нь Түшээт хан аймаг байв. 1725 онд зарим хошууг таслан өгч Сайн ноён хан аймгийг байгуулсан. Тус аймгийн ноёд 1728 оноос хойш 3 жил тутам нэгэн удаа цугларч хуралддаг нь "Хан уулын чуулган" гэдэг байв.
Ардын хувьсгал ялсны дараа 1923 онд аймаг, хошууны нэрсийг уул, усны нэрээр солиход тус аймгийг Богд Хан уулын аймаг гэж нэрлэжээ.
Түшээт хан аймаг нь хойд талаараа Орос улстай шууд хиллэдэг. Түшээт хан аймгийн нутаг нь зүүнтэйд Хэнтийн нуруу, баруун этгээдэд Онги гол, өмнө этгээдэд Их говь, умар этгээдэд Цөх голд тус тус хүрдэг байжээ. Сэлэнгэ мөрний Монгол дахь хэсгийн ихэнх нь Орхон гол бараг бүтнээрээ, Туул, Хараа, Ерөө, Шарын голууд, Эгийн голын адаг хавь энэ аймагт хамаарна.
Аймгийн нутаг дэвсгэрийн хэмжээ нь 422.740 ам дөрвөлжин км, нутгийн урт нь 900 км өргөн нь 249-619 км.
Халх Манжийн эрхшээлд орсны дараа 1691 оноос Халхад 3 аймаг байгуулсны нэг нь Түшээт хан аймаг юм. 1725 онд Түшээт хан аймгаас 19 хошууг нь тусгаарлан Сайн ноён аймгийг байгуулсан. 1725-1912 оны хооронд 20 хошуутай байв. Богд хаант Монгол улсын үед Илийн Цахарын Сумьяагийн хошуу нэмэгдсэнээр нийт 21 хошуутай болжээ. 1921 оны Ардын хувьсгалын дараах шинэчлэл өөрчлөлтийн нэгэн болсон засаг захиргааны хуваарийн өөрчлөлтөөр 1923-1931 оны хооронд аймаг, хошууны нэрсийг уул, усны нэрээр солиход тус аймгийг Богд хан уулын аймаг гэж нэрлэжээ. 1931 оны 3-р сард энэ аймгийн хошуудаас Сэлэнгэ, Төв, Дорноговь, Өмнөговь аймгууд байгуулагдаж дараа нь 1938 онд Булган, 1942 онд Дундговь, 1994 онд Дархан-Уул, Орхон аймгийг тус тус байгуулжээ.
Түшээт хан аймагт Монгол улсын төв, Халхын жавзандамба хутагтын Их Хүрээ, Хийгт хот зэрэг худалдаа арилжааны томхон төвүүд оршдог, худалдаа арилжаа их дэлгэрсэн, гадаадын жуулчин эрдэмтэн олноор ирдэг нутаг байв. Мөн эртний Монголын нийслэл Хархорин хот, Монгол анхны хийд Эрдэнэзуу, Амарбаягалант хийд энэ аймагт бий.
1918 оны тоо бүртгэлээр Түшээт хан аймаг 20828 өрх, 100,1 мянган хүн амтай байв.
Salim Khan family

