davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Tokyo Mosque

Tokyo Mosque, Tōkyō-jāmii (東京ジャーミイ) also known as Tokyo Camii (pronounced Jamii in Arabic), is a mosque with an adjoining Turkish culture center located in the Ōyama-chō district of Shibuya ward in Tokyo, Japan. It is the largest mosque in Japan.
Originally built in 1938, the current building was completed in 2000. It was designed by Hilmi Şenalp, in a style inspired by Ottoman architecture.
The mosque was originally built along with an adjoining school on May 12, 1938 by Bashkir and Tatar immigrants from Russia who had come to Japan after the October Revolution. It was made under the direction of Abdurreshid Ibrahim, the first Imam of the mosque, and Abdülhay Kurban Ali.
In 1986, the mosque had to be demolished because of severe structural damage. Under the direction and support of Turkey’s Directorate of Religious Affairs, a new building was begun in 1998. The architect for the building was Hilmi Şenalp. The ornamentation was based on Ottoman religious architecture. Around 70 Turkish craftsmen performed the finishing details, and a considerable quantity of marble was imported from Turkey. The construction was completed in 2000 at a cost of around 1.5 billion yen. The inauguration was held on June 30, 2000.
Tokyo Mosque is 734 square meters in area and has one basement floor and three above-ground floors with a total floor area of 1,477 square meters. Its main dome is 23.25 meters tall and is supported by six pillars, while the adjacent minaret is 41.48 meters tall.
Each floor of the building houses a different activity for worshipers at that mosque. The first floor is a common area, the second floor is the prayer room, housing the mihrab, and a minbar, elevated steps for the imam to deliver the sermon.
All throughout the interior and exterior of the Tokyo Mosque the colors white, and turquoise are heavily used. Since this mosque is modeled after Ottoman architecture the colors that are utilized are reflected throughout this structure and the use of the colors implemented are reciprocated as well. The color turquoise is a color that is regarded to be a representation of holiness, a color depicted as early as ancient Iran. The minbar and mihrab are both covered in white marble, a color that most known to represent purity in relation to God and pure light, while the gold detailing on both of the functional ornaments allows the pieces to further stand out in the mosque.
This structure also heavily resembles another mosque created under the same Ottoman architecture style, the Blue Mosque. Color within these mosques are highlighted through their use of natural and artificial lighting, natural via the many windows that encompass the mosque and artificial via the low hanging chandeliers. The connection between the use of light and color to an audience is known and utilized throughout the creation of mosques, as the architects try and incorporate enough of each to create an impact on the viewer of the building.
Българско училище „Иван Вазов“ (Лос Анджелис)

Българско училище „Иван Вазов“ е училище на българската общност в Лос Анджелис, Калифорния, САЩ. Директор на училището е Евгени Веселинов.
Училището е открито на 13 септември 2009 година. Основано към фондация BulgariCA за „разпространение на българска култура и писменост в Калифорния и САЩ“. Инициативата за създаването му и изборът на името „Иван Вазов“ е на журналиста Евгени Веселинов, гл.редактор на ОБЗОР – второто печатно издание на български език на Западния бряг в САЩ и онлайн версията му www.bulgarica.com. Първото беше BG WORLD. Обучението по български език и литература, история и география на България е съобразено с изискванията на МОМН. През учебната 2009/2010 година в училището има 15 деца. През 2009 година, директорът на училището дава идеята за инициатива „Мартеница“, в която взимат участие български училища от цял свят.
Българско републиканско самоуправление

Българското републиканско самоуправление (на унгарски: Bolgár Országos Önkormányzat) е конституционно определена форма на самоуправление на българите в Унгария. Председател е д-р Данчо Мусев.
Съгласно Закона за правата на националните и етническите малцинства в Унгария българската общност има право да избира свои самоуправления, които са субсидирани от правителството на Унгария. Републиканското самоуправление се избира от всички българи в Унгария. Съществуват общо 31 районни и регионални самоуправления. Във всяка община на страната, където най-малко 30 души завявят своята принадлежност към някое от 13-те признати национални и етнически малцинства, се провеждат малцинствени избори на всеки 4 години на датата на обикновените местни избори.
Ръководен състав към 28 октомври 2014 г.:
Българско републиканско самоуправление развива активна културна дейност в сътрудничество с Дружеството на българите в Унгария, подкрепя дейността на останалите български организации и формации като Малко театро, съставите „Росица“, „Янтра“, „Мартеница“, „Зорница“. Издава вестник „Български вести“ и българо-унгарското списание за култура и обществен живот „Хемус“. Всяко лято, съвместно с Българското младежко дружество и Българското самоуправление в гр. Шопрон, БРС организира едноседмичен фолклорен и езиков лагер за български и унгарски младежи от цялата страна.
Подражателна магия

Подражателната магия е вид магия, основана на имитация или съответствие.
При вуду магьосниците например парцалената или глинената кукла се асоциира със самия човек, върху когото се пренася вредата, нанесена на куклата.
С предполагаемо такова предназначение са японските фигурки dogū, близо 15 000 на брой.
Джеймс Джордж Фрейзър въвежда термина „симпатическа магия“ в „Златната клонка“ (1889); Ричард Андри обаче изпреварва Фрейзър, като пише за очарованието на съчувствието (на немски: Sympathie-Zauber) в своята „Ethnographische Parallelen und Vergleiche“ от 1878 г. Фрейзър подкатегоризира симпатическата магия в 2 разновидности: тази, която разчита на сходство, и тази, която разчита на контакт или „заразяване“:
Обичаи в България, свързани с подражателната магия:
Пискюллия

Пискюллия – е особен вид накит носещ се на гърдите, така да се каже – прабабата на мартеницата, който е опазен и се използва само в две села в България - Войнягово и съседното му Дъбене. Носи се и от мъже, и от жени, и от деца. Тя има тракийски произход и показва езически соларни символи. Апотропеен атрибут е (отблъскващ нечистите сили амулет). Носи се рано напролет от св.Трифон Зарезан до Сирни заговезни, когато свършат обредните старчовски (кукерски) игри, които трябва да се считат за връхна точка в прогонването на нечистите сили. Пискюллията е накит, който представлява квадратно или ромбоидно вълнено парче плат с размери 5 Х 5 см, върху който е пришито бяло ленено или памучно платно, извезано с копринени конци със строго определен мотив, представляващ кръст образуван от пет на брой червени кръгчета (едно централно и четири разположени срещу всяка страна-подобно на подреждането на кръгчетата при заровете за игра за цифрата пет), между раменете на този кръст са разположени ориентирани точно срещу ъгъла на квадрата (ромба), като ъглополовящи, четири прави линии допиращи се до централното кръгче – две по две – със син и зелен цвят, като едноцветните са разположени една срещу друга-синя срещу синя и зелена срещу зелена, или ако се описват в поредица, то тя е: синя, зелена, синя, зелена линия. Всичко това е на белия фон на платното, а отстрани по ръба на квадрата (ромба) се обточва с бордюр в следната цветова последователност от вътре на вън: жълто, черно, бяло (като се оставя фона на платното), и пак черно. След което се оставят малки ресници по края, а на една от страните се пришиват пет шнурчета, дълги около 5-6 см изплетени от червен конец с червени пискюлчета най-отдолу на тях (оттук и името ѝ-пискюллия). Страната с пискюлите става долна при закачването, и пискюлите висят свободно надолу. Цветовата гама е строго определена и не може да се променя, това важи особено за централния мотив, докато за бордюра съществуват две-три вариации, освен описаната, която обаче е най-старинната (затова е и описана именно тя). Цвета на шнурчетата и пискюлите също задължително е червен, и не може да се променя. В по-ново време (от последната четвърт на XIX век) пискюллията започва да се плете от мъниста в същите цветове като везаните, и вместо пискюлчета се слагат сребърни парички. Интересен факт е, че до най-ново време (средата на ХХ век) мартеницата, като такава, не е била позната в посочените две села, а се появява като модерно явление едва в този период. Успоредното носене на пискюллия и мартеница продължава в не много дълъг период, като за около десетина години мартеницата измества напълно пискюллията. Въпреки това, пискюллиите се пазят и носят от битовите състави и в двете села.
Бархет

Бархетът е вид мъхест памучен плат. От лицевата му страна е с къс, плътен, фин влас, а по вътък е груб. Бархет се тъче от чист памук; когато има добавени полистерни влакна се нарича „бархетин“.
Бархетът е фина и мека на допир материя, със свиваемост до 5% и същевременно с голяма здравина.
Бархет Калатекс има широко приложение в бита. Използва се за производството на дрехи, спално бельо, чаршафи, покривки, и др.
Разликата между бархета и ранфорс е в гъстотата на нишките и власа на платовете. Поради плътният влас на бархета обичайно се произвеждат артикули и дрехи, които се ползват в студените месеци.
Чертеж

Чертежът е документ, съдържащ графичното изображение на дадено изделие и други данни, необходими както за производството (физическото възпроизвеждане) на изделието, за неговия контрол и идентификация, така и за операции със самия документ. Чертежите намират широко приложение в архитектурата и машиностроенето.
Техническите чертежи предават следната критична информация:
В съответствие със стандартите проектният обект в чертежа може да бъде изпълнен в пълен размер, намален или увеличен. Съотношението на линейните размери на обекта в чертежа към действителния им размер се нарича мащаб. В България това е БДС EN ISO 5455:2000 Технически чертежи. Мащаби (ISO 5455:1979). Съгласно този стандарт при проектирането трябва да се използват следните скали:
Мащаб за намаляване 1: 2; 1: 2,5; 1:4; 1:5; 1:10; 1:15; 1:20; 1:25; 1:40; 1:50; 1:75; 1: 100; 1:200; 1:400; 1:500; 1:800; 1:1000
Естествена стойност 1:1
Мащаб за увеличение 2:1; 2,5:1; 4:1; 5:1; 10:1; 20:1; 40:1; 50:1; 100:1.
При проектирането на генерални планове за големи обекти е позволено да се използва мащаб 1:2000; 1:5000; 1:10000; 1:20 000; 1:25 000; 1:50 000.
По индустрия: технически чертежи, строителни чертежи.
От своя страна техническите и строителните чертежи могат да бъдат разделени според предназначението.
Технически: монтажен чертеж, чертеж с размери, монтажен чертеж, чертеж на опаковката и др.
Строителство: архитектурни решения, генерален план, хладилна техника, интериор и др.
По метода на проектиране: първо изграждане на 3D, след това чертежи и обратно.
По медии: цифрови, хартиени
В чертежите обикновено се използват девет вида линии, чиято цел е максимална изразителност:
Чертежите се изработват върху листове със стандартни размери, наречени хартиени формати. Основните формати, използвани в чертежите, са A0, A1, A2, A3 и A4.
Всеки чертеж се състои от две части – гранична ивица и чертожно поле. Граничната ивица е празна рамка, обхващаща чертожното поле, върху която да станат всички евентуални намачквания и повреди по ръбовете и краищата на листа, без да развалят самия чертеж. При форматите A0 и A1 граничната ивица трябва да бъде не по-малко от 20 mm, а при A2, A3 и A4 – не по-малко от 10 mm. В миналото лявата част на рамката се е била с 10 mm по-голяма, за да остане място за перфорация на листа, но в днешно време това не се използва, тъй като чертежите се поставят в найлонови пликове (джобове).
Чертежът може да бъде разположен по два начина – тип X и тип Y. При разположение тип X дългата страна на листа е хоризонтална, а при тип Y – дългата е вертикална. И в двата случая информационната табличка се поставя в долния десен ъгъл. Ако се наложи лист тип X да бъде използван за чертеж, който ще бъде по-добре разположен върху тип Y и табличката няма как да бъде преместена (например ако чертожният лист е шаблонно напечатан), той може да бъде завъртян така, че табличката да отиде в горния десен ъгъл.
ARIA Award for Best World Music Album

The ARIA Music Award for Best World Music Album, is an award presented within the Fine Arts Awards at the annual ARIA Music Awards. It was inaugurated in 1995 as Best Folk/World/Traditional Release. The ARIA Awards recognise "the many achievements of Aussie artists across all music genres", and have been given by the Australian Recording Industry Association (ARIA) since 1987.
Album recordings by a group or solo artist are eligible. The award is handed out for an indigenous, ethnic, folk or cross-cultural recording, and cannot be entered into any other genre category. The final nominees and winner are chosen by a judging school, which comprises between 40 and 100 members of representatives experienced in this genre.
Oud virtuoso Joseph Tawadros has won the category seven times from eighteen nominations, Yolngu singer-songwriter-guitarist Geoffrey Gurrumul Yunupingu won four times, while gypsy fusion band Monsieur Camembert have won the award three times.
In the following table, the winner is highlighted in a separate colour, and in boldface; the nominees are those that are not highlighted or in boldface.
Chile jalapeño

El chile jalapeño —llamado así debido a su centro tradicional de producción: la ciudad de Jalapa, en Veracruz— o chile cuaresmeño es una variedad de chiles cuya planta es una de las del género Capsicum más extensamente cultivadas y consumidas en América. En México, se dedican más de 6000 hectáreas a su cultivo, principalmente en la región de la cuenca del río Papaloapan, al sur del puerto de Veracruz, en el estado de Veracruz, y en la zona de Delicias, en el estado de Chihuahua. En menor escala, se lo cultiva también en los estados de Jalisco, Nayarit, Sonora, Sinaloa y Chiapas.
El chile jalapeño es carnoso y alargado, alcanzando los 10 cm de largo y alrededor de 3 cm de ancho en la base. Se emplea tanto antes como después de la maduración. Una parte importante de la producción total se destina al secado, proceso tras el cual se lo conoce como chile chipotle (del náhuatl chilpoctli, que significa ‘chile ahumado’). Es una variedad de chile medianamente picante, de entre 3500 y 3600 puntos en la escala Scoville, aunque la intensidad del picor depende en gran medida de las características del terreno y de la variedad de la semilla; los más habituales son conocidos como típico, meco y morita. Buena parte de la capsaicina, el alcaloide que provoca el picor, se concentra en las venas y semillas en el interior del fruto; retirarlas antes de su empleo atenúa el efecto picante.
El chile jalapeño es firme, aromático, de buen sabor y de aspecto atractivo, por lo cual tiene muy buena aceptación en el mercado nacional y extranjero.
Como los demás cultivares de chiles, la planta de chile jalapeño habitualmente se planta poco antes del comienzo de la estación húmeda, y la favorecen las altas temperaturas. Normalmente, se cosecha alrededor de 70 días después de la siembra, rindiendo de 25 a 35 chiles por planta.
La principal enfermedad que ataca a este cultivo es Choanephora cucurbitarum, mancha gris o tizón por alternaria.
Las regiones productoras más importantes de este chile son la región de la cuenca del río Papaloapan, al sur del puerto de Veracruz, en el estado de Veracruz, y la región de Delicias, en el estado de Chihuahua, en donde se siembran cultivares e híbridos de chile jalapeño. En esta última región, las plantas de chile jalapeño se siembran bajo riego y, en consecuencia, se obtienen buenos rendimientos unitarios: de alrededor de 25 t/ha (toneladas por hectárea).
Además, hay otras regiones en las cuales se cultiva este chile en pequeña escala: áreas reducidas en los estados de Jalisco, Nayarit, Sonora, Sinaloa y Chiapas, en una superficie total de unas 1000 ha (hectáreas).
Chile tabasco

El chile tabasco es una variedad del chile Capsicum frutescens, arbusto que llega a los 2 m de altura de la familia de las solanáceas originario del estado mexicano de Tabasco.​ Los pétalos de sus flores son bastante grandes, unos 2 cm, y son de color blanco; los frutos, pequeños - unos 5 cm - son erectos, de forma oblonga, algo afilada. Moderadamente picante: alcanza entre 30 000 y 50 000 unidades en la escala Scoville de unidades de picante.
Es el ingrediente principal en la elaboración de la salsa Tabasco, que fue inventada y elaborada por primera vez en 1868 por Edmund McIlhenny, y al comercializarla se fundó la empresa estadounidense McIlhenny Company en Luisiana (Estados Unidos).
Trolelote

Se desconoce su origen exacto, se hace de maíz hervido, el cual se sirve en un vaso térmico. Se le agregan:aderezo de mayonesa, margarina, queso molido (queso de la región), jugo de limón, chile en polvo o chile en salsa con limón. Es un tentempié que se come en la playa, en las plazas o en lugares de esparcimiento. Se venden en establecimientos o en triciclos en las calles, el elote es natural, desgranado y cocido en agua.
Se tienen distintas referencias del elote en vaso al ser elaborado de una forma muy rústica derivado del esquite pero con ingredientes más actuales se tienen tres referencias más antiguas es por un lugar llamado "Elotes Micky" que estaba ubicado en la zona centro de la ciudad de Tampico Tamaulipas, México. cerca del Palacio Municipal a principios de los años ochenta, su nombre original era "elote estilo americano" y se vendía en ese local como acompañamiento para los "Trolebuses" que eran raspados de sabores con hielo frapeado y era el producto principal de dicho local, esta golosina era originaria de la ciudad de Monterrey Nuevo Leon, cuyo nombre deriva de los Autobuses urbanos de esa ciudad, como el nombre "elote estilo americano" no era muy comercial, fusionó el nombre del "Trolebus" con el de "elote", el éxito comercial del "Trolelote" opaco al del "Trolebus" siendo este olvidado poco tiempo después.
La segunda referencia proviene de la zona media potosina en un pueblo llamado Rioverde la cual es una zona muy productora de elotes, en el libro "andares en mi San Luis Potosí" menciona un puesto ubicado en la antigua terminal de autobuses donde se servía elote desgranado hervido en agua con mayonesa, queso seco en polvo, mantequilla, crema, salsa de piquin o chile en molido de árbol, sal y limón todo revuelto en un plato este escrito procede de 1977 .
Por último la tercera se hace referencia en ...Guanajuato... en un libro de una cocinera local "el banquete del pueblo" donde se hace mención del elote cocido agregándole margarina derretida, sal, chile, limón, queso y crema era un manjar muy buscado por los jóvenes y ahora por todo el pueblo referencia 1975.
Este manjar mexicano aun desconocido en muchas regiones del país es algo novedoso cada región le agrega su colorido y sabor lo que no cabe duda es que proviene de zonas productoras de maíz y de ahí se diseminó por el país.
Es muy popular también en Venezuela, donde se le conoce como desgranado de jojoto y se sirve con aderezos que le dan nombre:
Chile comapeño

El chile comapeño es una variedad de chile (Capsicum annuum) originario de Comapa, en la región montañosa del estado de Veracruz, México. Se consume tanto fresco como seco.​ Es una de las muchas variedades vestigiales de chile mexicano que están en peligro de desaparecer, ya que su producción no supera las 2 t, y decrece cada año.​ Aunque no está muy extendido, se puede encontrar en tianguis y mercados de Córdoba, Orizaba, Huatusco y Tierra Blanca.​ En esta zona, se suele preparar la salsa macha con este chile.​​
Es un chile de pequeño tamaño, alrededor de 1 cm,​ y forma cónica. Tiene un color rojo anaranjado intenso. En su interior, contiene una gran cantidad de semillas. Esto y su tamaño son indicadores de su alta pungencia, que oscila alrededor de los 50,000-100,000 SHU,​ es decir, es muy picante (como el chile piquín o el chiltepín, variedades que también son enanas). Posee un sabor terroso y nogado (es decir, a nuez).​
Se cultiva de manera local, entre las selvas nubosas y cafetales de la montaña veracruzana.​ Quienes lo consumen dicen que posee un cierto sabor a café, y lo atribuyen a su proximidad con los abundantes cafetos que se dan en la zona.​​ Crece de manera asilvestrada,​ aunque también se cultiva para la venta o el autoconsumo. Tradicionalmente se secan al sol.​
Debido a su escasez y al cambio climático, su precio en el mercado ronda los $ 500 ⁄k (2018), lo que lo convierte en una de las variedades de chile más caras del mercado.​​
El chile comapeño se usa localmente para elaborar salsas picantes como la salsa macha. Las salsas hechas con chile comapeño pueden servirse, por ejemplo, como acompañamiento para un desayuno de huevos con frijoles de olla y tortillas.​ También es útil para el chileatole verde de pollo o con elotes, así como para el tlatonil.​
Sambal

Sambal es un condimento empleado en China, India, Indonesia, Malasia, Singapur y Sri Lanka, elaborado de una variedad de pimientos comunes, así como chiles. El sambal se emplea como condimento o como acompañamiento, y a veces sustituye a los chilis frescos; puede ser muy picante para los no iniciados. Está disponible en los supermercados exóticos y en los negocios gourmet de numerosos países.
Los sambal más comunes son un conjunto variado de diferentes pimientos:
La salsa sambal es más gruesa que la salsa picante mexicana. Las variedades pueden rondar entre muy picante hasta versiones realmente incendiarias. Existen ciertas variedades:
Chrain

Chrain (en checo: křen, en alemán: Meerrettich o Kren, en polaco: chrzan, en rumano: hrean, en ruso: хрен khren, en ucraniano: хрiн khrin, en yidis: כריין‎, khreyn; que significa "rábano picante" en todos estos idiomas) es una pasta picante preparada con rábano picante rallado. Es un adherezo y condimento común para platillos de carne y pescado en la gastronomía judía ashkenazi, austríaca, eslovena, del norte de croata, bielorrusa, checa, polaca, rumana, lituana, rusa y ucraniana.​​
Existen dos tipos comunes de chrain en las gastronomías judías y eslavas. El chrain blanco consiste de rábano picante rallado y vinagre, y a veces azúcar y sal, mientras que al chrain rojo se le agrega remolacha. Estos tipos de chrain se diferencian de otros condimentos a base de rábano picante en que son pareve (no contienen productos lácteos), lo cual los hace aceptables tanto para comidas a base de carne y productos lácteos según las regulaciones alimenticias judías. En cambio en numerosas variedades del centro de Europa se incluye crema al chrain, mientras que algunas recetas rusas al chrain le agregan smetana (crema agria).​ Existen variedades que incorporan manzanas, arándano rojo y naranja.
El uso de chrain en las comunidades judías del este de Europa es muy antiguo, y existen registros de ello que se remontan al siglo XII. Si bien ha tenido varios usos históricos, en tiempos modernos el chrain se encuentra asociado al gefilte fish, para el cual se le considera un condimento esencial.​ El chrain es un condimento popular en las gastronomías del este de Europa para diversos platillos a base de pescado, como también para zakuski de carne y de pescado, tales como kholodets (aspic) y lengua de res.​
Ñora

La ñora es una variedad cultivada de Capsicum annuum o pimiento, denominada «bola» en Alicante y Murcia (España), donde se popularizó, de pequeño tamaño, forma redonda y color rojo cuando está madura, que se deja secar al sol.​ Tiene un sabor dulce y es muy utilizada en la gastronomía del Levante español, sobre todo en la Región de Murcia, la Comunidad Valenciana (Alicante) y Cataluña.
El 22 de marzo de 1493, llega Cristóbal Colón a Palos y se apresura a rendir la conquista a los Reyes Católicos. Antes, cumple un voto emitido con ocasión de un peligro máximo: acudir ante la Virgen de Guadalupe a depositar un cirio en acción de gracias. Con toda probabilidad, Colón dejó semillas de la preciada especia en el próspero monasterio. Tras la aclimatación, el pimiento pasa al monasterio de Yuste. Los jerónimos de Yuste pasan el pimiento a su monasterio hermano de La Ñora, en Murcia, el «Escorial murciano». Como migración natural de Guadalupe, hay zonas de cultivo en los monasterios andaluces de La Luz y Buenavista, y en el riojano de Santo Domingo.​
Suelen servirse fritas como acompañamiento y sobre todo se utilizan para la elaboración del pimentón que se usa como condimento para diversos platos. Es muy común como acompañamiento de los huevos fritos, como aderezo para algunas ensaladas y en el norte de Alicante se hace un plato a base de ñora, que no es la pericana, ya que está se prepara con otro tipo de pimiento seco.
A los arroces alicantinos y murcianos les da un color y sabor muy característico (color rojo y naranja). Se aconseja mucho sofreír la ñora previamente a los ingredientes y dejarla apartada reposando, o aprovechar su pulpa sacando el pedúnculo y sus pepitas, y rehogando en agua caliente diez minutos antes de extraer su pulpa con un cuchillo y añadirla al sofrito.
En Cataluña se utiliza también en sofritos y arroces, pero sobre todo es el ingrediente principal y característico de la salsa romesco, que aliña la típica ensalada xató y que combina con todo tipo de verduras, carnes y pescados que nunca falta en las barbacoas catalanas. También es el ingrediente característico de la salsa de calçots que se prepara en las calçotades.
En la ciudad de Cartagena, se les suelen llamar bolas secas, y son uno de los ingredientes básicos del plato más representativo de la ciudad: el Caldero.
Su empleo en la cocina como condimento está cada vez más considerado y puede encontrarse cada vez más en las cocinas modernas de España, colgada en sus ristras características. Su poderoso y singular sabor, además de la coloración que proporciona a los arroces, guisos y salsas, le da una posición muy favorable en la cocina popular española.
La ñora se deja secar al sol en grandes superficies en el campo, de esta forma las rastras («racimos») de ñoras se van secando junto a las ristras de ajos que son frecuentemente empleadas como elementos decorativos en las cocinas y restaurantes españoles.
Aceite picante

El aceite picante, o bien aceite de ají, chile o guindilla consiste en macerar pimientos picantes (Capsicum spp.) en aceite vegetal, a veces también otros ingredientes adicionales, y es un condimento típico en varias gastronomías del mundo, como en las cocinas coreana, italiana, japonesa y varias cocinas regionales chinas.
Se usa como ingrediente en la gastronomía de China, así como en algunas otras tradiciones culinarias del este y sureste de Asia. Es particularmente popular en la gastronomía de Sichuan, donde se usa como ingrediente en recetas, además de como condimento. A veces, se usa como salsa para mojar para carne y dim sum. También se emplea en la sopa de fideos chino-coreana jjamppong.
El aceite de guindilla es típicamente de color rojo a causa del licopeno. Se elabora a partir de aceite vegetal, a menudo aceite de soja o de sésamo, si bien pueden usarse aceite de oliva,​ aceite de girasol u otros. Puede incluir otras especias, como pimienta de Sichuan, ajo o pimentón, que se empapan en el aceite. Las recetas industriales pueden incluir otros tipos de aceite, agua, ajo seco, salsa de soja y azúcar. Las recetas destinadas a Occidente también sugieren otros aceites populares, como el de colza, semillas de uva o cacahuete, y cualquier guindilla seca o fresca. Los sólidos se depositan típicamente en el fondo del envase en el que se almacena.​ Cuando se usa, el cocinero puede elegir la cantidad de sólido a verter, usándose a veces solo el aceite, sin ningún sólido.​
El yóu pō là zǐ (油泼辣子, 'chiles con aceite'), como se le llama en Shaanxi, là yóu (辣油, 'aceite picante') o hóng yóu (紅油, 'aceite rojo') como se le llama en Sichuán, se prepara básicamente vertiendo lentamente aceite caliente sobre chile en polvo o picado. También es conocido como là jiāo yóu (辣椒油, 'aceite con chile'). Se pueden agregar muchos otros ingredientes para enriquecer el sabor, como vinagre negro chino, ajo picado, piel de jengibre seca, semillas de sésamo, aceite de sésamo, granos de pimienta de Sichuan, canela, anís estrellado y laurel.
El aceite de guindilla está disponible comercialmente en tarros de cristal,​ si bien también puede prepararse desde cero en casa.​ Suele estar disponible a petición en los restaurantes chinos.
La cocina poblana

La cocina poblana es una obra realizada en el año 1865, por el artista José Agustín Arrieta, de estilo costumbrista, elaborada en óleo sobre tela, que describe la cocina mexicana y la diversidad entre etnias.
Arrieta fue un pintor mexicano costumbrista que destacó por retratar escenas de la Puebla decimonónica, su ciudad natal, en la cual permaneció toda su vida.
Gran parte de su obra estuvo dedicada al retrato de bodegones o naturaleza muerta, en los que supo capturar los platillos tradicionales de la comida nacional mexicana.
José Agustín a su vez demostró gran fascinación por las escenas mundanas y puntos de encuentro con las pulquerías, las riñas callejeras y los mercados del pueblo.
La cocina poblana realizada en el año 1865 nos da la oportunidad de apreciar diversas características de la vida mexicana, rodeada de sus costumbres y su gastronomía.
El cuadro demuestra un espacio luminoso en el que predominan colores en tono terracota y paredes repletas de utensilios de cobre y barro. El momento plasmado es durante la mañana, cuando tiene lugar la insólita preparación del desayuno mexicano, debido a que la luz se cuela en la escena a través de las ventanas y puertas traseras de la mencionada obra.
La composición se encuentra segmentada en dos pares de figuras; en la izquierda, nos encontramos con un par de mujeres de tez oscura, probablemente de origen mestizo o indígena, quienes preparan la comida. Mientras una de las mujeres que se encuentra de pie parece preparar, sazonar o mezclar ingredientes, otra mujer se encuentra en el piso arrodillada, manipulando un metate y un metlapil o mano de metate, instrumentos prehispánicos utilizados para moler maíz. Del lado derecho otro par de mujeres de piel notoriamente más clara que las anteriores, se encuentran paradas delante de un guajolote o pavo atado de una pata, como si estuviera recién traído del mercado o acabado de ser entregado, quizá por el sujeto que se encuentra de espaldas detrás de la ventana, fuera de la casa. La mujer de mayor edad parece murmurar algo al oído de la joven.
En esta obra, como en la mayoría de Arrieta y de la pintura costumbrista latinoamericana, la cocina está asociada al espacio doméstico que es casi en su totalidad de dominio femenino, y de las clases más bajas, en las que se destaca una fuerte presencia indígena y mestiza, a cuyos grupos étnicos pertenecen los encargados de las tareas domésticas de los hogares de la clase alta representadas en estas obras. No es casualidad en ningún momento que las mujeres blancas sean el foco de la imagen, como una forma de marcar la jerarquía entre grupos étnicos.
Pequin pepper

Pequin (or piquín) pepper (/pɪˈkiːn/) is a hot chili pepper cultivar commonly used as a spice. Pequin peppers are hot, often 5–8 times hotter than jalapeños on the Scoville scale (30,000 to 60,000 Units). Flavor is described as citrusy and nutty.
Taxonomically, it is classified within variety glabriusculum of the species Capsicum annuum.
Pequin pepper originates in the Mexican state of Tabasco, where it is widely used to make salsa or as a complement to many dishes. It is also known as chile pequín / chile petín / chiltepe (in Guatemala and El Salvador), chile congo (in Nicaragua and northern region of Costa Rica), chile de monte / chile del monte / chile mosquito / mashito (by the Chontal/Maya natives in Tabasco), amash / timpinchile (in Chiapas), chilpaya (in Veracruz), maax'ik (in Yucatán) and chile kipín (in Huasteca).
Pequin has a compact habit, growing typically 0.3–0.6 meters tall, with bright green, ovate leaves and small berries that rarely exceed 2 cm in length. Like most chilies, the berries start out green, ripening to brilliant red at maturity.
The name Pequin is thought to come from the Spanish pequeño, meaning small. Its fruit is oblong and is found in the wild from the American Southwest to the Andes. It is grown both wild and commercially harvested in Mexico.
Common uses include pickling, salsas, sauces, soups, and vinegars. The Cholula brand hot sauce lists piquin peppers and chile de árbol peppers among its ingredients.
Pequin peppers are highly valued in Mexico, often costing more than 10 times the price of other peppers, but their cultivation is limited due to low seed germination (15% average germination rate) and susceptibility to disease. Pequins prefer moderate shade levels (35% shade) and daily watering, though they are drought tolerant. In the wild, Pequins grow in the understory of trees as perennials; under cultivation, they are grown as annuals as disease susceptibilities limits their growth. Seeds germinate in 7 to 28 days, require 60 to 90 days for seedling development, and require 90 to 100 days after transplant to produce commercial fruit.
The plant is found at elevations between sea level and 1300 meters, in high evergreen and low evergreen rainforests, low deciduous forests, and deciduous forests.
The populations of wild chili are widely distributed throughout the Mexican territory. It is possible to find them in undisturbed sites of the low deciduous forest, as well as along roads, in orchards, pastures and under the remaining vegetation on the banks of cultivation fields. In order to grow properly it must have a daily temperature between 18 and 30 °C, with a night range of 15 to 21 °C, the minimum range for germination and seedling growth is 15 °C. The necessary conditions for its development are under shade or semi-shade, low brightness, shallow ground. Its height, branching and radical system increases if the luminosity is low. If damaged by frost, pruning off the top may allow for the plant to sprout again if the roots were not damaged.
Corncob

A corncob, also called corn cob or cob of corn, is the hard core of an ear of maize, bearing the kernels, made up of the chaff, woody ring, and pith. Corncobs contain mainly cellulose, hemicellulose, and lignin.
However, during several instances of famine (especially in European countries throughout history), people have been known to eat the corncobs, especially the foamy middle part. The whole cob or just the middle used to be ground and mixed with whatever type of flour was available (usually wheat or corn flour). It served as a sort of peculiar "filler", to extend the quantity of the original flour and as such, it was used even in production of bread.
The cob is not toxic to humans and can be digested, but the outside is rough and practically inedible in its original form. The foamy part has a peculiar texture when mature and is completely bland, which most people would find unappealing, due to the consistency similar to foam plastic.
Corncobs are a particularly good source of heat when burned, so they were traditionally used for roasting meat on the spit, barbecuing and heating the bread ovens, through the centuries. In the olden days, it was especially appreciated for its long and steady burning embers, also used for the ember irons.
When harvesting corn, the corncob may be collected as part of the ear (necessary for corn on the cob), or instead may be left as part of the corn stover in the field.
Corncobs are not frequently consumed after the corn has matured. Young ears of corn are harvested while the cob is still tender and are eaten whole. Baby corn is common in stir fries and Thai cuisine. The cob can still be used for cooking, after the corn has matured:
Corncob TV is the fictional TV channel featured in Season 2, Episode 1 of I Think You Should Leave with Tim Robinson.
Baby corn

Baby corn (also known as young corn, cornlettes, child corn or baby sweetcorn) is a cereal grain taken from corn (maize) harvested early while the stalks are still small and immature. It typically is eaten whole—including the cob, which is otherwise too tough for human consumption in mature corn—in raw, pickled, and cooked forms. Baby corn is common in stir fry dishes.
There are two methods for producing baby corn: either as a primary crop, or as a secondary crop in a planting of sweet corn or field corn. In the first method, a seed variety is chosen and planted to produce only baby corn. Many varieties are suitable, but those developed specifically for baby corn tend to produce more ears per plant. In the second production method, the variety is selected to produce sweet or field corn. The second ear from the top of the plant is harvested for baby corn, while the top ear is allowed to mature.
Baby corn ears are hand-picked as soon as the corn silks emerge from the ear tips, or a few days after. Corn generally matures very quickly, so the harvest of baby corn must be timed carefully to avoid ending up with more mature corn ears. Baby corn ears are typically 4.5–10 cm (1+3⁄4–4 in) in length and 0.7 to 1.7 cm (1⁄4–3⁄4 in) in diameter.
Baby corn is consumed worldwide.
Baby corn forage can also be fed fresh or ensiled to livestock animals.
Hiyashi chūka

Hiyashi chūka (冷やし中華, literally "chilled Chinese") is a Chinese-style Japanese dish consisting of chilled Chinese noodles with various toppings served in the summer. It is also called reimen (冷麺, literally "chilled noodle") in Kansai region and hiyashi rāmen (冷やしラーメン, literally "chilled ramen") in Hokkaido. Toppings are usually colorful cold ingredients and a tare sauce.
Popular toppings are meat (ham, boiled chicken or barbecued pork (char siu)), strips of tamagoyaki (egg omelette), summer vegetables like cucumber and tomatoes, menma (fermented bamboo shoots), and beni shōga (pickled ginger) as a condiment. Toppings are cut thin, to mix well with the noodles and the sauce. The tare sauce is usually made with a base of either soy sauce and rice vinegar, or sesame seeds and mayonnaise (ゴマだれ (gomadare)).
Cuisine of Niger

The cuisine of Niger draws on traditional African cuisines. Various spices are used and meals include grilled meat, seasonal vegetables, salads, and various sauces. Meals in Niger usually start with colorful salads made from seasonal vegetables. Moringa leaves are a favorite for a salad.
Typical Nigerien meals consist of a starch (rice being the most popular) paired with a sauce or stew. The starches eaten most often are millet and rice. Staple foods include millet, rice, cassava, sorghum, maize and beans. Couscous is saved for special occasions. Porridge, wheat dumplings, and beignets are some of Niger's popular snacks. One popular food is jollof rice.
Plant agriculture production in Niger is significantly reliant upon rainfall to provide water for plants, and droughts have adversely affected Niger's agriculture production in the past, threatening the country's domestic food supply.
Tea is a popular beverage in Niger.
Some spices were brought to Niger by Arabian travelers, and include ginger, nutmeg, cinnamon, saffron, and cloves. Hot spices are also used in Nigerien cuisine. Sometimes spices are used to marinate meats to add flavor.
Battle of Burnt Corn

The Battle of Burnt Corn, also known as the Battle of Burnt Corn Creek, was an encounter between United States armed forces and Red Stick Creeks that took place July 27, 1813 in present-day southern Alabama. This battle was the first engagement between the U.S. and Red Sticks in the Creek War.
In July 1813, Peter McQueen, an Upper Creek (Muscogee) chief, and a large party of Red Stick warriors proceeded to Pensacola in Spanish Florida to buy munitions, with $400 and a letter from a British officer at Fort Malden. In McQueen's words, the Spanish governor gave them "a small bag of powder for each ten towns, and five bullets to each man." The governor presented this as a "friendly present, for hunting purposes".
But Samuel Moniac, a Creek warrior, testified August 2, 1813 after the events, "High Head told me that, when they went back with their supply, another body of men would go down for another supply of ammunition; and that ten men were to go out of town, and they calculated on 'five horse-loads for every town'."
United States soldiers at Fort Mims, having heard of Peter McQueen's mission, sent a quickly organized force, led by Colonel James Caller and Captain Dixon Bailey, to intercept McQueen's party. This force was joined by volunteers from Fort Glass under the command of Samuel Dale. The Americans ambushed the Red Sticks as they bedded down on the evening of July 27, 1813, on the banks of Burnt Corn Creek, in present-day southern Alabama (in what is now northern Escambia County, Alabama). It would become known as "The Battle of Burnt Corn" or the "Battle of Burnt Corn Creek," and would be seen as a part of the broader Creek War.
The Americans scattered the Red Sticks, who fled to the nearby swamps. Flush with victory, the Americans began looting the Red Sticks' pack-horses. From the swamp, the Creeks noticed that the Americans had dropped their guard. The Creek re-grouped and launched a surprise attack of their own, which scattered the Americans.
31°11′22″N 87°07′33″W﻿ / ﻿31.18957°N 87.12587°W﻿ / 31.18957; -87.12587
Bodas-Miani-Anger

Bodas-Miani-Anger (también conocido por la sigla BMA Arquitectos y Asociados) es un estudio de arquitectura argentino que actúa desde la década de 1990, dirigido por Martín Bodas, Rodolfo Miani y Alex Anger. Especializado en obras comerciales, sus principales trabajos fueron la ampliación del Aeroparque Jorge Newbery, el centro comercial El Solar de la Abadía y diversos cines para la cadena Village en Buenos Aires y otras ciudades.
La primera obra de importancia del estudio fue “El Solar de la Abadía” (1995), una experiencia temprana que vivieron apenas graduados, cuando no habían cumplido los 25 años. Otras importantes obra comerciales concretadas en 1998 fueron el Bahía Blanca Shopping y el local de Falabella en el Unicenter, seguidas por el Mendoza Plaza Shopping al año siguiente.
A partir de 1999, BMA trabajó en varios proyectos para la cadena Village Cines, comenzando con el Village Avellaneda, seguido por el Village Recoleta inaugurado en 2000, el Village Caballito terminado en 2004 y los Village Mendoza y Village Rosario (2006). En paralelo, estuvieron a cargo del edificio de apoyo y estacionamientos del nuevo Casino Puerto Madero, en Buenos Aires.
En 2002, los arquitectos diseñaron la ampliación del Aeroparque Jorge Newbery en Buenos Aires, agregando un piso al edificio original, sumando una amplia superficie para locales comerciales y una galería cubierta para el ingreso de taxis. Un año después, proyectaron el Aeropuerto de San Luis.
Siguió un período de mucha actividad: el Mall Sport en Santiago de Chile (2004), la remodelación del viejo edificio del diario La Nación para instalar el local de Fallabella en la calle Florida de Buenos Aires (2005), el centro comercial Parque Arauco Boulevard (2005), el Aeropuerto de Guayaquil (2006), el Mall Center Curicó (2006), el Mall Arauco Maipú (2007) y la restauración de la Estación Plaza Constitución (1999-2009).
Las últimas obras de importancia de BMA Arquitectos han sido el Tortugas Open Mall, inaugurado en 2011, el shopping Central Tucumano, inaugurado en 2012 en San Miguel de Tucumán; y Madero Walk, un emprendimiento de locales flotantes sobre el Dique 1 de Puerto Madero, en Buenos Aires.
En 2015, el arquitecto Rodolfo Miani trabajó para la empresa Pasmar S.A. en la creación del Mall Paseo Chiloé, un edificio de grandes dimensiones ubicado en el centro de la ciudad chilena de Castro, en el Archipiélago de Chiloé. Dadas las características patrimoniales de la zona, la Unesco en 2014 declaró que este proyecto genera un «impacto negativo» en la Iglesia de San Francisco, afectando su «valor universal excepcional». Al no cumplirse ciertas condiciones para el 1 de febrero de 2015, tales como una disminución de su altura y volumetría, la Iglesia ingresó en junio de ese año en la Lista de Patrimonio Mundial en Peligro.​ Sin embargo, al contrario de hacer caso a estas declaraciones, se hicieron ampliaciones al mall a fines de 2017, lo que aumentó su volumetría.​
Proyecto Astillas de Chiloé

El proyecto Astillas Chiloé fue un megaproyecto de explotación forestal en el sur de Chile ideado en 1974 por las empresas japonesas Marubeni Corp. y Sanyo Kokusaku Pulp Co.​ que, con la venia de la dictadura militar a través de Corfo, pretendió talar alrededor de 125 000 hectáreas de bosque nativo en la Isla Grande de Chiloé —aproximadamente el 23 % del total de su superficie—,​ sin considerar las exigencias ambientales y la identidad cultural de Chiloé.​​​
Junto con las iniciativas sobre caza de ballenas en 1977 y la reanudación de la explotación forestal de la Araucanía en el mismo año, se constituyó en uno de los tres conflictos ecológicos más importantes de la dictadura militar chilena encabezada por Augusto Pinochet y los otros comandantes de las Fuerzas Armadas.​
Tras la creación de la «Fundación Diocesana para el Desarrollo de Chiloé» (FUNDECHI) el 15 de septiembre de 1976 —tendiente a la defensa de los Derechos Humanos y a la labor evangelizadora—, nacería una denuncia contra el proyecto de la mano de su portavoz, el obispo de la Diócesis de Ancud de la época Juan Luis Ysern,​ y se transformaría en el único caso claro de un movimiento propiamente regional que se produjo en Chiloé durante la dictadura.​ Junto con la demanda de convertir a la provincia de Valdivia en región, también fue uno de los «dos conflictos propiamente regionales de mayor significación» del país en tal época,​ que además se caracterizó por una firme resistencia de los habitantes de la zona.​​
La denuncia sería una de las bases para que tiempo después se creara el Parque Nacional Chiloé e iniciara sus transmisiones Radio Estrella del Mar, que se concibió en un contexto de control ideológico sobre los medios de comunicación de la dictadura;​ en particular, el propio obispo Ysern sería quien a finales de la década del 70 fundamentaba ante diversas agencias de cooperación europeas la necesidad de la creación de una radioemisora en Ancud post acción opositora a este proyecto, señalando que esta: