davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
List of emoticons

This is a list of emoticons or textual portrayals of a writer's moods or facial expressions in the form of icons. Originally, these icons consisted of ASCII art, and later, Shift JIS art and Unicode art. In recent times, graphical icons, both static and animated, have joined the traditional text-based emoticons; these are commonly known as emoji.
Emoticons can generally be divided into three groups: Western (mainly from United States and Europe) or horizontal (though not all are in that orientation); Eastern or vertical (mainly from East Asia); and 2channel style (originally used on 2channel and other Japanese message boards). The most common explanation for these different styles is that in the East, the eyes play the primary role in facial expressions, while in the West, the whole face tends to be used.
Western style emoticons are mostly written from left to right as though the head is rotated counter-clockwise 90 degrees. One will most commonly see the eyes on the left, followed by the nose (often omitted) and then the mouth. Typically, a colon is used for the eyes of a face, unless winking, in which case a semicolon is used. However, an equals sign, a number 8, a capital letter B or a capital letter X are also used to indicate normal eyes, widened eyes, those with glasses or those with crinkled eyes, respectively. Symbols for the mouth vary, e.g. ")" for a smiley face or "(" for a sad face. One can also add a "}" after the mouth character to indicate a beard.
Eastern emoticons generally are not rotated sideways, and may include non-Latin characters to allow for additional complexity. These emoticons first arose in Japan, where they are referred to as kaomoji (literally "face characters"). The base form consists of a sequence of an opening round parenthesis, a character for the left eye, a character for the mouth or nose, a character for the right eye and a closing round parenthesis. The parentheses are often omitted for well-known kaomoji. The mouth/nose part may also be omitted if the eyes are much more important.
Most East Asian characters are usually inscribed in an invisible square with a fixed width. Although there is also a history of half-width characters, many Japanese, Korean and Chinese fonts include full-width forms for the letters of the basic roman alphabet and also include digits and punctuation as found in US ASCII. These fixed-width forms are also available in Unicode. Mostly depending on the input mode available, kaomoji may use these Eastern forms of Western characters, but hardly ever rely on any particular width to be discernible.
A number of Eastern emoticons were originally developed on the Japanese discussion site 2channel. Some of these are wider (made up of more characters) than usual kaomoji, or extend over multiple lines of text. Many use characters from other character sets besides Japanese and Latin.
Many emoticons are included as characters in the Unicode standard, in the Miscellaneous Symbols block, the Emoticons block, and the Supplemental Symbols and Pictographs block.
Bicycle transportation planning and engineering

Bicycle transportation planning and engineering are the disciplines related to transportation engineering and transportation planning concerning bicycles as a mode of transport and the concomitant study, design and implementation of cycling infrastructure. It includes the study and design of dedicated transport facilities for cyclists (e.g. cyclist-only paths) as well as mixed-mode environments (i.e. where cyclists share roads and paths with vehicular and foot traffic) and how both of these examples can be made to work safely. In jurisdictions such as the United States it is often practiced in conjunction with planning for pedestrians as a part of active transportation planning.
Most national cycling route networks have long-distance named routes, rather like highways. However, the international numbered-node cycle network has a modular design that enables arbitrary routes using simple signage. Both aim to minimize map use with plentiful signs.
Cycle networks of routes can be developed in co-ordination with cycle maps. Co-ordination can be local or national (the numbered-node cycle network has national co-ordination in some countries, and local co-ordination in others).
Some examples of the types of bikeways under the purview of bicycle transportation engineers include partially segregated infrastructure in-road such as bike lanes, buffered bike lanes; physically segregated in-road such as cycle tracks; bike paths with their own right-of-way; and shared facilities such as bicycle boulevards, shared lane markings, advisory bike lane, road shoulders, wide outside lanes, shared street schemes, and any roadways with legal access for cycling.
NACTO guidelines state "desired width for a cycle track should be 5 feet (1.5 m). In areas with high bicyclist volumes or uphill sections, the desired width should be 7 feet (2.1 m)". CROW standard width for one way cycle paths in the Netherlands is a minimum of 2.5 m (8′). For bidirectional use the minimum is 3.5 m (11′).
Options for barriers are soft-hit posts, raised curb or traffic barriers.
Bicycle transportation engineers also are involved in improving intersections/junctions and traffic lights. Advanced stop lines are one example of road markings on mixed mode shared space as cycling infrastructure.
Road diets, curb extension, improving the road surface; building bicycle parking such as bicycle locks, bicycle stands, lockers.
in California new bikeway design standards were last adopted in 1976. Those designs were adapted by the Association of American State Highway and Transportation Officials (AASHTO) to become the AASHTO Guide for Bicycle Facilities, which is followed in the USA.
Obeliscul Carolina din Cluj-Napoca

Obeliscul Carolina din Cluj-Napoca, cunoscut și ca Stâlpul Carolina sau Ștatua Carolina (în maghiară Karolina-oszlop), a fost ridicat în 1831 sub forma unei coloane monumentale. Se găsește în Piața Muzeului.
În 1817 împărăteasa austriacă Carolina Augusta împreună cu soțul ei, împăratul Francisc I, au efectuat o vizită la Cluj, cu scopul de a întări loialitatea supușilor din această parte a imperiului. Vizita la Cluj a fost în continuarea vizitelor efectuate de perechea imperială la Bistrița, respectiv Dej. Ca urmare a acestei vizite, clujenii au inițiat un proiect de construire a unui monument dedicat acestei vizite. Proiectul s-a oprit din lipsa fondurilor, el fiind realizat în cele din urmă de donația de 16.000 de forinți a procurorului Clujului, Imre Topler, care spera ca în urma realizării obeliscului să îi fie acordat gradul nobiliar pe care îl solicitase.
Inițial Obeliscul Carolina a fost amplasat în actuala Piața Unirii (fosta Piața Mare). În anul 1898 ea a fost mutată în actuala Piața Muzeului (fosta Piața Mică sau Piața Carolina Augusta) cu ocazia reamenajării centrului, pentru a face loc statuii lui Matia Corvin.
Acesta este primul monument laic al Clujului, celelalte construite până atunci în oraș având semnificație religioasă.
În imediata vecinătate a obeliscului se află Palatul Mikes din Cluj.
Obeliscul are o înălțime de 10 m, iar pe 3 laturi ale sale sunt basoreliefuri cu aspecte din vizita imperială. Basoreliefurile reprezintă stema Clujului, o inscripție latină (evocă această vizită), intrarea alaiului imperial în Cluj prin Poarta de Mijloc a cetății și vizita la Spitalul Orășenesc (Piața Muzeului nr.6). Obeliscul propriu-zis, îngerul purtând efigiile într-o cunună de lauri și cei 4 vulturi de piatră care țin în plisc lauri sunt opera a doi clujeni - sculptorul Anton Csürös și profesorul de desen Samuel Nagy, iar reliefurile înfățișând momente din vizita împăratului au fost realizate de sculptorul vienez Josef Klieber (1773-1850).
Descrierea reprezentărilor plastice de pe cele patru laturi:
Pe fiecare dintre cele patru colțuri de deasupra bazei obeliscului, se alfă câte o statuie reprezentând un vultur care ține în cioc câte o cunună de lauri din fier forjat. Vulturii au fost sculptați din calcar.
Obeliscul Gheorghe Caranda din București