The Salim Khan family refers to the family of Salim Khan which is a prominent Indian show business family, and is one of the prominent Bollywood film clans. Multiple members of the family have been actors, screenwriters, film directors and producers in the Hindi film industry of India. Salim, one half of the duo Salim–Javed, is one of the most famous screenwriters in the history of Indian cinema. His son, actor Salman Khan, has been the prominent face of the family since the 1990s, as one of the biggest Bollywood movie stars in history of Indian cinema.
Salim was born in 1935 in Indore in the Central Provinces and Berar in British India. His father was an immigrant from Afghanistan who migrated and settled in Indore (now in Madhya Pradesh). The family also has roots in Jammu and Kashmir, from the father of Salma Khan (born Sushila Charak), Salim's first wife. Some members of the family also have roots in Kerala (ex-wife of Arbaaz Khan Malaika Arora through her maternal side), Punjab (Atul Agnihotri, Seema Sachdev and Malaika Arora through her paternal side) and Burma (Helen).
Salim Khan is a screenwriter, who wrote the screenplays, stories and scripts for numerous Bollywood films. In Hindi cinema, Khan is best known for being one half of the prolific screenwriting duo Salim–Javed, along with Javed Akhtar. The duo Salim-Javed were the first Indian screenwriters to achieve star status, becoming the most successful Indian screenwriters of all time.
Salim-Javed revolutionised Indian cinema in the 1970s, transforming and reinventing the Bollywood formula, pioneering the Bollywood blockbuster format, and pioneering genres such as the masala film and the Dacoit Western. Salim Khan was also responsible for creating the "angry young man" character archetype and launching Amitabh Bachchan's career. Salim-Javed won six Filmfare Awards, and their films are among the highest-grossing Indian films of all time, including Sholay (1975), the highest-grossing Indian film ever at the time, as well as films such as Seeta Aur Geeta (1972), Zanjeer (1973), Deewaar (1975), Kranti (1981), and the Don franchise.
Ever since the blockbuster Maine Pyar Kiya (1989), has been known for being one of the three biggest movie stars of Bollywood since the 1990s, along with Aamir Khan and Shah Rukh Khan, collectively known as the three Khans of Bollywood. He is often known for starring in blockbuster masala films, a genre that was originally pioneered by his father Salim Khan.
Arbaaz Khan, ever since the blockbuster Daraar (1996). He is often known for starring in blockbuster masala films, a genre that was originally pioneered by his father Salim Khan. He is known for his films Jai Ho (2014), Pyaar Kiya To Darna Kya (1998), and Hello Brother (1999).
Sohail Khan, the youngest of the Khan brothers, produces films under his banner Sohail Khan Productions. He has appeared on the TV show Comedy Circus as one of the judges.
Alivra Khan Agnihotri, the sister of the khan brothers, film producer and fashion designer. She is a producer of blockbuster films like Hello (2008), Bodyguard (2011), and Bharat (2019).
Festa do Rei Sabá

A festa do Rei Sabá, é um evento de caráter religioso e cultural que acontece em São João de Pirabas no nordeste do Pará, reunindo adeptos do catolicismo romano, da pajelança cabocla e dos cultos de matriz afro.
O evento é tradição há mais de 75 anos na cidade todos os dias 19 e 20 de janeiro celebram-se a festividade do Rei Sabá que provem de Rei Sebastião, uma entidade que pertence a categoria dos encantados, seres que não conheceram a experiência da morte e sim, transformaram-se em entes que possuem seu próprio território a encantaria.
A festa do Rei Sabá começa com uma procissão fluvial, dezenas de embarcações lotadas de devotos atravessam o Rio Pirabas que banha a frente da cidade, até a praia da Fortaleza. É mais de 12 km de praias banhadas pelo Oceano Atlântico, a ilha é ponto de culto às divindades da umbanda e sebásticas. Mas os católicos devotos de São Sebastião que rezam ao mártir da igreja católica também frequentam o lugar.
Diante do sincretismo religioso, construiu-se a lenda que deu origem ao culto, onde relatos contam que, em um navio negreiro que transportava o rei Sebastião, naufragou quando transitava pela praia de Fortaleza localizada na região costeira de Pirabas, onde atualmente ocorre os rituais a festividade do Rei Sabá.
Entretanto, não conseguiu mais sair de lá, assim, sentou-se de costas para o mar e se petrificou. Essa é uma das histórias contada, para trazer originalidade a festa religiosa em Pirabas.
A entidade tem como umas de suas existências materiais uma pedra escura, a qual tinha, ou tem, dependendo do ângulo e da percepção, o formato de uma pessoa sentada, uma vez que podemos observar manifestações naturais esculpida pela natureza, como algumas pessoas de Pirabas contam. Assim, tornou-se um monumento, com o acréscimo de base de concreto quadrangular, todavia, à primeira vista não lembra mais uma figura antropomorfa.
A Pedra do Rei Sabá é a mais visitada durante os rituais, o evento começou há 80 anos, antes mesmo de Pirabas se tornar um município, e assim, é na pedra escura que umbandistas, pajés e outros sacerdotes da encantaria depositam as oferendas e cumprem suas obrigações com as entidades.
Relicário dos Três Reis Magos

O Relicário dos Três Reis Magos, ou Santuário dos Três Reis é um relicário tradicionalmente acreditado conter os ossos dos Magos bíblicos, também conhecidos como os Três Reis Magos. O santuário é um grande sarcófago triplo dourado e decorado colocado acima e atrás do altar-mor da Catedral de Colônia, no oeste da Alemanha. Construído aproximadamente de 1180 a 1225, é considerado o ponto alto da arte mosana e o maior relicário do mundo ocidental.
Museu Etnográfico Casa dos Açores

