davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Lauro Ayestarán

Lauro Ayestarán (Montevideo, 9 de julio de 1913-Montevideo, 22 de julio de 1966) fue un musicólogo uruguayo, investigador del folclore y de la historia de la música en Uruguay.​​
Sus padres fueron Nicolás Ayestarán Loinaz y Ana María Fernández Ayestarán. Sus estudios primarios y secundarios los realizó en el colegio del Sagrado Corazón (ex Seminario) de los jesuitas y en el Conservatorio Larrimbe siguió estudios de piano y de teoría musical, que terminó en 1934.​
Paralelamente, había iniciado en 1930 los estudios Preparatorios en Derecho en el Instituto Alfredo Vázquez Acevedo y luego ingresado a la facultad correspondiente de la Universidad de la República, pero la abandonó al año siguiente.
Cuando dejó sus estudios universitarios comenzó a ejercer la crítica musical, cinematográfica y teatral en el diario El Bien Público, la que continuará por varios años en diversos medios: en el semanario Marcha (1939), El País, El Plata y El Día.​
Desde 1937 y por muchos años será profesor de Canto Coral en la enseñanza secundaria. Asumió en 1946 la cátedra de Musicología en la recién creada Facultad de Humanidades y Ciencias de la Universidad de la República, y confeccionó todos los programas de la licenciatura de música, quedando a cargo de Alberto Soriano aquella que correspondía a la licenciatura de Etnología.​
Cuando se crea el Instituto de Profesores Artigas, enseña allí Historia de la Música. Su tarea docente se extiende, además, a la Escuela Municipal de Música y el Conservatorio Nacional de Música. Y más allá del Uruguay, en la Pontificia Universidad Católica Argentina Santa María de los Buenos Aires, organiza el departamento de Investigaciones Musicales y Folclóricas y dicta cursos de Etnomusicología. En 1959 es nombrado director de programaciones radiales del SODRE.
En 1941 comienza sus primeras investigaciones del folclore uruguayo, recorre el interior del país con un grabador en búsqueda de viejos músicos populares, aquellos que aún cantaban no sólo cifras, estilos y milongas, sino también viejos romances hispánicos. En esta tarea, llegó a reunir unas 4000 grabaciones.
Producto de esas investigaciones, publica en 1953 el primer tomo de su obra La música en el Uruguay, que analiza la música primitiva tanto indígena como negra y la música culta hasta 1860.
Gran parte de este trabajo de investigación y edición lo realizó con la ayuda de su esposa Flor de María Rodríguez, con quien se había casado en 1940.​
Lamentablemente el proyecto que abarcaba la publicación de tres tomos no pudo ver la luz debido a su prematura desaparición, a los 53 años. Su vasto archivo de investigación todavía espera ser redactado y continuado.
Fue director de la "Página Teatral" del diario montevideano El Bien Público; sus críticas musicales las firmaba con el seudónimo Ural.​
El 26 de marzo de 2009, por resolución del Ministerio de Educación y Cultura, fue creado el Centro Nacional de Documentación Musical Lauro Ayestarán, que tiene como objetivo recopilar y rescatar el legado musical latinoamericanista.​
Una calle en el barrio Atahualpa en Montevideo lo recuerda y conmemora.​
Martín Buscaglia

Martín Buscaglia (Montevideo, 2 de diciembre de 1972) es un músico, compositor y productor uruguayo.
Tanto con su banda (“Los Bochamakers”) como en su formato “Hombre orquesta”, o solo con su guitarra, ha tocado entre otros países en España, Estados Unidos, Inglaterra, Francia, Australia, Brasil, Argentina, Chile, Paraguay, México y Uruguay.
Paralelamente, tiene y/o ha tenido proyectos a dúo con el español Kiko Veneno, la cubana Yusa, la mexicana Julieta Venegas, el argentino Lisandro Aristimuño, sus compatriotas Fernando Cabrera y Antolín, y a trío junto a los brasileros Os Mulheres Negras.
Ha grabado y tocado con artistas como Arnaldo Antunes, Kiko Veneno, Fito Páez, Julieta Venegas, Eduardo Mateo, El Príncipe, Hugo Fattoruso, Rubén Rada, Leo Masliah, Fernando Cabrera, Jaime Roos, Juana Molina, Jackson Browne, Os Mulheres Negras, o Jorge Drexler.
Ofició de artista soporte en el show de Paul McCartney en el Estadio Centenario de Uruguay en 2012,​ así como en shows de Luis Alberto Spinetta, Caetano Veloso, Maceo Parker y Charly García.
Festival Mundial de la Canción Latina

El Festival Mundial de la Canción Latina, también llamado Festival de la Canción Latina en el Mundo, fue un conocido concurso musical que se celebró en 1969 y en 1970, organizado en México.​ El festival original fue apoyado por el Gobierno de México y la sede fue en el Teatro Ferrocarrilero de la Ciudad de México. Este festival sería el antecedente y artífice para que más tarde, en 1972, se creara el Festival OTI de la Canción. ​​
|}
Origen (álbum de Dulce María)

Origen es el cuarto álbum de estudio como solista de la cantante mexicana Dulce María. Su estreno será el 22 de octubre de 2021. Es el cuarto álbum de Dulce María como solista y el primero que ha publicado de forma independiente.​ Fue producido por Stefano Vieni, productor electo por la intérprete. Su grabación inició a finales de mayo de 2018 y finalizó a mediados de agosto del mismo año en Ciudad de México. El título del álbum fue revelado el 25 de abril de 2018 por parte de Dulce María a través de sus redes sociales mientras anunciaba su segundo Teatro Metropolitan que se llevará a cabo el 5 de octubre con el fin de presentar allí este nuevo álbum.
El 8 de diciembre de 2022 lanzó la versión deluxe del álbum que incluye siete canciones adicionales, entre ellas, una colaboración con su esposo Paco Álvarez llamada Pequeña, en honor a su hija Maria Paula.
Este nuevo concepto que Dulce María está implementando en su nuevo álbum en cuanto al arte ella expreso que el diseño, las fotografías, el vestuario, etc., reflejan la época en que se originó la humanidad, los comienzos de la civilización y las raíces de las que cada individuo es descendiente. En cuanto a la parte musical, Dulce María expresó que quiere reflejar en este álbum como se sentía desde el inicio, el origen de su carrera y en el transcurso de ella hasta el día de hoy, es por esa razón que tomó el frente en este álbum y está involucrada en él al 100%. Desde la producción creativa, los arreglos musicales, el arte del álbum y el concepto del mismo estuvo a cargo por primera vez de la intérprete de «Rompecorazones», además es la primera vez que un álbum de Dulce María solo contiene canciones solo compuestas por ella. Dulce María tuvo la libre elección de ponerle el nombre al álbum; como dato curioso ella ya tenía el nombre del álbum sin siquiera haberlo grabado.
El primer sencillo del álbum se llamará «Lo que ves no es lo que soy» y fue anunciado el 20 de agosto de 2018 por medio de un video que la cantante publicó en sus redes sociales este día. El video cuenta con una secuencia de imágenes y una colección de videos que muestran a Dulce María desde que inició su carrera a los cinco años hasta sus proyectos actuales, además también contiene una previa de audio del sencillo próximo a estrenar y un mensaje narrado por ella misma donde explica el significado de este nuevo proyecto musical, el mensaje dice​​:
Siete

El siete (7) es el número natural que sigue al 6 y precede al 8.
el siete al igual que el 1 el 3 o el 6 es un Numero impar y sus números primos son:​
El 17
El 37
El 47
El 67
Y El 97
Fuente:
https://yosoytuprofe.20minutos.es/2019/10/10/como-saber-si-un-numero-es-primo/amp/
Yerbomatófono

The yerbomatófono, also known as yerbomatófono d'amore, is an informal musical instrument traditional to Argentina and Uruguay.
Its origin presumably dates back to the aboriginal cultures of the Río de la Plata and was historically called galleta by the gauchos of that area.
The instrument was recreated in the 1960s by the Buenos Aires luthier Carlos Iraldi [es] (28 January 1930 – 16 December 1995) for the informal humorist association Les Luthiers. The instruments is essentially a kazoo made up of halved maté gourds whose sound is amplified and distorted by the hollow shell.
¿Quién es la máscara? (Uruguayan TV series)

¿Quién es la máscara? (Spanish: Who Is the Mask?, abbreviated as La máscara) is a Uruguayan reality singing competition television series that premiered on Teledoce on May 5, 2022. It is part of the Masked Singer franchise which began in South Korea and features celebrities singing songs while wearing head-to-toe costumes and face masks concealing their identities. Hosted by Maximiliano de la Cruz, the program employs Fabián Delgado, Sofía Rodríguez, Patricia Wolf and Pablo Turturiello, who serve as panelists who guess the celebrities' identities by interpreting clues provided to them throughout the season.
In November 2021, it was reported that Teledoce was negotiating to acquire the rights to Masked Singer, with the aim of producing it in 2022, as one of its big bets for its sixtieth anniversary. On January 3, 2022, the adaptation of the format was formally announced under the title of ¿Quién es la máscara?
Following the announcement of the series, it was confirmed that the permanent panel of "investigators" would consist of dancer and choreographer Emir Abdul Gani, presenter and journalist Sofía Rodríguez, singer and songwriter Fabián Delgado, and model and television personality Patricia Wolf. In late March, Maximiliano de la Cruz was confirmed as the host of the show.
In late April 2022, it was revealed that Camila Rajchman and Leticia Píriz would join the show to present behind the scenes and manage social networks respectively. The show's air date was confirmed through its official Instagram account for May 5, 2022. On October 27, 2022, the competition was renewed for a second series in 2023. It premiered on April 13.
In the last episode of the second season it was announced that the show had been renewed for a third season, and premiered on June 22, 2023. It was also revealed that Emir Abdul Gani would not return and would be replaced by singer-songwriter Fer Vázquez. In May 2024, the show was renewed for a fourth season. It was also announced that actor and singer Pablo Turturiello would replace Fer Vázquez as a panelist, and that Candelaria de la Cruz ―Maximiliano de la Cruz's daughter― would be the new behind-the-scenes presenter.
Not Dead Yet Tour

The Not Dead Yet Tour (also known as Not Dead Yet Live! and Still Not Dead Yet Live!) was a concert tour by English recording artist Phil Collins, named after his autobiography released on 25 October 2016.
Collins announced the tour on 17 October 2016 at a press conference held at the Royal Albert Hall in London. The tour included five concerts at the venue, and five each at the Lanxess Arena in Cologne and at the AccorHotels Arena in Paris. On 8 November 2016, news of Collins's headline spot at a concert at London's Hyde Park was announced. On 16 December 2016, it was announced that Collins would play at Dublin's Aviva Stadium on Sunday 25 June 2017. On 27 February 2017, it was announced that Collins would play at Liverpool's Echo Arena on Friday 2 June 2017. On 8 June 2017, it was announced that Collins's cancelled concerts on 8 and 9 June would be rearranged for 26 and 27 November. The two concerts had been cancelled after Collins had tripped over a step in the bedroom of his London hotel (and had been taken to hospital) following a concert at the Royal Albert Hall on 7 June.
Due to ongoing nerve problems with his hands, this was the first tour where Collins did not play drums at any point in the show. Instead, he employed his son Nicholas to handle all drum parts. However, Collins did use a cajón during later parts of the tour.
Defensor Sporting

Defensor Sporting Club is a sports club based in Montevideo, Uruguay. Founded in 1913, Defensor has several sports sections, with football and basketball being the most important and the ones in which the club has achieved significant achievements in Uruguay and internationally.
It is the third most highest winning club in Uruguay, with 24 official titles, only surpassed by Peñarol and Club Nacional de Football. The club's best performance at the international stage was in 2014, when they reached the semi-finals of the Copa Libertadores, eventually losing to Club Nacional 2–1 on aggregate. They have won the Uruguayan Championship four times: in 1976, 1987, 1991, and 2007-08. Their 1976 title win was especially notable in Uruguay's football history as it ended 44 years of dominance by Nacional and Peñarol.
Founded on 15 March 1913, as Club Atlético Defensor, the name of the club was changed in 1989 to Defensor Sporting Club after a merger with Sporting Club Uruguay. They played in the first professional league season in Uruguay, the 1932 Uruguayan Primera División
Defensor has won many qualifying tournaments (Pre-Liguilla) to the Copa Libertadores and has represented Uruguay on numerous occasions internationally. Regarded as one of the teams that creates and develops many players in Uruguay that become successful players worldwide, It is the first club of numerous players like Jorge "Polilla" da Silva, Sergio "Manteca" Martínez, Sebastián Abreu, Andrés Fleurquin, Marcelo Tejera, Darío Silva, Gonzalo Vargas, Diego "Ruso" Pérez, Nicolás Olivera, Martín Cáceres, Maxi Pereira, Álvaro González, and Tabaré Viúdez.
Legendary coach Prof. José Ricardo de León brought Defensor to the national championship in 1976 and originated a football (fútbol) school of thought, consistently criticized as ultra defensive, that is still present nowadays in several teams and coaches.
In September 2007, the club was considered the World's Club Team of the Month by the IFFHS.
Defensor plays its home games at its own stadium called Estadio Luis Franzini which has a capacity for 18,000 spectators. The stadium was opened on 31 December 1963, and is located in Parque Rodó, Montevideo.
Defensor Sporting has had a rivalry with Danubio in recent years, because of the two clubs being the next biggest clubs in Uruguay after the historical two: Peñarol and Nacional. Matches between them are called the "Clásico de los medianos" (Spanish for Classic of the Mediums).
Note: Flags indicate national team as defined under FIFA eligibility rules; some limited exceptions apply. Players may hold more than one non-FIFA nationality.
Note: Flags indicate national team as defined under FIFA eligibility rules; some limited exceptions apply. Players may hold more than one non-FIFA nationality.
දමිතා අබේරත්න

සේධාවි මුදියන්සේලාගේ දමිතා බුද්ධිනී අබේරත්න බණ්ඩාර (උපත 14 සැප්තැම්බර් 1975), දමිතා අබේරත්න ලෙස ජනප්‍රියයි, ශ්‍රී ලාංකික චිත්‍රපට සහ ටෙලිනාට්‍ය නිළියකි.
දමිතා අබේරත්න, ඇගේ අධ්‍යාපන කටයුතු නුගේගොඩ සමුද්‍රදේවි බාලිකා විද්‍යාලයෙනුත්, මිලාගිරිය ශාන්ත පාවුළු විද්‍යාලයෙනුත් හදාරණ ලදී.
1987 වසරේදී (ඇයට වයස අවුරුදු 8ක් පමණ කාලයේදී) පස්සෙ ගෙනා මනමාලී ටෙලිනාට්‍යයේ රංගනයට එක්වෙමින් දමිතා සිය කලා දිවිය කුඩා කලදීම ඇරඹුවාය. පසුව 1993 වසරේදී තිරගත වූ අයි. හේවාවසම් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද මීහරකා චිත්‍රපටය, දමිතාගේ රංගනය ශ්‍රී ලංකා රිදී තිරයට මුහුකල මුල්ම චිත්‍රපටිය ලෙස සඳහන් වෙයි. 2003 වසරේදී දමිතා රංගනයෙන් දායක වූ ඉනෝකා සත්‍යාංගනීගේ සුළං කිරිල්ලී චිත්‍රපටිය, ඇගේ රංගන දිවියේ සුවිශේෂී සනිටුහනක් සළකුණු කල සංධිස්ථානයක් ලෙස හැඳින්වේ. මෙම සුළං කිරිල්ලී චිත්‍රපටියේ සිදුකල විශිෂ්ඨ රංගනය හේතුවෙන් දමිතාට, දේශීය මෙන්ම ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළෙලවල් හීදී සම්මාන රැසක් හිමිවිය.
2012 දී අබේරත්න හා පූජ්‍ය නාහිමියන් අතර සමීප සබඳතාවක් ඇති විය. රුවන්වැල්ලේ සෝභිත හිමි හෙළි කළේ නෙත් එෆ්.එම්. බැලුම්ගල විසින් පුද්ගලික ලේකම්වරයෙකු බඳවා ගැනීමට තැත් කරන ලදැයි කියන භික්ෂුවගේ අසභ්‍ය පටි කිහිපයක් විකාශය කරන ලදී.
2013 වසරේදී රංගන ශිල්පිනී සේමිණී ඉද්දමල්ගොඩ, රන් එෆ්.එම් නාලිකාවක් සමඟ සම්මුඛ සාකච්ඡාවකට එක්වෙමින් තමන්ට අපහාස කළ බව පවසමින් රුපියල් මිලියන 50 ක මුදලක් ඉල්ලා අබේරත්නට එරෙහිව නඩු පවරන ලදී. ගුවන් විදුලි නාලිකාව. 2014 දී අබේරත්න රු. ඇයට අපහාස කළ බවට ඉද්දමල්ගොඩගෙන් රුපියල් මිලියන 100 ක වන්දියක්. මෙම නඩුව 2014 පෙබරවාරි 24 දින කොළඹ දිසා අධිකරණයේදී කැඳවන ලදී. 2014 ඔක්තෝබර් 14 දින, දෙදෙනාම ඔවුන්ගේ සිවිල් නඩු ඉල්ලා අස්කර ගත්හ.
2015 නොවැම්බර් 5 වැනි දින ශ්‍රී ලංකා ගුවන් සේවයේ වංචා දූෂණ පිළිබඳ පැමිණිල්ලක් හේතුවෙන් ප්‍රකාශයක් ලබා දෙන ලෙස ඇයගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. ඇය බරපතල වංචා, දූෂණ සහ බලය අනිසි ලෙස භාවිතා කිරීම සහ රාජ්‍ය සම්පත් සහ වරප්‍රසාද (PRECIFAC) විමර්ශනය කිරීමේ සහ විමර්ශනය කිරීමේ ජනාධිපති විමර්ශන කොමිසමට ගොස් සංදර්ශනයක් සඳහා ආහාර සැපයීමේ අක්‍රමිකතාවක් සම්බන්ධයෙන් ප්‍රකාශයක් කළා ය.
2022 දී, 2022 ශ්‍රී ලංකාවේ විරෝධතා අතරතුර ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලයට බලහත්කාරයෙන් ඇතුළු වී පොලිස් නිලධාරීන්ගේ රාජකාරියට බාධා කිරීම සම්බන්ධයෙන් අබේරත්න අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදී.
2024 පෙබරවාරි මාසයේදී සංගීතවේ දී ඉරාජ් වීරරත්න විසින් අබේරත්න සම්බන්ධ සම්බාහන අපවාදයක් හෙළිදරව් කළ අතර මාස දෙකකට පසුව, දකුණේ රැකියා අවස්ථා ලබා දෙන බවට ව්‍යාජ ලෙස රුපියල් මිලියන 3 ක වංචාවක් සම්බන්ධයෙන් චෝදනා ලැබූ අබේරත්න සහ ඇගේ සහකරු හෝ සහකාරිය අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදී. කොරියාව.
වසන්ති චතුරානි

වසන්ති චතුරානි යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ජනප්‍රිය සහ සම්මානනීය, සිනමා හා ටෙලි නාට්‍ය රංගන ශිල්පිනියකි. ඇය රංගනයට පිවිසෙන්නේ 1978 දී සුමිත්‍රා පීරිස් මහත්මියගේ ගැහැනු ලමයි හී රඟපෑමත් සමගයි. රිදී තිරයේ ඇයගේ හොඳම රංගනය ලෙස 1980 දී විජය කුමාරතුංග සමග රඟපෑ ගඟ අද්දර චිත්‍රපටයේ 'නිර්මලා' යන චරිතය හැඳින්විය හැකිය. එහි රංගනය වෙනුවෙන් එම වසරේදී ඇය සරසවිය හොඳම නිලිය සම්මානය දිනාගත්තාය.
මීට අමතරව ඇය 'ඉටි පහන්' , 'ගිරය' , 'කඩුල්ල' සහ 'ගජමන් පුවත' වැනි ටෙලි නාට්‍ය වලටද සිය රංගනය එකතු කලාය. එනිසා 1997 දී සුමති ජනප්‍රියම ටෙලි නිලිය සම්මානය සහ 1998, 2002 වසර වලදී සුමති හොඳම ටෙලි නිලිය යන සම්මානද දිනා ගැනීමට ඇයට හැකියාව ලැබුණි.
ශ්‍රී ලංකා රිදී තිරයේ හා පුංචි තිරයේ, අතිශය සාර්ථක වූ රංගන ශිල්පිණියක ලෙස වසන්ති චතුරානි පිලිගැනේ.
වසන්ති චතුරානි ගේ, මුල් නාමය වූවේ වසන්තා ඩොරීන් පීටර්සන් යන්නයි. ඇගේ පාසල වූවේ, ගම්පහ සිරිකුරුස විද්‍යාලයයි.
1978 දී සුමිත්‍රා පීරිස් මහත්මියගේ ගැහැනු ළමයි හී ප්‍රධාන භූමිකාව නිරූපනය කරමින් රංගනයට පිවිසි වසන්ති ඉන්පසු, සම්මානයට පාත්‍ර වූ ගඟ අද්දර චිත්‍රපටය ඇතුළු චිත්‍රපට කිහිපයකම රඟපෑවාය.
1979 දී විවාහයත් සමග ඇය රංගන ජීවිතයෙන් කෙටි කලකට නිහඬ වූවත් පසුව 'ආදර හසුන' චිත්‍රපටය හරහා නැවතත් ක්ෂේත්‍රයට පිවිසුනාය. 'ගැහැනු ළමයි', 'දුවට මවක මිස' සහ 'සුදු සෙවනැලි' යන ඒවා ඇය දායක වූ චිත්‍රපට අතුරින් කිහිපයකි.
2003 දී ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහතාගේ වෑකන්ද වලව්ව චිත්‍රපටයේදී වසන්ති මාලිනී ෆොන්සේකා සනත් ගුණතිලක හා රවින්ද්‍ර රන්දෙණිය සමග විශිෂ්ට රංගනයක යෙදුනාය. ඇගේ අවසන් චිත්‍රපටය ලෙස, 'යහළුවෝ' චිත්‍රපටය හැඳින්වෙයි.
මීට අමතරව, 'අග පිපි මල්', 'සෙදෝනා' සහ 'රඟ සොබා' වැනි ටෙලිනාට්‍ය නිෂ්පාදනය කලේද වසන්ති චතුරානි විසිනි.
1997 - සුමති ජනප්‍රියම ටෙලි නිලිය සම්මානය 1998 - සුමති හොඳම ටෙලි නිලිය සම්මානය 'දුර්ගාන්තය' වෙනුවෙන්. 2002 - සුමති හොඳම ටෙලි නිලිය සම්මානය 'කුලවමිය' වෙනුවෙන්. 2005 - රයිගම් හොඳම ටෙලි නිලිය සම්මානය 'සෙදෝනා' වෙනුවෙන්. 2006 - සුමති හොඳම ටෙලි නිලිය සම්මානය 'අග පිපි මල්' වෙනුවෙන්. 2006 - රයිගම් හොඳම ටෙලි නිලිය සම්මානය 'අග පිපි මල්' වෙනුවෙන්.
ආනන්ද වික්‍රමගේ

