davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
🍆

🍆，Unicode名称为Aubergine，是一个以紫色茄子为特色的繪文字。它在脸书 、推特和Instagram等社交媒体网站上尤为常用。用户发现这个符号的外形形似阳具，以至于该符号在色情对话中用于委婉表达或作隐语使用。
茄子表情符号最初出现在软银移动和au by KDDI的专有表情符号集中。 当苹果公司在2007年发布初代iPhone时，有一个使用软银私人使用区方案进行编码，专门供日语用户使用的表情符号键盘。然而，在美国的iPhone用户发现下载日语应用程序可以访问表情符号键盘之后，将表情符号键盘可用地区扩展到日本以外的压力越来越大。
作为来自软银、au by KDDI和NTT DOCOMO表情符号集的一组字符的一部分，茄子表情符号在2010年列入Unicode6.0，名称为“Aubergine”。 2011年，苹果公司将表情符号键盘的可用地区扩大到全球。 表情符号的全球流行度随后在2010年代的上半叶激增。自2015年第一版表情符号（Emoji 1.0）发表以来，茄子表情符号已包含在Unicode表情符号技术标准 (UTS #51) 中。
“茄子”表情符号通常用于在色情对话中暗指阴茎。这种用法在美加二国尤其普遍。与茄子表情符号在性环境中的常见用法一致， 表情圖標百科指出，该表情符号通常与桃子（🍑）配对，桃子通常用于代指臀部或女性生殖器。
该表情符号早在2011年就在Twitter上被用来代指阴茎。 到 2010 年代中期，在线杂志媒体报道了表情符号在性方面的使用改变了社会对茄子内涵的认知，并指茄子“从一种人畜无害的蔬菜沦为美国人最喜欢的器官的代指”。《Slate》作家阿曼达·赫斯表示“茄子符号已经在美国成为代表阴茎的主要蔬果。”凯瑟琳·林赛为《柯夢波丹》撰文称，“这种简单的、以前被忽视的蔬菜在几年内迅速爆红，这要归功于我们共同决定将其视为人类阴茎的普遍象征。”
2018年，Dictionary.com率先为该表情符号写入了代指内容的解释，尽管网站编辑部享有最终解释权。
茄子表情符号已被流行文化多次引用。2017年，Netflix赢得了发行《The Eggplant Emoji》的电影的竞购战。这部电影最终改名为《The Package》。2019年，化妆品零售商Lush在情人节销售类似于茄子表情符号的沐浴炸弹。次年，该公司扩大了以茄子和桃子为主题的产品线。
早在2013年，在线媒体就评论过该表情符号与阴茎的相似之处，《Complex》将其列为“发送短信时最常用的十个表情符号”之一。
2015年4月， Instagram允许用户为表情符号添加标签。不久之后，该平台封禁标签“🍆”并禁搜任何有关“茄子”的引用。2019年晚些时候， 脸书和Instagram皆已禁用茄子或桃子表情符号以及“令人不堪的性陈述”。
2016年，茄子表情符号作为性暗示的广泛使用导致美国方言协会根据投票结果将其列为为2015年度“最值得关注的表情符号”。
木莎卡

木莎卡（希腊语: μουσακάς Mousakas；土耳其语：musakka），又譯茄子肉醬千層批、希臘茄盒，主要使用炒茄子与番茄或櫛瓜，通常會加入碎肉。流行于巴尔干地区、中东等地。最知名的木莎卡为希腊木莎卡。
木莎卡一词源自阿拉伯语مسقعة（musaqqaʿa），原意为“加水”。
食物賙濟庫

食物周濟库是一項計劃，該計劃的主要目的，是希望藉由慈善團體來號召熱心的廠商們，為未能解決「三餐」基本需要的人士及家庭，提供緊急及短暫的膳食援助。
食物周濟库把即將失效或過季但仍有用的食物收集起來，經過和平團的聯繫與分類處理後，再結合志工運送，把這些物資送到育幼院、老人院及其他需要的個人或團體，讓資源獲得最有效的分配與使用。食物周濟库主要為經濟有困難人士提供暫時性膳食支援，鼓勵他們自力更生。
香港社福界近年來積極提倡此措施。食物來源主要由團體及私人捐助。過去有銀行、連鎖快餐店、酒店、超市及食品供應商響應，捐贈熟食、乾糧及餐券，或以特惠價出售食品。
在還沒有食物周濟库以前，每當發生天災或飢荒，有時富人、教會或慈善團體也會把食物免費派給窮人或糧食短缺的人，作為一種社區公益慈善活動。政府有時也會開倉派糧食給民眾作為賑災。
世界上第一家食物周濟库於1967年在美國成立，自此以後便在全世界建立了數千家。在歐洲，由於廣泛的福利制度，最早幾乎沒有食物周濟库的需要，直到2006年底全球食品價格開始上漲之後，尤其在2007-08年金融海嘯爆發，食物周濟库的數量明顯隨著低收入者在經濟條件持續惡化的情況下迅速增長。中國首家公益性质的食物周濟库是创立于2014年的绿洲食物库。在亞洲其他新興國家中，日本、台灣、香港、新加坡等陸續成立食物周濟库，2010年在日本成立亞洲國家食物周濟库聯盟命名為Second Harvest Asia（2HA）。
世界性的食物周濟库聯合組織「全球食物周濟庫聯盟」（The Global Foodbanking Network）於2006年成立，目前已有超過40個會員國，而這些會員國中，在亞洲包含了：中國、台灣、香港、越南、泰國、印度、馬來西亞、新加坡、印尼、菲律賓、以色列、約旦、土耳其；大洋洲包含了：澳洲、紐西蘭；美洲國家包含了：加拿大、墨西哥、薩爾瓦多、宏都拉斯、尼加拉瓜、哥斯大黎加、巴拿馬、哥倫比亞、厄瓜多、秘魯、巴西、玻利維亞、智利、阿根廷、烏拉圭、巴拉圭，而美國則有自己創立的Feeding America；非洲包含了迦納、奈及利亞、衣索比亞、肯亞、波札那、南非、馬達加斯加；在歐洲僅僅只有英國、保加利亞、俄羅斯加入『全球食物周濟库聯盟』，因為大多數的歐洲國家加入了European Food Banks Federation。世界上還有很多國家的食物周濟库尚未申請加入這個聯合組織，或是他們不符合這個聯合組織的申請標準。
有許多亞洲地區開始建立並使用食物周濟库，像是印度、尼泊爾、韓國、日本以及台灣。
印度在新德里建立德里食物周濟库，此組織除了提供食物外，也藉此改善他人生活。他們認為，集合大眾的幫忙，可以使獲得食物的基本願望成為現實。他們試圖利用提高食物的使用效率和標準來追求這一願景，以便在正確的時間為正確的人提供正確的幫助。
香港第一間食物周濟库是「樂餉社」。「惜食堂」也是香港的一間食物周濟库。
2007年-2008年全球金融危機，台灣的食物周濟库逐漸發展，至今在各個地區皆有相關單位。台灣全民食物库，於2011年5/29日創立，是台灣目前唯一通過全球非營利國際組織——「全球食物库網絡」（The Global Foodbanking Network；GFN）認證，獲授權得使用其許可會員標誌之組織。
新加坡殖民地