O Museu Etnográfico Casa dos Açores ou Museu de São Miguel é um museu brasileiro dedicado principalmente à preservação da memória luso-brasileira na região da grande Florianópolis. O museu está localizado em São Miguel da Terra Firme, Biguaçu (SC).
A construção que abriga o museu data da primeira metade do século XIX. Sendo um exemplar do apogeu da cultura açoriano-madeirense em São Miguel da Terra Firme.
Em 1978, a residência foi adquirida pelo Governo de Santa Catarina, e após restauração com o auxílio do IPHAN, o Museu foi inaugurado em 04 de março de 1979.
O Museu Etnográfico integra o conjunto arquitetônico (Casa dos Açores, Igreja de São Miguel Arcanjo, a chácara e os arcos do antigo aqueduto) e fica localizado no lado esquerdo da BR-101 no sentido Sul-Norte.
Em 1748, tem início o fluxo migratório de Açores e Madeira, resultado na fundação de vários povoados no litoral catarinense; dentre as povoações fundadas à época, estava a de São Miguel da Terra Firme, às margens da Baía Norte, fronteira com a Ilha de Santa Catarina, que em 1750 recebeu o primeiro grupo de 140 famílias de imigrantes.
O sobrado foi construído na primeira metade do século XIX pelo fazendeiro, senhor de escravos, cavaleiro da Imperial Ordem da Rosa e primeiro vice-presidente da província de Santa Catarina, João Ramalho da Silva Pereira.
Entre 1750 e 1756, os governadores da Província Manuel Escudeiro Ferreira de Sousa e seu sucessor José de Melo Manuel, tentaram em diversas ocasiões, sem sucesso, transferir a capital da província do Desterro para São Miguel.
Em 1777, a Ilha de Santa Catarina foi invadida por espanhóis. Na ocasião, São Miguel se tornou capital provisória da Capitania de Santa Catarina, sendo refúgio de parte da população ilhôa, autoridades e militares. O Tratado de Santo Ildefonso, em 1778, restaurou a normalidade na região.
Em 1845, durante a visita do D. Pedro II à Província, o Imperador doou os sinos para Igreja local.
Em 1865, o imóvel foi adquirido e reformado por Manoel Joaquim Madeira.
O acervo do museu conta com obras de arte sacra, com peças que utilizadas para caça de baleia, réplicas de engenhos de farinha e cana-de-açúcar (produzida pelo artesão Bruno Manoel Lopes na década de 1980), peças de crivo e renda de bilros, peças de artesanato e trajes folclóricos açorianos.
A biblioteca do Museu conta com 400 livros doados pelo Governo dos Açores, além de diversos documentos históricos.
Epifania do Senhor

A Epifania do Senhor (do latim tardio epiphanīa, por sua vez do grego ἐπιϕάνεια, de ἐπιϕανής «visível», derivado de ἐπιϕαίνομαι «aparecer») ou Teofania (do latim tardio medieval theophania, por sua vez do grego ϑεοϕάνεια e ϑεοϕανία, composto de ϑεο- «teo-» e ϕαν- di ϕαίνομαι «aparecer») é uma festa religiosa cristã que comemora a manifestação de Jesus Cristo como Deus encarnado.
No cristianismo ocidental, esta festa lembra primariamente a visita dos Três Reis Magos, enquanto no Oriente lembra o batismo de Jesus. A data tradicional da Epifania é a de 6 de janeiro, mas, quanto à Igreja Latina, desde a reforma do Calendário Romano Geral em 1969 é possível que a festa seja transferida para um domingo; e, quanto à Igreja Ortodoxa e à Igreja Ortodoxa Oriental, o uso do calendário juliano antigo por algumas jurisdições faz com que a festa seja transferida para o dia 19 de janeiro.
A Epifania é relacionada ao momento da manifestação de Jesus Cristo como o enviado de Deus, quando o mesmo se autoconclama filho do Criador. Na narração bíblica Jesus deu-se a conhecer a diferentes pessoas e em diferentes momentos, porém o mundo cristão ocidental celebra como epifanias três eventos:
Na Igreja Ortodoxa, a Teofania comemora o batismo de Jesus. O evento é celebrado com um ofício de vigília na noite anterior e a Divina Liturgia de São Basílio na manhã de 6 de janeiro. Uma característica marcante desta festa é a bênção das águas, que pode ocorrer tanto na liturgia festiva quanto na vigília, ou mesmo em ambas.
Na Igreja Copta, a Teofania também tem como evento central o batismo, e os fiéis se preparam para a festa com o Paramon (do grego "preparação extraordinária"), um jejum restrito no dia anterior (ou na sexta-feira anterior, caso a festa caia em uma segunda-feira ou domingo).
Baltasar (rei mago)