ආනන්ද වික්‍රමගේ, (උපත 1953 අගෝස්තු 4), ශ්‍රී ලංකා සිනමාවේ, වේදිකාවේ සහ රූපවාහිනියේ නළුවෙකි. වික්‍රමගේ වඩාත් කැපී පෙනෙන්නේ “පබා” ටෙලි නාට්‍යයේ “මර්වින්” චරිතය, “පටලවිල්ල” ටෙලි නාට්‍යයේ ද්විත්ව රංගනය, “ඇන්ඩ් සමාගම” දේශපාලන කතා මාලාවේ සභාපති සහ "නයිනගේ සුදුව" වේදිකා නාට්‍යයේ “කොතලාවල” ලෙසය. .
වික්‍රමගේ විවාහ වී සිටින්නේ මානෙල් වානගුරු නම් ප්‍රතිභාපූර්ණ නිළිය සමගයි. මෙම යුවළට පුතුන් දෙදෙනෙක් සිටී: ජනිත් වික්‍රමගේ සහ සංකේත් වික්‍රමගේ, දෙදෙනාම නළුවෝ වෙති.
ආනන්ද වික්‍රමගේ රූපවාහිනී කතාමාලා 100කට අධික ප්‍රමාණයක රඟපා ඇත. "පාටලවිල්ල" සහ "පබා" වැනි කතා මාලා වල ඔහුගේ භූමිකාව ඉතා ජනප්‍රිය විය. ඔහු "මැණික් මාලිගා" සහ හද පුදසුන රූපවාහිනී කතාමාලා අධ්‍යක්ෂණය කළේය.
වික්‍රමගේ සිය සිනමා දිවිය ආරම්භ කළේ 1977 දී "සුදු පරවියෝ" චිත්‍රපටයෙන් සුළු චරිතයකිනි. ඔහු බොහෝ ප්‍රභේද හරහා චිත්‍රපට 50 කට වඩා රඟපා ඇතත්, ඔහුගේ බොහෝ චරිත සහාය චරිත වේ. ඔහුගේ ජනප්‍රියම සිනමා රංගනය වූයේ "ජීවිතේ ලස්සනයි", "ක්ලීන් අවුට්" සහ "පාර්ලිමන්ට් ජෝක්ස්" චිත්‍රපටවල හාස්‍යජනක චරිත හරහාය.
ප්‍රජා රඟමඬල (වේදිකාව)

මෙම යෙදුම සඳහා එක්සත් ජනපදයේ සහ එක්සත් රාජ්‍යයේ දෙනු ලබන අර්ථ දැක්වීම් එකිනෙකට වෙනස්ය. එක්සත් ජනපදයේ ප්‍රජා රඟමඬල (වේදිකාව) යන්න 70 සහ 80 දශක වල පොදු යහපත සඳහා විශේෂිත ප්‍රජාවන් වෙනුවෙන් රඟ දක්වනු ලැබූ රාජ්‍යය හෝ ප්‍රාදේශීය මට්ටමින් වර්ධනය වූ වෘත්තීයමය රංගන සමාගම් ව්‍යාපාරය යන්න හැඳින්වීම සඳහා යොදා ගනු ලැබීය. මෙම නාට්‍යයන් ප්‍රජාවන් ගේ ජීවන අත්දැකීම් සහ සිතුවිලි නිරූපනය වූ රැඩිකල් ස්වාභාවයක් ගත් අතර දේශීය ප්‍රජා මධ්‍යස්ථානයන් හි රඟ දක්වනු ලැබීය. වඩාත් ප්‍රචලිත වූ සමාගම වූයේ 7.84 (7% ක ප්‍රතිශතයක් ධන සම්පත් වලින් 84% ප්‍රතිශතයක් හිමිවීම) සංචාරක කම්කරු පංතියයි. එක්සත් රාජ්‍යයේ වර්ථමානයේ මෙම යෙදුම ප්‍රාදේශීය විෂයන් සහ එම ජනයාගේ අවශ්‍යතාවන් වෙනුවෙන් කැප වූ සංචාරය කරමින් රඟ දැක්වීම් දක්වන සමාගම් සඳහා යොදාගනු ලබයි. ප්‍රජාරඟමඬල ආධුනිකයන්ගේ වේදිකාව ආධුනික රංගනයන් ගෙන් සම්පූර්ණයෙන් ම වෙනස් වූ බොහෝ විට එහි වාච්‍යර්ථය ම සීමා වුනු වඩාත් ප්‍රසිද්ධ වූත් සහභාගිවූවන් බොහෝමයකට මුදල් නොගෙවන හෙවත් ආධුනික රඟමඬල යන අරුත ගෙන දේ.
එක්සත් ජනපදයේ ප්‍රජා වේදිකාවන් සාමාන්‍යයෙන් සම්ප්‍රදායික ඒවා ද එක්සත් රාජ්‍යයේ ඒවා නවීනකරණය වූ වුවත් මෙම දෙවර්ගයම වෘත්තීයමය නොවන මාවත් ලෙස භාවිතා කරනු ලබයි. විශේෂයෙන් ම එකසත් ජනපදයේ නම් මේවා සංගීත සහ ළමා වේදිකාවන් ලෙස හඳුන්වනු ලබයි. පඩි නොගෙවන සාමාජිකයන් සැදුම් ලත් බොහෝ සමාගම් ප්‍රජා වේදිකාවන් ලෙස හඳුන්වනු නොලැබුවත් සම්මත වේදිකාව සහ ප්‍රජා වේදිකාව අතර ප්‍රධාන වෙනස සාදනු ලබන්නේ සමාගම විසින්මය. ප්‍රජා වේදිකාව වෙනත් වෘත්තීන් හි නියැලෙන විවිධ පුද්ගලයන් හට රංගනයේ නියැලෙමින් සමාජ සහ කලාත්මක ප්‍රජාවේ ක්‍රියාශීලී කොට්ඨාශයක් ලෙස තෘප්තිමත් වීමට මහඟු අවස්ථාවන් සලසයි. බොහෝ විට කලාවේ හෝ වේදිකාවේ පසුබිමක් නොමැති වේදිකාවට සම්බන්ධ වීමට අදහස් කරන පුද්ගලයන් හට ඔවුන්ගේ වේදිකාවේ කුසලතාවන් වර්ධනය කර ගැනීම මීට ඇතුළත් වේ.
එක්සත් ජනපදයේ ප්‍රජා වේදිකාව සහ එකසත් රාජ්‍යයේ සහ ඔස්ටේ්‍රලියාවේ ආධුනික වේදිකාව වෘත්තීමය වේදිකාවට වඩා අඩු තත්වයෙන් පවතින හාස්‍යයට මෙන්ම පුවත් පත් මඟින් විවේචනයන්ට ලක්වේ. ප්‍රජා වේදිකාවේ අගය පිළිබඳ වෘත්තිකයන්, ආධුන්කයන්, ශාස්ත්‍රඥයන් සහ විචාරකයන් අතර විවාදයක් පවතී. එහි රඟ දක්වන්නන් හට කර්මාන්තය පිළිබඳ විධිමත් පුහුණුවකින් තොරව වෘත්තීමය මට්ටම ට රංගන කුසලතාවන් වර්ඳනයක් සීදු නොවීම සුලභව දක්නට ලැබේ. ඒ කෙසේ වෙතත් සමහර ප්‍රජා වේදිකාවන් එම ප්‍රජාවන් තුල මනා ලෙස ස්ථාපනය වී ගෞරවාදරයට පාත්‍ර වී ඇත.
නාට්‍ය ශාලා වර්ග 3

theatre Jerzy Goto wiki විසින් පෝලන්තයේ දී ඔහුගේ නාට්‍යය කර්මාන්තයට දෙනු ලැබූ නාමය පදනම් කොට නිර්මාණය විය. grotouski මෙම නාමය කලාව ප්‍රධාන ලක්ෂණ 5 ක් මත පදනම් විය.
1. විශේෂ ලෙස සැකසූ රංගශාලා නොමැත (ආලෝකය, තාක්ෂණය,ක්‍රමවේදය, සංවිධානය)
2. ප්‍රේක්ෂකයනුත්, වේදිකාවත් ලෙස වෙන්වූ රංග භූමියක් නොවීය. ඒ වෙනුවට නළුවන් සහ ප්‍රෙක්ෂකයින් එකම වේදිකාවේ බෙදා හදාගත්හ.
3. නළුවන් සියල්ලටම ප්‍රධාන විය. නමුත් සරල ඇදුම් භාවිතා කලහ. මාසයක් පුරාවටම පෙර රංගනයන්ගේ නිරත වන්නෝ විය.
4.Pooo theatre නාටකයත් බොහෝ විට පුංචි කේෂ්ත්‍රයක පිරිසකට එක් වරක් පමණක් තිරගත කරන්නේය.
මෙම නාට්‍ය භූමි ක්‍රමය බොහෝ සෙයින් 1960 හා 70 සමයේ ප්‍රචලිත වූ අතර ලෝකය පුරා බොහෝ නිර්මාණ කරුවන් මෙම ක්‍රමය අනුගමනය කලේය.
Physical theatre - ඉදිරිපත් කිරීමකට වඩා ශරීරය යොදා කරන නර්තනය, චලනයන් හා රූකඩ බෙදොගෙන තම අදහස් හුවා දක්වන ක්‍රමයකි.
Reck opera : compept album - Opera පාදක කර රූප දැක්වෙන ලෙස Rock සංගීත පසුබිම් කර ගනී
Ronantic Comedy - වීරයාගේ හෝ වීරවරියගේ කෙලින්ම දායක වන අදහස් වලට තැනුන අරුම පුදුම සොයා ගැනීම් අහඹු සිදුවීම් හිත හා ආදරය මූලික කොට තැනුන තනුවක් යොදාගෙන රඟ දක්වන්නා වූ නිර්මාණයකි.
Satric - හාස්‍ය පදනම් කොට රඟ දැක්වෙන මෙය මනුෂ්‍ය වර්ගයාගේ අපහාසය, ව්‍යාජත්වය, සමච්චලය යොදාගෙන මනුෂ්‍යයන් අතර සිටින මෝඩයන්ට හා දුශ්චරිතයන්ට පහර දෙයි. එමෙන්ම සමච්චලය ප්‍රෝඩාව, නින්දා සහගත බව අපහාසාත්මක තේමා වදන් මෙම රංගනයට ආචාර කරයි.
Theatre for socid shange - සමාජ ගත ප්‍රශ්න අයුක්තිය තුළින් රඟ දක්වා ප්‍රේක්ෂකයින්‍ට ඉදිරිපත් කරයි.
Theater of the Absurd - මෙම නාමය Moren Esslin විසින් දෙවන ලෝක යුද්ධයට පසු රචිත නිර්වචන සඳහා යොදා ගන්තකි. මෙම නිර්මාණ ලෝකයේ වටිනාකම විනාශ වූ ආකාරය පිළිඹිබු කරයි. Semuel Beckett Eugene loneseo වැනි පුද්ගලයන් නිසා අනෙකුත් පුද්ගලයන් අතර මෙය ප්‍රසිද්ධ විය.
Total Theatre මෙය Riharaid wagghers Gesan tkunts ගේ සංකල්පය හෙවත් පූර්ණ කලා නිර්මාණය මඟින් අවධි වූවකි. මෙහිදී සංගීතය, නර්තනය නාට්‍ය පිටපතට ගමන් කරයි. මෙය නළුවන්ද පසුතලය බවට ගෙන රංගන ක්‍රමයක් සොයාගත් Sleven Berfoff නම් නිර්මාණකරුවන් විසින් පවා යොදාගත් ක්‍රමයකි. මෙම ක්‍රමය ග්‍රි වෙගුටියන් අංශයටද යොදා ගනී.
සේමිණී ඉද්දමල්ගොඩ

සේමිණී දිනූෂා පලිහවඩන නේ ඉද්දමල්ගොඩ (උපත 1973 ජූනි 19), ජනප්‍රියව සේමිණි ඉද්දමල්ගොඩ ලෙසින්, ශ්‍රී ලාංකේය සිනමාවේ, රංග ශාලාවේ සහ රූපවාහිනියේ නිළියකි . විකට නාට්‍ය දෙකෙහිම රඟපාමින් ඇය වඩාත් ප්‍රසිද්ධියට පත්ව ඇත්තේ රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වන Yes Boss හි රෝෂිනී චරිතය, සිංහව අතරින් චිත්‍රපටයේ කුමාරි චරිතය සහ 28 චිත්‍රපටයේ සුද්දි ලෙසය.
ඇය සිරස ඩාන්සින් ස්ටාර්ස් සහ හිරු මෙගා ස්ටාර්ස් රියැලිටි වැඩසටහන් සඳහා සහභාගී වූවා ය.
සේමිණී ඉද්දමල්ගොඩ 1973 ජූනි 19 වැනිදා කොළඹදී කේ.එම්.පී.බණ්ඩාරට සහ නෙස්ටා පලිහවඩනට පවුලේ වැඩිමලා ලෙස උපත ලැබුවා ය. ඇයට ගිහාන් මේනක නම් බාල සහෝදරයෙක් සිටී. ඇය ඇල්පිටිය නියාගම ප්‍රාථමික විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ආරම්භ කළා ය.
ඇය විවාහ වී සිටින්නේ පොලිස් නිලධාරියෙකු වන ධම්මික ජයලාල් කීර්ති ඉද්දමල්ගොඩ සමඟයි. ඔහු 1967 අප්‍රේල් 27 වන දින සහෝදරයන් තිදෙනෙකුගෙන් බාලයා ලෙස උපත ලැබීය. ඔහුගේ පියා වීරසිරි කුලරත්න ඉද්දමල්ගොඩ සමුපකාර පරීක්ෂකවරයෙකු සහ අභ්‍යන්තර විගණකවරයෙකු වූ අතර මව රත්නපුර වෙරළුපාවේ ප්‍රැන්සිස්කා ජයවර්ධනයි. ධම්මික ඉගෙන ගත්තේ රත්නපුර සීවලී මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ. ඔහු 1988 දී වයස අවුරුදු 21 දී පොලිසියට බැඳුණි. සේමිණී සඳහා උසස් පෙළ අවසන් කිරීමෙන් පසුව, ඔවුන් 1994 දෙසැම්බර් 15 වන දින විවාහ වූ අතර, මෙම යුවළට එක් දියණියක් සිටී, 2001 උපත ලැබූ කුමලී අසේකා ය.
2001 වසරේ ශ්‍රියානි අමරසේනගේ ඉරබටු තරුව ටෙලි නාට්‍යයේ රඟපාන්න ආරාධනා ලැබෙනවා. පුංචි ආදර බාලකිරිම වේදිකා නාට්‍යයේ රඟපෑ ඇය රාජ්‍ය නාට්‍ය උළෙලේ හොඳම නිළියට හිමි සම්මානය දිනා ගත්තා ය. V. සිවදාසන් අධ්‍යක්ෂණය කළ හංස ගීතය ඇයගේ පළමු ටෙලිනාට්‍ය නිෂ්පාදනය විය.
ඇය 1999 මිසිස් ශ්‍රී ලංකා තරඟයේ දෙවන අනුශූරිය වූවා ය. 2006 වසරේ ඇය ටීවී දෙරණ නාලිකාවේ විකාශය වූ සේමිණි සමග මතක මාවත රූපවාහිනී වැඩසටහන මෙහෙය වූවා ය.
2013 වසරේ ජනවාරි 13 වැනි දින රන් එෆ් එම් ගුවන් විදුලි නාලිකාවක් සමඟ සම්මුඛ සාකච්ඡාවකට එක්වෙමින් ඉද්දමල්ගොඩ සහෝදර නිළි දමිතා අබේරත්නට අපහාස කළ බවට රුපියල් මිලියන 50 ක මුදලක් ඉල්ලා ඇයට එරෙහිව නඩු පවරන ලදී. 2014 දී අබේරත්න රු. ඇයට අපහාස කළ බවට ඉද්දමල්ගොඩගෙන් රුපියල් මිලියන 100 ක වන්දියක්. මෙම නඩුව 2014 පෙබරවාරි 24 දින කොළඹ දිසා අධිකරණයේදී කැඳවන 2014 ඔක්තෝබර් 14 දින, දෙදෙනාම ඔවුන්ගේ සිවිල් නඩු ඉල්ලා අස්කර ගත්හ.
ඇයගේ මංගල සිනමා අත්දැකීම 2001 දී උදයකාන්ත වර්ණසූරිය විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද රෝස වසන්තේ චිත්‍රපටයේ සහායක චරිතයක් හරහා පැමිණියාය. සුදු හංසි, 28 සහ සිනහව අතරින් ඇයගේ ජනප්‍රිය චිත්‍රපට කිහිපයකි.
Fireball (Pitbull song)

"Fireball" is a song by American rapper Pitbull, featuring vocals from American singer John Ryan. It was released on July 23, 2014 as the second release from Pitbull's eighth studio album, Globalization (2014).
According to Variety, the music video for the song includes a "digital mashup" with internet stars Jenna Marbles (who has a large following on her YouTube comedy channel and hosts the YouTube 15 weekly program on Sirius XM, who had previously made a parody impression video of Pitbull), Bart Baker (creator behind popular music parodies, including one of Pitbull), and Brittany Furlan (the most followed female video star on Vine before Vine shut down). All three appear in the "Fireball" official video. Pitbull's collaboration with Marbles, Baker, and Furlan was brokered by Endemol Beyond USA.
Story
The video begins with Pitbull leaving a car and entering a club. The video shows people dancing in black and white, and people firebreathing, along with Marbles and Baker dancing by Pitbull. Pitbull sees a woman (Alejandra Espinoza) coming down stairs and, when she enters the main room, the video turns to color. The woman looks very much like Jessica Rabbit. Many men (usually with women) stare at her. She walks over to Pitbull; they go to a dressing room and come closer to one another. The video then ends with Pitbull and the girl leaving the club in his car.
The song peaked at number 23 at the US Billboard Hot 100. As of January 2015, the single has sold one million copies in the US. On October 16, 2020, the single was certified triple platinum by the Recording Industry Association of America (RIAA) for combined sales and streaming equivalent units of over three million units in the United States. It was also certified Gold in Canada and Australia.
The song was featured in the trailer and TV spots of Aardman Animations' Shaun the Sheep Movie. It was also featured in television spots for Walt Disney Animation Studios' Zootopia and in the Sony Pictures Animation films The Emoji Movie and The Angry Birds Movie 2.
The song was used for the opening number of Miss Earth 2014.
From 2015 to 2016, the song played every time a Colorado Rockies player hits a home run at Coors Field.
The song was featured in the pilot episode of The Catch.
It was also briefly heard in the Blue Sky Studios film Ice Age: Collision Course.
The song was used for the opening number of Miss Universe 2020.
This song has been played when the Chicago White Sox hit a home run.
The song was adopted by Celtic FC fans, with the lyrics "Josip Juranovic, Josip Juranovic".
The Atomic Fireballs

The Atomic Fireballs were a Detroit swing revival band led by vocalist/songwriter John Bunkley. The group was formed during 1996 with Bunkley on vocals, James Bostek on trumpet, Tony Buccilli on trombone, Duke Kingins on guitar, Shawn Scaggs on double bass, Eric Schabo on tenor sax, Geoff Kinde on drums, and Randy Sly on piano. Scaggs was replaced by Seán E. Harris on double bass and Bostek was replaced by Kenneth Ferry Jr. on trumpet. The band was discovered by former Kid Rock manager Michael Rand. After booking the band nearly 60 concerts, Rand began the process of introducing the band to major record labels. The band was signed to Lava by A&R executives Rick Goetz and Jason Flom.
The Atomic Fireballs released two albums: Birth of the Swerve, which was released independently in 1998, produced at Tanglewood Studio in Brookfield, Illinois, and Torch This Place, which was released by Atlantic in 1999. Torch This Place was recorded at Armoury Studios in Vancouver, British Columbia, and was produced by Bruce Fairbairn along with engineers Mike Plotnikoff and Paul Silveira.
The band's biggest hit, "Man with the Hex", which interpolated the call and response from the 1947 film The Bachelor and the Bobby-Soxer, was included on the soundtracks of American Pie, Scooby Doo and The Haunted Mansion. This interpolation was also used in Labyrinth. "Man with the Hex" was used in several TV shows, most notably Dawson's Creek, and was featured on both Dancing With the Stars and So You Think You Can Dance as a quickstep. Visuals of the band performing "Swing Sweet Pussycat" are shown in the closing credits of the 1999 film Three to Tango.
The group disbanded in 1999, leaving the members to their own ventures. Bunkley produces paintings and solo works of music on his Bandcamp page. Kinde teaches drums and percussion at Oz's Music Ann Arbor, online lessons at Atomic Drummer and performs solo as Roland Remington. Schabo teaches history at Crestwood High School in Dearborn Heights, Michigan. Sly performs with The Verve Pipe.
The band's influences include Louis Jordan and Black Flag.
Fireball (Deep Purple song)

"Fireball" is a song by the English rock band Deep Purple, from the album of the same name. It was also released as the band's second single of 1971, and peaked at No. 15 on the UK Singles Chart.
The song is one of several based on Ian Gillan's real life experiences: "She was a complete mystery to me. This is another tale of unrequited love", he explained.
The song begins with the sound of an air conditioner being switched on, recorded by assistant engineer Mike Thorne. Roger Glover suggested to engineer Martin Birch that the sound of a machine starting up would be a good way to begin both the song and the album, but Birch could not think of anything available that would fit the purpose. Thorne suggested the sound of an air conditioning unit, and duly recorded it, to the band's delight. At the time the members of Deep Purple claimed that the sound was produced by a "special" synthesizer. A promo clip was made for the song, consisting of the band miming to the studio recording in front of a dancing audience.
The song features a rare instance of Ian Paice playing a double-bass drum, thus it often appeared as an encore in the band's live show so the crew would have time to add the extra bass drum to Paice's stage kit.
Oxford

Oxford (Rhydychen e kembraeg, bet brezhonekaet e Redec'hen) zo ur gêr e Bro-Saoz, anezhi penn-lec'h Oxfordshire. War ribloù an Tavoez emañ. Dont a ra anv Oxford eus an hensaozneg oxa, ejen, ha ford hag a dalv roudouz.
Anavezet eo dre ar bed evit he skol-veur, unan eus ar re goshañ en Europa. Diazezet e voe er XII kantved. Bremañ ez eus 39 skol-veur.
Kavout a reer obererezhioù kenwerzhel ha touristel bras.
Oxford zo deuet da vezañ kêr-benn real Bro-Saoz e-pad un nebeud amzer e-pad Dispac'h saoz kentañ. Ar roue Charlez Iañ a vro-Saoz a yeas en e goazez e 1642.
Ar strolladoù sonerezh Radiohead, Ride ha Supergrass zo bet stummet en Oxford.
Ar skrivagnerien John Ronald Reuel Tolkien, Lewis Carroll, C.S. Lewis ha Graeme Page a voe o chom eno.
Gevellet eo Oxford gant kêrioù skolveurel.
Tirana

Tirana (Tiranë en albaneg) eo kêr-benn Albania.
Emañ Tirana e goueled menezioù uhelik, e-kreiz ar vro. Savet e voe e 1614 gant Süleyman Pasha, ur jeneral en arme an Impalaeriezh otoman. Dont a reas da vezañ kêr-benn Albania e 1920. E 2005 e oa, ent-ofisiel, 585 756 a dud o chom enni, met moarvat e tle bezañ tost d'ur milion a annezidi bremañ.
Langston Hughes

Langston Hughes (1añ a viz C'hwevrer 1902 — 22 a viz Mae 1967) zo ur barzh, daneveller ha c'hoarivaour eus Stadoù Unanet Amerika. Brudet eo evel unan eus ar skrivagnerien zu o deus kemeret perzh el luskad sevenadurel anvet Azginivelezh Harlem, e karter Harlem, e New York, er bloavezhioù 1920. E meur e yezh eo bet troet e oberennoù. Unan bennak eus e skridoù zo bet lakaet e brezhoneg.
Noli me tangere

Noli me tangere zo ur frazenn latin hag a dalv "Na stok ket ouzhin". Lavaret eo bet gant Jezuz da Vari Madalen pa voe anavezet ganti, goude an Dasorc'hidigezh, hervez a lenner en Aviel Yann (XX-17), hini ar Vulgata, troet e latin gant Hieronimos diwar an henc'hresianeg.
Μή μου ἅπτου mê mou haptou eo ar bomm er skrid henc'hresianek orin, ar pezh a dalvez kement ha diskrog diouzhin pe paouez a gregiñ ennon{,}}.E latin eo un urzh en unander : Arabat dit stekiñ ouzhin.Diemglev zo e gwirionez war-sigur ster resis al lavarenn :
Meur a droidigezh zo eta ; setu amañ un nebeud anezho :
Setu amañ skrid latin ar Vulgata, hag un droidigezh vrezhonek anezhañ.
Meur a arzour zo bet awenet gant an darvoudenn a zo kontet en Aviel Yann :
Meur a dra zo bet anvet diwar an droidigezh Na stok ket ouzhin.
E 1861 e voe graet ur banniel nevez da Alabama, ha war an tu gin e oa skrivet Noli me tangere dindan ur barr kotoñs.
Roland Paradis

Roland Paradis (c. 1696 – April 28, 1754) was an important silversmith in New France (now part of Canada).
Paradis was born in Paris to Claude Paradis and Geneviève Cussy. His father was a silversmith, and likely taught his son the trade. Paradis moved to New France sometime before 1728. On February 3 of that year, he married Marie-Angélique Boivin in the church of Notre-Dame de Québec.
He worked as a silversmith for some time in Quebec City, but by June 1736 he is recorded as living and working in Ville-Marie, the older name for Montreal. Paradis continued to work in Montreal until at least 1749.
Paradis produced many silver pieces of religious significance. In 1739, he produced a "ciborium for the Eucharist" for the parish of Saint-Charles-de-Lachenaie. He crafted pieces for the church of Sainte-Anne-de-Varennes in 1742 and for the church of Saint-François-de-Sales in 1745 (in the modern-day Saint-François district of the city of Laval, not to be confused with the Saint-François-de-Sales, Quebec in Saguenay–Lac-Saint-Jean). Paradis stamped his work with the letters "RP" beneath a crown. On April 28, 1754, Paradis died in Montreal.
Examples of Paradis's works are still held by a number of religious institutions as well as by museums and collectors. The Musée du Québec holds a number of his pieces, as does the Royal Ontario Museum.
Collegiate Church of Notre-Dame, Villeneuve-lès-Avignon

The Collegiate Church of Notre-Dame (French: Collégiale Notre-Dame) is a Gothic church in Villeneuve-lès-Avignon, Gard, Occitanie, France.
It was completed in 1314 and consecrated in 1333 by cardinal Arnaud de Via, bishop of Cahors, and nephew of Pope John XXII. A bell tower was added in 1362. The church and its cloister were made a monument historique in 1862.
43°57′48″N 4°47′48″E﻿ / ﻿43.96330°N 4.79665°E﻿ / 43.96330; 4.79665
Seven Joys of the Virgin

The Seven Joys of the Virgin (or of Mary, the Mother of Jesus) is a popular devotion to events of the life of the Virgin Mary, arising from a trope of medieval devotional literature and art.
The Seven Joys were frequently depicted in medieval devotional literature and art. The seven joys are usually listed as:
Alternative choices were made and might include the Visitation and the Finding in the Temple, as in the Seven Joyful Mysteries of the Life of the Ever-Blessed Virgin from St. Vincent's Manual, or the Franciscan Crown form of Rosary, which uses the Seven Joys, but omits the Ascension and Pentecost. Depiction in art of the Assumption of Mary may replace or be combined with the Coronation, especially from the 15th century onwards; by the 17th century it is the norm. As with other sets of scenes, the different practical implications of depictions in different media such as painting, ivory miniature carving, liturgical drama and music led to different conventions by medium, as well as other factors such as geography and the influence of different religious orders. There is a matching set of seven Sorrows of the Virgin; both sets influenced the selection of scenes in depictions of the Life of the Virgin.
Originally, there were five joys of the Virgin. Later, that number increased to seven, nine, and even fifteen in medieval literature, although seven remained the most common number, and others are rarely found in art. The five joys of Mary are mentioned in the 14th-century poem Sir Gawain and the Green Knight as a source of Gawain's strength. The devotion was especially popular in pre-Reformation England. The French writer Antoine de la Sale completed a satire called Les Quinze Joies de mariage ("The Fifteen Joys of Marriage") in about 1462, which partly parodied the form of Les Quinze Joies de Notre Dame ("The Fifteen Joys of Our Lady"), a popular litany.
According to Pelbartus Ladislaus of Temesvár, St. Thomas, while he was reciting his daily 'Hail Mary's in memory of the principal joys of Mary, was "favored with an apparition of the Queen of Heaven." She encouraged him to add seven more 'Hail Mary's in honor of "the seven signal joys she possesses in heaven, and to instill the same devotion into the minds of others."
This devotion of the Seven Joys of Our Blessed Lady in Heaven recounts the glories Mary was honored with in heaven after her dormition.
Town Square (Ljubljana)

Town Square (Slovene: Mestni trg) is a major square in Ljubljana, the capital of Slovenia. Ljubljana Town Hall is located at the square. In front of Town Hall stands a copy of the Robba Fountain. Near the square, at Cyril and Methodius Square, stands Ljubljana Cathedral. Opposite Town Hall is the Krisper House, where Julija Primic, the inspiration of the Slovene Romantic poet France Prešeren, was born in 1816. The composer Gustav Mahler lived in the house from 1881 to 1882, when he worked as a conductor at the Carniolan Provincial Theatre at Congress Square.
46°3′0.6″N 14°30′25″E﻿ / ﻿46.050167°N 14.50694°E﻿ / 46.050167; 14.50694
Routes of Santiago de Compostela in France

UNESCO designated the Routes of Santiago de Compostela in France as a World Heritage Site in December 1998. The routes pass through the following regions of France: Aquitaine, Auvergne, Basse-Normandie, Bourgogne, Centre, Champagne-Ardenne, Ile-de-France, Languedoc-Roussillon, Limousin, Midi-Pyrénées, Picardie, Poitou-Charentes, and Provence-Alpes-Côte d'Azur. UNESCO cites the routes' role in "religious and cultural exchange", the development of "specialized edifices" along the routes, and their "exceptional witness to the power and influence of Christian faith among people of all classes and countries in Europe during the Middle Ages".
UNESCO designated 71 structures along the routes and seven stretches of the Chemin du Puy as a World Heritage Site. The structures are largely monuments, churches, or hospitals that provided services to pilgrims headed to Santiago de Compostela in Spain. Some are places of pilgrimage in their own right. Other structures include a tower, a bridge, and a city gate.
The sites included in the UNESCO designation are largely monuments, churches, or hospitals that provided services to pilgrims headed to Santiago de Compostela in Spain. Some are places of pilgrimage in their own right. Other structures include a tower, bridges, a city gate, and a prehistoric stone construction. When UNESCO designates monuments as World Heritage Sites, this often leads to an increase in tourism that challenges the abilities of local communities to continue protecting the sites themselves.
Tastee Fried Chicken

Tastee Fried Chicken (nke a makwaara dị ka TFC ma ọ bụ De Tastee Fried chicken Nigeria LTD) bụ ụlọ oriri na ọṅụṅụ ọkụkọ e siri esi na Victoria Island, Lagos, Naijiria. O nwere ebe iri na anọ.
Ọ bụ Olayinka Pamela Adedayo guzobere Tastee Fried Chicken. Ọ malitere dị ka mgbatị nke Tastee Pot, ụlọ ọrụ na-enye nri n'èzí na-enye ndị Naijiria na ndị kọntinent nri na ihe omume pụrụ iche. Ụlọ ọrụ nri ahụ ka dị dị ka ọrụ nri Tastee Fried Chicken.
N'afọ 1997 Mrs. Adedayo tinyere Tastee Fried Chicken ma mepee ebe mbụ ya na Surulere, Steeti Lagos. Ọ dabeere na ụlọ oriri na ọṅụṅụ ya na ụdị azụmahịa nke ụlọ oriri na ọnya ọkụkọ nke America Kentucky Fried Chicken, ebe ọ rụrụ ọrụ dị ka onye njikwa. Kemgbe ọ meghere ebe mbụ ya, ọ etoola na ụlọ oriri na ọṅụṅụ iri na anọ.
N'afọ 2006, Tastee Fried Chicken malitere mmekọrịta ya na Oando, ụlọ ọrụ mmanụ, nke malitere ịchọta ụlọ oriri na ọṅụṅụ Tastee Fried chicken n'ime ụlọ ọrụ Oando. Dị ka akụkụ nke mmekọrịta ahụ, TFC ga-emeghe ụlọ oriri na ọṅụṅụ na ọdụ mmanụ Oando ọ bụla.
Tea na mkpụrụ osisi pine

Tea na pine nut, ma ọ bụ aha ya French bụ Thé aux pignons bụ nri ọdịnala nke Tunisia. A na-ejikarị ụdị tii maghrebi mint (ma ọ bụ tii geranium mgbe ụfọdụ n'oge oyi) eme mmemme agbamakwụkwọ, nzukọ ezinụlọ ma ọ bụ nzukọ n'etiti ndị enyi. Enwere ike iji almond ma ọ bụ ahụekere e siri esi dochie mkpụrụ osisi pine nke so ya ma mee ka ọ bụrụ ihe pụrụ iche.
Enwere ike iji akwụkwọ tii na-acha akwụkwọ ndụ akwụkwọ ndụ ( tii na-enweghị ihe na-eme ka ọ dị mma) ma ọ bụ akwụkwọ tii ojii (nke a na-akpọkwa tii ọbara ọbara na Tunisia).
A na-esi mmiri n'ime ite tii ka a na-asacha akwụkwọ tii ole na ole na mmiri ana-esi esì tupu e sie n'elu okpomọkụ dị ala na ite tii nke jupụtara na mmiri; a na-agbakwunye shuga na ya dịka achọrọ. A na ebupute tii mgbe ụtọ ịlụ ya pụtara ,mgbe ọ na-enweghị ụtọ ya. Ị nwere ike itinye akwụkwọ mint ma ọ bụ akwụkwọ geranium ma ọ bụ essence ma ọ bụrụ na ị na-eji tii ojii ma hapụ ha ka ha bara ná mmiri tupu ruo oge ụfọdụ tupu ị na-enye tii ahụ.
A na-esi mkpụrụ osisi pine n'ụzọ kachasị mma n'ogo okpomọkụ ọkụ dị ala, mana enwere ike ibupute ya ejighi ihe gwa ya..
A na-etinye ite tii ole na ole nke mkpụrụ osisi pine n'ime iko ọ bụla tupu a gbanye mmiri tii ọkụ. Mkpụrụ osisi pine na-ese n'elu mmiri ma ọ bụrụ na tii ahụ dị ezigbo ụtọ, ma ọ bụghị ya, ha na-anọgide na ala nke iko ahụ.
E nwekwara ike inye tii na-enweghị mkpụrụ osisi pine ma a hapụ ndị ọbịa ka ha tinye mkpụrụ osisi pine ha chọrọ n'ime iko ha.
Enwere ike ịṅụ tii nke mkpụrụ osisi pine dị ka n'ụtụtụ, n'ehihie ma ọ bụ n'anyasị.
Tastee Fried Chicken

Tastee Fried Chicken (also known as TFC or De Tastee Fried Chicken Nigeria LTD) is a fast food fried chicken restaurant based in Victoria Island, Lagos, Nigeria. It has 14 locations.
Tastee Fried Chicken was founded by Olayinka Pamela Adedayo. It began as an extension of Tastee Pot, an outdoor catering company serving Nigerian and continental food at special events. The catering company still exists as Tastee Fried Chicken's catering operation.
In 1997 Mrs. Adedayo incorporated Tastee Fried Chicken and opened her first location in Surulere, Lagos State. She based her restaurant on the business model of the American fast food chicken restaurant Kentucky Fried Chicken, where she had previously worked as a manager. Since opening its first location, it has grown to 14 restaurants.
In 2006, Tastee Fried Chicken launched a partnership with Oando, a petroleum company, that has begun locating Tastee Fried Chicken restaurants inside Oando's service stations. As part of the partnership, TFC will open a restaurant in every Oando filling station.
Cold water flat

A cold water flat is an apartment that has no running hot water.
In most developed countries, current building codes make cold water flats illegal, but they used to be common in such cities as Detroit, Chicago and New York City until the mid-twentieth century. The Chicago City Council banned such flats and passed an ordinance requiring hot water piping and water heating apparatuses for all residential units in January 1957, setting the deadline for enforcement to January 1, 1962.
Typically, cold water flats did not have built-in showers installed; tenants who wished to bathe would heat pots of water by stove and add the heated water to a bathtub, or take a sponge bath. They also typically had no central heating. Often some type of cooking stove, either wood or coal, was the only heat source and was kept going most of the time. Wood or coal embers could be banked in the small stoves overnight so a fire could be easily started early in the morning. A gas cooking surface was often just a grate with jets. Tenants would also keep warm by use of kerosene or electric space heaters, hot water bottles, or much later, electric blankets.
Danza de los espíritus

La Danza de los espíritus (Ghost Dance) fue una ceremonia religiosa desarrollada en la década de 1890, que se incorporó a las distintas creencias de los nativos de Norte América.
La ceremonia estaba inspirada en las tradicionales danzas circulares que los pueblos de Norteamérica ejecutaban desde tiempos prehistóricos, en la cual los participantes creían que sus parientes muertos regresarían y la gente de raza blanca perecería. Sin embargo a fines del siglo XIX, un líder espiritual paiute llamado Jack Wilson (o Wovoka) desarrolló una serie de enseñanzas y profecías que pronto se extenderían por Nevada, Oklahoma y California.
Conforme la Danza de los espíritus era adoptada por distintos pueblos, era ella misma objeto de modificaciones. El núcleo central de la profecía se refería al fin no violento de la expansión colonizadora, a la cooperación intercultural, así como a una serie de enseñanzas sobre lo que debía ser una vida digna. La versión sioux de la danza evolucionó hacia el milenarismo jugando un importante papel en la conocida Masacre de Wounded Knee.
Danza de la muerte de Verges

La danza de la muerte de Verges es una representación en los actos de la procesión tradicional de Jueves Santo en Verges. Es un género de baile basado en la danza de la Muerte que en la época medieval era común en toda la Europa occidental. Se trata de una danza de cinco esqueletos que saltan al son de un tambor.​
Actualmente, esta festividad de carácter religioso, junto con el conjunto de la procesión, está declarada Fiesta tradicional de interés nacional. Aunque es una parte más de la escenificación de la Pasión de Jesucristo por las calles y plazas del pueblo, ha alcanzado fama internacional, como cuadro único y ancestral, herencia de las danzas macabras de la Edad Media española y europea. En Verges, se recuperó en el siglo XVII.​
En Cataluña, hay noticia de otras danzas de la muerte también, hoy desaparecidas. Entre estas, cabe mencionar las de Ripoll, Beget, San Felíu de Pallarols, Las Planas, Cadaqués,y también en Rupiá, lugar donde desapareció en 1935.​