新加坡殖民地（英語：Colony of Singapore）是英國的直轄殖民地，存在於1946年到1959年期間，其範圍覆蓋了現在的新加坡、聖誕島、科科斯群島和納閩。其是在1945年日本對新加坡的佔領結束後不久海峽殖民地解散後創建的。新加坡殖民地於1955年獲得自治權，一直持續到1958年新加坡自治邦成立，並於1959年獲得全面自治。
經過幾年的自治，新加坡於1963年9月16日與馬來亞、砂拉越和北婆羅洲合併組成馬來西亞聯邦，從此英國對新加坡144年的殖民徹底結束。新加坡在1965年8月9日獨立自馬來西亞，成為一個獨立的主權國家。
1945年8月15日，日本向同盟國投降後，新加坡進入了無秩序狀態，因為英國尚未重新接管新加坡，而日本佔領者對人民的控制也大大削弱。 搶劫和報復性殺戮事件普遍存在。
1945年9月至1946年3月期間，新加坡由英國軍事管理局管理，在此期間，新加坡也是英國東南亞總督的駐地。然而，大部分基礎設施已被摧毀，包括電力和供水系統、電話服務以及新加坡港港口設施。
包括米在內的食物出現短缺的情況，導致當地出現了大量營養不良、疾病和大量犯罪暴力活動。失業、高糧價和工人的不滿在1947年爆發，這引發了一系列的罷工，導致公共交通和其他服務大規模停擺。1947年底，由於世界各地對錫和橡膠的需求不斷增長，經濟開始恢復。又過了幾年，經濟才恢復到戰前水準。
1946年4月1日，海峽殖民地解散，新加坡成為直轄殖民地，並由總督領導的民政管理機構管理，並與馬來亞半島分治。1947年7月，行政局和立法局分離，並訂定條款允許明年選出六名立法局議員。1959年11月30日，《1959年新加坡國旗、國徽和國歌條例》通過，規範國徽和國旗的使用和展示以及國歌的演奏。
英國失敗的管理破壞了其在新加坡人眼中作為絕對可靠的統治者的形象，戰爭期間和戰爭結束後的幾十年裡。當地民眾的政治覺醒以及民族主義和反殖民情緒的興起，包括對「默迪卡」的呼聲。英國也準備開始準備新加坡和馬來亞去殖民化計畫，1963年9月16日，新加坡成為馬來西亞的州，徹底結束了英國144年的統治。
1965年8月9日，由於政治、經濟和種族糾紛，新加坡正式脫離馬來西亞，成為獨立的新加坡共和國。
1948年3月第一次新加坡大選，此次選舉選出的立法局成員相當有限。僅有成年英國公民擁有投票權，而其中只有大約兩萬人（約 10%）有資格登記投票。此外，立法局25個席次中只有6個是由選舉產生的，其餘的則由總督或商會選出。
其中三個席位由新成立的進步黨（英语：Progressive Party (Singapore)）贏得，實際上這是一個保守主義黨，其領導者是商界人士和技術官僚，不願新加坡施行自治。另外三個席位由獨立人士贏得。
選舉後三個月，馬來亞共產主義團體爆發武裝叛亂，即馬來亞緊急狀態，英國對新加坡和馬來亞的左翼團體採取嚴厲的控制措施。此時，頗具爭議的內部安全法令在此時出台的，該法允許對涉嫌「威脅安全」的人士不經審判無限期拘留。
由於左翼團體是殖民體制最激烈的反對派，自治進程停滯多年。殖民政府也試圖阻止新加坡華人與中共統治的中國接觸。商人兼慈善家陳嘉庚在訪問中國後被拒絕入境新加坡。
1951年舉行第二次立法局選舉，民選議席增加至9個。這次選舉，進步黨再次佔據主導地位，贏得了六個席位。儘管殖民政府仍占主導地位，者還是慢慢地促成了新加坡一個獨政府府的形成。
1953年，隨著馬來亞共產黨被鎮壓，緊急狀態結束。殖民政府促成了一個由喬治·威廉·倫德爾爵士（英语：George William Rendel）領導的委員會，研究新加坡自治的可能性，其提出了有限形式的自治。
立法議會將取代立法委員會，其中32個席位中的25個是由普選產生的，在議會制下，立法委員會將選出首席部長作為政府首腦，由部長會議組閣。英國將保留對國防和外交等領域的控制權，以及對立法的否決權。
政府同意了這些建議，1955年4月2日，立法議會首次選舉。這次哲這次選舉格外激烈，幾個新成立的政黨也加入了競爭。與先前的選舉不同的是，選民是自動登記的，可參選選民擴大到約30萬人。進步黨在這次選舉中慘敗，只贏得了四個席位。新成立的左傾勞工陣線獲得十個席位，並與馬來民族統一機構、馬來西亞華人公會、馬來聯盟組成聯合政府。另一個新政黨，當時的左翼政黨人民行動黨贏得了三個席位。
1946年4月1日，海峽殖民地解散後，新加坡、聖誕島和科科斯群島組成新加坡殖民。作為英國直轄殖民地，新加坡繼承了海峽殖民地政府的行政結構，殖民地政府設有總督，並由諮詢執行委員會、立法委員會和市政委員會協助執政。1946年7月，納閩成為北婆羅洲直轄殖民地的一部分。1955年，科科斯群島轉交澳洲。1958年，聖誕島也移交給澳洲。
1946年至1959年期間，新加坡總督代殖民地部管理新加坡直轄殖民地。1959年新加坡獲得自治後，總督辦公室廢除。
辣醬

辣醬（英語：Hot sauce），泛指各种以辛辣香料製成的辣味醬汁，其中以辣椒制成的辣椒醬最普遍，其它辣酱原料如芥菜种子可制成芥末酱，还有山葵、辣根、胡椒等各类原料。
辣椒醬中的辣味來自於辣椒素，辣椒素能夠作用在舌頭上的受器，讓舌頭感到熱辣的刺激。在辣椒中含有大量辣椒素。在食物中加入辣醬，可以讓人的味覺受到衝擊，產生熱感、流汗等反應。
辣椒醬通常也會加入糖、鹽來作調味。
辣椒醬

辣椒酱泛指各种以辣椒制成的醬料，通常以辣味为主，配以甜、酸、咸等味道，也有一些偏重其它味道。
辣椒酱通常以切片、切碎或捣碎的辣椒配上醋、糖或盐等调味料调制而成，其它常见的搭配香料有大蒜、葱头、葱、酱油、香菇等等。
有些辣椒酱实际上会以其它食材为主要原料，例如以番茄酱为基底的紅莎莎醬、以馬拉盞为基底的叁巴醬、以海味為基底的XO醬等。
苦椒醬

苦椒醬（韓語：고추장）又稱韩式辣醬，是一種具有鮮味與辣味的韓式醬料，顏色呈深紅色。傳統上，辣酱需置於戶外的甕裡發酵多年。主成份有紅辣椒粉、糯米粉、磨成粉狀的發酵黃豆、食鹽，也会加入少许的糖。其為朝鮮拌飯與辣炒年糕主要使用的醬料。
Zakuski