Baltasar foi, segundo a tradição católica, um dos Três Reis Magos que visitaram o Menino Jesus após seu nascimento, oferecendo-lhe presentes.
O Evangelho de Mateus não indica os nomes dos magos ou quantos eram. Os nomes tradicionais são atribuídos a um manuscrito grego de 500 d.C. traduzido para o latim e comumente aceite como a fonte dos nomes. Neste manuscrito original, Baltasar é chamado "Bithisarea", que mais tarde se desenvolveu em Baltasar no cristianismo ocidental. Baltasar foi descrito no século XVIII por São Beda como sendo de "compleição negra, com uma barba pesada". A "mirra que ele segurava em suas mãos prefigurava a morte do Filho do homem".
Como parte dos magos, Baltasar seguiu a Estrela de Belém primeiro para o palácio de Herodes, que por sua vez os instruiu a voltar a ele quando encontrassem o Menino Jesus. Quando eles chegam na casa, os magos o adoraram e apresentam seus presentes. Baltasar oferece mirra, simbolizando a morte de um rei, sendo ela um item caro presente nos funerais reais. Após seu retorno ao seu próprio país, evitando o rei Herodes, supõe-se que Baltasar celebrou o natal com seus companheiros magos na Armênia no ano 54, vindo a falecer em 6 de janeiro do ano seguinte, com a idade de 112 anos.
Baltasar e Gaspar são personagens do romance Ben-Hur: Um Conto de Cristo e as várias adaptações cinematográficas do romance, que narra seus últimos anos.
Baltasar, juntamente com os outros magos, está enterrado na Catedral de Colônia, na Alemanha, após suas relíquias terem sido transladas de Constantinopla pelo bispo Eustórgio I em 344 d.C. para Milão. Por fim, no ano 1164, o Imperador Frederico I do Sacro Império Romano-Germânico as levou para Colônia. Baltasar é comemorado na Epifania com seus companheiros e de modo único, dentro catolicismo popular, no dia 11 de janeiro.
Na Europa, Baltasar é muitas vezes retratado por uma pessoa utilizando a prática do blackface, seguindo as descrições de sua aparência feitas por São Beda. Em uma tradição que data da Idade Média, pessoas de pele escura foram descritas como portadoras de ouro. No século XXI, várias campanhas na Espanha levaram um negro a interpretar Baltasar em vez de uma pessoa de rosto pintado, contrariando a tradição de que os vereadores municipais desempenham o papel, uma vez que muitas pequenas cidades espanholas não tinham a presença de pessoas de origem subsaariana. Já que o rei Baltasar, em representações pictóricas tradicionais do final da Idade Média, é representado como uma pessoa negra (como um símbolo gráfico integrador ou cosmopolita, na tradição que os "sábios" ou "magos" que adoravam Jesus em Belém representavam os povos do mundo inteiro), adaptando-se a este ícone tradicional, motivou sua representação nas cavalgadas de Três Reis Magos por uma pessoa pintada de preto. Em muitas cidades espanholas esse costume continua, enquanto outros questionam a um proeminente morador de ascendência africana, por exemplo, um atleta de uma equipe esportiva local, para assumir esse papel nas cavalgadas.
A Folia dos Santos Reis e São Sebastião e Pastorinhas de Ouro Branco

A Folia dos Santos Reis e São Sebastião e Pastorinhas de Ouro Branco é uma festividade associada a uma tradição cristã de origem portuguesa e espanhola, que foi trazida para o Brasil no século XIX. Ela é celebrada na religião católica com o intuito de festejar a passagem bíblica que relata a visita dos três Reis Magos (Gaspar, Melchior e Baltazar) ao menino Jesus.
A celebração dura 12 dias e vai desde 24 de dezembro até o dia 6 de janeiro, data na qual os Reis Magos chegaram a Belém.
A Associação de Folia de Reis e Pastorinhas de Ouro Branco é presidida pelo Sr. José da Silva, localiza-se no bairro Luzia Augusta, foi registrada em cartório em 15 de março de 2009 e declarada de relevância pública pela Lei Municipal 1825/11.
No dia 06 de janeiro de 2017, a Folia dos Santos Reis foi registrada pelo IEPHA – Instituto Estadual do Patrimônio Histórico e Artístico como um patrimônio com base em sua importância cultural para o Estado.
No que tange à festividade, os integrantes têm grande devoção aos Santos Reis, Divino Espírito Santo, Menino Jesus, Nossa Senhora do Rosário, sendo o número máximo de integrantes 15. Os personagens utilizados nas apresentações são: Reis, Bandeira/Estandarte, Palhaços e Vozes. Os instrumentos que conduzem o canto são Violão, Sanfona, Caixa (Tambor) e Pandeiro.
Ela apresenta características regionais e as indumentárias variam de grupo para grupo, podendo ser encontrados foliões que utilizam trajes militares, vestes de palhaço, máscaras ou roupas comuns. Possui como principal elemento simbólico a bandeira e organiza-se a partir de ritos, como o giro ou jornada, encontros, festas e cumprimento de promessas.
A jornada realizada pelo grupo é de dezembro a janeiro, especialmente no dia 25 de dezembro, onde visitam casas de devotos distribuindo bênçãos e recolhendo donativos para variados fins.
Por meio da Lei Municipal 2037/14, o encontro de Folia de Reis e São Sebastião e Pastorinhas foi incluído no calendário cultural oficial de Ouro Branco.
Caprichosos de Pilares

