davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Iorgu Steriu

Iorgu Steriu (n. 1873, Pleasa, Imperiul Otoman — d. 31 august 1947, București, România) a fost un priceput comerciant și proprietar de restaurante aromân (fărșerot) din prima jumătate a secolului XX din București. Machedon capabil, în tot ceea ce a întreprins Steriu a dat dovadă de curaj și de o rara energie, ajungând în fruntea fărșeroților si a coloniei aromânești din București.
Conform celor consemnate de profesorul Rostás Zoltán din amintirile lui Anastase Nasta, pe plan politic Steriu a ocupat funcția de prim-ajutor (viceprimar) al primarului Capitalei.
Tatăl său Constantin (Costa) a fost consemnat ca fiind primar în Armiro din Tesalia, Grecia în 1874-1875 (tot în același an acesta apare însă și deținând o cafenea precum si ca arendaș at hotelului „Patria” din București).
Pe lângă un fiu, Iorgu Steriu a avut și o fiică, aceasta căsătorindu-se tot cu un aromân numit Țovaru, medic.
Și-a început activitatea comercială în 1892 cu negoțul de coloniale, vândute pe Lipscani și în alte centre (Pasajul Villacrosse, Hotel de France, Calea Moșilor, strada Doamnei, Calea Rahovei, strada Academiei, Regală, Capul Podului, la Șosea și pe strada Carol). Prin anul 1897 acesta deținea deja restaurant și berărie, pentru ca în 1916 să fie proprietarul unui restaurant renumit, numit „Carpați” (situat pe locul actualului bloc cu Librăria Eminescu). Alte restaurante pe care le-a deținut au fost pe Calea Victoriei colț cu Știrbey Vodă și pe strada Câmpineanu.
Cea mai de seamă realizare a sa a fost însă grădina-restaurant „Luzana”.
Fiind aromân de origine, s-a dovedit a fi un mare filantrop și sprijinitor al cauzei românești în Balcani. Pictura și catapeteasma bisericii românești din orașul Corița (Korça, Albania astăzi) – situat lângă Pleasa, au fost executate la București pe cheltuiala sa, iar prin 1923 acesta a fost înregistrat ca înzestrând școala din Vodena (situată în zona Macedoniei, localitate astăzi cu numele de Edessa, din Grecia) cu o bogată bibliotecă populară. De asemenea, este menționat ca fiind cel care a suportat financiar icoanele (catapeteasma) de la biserica aromână din Sofia, Sfânta Treime.
S-a aflat, de asemenea, în Consiliul Societății de Cultură Macedo-Română.
Monde Nissin

Ang Monde Nissin Corporation ay isang pribadong kumpanya na nakatuon sa ang produksyon ng mga produkto ng pagkain tulad ng mga noodles at biskwit. Ang kumpanya ay nag-aalok ng mga produkto nito sa ilalim ng Monde, Lucky Me! at M.Y. San brands. Ito ay ulunan ng Betty Ang, na ranggo ng Forbes Asia bilang ang ika-23 pinakamayamang Pilipino na may isang net nagkakahalaga ng USD165 milyon. Monde Nissin tuloy-tuloy sa Top 100 Kumpanya mula noong 2000 at pagmamanupaktura planta nito ay ISO 9,001-2,000 sertipikadong.
Monde Nissin Corporation ay orihinal na isinama bilang Monde Denmark Nissin Biscuiy Corporation noong 1980 at nagsimulang biskwit pagmamanupaktura. Nito top-ibentang produkto at pagkatapos ay Nissin Butter Coconut at Nissin Wafter.
Noong 1989, ang kumpanya ay ventured sa instant pansit segment sa ilalim ng Lucky Me! brand. Tulad ang tagumpay ng brand na ito prompt kumpanya upang ilunsad ang unang dry pansit sa mga pouches, ang Lucky Me! Pancit Canton, at ang unang pansit mangkok, Lucky Me! Supreme La Paz Batchoy.
Noong 2002, ang kumpanya ay nakuha MYSan Corporation, tagagawa ng sikat na brand, Sky Flakes, MY San Graham Crackers at Fita. Kasunod, ang kumpanya ay nagbago ang pangalan nito sa Monde Nissin Corporation. Monde Nissin ay patuloy na ang merkado lider sa package na pagkain ng industriya. Ang Lucky Me! brand kasalukuyang account para sa 64% ng tingian benta.
Nanalo ang Monde Nissin sa Carmencita Esteban Platinum Awards noong at sa 2010 Tambuli Awards para sa kampanya ng ad nito Kainang Pamilya Mahalaga. Ang kumpanya won Bisa ng Advertiser ng ​​Award ng Taon. Ang parehong kampanya merited ang Gold Award sa 2nd PANATA Mga Gantimpala sa Enero 2011. Kampanyang din won Silver para sa "I-pause sa buntis" sa Dahilan Marketing, at Bronze para sa "Magnifico" sa Brand Marketing. Mayroon din won ang 17th Golden Shell Award para sa kahusayan sa Marketing.
Ito ay din ang isang limang Consumer Union of the Philippines Awardee bilang "Best Biscuit Manufacturer sa Pilipinas" at limang-time awardee ng Reader Superbrands Digest sa Instant Noodle Category. Monde Nissin din pinarangalan na may award produkto ng Philippine Association of Food Technologies para sa paglalapat ng La Paz Batchoy sa isang maginhawang pack. Ang kumpanya natanggap sa World Selection of Quality sa Brussels noong 2007.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Pilipinas ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Etolohiya

Ang etolohiya ay isang siyentipiko at obhetibong pag-aaral ng pag-uugali ng hayop, na kadalasang nakatuon sa pag-uugali sa ilalim ng likas na mga kondisyon, at napapanood na pag-uugali bilang isang ebolusyonaryong katangiang umaangkop. Sinasalarawan din ng katawagang behaviorismo bilang ang siyentipiko at obhetibong pag-aaral ng pag-uugali ng hayop, na kadalasang tumutukoy sa sinukat na tugon sa estimulos o sa sinanay na mga pag-uugaling tugon sa isang konteksto sa laboratoryo, na walang isang partikular na diin sa ebolusyonaryong adaptabilidad.
Pinagsama-sama ng etolohiya ang agham sa loob at labas ng laboratoryo, na may matibay na relasyon sa ilang ibang mga disiplina tulad ng neuroanatomiya, ekolohiya, at ebolusyonaryong biyolohiya. Tipikal na pinapakita ng mga etolohista ang interes nila sa isang proseso ng pag-uugali sa halip na sa isang partikular na pangkat ng hayop, at kadalasang pinag-aaralan ang isang uri ng pag-uugali, tulad ng agresyon, sa ilang mga walang kaugnayan na espesye.
Mabilis na lumalagong larangan ang etolohiya. Simula noong pasimula ng ika-21 dantaon, ang mga mananaliksik ay muling sinuri at natamo ang mga bagong konklusyon sa maraming aspeto ng komunikasyon ng hayop, mga emosyon, kalinangan, pagkakatuto at seksuwalidad na ang pamayanang siyentipiko ay matagal nang naisip na nauunawaan ito. Sumulong ang mga bagong larangan, tulad ng neuroetolohiya.
Maaring mahalaga ang pagkaunawa sa etolohiya o pag-uugali ng hayop sa pagsasanay sa hayop. Kung isasaalang-alang ang likas na pag-uugali ng iba't ibang espesye o lahi ay pinapagana nito ang mga nagsasanay upang piliin ang mga indibiduwal na pinakamainam na gumanap sa kinakailangan na gawain. Pinapagana din nito ang mga nagsasanay na mahimok ang pagganap ng likas na nangyayaraing pag-uugali at pagtigil sa hindi nais na pag-uugali.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Soolohiya at Sikolohiya ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Mike Yurosek

