davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
పఠాన్‌కోట్

పఠాన్‌కోట్ భారతదేశంలోని పంజాబ్ లోని నగరం. పఠాన్‌కోట్ జిల్లాకు ముఖ్య పట్టణం. ఈ జిల్లాకు పశ్చిమాన, పాకిస్తాన్‌తో అంతర్జాతీయ సరిహద్దు ఉంది. పఠాన్‌కోట్‌ను 2011 జూలై 27 న అధికారికంగా పంజాబ్ రాష్ట్ర జిల్లాగా ప్రకటించారు. ఇది గతంలో పంజాబ్‌లోని గురుదాస్‌పూర్ జిల్లాలో ఒక తహసీలుగా ఉండేది. పఠాన్‌కోట్ జిల్లా భారతదేశంలోని రెండు ఉత్తర రాష్ట్రాలైన పంజాబ్, హిమాచల్ ప్రదేశ్ లకు, జమ్మూ కాశ్మీర్ కేంద్రపాలిత ప్రాంతానికీ కూడలిలో ఉంది. దాని స్థానం కారణంగా, పఠాన్‌కోట్ ఈ మూడు రాష్ట్రాలకూ ప్రయాణ కేంద్రంగా ఉంది.
పఠాన్‌కోట్‌లో మునిసిపల్ కార్పొరేషన్ ఉంది. లుధియానా, అమృత్‌సర్, జలంధర్, పటియాలా, భటిండా తరువాత పఠాన్‌కోట్ పంజాబ్ నగరాలలో 6 వ స్థానంలో ఉంది.
కాంగ్రా, డల్హౌసీ యొక్క సుందరమైన పర్వత ప్రాంతాలలో ఉన్న ఈ నగరం జమ్మూ కాశ్మీర్, డల్హౌసీ, చంబా, కాంగ్రా, ధర్మశాల, మక్లీడ్ గంజ్, జ్వాలాజీ, చింతపూర్ణి, హిమాలయాలలోకి ప్రయణించే ముందు విశ్రాంతి కేంద్రంగా ఉంది. నగరానికి దగ్గరలో చక్కీ నది ప్రవహిస్తోంది. పఠాన్‌కోట్ సమీప ప్రాంతమైన జమ్మూ కాశ్మీర్, హిమాచల్ ప్రదేశ్ లకు విద్యా కేంద్రంగా కూడా ఉంది. ఈ రాష్ట్రాల గ్రామీణ విద్యార్థులు చాలా మంది విద్య కోసం పఠాన్‌కోట్‌కు వస్తారు.
పఠాన్‌కోట్ ఒక ప్రాచీన నగరం. చారిత్రక ప్రాముఖ్యత కలిగిన నగరం కూడా. వివిధ కథనాల ప్రకారం, దీని పేరు ఆడుంబారా అని తెలుస్తోంది. పఠాన్‌కోట్‌లో లభించిన అనేక పురాతన నాణేలని బట్టి ఇది పంజాబ్‌లోని పురాతన ప్రదేశాలలో ఒకటి అని రుజువవుతోంది. పర్వతాల పాదాల వద్ద ఉన్నందున ఈ ప్రదేశానికి ఎల్లప్పుడూ గొప్ప ప్రాముఖ్యత ఉండి ఉండాలి.
పఠాన్‌కోట్ నూర్పూర్ రాజ్యానికి రాజధానిగా ఉండేది. దాని పేరు అక్బర్ పాలనలో ధమేరి (నూర్పూర్) గా మార్చారు. రాజ్‌పుత్రుల పఠానియా వంశానికి ఆ పేరు పఠాన్‌కోట్ నుండి వచ్చింది. ఈ నగరాన్ని ఆ సమయంలో పైఠాన్ అనేవారు.
నగరపు వ్యూహాత్మక స్థానం కారణంగా, భారత వైమానిక దళం పఠాన్‌కోట్‌లో ఒక వైమానిక దళ కేంద్రాన్ని ఏర్పాటు చేసింది. భారత సైన్యానికి కూడా ఇక్కడ గణనీయమైన ఉనికి ఉంది.
పఠాన్‌కోట్ సగటు ఎత్తు 332 మీటర్లు. ఇది రావి, చక్కీ నదుల మధ్య ఉన్న పచ్చని పట్టణం. దక్షిణాన, తూర్పున శివాలిక్ పర్వతాలతో, ఉత్తరాన మంచుతో కప్పబడిన హిమాలయాల నేపథ్యంతో ఉంటుంది.
పఠాన్‌కోట్‌కు దేశంలోని ఇతర ప్రాంతాలతో చక్కటి రైలు, రోడ్డు సౌకర్యాలున్నాయి. పంజాబ్, హిమాచల్ ప్రదేశ్, ఢిల్లీ, హర్యానా, జమ్మూ కాశ్మీర్ లోని ఇతర నగరాలకు ప్రైవేటు, ప్రభుత్వ రంగ బస్సు సర్వీసులున్నాయి ఈ రాష్ట్రాల్లోని ఢిల్లీ, మనాలి చండీగఢ్, జమ్మూ, ధర్మశాల, డల్హౌసీ, అమృత్‌సర్ లకు చక్కటి రవాణా సౌకర్యాలున్నాయి. హిమాచల్ ప్రదేశ్ లోని చంబా, కాంగ్రా లోయకు, జమ్మూ సిటీ మన్సర్ సరస్సు, శ్రీనగర్, ఉధంపూర్, అమర్నాథ్ వద్ద పవిత్ర గుహకు, పట్ని టాప్, మాతా వైష్ణో దేవి (కాత్రా) కి ఇది ముఖద్వారం లాంటిది.
దీనికి ఢిల్లీ, జమ్మూ, ఇతర భారతీయ నగరాలతో ప్రత్యక్ష రైలు సంబంధాలు ఉన్నాయి. జమ్మూ వెళ్లే రైళ్లన్నీ పఠాన్‌కోట్ కంటోన్మెంటు స్టేషన్ గుండా వెళతాయి. ముఖ్యమైన రైళ్లలో రాజధాని, స్వరాజ్ ఎక్స్‌ప్రెస్, పూజా ఎక్స్‌ప్రెస్, శ్రీ శక్తి ఎక్స్‌ప్రెస్ ఉన్నాయి. సూపర్ ఫాస్ట్ రైళ్లు నగరంలోని పఠాన్‌కోట్ స్టేషన్‌లోకి ప్రవేశించవు. పఠాన్‌కోట్ జంక్షన్ & పఠాన్‌కోట్ కంటోన్మెంటు రైల్వే స్టేషన్ నుండి కేవలం 4 కి.మీ. దూరంలో ఉంది.
2011 జనాభా లెక్కల ప్రకారం పఠాన్‌కోట్ పట్టణ సముదాయంలో జనాభా 1,59,909. వీరిలో పురుషులు 84,145, స్త్రీలు 75,764. అక్షరాస్యత 88.71%.
ప్రమాణవార్తిక