The Grêmio Recreativo Escola de Samba Caprichosos de Pilares (or simply Caprichosos de Pilares) is a Brazilian samba school of Rio de Janeiro based in the neighborhood of Pilares.
It was founded on February 19, 1949, by Oscar Lino, Dagoberto Bernardo, Valter Machado, Romão da Silva, Gilberto Ribeiro, Amarildo Cristiano, João Cândido, Sebastian Benjamin, Tia Alvarinda and Athayde Pereira although many historians the point as sort of dissent from another former association in Pilares: Unidos da Terra Nova.
However this school was on the outskirts of the currently defunct Terra Nova in what now today and part of Pilares. A sambists group decided create a new entity. Its original colors were red and white, but then were changed to blue and white in honor of godmother Portela.
Its symbol is a shield containing a tambourine and a box-of-war enveloped by two blue snakes with their tails wrapped around each other, which has the initials of the association beneath them, and there are two versions for the choice. many names of samba and rhythm started at school, such Anderson Leonardo, Xande de Pilares, Sandra de Sá and battery director Paulinho Botelho.
But what made history even at school was the plots in satire, criticism and humor created by Luiz Fernando Reis where they constitute a formula that spoke Inflation have criticized politicians asked Diretas Já that please and spoke to the public. However the revisionist school, and this style, culminating in various descents, to access groups.
In 2015 the school presented the plot "in my hand is cheaper, the carnival rookie Leandro Vieira, wiring closets us and who coordinated the shed showed a bit of irreverent plotlines and did your best presentation of the Decade according to critics about the parade in seventh place.
However already without the carnival producer Amauri Santos which a parade before carnival already expected due to internal problems and financial which many members paraded with incomplete costumes and floats badly finished. culminated in relegation and consequently on Intendente Magalhães.
Tea dance (gay event)

Tea dances are events organized on Sunday afternoons in the US gay community, originating in New York in the 1950s and 1960s. The original dances included tea service. They were a place for singles to meet. The name alludes to traditional tea dances of the English countryside.
It was illegal until the mid-1960s for bars in New York to sell alcohol to people known to be gay, and New York City police would conduct raids on establishments catering to them. Hence, gay men in the area began to hold tea dances outside the city as an alternative venue for meeting. In New York, these generally took place on Fire Island, in Cherry Grove and the Pines, on Sunday afternoons. Serving tea rather than alcohol made them more acceptable and less law-defying. Because they were held in the afternoon, attendees could catch a ferry and return home and be ready to work on Monday morning.
Tea dances spread beyond New York and lasted into the 1990s and beyond, regularly taking place in Miami, Fort Lauderdale, Provincetown, and Los Angeles and San Francisco, among other cities.
As gay people became more accepted and legally protected, the tea dances were subsumed into nighttime club events such as circuit parties, although have recently seen a resurgence, particularly at gay vacation destinations such as Provincetown and Fire Island.
Naomi (given name)

Naomi or Noemi is a given name of separate biblical Hebrew and Japanese origin used in various languages and cultures.
Naomi (nah-o-mi) (נָעֳמִי‎) is a feminine name of Hebrew origin. In Hebrew, it means "pleasantness" and was originally pronounced with the stress on the i (the o is a hataf qamatz, marked with a shva to indicate that it is very short). In the Book of Ruth, Naomi is Ruth's mother-in-law, making the name Naomi a Biblical name.
Naomi (なおみ, ナオミ), pronounced [naomi] is a Japanese name. Though it is a unisex name, it is primarily used by women. Naomi can be spelled using hiragana, katakana, kanji, or a combination of kana and kanji.
For example:
Naomi was among the five most popular names for Black newborn girls in the American state of Virginia in 2022 and again in 2023.