Zakuski (plural from Russian: закуски [zɐˈkuskʲɪ]; singular zakuska from закуска; Polish: zakąski, zakąska) is an assortment of cold hors d'oeuvres, entrées and snacks in food culture in Slavic-speaking countries. It is served as a course on its own or "intended to follow each shot of vodka or another alcoholic drink". The word literally means 'something to bite after'. It probably originated and was influenced through the fusion of Slavic, Viking-Nordic and Oriental cultures in early Rus' regions like the Novgorod Republic.
The tradition of zakuski is linked to the Swedish and Finnish brännvinsbord which was also the ancestor of modern smörgåsbord and to meze of the Ottoman Empire and other Middle Eastern cultures. Zakuski are not served as in Scandinavia at the buffet, but instead at the dining table. Zakuski are also a food-in-itself and often not just served as starter to a meal. They were kept in the houses of the Russian gentry for feeding casual visitors who travelled long distances and whose arrival time was often unpredictable. At banquets and parties, zakuski were often served in a separate room adjacent to the dining room, or on a separate table in the dining room. The tradition eventually spread to other layers of society and remained in the Soviet times, but due to lack of space, they were served on the dinner table. Zakuski became thus the first course of a festive dinner.
Nowadays, these appetizers are commonly served at banquets, dinners, parties and receptions in countries which were formerly part of the Russian Empire including some post-Soviet states and Poland. A broad selection of zakuski constitutes a standard first course at any feast table. Usually, zakuski are already laid on the table when guests are called to the dining room.
Zakuski can be cold or hot.
Typical cold zakuski selections may include cold cuts, cured fishes, mixed salads, kholodets (meat jelly), pirogs or pirozhki, various pickled vegetables such as beets, cucumbers, sauerkraut, pickled mushrooms, deviled eggs, hard cheeses, caviar, canapés, open sandwiches, and breads.
Lisboas juletre

Lisboas juletre er et kunstig juletre som er blitt reist i Lisboa i Portugal siden 2004.
I 2005 ble det medtatt i Guinness rekordbok, som Europas høyeste juletre. Høyden varierer med årene, i 2007 var det 76 meter høyt.
Juletreet ble oppsatt første gang i 2004 på torget Praça do Comércio. I 2007 flyttet det til Porto, før det i 2008 vendte tilbake til Lisboa, denne gang i Parque Eduardo VII.
I 2007 konkurrerte man med juletreet i București, begge 76 meter høye, om hvilket som egentlig var Europas høyeste juletre. Lisboa vant imidlertid i 2009, da Bukarest ikke stilte opp noe juletre det året.
Brussels juletre

Brussels juletre er et juletre som reises på Grand-Place i Brussel. Det dreide seg om et ekte grantre fra Ardennene. Senere har treet mange år vært en diplomatisk gave fra det ene land etter det andre. I 2012 fikk man en elektronisk variant.
Vanligvis er juletreet ca. 20 meter høyt. Grand-Place har eksistert siden 1600-tallet, og i år 2000 begynte man å holde et årlig julemarked der.
Capitols juletre

Capitol Christmas Tree (tidligere Capitol Holiday Tree) er det juletre som oppstilles hvert år på plenen vest for United States Capitol i Washington, D.C.
Nedtegnelser fra Architect of the Capitol (AOC) viser at et juletre ble innkjøpt i 1919. Men det var ikke før i 1964 at det ble etablert en prosedyre for installasjonen av juletreet.
I 1963 var treet en levende douglasgran, kjøpt fra Pennsylvania. Det ble dekorert hvert år før jul til og med 1967 til det ble sterkt beskadiget i en storm og deretter døde etter rotskader. Etter at det døde, ble det hugd ned white pines fra Maryland og oppsatt i 1968 og 1969. Fra 1970 er trærne blitt anskaffet av U.S. Forest Service fra forskjellige nasjonalskoger.
Treet tennes tradisjonelt i en seremoni tidllig i desember, og forblir tent hver natt til nyttårsdag.
Sent på 1990-tallet ble navnet endret fra Capitol Christmas Tree til Capitol Holiday Tree. Det ble aldri gitt noen klar forklaring på dette, men navneendringen ble omstridt. Den 29. november 2005, dagen etter at årets tre var ankommet fra New Mexico, ble navnet endret tilbake til Capitol Christmas Tree etter ønske fra Dennis Hastert, Speaker of the House.
Juletreet på Trafalgar Square

Juletreet på Trafalgar Square er et juletre (en gran) som Storbritannias hovedstad London hvert år siden 1947 har mottatt fra Norges hovedstad Oslo. Treet plasseres på Trafalgar Square av Londons bystyre. Grantreet foræres i takknemlighet over Storbritannias hjelp til Norge under andre verdenskrig.
Legoland

Legoland er en kjede med 8 fornøyelsesparker som tar utgangspunkt i LEGO-figurer. Den første Legoland-parken ble åpnet den 7. juni 1968 i Billund i Danmark. Denne parken inneholder detaljerte modeller av miniatyrbyer som var bygget kun av LEGO-klosser. Det norske innslaget er en modell av Bryggen i Bergen, samt noen hus fra en gate i Lærdal i Sogn og Fjordane.
Den 12 mål store parken hadde mer enn 625 000 gjester det første året, og siden da har den fortsatt å vokse. I tillegg til alle miniatyrene har parken fått mange flere attraksjoner, blant annet flere karuseller og berg- og dalbaner. I løpet av de neste 20 årene vokste parken til mer enn åtte ganger den originale størrelsen, og etter hvert hadde den i gjennomsnitt rundt én million besøkende hvert år. I juni 2006 ble besøkende nummer 40 million feiret i Billund.
Etter hvert ble det bygget flere fornøyelsesparker rundt omkring i verden. Alle har storskala modeller av kjente landemerker. Parkene er:
Legoland-parkene ble i 2005 solgt og drives nå av Merlin Entertainments Group. Lego-konsernet eier 30 prosent av Merlin Entertainments Group, og LEGO-varemerket brukes aktivt i markedsføring av parkene.
Dette er London

Dette er London var kallesignalet til radiosendinger fra den norske eksilregjeringen i London under mesteparten av annen verdenskrig. Dette var en avgjørende kontakt mellom den frie, allierte verden og det okkuperte Norge. Å inneha radioapparat ble etterhvert forbudt av okkupasjonsmakten, og de som ønsket å fortsette med Londonlytting gjorde dette med fare for eget liv og levnet.
Det var Toralv Øksnevad som først og fremst ble forbundet med Stemmen fra London som formidlet nyheter og beskjeder fra eksilregjeringen. Fra august 1940 var han på plass i England for å lede de frie sendingene som på folkemunne ble kalt «London Radio».
Sendingene fra London åpnet med fire paukeslag, hvorav de tre første lysere ble etterfulgt av et dypere paukeslag, hvilket er tatt fra åpningstonene i Beethovens Skjebnesymfoni, og som også er morsetegnet for "V", som stod for "Victory", eller "Seier" på engelsk. Det er forøvrig tilskrevet Winston Churchill å ha sett ironien i å benytte en tysk komponist for etterretning om den allierte krigføringen. Denne sekvensen, kjent som «da-da-da-dom», ble gjentatt fire ganger før en stemme tilkjennegav følgende radiotekniske detaljer:
Deretter fulgte åpne meldinger til det norske folk i det okkuperte Norge, etterfulgt av såkalte særmeldinger (ofte uriktig omtalt som kodede meldinger) til norske motstandsfolk. Det siste ble kalt særmeldinger, som ble innledet med Vi har X særmeldinger, som kunne ha reelt innhold eller var ment å villede okkupasjonsmakten.
Eksempler på åpne meldinger:
Særmeldingene var setninger som ble brukt som stikkord for å gi forhåndsavtalte beskjeder til norske motstandsfolk eller norskspråklige, allierte agenter. Hva disse betydde, lå altså i en tidligere gjort avtale eller ordre; setningene i seg selv inneholdt ingen relevant informasjon om det de gjaldt. Eksempler på slike særmeldinger følger her:
London Evening Standard

London Evening Standard (bare Evening Standard frem til 2009) er en britisk lokal- og tabloidavis som har blitt publisert i London og omliggende områder i Sørøst-England siden 1827. Den hadde et opplag på 263 095 i desember 2006. I oktober 2009 ble avisen gratisavis, og opplaget økte samtidig fra 250 000 til 600 000 eksemplarer.
National Gallery

National Gallery, det britiske nasjonalgalleri, er et nasjonalt kunstgalleri som ligger på Trafalgar Square i London, Storbritannia. Det ble grunnlagt i 1824 og har en samling på over 2300 malerier fra midten av 1200-tallet fram til 1900.
Galleriet er en ideell organisasjon som ikke er registrrert hos eller underlagt kontrollen til Charity Commission for England and Wales siden det faller under det britiske departementet for kultur, media og sports kontroll. Galleriets samlinger tilhører Storbritannias innbyggere og adgang til hovedsamlingen er gratis, mens det for enkelte spesialutstillinger kreves inngangspenger.
I motsetning til lignende kunstmuseer på det europeiske fastlandet, ble ikke National Gallery opprettet for å nasjonalisere en eksisterende kunstsamling tilhørende de kongelige eller et fyrstehus. Det ble til da den britiske regjering kjøpte 38 malerier fra John Julius Angersteins arvinger i 1824. Angerstein var en forsikringsmegler og kunstmesén. Etter dette kjøpet ble museets samlinger formet hovedsakelig av dets første direktører, mest kjent er sir Charles Lock Eastlake, og av private donasjoner som til sammen utgjør to tredjedeler av dets samlinger. Den totale samlingens størrelse er liten sammenlignet med mange europeiske nasjonalgallerier, men den er encyklopedisk i sin utstrekning; de fleste betydelige utviklinger i vestens kunst «fra Giotto til Cézanne» er representert med viktige verker. Tidligere ble det sagt at dette nasjonalgalleriet var blant de få som hadde alle sine verker fast utstilt, men det er ikke lenger tilfelle.
Den nåværende bygningen er den tredje som huser galleriets kunst, ble formgitt av William Wilkins i årene 1832 til 1838. Kun fasaden som er vendt mot Trafalgar Square er stort sett uforandret siden bygningen ble oppført, mens resten av den har blitt utvidet stykke for stykke i løpet av årene som nasjonalgalleriet har eksistert. Wilkins' bygning har ofte blitt kritisert for å være estetiske ufullkommen og at den var for liten, noe som førte til at Tate Gallery for britisk kunst ble etablert i 1897. Sainsbury-fløyen, en utvidelse mot vest som er tegnet av arkitektene Robert Venturi og Denise Scott Brown, er et kjent eksempel på postmodernistisk arkitektur i Storbritannia. Siden våren 2008 har Nicholas Penny vært direktør for galleriet.
Stetinden (Narvik)

Stetinden (også kalt Stetind, lulesamisk: Stáddá) er et fjell i Narvik kommune i Nordland fylke. Det har en høyde på 1393,6 meter over havet ifølge Kartverket. Den mektige «ambolten» kan sees fra minst syv prestegjeld, og fjellet har fra gammelt av vært et karakteristisk seilingsmerke for sjøfarende langs Nordlandskysten.
Det ble gjort flere forsøk på å bestige Stetinden i siste halvdel av 1800-tallet. Sommeren 1888 forsøkte tyske Paul Grussfeldt og norske Martin Ekroll seg uten å lykkes. Året etter, i 1889, gjorde dansken Carl Hall og den norske fjellføreren Mathias Soggemoen et nytt forsøk. Heller ikke de lyktes, men Carl Hall bygget en varde på fortoppen som befinner seg ca. 500 m sørøst for Stetinden. Denne toppen ble oppkalt etter ham, Halls fortopp (1 314 moh.) Etter århundreskiftet forsøkte William Slingsby seg, også han uten å lykkes. Stetinden ble første gang besteget 30. juli 1910 av Ferdinand Schjelderup, Carl Wilhelm Rubenson og Alf Bonnevie Bryn. Den første vinterbestigningen ble foretatt av Arne Næss, Ralph Høibakk og Kjell Friis-Baastad i 1963 opp østveggen. Arne Næss og fire andre ble i 1966 de første til å bestige toppen via vestveggen.
Peder Balke malte i 1864 Stetind i tåke. Maleriet er et av Balkes mest kjente, og stilles ut i National Gallery, det britiske nasjonalgalleriet, i november 2014.
Høsten 2002 kåret Reiseradioens lyttere Stetinden til Norges nasjonalfjell. Hederstittelen har ikke ført til økt turisme.
Pierre Bonnard

Pierre Bonnard (født 3. oktober 1867, død 23. januar 1947) var en fransk maler og grafiker.
Bonnard var født i Fontenay-aux-Roses. Faren var ansatt i ledende stilling i forsvarsdepartementet og ønsket at sønnen skulle bli jurist. Bonnard tok eksamen og praktiserte som sakfører en kort periode før kunsten ble førsteprioritet.
Hans første separatutstilling var i Galerie Durand-Ruel i 1896. Han stilte også jevnlig med bilder i Salon des indépendants. På denne tiden var han også med i en gruppe som kalte seg Les Nabis, som forsøkte å legge inn symbolske og åndelige elementer i bildene sine. I 1910 forlot han Paris og slo seg ned på Rivieraen.
Bildene hans er kjent for intense farger og komplekse komposisjoner, gjerne befolket med venner og familiemedlemmer. En periode var bildene inspirert av japanske tresnitt.
Martha, som han var gift med, var stadig modell, ved sytøyet, på kjøkkenet eller i badet. Han laget også selvportretter, landskaper og stilleben med blomster og frukt.
Bonnard tok enten skisser med notat om farger, eller fotograferte i tillegg. Bildene ble deretter laget i atelieret.
Han fullførte sitt siste maleri av mandeltrær i blomst få dager før han døde i Le Cannet i 1947. Museum of Modern Art i New York arrangerte en posthum utstilling for ham i 1948. Den var egentlig ment å være til hans 80-årsjubileum.
I 1998 ble det arrangert en stor utstilling i Tate Gallery i London som fortsatte i Museum of Modern Art.
Giovanni Lanfranco

Giovanni Lanfranco (født 26. januar 1582, død 30. november 1647) var en italiensk maler i barokken.
Lanfranco ble født i Parma. Han begynte sin karriere som lærling hos Agostino Carracci i Bologna og hans maleskole og var med og dekorerte taket i kasinoet Palassetto Borghese i 1605. Etter Carraccis død flyttet han til Roma for å jobbe under Annibale Carracci, bror til Agostino. Her arbeidet han ved Herrera-kapellet i kirken San Giacomo degli Spagnoli (1602–1607) og arbeidet sammen med Guido Reni og Sisto Badalocchio.
I 1610 flyttet han tilbake til Parma, der han malte altertavlen i Ognissanti-kirken, men mot slutten av 1612 flyttet han tilbake til Roma. I denne perioden malte han fresker i den prominente bygningen Palazzo Mattei og dekorasjonene i Boungiovanni-kapellet i kirken Sant'Agostini (1616). Han malte også altertavlene i Piacenza, Orvieto, Vallerano og Fermo.
Det neste året arbeidet Lanfranco sammen Agostini Tassi og Carlo Saraceni med dekoreringen av Sala Regia i Quirinalet i Roma. Etter at både Guido Reni, Francesco Albani og Domenichino flyttet fra Roma, ble han den maleren pave Paul V foretrakk. Pavens etterfølger, Gregor XV foretrakk Guercino og Domenichino. Lanfranco fikk likevel oppdraget med krusifiks-kapellet i kirken Santa Maria in Vallicella (Chiesa Nuova), og som sitt mesterverk fikk han og oppdraget å male kuppelen i Sant'Andrea della Valle (1627).
Urban III ga ham i oppdrag å lage en stor freske som skulle portrettere «St. Peter Walking on Waters» (1628). For denne jobben ble han tildelt tittelen Ridder av ordenen Order of Christ.
Fra 1633 til 1646 bodde han i Napoli. Her begynte han dekorasjonen av jesuittkirken Gesù Nuovo i Napoli i 1634, og han ble boende her i tolv år. Han døde i Roma i 1647, og hans siste arbeide var ved kirken San Carlo ai Catinari.
Det er også en freske av Lanfranco over monumentet av pave Klemens VIII i Santa Maria Maggiore (Den Store Mariakirken) i Roma.
Lanfranco er kjent for sin skarpe konkurranse mot sin samtidige lærling under Annibale Carracci, Domenichino, og gikk så langt at han beskyldte ham for plagiat med bildet «Confession of St. Jerome», som i dag henger i Vatikanet.
National Gallery of Art

National Gallery of Art er et kunstmuseum på National Mall i Washington, D.C. Museet ble etablert i 1937 av den amerikanske kongressen. Hovedbygningen ble tegnet av arkitekten John Russell Pope.
Museet inneholder store mengder kunst, særlig malerkunst, av kunstere som Jan Vermeer, Frans Hals, Rembrandt van Rijn, Claude Monet, Vincent van Gogh, Leonardo da Vinci (hans eneste verk på den vestlige halvkule), Pablo Picasso, Henri Matisse, Jackson Pollock, Andy Warhol, Roy Lichtenstein, Joan Miro, Louise Bourgeois og Hector Guimard.
Eksplosjonen i Halifax

Eksplosjonen i Halifax skjedde 6. desember 1917 da byen Halifax i Nova Scotia, Canada ble sterkt skadet av en gigantisk eksplosjon i det franske lasteskipet SS «Mont-Blanc». Det franske skipet hadde like før kollidert med det norske lasteskipet DS «Imo» fra Sandefjord i det trange innseilingsområdet, the Narrows. Om lag 2 000 mennesker, de fleste canadiere, omkom ved eksplosjonen og rundt 9 000 mennesker ble skadet. Dette var til da den største menneskeskapte eksplosjon inntil den første atomprøvesprengningen i 1945 og den regnes fortsatt blant de største konvensjonelle eksplosjoner i verden.
Klokken 08.40 om morgenen var det franske lasteskipet SS «Mont-Blanc» fullastet med høyeksplosiver, ammunisjon og tønner med drivstoff på vei inn til havnen for å slå følge med en konvoi til Bordeaux i Frankrike. Der kolliderte det i omtrent én knops fart med DS «Imo», et norsk kornskip som var på vei ut fra havnen.
«Mont-Blanc» begynte å brenne 10 minutter etter kollisjonen og eksploderte om lag 25 minutter etter (nøyaktig klokkeslett for eksplosjonen var 09.04:35). Alle bygninger og strukturer nær eksplosjonsstedet ble ødelagt og eksplosjonen skapte en tsunami samt en trykkbølge som knakk trær, ødela bygninger og spredte restene av skipet i kilometers avstand.
Mannskapet i «Mont-Blanc» ble umiddelbart etter kollisjonen beordret i livbåtene, rodde vekk så hardt de kunne og berget dermed livet. Mannskapet på DS «Imo» trodde at franskmennene bare flyktet fra skipsbrannen, og led en fatal skjebne. Av en besetning på 39, ble kapteinen og fem besetningsmedlemmer på DS «Imo» drept i tillegg til losen.
Til slutt endte saken med skylddeling mellom de to skipene.
Karkonosze/Krkonoše

Karkonosze (polsk) eller Krkonoše (tsjekkisk) er en fjellkjede i Sudetene i Sentral-Europa. Fjellkjeden blir på tysk kalt Riesengebirge, «Kjempefjellene».
Fjellene strekker seg fra nordvest mot sørøst og danner grensen mellom Polen og Tsjekkia. Det høyeste fjellet er Sněžka/Śnieżka med en høyde på 1 602 meter. Fjellet ligger på den polsk-tsjekkiske grensen, og er også det høyeste fjellet i Tsjekkia. Store områder av Karkonosze er vernet gjennom en nasjonalpark i begge land. Fjellene er kjent for sine mange skisteder.
Navnet er gammelt, det ble nevnt av Ptolemaios, og kan ha urindoeuropeisk opphav. Betydningen av navnet har blitt bevart, og på latin var navnet Gigantei montes.
Det tyske navnet (Riesengebirge) ga i 1820 navn til det norske Jotunheimen, det var «Jotunheimens oppdagere» Baltazar Mathias Keilhau og Christian Peder Bianco Boeck som ga dette navnet til fjellområdet, og det ble senere stadfestet av Aasmund Olavsson Vinje.
Håndlaget juletrepynt av blåste glassperler er en lokal håndverkstradisjon som i 2020 ble oppført på UNESCOs liste over verdens immaterielle kulturarv.
Viktige landsbyer i Karkonosze er:
A Christmas Carol (1908)

A Christmas Carol er en amerikansk stumfilm fra 1908. Den ble produsert av Essanay Studios i Chicago, og er den første amerikanske filmen basert på Charles Dickens' roman av samme navn fra 1843. Tom Ricketts hadde hovedrollen som Ebenezer Scrooge. Selve filmen anses å ikke eksistere lenger.
Den ekstremt gjerrige Scrooge går nedover en gate i London morgenen før selve julaften, på vei til jobben. Han er så avskydd at ingen snakker til ham, før en tigger nærmer seg for å be om en almisse - men Scrooge slår ham ned. På jobben møter hun Bob Cratchett, en kontorist, og Fred - nevøen til Scrooge. Fred kunngjør at han nettopp har blitt gift. Bruden hans, sammen med den forkrøplede sønnen hennes, Tiny Tim, kommer også til kontoret.
En ånd dukker opp og tvinger Scrooge til å se en visjon fra hans fortid, om sin forlatte kjæreste - så vel som om ham selv som en yngre forretningsmann. Ånden viser ham også Cratchett-familiens fattigsle hjem, hvor han på åndens kommando overøser penger til den veldig dårlig betalte kontoristen og hans lykkelige familie. Ånden viser ham også Julefestlighetene hjemme hos Fred, nevøen til Scrooge, og Fred utveksler en skål til onkelens navn - men resten av selskapet nekter å drikke til skålen eller til minne om Scrooge.
Scrooge legger merke til alt dette, og kommer frem. Han overøser deretter hele familien med penger. Han lover også at han deretter skal leve et helt annet liv. På selve Juledagen gir Scrooge en stor bankett til alle han kjenner, inkludert Fred, Bob Cratchett og hans familie, og alle vennene deres - hvor Scrooge lover at han i fremtiden skal leve for å oppnå andres lykke.
Nick Park

Nicholas Wulstan Park (født 1958) er en fire ganger Oscar-vinnende britisk filmskaper som er kjent som skaperen av blant annet animasjonsfigurene Wallace og Gromit og Sauen Shaun. Han har vært nominert til Oscar seks ganger og vunnet fire av gangene. I tillegg har han laget den animerte serien Creature Comforts.
Morph er en figur modellert i plastilina som Nick Park laget til serien Hartbeat. Figuren var med i serien fra 1977 til 1979, og var med i Take Hart frem til 1981.
I 1981 fikk Morph sin egen TV-serie: The Amazing Adventures of Morph. Denne serien ble sendt helt frem til 1983. Neste gang han dukket opp på TV-skjermen var i serien SMart, som han figurerte i fra 1994 til 2008. Han var også med i noen andre serier.
Park har blitt nominert til Oscar-prisen seks ganger, og har vunnet prisen fire ganger:
Han har dessuten mottatt fem BAFTA-priser, blant annet vant han en «BAFTA for Best Short Animation» for Den enes død, den andres brød (originaltittel: A Matter of Loaf and Death). Den kortfilmen var også det TV-programmet som fikk flest seere i Det forente kongerike i 2008. I 2000 hadde Parks helaftens spillefilm Chicken Run premiere. Den satte inntektsrekord for stop motion-animerte spillefilmer.
Han har blitt tildelt Den britiske imperieordenen (Order of the British Empire) for sitt arbeid, og har derfor rett til å sette bokstavene OBE etter navnet sitt.
Jessica Biel

Jessica Claire Biel-Timberlake (født 3. mars 1982 i Ely i Minnesota) er en amerikansk skuespiller og tidligere modell.
Biel ble oppdaget som modell allerede som 12-åring, etter å ha deltatt på en konferanse holdt av International Modeling and Talent Association i Los Angeles. Hun spilte i flere reklamefilmer. Rollen som Mary Camden i Den syvende himmel fikk hun da hun var fjorten år. Hun valgte å hoppe av serien etter fem år. Hun har ellers spilt i en mengde filmer, og regnes som en av Hollywoods mest sexy kvinner. I 2007 ble hun kåret til #1 på Stuff magazines liste «100 Sexiest Women» (hundre mest sexy kvinner).
Biel har siden oktober 2012 vært gift med musikeren og skuespilleren Justin Timberlake. De har ett barn sammen.
Norsk juletre som gave til byer i andre land

Flere norske kommuner, Hordaland fylke og enkelte private grupper sender årlig et juletre (gran) som gave til byer og kommuner i andre land. Dette gjøres som en gest overfor vennskapsbyer, men også for å skape oppmerksomhet om Norge i utlandet. Mest kjent av juletrærne som sendes fra Norge er treet som Oslo gir til London og som settes opp på Trafalgar Square.
Skikken tok til etter andre verdenskrig. Først ute var Larvik, som første gang sendte juletre til Frederikshavn i Danmark i 1946, deretter sendte Oslo tre til London i 1947 og Bergen til Newcastle i 1949. Det har vært mest populært å sende juletre til Storbritannia og Island, der henholdsvis minst 16 og 14 byer eller kommuner har fått juletre i gave fra Norge. Også flere andre land har fått norsk juletre, blant annet har minst åtte byer i Tyskland og fem hver i Nederland og Danmark i kortere eller lengre perioder fått juletre fra norske kommuner. Oslo har i årenes løp gitt juletre til minst åtte byer i like mange land, mens Stavanger har gitt til minst seks byer, de fleste i Storbritannia.
I senere år har den vennskapelige eksporten av juletrær fra Norge gått noe ned, i første rekke på grunn av kostnadene, men også av hensyn til miljøet og vanskeligheter med frakten. Likevel fikk i 2016 minst 17 europeiske byer tilsendt juletre som gave fra steder i Norge: Aalborg, Aberdeen, Eiði, Frederikshavn, Garðabær, Gouda, Grimsby, Hamburg, Kiel, Kirkwall, London, Newcastle, Reykjanesbær, Sauðárkrókur, Stykkishólmur, Sunderland og Wolfenbüttel. Et spesielt tilfelle er Kirkwall, der St. Magnuskatedralen hvert år får juletre fra både Hordaland fylkeskommune og Grimstad kommune. Treet fra Hordaland settes opp utenfor kirken, mens treet fra Grimstad får plass inne i kirken. De tennes med én dags mellomrom.
Å gi juletre i gave til byer i andre land er ikke bare en norsk skikk. På Island, som ikke har viltvoksende gran, har mange byer fått juletre fra vennskapsbyer i Europa. For eksempel ga Cuxhaven i Tyskland og Frederiksberg i Danmark et tre hver til Hafnarfjörður i 2000. Samme år fikk Kópavogur et juletre fra vennskapsbyen Norrköping i Sverige. Som følge av omfattende granplanting på Island kunne islendingene selv for første gang gi et juletre i gave til Tórshavn på Færøyene i 2014.
Mel Giedroyc

Melanie Clare Sophie Giedroyc (født 5. juni 1968) er en britisk skuespiller, komiker og programleder. Hun har, sammen med Sue Perkins, vært programleder for flere fjernsynsserier som Light Lunch (Channel 4), The Great British Bake Off (BBC) og Mel and Sue (ITV).
Giedroyc ble født 5. juni 1968 i Epsom i Surrey, og vokste opp i Leatherhead. Hennes far, Michal, var en familiehistoriker, fly- og sivilingeniør med polsk og litauisk opphav fra den aristokratiske Giedroyć-familien. Han flyttet til Storbritannia i 1947, og døde i desember 2017. Hennes mor, Rosemary «Rosy» Cumpston (født 1937) er av engelsk opphav. Mel Giedroyc gikk på Oxford High School, og gikk senere på Trinity College i Cambridge for å oppnå en «lower second»-utdannelse innen fransk og italienske språkfag.
Mel Giedroyc er den yngste av fire barn. Hennes søster, Coky Giedroyc, er en film- og TV-regissør, og hennes andre søster, Kasia, er en barneboksforfatter som er gift med Philip Parham, en britisk diplomat.
Giedroyc er gift med Ben Morris, en TV-regissør og lærer ved LAMDA. Sammen har de to døtre.
Hva er matematikk

Hva er matematikk er en bok skrevet av Lisa Lorentzen og er nr 45 i rekken hva er ...-utgivelser fra Universitetsforlaget
Boken tar for seg matematikk på en essayistisk form, men med henvisninger til videre lesning etter hvert kapittel. Boken vil male et vakkert bilde av matematikk ved å lene seg til et poetisk språk. Forfatteren inviterer oss ut i matematikkens hage med titler på kapitler:
Forlaget beskriver boken som knøttliten med sine 144 sider. Onkel Tom (Tom Lindstrøm) holder boken frem for sine laveregradstudenter i 2013 gjennom Onkel Toms hylle.
National Gallery (film)

National Gallery is a 2014 documentary film edited, co-produced, and directed by Frederick Wiseman. The film details operations at the National Gallery in London.
The film captures daily activity at the National Gallery in London, depicting both the guests' experience at the museum and behind-the-scenes employee operations. Like Wiseman's other films, the film uses only observational footage with no interviews, music, or voiceover narration.
The film premiered at the 67th Cannes Film Festival through the Directors' Fortnight program, and later participated in other festivals such as the New York Film Festival and Toronto International Film Festival.
On review aggregator Rotten Tomatoes the film received a positive response from 95% of critics and 72% of audience members. On Metacritic, the film holds a score of 89 out of 100, indicating "universal acclaim".
Manohla Dargis of the New York Times praised the film for its "cool intelligence and steady camera", calling it an "unexpectedly moving" experience.
As of June 2024, the film has an estimated worldwide gross of $354,971 since its release.
Sacred tree at Uppsala

The sacred tree at Uppsala was a sacred tree located at the Temple at Uppsala, Sweden, in the second half of the 11th century. It is not known what species it was. Older sources have described it as an ash tree, but Frits Läffler [sv] have suggested that it was a yew tree.
It is even more sparsely documented than the famous temple by which it stood. In the 1070s, the writer of a scholium in Adam of Bremen's Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum explained:
The description of the tree and the location of a well nearby are reminiscent of the evergreen Yggdrasil, which stood above the Well of Urd, and it is possible that the Swedes consciously had created a copy of the world of their Norse gods at Uppsala.
The later Icelandic source Hervarar saga contains a description of how the tree was used in the pagan rites, concerning an event taking place only a few years after the scholium was written. It is in reference to the ancient Indo-European ritual of horse sacrifice:
José Ángel García

José Ángel García Huerta (Huetamo, Michoacán; 30 de octubre de 1950-Ciudad de México; 2021) fue un actor y director de teatro y televisión mexicano.​
José Ángel García nació en 1950 en Huetamo, Michoacán, México.​ Era el padre del reconocido actor mexicano Gael García Bernal.
Destacó como actor en series televisivas como La Seducción (1980), El día que murió Pedro Infante (1982), Yesenia (1987), La Telaraña (1990), Nadie es perfecto (1999), Entre el amor y el odio (2002), Amarte es mi pecado (2004), Mujer, casos de la vida real (2005), Yo no creo en los hombres (2014), La candidata (2016) y Aquí en la Tierra (2018).
Colaboró como asistente de director en proyectos entre los que destacan Muchachitas (1991), Soñadoras (1998) y Las vías del amor (2002). Sin embargo, su trabajo como director se destaca en telenovelas como Al filo de la muerte (1991), Mágica juventud (1992), Dos mujeres, un camino (1993), Amigas y rivales (2001), Mujer de madera (2004), La verdad oculta (2006), La fuerza del destino (2011) y Libre para amarte (2013).
Su último trabajo fue como director de escena de la serie La Rosa de Guadalupe en Televisa.​
José Ángel García falleció en 2021 en la Ciudad de México,.​
Darío Yazbek

Darío Yazbek Bernal (Ciudad de México, 30 de noviembre de 1990) es un actor mexicano, reconocido por actuar en la serie La casa de las flores (2018-2020).​
Es hijo del director fotográfico Sergio Yazbek y de la actriz Patricia Bernal. Es medio hermano del actor Gael García Bernal.​​ Darío creció entre teatros y sets de televisión. Fue hasta los 14 años que dirigió y actuó por primera vez en una obra escolar, desde entonces comenzó a interesarse por la industria cinematográfica.​
En 2010, obtuvo una beca para estudiar actuación en el college de Goldsmiths, en la Universidad de Londres, prolongando su estancia en Inglaterra para realizar una maestría en Historia, mientras seguía trabajando en obras que había iniciado desde su carrera.​
Estudió actuación en la Universidad de Londres. Posteriormente trabajó con Michel Franco.​ Su popularidad creció al interpretar a Julián de la Mora, un joven bisexual y el menor de los hijos de la familia De la Mora en La casa de las flores.​​​​
La Science des rêves

La Science des rêves (La ciencia del sueño en España, México y Chile, Soñando despierto en Argentina y La ciencia de los sueños en el resto de Hispanoamérica) es una película franco-italiana dirigida por Michel Gondry y protagonizada por el actor mexicano Gael García Bernal y la actriz francesa Charlotte Gainsbourg que fue presentada el 11 de febrero del 2006 en el Festival Internacional de Cine de Berlín o Berlinale, y estrenada en agosto de ese mismo año en París. La película, que mezcla la técnica de animación stop motion con la filmación tradicional, está ambientada en un típico barrio de las cercanías de París donde alterna el drama de una vida sin alicientes, con la "comedia de los sueños" que experimenta el protagonista. Llena de escenas que mezclan texturas plásticas y cierto surrealismo.
Obtuvo el premio de la Union des Compositeurs de Musique de Film (UCMF) de 2007 por el tema principal de su banda sonora musical compuesta por Jean-Michel Bernard.
Stéphane, un joven extremadamente tímido, convencido por su madre que le ha encontrado trabajo, decide regresar a Francia, lugar en el que creció y que abandonó tras la separación de sus padres. Pero Stéphane, que es muy creativo, descubre que este trabajo como ayudante en la fabricación de calendarios es demasiado banal y aburrido. Estimulado por el descubrimiento del apartamento en el que pasó su infancia, se refugia en el mundo de los sueños. Allí conocerá, enseguida, a su vecina Stéphanie, que será cómplice de sus excentricidades.
Pajareros

Pajareros (título en inglés: Birders) es un documental producido entre Estados Unidos y México, estrenado en la plataforma Netflix el 25 de septiembre de 2019 y dirigido por Otilia Portillo Padua.​ El reconocido actor mexicano Gael García Bernal ofició como productor ejecutivo. El documental presenta los esfuerzos de los observadores de aves en la frontera entre México y los Estados Unidos por proteger algunas de las especies más hermosas del mundo.​​
Pajareros fue estrenado en Netflix el 25 de septiembre de 2019. Daniel Hart del portal Ready, Steady, Cut le dio una calificación positiva al documental, afirmando que "Los observadores de aves probablemente se deleitarán admirando por esta pequeña ventana".​
Iván López (actor)

Iván Darío López Osorio (Bogotá, 25 de agosto de 1980) es un actor colombiano.
Desde los 15 años participaba en comerciales para televisión. Inició estudios de Publicidad y Mercadeo los cuales abandonó para dedicarse a la actuación. Estudió Arte Dramático en la Casa del Teatro Nacional mientras se desempeñaba como modelo en eventos de protocolo.​
Fue presentador del programa Nikneim de Citytv, debutó como actor en la telenovela La hija del mariachi (2006) y adquirió reconocimiento nacional por su papel de Nicolás Camacho en Amor en custodia (2009) por el cual fue ganador del premio TVyNovelas como actor revelación (votación pública) y nominado al premio India Catalina en la misma categoría.​ Por su papel de Nicolás Ortega en La ley del corazón, fue nominado en 2016 y en 2019 como mejor actor de reparto en los Premios India Catalina, resultando ganador en 2019.​
Sinbad (actor)

David Adkins, más conocido por su nombre artístico Sinbad, (Benton Harbor, Míchigan, 10 de noviembre de 1956​) es un comediante y actor estadounidense. Llegó a ser conocido a finales de 1980 y comienzos de 1990 por sus dotes en series de televisión y por haber protagonizado algunas películas como El invitado, First Kid, El hijo del presidente y Un padre en apuros.
Sinbad nació en Benton Harbor, Míchigan, hijo de Martha y el Dr. Donald Adkins.​​​ Tiene cinco hermanos: Donna, Dorotea, Marcos, Miguel y Donald.​
Sinbad egresó de la Benton Harbor High School, en donde formó parte de una banda de marcha y del club de matemáticas.
Entre 1974 y 1978 asistió a la Universidad de Denver, en Denver, Colorado. Durante sus años como estudiante, integró el equipo de baloncesto de la institución, llegando a actuar en tres temporadas de la División I de la NCAA.
Sinbad sirvió en la Fuerza Aérea de los Estados Unidos como operador de micrófono a bordo de un KC-135. Sinbad solía ir al centro militar a hacer comedia de Stand-Up. Compitió como comediante/MC en el concurso de talentos de USAF en 1981. Al poco tiempo Sinbad fue despedido debido a su mala conducta y por salir sin permiso previo, lo que fue tomado como una deshonra.​
Bajo el nombre profesional de Sinbad, comenzó su carrera apareciendo en Star Search. Sinbad ganó su ronda contra su compatriota el comediante Dennis Miller y pronto apareció en The Red Foxx Show, una comedia de breve duración, interpretando a Byron Lightfoot.
En 1987 Sinbad consiguió un papel en una serie de TV Un mundo diferente. Con el transcurso del tiempo Sinbad comenzó a mejorar su actuación, desde sus primeras experiencias como en la película El invitado. Luego demostró una actuación mayor en la película de 1996 Jingle All the Way, en la que trabaja junto a Arnold Schwarzenegger y en donde recibió críticas positivas por su ya dicha actuación. En 1997 obtuvo un papel en una película de Nickelodeon llamada Buena Hamburguesa junto a Kenan Thompson y Kel Mitchell.
Sinbad es también conocido como Simbad y se casó con Meredith Fuller en 1985.​ Tuvieron dos hijos y se divorciaron en 1992.​ Se volvió a casar con la misma mujer en 2002.
Eduardo Yáñez (actor)

Eduardo Yáñez Luévano (Toluca, Estado de México, 25 de septiembre de 1960) es un actor mexicano.
Hijo de María Eugenia Yáñez Luévano, fue criado sin su padre biológico, del cual nunca tuvo conocimiento. Participó en las telenovelas El amor nunca muere y Corazón Salvaje, y protagonizó Senda de gloria, Dulce desafío, Yo compro esa mujer y En carne propia. En Telemundo protagonizó Marielena y Guadalupe.
Por su actuación en Yo compro esa mujer se le concedió ser nombrado como el mejor actor del año. También ha actuado en conocidas películas estadounidenses tales como Striptease, en la que compartió roles con Demi Moore, The Punisher, Man on fire y en las series Cold Case y CSI: Miami.
Luego de varios años de estar ausente en la televisión mexicana, Eduardo regresó nuevamente para protagonizar a lado de Alejandra Barros la telenovela La verdad oculta, en 2006. Un año después, protagonizó Destilando amor a lado de Angélica Rivera. En 2008, protagonizó Fuego en la sangre por tercera vez con Adela Noriega, a lado de Jorge Salinas, Elizabeth Álvarez, Pablo Montero y Nora Salinas.
En el 2011 apareció como un político venezolano en un capítulo de la segunda temporada de NCIS: Los Angeles. En el 2012, Eduardo regresó nuevamente para protagonizar la telenovela Amores verdaderos, en la que encarna el papel de José Ángel Arriaga junto a Erika Buenfil. Y en el 2015, reaparece en las telenovelas, protagonizando la telenovela Amores con trampa en el papel de Facundo Carmona, en compañía de Itatí Cantoral, Ernesto Laguardia y África Zavala.
En 2015 protagonizó junto con Fernando Colunga la película Ladrones.
Yáñez se casó en 1987 con Norma Adriana García, con quien procreó a su hijo Eduardo. El actor y García se divorciaron en 1990. En 1991, se fue a trabajar a Estados Unidos. En 1997, volvió a casarse, esta vez con una cubanoamericana llamada Francesca, de quien se divorció en 2003. Regresó a México, D.F. en 2005.
Franco Moschino

Franco Moschino (Abbiategrasso, Lombardía, 27 de febrero de 1950-Annone di Brianza, Lombardía, 18 de septiembre de 1994) fue un diseñador de moda italiano, fundador de la casa de moda italiana Moschino.​
Antes de convertirse en diseñador de moda, asistió a la Accademia delle Belle Arti en Milán para estudiar Bellas Artes en 1967 con la esperanza de convertirse en pintor. Para financiar sus estudios, trabajó como ilustrador de moda independiente. Con el tiempo, su interés pasó de las pinturas a los lienzos de tela y confección. Su carrera en la moda comenzó en 1971 cuando se convirtió en ilustrador para Gianni Versace y continuó trabajando para él durante otros seis años. De 1977 a 1982, diseñó para el sello italiano Cadette.
Fundó su propia compañía, Moonshadow, en 1983 y lanzó la marca Moschino Couture! ese mismo año. Al principio diseñó ropa informal y "jeans", pero su línea finalmente se expandió a la ropa interior, trajes de noche, zapatos, ropa de hombre y perfumes. En 1988, lanzó una línea menos costosa Cheap and Chic. Sus diseños eran muy innovadores e inusuales tales como minifalda de mezclilla negro con huevos fritos de plástico que decoran el dobladillo acolchadas, chaqueta acolchada decorada con tapas de botellas, pendientes de enchufe, y corpiños hechos de pernos de seguridad. Fue conocido como el Jean-Paul Gaultier de la moda italiana por sus diseños innovadores, pero sus estilos son diferentes, mientras que los experimentos de Gaultier fueron con diferentes tejidos y formas, Moschino utilizaba formas básicas y métodos tradicionales. También se burló de los clásicos de la moda, como la chaqueta de Chanel con llamativos adornos y detalles. Irónicamente, la gente se apresuró a llevar su ropa, convirtiéndose así en éxito y famoso en la industria que satirizó.
Desde su muerte en 1994, su antigua asistente Rossella Jardini fue directora creativa de la marca. Desde el año 2013 Jeremy Scott ejecuta el cargo de la marca y sus variaciones. La ropa de Moschino ha sido usada por celebridades como Fran Drescher en su exitoso programa de televisión The Nanny, Alicia Silverstone, Gwyneth Paltrow, Anna Friel, Kylie Minogue, Lady Gaga, Delia Matache y Supermodelos cómo Cara Delevingne.
MTV Video Music Awards

Los MTV Video Music Awards, conocidos también como MTV VMA, son los premios creados en 1983 por el canal de televisión MTV para destacar a los mejores videos musicales del año. Originalmente, surgieron como una alternativa a los premios Grammy (en la categoría de video), sin embargo con el paso de sus ediciones se han ganado el respeto de la industria musical estadounidense y dentro de la cultura popular. Son presentados y transmitidos en directo anualmente por MTV y CTV en Canadá. Las ceremonias se han llevado a cabo en diferentes ciudades, como Nueva York, Los Ángeles, Miami, Las Vegas y Newark.
Entre las versiones extranjeras de estos premios se encuentran los Premios MTV Latinoamérica, los MTV Europe Music Awards, los MTV Asia Awards, los MTV Australia Video Music Awards, MTV Russia Music Awards y los MTV Video Music Awards Japan, entre otros.
La estatuilla entregada a los ganadores es llamada a menudo «Hombre de la Luna», ya que tiene la forma de un astronauta sobre este satélite, una de las primeras representaciones de MTV. El galardón fue diseñado por la firma Manhattan Design, la misma que creó el logo de MTV, y ha sido fabricado por la compañía R.S. Owens, en Chicago, desde 1984.​
Hasta el año 2001, los MTV Video Music Awards se realizaban el primer jueves de septiembre, pero desde el 2002 se decidió transmitirlos el último jueves de agosto para evitar conflictos con el aniversario de los ataques terroristas del 11 de septiembre. Sin embargo, en el año 2007 la ceremonia fue transmitida nuevamente en septiembre y por primera vez desde el teatro Pearl del Palms Casino Resort de Las Vegas.​ En el 2008, el espectáculo volvió a realizarse en Los Ángeles, California, tras diez años.
La artista más premiada en la historia de los VMA es Beyoncé con 25 estatuillas, seguida de Taylor Swift con 23 estatuillas y en tercer lugar: Madonna con veinte.​