Si Mike Yurosek (Setyembre 28, 1922 – Hunyo 12, 2005) ay isang magsasaka mula sa California na kilala bilang ang "ama ng baby karot ."
Habang ang "baby karot" (baby carrot sa Ingles) ay lubhang popular sa Estados Unidos, hindi ito isang hiwalay na lahi ng mga karot ngunit isang paraan ng pagproseso ng mga regular na buong laki ng mga karot upang magamit pa at mabawasan ang mga tinatapon. Si Mike Yurosek at ang kanyang anak na si David ay nagtaguyod sa baby karot noong unang bahagi ng 1980 sa Bakersfield, California sa pamamagitan ng pagtayo ng kanilang kumpanyang Bunny Luv . Noong 1986, nang mapagtanto ni Yurosek na maraming karot ang natatapon, gumawa siya ng paraan upang maisalba ang mga karot sa pamamagitan nang paggamit ng mga kagamitang panghiwa para maging mas maliit ang mga karot. Ipinadala niya ito sa isang pamilihan at kinabukasan, nagustuhan nila ito at nagpadala pa ng mas maraming suplay. Ang ilang mga pangunahing kumpanya ng karot ay sumunod sa kanila, at ang baby carrot ay isa na sa mga produktong nangungunang mabenta sa industriya.
Si Mike Yurosek ay tiyuhin ng artista na si Gary Lockwood .
Tagani

Ang Tagani Inc., mas kilala bilang Tagani, ay isang Pilipinong korporasyon sa industriya ng teknolohiyang pang-impormasyon sa agrikultura. Kasama sa kanilang mga serbisyo ay e-learning para sa pagsasaka at pag-gawa ng mga teknolohiya para sa pangangasiwa at pagtutuos sa negosyong sakahan at agribusiness. Ito ay nakabase sa Suriang Asyano ng Pamamahala sa Lungsod ng Makati.
Ang pangalang Tagani ay hango sa salitang Tagalog na tag-ani ("panahon ng ani"). Ito rin ay galing sa pangalan ng Tagalog na diyos na si Tag-ani.
Noong 2019, nagawaran bilang parte ng TOP100 Startups in Asia Pacific ang Tagani ng e27.co.
Ang Tagani ay nag-simula bilang isang proyekto nga mga estudyante galing sa Unibersidad ng Pilipinas. Ito ay pinangalanang Amiga Philippines noong 2016 na nag-turo sa mga kababaihang magsasaka ng pag-tutuos na isinalin sa wikang Tagalog para mas madaling maintindihan. Ito ay nanalo sa patimpalak na Sampung Matagumpay na Samahan ng Kabataan (TAYO Awards) noong 2017 sa kategoryang Kabuhayan at Pagnenegosyo.
Kalaunan, ito ay naging isang ganap na korporasyon na nagnangalang Tagani Inc., nagnenegosyo bilang Tagani.ph, noong Agosto 2018 at naging kinatawan ng Pilipinas sa Pagtitipong ng mga Kabataang Negosyante ng ASEAN (ASEAN Young Entrepreneurs Forum) na ginanap sa Lungsod ng Ho Chi Minh sa Vietnam. Ang kumpanya ay naging parte rin ng programa na Inisyatibong pang Kabataan ng Timong Silangang Asya (YSEALI) sa Brown University sa parehong taon.
Bilang Tagani.ph, ay operasyon ng Tagani ay pokus sa online na palengke kasama ang Kagawaran ng Pagsasaka. Noong 2019, sumikat ang Tagani sa hatirang pangmadla dahil sa mga ulat nito ukol sa labis na suplay ng mga gulay sa iba't ibang bahagi ng bansa.
Noong March 2020, ang kumpanya ay nagsimula ng kampanya para tumulong sa mga magsasakang naapektuhan ng pandemyang COVID-19 sa Pilipinas na sinuportahan naman ng dalawang artistang Thai na sina Bright Vachirawit and Win Metawin. Noong Agosto 2020, ang Tagani ay bumuo ng mga toolkit para sa pagdidistansyang panlipunan sa mga palengke. Ang parehong proyekto ay sinuportahan ng Kagawaran ng Estado ng Estados Unidos.
Noon January 2021, tinanggal ang ".ph" sa tatak ng Tagani at pansamantalang itinigil ang kanila operasyon sa online palengke para makapag-pokus sa kailang mga teknolohiya para sa pangangasiwa at pagtutuos sa negosyong sakahan at agribusiness. Noong Marso 2021, ang Tagani ay naglabas ng online na mapa ng mga bodegang bayan sa Pilipinas.
Sean Banzaime

Si Sean Banzaime (kilala bilang Jun Manjoume sa Japan) ay isa sa mga pangunahing tauhan sa Yu-Gi-Oh! GX. Siya ay pinagbosesan ni Taiki Matsuno sa orihinal na wikang Hapon, Anthony Salermo sa wikang Ingles (sa pangalang Chazz Princeton) at Jefferson Utanes sa wikang Tagalog.
Siya ang pinuno ng Team Elite, hanggang siya ay matalo kay Judai Yuki. Una pa lang, siya ay arogante at makasarili at lagi niyang iniisip na siya ang pinakamagaling na duelist sa Duel Academy. Pero nagbago siya, at ang bansag sa kanya ay Banzaime Thunder.
Manok

Ang manok o pitik (Ingles: chicken, Kastila: pollo) ay isang uri ng domestikadong ibon na kadalasang kabilang sa mga pagkaing niluluto at inuulam ng tao.. Tandang (Ingles: rooster, Kastila: gallo) ang tawag sa lalaking manok, inahin (Ingles: hen, Kastila: gallina) naman ang sa babaeng manok, at sisiw (Ingles: chick) para sa mga inakay o anak na ibon nito. Ang mabata-batang inahin (halimbawa, wala pang isang taon) ay tinatawag na dumalaga (Ingles: pullet). Kapag mamula-mula o mala-ginto ang kulay ng tandang, tinatawag itong bulaw.
Kabilang ang mga manok sa mga poltri, mga ibong inaalagaan at pinalalaki para kainin. Manukan ang katawagan sa pook na alagaan ng mga manok sa bukid.
Ang mga domestikong manok ay nagmula mula sa Red Junglefowl (Gallus gallus) at siyentipikong inuuri bilang parehong species. Ang parehong ito ay malayang makakabuo ng supling. Ang kamakailang pagsisiyasat na henetiko ay nagpapakitang ang gene para sa dilaw na balat ng manok ay isinama sa mga domestikong ibon sa pamamagitan ng pagha-hybrid sa Grey Junglefowl (G. sonneratii). Ayon sa mga kamakailang pag-aaral, ang mga domestikong manok ay may maraming mga pinagmulang pangina. May mga kladong matatagpuan sa Amerika, Europa, Gitnang Silangan at Aprika na nagmula sa subkontinenteng Indiyano kung saan ang isang malaking bilang ng mga natatanging haplotype ay umiiral.Ang mga manok mula sa kulturang Harappan ng Lambak Indus noong 2500-2100 BCE sa ngayong Pakistan ay maaaring ang pangunahing pinagmulan ng malawak na pagkalat ng mga manok sa buong mundo.
Popeyes