జ్ఞానమీమాంసకు సంబంధించి 'ప్రమాణం'లపై అత్యంత సాధికారికంగా రాయబడిన బౌద్ధ గ్రంథం ప్రమాణవార్తిక. ఇది సా.శ 7 వ శతాబ్దానికి చెందిన బౌద్ధ తర్కవేత్త ధర్మకీర్తి యొక్క మహత్తర రచనగా (Magnum Opus) భావించబడుతుంది.
ఈ గ్రంథం దిజ్ఞాగుని విరచితమైన ప్రమాణసముచ్చయం అనే ప్రామాణిక గ్రంథానికి వ్యాఖ్య. ప్రమాణవార్తిక సుమారు 2000 శ్లోకాలతో సంస్కృతంలో విరచితమైంది.దీనిలో 4 పరిచ్చేదాలు (chapters) ఉన్నాయి. అవి
మొదటి అధ్యాయం అనుమితి, అపోహ (మినహాయింపు) యొక్క సిద్ధాంతం యొక్క నిర్మాణం, రకాలను చర్చిస్తుంది. ఈ అధ్యాయం చివరిభాగంలో ధర్మకీర్తి బ్రాహ్మణవాదంపై, వేదాల ప్రామాణికతపై, బ్రాహ్మణుల మంత్రాలపై, కుల వ్యవస్థపై, తీవ్రమైన దాడి చేస్తాడు. ఈ గ్రంథంలో ఆయన బాహాటంగా ఇలా అన్నాడు.
"The unquestioned authority of the Vedas; the belief in a world-creator; the quest for purification through ritual bathing; the arrogant division into castes; the practice of mortification to atone for sin— these five are the marks of the crass stupidity of witless men."
వేదంతమొక్కటే భారతీయ తాత్వికతకు, ఆలోచనాపద్ధతికి ప్రాతినిధ్యం వహిస్తుందని అభిప్రాయపడేవారికి, బ్రహ్మవాదమే అంటే ఆస్తికవాదమే భారతదేశానికి స్వంతం అని అభిప్రాయపడేవారికి దిమ్మ తిరిగేలా ధర్మకీర్తి లాంటి ప్రబల సంప్రదాయ వ్యతిరేకులు సైతం ఇక్కడ జన్మించారు అన్న విషయం ఈ అధ్యాయం ద్వారా స్పష్టంగా తెలుస్తుంది.
ప్రమాణవార్తిక చాలా ప్రభావశీలమైన తార్కిక గ్రంథం. ఇది బౌద్ధ, బౌద్ధేతర తత్వవేత్తలలో కూడా చాలా ప్రభావం కలిగించింది. జ్ఞానమీమాంసకులు అయిన జ్ఞానగర్భ, శాంతరక్షిత, కమలశీల వంటి బౌద్ధ తత్వవేత్తలను, టిబెట్ కు చెందిన శాక్య పండిత, చోంగ్ ఖాపా (Tsong Khapa) వంటి ఆలోచనాపరులనే కాకుండా అకళంక, ఆది శంకరాచార్యుడు వంటి బౌద్ధేతర ఆలోచనాశీలురను కూడా ప్రభావితం చేసింది.
జార్జ్ డ్రేఫస్ (Georges Dreyfus) మాటలలో చెప్పాలంటే టిబెటిన్ పాండిత్య సంప్రదాయంలో ఈ గ్రంథానికి చాలా ప్రాముఖ్యత ఉంది. ఇది తర్కం, భాషా తాత్వికత, జ్ఞానమీమాంస లాంటి ముఖ్య విషయాలనే కాక సాధారణంగా చర్చలకు అవసరమయ్యే తాత్విక పదజాలాన్ని, పాండిత్య అధ్యయనాలకు కావలిసిన తాత్విక పద్ధతిని సమకూరుస్తుంది.
ప్రమాణవార్తిక లోని మొదటి అధ్యయనానికి ధర్మకీర్తి ఒక స్వీయ వ్యాఖ్యనం సుదీర్ఘంగా రాసాడు. దీనికి స్వోపాజనార్తి లేదా స్వవృత్తి అని పేరు. ప్రమాణ శాస్త్రంలో నిష్ణాతుడైన ధర్మకీర్తి రచించిన ప్రమాణవార్తికకు తదనంతర కాలంలో భారత, టిబెటిన్ భాషలలో అనేకమంది తర్కవేత్తలు వ్యాఖ్యలు రాసారు. వాటిలో ముఖ్యమైనవి.
Srinivasa Kalyanam (2018 film)

Srinivasa Kalyanam (transl. The wedding of Srinivasa) is a 2018 Indian Telugu-language romantic family drama produced by Dil Raju on Sri Venkateswara Creations banner and directed by Satish Vegesna. The film stars Nithin, Raashii Khanna, and Nandita Swetha, with music composed by Mickey J. Meyer. The film released on 9 August 2018. The film opened to lukewarm reviews upon release and was a commercial failure at the box office. However, the dubbed versions on YouTube however garnered immense popularity amongst viewers. Dil Raju and Nithiin worked together on this movie after 15 years.
Srinivas "Vasu" is a traditional guy who believes that marriage is the greatest festival in life and not just an event, but a beautiful moment. He lives away from his family. His cousin Padmavathi "Paddu" is in love with him and decides to propose to him on the day he arrives. Vasu works as an architect in Chandigarh and meets Sridevi "Sri", who does several petty jobs for a living. They both eventually fall in love with each other. After the marriage of their friend Priya, they both realize that they are meant for each other, and Vasu proposes to Sri. Sri is a rich girl who lives a normal life as suggested by her father, R. K., to understand people before taking part in his business. R. K. believes that marriage is an event in one's life and is not worth wasting a lot of time. Vasu informs R. K. about his love and asks for his permission. Both families meet and agree on their marriage, much to Paddu's disappointment. However, R. K. asks Vasu to sign the premarital agreement before he marries Sri, which he does. He then asks R. K. to promise to be present in everything that has to be done by the bride's father. Vasu changes the views of R. K. about traditional marriages through his words and actions. On the wedding day, Sri's sister Kavya finds the agreement papers, while Paddu confesses her love to Vasu, who says that he always treated her as a friend, and even though he had not fallen for Sri, he would never accept her love. On the altar, Vasu feels it wrong to keep the secret of the agreement and apologizes to his family until Kavya arrives with the agreement. Then, R. K. speaks about how Vasu changed him and tears the papers. Sri forgives Vasu, and both happily get married. In the end credits, it is told that many people's lives changed due to their wedding, including Kavya who reconciles with her husband Siddhu, from whom she wanted to divorce.
The film was released on 9 August 2018. The film was dubbed and released in Hindi with the same name in 2019 and in Tamil as Kalyana Vaibhogam.
The music is composed by Mickey J. Meyer and was released on ADITYA Music Company.
Atla Tadde

Atla Tadde(Attlu means telugu word for dosa and tadee means 3rd day of lunar calender i.e Tadhiya) is a traditional festival celebrated by both unmarried and married Hindu women of Telugu states for getting a husband or for the health and long life of their husbands. It occurs on the 3rd night after the full moon in Aswiyuja month of Telugu calendar, and falls in either September or October in the Gregorian calendar. It is the Telugu equivalent of Karva Chauth, which is celebrated by north Indian women the following day.
Telugu women commemorate Atla Tadde by fasting for a day without food or water. Women perform pooja in the evening and break their fast by eating small Atlu (dosas) after gazing at the Moon.
Following are customs in some places of Andhra Pradesh, India:
On this day, some have a custom of preparing atlu and keep those as offering to goddess Gowri, and after they will be distributed to relatives, neighbors as vaayanam. For each muttayduvu (these ladies/relatives fast along with the one who is having this pooja perform). The ceremony includes 11 ladies who already took this vayanam and if your menatta (dad's sister) took this vayanam the rituals continues. To all these 11 ladies you give each 11 atlu with deepam (made of rice flour and ghee and lit in front of goddess Gowri) you offer each lady the vayanam by holding with your sarees palluor kongu... you utter these words
and they then break the fast along with you by having all the dishes made and some also make sweet called temanam (made with milk and rice powder)and take home those atlu and eat later with family members.
Pooja ceremony:
People sing folk songs like atla taddi aaratloi, mudda pappu mudatloi,....
Mehndi Rang Layegi

