davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Aerotrén

The Aerotrén is a cable-propelled people mover operating at Mexico City International Airport, near Mexico City, in Mexico. The three-kilometre (1.9 mi) automated people mover (APM) provides a link between Terminal 1 and Terminal 2.
Opened in 2007, it was part of a major expansion to the airport, which is the busiest in Latin America. The link is only designed to transfer passengers connecting between flights, who must be in possession of and show a valid boarding pass.
The Aerotrén airport link at Benito Juarez International Airport connects Terminal 1 with the new Terminal 2 which had been constructed on the opposite end of the runway from the existing terminal. The system is able to transport 540 transfer passengers per hour per direction (pphpd).
The Mexico City International Airport Automated People Mover System Project was started on August 12, 2005, when a contract was signed between the airport owners Aeropuertos y Servicios Auxiliares (ASA) and DCC Doppelmayr Cable Car. The system was completed by November 2007 at a price of €52 million.
The system was built and designed in a joint venture with Ingenieros Civiles y Asociados (ICA), Mexico's largest construction company.
The area around Mexico City suffers from soil settlement, and this had to be allowed for. The elevated guideway structure has the ability to be adjusted for ground settlements. Steel adapters between the steel truss and the concrete columns allow later height adjustments to compensate for any ground movement.
A single-track, single train, Cable Liner shuttle design was chosen. The installed system is 3,025 metres (9,925 ft) in length and operates at a speed of 45 kilometres per hour (28 mph) between the two terminal stations. Vehicles are connected to a cable, driven from under one of the stations, that propels, accelerates, and decelerates the train.
The train is composed of four cars, each holding 26 passengers for a total of 104 passengers per train. An option was included for lengthening the original four car train to six cars, providing an increase from 540 pphpd up to 800 pphpd.
Only connecting passengers can use the system, who must have a valid flight boarding pass to board. Travel time is 5:45 minutes and the train pauses (dwells) for 60 seconds on each station. When the system closes for maintenance, passengers are ferried between both terminals in buses.
Nuestra Belleza México 2005

Nuestra Belleza México 2005, the 12th Nuestra Belleza México pageant, was held at the Antiguo Taller de Locomotoras of Aguascalientes, Aguascalientes, Mexico on September 2, 2005. Thirty-three contestants of the Mexican Republic competed for the national title, which was won by Priscila Perales from Nuevo León, who later competed in Miss Universe 2006 in United States where she was a semifinalist in the Top 10. Perales was crowned by the outgoing Nuestra Belleza México titleholder Laura Elizondo. She was the third Neoleonesa to win this title.
The Nuestra Belleza Mundo México title was won by Karla Jiménez from Puebla, who later competed in Miss World 2006 in Poland where she was a semifinalist in the Top 17. Jiménez was crowned by the outgoing Nuestra Belleza Mundo México titleholder Dafne Molina. She was the second Poblano to win this title.
This year established the "Reina de Un Millón", a new prize structure that encourages more quality and participation of young Mexican and get the public's interest for our representatives at international events.
The recognition "Corona al Mérito 2005" was for Blanca Soto, Nuestra Belleza Mundo México 1997, Miss Verano Viña del Mar 1997 and International Top Model.
For the third consecutive time, the Preliminary Competition was held at the "Hoy" TV Show a few days before to final competition. Prior to the final telecast, all contestants competed in swimsuit during the preliminary competition, included corporal expression category.
In this program were chosen the Top 20 among the 33 candidates. Only the top 20 participated in the final night. The Preliminary Competition was hosted by Andrea Legarreta and Ernesto Laguardia.
In addition, the names of the semifinalists who would compete on the final night they met.
Contestants who had competed or will compete at other beauty pageants:
దేవరాజు మహారాజు

దేవరాజు మహారాజు జీవ శాస్త్ర ప్రొఫెసర్. కవిగా, కథా రచయితగా, నాటక కర్తగా, అనువాదకుడిగా, కాలమిస్టుగా, వ్యాసకర్తగా అందరికి పరిచయం. సమాజంలో శాస్త్రీయ అవగాహనను పెంచడానికి సరళ విజ్ఞాన శాస్త్ర గ్రంథాలు, వ్యంగ్య రచనలు చేశాడు. ఆయన 2021 సంవత్సరానికి గాను ‘నేను అంటే ఎవరు?’ నాటకానికి బాల సాహిత్య పురస్కారం దక్కింది.
డా.దేవరాజు మహారాజు ఫిబ్రవరి 21, 1951 న వరంగల్ జిల్లా కోడూరు లో జన్మించారు. స్వగ్రామం వడపర్తి, భువనగిరి, హైదరాబాద్‌లలో వీరి విద్యాభ్యాసం కొన సాగింది. ఉస్మానియా యూనివర్సిటీ నుంచి 1975లో జంతుశాస్త్రంలో ఎంఎస్సీ, 1979లో డాక్టరేట్‌ అందుకున్నారు. జువాలజీ ఫ్రొపెసర్‌గా పరాన్న జీవులపై పరిశోధనలు చేస్తూ, చేయిస్తూ పిజి విద్యార్థులకు, పరిశోధన విద్యార్థులకు 28 ఏళ్లు మార్గదర్శనం చేసారు. తెలంగాణా ప్రజల భాషలో కవిత కథ చెప్పి మెప్పించి కవిగా, కథకుడిగా స్థిరపడ్డారు. జానపద సాహిత్య పరిశీలన చేశారు. విజ్ఞాన గ్రంథాలను ప్రచురించారు. తెలుగు అకాడమీ పుస్తకాలకు రచయితగా, సంపాదకుడిగా వ్యవహరించారు. భారతీయ వారసత్వం, సంస్కృతి, విజ్ఞాన నాగరికతలు డిగ్రీ పాఠ్య గ్రంథమే అయినా సంపాదకుడిగా దానిని యూపీఎస్సీ స్థాయి పోటీ పరీక్షలకు పనికివచ్చే విధంగా తీర్చిదిద్దారు. ఎయిడ్స్‌పై అవగాహన కోసం తెలుగులో తొలి పుస్తకం రాసి సామాజిక బాధ్యత కవికి ఉండాలని నిరూపించారు. దేవరాజు జాన్‌ ఎర్నస్ట్‌ స్టెయిన్‌ బెక్‌ నవల 'దిపెరల్‌'ను తెలుగు పాఠకులకు 'మంచి ముత్యం'గా అoదించారు.
దేవరాజు మహారాజు 150 మంది భారతీయ కవుల్ని, 50 మంది మరాఠి దళిత కవుల్ని కవితాభారతి, మట్టిగుండె చప్పుళ్లు కవితా సంకలనాల ద్వారా పరిచయం చేశారు. అలాగే ఒరియా మహాకవి సీతాకాంత్‌ మహాపాత్ర కవితలను ఎన్నింటినో అనువదించారు. హిందీ కవి హరివంశ్‌రాయ్‌ బచ్చన్‌ 'మధుశాలి'ని తెలుగులోకి అనువదించారు. 70 మంది భారతీయ కథానికా రచయితల్ని (హరివిల్లు, ఆంధ్రప్రభ వార పత్రిక 1991-92) వారి కథలతో పరిచయం చేశారు. భారతీయ భాషల రచయితలను పరిచయం చేస్తూ స్త్రీవాద ధోరణిలో వెలువడిన వారి కథానికల్ని తెలుగు పాఠకులకందించారు. పిల్లల కోసం రాసిన చైనా జానపద కథలు నాలుగు పుస్తకాలుగా వెలువడినాయి. భారతీయ జానపదం 1994-96లో తెలుగులో అక్షరాలతో దేవరాజు మహారాజు చేసిన అనువాదాలు, పరిచయాలు వివిధ పత్రికలలో ప్రచురించబడుతున్నాయి.
గాయపడ్డ ఉదయం వచన కవితకు తెలుగు విశ్వవిద్యాలయ ప్రధాన అవార్డును 1991లో పొందారు.హరివంశరాయ్‌ బచ్చన్‌ కావ్యాన్ని ఆంధ్రప్రదేశ్‌ హింది ఆకాడమి వారి సౌజన్యంతో ముద్రించారు. అంతేకాకుండా ప్రపంచ ప్రఖ్యాత కథకుల కథల్ని అనువదించారు.
రాష్ట్ర ప్రభుత్వం ఉగాది సత్కారం, తెలుగు విశ్వవిద్యాలయ కవితా పురస్కారం, దాశరథి దంపతుల సత్కారం, తొలి ఎక్స్‌రే పురస్కారం, సురమౌళి అవార్డు, డాక్టర్‌ పరచుచూరి రాజారాయ్‌ సాహిత్య పురస్కారం వంటి పురస్కారాలనం దుకున్నారు డాక్టర్‌ దేవరాజు మహారాజు. తొలిదశలో కథల పోటీల్లో పలు బహుమతులు అందుకున్నారు. ఒక దశాబ్ది కాలంగా నేషనల్‌ బుక్‌ట్రస్ట్‌వారికి (న్యూఢిల్లి) సలహా సంఘ సభ్యులుగా యున్నారు.
దేవరాజు మహారాజు ఆగష్టు 2021లో దేవులపల్లి రామానుజరావు సాహిత్య పురస్కారం అందుకున్నాడు. అదే ఏడాది, మహారాజు రాసిన ‘నేను అంటే ఎవరు?’ నాటకానికి కేంద్ర సాహిత్య అకాడమీ వారి బాల సాహిత్య పురస్కారం సాధించింది.
మాకినేని బసవపున్నయ్య

మాకినేని బసవపున్నయ్య (1914 -1992) రాజ్య సభ సభ్యునిగా, సి.పి.ఐ. (మార్కిస్ట్) అగ్ర నాయకుడిగా
మార్క్స్, లెనిన్ సిద్ధాంతాలకు కట్టుబడి జీవితాంతం పీడిత ప్రజల విముక్తి కోసం అవిశ్రాంతంగా పోరాడిన కమ్యూనిస్ట్ యోధుడు. తెలంగాణా రైతాంగ పోరాటములో ప్రముఖ పాత్ర వహించాడు.
ఈయన గుంటూరు జిల్లా తూర్పుపాలెం (చెరుకుపల్లి)లో 1914, డిసెంబరు 14 న మాకినేని వెంకటప్పయ్య దంపతులకు జన్మించాడు. రేపల్లె, మచిలీ పట్నంలో చదివి ఆ తరువాత 1936 లోగుంటూరు ఆంధ్ర క్రైస్తవ కళాశాలలో బి.ఎ చదివాడు.
1930లో స్వాతంత్ర్య పోరాటములో పాలు పంచుకొని, కాంగ్రెస్ నాయకత్వము ఉద్యమాన్ని తాత్కాలికంగా ఆపు చేయడంతో అసంతృప్తి చెంది 1934 లో కమ్యూనిస్ట్ పార్టీలో చేరాడు. గుంటూరు జిల్లా పార్టీ ఆర్గనైజర్ గా 1934-40 కాలంలో పనిచేశాడు. 1936లో జరిగిన విద్యార్థిసంఘం సంస్థాపక మహాసభలో జతీయ స్థాయి ఉప కార్యదర్శిగా ఎన్నికయ్యాడు. 1940 వరకు ఆంధ్ర రాష్ట్ర విద్యార్థిసంఘం కార్యదర్శిగా విద్యార్థిఉద్యమం నడిపాడు. అదే సంవత్సరం గుంటూరు జిల్లా పార్టీ కార్యదర్శి బాధ్యత స్వీకరించాడు. 1943లో పార్టీ రాష్ట్ర కార్యదర్శివర్గ సభ్యుడిగా ఎన్నికయ్యాడు. 1948లో కలకత్తాలో జరిగిన సి.పి.ఐ ద్వితీయ మహాసభలో కేంద్ర కమిటీకి ఎన్నికయ్యాడు. ఆ తరువాత 1950లో పొలిట్ బ్యూరోకి ఎన్నికయ్యాడు. ఆ స్థానంలో 40 సంవత్సరాలు కొనసాగాడు.
మార్క్స్, లెనిన్ సిద్ధాంతాలకు కట్టుబడి జీవితాంతం పీడిత ప్రజల విముక్తి కోసం పోరాడాడు. తెలంగాణా రైతాంగ పోరాటములో ప్రముఖ పాత్ర వహించాడు. సుందరయ్య లాంటి నాయకులతో కలిసి తెలంగాణా సాయుధ పోరాటములో పాల్గొన్నాడు. 1957లో జరిగిన ప్రపంచ కమ్యూనిస్ట్ పార్టీల మహాసభలలో మావొసేతుంగ్, లీషావ్ చీ, చౌ ఎన్ లై లతో చర్చలు జరిపాడు. కమ్యూనిస్ట్ సిద్ధాంతము పట్ల నిబద్ధతతో బాటు ప్రగాఢమైన దేశభక్తి కలవాడు.
భారతదేశములో విప్లవ సాధనకు అనుసరించవలిసిన వ్యూహం గురించి కమ్యూనిస్ట్ పార్టీలో చర్చ మొదలు పెట్టాడు. ఈ చర్చ చివరకు 1964లో సి.పి.ఐ (యం) ఆవిర్భావానికి దారి తీసింది. ఈ సందర్భములో బసవపున్నయ్య సోవియట్ కమ్యూనిస్ట్ నాయకులమాలటొవ్, సుస్లోవ్, మాలెంకోవ్ లతో చర్చలు జరిపాడు.
చైనాతో యుద్ధం సందర్భముగా కాంగ్రెస్ ప్రభుత్వము రెండు సార్లు జైలులో పెట్టింది. బసవపున్నయ్య ఆనాడు చెప్పిన అంశాలను చాలాకాలము తరువాత భారత పాలక వర్గాలు అంగీకరించాయి.
సి.పి.ఐ (యం) అధికార పత్రిక పీపుల్స్ డెమోక్రసీ సంపాదకునిగా 14 సంవత్సరాలు పనిచేశాడు. అనేక రచనలు చేసారు.
రాజ్యసభ సభ్యునిగా ఆంధ్ర ప్రదేశ్ నుండి 1952 ఏప్రియల్ 3 నుంచి 1966 ఏప్రిల్ 2 వరకు పని చేసారు. సభలో పీడిత ప్రజా సమస్యలపై పోరాటం చేశాడు.
బసవపున్నయ్య ఢిల్లీలోని తన నివాసములో 1992, ఏప్రిల్ 12 న మరణించాడు.
వీరి పేరుతో 2016 లో విజయవాడలో మాకినేని బసవపున్నయ్య విజ్ఞాన కేంద్రం నిర్మించారు,
భ

హల్లులలో ఓష్ఠ్య నాద మహాప్రాణ (aspirated voiced bilabial plosive) ధ్వని ఇది. అంతర్జాతీయ ధ్వని వర్ణమాల (International Phonetic Alphabet) లో దీని సంకేతం [bʱ]. IAST లోనూ ISO 15919 లోనూ దీని సంకేతం [bh].
స్థానం: కింది పెదవి (lower lip)
కరణం: పై పెదవి (upper lip)
సామాన్య ప్రయత్నం: మహాప్రాణ (aspirated), నాద (voiced)
విశేష ప్రయత్నం: స్పర్శ (stop)
నిర్గమనం: ఆస్యవివరం (oral cavity)
భ, భా, భి, భీ, భు, భూ, భె, భే, భై, భొ, భో, భౌ, భం, భః
ఉత్పలమాల

ఉత్పల మాల వృత్త ఛందస్సు క్రిందికి వస్తుంది. ప్రతి వృత్త పద్యములో ఈ లక్షణాలు ఉంటాయి. నాలుగు పాదములు ఉంటాయి, నియమిత గణాలు ఉంటాయి, నియమిత సంఖ్యలో ఆక్షరాలు ఉంటాయి, యతి, ప్రాస నియము ఉంటాయి.
పోతన తెలుగు భాగవతంలో 475 ఉత్పలమాల వృత్త పద్యాలను వాడారు. వాటిలో రెండింటిని ఉదాహరణగా ఇక్కడ.
తిక్కన చెప్పిన ప్రసిద్ధమైన పద్యం సారపు ధర్మమున్ విమల సత్యము ఉత్పలమాలకు మరొక ఉదాహరణ.
కందం

తెలుగు పద్యాలలో అత్యంత అందమైన పద్యంగా కందాన్ని పేర్కొంటారు. ఈ పద్యపు లక్షణాలు చూడటానికి కష్టంగా కనిపించినా ఇందులోని గణాలన్నీ నాలుగుమాత్రల గణాలు కావడం వలన, ఈ పద్యం నడక సులువుగా పట్టుబడుతుంది. సుమతీ శతకములోని పద్యాలన్నీ కందపద్యాలే.
గగ గణము = UU { గురువు, గురువు }
భ గణము = UII { గురువు, లఘువు, లఘువు }
జ గణము = IUI {లఘువు,గురువు, లఘువు }
స గణము = IIU {లఘువు, లఘువు, గురువు}
నల గణము = IIII {లఘువు, లఘువు, లఘువు, లఘువు }
ద్రాక్ష గింజల నూనె

ద్రాక్ష గింజల నూనె లేదా ద్రాక్ష నూనెను ద్రాక్ష పళ్ల గింజల నుండి ఉత్పత్తి చేస్తారు. వైన్ తయారీలో ద్రాక్ష గింజలు ఉపఉత్పత్తిగా లభిస్తాయి.ద్రాక్షగింజల్లో నూనె 8-10-20% వరకు ద్రాక్ష రకాన్ని, పెరిగిన ప్రదేశాన్ని బట్టి వుండును.ఒమేగా -6 ఫ్యాటి ఆమ్లం/కొవ్వు ఆమ్లంగా పిలువబడు లినోలిక్ ఆమ్లం ఎక్కువ పరిమాణంలో ద్రాక్ష గింజల నూనెలో ఉంది. ద్రాక్ష గింజల్లో ప్రో ఎంథోసైనైడ్ వంటి పాలీ పెనోల్స్ వున్నప్పటికి, గింజలనుండి తీసిన నూనెలో పెనోల్స్ లేవు.
ద్రాక్ష (స్పానిష్, పోర్చుగీస్ Uvas, ఫ్రెంచ్ Raisins, ఆంగ్లం Grapes, జర్మన్ Trauben) ఒక రకమైన పండ్ల చెట్టు. ఇది పుష్పించే మొక్కలైన వైటేసి కుటుంబంలోని వైటిస్ ప్రజాతికి చెందినది. ద్రాక్షలో ఇంచుమించు 60 జాతులున్నాయి. ఇవి ఎక్కువగా ఉత్తరార్ధ గోళంలో ఎక్కువగా పెరుగుతాయి. ద్రాక్ష పండ్లను అలాగే తినవచ్చును లేదా వాటి నుండి పానీయాలు, సలాడ్లు,, వైన్ తయారుచేయవచ్చును. ద్రాక్ష తోటల పెంపకాన్ని 'వైటికల్చర్' అంటారు. ద్రాక్ష పండులో గింజలు 5% వరకు ఉండును (Choi and Lee, 2009).ప్రపంచ వ్యాప్తంగా ఏడాదికి మూడు మిలియను టన్నుల గింజలు ఉత్పత్తి అగును, ముఖ్యంగా వైన్ ఉత్పత్తి మిల్లుల నుండి (Fernandes etal., 2012).కేవలం ఒక బల్గేరియాలోనే సంవత్సరానికి పది వేలనుండి 20 వేల టన్నుల వరకు విత్తనాలు ఉప ఉత్పత్తిగా వైన్ తయారీ మిల్లుల నుండి లభించును.ద్రాక్ష విత్తనాలు ప్రోటీను, కార్బో హైడ్రేట్ లు, నూనెను కల్గి ఉన్నాయి.ద్రాక్ష గింజల్లో ప్రోటీన్ 6-9% వరకు ఉంది.అలాగే నూనె కూడా 8-20% వరకు వున్నది (Ohnishi et al., 1990; Schuster, 1992; Baydar and Akkurt, 2001; Schieber et al., 2002; Luque-Rodriguez et al., 2005; Baydar et al., 2007;Martinello et al., 2007; Campos et al., 2008; Ahmadiand Siahsar, 2011; Canbay and Bardakçi, 2011; Sabiret al., 2012).
నూనెను ప్రెస్సింగ్ ద్వారాలేదా సాల్వెంట్ ఎక్సుట్రాక్షను ద్వారా ద్రాక్ష గింజల నుండి సంగ్రహించవచ్చును.ద్రాక్షగింజల్లో నూనె 8-10-20% వరకు ఉంది..ద్రాక్ష పళ్ల రకాలను బట్టి గింజల్లోని నూనెలోని కొవ్వు ఆమ్లాల శాతం,, టోకోపేరోల్స్ పరిమాణం మారును.ముఖ్యంగా లినోలిక్ ఆమ్లం శాతంలో హచ్చు తగ్గులు వుండును.
లేత పసుపు రంగులో వుండును.అహార యోగ్యమైన నూనె.అరోమాథెరపిలో కారియరు/వాహక నూనెగా వాడుటకు సరైనది.ద్రాక్ష గింజల నూనె స్మోక్ పాయింట్ 216 °C వుండటం వలన ద్రాక్ష నూనెను వంత నూనెగా ఉపయోగించుటకు అనుకూలమైనది.ద్రాక్ష గింజల నూనెలో దాదాపు 20రకాల కొవ్వు ఆమ్లాలు వున్నప్పటికి ప్రధాన మైనవి 6రకాల కొవ్వు ఆమ్లాలు మాత్రమే మిగిలినవి నామమాత్రంగా 1% కన్నతక్కువ ప్రమాణంలో వుండును.నూనెలో అధిక సాతం బహు ద్విబంధ కొవ్వు ఆమ్లాలు ఉన్నాయి.సంతృప్త కొవ్వూఆమ్లాలు తరువాత స్థానంలో ఉన్నాయి. ద్రాక్ష గింజల నూనెలో 0.8-1.5% వరకు ఆన్ సపోనిఫియబుల్ పదార్థాలు ఉన్నాయి.ఈ ఆన్ సపోనిఫియబుల్ పదార్థాల్లో పెనోల్లు (టోకోపెరోల్స్), స్టెరాయిడ్స్ (కాంపేస్టేరోల్, బెటా-సిటోస్టేరోల్, స్టిగ్మాస్టేరోల్) లు అధికంగా ఉన్నాయి.
నూనెలో అసంతృప్త కొవ్వు ఆమ్లాలు ఎక్కువ ఒమేగా-6 రకానికి చెందిన రెండు ద్విబంధాలున్న లినోలిక్ ఆమ్లం 65-70%వరకు ఉండూను.తరువాత ఏక ద్విబంధమున్న ఒలిక్ ఆమ్లం15-18%వరకు వుండును.మూడు ద్విబంధాలున్న, ఒమేగా -3 రకానికి చెందిన లినోలినిక్ ఆమ్లం 0.1% వరకు అలాగే 16 కార్బనులున్న, ఏక ద్విబంధమున్న పామిటోలిక్ ఆమ్లం 1.0% కన్న తక్కువ వుండును. నూనెలోని ప్రధాన మైన కొన్ని కొవ్వు ఆమ్లాలను దిగువ పట్టికలో పొందుపర్చబడినవి.
అడవి తీగ ద్రాక్ష

అడవి తీగ ద్రాక్ష (Ampelocissus latifolia) వైటేసి (Vitaceae) కుటుంబానికి చెంది ద్రాక్ష. ఇది భారత ఉపఖండం కు చెందినది.
It is the type species for the genus of Ampelocissus, and was originally treated under its basionym, Vitis latifolia, which was described scientifically in 1824.
త్రివర్గాలు

త్రయం అంతే మూడింటి సమూహం. ఇవి పలురకాలు:
వీటికి మోక్షం కలిపితే చతుర్విధపురుషార్థాలు.
1. కరక్కాయ, తాటికాయ, ఉసిరికాయ
2. ద్రాక్ష, గుమ్మడి వెంకటేశ్వరరావు, ఖర్జూరం
3. జాజి, లవంగం, పూగం (పోక)
Gag cartoon

A gag cartoon (also panel cartoon, single-panel cartoon, or gag panel) is most often a single-panel cartoon, usually including a caption beneath the drawing. In some cases, dialogue may appear in speech balloons, following the common convention of comic strips. A pantomime cartoon carries no caption (see also: pantomime comics).
As the name implies—"gag" being a show business term for a comedic idea—these cartoons are most often intended to provoke laughter. Popular magazines that have featured gag cartoons include Punch, The New Yorker and Playboy. Some publications, such as Humorama, have used cartoons as the main focus of the magazine, rather than articles and fiction.
Captions are usually concise, to fit on a single line. Gag cartoons of the 1930s and earlier occasionally had lengthy captions, sometimes featuring dialogue between two characters depicted in the drawing; over time, cartoon captions became shorter.
In the mid-1950s, gag cartoonists found a new market with the introduction of highly popular studio cards in college bookstores. Single-panel cartoons have been published on various products, such as coffee mugs and cocktail napkins.
Traditionally, newspapers and magazines printed cartoons in black and white, but this changed in the 1950s when Playboy began to feature full-page, full-color cartoons in every issue.
There are numerous collections of cartoons in both paperback and hardcover, notably The New Yorker collections. From 1942 to 1971, the cartoonist-novelist Lawrence Lariar edited the annual Best Cartoons of the Year collections.
A well-known 1928 cartoon in The New Yorker, drawn by Carl Rose and captioned by E. B. White, shows a mother trying to convince her young daughter to finish her meal. "It's broccoli, dear." "I say it's spinach and I say the hell with it", which have created an idiom in English language.
Cartoonist Charles Addams drew his first gag cartoon for The New Yorker in 1932, and in 1937 started inventing a set of macabre characters which came to be known as The Addams Family. This was turned into a 1960s television series which ran for two years, in an agreement in which Addams gave his characters names and more developed characteristics.
Cartoonist Ted Key created a gag panel about a bossy maid named Hazel for The Saturday Evening Post in 1943. This also was made into a 1960s television series, which ran for five years.
There are some well-established setups used regularly in gag cartoons.
Багануур

Багануур нь засаг захиргааны хувьд Монгол улсын нийслэлийн 9 дүүргийн нэг бөгөөд тус дүүргийн нутаг дэвсгэрт Багануур хот оршино.
Анх 1980 онд Багануурын район болон Монгол улсыг нүүрсээр хангах томоохон суурин газар болж байгуулагджээ. Багануур хот нь Монгол улсын хамгийн том аж үйлдвэрийн төвүүдийн нэг бөгөөд Монголын хамгийн том арван хотын нэг юм.
Хүн ам нь 2014 оны жилийн эцсийн байдлаар 28333 бөгөөд 620.2 км² газар нутагтай.
1960 оноос БНМАУ нь Зөвлөлт холбоот улс, Холбооны Бүгд найрамдах Чехословак улс, Бүгд найрамдах Ардчилсан Герман улс зэрэг социалист системийн орнуудтай хамтран Монгол орон даяар хайгуулын ажил эрчимтэй хийж эхэлснээр 1973 онд Багануурын нүүрсний нөөцийг олжээ. 599800000 (таван зуун ерэн есөн сая найман зуун мянга) тонн хүрэн нүүрсний арвин нөөцийг илрүүлсэн нь Багануур дүүргийг байгуулах үндэс нь болсон билээ. Тиймээс 1980 оны 02 сарын 14-ны өдөр Ардын Их хурлын тэргүүлэгчдийн тогтоолоор Багануурын район болон Монгол улсыг нүүрсээр хангах томоохон суурин газар болгон байгуулсан түүхтэй.
Багануур нь Багахангайд гол замтай нийлдэг Монголын төмөр замын салаа замын төгсгөл болдог тээвэрлэдэг гол ачаа нь Багануурын нүүрсний уурхайгаас олборлодог нүүрс юм. Мөн Монгол улсын хэвтээ тэнхлэгийн гол авто зам дайран өнгөрдөг ба Улаанбаатар-Багануур гэсэн чиглэлд 130 км орчим урттай хатуу хучилттай замтай.
ЦДҮС ТӨХК-ний Зүүн Өмнөд Бүсийн салбарын мэдлийн 2 хэлхээт цахилгаан дамжуулах агаарын шугамаар Төвийн эрчим хүчний системийн Улаанбаатар дэд станцаас цахилгаан эрчим хүчийг 220/110/35кВ Багануур дэд станцад хүлээн авч 110/6кВ Хот, Төв, Галуут, Уул дэд станцуудаар дамжуулан Багануур ХК-ны нүүрсний уурхай, БНЗӨБЦТС ТӨХК-д эрчим хүчийг түгээж хэрэглэгчидийг цахилгаан эрчим хүчээр хангадаг. Мөн 200мгкал дулаан үйлдвэрлэх Багануурын Дулааны Станц ТӨХК ажиллаж байна.
Улаанбаатар хотоос Миком, Мобинет,Скаймедиа, Юнивишн, Рэйлкомын өндөр хурдны шилэн кабелиудад холбогдсон. Цахилгаан холбоо компанийн 7021 дугаарлалттай тоон системийн суурин утасны сүлжээтэй бөгөөд Мобиком, Юнител, Скайтел, Жи мобайлын үүрэн холбооны сүлжээнд бүрэн холбогдсон.
Дүүргийн хамгийн том аж ахуйн нэгж бол Багануур ХК юм. Мөн Багануур дүүрэгт Монхимо ХХК нанобиотехнологийн үйлдвэрлэл явуулж байна...
Хатгал

Хатгал тосгон нь Хөвсгөл аймгийн Алаг-Эрдэнэ сумын тосгон юм. Хөвсгөл нуурын өмнөд үзүүрт оршино. Хатгал тосгонд нисэх онгоцны буудал, усан боомт, сургууль, шуудан зэрэг албан байгууллагууд бий.
Хатгал тосгоны нутаг нь 1600 оны дунд үе хүртэл Засагт ханы бүрэлдэхүүн нутаг байсаар ирсэн юм. Энэ нутагт баруун монголын цэргийн зэвсэгийн төмөр хайлуулдаг газар байсан тухай Оросын түүх сурвалжид тэмдэглэсэн байдаг. Хатгал орчим нь зэвсэг бэлтгэх цэргийн хүрээ буудалладаг газар байжээ. 1696 онд халх Монгол манжийн дарлалд орсоноос хойш Оросын хилийн дагуу Харуулын алба байгуулагдахад одоогийн Хатгал орчимд Хатгал харуулыг байгуулжээ. Ингэж Хатгал сумын суурийн газар болох эхлэл тавигдаж эхэлжээ. Улмаар Манж, Хятад, Монгол ноёд Хатгал орчмын газар нутгийн тансаг сайхан байгалийг хараад биширч, энэ нутгийг амарч зугаацахад аятай тохитой газар юм гэж үзэж ойр хавьд нь айл мал байлгахгүй байхыг шаардаж байжээ. Ийнхүү нь 1727 оноос Хатгал суурин газрын шинжийг олж байгуулагджээ. 1910 он гэхэд Оростой хийх худалдааны зам дайрч өнгөрдөг бяцхан тосгон болсон байв. 1914 онд Оросын хилийн хот Мондоос Улиастай хүртэл телеграфын шугам татагдсан нь Хатгалыг дайран өнгөрч байсан бөгөөд 1921 оны байдлаар 150 орос иргэн амьдардаг Монголын хойд зүгийн Улиастай хотын дараа орох томоохон суурийн газрын нэг болж байжээ. 1921 онд Оросын цагаан цэрэг Хатгалыг эзлэн авахад Д.Сүхбаатар "...бид умар зүгийн гол стратегийн чухал газраа дайсанд алдлаа гэж онцгойлон төлөвлөгөө зохиож Чойбалсан тэргүүтэй цэрэг хөдөлгөн чөлөөлж байсан" монгол орны чухал газрын нэг юм.
1921 онд Хатгал нь бүс нутгийнхаа засаг захиргааны төв нь болов. 1931 онд Хөвсгөл аймаг зохион байгуулагдахад аймгийн төв болж байсан ч 1933 онд аймгийн төвийг Мөрөн уруу шилжүүлжээ.
1990 оны байдлаар 7000 орчим оршин суугчтай байсан тус тосгонд бага оврын цахилгаан станц баригдсан ч удалгүй модны үйлдвэр хаагдаж, ачаа тээвэрлэлт багассан тул хүмүүс Хатгалыг орхин одох нь нэмэгдсээр 1994 онд 3,756, 2000 онд 2,498 оршин суугчтай гэж бүртгэгджээ. 2006 оны 12 сарын байдлаар 2,796 оршин суугчтай байсан тооцоо байна. ([1]). 2008 онд Хатгал нь төвийн эрчим хүчний шугам болон үүрэн холбооны сүлжээнд холбогдсон байна.
Хөвсгөл нуурын эрэг дээр байрлах гэр-хотхонууд, амралтын газруудад зочлогсод Хатгалаар дайрч өнгөрдөг тул тус сумын эдийн засагт аялал жуулчлалын салбар ихээхэн нөлөө үзүүлнэ. 2007 онд нисэх онгоцны буудал шинээр баригдаж ашиглалтад орсон [2]. МИАТ компанийн онгоц Улаанбаатар-Хатгалын чиглэлд нисдэг.
Хатгал сумаас төрөн гарсан алдартай хүмүүс:
5-р Далай лам

5-р Далай лам Наваанлувсанжамц (тө. ངག་དབང་བློ་བཟང་རྒྱ་མཚོ་ ; 1617 оны - 1682 оны) — Төвөд, Монгол, Буриад, Халимаг, Тува дахь буддын шашинт шарын шашны сүсэгтнүүдийн итгэл бишрэлийн манлайлагч.
Түүнийг 1650 онд Төвөдийн нийслэл Лхас хотод Далай ламаар залах ёслол болсон.
1653 оны эхээр Өндөр гэгээн Занабазартай Өвөр монголын нутагт уулзсан байдаг.
Ринчинбал хаан

Ринчинбал хаан (1326 он 5 сарын 1-ий өдөр- 1332 он 12 сарын 14-ий өдөр) — Юань улсын аравдугаар хаан байв. 1332 онд 2 сар хаан суусан.
Ринчинбал (тө. རིན་ཆེན་དཔལ། Ринчинбал гэдэг нь “эрдэнэцогт” гэсэн үг) 1326 оны 5 сарын 1-нд хожмын Хүслэн хутагт хааныг Цагаадайн улсын нутагт байхад хоёрдугаар хүү нь болон төржээ. Эх нь зарим сурвалжид найман, заримд хонгирад аймгийн гэдэг Бабуша хатан байв. 1328 онд эцэг нь хаан болоод Шандуд ирээд нас нөхцөж, Тугтөмөр авга нь хаан болсон. Тугтөмөр хааны Будшир хатан Ринчинбалын ах Тогоонтөмөрийг Гуулин улс руу цөлж, 1330 онд Ринчинбалын эх Бабушаг хүүгээ хаан болгох гэсэн хэмээн хилсдүүлж хороосон.
Тугтөмөр заяат хаан нас нөхцөхдөө Хүслэн ахын хүүг хаан болгоорой гэж гэрээсэлжээ.
Будшир бэлэвсэн хатан, Төвлөн засах яамны зүүн этгээдийн чинсан Яньтөмөр нар Тогоонтөмөрийг залж хаан болгоё хэмээгээд алс холын учир Дайдуд байгаа 6 настай Лү ван Ринчинбал дүүг нь түр хугацаанд хаан суулгахаар тогтжээ.
Ринчинбал Дайду хотын Даминдянь ордонд хаан өргөмжлөгдөж зарлиг гаргажээ. Тайпин ван Яньтөмөрийг эд мөнгөөр шагнаж, Будширыг хатан эхээр өргөмжлөв. Садуг Зарга шийтгэх яамны түшмэл, Сатиг Төвлөн засах яамны баруун этгээдийн чинсан, Зүсийг зүүн этгээдийн чинсан болгожээ. Балчир хааны өмнөөс Будшир хатан эх төрийн хэргийг шийтгэж байв.
Хаан 12 сарын 14-нд 6 насандаа таалал төгссөн. Хаадын оршуулгын газарт оршуулсан. Тогоонтөмөр хаан ор залгав.
1338 онд Тогоонтөмөр хаан Ринчинбал хааныг «Балчир богд тахимдуу хаан» (Чун шэн си сяо хуанди) хэмээн нэхэн өргөмжилж, сүмийн хятад цолыг «Нинзун» хэмээж, монгол үгийг эрхэмлэж «Эрдэнэцогт хаан» хэмээн нэхэн цолложээ.
Аригиба хаан

Аригиба (Рагибаха/Ражабаг, 1320–1328) — Юань улсын долоодугаар хаан байв. 1328 онд нэг сарын турш хаан суусан.
Аригиба (самгарди хэлээр: राज पिक, тө. ར་ཁྱི་ཕག, ra khyi phag) 1320 оны цагаан бичин жил хожмын Есөнтөмөр хааны Бабухан хатнаас мэндэлсэн. Гамалагийн ач, Чингимийн гуч хүү юм. 1324 онд эцэг нь хаан болоход хунтайж хэмээн нэр заагдсан.
1328 оны 8 сарын 15-нд Есөнтөмөр хаан Шандуд нас нөхцсөн тул 10-р сард Бабухан их хатан, Төвлөн засах яамны баруун этгээдийн чинсан Далааш, Ляо ван Тогтох, Лян ван Ванчин нар Аригиба ханхүүг хаан өргөмжилжээ.
Үйл таслах яамны хэрэг мэдэгч Яньтөмөр, Раднаашир ван зэрэг жанжид балчир хааныг түлхэх унагаахаар хуйвалдан Дайду дахь хааны ордныг бүсэлж 10 сарын 16-нд Хүлэг хааны хөвүүн Тугтөмөрийг залж хаан өргөмжлөснөөр нэг доор хоёр хаантай болов.
Шанду Дайду хоёр нийслэлээрээ хуваагдан дайтав. Аригибаийн шадар Ванчин ван Цавчаал боомтыг эзлэхэд Яньтөмөр цэрэглэн Ванчины цэргийг бут ниргэсэн ба Далааш түшмэл Артөмөр, Худтөмөр нарыг илгээвэл мөн Яньтөмөрийн цэрэгт дийлджээ. Аригиба хааны мэдлийн Ляодун хойгийн хэдэн түмэн цэрэг Дайду руу дөтлөхөд Төвтөмөр хаан Тодтөмөрийг илгээж Жижоуд тулгаран байлдаж хоёр талаас маш олноор үхэж, Ляодуны цэрэг Дайдугийн таван хаалгыг бүслэн очсон ч өмнөдөөс цэрэг татан хамгаалав. Ашидхэв хааны Артөмөр, Түмэндарь жанжид Төвтөмөр хааны цэрэгт ялагдав.
11-р сард Ерүтөмөр, Бухтөмөр нар Шандуг бүсэлж мухардуулснаар Аригиба хаан, Далааш ноён нар хас эрдэнийн тамгыг өргөн барьж бууж өгчээ. Аригиба хаан болон Бабухан хатан, Далааш нар баривчлагдан Дайду хот руу аваачин Тугтөмөр хаанд сөгдүүлсэн ба Аригиба хаан, Бабухан нарыг алс газар цөлж, Далааш, Балшир, Мамууш, Ляо ван Тогтохын хүү Бат нарыг цаазлан хороожээ.
Гэвш

Гэвш (тө. dGe bšes, «буяны садан») — Шарын шашны ёсны Цанидын сургуульд арваас дээш жил Чойрын ном үзэж таван ухаанд мэргэжсэн хүний анхан дэсийн цол, хүндэтгэл нэр.
Төвөдүүд

Төвөд (тө. བོད་པ།་ Bodpa; Хятад: 藏族 Zàng Zú) — Төвөдийн уугуул угсаатны нийтлэг. 2000 онд 5,416,021 сая Төвөд хүн бүртгэгдсэнээр бол Бүгд Найрамдах Хятад Ард Улс дотор ялган таньдаг 56 угсаатны 10-р олон тоотой нь болно. Мөн Энэтхэгт 15-20 түм, Балбад түм орчим, Бутанд мянгаад тоотой байна гэдэг.
Төвөд угсаатан Хөхнуур-Төвөдийн өндөрлөгт дасан зохицож амьдарсаар ирсэн. Буддын шашныг амьдралын гол хэв маяг болгон шүтдэг шашинсаг улс. Шашиндаа өөриймсөж салбарлуулан хөгжүүлсэн байдаг. Монголчуудтай шашин шүтлэгээр хамгаас дотносно. Төвөдүүд олон аялгуутай Төвөд хэлээр ярилцдаг. Төвөд хэл Хятад-Төвөд язгуурын Төвөд-Бирм хэлний бүлэгт харьяалагддаг. Төвөд хэлэнд зориулсан хоёр янз цагаан толгой бий. Төвөдийн шашны нөлөө монголчуудад ихээхэн нөлөөлсөн байдаг ч монгол соёлын нөлөө төвд соёлд бас бий.
Хятад доторх Төвөдүүдийн 44.8% нь Төвөдийн өөртөө засах орон, 23.4% нь Сычуань мужид, 20.1% нь Хөхнуур мужид оршин суудаг. Хятад дахь өөртөө засах оронтой таван угсаатны нэг, Хятад дахь мужийн түвшинд Хятад хүнээс харьцангуй олноор байх ганц угсаатан (Төвөдийн ӨЗО-д 92% нь Төвөд, 6% нь Хятад), 1911-1951 оны хооронд тусгаар тогтнож байсан зэрэг орчин үеийн нөхцөл болон Хятадаас ялгаатай хэл, бичиг, шашнаа нийтээрээ мэддэг, Хятадын төрөөс Хятад үндэстнээс цөөн 55 угсаатныг ялгаваралгүй үндэстэн гэж өргөмжилдөг зэргийг харгалзвал Төвөд үндэстэн гэж нэрлэж болно.
618 онд Соронзон Гомбо хааны удирдлага дор нэгтгэгдэж, Эндээс өнөөгийн төвөд он тоолол эхэлдэг. Гэвч түүнээс хэдэн 100 жил өнгөрч байж түүхт Соронзон Гомбо хаан гарч ирэн Төвөдийн хээр талыг анх удаагаа нэгтгэн төвхнүүлснээр анхны тулгар төрийн эцэг бол болон мөнхөрчээ. Тэр цагт Төвөд нь үлэмж хүчирхэг, Хятад болон Непалын хаад охиноо бэр болгон өгч тал засдаг хүртэл байж. Хааны үхлээс хойш ч Төвөд нь 300 жилийн турш оршин тогтнож, Тайзун хааны үед Тангийн нийслэл Чанъяань хотыг ч буулгаж явсан түүхтэй. 841 он хүртэл хүчирхэгээр оршин тогтнож байсан ч Монгол, Нанхиад, Манж орнуудын удирдлага дор орж явсан түүхтэй.
Дэлхийг нөмөрсөн Монголын эзэнт гүрний эрчит хуй Төвөдийн хээр талаар ч бас дэгдэв. Тэгтэл Төвөд нь шашны ариун газар хэмээгдэж, Монгол Төвөдийн холбоо нь “эзлэгч эзлэгдэгч” гэхээсээ “сүм сүсэгтний” холбоо болон тогтов. Хубилай хаан Төвөдийн буддын шашинд дагаар орж, Төвөдийг багшаа хэмээн залан урив. Ийнхүү төв азид бүрэлдэн тогтсон этгээд холбоо хожмын Хятадыг захирах Манж гүрний эринд ч өвлөгдөн үлдэв. Бурхны орон болсон Манж өөрийн сүм болох Төвөдөө хамгаалахаар хэдэн ч удаа цэрэг хөдөлгөсөн түүхтэй.
1951 онд БНХАУ засгийн газар Төвөдийг өөрийн салшгүй нэгэн хэсэг хэмээн цэргийн хүчээр өөртөө нэгтгэсэн байна.
Төвөд оронд Бурханы шашин хааны ивээлийн дор, Энэтхэгээс уригдан ирсэн анхны багш нарын ач нөлөөгөөр үүссэн болно. Цаг улирах тутам төвөдийн бурханы шашин Төвөдөөс гадна Гималайн бүх район, Монгол ба Хятадад үлэмж байр суурийг эзлэх болов.
Bayangol, Ulaanbaatar

Bayangol (Mongolian: Баянгол; lit. 'Rich River') is one of nine districts of Ulaanbaatar. It is divided into 23 subdistricts. It was previously called October District (Октябрийн райо) before 1992.
Bayangol has a population of 192,600.
It is the headquarters of the Mongolian National Bandy Federation.
UBS Television

Ulaanbaatar Broadcasting System (Mongolian: Улаанбаатар телевиз), or UBS, is a television broadcaster in Mongolia. It operates three channels: UBS is the main channel, accompanied by UBS Global and UBS Music Channel.
It is owned by Balkhjav Lkhagvadorj and Bayar J.
UBS Television, formerly Ulzii Television, was founded by Ulaanbaatar City Administration and first aired on 15 September 1992.
In 2002, the City Council became the owner.
In 2007, it was privatized, after a three-year agreement to operate under a contract with a private company.
Mobicom Corporation

Mobicom Corporation (Mongolian: Мобиком Корпораци) is the largest mobile phone operator in Mongolia.
It was established as a joint Mongolian-Japanese venture on 18 March 1996, to be the first Mongolian cell phone service. It was founded by Newcom Group, Sumitomo, and KDDI. Mongolia's Newcom. In 2016 March, Mobicom was consolidated in KDDI Corporation Group and KDDI took majority share.
As of June, 2015, Mobicom holds over 33 percent of the mobile service market, with network coverage of 95 percent across the country, the widest range of coverage in Mongolia. It delivers its services through 64 branch units, 2,200 dealers and over 10,000 mobile sales points.
Aside from cellular communications, Mobicom also has services including international communications, Internet and satellite communications and wireless local loop or WLL. Its prepaid services are exclusively sold through Newtel LLC.
Mobicom introduced 3.5G networking in 2009, and provides HSPA.
Mobicom network support phones with UMTS 2100, HSDPA 2100, HSUPA 2100 or HSPA 2100 bands.
Ø

Ø (or minuscule: ø) is a letter used in the Danish, Norwegian, Faroese, and Southern Sámi languages. It is mostly used to represent the mid front rounded vowels, such as [ø] and [œ] , except for Southern Sámi where it is used as an [oe] diphthong.
The name of this letter is the same as the sound it represents (see usage). Among English-speaking typographers the symbol may be called a "slashed O" or "o with stroke". Although these names suggest it is a ligature or a diacritical variant of the letter ⟨o⟩, it is considered a separate letter in Danish and Norwegian, and it is alphabetized after ⟨z⟩ — thus ⟨x⟩, ⟨y⟩, ⟨z⟩, ⟨æ⟩, ⟨ø⟩, and ⟨å⟩.
In other languages that do not have the letter as part of the regular alphabet, or in limited character sets such as ASCII, ⟨ø⟩ may correctly be replaced with the digraph ⟨oe⟩, although in practice it is often replaced with just ⟨o⟩, e.g. in email addresses. It is equivalent to ⟨ö⟩ used in Swedish (and a number of other languages), and may also be replaced with ⟨ö⟩, as was often the case with older typewriters in Denmark and Norway, and in national extensions of International Morse Code.
⟨ø⟩ (minuscule) is also used in the International Phonetic Alphabet to represent a close-mid front rounded vowel.
The letter arose as a version of the ligature ⟨oe⟩. In Danish manuscripts from the 12th and 13th century, the letter used to represent an /ø/ sound is most frequently written as an ⟨o⟩ with a line through, but also ⟨oe⟩. The line could both be horizontal or vertical.
Some 7-bit ASCII variants defined by ISO/IEC 646 use 0x5C for Ø and 0x7C for ø, replacing the backslash and vertical bar. The most common locations in EBCDIC code pages is 0x80 and 0x70. Most code pages used by MS-DOS such as CP437 did not contain this character; in Scandinavian codepages, Ø replaces the yen sign (¥) at 165, and ø replaces the ¢ sign at 162. The 8-bit ISO-8859-1 and similar sets used 0xD0 and 0xF0; these locations were then inherited by CP1252 on Windows, and by Unicode.
Not to be confused with the mathematical signs:
Faro de Punta del Este

El Faro de Punta del Este está ubicado sobre la costa del Océano Atlántico, en Punta del Este, Maldonado, Uruguay. Fue construido en 1860. Es una torre cilíndrica de mampostería, cúpula a franjas radiales blancas y rojas e edificaciones blancas de 25 metros de altura al pie. Para su construcción se utilizaron materiales provenientes de Europa.
Tiene una altura de 25 metros, con un alcance luminoso de 8,8 millas náuticas.​
El 14 de marzo de 2000, y con el código 2000-04-S, el Correo Uruguayo imprimió unos sellos valor 5 pesos uruguayos en su homenaje.​ No esta permitido al acceso al público.
Faro Punta Ángeles

El Faro Punta Ángeles es un faro ubicado en la ciudad de Valparaíso, Chile, específicamente en Playa Ancha, en las cercanías de la playa Las Torpederas. Tiene 18 m de altura y se encuentra a 60 m sobre el nivel del mar. Cuenta con una Sala Museo denominada George Slight, en honor al ingeniero escocés que levantó el Faro Evangelistas, ubicado al sur del país. Es el primer faro de la red de Faros de Chile.
Bajo la presidencia de José Joaquín Prieto, se dictó el decreto supremo 109 del 9 de noviembre de 1837 que autorizó la construcción de un faro en las inmediaciones del puerto. El 18 de septiembre de 1838, se inauguró el Faro Valparaíso por orden del Cabildo de dicho puerto.
En 1838 se trasladó al sector Punta Ángeles, donde actualmente se encuentra la Escuela Naval Arturo Prat, tomando el nombre de ese sector.
En el año 1898 se adquirieron en Londres 50 pares de palomas mensajeras, las que llegaron a Valparaíso a bordo del transporte Angamos. El primer palomar se instaló en el faro Punta Ángeles, el segundo en Cabo Dungenes, estableciéndose luego otros en Juan Fernández, Coquimbo, Iquique, Faro Tumbes en Talcahuano, Corral, Ancud, Quellón, Puerto Zenteno. Este servicio llegó a tener 280 palomas y se mantuvo en operación hasta 1904.
Se dañó fuertemente debido al terremoto de 1906 y cinco años más tarde se inició su reconstrucción. En 1967, fue trasladado al Fuerte Rancagua, donde se encuentra actualmente.​
En la actualidad el faro se mantiene en actividad con un alcance de 32 millas.
Comparte las instalaciones de la Dirección de Seguridad y Operaciones Marítimas con la Sala Museo George Slight y Servicio de Señalización Marítima, dependientes de la Dirección General del Territorio Marítimo y de Marina Mercante de la Armada de Chile.
Además de ser el primer faro de la red de faros de Chile, con sus 9 600 000 candelas es el de mayor potencia de América del Sur.
Este faro es parte del circuito histórico de la Sala Museo George Slight. Durante los días hábiles, las visitas son guiadas por especialistas en Faros. Horario de atención de lunes a viernes entre las 14:15 a 16:30 horas.
Faro de Punta La Entallada

El faro de La Entallada (o de Punta Lantailla) es un faro situado en la isla de Fuerteventura (Islas Canarias, España) que se encarga de balizar para la navegación marítima las costas del este de la isla, en la franja de litoral que abarca desde la zona cubierta por el faro del Puerto del Rosario, al norte, y el faro de Morro Jable, ubicado al sur. El faro está justamente emplazado en el extremo del archipiélago más próximo al Cabo Juby, situado en las costas vecinas de África, señalizando el canal que se forma entre ambas costas, de gran tráfico marítimo.
Está constituido por una torre cuadrangular de 11 metros de altura, sobre edificio de una planta.
El faro fue levantado entre los años cuarenta y principio de los cincuenta del siglo XX, entrando en servicio en la noche del 3 de diciembre de 1954. Fue uno de los últimos grandes faros que se edificaron en Canarias destinado a ser habitado.
Fortaleza de San Nicolás

La fortaleza de San Nicolás (en croata: Tvrđava Sv. Nikole) es una fortaleza situada en la ciudad de Šibenik, una de las ciudades croatas más antiguas de las costas orientales del Adriático, en el centro de Dalmacia, Croacia. Se encuentra incluida en la lista de patrimonio de la UNESCO como parte de obras venecianas de defensa de los siglos XV al XVII.​
En la ciudad de Šibenik hay cuatro fortalezas:
Solamente la fortaleza de San Nicolás está en el mar, a la entrada del puerto de Šibenik, las otras tres están en tierra firme.
La fortaleza de San Nicolás fue construida en el lateral izquierdo de la entrada del canal de San Antonio, en la isla Ljuljevac. Que está a la entrada del canal de Šibenik a través del faro de la playa de Jadrija. El nombre de la fortaleza de San Nicolás deriva del antiguo monasterio benedictino de San Nicolás, que estaba en la isla, el cual fue demolido para construir la fortaleza. Diseñada y construida por el famoso arquitecto veneciano y constructor Hyeronimus di San Michaela. En el siglo XVI para evitar que los barcos de la armada otomana llegaran al puerto. Armada con 32 cañones. Sin embargo, el aspecto y tamaño imponente de la fortaleza eran una amenaza más grande para el enemigo que los mismos cañones.
La fortaleza es uno de los ejemplos más valiosos y mejor conservados de la arquitectura de defensa en Dalmacia. Está hecha de ladrillo porque este material era considerado el más resistente frente a las balas de cañón, mientras que los cimientos son de piedra. Aunque las capacidades de defensa de la fortaleza nunca han sido probadas en operaciones militares, la estructura tuvo éxito en la protección de la ciudad de los ataques enemigos del mar. Durante los siglos de uso, la estructura sirvió a varios ejércitos y ha sufrido una serie de renovaciones, algunas de ellas necesarias debido al desarrollo de las armas. Fue completamente abandonada por los militares en 1979 y ha estado en renovación desde entonces.
En el Mediterráneo hay dos fortalezas similares: una en la isla de Malta y otra en Venecia.
Toma de la Fortaleza del Cerro

La Toma de la Fortaleza del Cerro fue un hecho acaecido el 28 de noviembre de 1870, —en las afueras de la ciudad de Montevideo— que jugó un papel fundamental en el transcurso de la Revolución de las Lanzas, que se estaba desarrollando en Uruguay. Esto se debió a que tuvo una gran repercusión propagandística, y aceleró los procesos de paz entre los beligerantes.
En el marco de la Revolución de las lanzas en 1870, luego de que los 1.200 hombres, que tenía Anacleto Medina, se sumaron al ejército rebelde de Timoteo Aparicio, se produciría el 12 de septiembre de 1870, la Batalla de Paso Severino, siendo vencedores los revolucionarios. Luego de esa victoria, los revolucionarios, asestaron otro golpe mortal a los gubernistas colorados, derrotando al General Francisco Caraballo, en la Batalla de Corralito, después de vencer en esas dos cruciales batallas, los revolucionarios se dirigieron hacia la capital del país, y sede del gobierno colorado, Montevideo, implementando un sitio en la ciudad.
En los cincuenta días que duró el sitio a la ciudad, aparte de las guerrillas diarias entre las avanzadas de uno y otro bando, ocurrió el hecho más extraordinario – desde el punto de vista propagandístico - de aquella campaña: la toma del Cerro de Montevideo. A fines de este año, los blancos sublevados eran 10 000 y estaban sobre Montevideo. En la noche del 28 de noviembre, las fuerzas de asalto comandadas por los coroneles Salvañach, Layera y Mendoza, y los comandantes Vélez y Carrera, jefe del Batallón de Voluntarios Catalanes cuyas fuerzas no pasaban de unos 200 hombres de caballería y 100 infantes, se aproximaron sigilosos por las laderas del cerro, esperando la madrugada para saltar la fortaleza. Armada de escaleras y demás útiles de asalto, se ocultaron en las proximidades de esta y se pusieron en orden de ataque, haciendo desmontar las caballerías. Esperaron ocultos en las sombras de la noche, hasta esa hora incierta del amanecer donde todas las sombras se confunden. En ese momento se dio la orden de avanzar, buscando las mejores posiciones para llegar agazapados con las escaleras a varios puntos y a una misma vez. En la Guarnición de la Fortaleza se encontraba su comandante, José Mendoza, y cien soldados de tropa. Llegado el ataque, los rebeldes ingresaron simultáneamente por varios puntos y sorprendieron a la guardia y al resto de la guarnición, que al verse totalmente rodeada, se rindió a discreción casi sin la menor resistencia.
Mendoza, el comandante vencido, en carta a José P. Ramírez, le reprochaba:
El efecto – sobre todo moral – de aquel asalto se hizo sentir en todo Montevideo. La prensa del 29 de noviembre así lo demuestra “El suceso del Cerro es el hecho más vergonzoso que se conoce en nuestros anales militares”. La villa fue evacuada el 16 de diciembre de 1870 cuando llegó la noticia que el general José Gregorio Suárez, a marchas forzadas, se aproximaba a la capital con un numeroso ejército de las tres armas.
Relaciones Grecia-Uruguay

Las relaciones Grecia-Uruguay son las relaciones exteriores entre la República Helénica y la República Oriental del Uruguay. Ambas naciones son miembros de las Naciones Unidas.
Uruguay fue uno de los primeros países en reconocer el estado griego recién establecido después de la Guerra de independencia de Grecia del Imperio otomano en 1821.​ En 1872, Grecia y Uruguay establecieron consulados honorarios en los respectivos países.​ En 1916, la La Colectividad Helénica de Montevideo se estableció en Montevideo como un centro cultural para la comunidad griega en Uruguay.​
En la década de 1920, llegó al país la primera gran ola de inmigrantes griegos.​ Las relaciones diplomáticas entre Grecia y Uruguay se establecieron oficialmente en 1928.​ En las décadas de 1950 y 1960, después de la Guerra civil griega, Uruguay recibió una segunda ola de inmigrantes griegos al país.​ En marzo de 1978, se estableció en Montevideo la Fundación Maria Tsakos para enseñar la cultura y la lengua helénica antigua y moderna.​
En abril de 2024, la presidente Katerína Sakellaropoúlou realizó una visita oficial a Uruguay.​ Mantuvo reuniones con el presidente Luis Lacalle Pou, con quién firmó un memorándum de entendimiento sobre fortalecimiento de la cooperación bilateral en asuntos marítimos, y con la vicepresidenta Beatriz Argimón en su visita al Palacio Legislativo.​
Ambas naciones han firmado algunos acuerdos bilaterales:
Las principales exportaciones de Grecia a Uruguay incluyen: galletas Papadopoulos, aceite de oliva y tabaco.​ Las principales exportaciones de Uruguay a Grecia incluyen: soja, cítricos (principalmente limones) y pescado.​ La naviera griega, Tsakos Energy Navigation, es un importante inversionista en Uruguay con más de US$250 millones invertidos en el país.​
Río de los Sauces (localidad)

Río de los Sauces es una localidad situada en el departamento Calamuchita, provincia de Córdoba, Argentina.
Se encuentra situada en el extremo sur departamental, a aprox. 200 km de la Ciudad de Córdoba.
Es una localidad netamente turística, debido a sus balnearios, su paisaje serrano, sus cámpines, y sus pictografías indígenas.
Otros atractivos turísticos son la Iglesia Señor de la Buena Muerte (cuya construcción se remonta a 1782), o el lugar llamado las Dos Cruces, que recuerda el paso de Ángel Vicente Chacho Peñaloza .
Cuenta con 1326 habitantes (Indec, 2010), lo que representa un incremento del 12,7% frente a los 888 habitantes (Indec, 2001) del censo anterior.​
La sismicidad de la región de Córdoba es frecuente y de intensidad baja, y un silencio sísmico de terremotos medios a graves cada 30 años en áreas aleatorias.​ Sus últimas expresiones se produjeron:
Indicaciones para llegar a Río de los Sauces (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última).
Ramón J. Cárcano (localidad)

Ramón J. Cárcano es una localidad argentina ubicada en el Departamento Unión de la Provincia de Córdoba.
Se encuentra 1 km al sur de la Ruta Nacional 9, 17 km al este de la ciudad de Villa María, 14 km al oeste de Ballesteros y 2 km al norte del río Tercero. Se desarrolló sobre una estación de ferrocarril hoy destruida y ocupada por pobladores.​
Cuenta con 57 habitantes (Indec, 2010), lo que representa un descenso del 6,5% frente a los 61 habitantes (Indec, 2001) del censo anterior.
El nombre es un homenaje al político Ramón José Cárcano, quien fuera poseedor de una estancia en la zona. Su templo católico es de grandes dimensiones, desproporcionado para la escasa población actual de la localidad, y se llega a ella por una calle rodeada por alamedas. En ella descansan los restos de Ramón Cárcano y parte de su familia. La estancia se dedica a la producción agropecuaria y es el sostén del pueblo. No obstante, los Cárcano se rehusaban a vender lotes para la construcción de casas, por lo que la mayoría de las personas que trabajaban en el lugar edificaron sus viviendas en la cercana Villa María, esta localidad ejerce una fuerte influencia, siendo el lugar adonde acuden sus pobladores para la adquisición de bienes y servicios.​
Bay of Montevideo

The Bay of Montevideo (Spanish: Bahía de Montevideo) is the bay around the city of Montevideo, Uruguay in the Río de la Plata. It was previously named by Pedro de Mendoza as "Bahía de la Candelaria".
The bay has a round shape – approximately 4 kilometres (2+1⁄2 mi) in diameter at low tide – and a very secure port suited for boats with a deep draft. On its west side, is the Cerro de Montevideo crowned by the fortress of the same name with a lighthouse which dominates the landscape.
The Port of Montevideo annually receives many passengers and cargo. It is one of the major ports of South America and plays a very important role in the economy of Uruguay. The port's proximity has contributed to the installation of various industries in the area surrounding the bay, particularly import/export businesses, and business related to port activity and naval activity. Because of the density of industrial development in the area surrounding the port, the residential popularity is relatively low. The main environmental problems are subaquatic sedimentation and air and water contamination.
The port has been growing rapidly and consistently at an average annual rate of 14 percent due to an increase in foreign trade. The city has received a US$20 million loan from the Inter-American Development Bank to modernize the port, increase its size and efficiency, and enable lower maritime and river transportation costs.
34°53′59″S 56°14′3″W﻿ / ﻿34.89972°S 56.23417°W﻿ / -34.89972; -56.23417
List of Antarctic exploration ships from the Heroic Age, 1897–1922

This list includes all the main Antarctic exploration ships that were employed in the seventeen expeditions that took place in the era between 1897 and 1922, known as the Heroic Age of Antarctic Exploration. A subsidiary list gives details of support and relief vessels that played significant roles in the expeditions they were commissioned to support.
The tables do not include the regular whaling voyages that took place during this period, or expeditions such as that of Carl Chun in 1898–1899 in the German vessel Valdiva, which did not penetrate the Antarctic Circle. The abortive Cope Expedition of 1920–1922, which collapsed through lack of funding without finding an expedition ship, is likewise excluded, though two men were landed from a Norwegian whaler and spent a year on the Antarctic Peninsula.
Of the ships listed, three survived into the 21st century and are serving as museums: Discovery in Dundee, Fram in Oslo, and Uruguay in Buenos Aires. Two ships – Antarctic and Endurance – were lost in the course of their expeditions; two more – Gauss and Yelcho – were scrapped when their useful lives were over. The fate of the Japanese Kainan Maru is unknown. The others, twelve ships in all, continued their maritime duties and were wrecked or sunk in the years between 1907 and 1962.