Obeliscul Gheorghe Caranda a fost inaugurat în anul 1935.
Monumentul este înscris sub numele Obelisc George Caranda în Lista monumentelor istorice 2010 - Municipiul București - la nr. crt. 2328, cod LMI B-III-m-B-20012.
Obeliscul este realizat din granit și păstrează pentru eternitate memoria aviatorului român. Pe partea frontală a soclului este dăltuită următoarea inscripție:
Gheorghe Caranda (1894-1912) este primul aviator român mort într-un accident de aviație. Accidentul a avut loc pe un avion Farman (asamblat din piese aduse din Franța) la data de 20 aprilie 1912, pe câmpul de pilotaj de la Cotroceni.
Monumentul se află pe Bulevardul Iuliu Maniu nr. 1-3, sector 6, în imediata apropiere a Statuii geniului „Leul”.
Obelisc

Un obelisc (/obelisk/; pluraluri: obeliscuri; de la termenul grecesc antic: ὀβελίσκος obeliskos; diminutiv al lui ὀβελός obelos, „stâlp acuțit”) este un monument înalt, cu patru fețe și îngust, care se termină cu o piramidă în vârf. Inițial erau numite „tekhenu” de constructorii lor, egiptenii antici. Grecii care le-au văzut au folosit termenul grecesc „obeliskos” ca să le descrie, iar cuvântul a trecut în latină, apoi în franceză, și, în final, în română. Obeliscurile antice sunt monolitice; adică constau într-o singură bucată de piatră. Majoritatea obeliscurilor moderne sunt realizate din mai multe bucăți de piatră.
Obeliscurile au jucat un rol vital în religia egiptenilor antici și erau proeminente în arhitectura egipteană antică, fiind așezați în perechi la intrarea templelor. Cuvântul „obelisc”, folosit în română, este de origine greacă și nu egipteană, pentru că Herodot, călătorul grec, a fost unul dintre primii scriitori clasici care le-a descris. Se știe că mai multe obeliscuri egiptene antice au supraviețuit, plus „Obeliscul neterminat” găsit parțial tăiat din cariera sa din Assuan. Obeliscurile astea sunt acum împrăștiate în toată lume și mai puțin de jumătate dintre ele rămân în Egipt.
Cel mai timpuriu obelisc de templu încă în poziție inițială este cel de 20.7 m și 120 de tone, de granit roșu al lui Senusret I din a XII-lea Dinastie, la Al-Matariyyah în Heliopolisul modern.
Obeliscurile îl simbolizau zeul soarelui Ra, iar în timpul reformării religioase a lui Akhenaton s-a spus că erau raze pietrificate ale lui Aton, o divinitate care personifica discul solar.
Egiptologul de la Universitatea din New York, Patricia Blackwell Gary, și redactorul principal al Astronomy Magazine, Richard Talcott, consideră că formele piramidelor egiptene antice și cele ale obeliscurilor provin din fenomene naturale asociate cu soarele (zeul soarelui Ra fiind cea mai mare zeitate a egiptenilor). Piramida și semnificația obeliscului au fost trecute cu vederea anterior, în special fenomenele astronomice legate de răsărit și apus, ca lumina zodiacală.
Obeliscuri originale egiptene se găsesc dispersate în mai multe țări ale lumii:
Obeliscul amplasat pe locul Teatrului evreiesc Pomul Verde din Iași

Obeliscul amplasat pe locul Teatrului evreiesc Pomul Verde din Iași este un monument dedicat memoriei primului teatru profesionist din lume în limba idiș, întemeiat de către actorul și dramaturgul Avraham Goldfaden (1840-1908) în anul 1876. Obeliscul este amplasat pe locul unde s-a aflat grădina de vară "Pomul Verde", actualmente în Parcul din fața Teatrului Național din Iași.
În data de 19 august 1876, regizorul, dramaturgul și traducătorul evreu Avram Goldfaden deschidea în apropierea actualului Teatru Național din Iași celebra scenă "Pomul Verde", primul teatru profesionist din lume în limba idiș. Stilul imprimat de cei care i-au trecut pragul și-a pus amprenta în mod evident pe evoluția ulterioară a teatrelor de pe Broadway, mare parte girate chiar de către Goldfaden.
Închis în timpul celui de-al doilea război mondial, "Pomul Verde" a fost transformat în anul 1949 în Teatrul Evreiesc din Iași, care în anul 1956 a luat numele lui Avram Goldfaden. Odată cu scăderea numărului de spectatori, pe măsură ce evreii din Iași emigrau în Israel, Teatrul Evreiesc s-a desființat în anul 1963, iar clădirea sa a fost demolată. La 27 decembrie 1976, s-a dezvelit bustul lui Avram Goldfaden, amplasat în fața Pomului Verde și în dreapta Teatrului Național din Iași.
La data de 15 octombrie 2002, la ora 17, în prima zi a Festivalului Internațional de Teatru "Avram Goldfaden", organizat de Teatrul Național și dedicat memoriei celui care a întemeiat la Iași primul teatru evreiesc din lume, a fost dezvelit un obelisc amplasat chiar pe locul unde a funcționat, din august 1876, celebra grădină "Pomul Verde", primul teatru evreiesc din lume.
Obeliscul a fost realizat prin grija Consiliului Județean Iași, fiind amplasat exact peste drum de Teatrul Național și de bustul lui Avram Goldfaden. La acest eveniment au participat ministrul Culturii și Cultelor, acad. prof. dr. Răzvan Theodorescu, ambasadorul Israelului în România, Sandu Mazor, regizorul american Moshe Yassur, directorul Teatrului Evreiesc de Stat din București, Harry Eliad etc.
Cu prilejul dezvelirii obeliscului, acad. prof. dr. Răzvan Theodorescu s-a referit în alocuțiunea sa la "personalitatea marcantă a acestui cetațean al lumii, Avram Goldfaden, care a dat, împreună cu artiștii de la «Pomul verde», atât de mult culturii române. Gestul de a dezveli acest obelisc și de a organiza un festival special care să-l omagieze este unul de restituire istorică".
Pe obelisc este amplasată o placă de marmură pe care se află următoarea inscripție: "Aici a ființat primul teatru evreiesc din lume (Pomul Verde) întemeiat în 1876 de Avram Goldfaden." Consiliul Județean Iași, octombrie 2002.
Monumentul Eroilor Aviatori din Turda