Mehndi Rang Layegi (transl. Henna brings Colour) is a 1982 Indian Hindi-language romance film, produced by Pradeep Sharma and Veer Jain under the Tutu Veer Films banner and directed by Dasari Narayana Rao. It stars Jeetendra, Rekha, Anita Raj and music composed by Laxmikant–Pyarelal. The film is a remake of the Telugu film Gorintaku (1979).
Ramu's father is a drunkard, who neglects his family. His daughter dies after he beats her once, and Ramu (Jeetendra) runs away from home. Ramu studies on charity, and in medical college meets Kalpana (Rekha). Ramu tutors Kalpana's siblings and lives in her out-house. Kalpana is married off to Anand, a London-based doctor. Kalpana discovers he is already married. Ramu treats Padma (Anita Raaj) and a warm friendship develops. A love triangle ensues, with Kalpana finally sacrificing her love and Ramu and Padma coming together.
Lashkaraa

Lashkaraa is a fashion house based in the United States. Founded in 2014, the brand is known for manufacturing Indian ethnic wear, especially wedding attire.
In addition to traditional Indian clothes, Lashkaraa also manufactures jewelry and accessories for women. Lashkaraa products are distributed in more than 40 countries through the company's own website and specialized e-commerce stores.
Lashkaraa brand was launched in 2014 by Sumeer Kaur. At the time, Sumeer, who was 18 years old, was still working as a waitress in a restaurant and studying in college. The brand was originally founded to make Indian fashion accessible to people living outside India. The majority of Lashkaraa's consumers are Indians based in the US, Canada, the UK, and the Middle East.
In 2020–2021 Lashkaraa focused on increasing its workforce and doubling its design team during the COVID-19 lockdowns. As a result, the company's production increased and 3 to 4 new collections were produced every month.
After years of presence in the US market Lashkaraa debuted in India in 2022. The same year, the brand's Garden of Serenity collection was launched at the Bombay Times Fashion Week held in Mumbai.
Lashkaraa brand is also known for applying a "modern approach" to India's traditional ethnic wear.
Lashkaraa's clothing lines are the result of collaboration with local artisans who have experience with Indian fashion, in turn providing them with resources and technology.
Eventually Lashkaraa made online retailing the core of its business operations, while claiming to provide Indians who are unable to visit their country a Mitti ki Khushboo (fragrance of their soil) experience. The brand's product lines include traditional Indian clothing such as shararas, lehengas, ghagras, saris, churidar, salwar, sherwani and suits.
Lashkaraa's products are worn by collaborators from the television and film industry, including actresses Karishma Kapoor and Janhvi Kapoor.
Gorintaku (2008 film)

Gorintaku is a 2008 Indian Telugu-language melodrama film directed by V. R. Prathap, starring Rajasekhar, Meera Jasmine, Aarthi Agarwal, and Akash in the lead roles. The film was a remake of the successful Kannada movie Anna Thangi, starring Shiva Rajkumar. The music was composed by S. A. Rajkumar. The film was released on 4 July 2008 and was a commercial success. It was dubbed, partially reshot, and released in Tamil as Maruthani on 10 September 2010 with an additional comedy track of Mayilswamy and Aarthi.
Ashok (Rajasekhar) and Lakshmi (Meera Jasmine) are siblings, and their father, Sarvarayudu (Rajasekhar), who was a landlord of the village, and mother (Sujitha) die during their childhood. Ashok and Lakshmi become inseparable. Lakshmi falls in love with Akash (Akash) but makes it clear that she would love or marry him only with the blessings and acceptance of her brother, which he approves. Ashok marries Nandini (Aarthi Agarwal) on the same day. After their marriage, Aakash and Lakshmi lead a happy life, along with Akash's cousins and sisters-in-law. In a gap of seven years, Lakshmi has two daughters and a son. Nandini also becomes pregnant but suffers a miscarriage due to the intervention of one Kantham (Hema Choudhary) who stays with her claiming to be her aunt. As Nandini's uterus was removed, Ashok turned childless. To please him, Akash and Lakshmi bring their children to cajole him. By the time Akash returns to their house, his cousins cheat him and swindle the entire property, and he gets jailed in a cheque bounce case. As a result, Lakshmi and her children turn into orphans. With Kantham's advice, Nandini throws Lakshmi out of the house and warns her not to try to meet her brother. Now with no way to save her husband and family, Lakshmi and her children commit suicide. Upon learning this, Ashok also dies, proving they are inseparable even in death.
The music for the film was composed by S. A. Rajkumar, who retained three songs from the original version (which was composed by Hamsalekha): "Dum Dum Dum" as " Dum Dum Dum"; "Anna Thangiyara" as "Anna Chellela"; and "Anna Nammonadharu" as "Yeradilo Koila".
Gorintaku (1979 film)

Gorintaku is a 1979 Indian Telugu-language romantic drama film directed by Dasari Narayana Rao. It is a family sentiment film starring Sobhan Babu and Sujatha. The initial scenes of the film were shot in black and white. The title song "Gorinta Poochindi Komma Lekunda", written by Devulapalli Krishnasastri, casting Savitri is remembered even today. The film was remade in Hindi as Mehndi Rang Layegi.
Ramu's father is a drunkard, who neglects his family. His daughter dies after he beats her once, and Ramu (Shobhan Babu) runs away from home. Ramu studies on charity, and in medical college meets Swapna (Sujatha). Ramu tutors Swapna's siblings and lives in her summer house. Swapna is married off to Anand, a London-based doctor who is already married. By the time this fact comes to light, Ramu meets Padma (Vakkalanka Padma) and falls in love. A love triangle ensues, with Swapna finally sacrificing her love and Ramu and Padma come together in the end.
The producer Katragadda Murari initially wanted K. S. Sethumadhavan to direct this film but differences arose due to choice of music composer as Sethu wanted M. S. Viswanathan to compose whereas Murari wanted K. V. Mahadevan. After Sethumadhavan walked out, Dasari Narayana Rao was chosen to direct. For the role of Padma, Vakkalanka Padma, daughter of singer Vakkalanka Sarala was chosen to portray it. Actor and voice actor P. Ravishankar portrayed the younger version of Shoban Babu.
ኤሽኑና