Ang Popeyes Louisiana Kitchen, Inc., kilala rin bilang Popeyes, dating kilala bilang Popeyes Chicken & Biscuits at Popeyes Famous Fried Chicken & Biscuits, ay isang Amerikanong multinasyonal na chain ng mga kainan na naghahanda ng mga pritong manok. Itinatag ang kompanya noong 1972 sa New Orleans, Louisiana, at nakadestino ang kanilang headquarters sa Miami.
Naghahain ang Popeyes ng mga pagkaing manok na may banayad at maanghang na lasa at nag-aalok ng mga pamutat tulad ng red beans at kanin, Cajun fries, minasang patatas na may isitong Cajun na gravy, kaning Cajun, makaroni at keso, biskwit, at coleslaw. Bilang karagdagan sa manok, naghahain din ang Popeyes ng mga pagkaing pandagat tulad ng hipon at hito. Noong Oktubre 30, 2006, inanunsyo ng America's Favorite Chicken Company, Inc. (AFC) na binalak ng Popeyes na ipakilala ang isang trans fat-free biscuit gayundin ang french fries na naglalaman ng isang gramo ng trans fat sa katapusan ng taon. Noong Nobyembre 18, 2011, inihayag ng AFC na, para sa pagdiriwang ng Thanksgiving, maglalabas si Popeyes ng Fried Turducken sandwich na magpapakita ng kauna-unahang Turducken patty. Noong Hulyo 29, 2013, nagsimulang mag-alok ang AFC ng isang espesyal na ulam ng piniritong piraso ng manok na isinawsaw sa waffle batter, na napatunayang tagumpay na sa ilang mga pamilihan. Sa limitadong panahon lamang noong 2017, nag-alok ang Popeyes ng "Sweet and Crunchy" na manok, mga fried chicken tender na pinahiran ng shortbread cookie breading. Noong 2021, ipinakilala ni Popeyes ang isang flounder sandwich.
Chicken Curry

Ang Chicken curry ay isa sa mga Panlasang pinoy, lutuing Pilipino na may bersyon mula sa Carribean, India, Britanya at Timog Silangang Asya, ito ay tipikal na kusinang pang-luto para sa mga Indyano ito ay may mga sangkap na luya, kamatis, sibuyas, bawang, paminta at may mga inilahok mula sa pampa anghang at hango mula sa curry powder. Ang lathalaing ito na tungkol sa Pagkain ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Bounty Fresh Chicken

Ang Bounty Fresh Chicken ay isang tatak ng pagkaing manok na pagmamayari ng Bounty Fresh Group of Companies (BFGC), isang pribadong operasong kompanyang nakahimpilan sa Pilipinas. Ang Bounty Fresh Chicken nagpa-supply ng buhay na manok, dressed chicken, at ilang mga prinosesong produktong manok, ito ay isa sa pinaka-notable ay isang linya ng inihaw na manok na Chooks-to-Go.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Pagkain at Tatak ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito. Ang lathalaing ito na tungkol sa Pilipinas ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Letsugas romana

Ang letsugas romana (Lactuca sativa L. var. longifolia) ay isang kasarian ng letsugas na lumalaki sa loob ng isang mataas na ulo ng matipunong mga dahon na may isang matatag na tadyang sa ibaba ng gitna. Hindi tulad ng ibang mga letsugas, ito ay hindi naaalintana ng init. Bagaman tinatawag na Romaine lettuce sa Ingles, tinatawag din itong cos lettuce na hinango mula sa Griyegong pulo ng Kos kung saan nagmula ang letsugas na ito. Ang araw ng 22 Herminal sa Pranses na Republikanong Kalendaryo ay nakalaan para sa letsugas na ito.
Katulad ng sa ibang mga gulay na may madidililim at mayayabong na mga dahong lunti, ang mga antioksidanteng nilalaman sa loob ng mga letsugas romana ay pinaniniwalaang nakapagpapaiwas sa pagkakaroon ng kanser. Ayon sa pang-2011 na edisyon ng Old Farmer's Almanac, ang pigmentong kloropila sa mga gulay na may mga dahong mayayabong na madilim ang pagkalunti, na katulad ng letsugas romana, ay maaaring makapagpababa ng mga antas ng karsinoheno ng mga kanser na nakakaapekto sa malaking isaw at atay.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Gulay, Halaman at Pagkain ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Capsicum annuum

Ang Capsicum annuum ay isang domestikadong espesye ng halamang saring (genus) Capsicum na likas sa katimugang bahagi ng Hilagang Amerika at sa hilagang bahagi ng Timog Amerika. Ang espesyeng ito ay ang pinaka-karaniwan at malawakang nililinang sa limang domestikadong uri ng capsicum. Iba-iba ang hugis at laki ng espesyeng ito, na may katamtaman hanggang sobrang anghang, mula sa kultibar na siling kampana hanggang sa siling maanghang. Ang ilang makahoy na uri ng espesyeng ito ay dating tinatawag na C. frutescens, subalit ang mga katangian na kaiba sa uring iyon ay makikita sa maraming uri ng C. annuum, samakatuwid ay magkaiba at natatangi ang dalawang espesyeng iyon ng Capsicum.
Bagaman ang pangalan ng espesye na annuum ay nangangahulugang "taunan", ang halamang ito ay hindi uring taunan lang sa halip nakakatagal ito ng ilang panahon kapag walang yelo na dulot ng taglamig at lumalaking magkakasama sa palumpong na mga halaman. Ang bulaklak nito ay kulay abuhing-puti (minsan ay mala-lila) samantalang ang tangkay ay siksik na nagsasanga-sanga at tumataas hanggang 60 sentimetro (24 pulgada). Ang bunga ay isang ratiles at kulay berde, dilaw o pula kapag hinog na. Bagaman kaya ng espesyeng ito na mabuhay sa iba-ibang klima, mas dumarami at namumunga ng sagana ang C. annuum sa mainit at tuyong klima.
Ang espesyeng ito ang pinagkukunan ng kilalang manamis-namis at maaanghang na sili na may maraming uri na nililinang sa buong mundo.
Sa Gran Britanya, ang manamis-namis na uri ay tinatawag na red/green pepper, ang mga maaanghang na uri naman ay chillies, samantalang sa Australia at India capsicum ang karaniwang tawag sa manamis-namis na uri at sa mga maaanghang naman ay "chili peppers" o "chillies" (binabaybay minsan na "chiles").
Ang mga uring manamis-namis na sili ay kadalasang ginagamit na pampaalsa sa mga pagkaing biling-yari dahil ang mga ito ay mura, may matapang na lasa at makulay. Sinasabing ang aspeto ng kulay ng uring ito ng sili ay kaakit-akit at nakapagpapagana sa pagkain. Nagtataglay ng capsinoid ang mga siling maanghang, na nagbibigay ng matapang na lasa sa pagkain, at capsaicin na nagdudulot ng mainit na pakiramdam kapag kinain at maaaring magtagal ng ilang oras.
Ang maaanghang na sili ay ginagamit din sa panggagamot sa Aprika at sa iba pang lugar sa mundo.
Inilarawan ng botanikong Ingles na si John Lindley ang C. annuum sa kanyang librong Flora Medica (1938, p.509):
Sa medisinang Ayurveda, ang C. annuum ay inuuri gaya ng mga sumusunod:
Ang ilang kultibar ay pinapalaki dahil sa kanilang natural na ganda gaya ng Black Pearl sa U.S. National Arboretum at ng Bolivian Rainbow. Ang mga uri na ginagawang palamuti ay hindi pangkaraniwan ang kulay ng bunga at dahon, gaya ng kapuna-punang kulay na itim at lila. Lahat naman ng ito ay pwedeng kainin, at karamihan ay maaanghang (gaya ng Royal Black).
Tokwa't baboy

Ang tokwa't baboy ay isang pulutan sa Pilipinas. Binubuo ito ng tainga at tiyan ng baboy at piniritong tokwa, at inihahain ito sa pinaghalong toyo, sabaw ng baboy, suka, tinadtad na sibuyas, scallion at sili. Sinasabayan ito sa kanin o lugaw. Ang tokwa ay salitang Lan-nang para sa matibay na beancurd, habang ang baboy ay salitang Tagalog; ang 't naman ay pinaikling anyo ng at.
Kilala ang orihinal na putahe (na walang tokwa) bilang kulao o kilawin na tainga ng baboy sa mga Caviteño. Isa itong uri ng kinilaw. Dahil dito, minsan tinutukoy ang tokwa't baboy bilang kilawing tokwa't baboy.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Baby carrot

A baby carrot (true baby carrot) is a carrot harvested before reaching maturity and sold at that smaller size.
A baby-cut carrot, or mini-carrot (manufactured baby carrot), is a small piece cut from a larger carrot, peeled and shaped into a uniform size. Confusion occurs when baby-cut carrots are mislabeled as "baby carrots".
The immature roots of the carrot plant are sometimes harvested simply as the result of crop thinning, but are also grown to this size as a specialty crop. Certain cultivars of carrots have been bred to be used at the "baby" stage. One such cultivar is 'Amsterdam Forcing'. This process was developed at Beechnut Farms, bought by Zellwin Farms. These farms originally developed food for World War II, but wanted to sell food for civilians. A team of two led the research. According to Dole, baby carrots are sweeter and more tender than full-grown carrots.
Taking fully grown carrots and cutting them to a smaller size for sale was an innovation made by California carrot farmer Mike Yurosek in 1986 to reduce food waste.
In 2006, nearly three-quarters of the fresh baby-cut carrots produced in the United States came from Bakersfield, California. Bolthouse Farms and Grimmway Farms are the world's two largest growers, processors, and shippers of baby-cut carrots.
To make baby-cut carrots, large carrots are put into a machine and cut into two-inch (51 mm) sections, then abraded (scraped) down to size, their ends rounded by the same process.
The white blush sometimes visible on the surface of baby-cut carrots is caused by dehydration of the cut surface. Baby-cut carrots are more prone to develop this because their entire surface area is a cut surface. Low-temperature, high-humidity storage can minimize the white appearance.
In September 2010, a marketing initiative was launched in the United States by a group of nearly 50 carrot producers led by Bolthouse Farms (calling themselves "A Bunch of Carrot Farmers") that sought to promote baby-cut carrots as an alternative to junk food — "Eat'em Like Junk Food". The campaign mimicked tactics typically employed by snack food marketers, including snack-food-like packaging; futuristic, sexual, and extreme sports-themed TV commercials; carrot vending machines in schools; and an iPhone game and website.
Carrot and stick

The phrase "carrot and stick" is a metaphor for when two different methods of incentivisation are simultaneously employed; the "carrot", referring to the promising and giving of desired rewards in exchange for cooperation; and the "stick", referring to the threat of undesired consequences in response to noncompliance or to compel compliance. In politics, the terms are respectively analogous to the concepts of soft and hard power. A political example of a carrot may be the promise of foreign aid or military support, while the stick may be the threat of military action or imposition of economic sanctions.
The earliest English-language references to the "carrot and stick" come from authors in the mid-19th century who in turn wrote in reference to a caricature or cartoon of the time that depicted a race between donkey riders, with the losing jockey using the strategy of beating his steed with "blackthorn twigs" to urge it forward; meanwhile, the winner of the race has tied a carrot to the end of his stick and simply sits in his saddle relaxing and dangling the carrot in front of his donkey. In fact, in some oral traditions, turnips were used instead of carrots as the donkey's temptation.
Decades later, the idea appeared in a letter from Winston Churchill, dated July 6, 1938: "Thus, by every device from the stick to the carrot, the emaciated Austrian donkey is made to pull the Nazi barrow up an ever-steepening hill."
The earliest uses of the idiom in widely available U.S. periodicals were in The Economist's December 11, 1948 issue and in a Daily Republic newspaper article that same year that discussed Russia's economy.
In the German language, as well as Russian and Ukrainian, a related idiom translates as pastry and whip.
In Mexico, president and dictator Porfirio Diaz was known for his pan o palo (bread or stick) policy. While Diaz favored conciliation, he also saw the necessity of violence as an option, epitomized by his statement: "Five fingers or five bullets."
Goeppertia allouia

El lerén (Goeppertia allouia', antes Calathea allouia) lairén o dale dale es una planta de la familia de las marantáceas, nativa del norte de América del Sur y el Caribe.
Es considerada nativa en Dominicana, Cuba, Haití, Puerto Rico, las Antillas Menores, Trinidad y Tobago, Venezuela, Guyana, Surinam, Colombia, Ecuador, Perú, Bolivia y Brasil. Se considera introducida en Jamaica.​​​​​​ También se ha introducido en escala limitada en diversas regiones tropicales de todo el mundo.​
Es una planta perenne. Forma macollas (brotes originados en la base de un mismo pie) de aproximadamente 1 m de altura. Presenta raíces tuberosas ovoides o cilíndricas, de 2 a 8 cm de largo y 2 a 4 cm de diámetro. Las hojas tienen base envolvente que forma pseudotallos cortos; pecíolos largos y acanalados; son simples, alternas, con ápice acuminado, láminas elípticas, parecidas a hojas de plátano, de 20 a 60 por 5 a 20 cm; nervaduras paralelas; conspicuas por el envés y el haz, glabra. Inflorescencia terminal erecta con brácteas crema densamente imbricadas; las flores son blancuzcas, de 2 a 5 cm de largo. La tuberización se inicia en las puntas de las raíces fibrosas. La reproducción se realiza vegetativamente mediante rizomas, que dan en promedio 20 brotes cada uno.​​
Las raíces tuberosas secas contienen 13 a 15 % de almidón y 6,6 % de proteínas. Se consumen cocidas 15 a 20 minutos y mantienen una textura crujiente, incluso después de largo tiempo de cocinadas. El lerén puede servirse en ensaladas y en platos a base de pescado.​
En América del Sur, la medicina tradicional le atribuye a la tintura de las hojas propiedades para el tratamiento de la cistitis y como diurético.​ Con el tuber se preparan bebidas rituales en la Amazonia.​
Las hojas frescas eran empleadas por los indígenas para la confección de ropas para bebés, por ser resistentes y durables.​
Goeppertia allouia fue descrita por (Aubl.) Lindl. y publicado en Botanical Register; consisting of coloured . . . 14: sub pl. 1210. 1829.​ Incluida en el género Calathea tras el análisis filogenético fue reclasificada en Goeppertia.​
Se le llama dale dale (Perú, Bolivia, Amazonia); ajiro o jajiro en Bolivia; agua bendita, cocurito y lairén (Venezuela), ñauñau (Colombia, Amazonia); lerenes (República Dominicana y Puerto Rico), llerén (Cuba), tambu (¿?), topitambo o topinambur (Antillas); ariá (Brasil, Amazonia) y láirem (Brasil).​​ También recibe los nombres de cúrcuma americana y cúrcuma de Cuba.​
Tapado esmeraldeño

El tapado o tapao' es un plato típico de la gastronomía afroecuatoriana de Esmeraldas.​​ Consiste en un caldo, aromatizado con chillangua, chirarán, orégano y cebolla, con plátano verde y, dependiendo de la variación que se desee preparar, puede acompañarse con carne de res, cerdo, pollo o pescado.​ Se suele servir junto con arroz y cebolla encurtida con limón.​ La olla de su preparación necesariamente debe estar tapada con hojas de plátano.
Tras la instauración de la esclavitud en América en el siglo XV y XVI, el pueblo afro debió valerse de sus propios medios y recursos para subsistir y alimentarse.​ Según cuenta la historia, tras no poder usar especias de comercio, se instauraron en la profundidad de la selva para encontrar plantas aromáticas.​ De esta manera encuentran la chillangua o culantro cimarrón, especia base para la preparación del tapado. Además de plantaciones de plátano verde.​
Por el libre acceso que tenían al mar y ríos, pueden lograr pescar para poder alimentarse. Además, al no contar con acceso a una cocina, simplemente usaban una olla que nunca tenía tapa para preparar todas sus comidas.​ De esta manera nace el tapado. Todas las especias y carnes que encontraban se mezclaban en una sola olla y se tapaban con hojas de plátano, que al final le daría su sabor característico.​
El tapado inicialmente solo se preparaba con pescado. Luego, con la intromisión de los patrones o jefes de la época, en la cocina afro se logró incluir carnes como res, cerdo, chorizo o huevo.​
La base del caldo es la chillangua, una especia silvestre.​ Además, las carnes en su mayoría de ocasiones se ahuman previo a su cocción, dando un sabor característico a la comida.​ Finalmente, el tapar la olla con hojas de plátano, como en sus inicios, es el detalle que le otorga el sabor y nombre al plato.​
Se basa en un caldo aromatizado con chillangua, chirarán y orégano, con una sofrito de cebolla colorada, ajo, tomate y pimiento. Se cocina con plátano verde y se incluye pescado, sea seco de mar o pescado de río. Suele acompañarse de arroz y cebolla encurtida con limón.​
Presenta los mismos ingredientes que la variación de tapado de pescado, a diferencia que se modifica el pescado por carne de pollo ahumado.
Presenta los mismos ingredientes que la variación de tapado de pescado, a diferencia que se modifica el pescado por carne de cerdo ahumada.
Es el tapado más solicitado y preparado. Presenta el mismo caldo base y acompañantes. La diferencia radica en la mezcla exótica de carnes que ofrece, carne de cerdo ahumada, carne de pollo ahumada, carne de pescado ahumado y en ocasiones suele incluirse mariscos como camarones, mejillones o conchas. Además, se incluye chorizo picante y huevo cocinada. Al igual que los anteriores, suele acompañarse con arroz y cebolla encurtida.​
동백섬

해운대 동백섬(海雲臺 冬栢섬)은 부산광역시 해운대구에 있는 육계도이다. 1999년 3월 9일 부산광역시의 기념물 제46호 해운대동백섬으로 지정되었다가, 2014년 9월 3일 해운대 동백섬으로 명칭이 변경되었다.
섬 전체를 붉게 물들이는 동백나무가 섬의 이름이 된 동백섬은 해운대해수욕장에서 바다 방향을 향해 서서 오른쪽을 볼 때, 백사장 끝에서 연결된 육계도이다. 즉, 원래는 섬이었는데 바로 옆으로 흐르는 춘천천의 영향으로 퇴적작용을 하여 육지와 연결되었지만, 지금도 옛날 명칭으로 불리고 있다.
동백섬 주위로 산책로가 조성되어 있어서 그 길을 따라 바다와 숲이 만드는 절경과 함께 멀리 광안대교, 오륙도, 달맞이 고개 등을 보면서 동시에 섬 곳곳에 있는 최치원의 해운대석각, 황옥공주 전설이 깃든 인어상, 누리마루 APEC하우스 등도 볼 수 있다.
신해운대역

신해운대역(Sinhaeundae station, 新海雲臺驛)은 부산광역시 해운대구 좌동 152번지에 있는 동해선의 철도역이다. ITX-새마을, ITX-마음, 무궁화호와 동해선 광역전철이 운행된다. 서울로 가는 열차는 이 역을 시·종점으로 하여 부전, 구포, 경부선을 경유하는 서울행 ITX-새마을과, 중앙선을 경유하는 부전~청량리간 무궁화호가 각 1일 4회씩 운행되지만, 부전~청량리 KTX-이음은 무정차 통과한다. 2013년 12월 2일에 현 위치로 역사를 이전했으며, 동해선 유일의 반지하역 구조이다. 이 역에만 지하 구간이다.
2면 4선식 쌍섬식 승강장을 갖춘 반지하역이다. 승강장에 스크린도어가 설치되어 있으며,외선으로 무궁화호, ITX-새마을, ITX-마음 등 일반열차를 취급하며 내선으로 광역전철과 통과열차를 취급한다.
동해선 이설 전의 해운대역은 해운대구 우동 524-1번지(해운대로 621)에 위치하였다. 역사는 1987년 11월 4일에 신축한 것으로, 팔각형의 지붕을 얹은 형태였다. 2013년 이후에는 갤러리 전시장 및 문화공연장, 모델하우스 등으로 사실상 민간에 임대되어 활용되었으며, 2016년 한국철도공사는 구 해운대역 터를 호텔 부지로 매각을 추진하고 있다. 그러나 지역사회의 반대가 이어지고 있으며, 팔각정 모양 건물을 철거해야 한다는 논란도 있었다. 최근에는 보존하자는 쪽으로 의견이 수렴되고 있다.
선로터 중 일부는 해운대시외버스터미널의 차고지로 사용되고 있다.
ITX-마음

ITX-마음(ITX-MAUM)은 한국철도공사의 열차 등급 명칭으로, 준고속열차에 해당한다. 노후화가 된 무궁화호를 대체할 목적으로 등장했으며, 2023년 9월 1일부터 경부선, 호남선, 전라선, 중앙선, 동해선, 영동선, 태백선, 대구선 등에서 운행을 시작했다. 법적으로 ITX-새마을과 등급이 동일하고 운임도 기존 ITX-새마을과 동일한 요금으로 책정했다. 다원시스가 제작한 간선 전기 동차 (EMU-150)가 운행된다.
2022년 대국민 열차 명칭 공모가 진행되었으며, 총 8,175건의 후보안이 들어왔다. 이후 열차 명칭은 'ITX-마음'으로 결정되었다. 원희룡 국토교통부 장관은 "이 태백선을 시작으로 한반도, 유라시아 너머까지 잇기를 바라는 마음을 담아 ITX-마음으로 이름을 붙였다"고 설명하였다.
2023년 9월, 경부선, 호남선, 전라선, 태백선 운행이 시작되었다. 2024년 12월, 중앙선 청량리-부전 구간(433km)의 운행이 시작되었다.
간선 전기 동차로 4량 편성, 또는 8량(중련) 편성으로 운행된다. 열차 외관은 바람 저항을 고려한 부드러운 유선형으로 설계되었으며, 색채 조합은 빨강과 검정이다.
실내 편의사양으로는 차내 무선인터넷, 좌석당 전원 콘센트·USB 포트, 독서등, 간이석 등이 있다. 승강장 높이에 따라 출입문 발판을 조정할 수 있다.
ITX-새마을의 210000호대에 이어 220000호대 차호를 부여받아 운행된다. 총 26편성이 운행 중이다.
2025년 1월 1일 기준 ITX-마음이 운행 중인 노선은 다음과 같다.
2025년 1월 1일 기준 ITX-마음의 정차역은 다음과 같다. 필수 정차역은 굵은 글씨로 표현했다. 호남선 용산발 목포행/목포발 용산행 열차와 전라선 용산발 여수엑스포행/여수엑스포발 용산행 열차는 용산역부터 익산역까지 중련 운행한다.
구포역 (한국철도공사)

구포역(Gupo station, 龜浦驛)은 부산광역시 북구 구포동에 위치해 있는 경부선의 철도역이다. 또한 구포역은 기존선 경유 KTX, ITX-새마을, ITX-마음, 무궁화호, 누리로가 모두 정차한다. 그리고 구포역은 부산 도시철도 3호선 구포역과 환승은 되지 않으나, 육교로 연결되어 있다. 이 역 건물 왼쪽의 육교를 넘어가면 부산 도시철도 2호선 구명역까지 걸어서 쉽게 갈 수 있도록 곳곳에 안내 표지판이 설치되어 있다.또한 구포역은 국군수송사령부예하 TMO가 설치되어있는 역이다.
부산광역시 북구의 전통적 중심지 역할을 하는 매우 중요한 관리역이지만 역사의 규모는 많은 수요에 비해 심하게 노후화되고 규모도 작다.
승강장은 2면 5선의 쌍섬식 승강장으로 운용된다.
경부고속선 2단계 구간 개통으로 KTX 정차 횟수가 크게 줄어들었으나, 부산 시내에서는 부산역 다음으로 이용객이 많다.
1993년 3월 28일, 이 역 인근에서 무인가 발파 작업으로 인한 선로 노반의 침하로 78명의 사망자와 198명의 부상자가 발생하였다.
사하구

사하구(沙下區)는 대한민국 부산광역시 남서부에 있는 구이다. 사하라는 명칭은 1868년 고종 5년에 편찬된 《동래부사례》에서 기록을 찾을 수 있다. ‘사천면’이라는 지역이 사상면과 사하면으로 분리된 것이다.
조선시대에는 경상도 동래군(東萊郡) 사천면(沙川面)에 속한 지역이었는데, 사천면을 상단(上端)과 하단(下端)으로 각각 구분하게 되었고, 이후 사천면 상단 지역은 동래군 사상면이 되고, 하단 지역은 동래군 사하면이 되었다. 1910년 10월 1일 조선총독부령 제7호로 부산부 사하면이 되었다. 1936년 4월 1일 조선총독부령 제8호로 사하면 암남리를 부산부에 편입하였다. 1942년 10월 1일 조선총독부령 제242호로 부산부에 편입되면서 사하출장소가 설치되었다.
부산의 서남단에 자리잡고 있는 사하는 장군봉, 천마산, 아미산, 시약산을 경계로 동쪽으로는 서구와 접하고 있으며 낙동강을 경계로한 서쪽에는 강서구, 구덕산 서쪽 능선과 승학산 줄기를 경계로 북쪽에는 사상구, 그리고 남쪽으로 남해와 접하고 있어 서부산의 중심에 위치하고 있다. 지형은 대체적으로 단층지형으로 단층산지, 단층곡지, 단층해안 지형으로 형성되어 있다. 낙동정맥의 줄기인 시약산에서 발원한 괴정천은 싸리골을 시작으로 괴정동을 반월형으로 감싸며 당리로 내려오다 승학산에서 내려오는 당리천과 만나 하단을 지나 낙동강으로 들어가는 하천이었으나 교통난 해소를 위한 복개도로 건설로 지금은 그 모습이 낙동강 하구쪽으로 일부만 남아 있다. 천마산 줄기인 장군반도와 낙동강변 산줄기인 두송반도 사이의 감천만은 대부분 암석 해안으로 이루어져 있으나, 지금은 감천항 종합개발사업 추진으로 매립되어 화물 전용부두로서의 면모를 갖추고 있으며 동아시아 최대 국제 수산물 시장이될 부산국제 수산물 거래소가 개설될 예정이다.
사하지역의 기후는 온대 계절풍 기후대에 속하면서 해안성 기후의 영향으로 여름과 겨울의 온도 차이가 비교적 적다. 봄철에는 이동성 고기압의 영향을 주로 받아 좋은 날씨를 보일 때가 많으나 양자강 부근에서 발생한 저기압의 잦은 통과로 비도 자주 내린다. 여름철에는 북태평양 고기압과 오호츠크해 고기압 사이에 형성된 장마전선의 영향을 받고, 그 이후 북태평양 고기압의 영향으로 고온 다습한 날씨를 나타낸다. 특히 태풍 이동의 길목에 위치하고 있어 태풍의 직, 간접 영향을 받기도 한다. 가을철에는 이동성 고기압의 영향으로 맑은 날씨를 많이 보이며 겨울철에는 대륙성 고기압의 영향으로 한랭하고 건조한 날씨가 이어지고 북서 계절풍이 불지만, 해양성 기후의 영향으로 타지방에 비해 온화한 날씨를 보인다.
사하구의 행정 구역은 16개동, 433통, 2,598반으로 구성되어 있다. 면적은 41.70km이며, 2011년 12월 31일을 기준으로 사하구의 행정 구역과 인구 등의 세부 현황은 다음과 같다.
부산의 서남단 낙동강 하구에 자리 잡은 사하구는 김해공항, 감천항, 남해고속도로, 경부고속도로와 인접한 서부산의 관문이자 신평·장림산업단지를 축으로 하는 부산 산업경제의 중심지이다. 전통적으로 물자가 집산되었던 낙동강 하구 하단을 제외하면 소외된 지역으로 일제시대 분뇨처리장이 설치되었고, 한국전쟁 때에는 피난민이 판자촌을 만들어 집단 거주했던 변두리 지역이었다. 사하구가 부산 서쪽의 관문이자 산업기지로 탈바꿈하기 시작한 것은 박정희 정권기 경제개발과 함께 시작되었다. 1960년대초 감천화력발전소(현재의 한국남부발전(주) 부산천연가스발전본부) 건설은 사하구의 산업기지로서의 발전을 예고하는 신호탄이었다. 이어서 1970년대에는 산업기지 건설을 위한 기초 인프라 확충이 전개되었다. 서대신동과 괴정동을 있는 대티터널이 뚫리고, 괴정동에서 북구 엄궁동을 거쳐 남해고속도로와 김해공항까지 연결되는 낙동로가 확장·포장되는 한편으로 주요 간선도로인 다대로, 감천로가 확장되고 도시발전의 걸림돌이었던 분뇨처리장이 이전되면서 본격적인 개발이 시작되었다. 사회 인프라가 갖춰지기 시작하면서 사람들이 이주해오고 공장이 들어섰다. 괴정과 하단 지역의 구획정리사업으로 많은 농경지가 주택지로 정비된 것은 사람들의 이주를 가속화시켰고, 준공업 지역으로 지정되었던 것은 공장의 설립, 이주를 보다 활성화시켰다. 사하구가 이웃 사상공업단지와 남해고속도로를 연결하는 주요 교통로의 위치로 부상했던 것도 지역발전에 도움이 되었다. 이를 통해 사하구는 지역 변두리에서 차츰 시가지로서의 면모를 갖추게 되었다.
"다대포 꿈의 낙조분수"는 지름 60m, 최대 물높이 55m, 물 분사 노즐 수 1046개, 조명 511개, 소분수 24개 등 대한민국 최대 규모의 바닥음악분수이다.
부산광역시 북구, 사상구, 사하구, 강서구 일원으로 1966년 7월 13일 천연기념물 제179호로 지정되었다. 낙동강 유역 일대는 옛날부터 유명한 철새도래지로서 천연기념물로 지정하여 보호하고 있다. 그 유역은 사하구 다대동에서 장림동, 하단동을 경유하여 북구 금곡동에 이르기까지, 또 서쪽으로는 강서구 명지동과 가덕도동을 포함한 광활한 낙동강 하류 일대의 공유수면 일대까지 퍼져있다.
낙동강하구에 삼각주로 이루어진 섬으로 갈대밭과 수초가 무성하고 어패류가 풍부하여 철새들의 보금자리이기도 한 이곳은 낙동강 하구둑 다리 건설로 교통이 편리하여 찾는 사람들이 날로 늘어나고 있다. 또한 을숙도 상단부에는 넓은 주차장, 문화회관, 자동차 전용극장, 야외공연장, 인라인 스케이트장, 간이축구장, 잔디광장, 휴게소 등 각종 편의시설이 잘 갖추어져 있으며 가족 단위의 산책 장소 및 단체모임의 장소로 안성맞춤이다.
Haeundae I'Park

Haeundae I'Park (Korean: 해운대 아이파크) is a complex of three skyscrapers and several minor buildings in Haeundae District, Busan, South Korea consisting of three residential towers and other office buildings. Tower 1 and 2 were both in the 20 tallest buildings completed in 2011. As of 2022, Tower 2 and Tower 1 are the eighth and 12th-tallest buildings in South Korea respectively. The neighboring hotel, Park Hyatt Busan by the Hyatt Hotels Corporation, is built in a similar style.
List of tallest buildings in Busan

This list of tallest buildings in Busan ranks skyscrapers in the South Korean city of Busan by height. Most of the city's tallest buildings are concentrated in Marine City and Centum City, an area just west of the famed Haeundae beach. However, there are also skyscrapers in other districts, such as the Busan International Financial Center in the Nam-Gu district.
This lists ranks Busan's skyscrapers that stand at least 150m tall, based on standard height measurement. This includes spires and architectural details but does not include antenna masts. Existing structures are included for ranking purposes based on present height.
This lists buildings that are under construction in Busan and are planned to rise at least 150 m (490 ft). Buildings that have been topped out but are not completed are also included.
This lists ranks Busan's skyscrapers over 150m that are currently proposed/approved for construction.
Marine City, Busan

Marine City (Korean: 마린시티; RR: marinsiti) is a residential area in Haeundae District, Busan, South Korea. Most of the buildings are very luxurious skyscrapers. Marine City is built on reclaimed land between the popular areas of Haeundae Beach and Centum City. The tallest residential complexes in Marine City include Haeundae Doosan We've the Zenith, Haeundae I'Park Marina, Daewoo Aratrium Haeundae and Park Hyatt Busan.
35°09′24.09″N 129°08′41.99″E﻿ / ﻿35.1566917°N 129.1449972°E﻿ / 35.1566917; 129.1449972
Busan Cinema Center

The Busan Cinema Center (Korean: 영화의전당), also called Dureraum (두레라움; lit. enjoying seeing movies together), is the official venue of the Busan International Film Festival (BIFF), located in Centum City, Busan, South Korea. The about US$150 million (KRW 167.85 billion) center opened on September 29, 2011, almost three years after construction began.
The building won the International Architecture Award and the Chicago Athenaeum in 2007. As of July 2013, it has the Guinness World Record for the longest cantilever roof. The center was designed by the Austrian architectural design firm Coop Himmelb(l)au and constructed by Hanjin Heavy Industries.
The center comprises three buildings (Cine Mountain, Biff Hill, and Double Cone), Biff Theater (an outdoor theater) with the Small Roof, and Dureraum Square with the Big Roof. The Busan Cinema Center, built on a 32,137 m plot, occupies 54,335 m of performance, dining, entertainment, and administrative space. The center has two steel roofs. The Big Roof is 163 m long x 60 m wide with an 85 m cantilever portion and weighs 6,376 (metric) tons. The Small Roof covering the outdoor theater BIFF Theater has a span of 70 m and an area of 66 m x 100 to 120 m and weighs 1,236 (metric) tons. The Big Roof is the longest cantilever roof certified by Guinness World Records. The ceilings of the Big and Small Roofs are clad with 23,910 and 18,690 LED lights, respectively.
35°10′16″N 129°07′38″E﻿ / ﻿35.1712°N 129.1272°E﻿ / 35.1712; 129.1272
Maho Beach

18°02′23″N 63°07′14″W﻿ / ﻿18.03983°N 63.12069°W﻿ / 18.03983; -63.12069
Maho Beach is a beach on the Dutch side of the Caribbean island of Saint Martin, in the territory of Sint Maarten. It is famous for being adjacent to the Princess Juliana International Airport and is a popular site for tourists and plane watchers, who visit the beach to watch aircraft on final approach land at the airport right at the edge of the water.
Due to the unique proximity of low-flying airliners arriving and departing from Princess Juliana International Airport, the location is popular with plane spotters. This is one of the few places in the world where aircraft can be viewed in their flight path just outside the end of the runway. Watching airliners pass over the beach is such a popular activity that daily arrivals and departures airline timetables are displayed on a board in most bars and restaurants on the beach.
Maho Beach is unusually close to the threshold of a runway and is directly under the flight path, resulting in aircraft on their final approach flying over the beach at altitudes of less than 100 feet (30 m) above ground level. This makes the beach a popular location for photographers and video makers who intend to capture the aircraft approaching the airport.
There is a danger of people standing on the beach being blown into solid objects or the water because of the jet blast from aircraft taking off from runway 10. The local government warns that closely approaching and departing aircraft can "result in serious injury and/or death". An additional fence has been added recently behind runway 10, in order to prevent people from hanging onto the main fence surrounding the runway to experience being blasted by the jet flow.
The beach itself is white sand and has little to no vegetation because of jet blast erosion. The Caravanserai Resort, the Sunset Bar and other restaurants/night clubs such as Bamboo Bernies and Bliss are located nearby. The beach is popular with windsurfers and skimboarders because of occasional large waves.
On October 16, 2008, the Maho area of St. Maarten was badly damaged by Hurricane Omar, which destroyed the Sunset Bar and Grill as well as Bamboo Bernies and Bliss. In November 2009, the Sunset Bar and Grill and Bliss were both re-opened. Hurricane Omar reduced the beach to boulders and damaged the nearby Royal Islander Club La Plage, which re-opened February 14, 2009. The same occurred with Hurricane Irma in 2017.
On 12 July 2017, as Caribbean Airlines Flight 457 was taking off from the airport, a 57-year-old woman from New Zealand was killed by jet blast. The woman was holding on to a fence at the end of the runway when winds from the engines of the passenger plane blew her away, causing her head to smash into concrete.
Goatse.cx

goatse.cx (с англ. — «козий секс»), часто называемый просто «Goatse» — шок-сайт и появившийся на его основе интернет-мем. На первой странице сайта был размещен снимок под названием hello.jpg, на котором изображен обнаженный мужчина, широко растягивающий свой анус обеими руками.
Фотография стала изображением-сюрпризом и интернет-мемом и использовалась в розыгрышах «наживки и подмены» и при дефейсинге веб-сайтов, чтобы шокировать читателей. Несмотря на то, что изображение с сайта было удалено в 2004 году, оно успело широко распространиться по интернету.
В апреле 2012 года таблоид Gawker сообщил, что человек с этой картинки был порноактером-любителем по имени Кирк Джонсон.
Житель острова Рождества подал жалобу, в результате которой доменное имя goatse.cx было приостановлено 14 января 2004 года из-за нарушений политики допустимого использования, но многие зеркала сайта всё еще доступны.
В январе 2007 года интернет-администрация острова Рождества вернула домен goatse.cx в доступный пул доменов. Впоследствии домен был зарегистрирован 16 января через регистратора доменов Variomedia и регистрант попытался продать с аукциона право на использование домена.
Ранняя попытка выставить домен на продажу через SEOBidding за 120 долларов не привела к успеху.
Доменное имя goatse.cx было продано на аукционе 30 апреля 2007 года неизвестному участнику торгов. По данным SEOBidding.com, первый аукцион завершился фиктивными ставками, поэтому аукцион был возобновлен. Его снова выиграли участники торгов, не собиравшиеся покупать доменное имя, поэтому в июле SEOBidding.com объявил, что сайт будет продан за 500 000 долларов и что против фиктивных участников торгов будет возбуждено судебное дело. 25 ноября 2007 года и по состоянию на июнь 2010 года сайт все еще продавался, запрашиваемая цена составляла 50 200 долларов.
По состоянию на 16 мая 2010 года сайт снова стал активным. На странице было представлено стилизованное изображение hello.jpg, на котором изображена пара серебряных роботизированных рук, «протягивающих» металлический круглый проем в стене в футуристической фабричной обстановке. Позже в мае на goatse.cx была размещена новая страница с заявленной целью предоставления услуг электронной почты на сайте, на которой был изображен набросок с руками, широко разводящими взгляд на почтовом конверте.
В июле 2011 года goatse.cx не изменился, а www.goatse.cx начал перенаправлять на веб-хостинговую компанию.
В ноябре 2012 года было анонсировано, что goatse.cx был куплен новым владельцем, который рекламировал предоставление услуг электронной почты на данном домене.
Medal of Pushkin

The Medal of Pushkin (Russian: медаль Пушкина) is a state decoration of the Russian Federation awarded to its citizens and to foreigners for achievements in the arts and culture, education, humanities and literature. It is named in honour of Russian author and poet Alexander Sergeyevich Pushkin.
The Medal of Pushkin was established on May 9, 1999 by Presidential Decree № 574, its statute was amended on September 7, 2010 by Presidential Decree № 1099 which completely revamped the awards and honours system of the Russian Federation.
The Medal of Pushkin is awarded to citizens of the Russian Federation with at least 20 years in socio-humanitarian activities for achievements in the arts and culture, education, humanities and literature, for great contributions to the study and preservation of the Russian cultural heritage, in the rapprochement and mutual enrichment of cultures of nations and peoples, for the creation of highly artistic images.
The Russian Federation order of precedence dictates the medal is to be worn on the left breast with other medals immediately after the Medal of Nesterov.
The Medal of Pushkin is a circular 32 mm diameter silver medal with raised rims on both the obverse and reverse. The obverse bears a self-portrait (line drawing) of Pushkin's left profile. On the reverse center the horizontal relief signature of Pushkin himself. The signature takes most of the total width of the medal. Under the signature near the lower rim of the medal, the letter "N" in relief and a line reserved for the award serial number.
The medal hangs from a standard Russian pentagonal mount by a ring through the medal suspension loop. The mount is covered by an overlapping 24 mm wide azure silk moiré ribbon, with a 2.5 mm golden stripe situated 5 mm from the ribbon's right edge.
A medal awarded to Ian Blatchford in 2015, and personally presented by Vladimir Putin, was returned in March 2022, in response to the Russian invasion of Ukraine.
Portrait of Adam Mickiewicz on the Ayu-Dag Cliff

The Portrait of Adam Mickiewicz on the Ayu-Dag Cliff (Polish: Portret Adama Mickiewicza na Judahu skale) is an oil portrait of Adam Mickiewicz by Walenty Wańkowicz created from 1827 to 1828. Since 1925 it has been in the collection of the National Museum in Warsaw.
Created in the Romanticism style, the portrait depicts Mickiewicz in a Byronic pose leaning on a cliff of the Ayu-Dag Mountain, Crimea overseeing the Black Sea, coated in a burka (a coat of the highlanders of Caucasus).
The theme and the title of the portrait come from the first line of the last sonnet Ajudah (translated as "On Juda's Cliff") of The Crimean Sonnets by the poet:
Wańkowicz befriended Mickiewicz at the Vilnius University. The portrait was created when they met again in St.Petersburg. At that time Mickiewicz introduced Wańkowicz to Alexander Pushkin, and Wańkowicz started to work on the portrait of Pushkin as a pair to that of Mickiewicz. Unfortunately only the sketch Pushkin by a Source survived.
Van Gogh's Chair

Van Gogh's Chair is a painting created in 1888 by Dutch artist Vincent van Gogh. It is currently held by the National Gallery, London.
The painting shows a rustic wooden chair, with a simple woven straw seat, on a tiled floor. On the chair seat is a decorated pipe and a pouch of pipe tobacco. In the background is an onion box with Van Gogh's name on it. It has become one of Van Gogh's most iconic images, to the extent that Van Gogh's cataloger Jan Hulsker noted that "there are few pictures of Vincent's about which so much was written in later years."
On 7 May 1888 Van Gogh moved from the Hôtel Carrel to the Café de la Gare, at Arles, in the south of France. He had befriended the proprietors, Joseph and Marie Ginoux. The Yellow House, at 2 place Lamartine, had to be furnished before he could fully move in, but he was able to use it as a studio. He wanted a gallery to display his work, and started a series of paintings that eventually included Van Gogh's Chair (1888), Bedroom in Arles (1888), The Night Café (1888), Cafe Terrace at Night (September 1888), Starry Night Over the Rhone (1888), and Still Life: Vase with Twelve Sunflowers (1888), all intended for the decoration for the Yellow House.
Van Gogh's Chair is a product of the artist's tumultuous time spent with fellow painter Paul Gauguin. Both this work and its pendant piece Paul Gauguin's Armchair are painted in complementary colours, blue and orange for van Gogh, red and green for Gauguin. The two paintings were painted before Van Gogh cut off his ear, but continued to be refined after he was hospitalised. Van Gogh set out to "in these two studies, as in others, I myself sought an effect of light with bright colour"
The contrasts between Van Gogh's Chair and Paul Gauguin's Armchair have led to much analysis of the symbolism of these two paintings. While Van Gogh's chair is simple and unpretentious, Gauguin's is far more lavish and ornate. This has been interpreted in light of Van Gogh and Gauguin's tempestuous relationship.