Monumentul Eroilor Aviatori (denumit și Obeliscul cu vultur, sabie si cruce sau Monumentul Aviatorilor) din Turda este amplasat în fața Catedralei Ortodoxe (Piața 1 Decembrie 1918) fiind închinat aviatorilor români din “Flotila 2 Vȃnătoare” Turda căzuți în 1942 în timpul bătăliilor aeriene împotriva armatei sovietice care s-au dat pe Frontul de Est din URSS în cel de al doilea război mondial.
A fost ridicat în anul 1942, în memoria a 15 aviatori români, căzuți în luptele aeriene purtate, în acea perioadă, împotriva aviației sovietice.
Soclul conic de piatră a fost realizat în 1942 de sculptorul Eduard Costin (1916 - 2010), pe care a fost așezat vulturul de bronz creat in 1923 de sculptorul Ion Schmidt-Faur pentru monumentul „Ostașul Romȃn“ din Tȃrgu Mureș, adus în 1940 la Turda spre a fi ferit de distrugere după cedarea Ardealului de Nord.
Sculptura vulturului a fost păstrată în siguranță la Turda între 1940-1942. Probabil prezența sculpturii la Turda a inspirat autoritățile turdene în 1942 de a ridica un monument comemorativ dedicat aviatorilor căzuți în luptele aeriene din URSS.
Monumentul poate fi considerat ca o operă comună a sculptorilor Ion Schmidt-Faur și Eduard Costin.
După 1944, când comunismul s-a instalat și la Turda, plăcii originale a monumentului i s-a schimbat semnificația, aplicându-i-se motivația fictivă că ar fi fost ridicat pentru eroii căzuți în Turda, când acest oraș a fost între septembrie-octombrie 1944 ocupat de trupele maghiare și germane. Pe placa de bronz era scris: „Slavă eroilor români căzuți in luptele pentru eliberarea orașului Turda”.
Monumentul are forma unui trunchi de piramidă alungită, de plan pătrat și este realizată din blocuri de piatră cioplită. In partea superioară se află un vultur din bronz, cu aripile intinse, purtând o cruce în cioc, iar în gheare o sabie. Vulturul este prezentat cu aripile ridicate (1,75 m), gata de a-și lua zborul. În timpul dictaturii comuniste crucea a fost luată din ciocul vulturului, apoi repusă la locul ei după căderea comunismului.
A fost recondiționat prin grija clubului Rotary Turda, cu sprijinul Primăriei Turda, în octombrie 2008, dată la care a fost montată o placă comemorativă.
Materiale media legate de Monumentul Eroilor din Turda la Wikimedia Commons
Central Park

Central Park (Parcul Central) este un parc din Manhattan, New York, deschis în anul 1859. Are 315 ha (4 km lungime și 800 m lățime) și este vizitat anual de circa 25 de milioane de persoane. Este considerat cel mai frumos parc din New York.
Central Park este un parc urban în Manhattan, New York City. Central Park este cel mai vizitat parc urban din Statele Unite, cu 40 de milioane de vizitatori în 2013 [5] și una dintre locațiile cele mai filmate din lume. Parcul a fost înființat în 1857 pe o suprafață de 778 de acri (315 ha) de terenuri deținute de oraș. În 1858, Frederick Law Olmsted și Calvert Vaux, un arhitect peisagist și, respectiv, un arhitect, au câștigat un concurs de design pentru îmbunătățirea și extinderea parcului, cu un plan denumit "Planul Greensward". Construcția a început în același an, iar prima zonă a parcului a fost deschisă publicului în iarna anului 1858. [6] Construcția a continuat în timpul războiului civil american mai departe spre nord și a fost extinsă până la dimensiunea actuală de 843 de hectare (341 ha) în 1873. Parcul Central a fost desemnat ca punct de reper istoric național de către Departamentul de Interne al SUA în 1962. Parcul, gestionat de zeci de ani de Departamentul de parcuri și recreere din New York, este în prezent gestionat de Conservarea Centrală a Parcului, în baza unui contract cu guvernul municipal Un parteneriat public-privat. Conservarea este o organizație non-profit care contribuie cu 75% din bugetul anual al Central Park de 65 milioane de dolari și este responsabilă pentru întreaga îngrijire de bază a parcului de 843 de acri.
Coasta, Bistrița-Năsăud

Coasta este un sat în comuna Șieu-Odorhei din județul Bistrița-Năsăud, Transilvania, România.
Monumentul Eroilor Români din Primul Război Mondial. Obeliscul este amplasat în centrul localității și a fost realizat în anul 1936, din inițiativa învățătorului Ioan Sângeorzan, ajutat de săteni, în memoria eroilor români din Primul Război Mondial. Monumentul, în formă de piramidă, are la bază un postament, fiind realizat din piatră și beton. În vârful obeliscului se află o cruce, acest însemn fiind regăsit și ca element decorativ, pe fațada monumentului. Împrejmuirea operei comemorative s-a făcut cu stâlpi de beton, uniți cu lanțuri. Înscrisurile de pe monument au fost distruse de autoritățile hortiste, în 1940, dar au fost refăcute în anul 1969, când obeliscul a fost restaurat. În plan frontal este înscris un text comemorativ: „Onoare eroilor morți pentru patrie și cinste celor care au luat parte la războiul pentru întregirea neamului 1914-1916-1919, din satul Coasta“. Pe fețele a doua și a patra sunt înscrise numele a 42, respectiv, a 9 eroi, urmate de o inscripție comemorativă.
Poiana Sibiului, Sibiu

Poiana Sibiului (în germană Pojana, Pojan, Flußau, Flussau, în maghiară Polyán, Pojána) este satul de reședință al comunei cu același nume din județul Sibiu, Transilvania, România. Se află în partea de vest a județului, în partea de NE a munților Cindrel, în regiunea Mărginimea Sibiului, la 50 km spre vest față de municipiul Sibiu.
Biserica reformată din Odorheiu Secuiesc

Biserica reformată este un monument istoric aflat pe teritoriul municipiului Odorheiu Secuiesc.
Biserica a fost construită la sfârșitul secolului al XVIII-lea. Pe locul bisericii de astăzi, în trecut era tot o biserică reformată, datând din 1633, construită din lemn, pe o fundație din piatră. Devenită neîncăpătoare, în 1780 s-a început înălțarea unei noi biserici, lucrările fiind terminate în anul 1781. Pe acoperiș este vizibilă inscripția KG 1781, care înseamnă anul terminării construcției și inițialele lui Kis Gergely, rectorul Colegiului Reformat, cel care a sprijinit ridicarea bisericii.
Biserica are o suprafață de 588 m², are un aspect simplu, îmbinând caracteristici ale barocului și ale clasicismului. Interiorul armonios este acoperit de arcade, fiind defalcat de două galerii laterale și o strană pentru orgă. Galeriile sunt sprijinite pe piloni, aceștia la rândul lor fiind delimitați de arcade în formă de semicerc.
Amvonul datează din 1782, iar în 1783 au fost cumpărate clopotele. În 1874 a fost montat orologiul, iar masa domnului a fost realizată în 1876. Orga a fost construită la Brașov, pentru expoziția din Budapesta din anul 1885.
În părculețul de lângă biserică se află statuia lui Balázs Orbán.
Biserica unitariană din Rimetea

Biserica unitariană din Rimetea este un lăcaș de cult aflat pe teritoriul satului Rimetea; comuna Rimetea, județul Alba.
Rimetea (până în anii '60 Trascău, în maghiară Torockó, în germană Eisenmarkt, Eisenburg, Traschen) este satul de reședință al comunei cu același nume din județul Alba, Transilvania, România. Menționat pentru prima dată în anul 1257, cu denumirea Toroczko.
Prima menționare a bisericii localității este din anul 1332 când preotul György este menționat în lista dijmelor papale. Credincioșii catolici au trecut la unitarianism în timpul Reformei, împreună cu biserica. Biserica actuală datează din secolul al XVIII-lea, reconstruită după 1796, purtând amprenta stilului arhitectului Türk Antal, după modelul bisericii unitariene din Cluj.
Lista monumentelor istorice din București, sector 3

Lista monumentelor istorice din sectorul 3 cuprinde monumentele istorice din sectorul 3 al municipiului București înscrise în Patrimoniul cultural național al României. Lista completă este menținută și actualizată periodic de către Ministerul Culturii, Cultelor și Patrimoniului Național din România, ultima versiune datând din 2015.
Puteți căuta monumente istorice din orice sector folosind formularul de mai jos:
Monumentul de la Guruslău

Monumentul de la Guruslău (județul Sălaj) este ridicat pe dealul Guruslăului, la 12 kilometri de municipiul Zalău, la 2 km de drumul european E81, în cinstea victoriei lui Mihai Viteazul din 3 august 1601, ultima victorie înainte de asasinarea sa, la 9 august 1601, pe câmpia Turzii, la 3 km sud de Turda, unde voievodul valah l-a învins pe Sigismund Báthory.
Monumentul, inaugurat la 21 octombrie 1976, este o reconstrucție, într-o formă mai impozantă, a monumentului înalt de 10 m, ridicat în 1928 pe colina din apropierea localității, și demolat în 1941 de autoritățile maghiare, care au luat Transilvania de Nord, prin Dictatul de la Viena.
Actualul monument este construit din beton armat și travertin și are înălțimea de 26 de metri.
Pe soclu sunt dăltuite în piatră scene din luptele lui Mihai Viteazul iar deasupra se înalță obeliscul, format din 3 lame paralele, reprezentand cele trei țări române, în exterior spre partea superioară fiind aplicate și stemele respective.
Edificiul, realizat în 1976 de sculptorul Victor Gaga (n. 1930 - d. 2003), se află pe lista monumentelor istorice sub codul LMI: SJ-III-m-B-05155.
Lions' Obelisk

The Lions' Obelisk, also known as the Obelisk of Lions (Romanian: Obeliscul cu lei) is a historical monument in Copou Park, Iași, Romania.
The construction was built between 1834 and 1841 and is dedicated to the Law of Organic Rules.
Considered one of the country's oldest public monuments, the 13.5 m (44 ft) tall edifice was finalized under the supervision of Gheorghe Asachi and is situated next to Eminescu's Linden Tree.
47°10′43″N 27°34′01″E﻿ / ﻿47.17851°N 27.56691°E﻿ / 47.17851; 27.56691
Obelisk of Horea, Cloșca, and Crișan

The Obelisk of Horea, Cloșca, and Crișan is a historical monument located in Alba Iulia, Alba County, Romania.
The Obelisk of Horea, Cloșca, and Crișan is located in Alba Iulia on Str. Mihai Viteazul ("Michael the Brave Street"), in front of the third gate of the Alba Carolina Citadel.
It commemorates the Revolt of 1784–1785 in the Apuseni Mountains, led by the peasants Horea (Vasile Ursu Nicola, 1731–1785), Cloșca (Ion Oarga [ro], 1747–1785) and Crișan (Marcu Giurgiu [ro], 1733–1785), in protest of the poor living and working conditions of feudal serfs in the Principality of Transylvania. The revolt was crushed by Emperor Joseph II, with Horea and Cloșca executed by Hungarian authorities on the breaking wheel in Alba Iulia (then called Gyulafehérvár), and Crișan hanging himself before the execution.
The northwest side of the monument faces the Citadel gate and features a tableau of Horea, Cloșca, and Crișan. They are flanked by onlookers and greenery that forms a shape reminiscent of the border of Greater Romania. The southeast side of the monument faces the lower town of Alba Iulia and depicts the winged goddess Victoria, holding a wreath in her right hand. At the base of the monument is a jail cell with wrought iron doors, symbolizing the repression of the revolt. The obelisk is approximately 20 metres (66 feet) tall. It is an example of Art Deco architecture and design. As of 2023, the obelisk is tilting; this could be due to the fact that its foundation is made of oak trunks, which may be rotting after almost 90 years.
The monument was designed by Iosif Fekete, an ethnic Hungarian sculptor from Hunedoara, Romania who had previously designed the Monument to the Heroes of the Air in Bucharest. The architectural elements were designed by Octavian Mihălțan.
The monument was inaugurated on 14 October 1937 in the presence of King Carol II and Mihai, Voivode of Alba Iulia (later King Michael I). with some 70,000 people in attendance.
The monument is registered on the List of Historical Monuments in Alba County under the LMI Code AB-III-m-B-00401.
Cross Obelisk, Timișoara

The Cross Obelisk (Romanian: Obeliscul cu Cruce) is an obelisk in the Trajan Square of the western Romanian city of Timișoara.
The obelisk was built in 1774, as inscribed on the monument. However, a monument had already existed on the site, shown in plans from 1760, and is believed to have been the first Romanian Orthodox church in Fabric. The erection of the Cross Obelisk located opposite the church began in 1773, under the care of the Rascian magistrate Stojša Spasojević and his wife and was financed by the Orthodox believers in the parish.
The monument was once the centerpiece of the Epiphany celebration. Each year, on 6 January and on the feast day of Saint George, the church's patron saint, the square would come alive with both priests and laypeople. Romanian and Serbian Orthodox believers would gather in processions, walking in front of the cross as they prayed. On the obelisk's large marble base, there is an inscription in Serbian, and on the side facing the church, an ammonite with a diameter of nearly half a meter is visible. The monument underwent several restorations in 1833, 1857, 1893, and 1910.
Holy Trinity Statue, Șimleu Silvaniei

The Holy Trinity Statue (Romanian: Statuia Sfintei Treimi) is an obelisk in Șimleu Silvaniei, Romania.
The obelisk was opened in 1772 as a sign of gratitude because plague avoided locality which affected the region; the Russian plague of 1770-1772 claimed tens of thousands of lives. The Holy Trinity Statue was never moved from its original place. The statue was renovated in 2010.
47°10′32.98″N 23°3′34.00″E﻿ / ﻿47.1758278°N 23.0594444°E﻿ / 47.1758278; 23.0594444
Mount Sapun

44°33′10″N 33°35′00″E﻿ / ﻿44.552879°N 33.583403°E﻿ / 44.552879; 33.583403﻿ (Sapun-gora)
Mount Sapun or Sapun Ridge (Russian: Сапун-Гора; Ukrainian: Сапун-гора; Crimean Tatar: Sapun dağı, Сапун дагъы) is a 240 m high ridge to the southeast of Sevastopol, situated on the Crimean peninsula, occupied by Russia.
It became the site of heavy fighting during the siege of Sevastopol (1941-1942), and also during its liberation in 1944.
When defending Sevastopol the Soviet troops held the Sapun Ridge and could observe German movements to the city from the south. It took Wehrmacht nearly 2 weeks of heavy fighting to take control over these positions in late June 1942. As a consequence, Soviet troops had to evacuate from Crimea.
In 2 years, on the final stage of the Crimean Offensive the assault of Sapun-gora on 7 May 1944 was successful for Red Army. On 9 May 1944, just over one month after the start of the battle, Sevastopol fell. German forces were evacuated from Sevastopol to Constanța.
Later in 1944 the first monuments to the Soviet warriors on this place were erected, in 1959 the diorama showing the assault of the German fortifications was opened.
Altınkum

Altınkum is a neighbourhood of the municipality and district of Didim, Aydın Province, Turkey. Its population is 5,516 (2022). It is a seaside resort on the Aegean Sea, 123 km from Aydın. It is near the ancient Temple of Apollo and the ruins of the Ionian city of Didyma (Didim).
Altinkum and Didim are located in Aydın Province between the city of İzmir and the resort Bodrum, about a 90-minute car ride either direction. Nearest airports: Bodrum Milas Airport and Izmir Adnan Menderes Airport however you can always access from Dalaman Airport same time.
The Greek holiday island Kos is an hour's boat ride away and Samos, Rhodes and Kuşadası are also in range. The region has developed from a string of small rural fishing villages into a tourist area. Altınkum and Didim were formerly two separate towns, but have grown together with a combined population of approximately 35,000 permanent residents, including about 5000 foreigners, mostly British with some Germans. In the 2022 census the population of Altinkum Didim is 97000.
Altinkum, or “golden sands”, is the beach and promenade area within the town of Didim. Visitors are predominantly Turkish or British but over recent years tourists from countries such as Hungary, Bulgaria and Romania have been visiting in increasing numbers, mostly families and the older generation. Set on a sandy bay, the resort is relaxed and informal. There are three beaches within easy reach, and all have been awarded the Blue Flag Award. With 55 km (34 miles) of coastline in the immediate area, there are many beaches to explore, including eleven that have been awarded a Blue Flag classification.
The Main beach in front of the resort is a long wide stretch of sand with sunbathing and water sports. Sun beds and umbrellas are available for rent. Boat trips that tour the nearby coastline depart from the main harbour, serving lunch and afternoon tea on board. Along the length of the beach are cafes, bars and restaurants.
The Second beach area is just to the east of Main beach and Third Beach is to the west. Just beyond Third beach is Didim marina, currently one of the largest in Turkey which opened in September 2009 and has space for 1200 boats. There are café bars and restaurants within the marina.
Altınkum and Didim (previously Didyma or Yenihisar) is surrounded by a number of ancient sites, most notably, the Apollo Temple, located on the outskirts of Didim. The main temple was built in the 8th century B.C., was surrounded by columns at the beginning of the 6th century B.C. and completed around 550 B.C.
Miletos and Ephesus is a short drive away, and also Meryemana - said to be the Virgin Mary's last home. Many pilgrims visit this place every year.
On the grounds of the Apollo Temple is a stone head of the gargoyle Medusa.
A road leading to a small harbour was lined with ancient statues, but they were taken to the British Museum in 1858.
Museum of Recent Art

The Museum of Recent Art (Romanian: Muzeul de Artă Recentă, or MARe) is a contemporary art museum in Bucharest, Romania. The museum's collection comprises more than 150 artworks in a five-level, 1200 square meter facility located in Primăverii district in Bucharest.
The word recent primarily refers to the temporal coverage of the collection, which encompasses Romanian art from the post-Stalinist period to the present day. However, international art is also featured through temporary exhibitions. The museum is much more open and accessible than most older-type museums in Romania and includes a library, as well as other spaces for culture and the city.
The construction of the new museum took place through the demolition of one of the interwar villas in the vicinity. This particular villa featured architectural elements influenced by Western (Moorish) design. Notably, the museum's guided tours make use of the house's historical narrative to enhance its appeal. It is mentioned that the renowned figure Ana Pauker, one of the prominent leaders of the Communist Party during the proletkultist era, once resided in this villa. Additionally, there are intriguing references to the existence of underground tunnels beneath the structure, further adding to its historical intrigue.
The architectural project, designed by Youssef Tohme Architects & Associates, is a unified monolithic structure made of dark-colored brick placed atop a fully glazed space. The resulting atrium is very spacious and open towards the street.
The museum's collection comprises over 1,000 artworks created by more than 250 Romanian and international artists. Notable figures among these artists include Ion Țuculescu, Andrei Cădere, Horia Bernea, Ion Grigorescu, Dan Perjovschi, Hermann Nitsch, Lucio Fontana, and Michelangelo Pistoletto.
Selfie (2014 film)

Selfie (stylized as #selfie) is a 2014 Romanian teen comedy film directed by Cristina Jacob and produced by Zazu Film. The plot revolves around three 18-year-old girls (played by Crina Semciuc, Flavia Hojda and Olimpia Melinte) who decide to spend their last days before the final exam on a trip to the beach, rather than keep studying. The film is catching attention upon the selfie phenomenon, famous among the young generation in 2014. The action of the movie is immortalising the protagonists using their mobile phones and posting selfie photos and videos on social media.
Yasmine, Roxi and Ana are willing to have fun and forget about the stress of the last 2 days before the Baccalaureate exam. For them, having fun means a final big adventure, breaking the rules and never thinking about any possible consequences. In their seek for freedom, love and adrenaline they meet three young men they hang out with at sea.
Rest of cast (listed alphabetically)
#Selfie (2014) marks Cristina Jacob’s directorial debut. The cast is a mix of young actors and well-known Romanian actors. #Selfie’s script writing involved another two screenwriters in addition to Cristina Jacob: Maria Spirache and Alexandru Molico. #Selfie is a MediaPro Pictures and Zazu Film production.
#Selfie production was a process of 27 days, in 12 different locations and 68 professionals involved. 10 cameras were used to create an impressive stunt and nine stuntmen performed the scenes in which a car plunged into the waters of the Black Sea. The whole scene was filmed "from a single double".
The soundtrack of the film is signed by HaHaHa Production and Cat Music, and is topped by the song Nemuritori (Immortals). One of the composers is Smiley - on his real name Andrei Maria Tiberiu. Smiley can also be seen in the film, performing the role of a watermelon seller from Vama Veche, together with Alex Velea.
With over $355.000 and 86.000 admissions in Box Office, 1.100.000 views on Tv, 12 Film festival selections and 7 awards,Selfie was the highest-grossing Romanian film of 2014 in its country. For this reason it won the Public Prize at the 2015 Gopo Awards, being also nominated for other four categories. A sequel titled Selfie 69, also directed by Jacob, was released in 2016.
فنا نظامی

مقبول ترین شاعروں میں سے ایک، اپنے مخصوص ترنم کے لیے معروف شاعر ، جگر مرآدابادی کے شاگرد
نام مرزا نثار علی بیگ اور تخلص فناؔ تھا۔ 1922ء میں کانپور میں پیدا ہوئے،
فنا نظامی کانپوری نے کانپور سے تعلیم حاصل کی۔شعر گوئی سے شغف کان پور میں پیدا ہوا۔ بہت سادگی پسند اور دیندار آدمی تھے۔ جوانی ہی سے باریش تھے۔ انگریزی لباس کبھی زیب تن نہ کیا۔ شیروانی اور پاجامہ ان کا مخصوص لباس تھا۔ ان کا کوئی شعری مجموعہ نہیں چھپا۔ عشرت ظفر نے ان کی سوانح حیات مرتب کی
____
وہ 18 جولائی 1988ء کو کان پور میں انتقال کرگئے۔
زیر جامہ

زیر جامے لباس کی ایسی قسم ہوتی ہے جو عام لباس کے نیچے پہنی جاتی ہے۔ ان کے استعمال کا مقصد بیرونی لباس کو جسمانی رطوبتوں مثلاً پسینہ وغیرہ سے محفوظ رکھنا، جسمانی خد و خال کو برقرار رکھنا اور جسمانی خد و خال کو سہارا دینا ہوتا ہے۔ سرد موسم میں اکثر لمبے زیر جامے اضافی حرارت کے لیے پہنے جاتے ہیں۔ کچھ زیر جاموں کا مقصد محض جنسی اشتعال دلانا ہی ہوتا ہے۔ مخصوص زیر جاموں کی مذہبی حیثیت بھی ہوتی ہے۔ کچھ زیر جامے عام لباس کے نیچے پہننے کے لیے جبکہ کچھ زیر جامے لباس کے نیچے اور لباس کے طور پر بھی پہنے جا سکتے ہیں۔ مناسب مواد سے بنے ہوئے بعض زیر جامے لباس شب روی یا تیراکی کے لباس کا کام بھی دے سکتے ہیں۔
عام طور پر خواتین کے استعمال میں شمیض اور کچھہ جبکہ مرد بریف، باکسر شارٹس اور باکسر بریف استعمال کرتے ہیں۔ ٹی شرٹ، بغیر آستینوں والی قمیض، بکنی وغیرہ مرد و عورت یکساں استعمال کرتے ہیں۔
شاہنامہ

شاہنامہ جس کا لفظی مطلب شاہ کے بارے یا کارنامے بنتا ہے، فارسی ادب میں ممتاز مقام رکھنے والی شاعرانہ تصنیف ہے جو فارسی شاعر فردوسی نے تقریباً 1000ء میں لکھی۔ اس شعری مجموعہ میں “عظیم فارس“ کے تہذیبی و ثقافتی تاریخ پر روشنی ڈالی گئی ہے۔ یہ مجموعہ تقریباً 60000 سے زائد اشعار پر مشتمل ہے۔ اس ادبی شاہکار، شاہنامہ میں ایرانی داستانیں اور ایرانی سلطنت کی تاریخ بیان کی گئی ہے۔ یہ واقعات شاعرانہ انداز میں بیان کیے گئے ہیں اور اس میں عظیم فارس سے لے کر اسلامی سلطنت کے قیام تک کے واقعات، تہذیب، تمدن اور ثقافت کا احاطہ کیا گیا ہے۔ ایرانی تہذیب اور ثقافت میں شاہنامہ کو اب بھی مرکزی حیثیت حاصل ہے، جس کو اہل دانش فارسی ادب میں انتہائی لاجواب ادبی خدمات میں شمار کرتے ہیں۔
فارسی کی رزمیہ شاعری کا شاہکار جس کا آغاز 980ء کو ہوا اور اختتام 1009ء کو ہوا۔
اس کے مرکزی کردار بادشاہ ہیں مگر ضمناً عوامی زندگی اور مختلف قدروں پر حکیمانہ تبصرہ بھی ہے۔
شدید ایران پرستی کے باعث فردوسی نے عربی الفاظ سے پرہیز کیا مگر اس کی وجہ سے زبان مشکل ہے۔ کلام میں بہت زور ہے۔ واقعہ نگاری، منظر کشی اور جذبات نگاری میں شاعر کو غیر معمولی ملکہ حاصل ہے۔ بعض اشعار بے حد بلیغ ہیں۔
مولانا شبلی نعمانی نے اسے ایران کا انسائیکلو پیڈیا قرار دیا ہے۔
سغد

سغد (Sogdia / Sogdiana) ایک قدیم ایرانی تہذیب تھی جو مختلف ادوار میں اس علاقے میں موجود رہی، موجودہ دور میں تقریباً تاجکستان اور ازبکستان کا علاقہ جس میں سمرقند، بخارا، خجند، پنجکنت اور شہر سبز شامل ہیں۔
40°24′N 69°24′E﻿ / ﻿40.4°N 69.4°E﻿ / 40.4; 69.4
محمد نبی حبیبی

محمد نبی حبیبی (19 دسمبر 1945 – 29 جنوری 2019ء) ایک ایرانی سیاست دان تھے۔ وہ سال 2004ء سے اپنی وفات تک حزب مؤتلفہ اسلامی کے جنرل سیکریٹری رہے۔ حبیبی سال 1983ء سے 1987ء تک مسلسل 44 ماہ تہران کے میئر رہے۔
محمد رضا رحیمی

محمد رضا رحیمی (پیدائش:11 جنوری 1949ء) ایک ایرانی سیاست دان ہیں جنھوں نے 13 ستمبر 2009ء سے 3 اگست 2013ء تک پانچویں نائب صدر کے طور پر خدمات انجام دیں۔ ان کے سابقہ ​​عہدوں میں کردستان صوبے کے گورنر اور نائب صدر برائے پارلیمانی امور شامل تھے۔
15 فروری 2015ء کو، رحیمی کو بدعنوانی کے الزام میں سزا سنائی گئی اور وہ فی الحال ایون جیل میں قید ہیں۔ وہ مبینہ طور پر "فاطمی سرکل" کے سربراہ تھے۔
وہ اسلامی جمہوریہ ایران کے چند اعلیٰ عہدے داروں میں سے ایک ہیں جن کی تین اہم شاخوں میں اعلیٰ انتظام کی تاریخ ہے۔ انھوں نے ایگزیکٹو برانچ میں ضلع، گورنر، گورنر سے لے کر نائب صدر تک ہر سطح کے انتظام کا تجربہ بھی کیا ہے۔
رحیمی 11 جنوری 1949ء کو ایران کے صوبہ کردستان کے ایک گاؤں سیریش آباد میں ایک کرد شیعہ خاندان میں پیدا ہوئے۔ انھوں نے اپنی ابتدائی اور ثانوی تعلیم اپنے آبائی شہر اور ہائی اسکول کی تعلیم ہمدان میں گزاری۔ انھوں نے تہران یونیورسٹی سے قانون کی ڈگری حاصل کی۔ اس کے بعد سے وہ مذہبی اور سیاسی اجتماعات میں شرکت کرکے معاشرے کے سیاسی میدان میں داخل ہوئے۔ انقلاب کے آغاز سے ہی وہ حکومت کی تین شاخوں (عدلیہ، مقننہ اور ایگزیکٹو) میں مختلف ذمہ داریاں نبھا چکے ہیں۔ رحیمی کو 13 ستمبر 2009 کو محمود احمدی نژاد نے پہلا نائب صدر مقرر کیا تھا۔ رحیمی شادی شدہ ہے اور اس کے دو بچے ہیں۔
وہ ایران میں کئی اعلیٰ سرکاری عہدوں پر فائز رہ چکے ہیں۔
انھوں نے کوروہ اور سنندج میں پراسیکیوٹر، سنندج سٹی ایسوسی ایشن کے صدر اور آزاد یونیورسٹی کے مرکز تہران لا اسکول کے سربراہ کے طور پر بھی خدمات انجام دیں۔ رحیمی نے آکسفورڈ یونیورسٹی سے پی ایچ ڈی کرنے کا دعویٰ بھی کیا ہے لیکن یونیورسٹی میں ان کے نام کا کوئی ریکارڈ نہیں ملا اور اس دعوے کو ایرانی ذرائع نے بھی کافی حد تک متنازع قرار دیا ہے۔ رحیمی کو احمدی نژاد کی انتظامیہ کا دوسرا اعلیٰ درجہ کا رکن سمجھا جاتا ہے جس نے آکسفورڈ یونیورسٹی سے پی ایچ ڈی کی ڈگری حاصل کرنے کے بارے میں جھوٹ بولا، دوسرے علی کوردان ہیں۔ اس نے بیلفورڈ یونیورسٹی سے پی ایچ ڈی کرنے کا دعویٰ بھی کیا ہے، جس کی خصوصیت "سینکڑوں ڈپلوما ملوں میں سے صرف ایک آن لائن آسانی سے قابل رسائی ہے۔" الیف، ایک ایرانی سائٹ جس کا تعلق احمد تواکولی سے ہے، نے ایسی دستاویزات شائع کیں جن میں رحیمی کی طرف سے بنائی گئی جعلی دستاویزات کو ظاہر کرنے کا دعویٰ کیا گیا تھا۔
خلیج فارس کا قومی دن

خلیج فارس کا قومی دن ایران میں ہر سال 30 اپریل کا دن روز ملی خلیج فارس یعنی خلیج فارس کے قومی دن کے عنوان سے منایا جاتا ہے- اس دن پورے ایران میں مختلف مراسم و جشن منعقد کیے جاتے ہیں- 30 اپریل 1622 کے دن شاہ عباس کی فوج نے ہرمز کی بندرگاہ میں پرتگالیوں کو شکست دینے میں کامیابی حاصل کی تھی- ایران کی غیر سرکاری تنظیموں نے سال 2004 میں 30 اپریل کے دن کو روز ملی خلیج فارس کا نام دیا- بعد میں حکومت ایران نے بھی اس تجویز کی تائید کر دی- حقیقت یہ ہے کہ اس دن کے ساتھ دو مناسبتیں جڑی ہیں- ایک تو اس دن پرتگالی استعمار کا خاتمہ ہوا اور دوسرے اسی دن سال 2004 میں روز ملی خلیج فارس منعقد کرنے کا فیصلہ کیا گیا- خلیج فارس دراصل ایک تاریخی و قدیمی نام ہے- یہ نام اور اس سے ملتے جلتے نام تقریبا 2400 سال قبل سے 1964 تک دنیا کی تمام زبانوں میں سرکاری اور بین الاقوامی نام کے طور پر استمال ہوتے رہے ہیں- لیکن عرب ممالک نے 1964 میں خفیہ طور پر طے کیا کہ خلیج فارس کا نام بدل کر خلیج عرب رکھ دیا جائے۔
ایرانی لوگ اس اقدام کو عرب تعصب اور قوم پرستی کا ایک نمونہ تصور کرتے ہیں- ان کا ماننا ہے کہ جمال عبدالناصر کے دور تک کسی عربی دستاویز و مکتوب میں خلیج عرب کی اصطلاح کا استمال نہیں کیا گیا ہے اور عرب دنیا کا ورثہ کہی جانے والی تمام اہم کتابوں میں بحر فارس اور خلیج فارس جیسی اصطلاحات ہی پائی جاتی ہیں- اس لیے ایرانیوں نے اس دن کو روز ملی خلیج فارس کا نام دیا ہے تاکہ اس تاریخی و قدیمی نام کو بدلنے کی کوششوں کو روکا جاسکے- ایرانیوں کا کہنا ہے کہ اگر سمندروں کے نام تبدیل کیے ہی جانے ہیں تو بحرعرب کا نام بحر مکران کیا جانا چاہیے کیونکہ اس کے چاروں طرف تقریبا ایک ارب غیر عرب لوگ آباد ہیں اور اس نام کا استمال بھی پرتگال کے استعمار کے دور سے ہی شروع ہوا ہے-
1960ء کی دہائی میں مصری صدر جمال عبدالناصر اور ان کے دیگر عرب قوم پرست ساتھیوں نے خلیج فارس کے نام سے مشہور خلیج کو خلیج عرب کا نام دیا۔ یہ انتہائی متنازع اصطلاح ہے جو عرب دنیا کے علاوہ کہیں بھی مستعمل نہیں نہ اقوام متحدہ اسے تسلیم کرتی ہے۔
Author: Ajam, Muḥammad.]] [2]آرکائیو شدہ (Date missing) بذریعہ 0-dla.library.upenn.edu.librus.hccs.edu (Error: unknown archive URL)
وڈیو یوٹیوب پر
ابراہیم آبادی

ابراہیم آبادی ایرانی ٹی وی اور سینما کے ایک معروف اداکار تھے۔ وہ معروف چہرہ پرداز ملیحہ ابراہیمی کے شوہر تھے۔ انھوں نے اداکاری کی تعلیم حاصل کرنے کے بعد فلم اور ٹی وی پر اپنے فن کے جوہر دکھانے شروع کیے۔ ان کا مشہور کھیل بوئے کافور، عطر یاس تھا۔ انھوں نے تبریز اور تہران میں اپنی تعلیم مکمل کی۔ مختارنامہ میں انھوں نے عبید کاکردار اداکیاہے جو مختار ثقفی کے ساتھیوں میں سے ایک تھا۔
ابراہیم آبادی تبریز کے محلہ باغ میں پیداہ وئے۔
انھوں نے پراگ کے ادارہ فن اداکاری سے تعلیم حاصل کی اور حقہ باز فلم میں اداکاری سے آغاز کیا۔
ان کو آپرتمان شمارہ13 میں بہترین اداکاری کے لیے نویں فجر فلم تہوار کے موقع پر سیمرغ بلوریں کے اعزاز سے نوازا گیا۔
ابراہیم آبادی مختار نامہ میں عبید ہ کے کردار میںآرکائیو شدہ (Date missing) بذریعہ mokhtarnameh.urdutube.net (Error: unknown archive URL)
بغوی

ابو محمد حسین بن مسعود بغوی (433ھ/436ھ-516ھ/1122ء) مشہور شافعی، ایرانی مسلمان مفسر، محدث تھے جو اپنی تفسیر بغوی کے باعث جانے جاتے ہیں۔
ابو محمد الحسین بن مسعود بن محمد المعروف بالفرا البغوی الفقیہ شافعی المحدث المفسر
ابو الفراء کی پیدائش 433ھ یا 436ھ میں ایران کے شہر باغ یا باغشر میں ہوئی جو ہرات اور مارورید کے درمیان میں واقع ہے۔
امام بغوی کا لقب (الفارا) ان کی کھالوں کی تجارت کی وجہ سے مشہور ہے۔ جبکہ جائے پیدائش باعث بغوی کے لقب سے مشہور ہے۔
آپ حدیث کے شعبہ میں اپنی تصانیف مثلاً شرح السنۃ اور مصابیح السنۃ کے باعث مشہور ہیں۔ مصابیح السنۃ تبریزی (وفات:741ھ) کی جانب سے کیے گئے اضافہ کے ساتھ مشکٰوۃ المصباح کے نام سے مشہور ہے۔ آپ علوم کے سمندر تھے۔ آپ نے قاضی حسین بن محمد ماروریدی سے فقہ سیکھی اور کلام الہیٰ کی تفسیر کی اور حضرت نبی کریم ﷺ کے اقوال کی مشکلات کو واضح کیا اور حدیث کو روایت کیا اور پڑھایا۔ آپ طہارت کی صورت میں درس دیتے تھے۔
آپ نے بہت سی کتابیں تصنیف کیں۔
آپ نے شوال 510ھ میں وفات پائی اور اپنے شیخ قاضی حسین کے پاس طالقانی کے قبرستان میں دفن ہوئے۔ آپ کی قبر وہاں مشہور ہے۔ ایک روایت میں آپ کی وفات 516ھ بھی بتائی گئی ہے۔ جو شیخ ذکی الدین عبد العظیم المنذری کی تصنیف کتاب الفوائد الشغیریہ میں ہے۔
میرے والد کی اجازت سے

میرے والد کی اجازت سے(فارسی: با اجازه پدرم‎)؛ ایک ایران فلم جسے سرنا امینی اور امیرحسین قاسمی نے مل کر لکھا ہے، جس کی ہدایت کاری امیر عباس محمدی نے کی ہے اور محمد یارمطاقلو نے پروڈیوس کیا ہے۔
میرے والد کی اجازت سے، وہ ایک لڑکی کی کہانی سناتے ہیں جو عروسی لباس کی ڈیزائننگ اور سلائی کر رہی ہے، جسے کال کے ذریعے ایک اہم مسئلے کا نوٹس لیا گیا...
ابو الفتوح شہاب الدین سہروردی