ኤሽኑና የሱመር ጥንታዊ ከተማ ነበር። ዛሬው ሥፍራው ተል አስማር ተብሎ በዘመናዊው አገር ኢራቅ ውስጥ በዲያላ ወንዝ ሸለቆ ይገኛል። ኤሽኑና ከስሜኑ ተራሮች ወደ መስጴጦምያ በደረሰው መንገድ ላይ ስለተቀመጠ የብርቅ ሸቀጦች (ፈረስ፣ ሰንፔር፣ ዕንቁዎች ወዘተ.) ንግድ ማዕከል ሆነና በለጸገ።
የአካድ መንግሥት እየደከመ (በሹዱሩል ዘመን 2001-1986 ዓክልበ. ግ.) ኤሽኑና በአካድ ቅሬታ ግዛት ውስጥ እንደ ቀረ ይታወቃል። ከዚያ የኤላም ንጉሥ ኩቲክ-ኢንሹሺናክ ያዘው። ከዚህ በኋላ ለዑር መንግሥት ተገዥ ሆነ፤ ከዚያ በተራው ለኢሲንና ለላርሳ ተገዛ። አንዳንድ የኤሽኑና ገዢ ግን እንደ ነጻ ንጉሥ ይገዛ ነበር። 2 ኢፒቅ-አዳድ 1771-1729 ዓክልበ. በተለይ ለኤሽኑና ሰፊ ግዛት አሸነፈ። በመጨረሻ በ1674 ዓክልበ. ኤሽኑና ለባቢሎን ንጉሥ ሃሙራቢ ወደቀ።
የኤሽኑና ሕግጋት ደግሞ ለሥነ ቅርስ ታውቀዋል፤ የትኛው ንጉሥ እንዳወጣቸው ግን እርግጥኛ አይደለም።
(ኡልትራ አጭር)
ሳኪር-ሃር

==
==
ሳኪር-ሃር በጥንታዊ ግብጽ በ2ኛው ጨለማ ዘመን የ15ኛው ሥርወ መንግሥት (ሂክሶስ) ፈርዖን ነበር። ስሙ ወይም ሕልውናው መጀመርያው በ1990 ዓም ያህል በስነ ቅርስ ተገኘ፤ ይህም «የሂክሶስ ፈርዖን ሳኪር-ሃር» በሚል ደጃፍ መቃን ላይ ነው። ከመጀመርያ ሦስቱ የሂክሶስ ፈርዖኖች አንዱ እንደ ሆነ ይታሥባል፣ የትኛው እንደ ሆነ ግን እርግጥኛ አይደለም።
በማኔቶን ልማድና በተለይ በዮሴፉስ (71 ዓም) እንደ ተገለጸ፣ የሂክሶስ መጀመርያ ንጉሥ «ሳሊቲስ» (ወይም «ሳይቴስ፣ ሳላቲስ») ሲባል፣ ሂክሶስም ከእስያ በፈርዖን «ቱቲማዮስ» ወይም «ቲማዮስ» ዘመን ወርረው ታችኛ (ስሜን) ግብጽ ያዙ፤ ሳሊቲስ በሜምፊስ ይቀመጥ ነበር፣ አቫሪስ ከተማ ግን እንደ አምባ አድርጎ በዚያ የጦርነት ሠልፍ አስተማረ። ከ19 ዓመታት በኋላ ሌላ ሂክሶስ ሰው «ብኖን» ተከተለው። እነዚህ ስሞች በዘመናት ላይ ከግብጽኛ በቅብጥኛ፣ ግሪክኛና በሌሎች ልሳናት በኩል በመተረጎማቸው ቢዛቡም፣ ይህ መጀመርያ ሂክሶስ አለቃ «ሳሊቲስ» እና «ሳኪር-ሃር» አንድ ሊሆኑ ይቻላል። ስለዚህ በግምት ዘመኑ ምናልባት 1661-1642 ዓክልበ. ያህል ሊገኝ ይቻላል።
ይግባ ጽዮን

==
==
ዓፄ ይግባ ጽዮን በዘውድ ስማቸው ቀዳማዊ ሰለሞን ከ1285 - 1294 (እ.ኤ.አ) ሲነግሱ ከአባታቸው ይኩኖ አምላክ ጋር ከንግስናቸው በፊት አገሪቱን አብረው አስተዳድረዋል።
በዚህ ንጉስ ዘመን የነበረው ታዋቂው የአውሮጳ ተጓዥ ማርኮ ፖሎ ስለአጠቃላይ የኢትዮጵያ ግዛትና በተለይ ንጉሱ በአዳል ላይ ያደረገውን ውጊያ በ1290 ባሳተመው መጽሃፉ ላይ ጠቅሷል፡
በዚህ ድል ምክንያት ሰላም በመገኘቱ የእስልምና ተከታይ የሆኑ ነጋዴወች ለመጀመሪያ ጊዜ የኢትዮጵያውን ውስጠኛውን ክፍል ዘልቀው ለመግባትና ለመነገድ ክፍተት አገኙ፣ በብዛትም በአገሪቷ ለመሰራጨት ቻሉ። ይህ በዚ እንዳለ እስልምና በሃድያ፣ ሶማሊያ፣ ሐረር፣ይፋት እና ዳህላክ ደሴቶች ከዚህ ንጉስ ዘመን በፊት ስር የሰደደ ቢሆንም፣ በአፋር ፣ አርሲና ሲዳሞ መሰበክና መስፋፋት የጀመረው በዚህ ዘመን ነበር። አርጎባም በእስልምና ስር የወደቀው በዚህ ዘመን ነው። የወላስማ ሥርወ መንግሥት በይፋት የተነሳው በ1285 በዚህ ጊዜ ነው፤ ቀስ ብሎም አዳዲሶቹን ክፍለ ሃገሮች፦ ፈተገርን፣ ዳዋሮን እና ባሌን በተጽዕኖው ስር ለማስገባት ቻለ። በትግራይ] ውስጥ የእስልምና ተከታዮች መሰባሰቢያ የሆነው ነጋሽ እየጎለመሰ ሄደ።
በጥንቱ የኢትዮጵያ ነገስታት የነበረው ቋሚ ችግር፣ ስልጣንን የማወርስ ችግር ነበር። ይግባ ጺዮን 5 ወንድ ልጆች ነበሯቸው ግን ከ5ቱ የትኛው እንዲነግስ መወሰን ስላልቻሉ እያንዳንዱ ልጅ ለአንድ አመት እንዲነግስ እንዳረጉ ታሪክ ጻህፍት ይዘግባሉ
እስከዳር መላኩ

እስከዳር መላኩ በይፋዊው ታሪክ ዘንድ የዓለም ንግድ ማዕከል በኒው ዮርክ በፈረሰበት ጊዜ በሕንጻው የሠራችና በአደጋው የሞተች ሴት ሠራተኛ ነበረች።
በአማርኛ የወጣ ዜና ማሠራጫ ደግሞ ይህንን ዝርዝር አሳትሟል። «እስከዳር መላኩ የተወለደችው በ1961 በአዲስ አበባ ከተማ ሲሆን አባቷ ዶክተር መላኩ አስፋው በአዲስ አበባ ዩኒቨርስቲ በሌክቸረርነት ሲያገለግሉ ወላጅ እናቷ ወ/ሮ ሮማን ደምሴ ደግሞ በዋሽንግተን የኢትዮጵያ ኤምባሲ በመስራት ላይ መሆኗቸው ታውቋል።» -- በአሜሪካው አደጋ የሞቱት 3 ሲሆኑ ሁለት ኢትዮጵያውያን አረብ ናችሁ ተብለው በጩቤ ተወጉ ኢትዮዜና
አሁን ግን በዚያው ቀን ስለ ዐረፉት 3 ሺህ ያሕል ሰዎች መታወቂያዎች ሌሎች ጥያቄዎች ገብተዋል። አንድ ድረገጽ «ሴፕቴምበር ክሉዝ» እንደሚገልጸውልን የሁላቸው ፎቶዎች እና ስሞች በኮምፒውተር ሶፍትዌር የተሠሩ ናቸው። እንዲያውም በመላው በዚያው ቀን የታየው ዜና በሶፍትዌር እንደ ተሠራ አስረድቷል። ይህ ለጦርነት ጠንቅ እንዲሆን ብቻ ነው በማሰብ ነው።
በአውሮፕላኖቹ ላይ ከጠፉት ሰዎች ስሞች መካከል ሌላ ኢትዮጵያዊ ዶ/ር የኔነህ በትሩ ተብሏል። እንኳን በኢትዮጵያ ውስጥ አንድ የሆስፒታል ክፍል እሱን በማክበር እንደ ተሰየመ እንነገራለን። ነገር ግን የትኛው ሆስፒታል መሆኑ አልተገለጸም። የኢትዮጵያም ኤምባሲ እስካሁን ድረስ መታወቂያዎቻቸውን ለማረጋገጥ አልተቻለውም።
Bahir Dar Zuria

Bahir Dar Zuria (Amharic: ባሕር ዳር ዙሪያ "Greater Bahir Dar Area") is a woreda in Amhara Region, Ethiopia. Part of the Mirab Gojjam Zone, this woreda is bordered on the south by Yilmana Densa, on the southwest by Mecha, on the northwest by the Gilgel Abay River which separates it from Semien Achefer, on the north by Lake Tana, on the shores of Lake Tana situates the city and special zone of Bahir Dar, and on the east by the Abay River which separates it from the Debub Gondar Zone.
Bahir Dar Zuria includes the forested Zege Peninsula, known for its numerous medieval churches, of which the best known is Ura Kidane Mehret, and associated monasteries. Other points of interest include the Tis Issat falls, and Dilde, better known as the Portuguese Bridge, over the Abay at Alata, about half a mile below the falls. A survey of the land in this woreda shows that 21% is arable or cultivable, 9% pasture, 8% forest or shrubland, 36% covered with water, and the remaining 26% is considered degraded or other. Teff, corn, sorghum, cotton and sesame are important cash crops.
Based on the 2007 national census conducted by the Central Statistical Agency of Ethiopia (CSA), this woreda has a total population of 182,730, of whom 93,642 are men and 89,088 women; no urban inhabitants were reported. With an area of 1,443.37 square kilometers, Bahir Dar Zuriya has a population density of 126.60, which is less than the Zone average of 158.25 persons per square kilometer. A total of 40,893 households were counted in this woreda, resulting in an average of 4.47 persons to a household, and 40,097 housing units. The majority of the inhabitants practiced Ethiopian Orthodox Christianity, with 99.7% reporting that as their religion.
The 1994 national census reported a total population for this woreda of 198,284 in 40,391 households, of whom 101,939 were men and 96,345 were women; 8,045 or 4.06% of its population were urban dwellers. The largest ethnic group reported in Bahir Dar Zuria was the Amhara (99.91%). Amharic was spoken as a first language by 99.93%. The majority of the inhabitants practiced Ethiopian Orthodox Christianity, with 98.22% reporting that as their religion, while 1.74% were Muslim.
11°15′N 37°10′E﻿ / ﻿11.250°N 37.167°E﻿ / 11.250; 37.167
List of sister cities in Ohio

This is a list of sister cities in the United States state of Ohio. Sister cities, known in Europe as twin towns, are cities which partner with each other to promote human contact and cultural links, although this partnering is not limited to cities and often includes counties, regions, states and other sub-national entities.
Many Ohio jurisdictions work with foreign cities through Sister Cities International, an organization whose goal is to "promote peace through mutual respect, understanding, and cooperation."
Akron
Athens
Bellefontaine
Blue Ash
Bowling Green
Brunswick
Celina
Centerville
Chillicothe
Cincinnati
Cleveland
Cleveland Heights
Columbus
Dayton
Delaware
Delphos
East Liverpool
Englewood
Euclid
Fremont
Green
Grove City
Huber Heights
Hudson
Kent
Kettering
Lima
Mansfield
Marysville
Miamisburg
Middletown
Milan
Montgomery
New Knoxville
Oakwood
Oberlin
Oxford
Portsmouth
Richfield
Russells Point
Shaker Heights
South Euclid
Springfield
St. Marys
Sylvania
Toledo
Troy
Van Wert
Vandalia
Vermilion
Wapakoneta
Warren
Wellington
West Carrollton
Westlake
Worthington
Wooster
Yellow Springs
Youngstown
Dessalegn Chanie

Dessalegn Chanie (Amharic: ደሳለኝ ጫኔ, born 1981) is an Ethiopian politician who is currently MP in the House of Peoples' Representatives (HoPR) since 2021. He was the founder of the Amhara nationalist party, the National Movement of Amhara (NaMA) in 2018 along with Christian Tadele and Belete Molla. He has served as a chairman until 2020.
Dessalegn was born on February 11, 1981, in Merawi, near Bahir Dar, Ethiopia. He completed his elementary and high school education in Merawi before pursuing higher education at Bahir Dar University. He holds a PhD in Integrated Water Resource Management from the Bahir Dar Institute of Technology and a joint Master’s degree in Watershed Management from Cornell University and Bahir Dar University. Dessalegn is currently an Associate Professor of Hydrology and Water Management at the Institute of Disaster Risk Management and Food Security Studies at Bahir Dar University. In addition, he holds undergraduate degrees in Economics and History/Geography.
In June 2018, Dessalegn co-founded National Movement of Amhara (NaMA), an Amhara nationalist political party along with Christian Tadele, Belete Molla, and many others. He has been served as the chairman of the party until succeeded with Molla in February 2020. The 1st General Congress of Central Committee of NaMA took place from 22–23 February while the National Election Board of Ethiopia (NEBE) has been observer.
Currently, Dessalegn is a member of Ethiopian Parliament representing Bahir Dar. During the 2021 general election, Desalegn – representing NaMA – has voted Tana 2 Polling Station in Bahir Dar city. On 31 January 2024, he was arrested by government's security force in Addis Ababa with no valid reason. He is an outspoken critic of Abiy Ahmed and known for delivering outright speech directed toward Abiy at meetings of the People’s Representatives Council.
Avenida 8 de Octubre

La Avenida 8 de Octubre es una importante avenida de la ciudad de Montevideo, Uruguay.
Su trazado actual se corresponde aproximadamente con el antiguo Camino Real a Maldonado, el cual, desde sus comienzos fue el acceso desde toda la zona del este del país: Minas, Maldonado, San Carlos y Rocha, era además la vía principal de la primero Villa de la Restauración y luego Villa Unión - hoy barrio Unión - y servía de conexión con la ciudad de Montevideo.
Por decreto del 20 de diciembre de 1866, bajo el gobierno de Venancio Flores, adopta la denominación de Camino 8 de Octubre.​ El nombre recuerda la fecha en que se firmó la paz que puso fin a la Guerra Grande, el 8 de octubre de 1851. En la década de 1860, se llevó a cabo el empedrado del camino desde la actual plaza del Gaucho hasta la entonces calle Montevideo - actual Pernas -. Estos trabajos de empedrado finalizaron el 14 de julio de 1867.
Por decreto del 4 de noviembre de 1867, el tramo del antiguo Camino a Maldonado comprendido entre El Gaucho y Tres Cruces que era conocido como Camino a La Unión, adopta el nombre de 18 de Julio extendiendo la vía principal de Montevideo hasta empalmar con el Camino 8 de Octubre. De todas formas, en 1919, debido a una modificación en el trazado de la Avenida 18 de Julio, un sector de esta es incorporada a 8 de Octubre, dándole su extensión actual. En 1925 el original empedrado fue sustituido por el hormigón.​​
El 18 de julio de 1961 quedó inaugurado el túnel que pasa por debajo de la Plaza de la Bandera y Bulevar Artigas.​
Su trazado comienza en la zona de Tres Cruces, en la Avenida 18 de Julio. Luego de recorrer unos 250 m, su trazado continúa bajo tierra a través del túnel subterráneo que le permite evadir Bulevar Artigas y la Plaza de la Bandera, para asomar a la superficie 300 m más adelante, entre las calles Avelino Miranda y Presidente Batlle. El resto de su recorrido discurre a través de los barrios La Blanqueada, La Unión, y Maroñas. Sobre esta avenida se concentran un importante número de comercios e instituciones públicas, y diferentes servicios, también se destacan varios centros del ámbito de la salud: Médica Uruguaya, Hospital Militar y CASMU. Su recorrido con este nombre finaliza a la altura de la calle Pirineos, en el barrio Maroñas, pero su trazado es continuado hacia el noreste como Camino Maldonado, para convertirse cinco kilómetros después (a la altura del barrio Punta de Rieles) en la ruta 8.
Avenida Bolivia (Montevideo)

La Avenida Bolivia es una arteria vial de la ciudad de Montevideo, Uruguay. Fue nombrada en honor al Estado Plurinacional de Bolivia.​
Nace en la Rambla República de México en Punta Gorda y culmina en Camino Carrasco. Debido a la inauguración de Portones Shopping (en el cruce con Avenida Italia) en el año 1994 se inauguró una terminal de ómnibus urbanos incrementándose el tráfico vehicular y conectando de esta forma a los barrios Punta Gorda, Carrasco Norte y La Cruz de Carrasco con la zona norte y oeste de la ciudad, donde se localizan Villa del Cerro, Villa Colón, y Lezica.
Sobre esta avenida están emplazados además del Portones Shopping, los históricos Portones de Carrasco,​ el Estadio Charrúa (situado en el Parque General Fructuoso Rivera, ex Parque Durandeau)​ y al Complejo Habitacional José Pedro Varela Zona 3, que es el complejo habitacional por Ayuda Mutua más grande de Sudamérica, con sus 839 viviendas.​
Avenida General Fructuoso Rivera

La Avenida General Fructuoso Rivera, también conocida como Avenida Rivera o simplemente Rivera es una avenida de la ciudad de Montevideo. Su nombre recuerda al primer presidente constitucional de Uruguay, Fructuoso Rivera.
En los años cincuenta, coincidiendo con el centenario del fallecimiento de Fructuoso Rivera, se llevaron adelante diversos homenajes oficiales en su honor, uno de ellos consistió en declarar como avenida a la entonces calle Rivera. El 13 de enero de 1954 con presencia de las autoridades del Consejo Departamental fue denominada como Avenida General Fructuoso Rivera.
La avenida comienza en el barrio Cordón, precisamente en la intersección con la Avenida 18 de Julio sobre el monumento a Manuel Oribe y culmina en la calle Rafael Barradas en Carrasco, cuenta con una extensión de 13,25 km y recorre los barrios Centro, Parque Rodó, Villa Dolores, Pocitos, Buceo, Malvín, Punta Gorda y Carrasco.
Sobre la misma se encuentran algunos sitios y edificios destacados, como el Zoológico y Parque Villa Dolores, el Cementerio del Buceo y el Parque Baroffio.
18 de julio

El 18 de julio es el 199.º (centésimo nonagésimo noveno) día del año en el calendario gregoriano y el 200.º (ducentésimo) en los años bisiestos. Quedan 166 días para finalizar el año. Conocido como ante diem XV (quintumdecimum) Kalendas Sextiles sive Augustas, por los romanos. En el calendario revolucionario francés, correspondía generalmente al 30 de Mesidor.
Por países (Por orden alfabético)
Colonia 18 de Julio

Colonia 18 de Julio es una localidad uruguaya del departamento de Salto. Administrativamente pertenece al municipio de San Antonio.​
La localidad se encuentra situada en la zona suroeste del departamento de Salto, sobre la ruta 3 y junto a las vías del ferrocarril de la antigua línea Salto-Bella Unión, 10 km al noreste de la capital departamental Salto, y próximo al arroyo San Antonio Grande.​
Según el censo de 2011 la localidad contaba con 750 habitantes.
18 de Julio-Pueblo Nuevo

18 de Julio-Pueblo Nuevo también conocida simplemente como 18 de Julio es una localidad uruguaya del departamento de San José.​
La localidad se encuentra situada en la zona centro-este del departamento de San José, al oeste del río Santa Lucía (límite con el departamento de Canelones), junto a la ruta 11 en su km 79.​
La localidad cuenta con una población de 469 habitantes, según el censo del año 2011.
Johnny Rockets

Johnny Rockets (Los Cohetes De Johnny) es una cadena de restaurantes de comida rápida estadounidense basada en los diners de la década de 1950. Se caracteriza por ofrecer a los clientes un ambiente divertido, incluyendo decoraciones con viejos anuncios de Coca-Cola, imágenes de mujeres en uniforme durante la Segunda Guerra Mundial, estaciones de jukebox, etc. Es característico que los empleados realicen un smiley con ketchup en los platos de papel al servir las papas fritas, lo cual es marca comercial de Johnny Rockets.
En Latinoamérica, la cadena cuenta con locales en Ecuador, Chile, Panamá, México, la República Dominicana, Honduras, Costa Rica, Colombia, Paraguay, el Perú y Bolivia.
Johnny Rockets fue inaugurado el 6 de junio de 1986 por Ronn Teitelbaum, que deseó desde sus inicios recrear un restaurante ambientado en los años cincuenta y que le recordara su juventud. El primer local fue abierto con veinte mesas en Melrose Avenue en Los Ángeles.​ El menú, la presentación y el ambiente de los locales está inspirado en el restaurante original de 1947 (que todavía opera en la actualidad): The Apple Pan, en el este de Los Ángeles.​​
|}
Juan Julio Arrascaeta

Juan Julio Arrascaeta (Montevideo, 18 de julio de 1899-Montevideo, 12 de enero de 1988) fue un poeta afrouruguayo.
En su juventud se radicó en Buenos Aires, donde publicó varios de sus primeros textos, como su primer poema Noche de reyes en la revista de la colectividad negra Luz y sombra de Eusebio Cardozo. Su texto en prosa Pimpollo rojo fue comentado por el conocido poeta y escritor argentino, Arturo Capdevila. De regreso en Montevideo, estudió dibujo con Pedro Figari, pero se alejó de la Escuela Industrial dirigida por este, al discrepar con su enfoque artístico.​ El 12 de febrero de 1947 se publica en el diario La Razón de Montevideo una página firmada por el periodista Raúl A. Durante, bajo el seudónimo «El Pardo Flores» que relató anécdotas futbolísticas relacionadas con Arrascaeta y sus hermanos al tiempo que analizó poemas con la raza como centro que el poeta le iba acercando, como La Cumparsa, La escobita, La muñeca, entre otros.​
Varios de sus textos, como Testamento negro, Samba... bó y El Tambó aparecieron posteriormente en revistas y antologías,​ como Antología de la poesía negra americana de Ildefonso Pereda Valdés (Montevideo, 1953) y en la de Jahn Skharzer Orpheus (Alemania, 1955). Otras publicaciones donde fueron recogidos sus poemas fueron Bahia-Hulan-Yack y La Revista Municipal y la revista del Círculo de Intelectuales, Artistas, Periodistas y Escritores Negros (CIAPEN).​
En la década de 1970, luego de una larga enfermedad, se desempeñó escribiendo y trabajando para la Facultad de Humanidades aportando sus poemas e investigando sobre sus antepasados africanos.
Algunos de sus textos llegaron a ser musicalizados y grabados, con cierto éxito, como Samba....bo y Testamento Negro por el Grupo Vocal Universo.​
Relaciones Suiza-Uruguay

Las relaciones Suiza-Uruguay son las relaciones exteriores entre la Confederación Suiza y la República Oriental del Uruguay. Ambos países comparten una larga historia de relaciones económicas mutuas, y establecieron relaciones diplomáticas en 1828.​​ Uruguay se convirtió en un destino popular para emigrantes suizos a partir de la década de 1860.​ En el siglo XX, Uruguay ha mirado a Suiza como un modelo de gobierno, los lazos históricos y culturales se remontan al menos al siglo XIX.​ En 2008 había 956 personas con pasaportes suizos que residían en Uruguay.​ Uruguay fue descrito como la "Suiza de las Américas" en un artículo de 1951 "New York Times" por su popularidad como un refugio para el capital huyendo de Europa en ese momento y su adopción de las leyes bancarias de inspiración suiza.​ Thomas J. Knight también escribió que "Uruguay ha sido durante la mayor parte de su historia la 'Suiza' de Sudamérica".​
En 1860 el banco de Siegrist und Fender compró terrenos agrícolas en Uruguay. No pasó mucho tiempo antes de que los primeros ciudadanos suizos se trasladaran a Uruguay con el objetivo de trabajar la tierra como agricultores donde fundaron la colonia de Nueva Helvecia hacia 1862.​​​​ En 1931, Uruguay pidió un sistema parlamentario de estilo suizo.​
Durante ambas guerras mundiales, Suiza actuó como intermediario entre Uruguay y Alemania. Cerca del final de la Primera Guerra Mundial, en 1918 y tras un incidente en el que un submarino alemán capturó una delegación enviada por Uruguay a Francia, "Uruguay provocó que Alemania se preguntara por Suiza, si Alemania entendía que existía un estado de guerra entre los dos países . "​ De nuevo, durante la Segunda Guerra Mundial, Suiza, representó a Uruguay en Alemania, Italia, Hungría y Francia.​
Una Cámara de Comercio Suiza ha estado en Uruguay desde 1944.​ Después de la guerra de Corea, Uruguay adoptó las leyes bancarias de estilo suizo y se convirtió en la "Suiza de las Américas".​​
Las exportaciones suizas a Uruguay en 2008 fueron de 127,6 millones de francos suizos y las importaciones suizas en 2008 fueron de 66 millones de francos suizos.​
Uruguay tiene una embajada en Berna, un consulado general en Ginebra y un consulado honorario en Basilea. Desde 1947, Suiza tiene una representación diplomática en Montevideo.
Representaciones suizas en Montevideo:
Nacionales uruguayos residentes en Suiza. Esto no incluye doble ciudadanía.​
Inmigración estadounidense en Uruguay

La comunidad estadounidense en Uruguay está compuesta principalmente por personas nacidas en Estados Unidos que han establecido su residencia en el país. También incluye a uruguayos de ascendencia estadounidense, nacidos en Uruguay.
El territorio que hoy se conoce como Uruguay ha mantenido estrechas relaciones con los Estados Unidos desde la época colonial. En 1811, llegó a Montevideo una traducción al español de obras fundamentales de Thomas Paine, que incluía la Declaración de Independencia, los Artículos de la Confederación, la Constitución de los Estados Unidos y las constituciones de varios estados norteamericanos.​ Estas ideas influyeron profundamente en el «héroe nacional» uruguayo José Gervasio Artigas, quien adoptó los principios de Paine en su pensamiento político.​ Muchos de los escritos de Artigas, como las Instrucciones del año XIII, consideradas uno de los documentos constitucionales más relevantes de Uruguay, se inspiraron directamente en estas ideas.​
A lo largo del siglo XIX, aunque la comunidad estadounidense en Uruguay era pequeña en comparación con la de los británicos, sus miembros realizaron aportes significativos. Entre ellos destaca el comandante naval Jonas Coe, quien jugó un papel activo en los enfrentamientos que culminaron con la independencia uruguaya.​ La relación bilateral se fortaleció con el establecimiento de relaciones diplomáticas hacia finales del siglo XIX, lo que marcó una creciente presencia estadounidense en suelo uruguayo.
Sin embargo, estas relaciones no estuvieron exentas de tensiones. En 1970, el agente estadounidense Dan Mitrione fue asesinado en Uruguay, un hecho que generó gran repercusión internacional.​
El censo uruguayo de 2011 registró alrededor de 2800 personas que declararon a Estados Unidos como su país de nacimiento.​ Para 2013, más de 300 ciudadanos estadounidenses estaban inscritos en la seguridad social uruguaya.​Un fenómeno particular relacionado con la migración es el de los uruguayos que emigraron a Estados Unidos durante la década de 1960 y tuvieron hijos en territorio norteamericano. En años recientes, muchos de estos uruguayos han regresado a su país de origen, llevando consigo a niños y jóvenes nacidos en Estados Unidos, quienes ahora residen en Uruguay.​​
Entre los escolares nacidos en el extranjero, los estadounidenses constituyen el quinto grupo más numeroso, de un total de 62 nacionalidades representadas en las escuelas uruguayas. En el ámbito educativo, el Colegio Uruguayo-Americano, fundado en 1960, se destaca como una institución que acoge tanto a niños uruguayos como a estadounidenses.​
Por otro lado, la Iglesia de Jesucristo de los Santos de los Últimos Días está presente en Uruguay desde 1947, y cuenta con la participación activa de numerosos misioneros estadounidenses.
Avenida Doctor Luis Alberto de Herrera

La Avenida Doctor Luis Alberto de Herrera es una de las avenidas de la ciudad de Montevideo, Uruguay. Atraviesa la ciudad desde la rambla en la zona de Pocitos, hasta el Prado. Anteriormente se conoció como Avenida Larrañaga.
Durante la dictadura del General Venancio Flores (1866-1868), varios de los caminos de acceso a Montevideo fueron nombrados a través del Decreto del 20 de diciembre de 1866, entre ellos esta vía, la cual recibió el nombre de Larrañaga, recordando a Dámaso Antonio Larrañaga.​ Posteriormente, con el crecimiento de la ciudad, recibió la denominación de Avenida Larrañaga. Años más tarde, recibiría su denominación actual, en honor al político uruguayo Luis Alberto de Herrera (1873-1959).​.
Con un largo total de 9.3 km y su trazado transversal respecto a la trama de la ciudad lo hace una importante arteria de movilidad. Se caracteriza por su trazado irregular, y en muchos tramos de su recorrido pierde sus rasgos de avenida. Sobre su trazado se destacan las antiguas casonas en la zona del Prado.​​ En 2019 cinco amplios tramos de dicha avenida, los cuales no contaban con una doble vía, fueron ensanchados.
Por dicha avenida, se encuentran diversos monumentos.
Calle 18 (línea de la Séptima Avenida–Broadway)

La Calle 18 es una estación en la línea de la Séptima Avenida-Broadway del Metro de Nueva York de la A del Interborough Rapid Transit Company. La estación se encuentra localizada en Manhattan entre la Calle 18 y la Séptima Avenida. La estación es servida las 24 horas por los trenes del servicio y durante las madrugadas por el servicio .
Sovereign Identity

Sovereign Identity (Spanish: Identidad Soberana) is an anti-establishment political party in Uruguay. Founded in 2022, it is led by the lawyer and confrontational activist Gustavo Salle Lorier.
The party entered the Uruguayan parliament for the first time after winning 2 seats in the Chamber of Representatives in the 2024 general election. According to Salle and leading members, Sovereign Identity is neither left-wing nor right-wing, and it is not aligned with either of the country's two major political blocs, the Broad Front and the Coalición Republicana. Salle himself has defined the General Assembly as "the den of the homeland-sellers", and has been described as an anti-establishment activist. The party has appealed to some conspiracy theories such as that of the New World Order, that of the so-called "kleptocorporatocracy" or government of the corporations, and those related to the COVID-19 pandemic, as well as the Judeo-Masonic conspiracy theory. It has also adopted a stance against vaccines and the 2030 Agenda for Sustainable Development Goals.
Obelisk of Montevideo

The Obelisk of Montevideo, officially Obelisk to the Constituents of 1830 (Spanish: Obelisco a los Constituyentes de 1830) is a monument created by sculptor José Luis Zorrilla de San Martín (1891-1975). It is a three-sided obelisk made of granite, 40 metres (130 ft) tall with three bronze statues on its sides, representing "Law", "Liberty" and "Force". It has a hexagonal water fountain around it with six spheres on its outer circumference. It is located at the intersection of 18 de Julio and Artigas Boulevard avenues, in Montevideo, at the entrance of the Parque Batlle area. It was built in 1930 to celebrate the 100th anniversary of the first Constitution of Uruguay and is an homage to the participants of the General Assembly of the first Constitution.
Six years later, a similar but larger monument was built at the intersection of 9 de Julio and Corrientes avenues in Buenos Aires, to celebrate the 400th anniversary of the first founding of the city.
In 1983 it was the site of the largest demonstration in the history of the country, the Río de Libertad. It demanded the end of the civil-military dictatorship.
34°53′51″S 56°09′52″W﻿ / ﻿34.8975°S 56.1644°W﻿ / -34.8975; -56.1644
Ministry of Social Development (Uruguay)

The Ministry of Social Development (Spanish: Ministerio de Desarrollo Social, MIDES) of Uruguay is the ministry of the Government of Uruguay that is responsible for proposing, generating and activating national social policies. It is headquartered at 18 de Julio Avenue in Barrio Cordón, Montevideo.
It was created on March 21, 2005, by Emergency Law No. 17,866, 20 days after President Tabaré Vázquez took office. The first minister appointed by the president was Marina Arismendi.
Carrasco, Montevideo

Carrasco is a barrio (neighbourhood or district) in Montevideo, Uruguay. Located on the city's southeast coast, the barrio was originally an elegant seaside resort. It eventually became the city's most exclusive suburb and is regarded as one of the city's most expensive neighbourhoods. It features a wide range of architectural styles.
Carrasco borders Punta Gorda to the west, Carrasco Norte to the north, Canelones Department to the east and the coastline to the south.
Part of the seafront avenue along Carrasco is named Rambla Tomás Berreta and across it stretches the beach of Carrasco.
Its main street Alfredo Arocena, named after its founder, ends at the beach.
The Carrasco Creek separates this neighbourhood from Canelones Department.
Although there are no universities in the area of Carrasco, this barrio (together with adjacent Carrasco Norte) is home to many independent schools including: Woodlands School, Saint Patrick's College, Preuniversitario Carrasco, Scuola Italiana di Montevideo, The British Schools and the Uruguayan American School, which has 32 nationalities amongst its 300 students.
Tres Cruces

Tres Cruces is a barrio (neighbourhood or district) of Uruguay's capital Montevideo. Its name means "three crossings", referring to the three major transportation routes which intersect in the area: Avenida 18 de Julio, Bulevar Artigas and Avenida 8 de Octubre. It is also the starting point of Italia Avenue.
Tres Cruces shares borders with Cordón to the south and to the west, with La Comercial and Larrañaga to the north, with La Blanqueada and Parque Batlle to the east, Cordón and Pocitos to the south.
In 1813, the barrio was the site of the “Congress Tres Cruces” and the issuance of the "Instrucciones del año XIII" by José Gervasio Artigas in an attempt to establish an independent government for the Liga Federal in what was then known as the "Banda Oriental" ("Eastern Bank").
The barrio is the site of the national bus terminal, a major shopping centre, and several hospitals and schools. Several major monuments are also located here. One is an obelisk erected in 1930 to commemorate the centennial of Uruguay's 1830 constitution. A giant cross and statue of Pope John Paul II is located near the obelisk, erected to commemorate his first visit to Montevideo. Across from the bus terminal is the Democracy Square, a monument erected in honour of Fructuoso Rivera, the founder of the Uruguay Colorado Party and first President of Uruguay.
Menez-Mikael-an-Are

Menez-Mikael pe Menez-Mikael-an-Are (anvet eo bet evit ar wech Menez Sant-Mikael gant tud ar vro; Mont Saint-Michel de Brasparts e galleg daoust ma n'emañ ket e Brasparzh) a zo unan eus uhelennoù Menez Are. 380 m eo e uhelder hag en e lein ez eus ur chapel eus ar XVII kantved gouestlet d'an Arc'hael Mikael. War dachenn kumun Sant-Riwal ha Park an Arvorig emañ.
Meur a anv zo bet roet d'ar menez-se e brezhoneg, setu int: Menez-Mikael, Menez-Mikael-an-Are, Menez-Sant-Mikael, Menez-(Sant-)Mikael-Brasparzh, Tuchenn (Sant-)Mikael, Torgenn (Sant-)Mikael, Tosenn Sant-Mikael, Krec'h Sant-Mikael. Gwezhall e oa anvet Moudenn Kronon.
Anvet eo "Mont Saint-Michel de Brasparts" e gallek pe "Menez-(Sant-)Mikael-Brasparzh" e brezhoneg a-wezhioù peogwir e oa Sant-Riwal un trev eus Brasparzh gwezhall, a-raok ma oa krouet kumun Sant-Riwal e 1925.