شہاب الدین یحیی ابن حبش بن امیرک ابوالفتوح سہروردی، المعروف نور الانوار، شہاب‌الدین، شیخ اشراق، شیخ مقتول و شیخ شہید کی ولادت سہرورد میں 549ھ بمطابق 1154ءمیں ہوئی۔ آپ مشہور ایرانی فلسفی اور مکتب اشراق کے بانی تھے۔ آپ ایران کے صوبہ زنجان کے علاقے قیدار کے رہائشی تھے۔ آپ کی بعض فلسفیانہ اور صوفیانہ آرا کی وجہ سے علما وقت نے آپ کے قتل کا فتویٰ دیا۔ سلطان الظاہر غازی نے آپ کو قلعہ حلب میں مقید کر دیا اور وہیں آپ کو تختۂ دار پر لٹکا دیا گیا- آپ کی تصانیف میں ’’حکمۃ الاشراق‘‘ بہت مشہور ہے، اس کے علاوہ ’’ التلویحات‘‘، ’’ھیاکل النور‘‘ اور ’’ المشارع والمطارحات‘‘ بھی آپ کی تصانیف ہیں۔ اول الذکر سے آپ کو ممتاز کرنے کے لیے آپ کے نام کے ساتھ ’’ صاحب حکمۃ الاشراق‘‘ لگایا جاتا ہے یا شیخ شہاب الدین یحییٰ سہر وردی لکھا جاتا ہے۔ آپ کی وفات 587ھ بمطابق 1191ء حلب، شام میں ہوئی۔
عذرا شیروانی

عذرا شیروانی (1940–2005) ایک پاکستانی ٹیلی ویژن اداکارہ تھیں ان کا کیریئر 35 سال سے زیادہ عرصے پر محیط ہے جس میں انھوں نے مختلف کردار ادا کیے .
عذرا شیروانی نے بے شمار ٹیلی وژن ڈراموں میں اپنی اداکارانہ صلاحیتوں کے جوہر دکھائے مگر انکل عرفی اور تنہائیاں میں ان کی یادگار پرفارمنس کو ٹی وی ناظرین کبھی فراموش نہ کرسکیں گے۔ وہ ان اداکارائوں میں شامل تھیں جنہیں مدنظر رکھ کر خصوصی کردار تخلیق کیے جاتے تھے۔
عذرا شیروانی نے بہترین پروڈیوسروں کے ساتھ کام کیا جن میں محسن علی ، شرین خان ، شہزاد خلیل ، سلطانہ صدیقی ، ظہیر خان اور ساحرہ کاظمی شامل ہیں انھوں نے فاطمہ ثریا بجیا ، حسینہ معین اور انور مقصود سمیت اپنے وقت کے کچھ بہترین ادیبوں کے ساتھ بھی کام کیا۔
ان کے یادگار کرداروں میں انکل عرفی میں غازی آپا ، تنہایاں میں آپا بیگم اور دھوپ کنارے میں فضیلت کا کردار شامل ہیں۔ انھوں نے اپنے کیریئر کا آغاز 1960 کی دہائی کے آخر میں پی ٹی وی راولپنڈی اسٹیشن سے کیا ۔
حسینہ معین کے ڈرامے تنہائیاں میں آپا بیگم کا کردار بلاشبہ ان کے کیریئر کا سب سے بہترین اور مشہور کردار ہے جس میں انھوں نے ایک سخت گیر بہن کا کردار ادا کیا۔ جمشید انصاری بطور بقراط کے ساتھ ان کے مکالمے بہت پسند کیے گئے۔
انکل عرفی میں غازی آپا کا کردار شہرہ آفاق حیثیت رکھتا ہے۔ستارہ اور مہروالنساء میں انھوں نے ستارہ (عتیقہ اوڈھو) کی خود غرضی ماں کا کردار ادا کیا۔ "آنگن ٹیڑھا" میں انھوں نے محبوب احمد (شکیل) کی ساس عرف سلیہ بیگم کا کردار ادا کیا۔
19 دسمبر 2005ء کو پاکستان ٹیلی وژن کی مایہ ناز اداکارہ عذرا شیروانی نے امریکا میں وفات پائی جہاں وہ ایک طویل عرصے سے اپنے بیٹے کے ساتھ مقیم تھیں۔ عذرا شیروانی امریکا ہی میں آسودۂ خاک ہیں۔
عارفہ خانم شیروانی

عارفہ خانم شیروانی (انگریزی: Arfa Khanum Sherwani) بھارتی صحافی ہیں۔ 2014 افغان صدارتی انتخابات کی کوریج کرنے والے صحافیوں میں عارفہ واحد بھارتی صحافی تھیں۔ ہندی اکادمی، حکومت ہند کی جانب سے عارفہ نے ساہتیہ سمان کا اعزاز بھی حاصل کیا ہے۔ 2019 کا چمیلی دیوی جین اعزاز برائے ممتاز خاتون صحافی عارفہ نے حاصل کیا۔ عارفہ حال میں دی وائر کی سینئر ایڈیٹر ہیں۔
عارفہ خانم شیروانی 1 نومبر 1980 کو بلند شہر، اتر پردیش میں پیدا ہوئیں۔ عارفہ نے بنیادی تعلیم بلند شہر سے ہی حاصل کی۔ انھوں نے چودھری چرن سنگھ یونیورسٹی میرٹھ سے بی۔ ایس۔ سی کی ڈگری حاصل کی اور پھر علی گڑھ مسلم یونیورسٹی کا رخ کیا۔ عارفہ نے علی گڑھ مسلم یونیورسٹی سے صحافت میں ڈپلوما کیا۔ عارفہ نے پی۔ ایچ۔ ڈی کا مقالہ دلت اور مسلم نام سے جامعہ ملیہ اسلامیہ سے لکھا۔
عارفہ نے اپنی صحافتی زندگی کا آغاز 2000ء سے کیا۔ عارفہ سب سے پہلے دی پیونیر (انگریزی: The Pioneer) سے انٹرنشپ کے واسطے وابستہ ہوئیں اور پھر ایشین ایج (انگریزی: Asian Age) سے منسلک ہوئیں۔ اس دوران میں وہ سہارا ٹی وی سے بھی وابستہ رہیں۔ عارفہ نے 2003ء میں این ڈی ٹی وی سے بطور نیوز اینکر اور پرنسپل کوریسپانڈینٹ کے کام کرنا شروع کیا۔ ـ جامعہ ملیہ اسلامیہ میں اپنی تعلیم کے دوران میں ہی عارفہ نے آزاد صحافیت اختیار کرلی تھی۔ وہ راجیہ سبھا ٹی وی سے 2017 تک وابستہ رہیں۔ عارفہ حال میں دی وائر کی سینیئر ایڈیٹر ہیں۔
شہریت ترمیم ایکٹ 2019 کے خلاف احتجاج کرنے کے سلسلے میں عارفہ کا ایک خطاب علی گڑھ مسلم یونیورسٹی میں ہواـ۔ اس مکمل خطاب سے 42 سکینڈ کا ویڈیو کاٹ چھاٹ کرکے عارفہ کے خلاف پروپیگینڈہ کیا گیاـ۔ سی پی جی سے بات کرتے ہوئے عارفہ نے اس بات کا اظہار کیا کہ ان کو انسٹاگرام، فیس بک اور ٹویٹر پر موت اور عصمت دری کی دھمکیاں ملتی ہیں۔
عارفہ کئی اعزازات سے نوازی گئی ہیں۔ چند ایک درج ذیل ہیں: