davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Glitter in the Air

«Glitter In The Air» es una canción de la cantante estadounidense Pink desprendida de su quinto álbum Funhouse. Fue elegida como el sexto sencillo del álbum en Estados Unidos y logró debutar en listas muy importantes como Billboard Hot 100 en posiciones muy privilegiadas. La canción fue escrita por Pink y Billy Mann, la canción es una balada pop con acompañamiento de piano. La canción habla acerca del poder del amor y como tener fe, mientras se utilizan varias metáforas. "Glitter in the Air" recibió críticas mixtas, como por ejemplo algunos dijeron que es la mejor interpretación vocal del disco, mientras que otros dijeron que es una balada cliché.
"Glitter in the Air" debutó en el puesto 18 y en el puesto 13 en Estados Unidos y Canadá respectivamente. En Estados Unidos, la canción hizo que Pink por primera vez pueda tener cinco sencillos del mismo álbum en el Billboard 100. La canción fue notoriamente cantada por P!nk en su tour del 2009, Funhouse Tour. Las presentaciones de la canción fueron aclamadas por el público ya que se utilizan medios acrobáticos para su presentación. La canción sigue siendo interpretada por la cantante en su gira actual "The Truth About Love".
La canción fue interpretada en la ceremonia N.º 52 de los premios Grammys, a la cual el público la ovacionó al terminar. Después de esto la canción logró un gran aumento en sus descargas, lo que hizo que la semana del 20 de febrero la canción debutara en el puesto 18 del Billboard Hot 100 y en el lugar 13 del Canadian Hot 100, países en los cuales solo con su debut ha superado a sencillos anteriores del álbum y también logró que álbum subiera del puesto 61 al 15 en Billboard 200. "Glitter in the Air" es una balada pop, coescrita por Pink y producida por Billy Mann. La canción es musicalmente similar a otra balada del mismo disco Fuhouse, "I Don't Believe You", las dos contienen acompañamientos de piano y cuerdas.​ De acuerdo a la hoja musical publicada en musicnotes.com por EMI, "Glitter in the Air" está compuesta en Fa mayor, con un tempo musical de 100 por minuto.
Nekesa Mumbi Moody de la Associated Press comentó que aunque en esta canción no se muestran las verdaderas habilidades vocales de la cantante "su voz es muy potente, llena de dolor y confusión, algo que cualquier persona puede sentir".​ Rosanne Evan Sawdey de PopMatters dijo que la canción "refleja las simples alegrías de la vida".​
Evan Sawdey de PopMatters dijo, "De todas las baladas, "Glitter in the Air" se lleva el postre, la canción no exagera ni trata de tomar ventaja de la letra, hay que pensar en una canción de Jason Robert Brown. Es es el momento más dulce del disco, porque es la última canción menos compleja".​ Craig Emonds del The South End mencionó que "cada canción tiene potencial, [...] La voz de P!nk son fuertes y hay algo especial en la balada "Glitter in the Air".​
Río Diamante

El río Diamante es un río argentino, en la provincia de Mendoza. Nace en el volcán Maipo, en la frontera andina argentina–chilena, y fluye hacia el este hasta vaciar en el río Desaguadero. Tiene una cuenca hidrográfica de 2750 km² en la región central de Mendoza.​​
El Diamante se alimenta del deshielo que entra al Lago Diamante. Tiene un caudal de 33 m³/s, con máximos en primavera y en verano; entre octubre–marzo suma el 70 % del volumen anual de agua.
El curso superior del río va al sur y finaliza yendo al norte, y entra al profundo y angosto "Cañón de Agua del Toro", donde se endica para producir hidroelectricidad por el Embalse Agua del Toro, a 69° O, aguas abajo en el Embalse Los Reyunos. Juntos generan 500 MW.
Al alcanzar la planicie, el Diamante pierde parte de su caudal por infiltración y evaporación. Hace un gran arco, pasa al sur de la ciudad de San Rafael, en el centro geográfico de la provincia de Mendoza, donde se lo usa para riego (junto con el río Atuel).
El río se abre en múltiples brazos cortamente hasta alcanzar el Desaguadero (aquí llamado Salado), en el límite con la provincia de San Luis.
El cronista Jerónimo de Vivar escribió que la frontera austral del Imperio incaico en Argentina se encontraba en este río:
Hallazgos realizados en la laguna del Diamante y semejanzas lingüísticas entre el quechua y el huarpe refuerzan esta postura.
Premios Shorty

Los Premios Shorty, en inglés Shorty Awards, acortado a Shorties, es un evento anual de premios que rinde homenaje a los mejores creadores de contenido en distintos formatos digitales. En sus inicios el premio estaba organizado por la Fundación John S. and James L. Knight, en la actualidad está organizado por la empresa de medios Sawhorse Media.​ Cuando se creó en 2008, los premios estaban centrados en premiar a los creadores de contenido en Twitter, después se amplió para integrar contenidos creados en otras redes sociales, incluyendo, entre otras: YouTube, Tumblr, Foursquare, Facebook y en su momento la desaparecida Vine. En la actualidad premia a influencers, marcas y organizaciones en numerosas categorías digitales más allá de las redes sociales.​​
Los usuarios de Twitter indican seis finalistas en cada categoría y un jurado formado por expertos y celebridades juzga y eligen a los ganadores. La ceremonia de entrega de premios se produce en primavera y se transmite en directo vía streaming en el sitio oficial del premio. En 2012, la revista Forbes escribió un artículo sobre los Shorties donde indicaba: "Los Shorty reconocen que los medios sociales sirven para mucho más que obtener seguidores, estamos creando millones de fragmentos de una nueva escritura que definirá nuestra generación. nuestra historia."​
Premios Apes

Premios Apes fue un premio anual concedido por la Asociación de Periodistas de Espectáculos, Arte y Cultura de Chile (Apes), que tuvo su auge durante las décadas de 1980 y 1990. En 2014 fue la última entrega de este premio.
Entre 1968 y 2014,​ los periodistas que conforman el Apes premiaron a los representantes más destacados del cine, radio, teatro, ballet, música popular y televisión chilena, como estímulo a su trabajo, y como reconocimiento de los expertos. Los primeros galardones fueron otorgados en un evento realizado el 27 de diciembre de 1968 en el Hotel Floresta de Santiago.​
Arias (surname)

Arias is a Sephardic Jewish and Spanish surname—that is, one that originates in the Iberian Peninsula (Spain and Portugal). Throughout history, members of the Arias family distinguished themselves as warriors and military leaders during the Reconquista, leaving a significant mark on the history of Spain. The surname has historical ties to the Sephardic Jewish community, for whom it held a special meaning: "the lion of Israel is on high."
A common surname spread throughout Spain and the Americas, it originates from an ancient Hispanic baptismal name widely used during the Middle Ages, primarily found in the Asturias-León and Galicia regions. Its etymology is uncertain, it may derive from the Hebrew word Arieh, meaning 'lion'; from the Greek name Ares, or be a variant of the Latin name Aredius, In medieval documents, the name often appears among officials. it became common throughout the Iberian peninsula. Among the Jews of Spain and Portugal.
In general, the Jews, who arrived in the Iberian Peninsula before the Romans, formed their surnames in the same manner as other citizens of ancient Hispania. However, they retained Hebrew names, which Jewish converts to Christianity adopted Christian names upon baptism to avoid expulsion.
The historian and lawyer Isaac Benabraham states the following regarding the Jewish lineage origins of this surname:
+57 (song)

"+57" is a song by all-Colombian singers Karol G, Feid and DFZM featuring Ovy on the Drums, J Balvin, Maluma, Ryan Castro and Blessd. It was released on November 7, 2024, through Bichota Records and Interscope. The song was written by all the performers and Keityn, and produced by Ovy on the Drums. The title of the song refers to the Colombian telephone prefix.
The song was announced on November 4, 2024, through Karol G's social media platforms.
"+57" although its title refers to Colombia's telephone number, it is a reggaeton song that explores themes of freedom, desire, and the complexities of romantic entanglements, especially in the context of relationships and attraction.
Writing in a negative review for Rolling Stone en Español, Martín Toro cited "+57" as "disappointing" and stated that the song, "despite the presence of so many talented artists, none manage to stand out in a memorable way. The song's structure, based on repetitive verses and generic lines, prevents each singer's individual qualities from shining through."
The song also received criticism and controversy due to a lyric in the song that said: "Mamacita desde los fourteen". Due to that, on November 11, 2024, Karol G issued an apology through her Instagram account, stating:
Billboard magazine commented on her apology, stating: "It’s worth noting that Karol doesn't sing the line about the "14 year old," but rather some of the men on the track, yet she's the one apologizing."
Following the backlash, on November 13, the lyric was changed, now saying "Mamacita desde los eighteen".
In addition, the Congress of the Republic also gathered signatures for the song to be removed from digital platforms due to the said lyrics.
The music video was released alongside the single on November 7, 2024 and as expected, shows the singers in the studio recording the song.
Alfonso Diaz

Alfonso Díaz is a Colombian director and host with the international network, Canal Nuestra Tele Internacional. He also serves as the entertainment correspondent for NTN24, the international news station geared to Spanish speaking audiences around the world. His show "Tenemos Que Hablar" reaches more than 20 countries.
Diaz has interviewed countless personalities in many diverse settings - on the red carpet, at press junkets, concerts and openings. These include Julianne Moore, Kristen Stewart, George Clooney, Robert de Niro, Patrick Stewart, James Franco, Laverne Cox and Sofia Vergara amongst others.
Jimena Hoyos

Jimena Hoyos Souza (born 31 December 1977) is an actress from Bogotá, Colombia. Hoyos has worked in television, short films, and films internationally. She gained recognition for her role in the film The Devil Wears Prada and further prominence as the runner-up in the Soapnet Original Series I Wanna Be a Soap Star.
Hoyos studied plastic arts in Colombia before relocating to the United States of America (USA), where she pursued a career as a magazine editor. While in the USA, she attended acting classes at the Stella Adler Studio of Acting and in Sheila Gray Acting Studio. Just two weeks after beginning her acting training, she landed roles in Colombian television series. Encouraged by her success, she transitioned to the USA to further pursue acting. She appeared in films, short films, and series, and worked as a model.
Hoyos has been actively involved with her foundation named Gozques, where she feeds more than one hundred dogs daily using an efficient food dispenser that she created specifically for street dogs. she designs frames for the pictures she takes of the dogs using elements sourced from junkyards, making them reusable and fitting the environment of the picture. Through her advocacy, she has encouraged many celebrities, such as the British racing driver Sam Reklaw, to support the cause by decorating his race car with logos of various animal shelters, raising awareness for the issue.
Nima (given name)

Nima (Persian: نیما) is a Persian male given name popular in Iran. It is also a popular female given name in India meaning "moon" and is derivative of the Sanskrit given name "Purnima", meaning "full" (pur) + "moon" (nima).
It also has a meaning in old Tabari or Mazandarani, which is "chosen archer" and also simply "archer".
There are different interpretations of what "Nima" stands for in Persian. It could mean 'famous, renowned', deriving from Middle Persian nāmik (nām 'name' + -ik 'adjective suffix'; 'a person of good name'). It could also mean 'half moon', a compound of nīm 'half' + māh 'moon'. Alternatively it could be a compound of nē 'no, not' + man 'I, me, human being' meaning 'no man'. According to Dehkhoda dictionary it could also mean 'just', 'someone who treats others fairly'.
In Tibetan Nima (also spelled as "Nyima") is also a female or male given name which means 'the sun', also the one with radiance of the Sun. And in Hebrew as a female given name it means 'grace, mercy'.
People named Nima include:
Daphne (given name)

Daphne is a feminine given name of Greek origin meaning laurel. It originates from Greek mythology, where Daphne (Greek: Δάφνη) was a naiad, a variety of female nymph associated with fountains, wells, springs, streams, brooks and other bodies of freshwater.
The name came into popular use in the Anglosphere in the late 1800s along with other flower, tree, and plant names that were in vogue at the time. In the United States, the name was in use for enslaved African-born women named by their enslavers, who used names from the ancient Greek and Roman classics for the enslaved population in order to display their education to their contemporaries. United States census records from the 1800s show a majority of the women bearing the name in the pre-Civil War era there were Black. The name was also in rare use in the United Kingdom in the late 18th and early 19th centuries, where a working class mother and daughter in Scotland were both named Daphne. The name became fashionable for daughters born to aristocratic families in Britain in the late 1800s and early 1900s. The name increased in use in the Anglosphere after author Daphne du Maurier rose to prominence in the 1940s and 1950s. Usage also increased after the name was used for characters in novels or television productions such as the popular 1960s American television series Surfside 6 in which Diane McBain played socialite Daphne Dutton, who had her own yacht called the Daffy II. After the show first aired, the name Daphne tripled in use for newborn American girls between 1960 and 1962. In recent years, the name has increased in usage due to the aristocratic character Daphne Bridgerton on the 2020s Netflix streaming television series Bridgerton.
Daphne has been among the one thousand most used names for girls in the United States most years since 1889. It has also been popular in recent years in the United Kingdom, Quebec, Canada, France, and the Netherlands.
பத்ரிநாத் கோயில்

பத்ரிநாத் கோயில் (Badrinath Temple) இந்தியாவின் உத்தராகண்ட் மாநிலத்தில், சமோலி மாவட்டதில் உள்ள மலை வாழிடமான பத்ரிநாத்தில் உள்ள ஒரு கோவில். இது பத்ரிநாராயணன் கோவில் என்றும் அறியப்படுகிறது. இக்கோயில் அலக்நந்தா ஆற்றங்கரையில் அமைந்துள்ளது. இது ஒரு திருமால் கோவில். இந்தியாவில் உள்ள முக்கியமான இந்துக்கோவில்களுள் இதுவும் ஒன்று. வைணவர்களால் போற்றப்படும் 108 திவ்வியதேசங்களுள் ஒன்றாகும். இமயமலையின் மிதமிஞ்சிய குளிரின் காரணமாக இது ஆண்டுக்கு ஆறு மாதங்கள் (ஏப்ரல் கடைசியில் இருந்து நவம்பர் தொடக்கம் வரை) மட்டுமே திறக்கப்பட்டிருக்கும்.
11. 06. 2013ல் கயிலை மலையில் ஏற்பட்ட கடும் மழையின் காரணமாக, அலக்நந்தா மற்றும் கிளை ஆறுகளில் கடும் மழை வெள்ளப் பெருக்கு ஏற்பட்டு பத்ரிநாத் கோயிலைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகள் கடும் சேதமடைந்துள்ளது. மேலும் உத்தராகண்டம் மாநிலத்தில், கேதார்நாத் கோயில், கங்கோத்திரி கோயில் மற்றும் யமுனோத்திரி கோயில் முதலிய கோயில்களும், பொதுக்கட்டிடங்களும், வீடுகளும் பெருஞ்சேதம் அடைந்தன.ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்களும் பொதுமக்களும் ஆற்று வெள்ளத்தில் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு இறந்தனர். இப்பகுதியில் உள்ள தரைவழிப்பாலங்கள் முற்றிலும் சேதமடைந்தன, ஆயிரக்கணக்கான இடங்களில் மண் சரிவு ஏற்பட்டு தரைவழிப் போக்குவரத்து துண்டிக்கப்பட்டது, இதனை சீர்செய்ய மூன்று ஆண்டுகள் ஆகும் என உத்தரகாண்ட் மாநில அரசு அடுத்த மூன்று ஆண்டுகள் இப்பகுதியில் உள்ள கோயில்களுக்கு பக்தர்கள் புனிதப் பயணம் மேற்கொள்ள இயலாது என அறிவித்தது. இந்த கோரமான நிகழ்வினை, இப்பகுதி மக்கள் இமயமலைச் சுனாமி என்று அழைக்கின்றனர்.
பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் தனது கிருஷ்ண அவதாரம் முடித்துக் கொண்டு, வைகுண்டம் செல்ல நினைக்கும் போது, தனது நண்பரும், அமைச்சரும், பரம பக்தருமான உத்தவர் கிருஷ்ணைரை சந்தித்து, தன்னையும் வைகுண்டம் அழைத்துச் செல்ல வேண்டினார். உத்தவருக்கும், அருச்சுனனுக்கு கீதா உபதேசம் செய்தது போன்று பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர், உத்தவருக்கு உத்தவ கீதை எனும் ஆத்ம உபதேசம் செய்கிறார். பின்னர் உத்தவரிடம், உன் வாழ்நாள் காலம் முடிந்த பின் வைகுண்டம் வரலாம் என்றும், அதுவரை பதரிகாசிரமம் சென்று தங்கி பகவானை தியானித்துக் கொண்டு, வாழ்நாள் இறுதியில் என்னை வந்தடைவாய் என்று பகவான் கிருஷ்ணர் கூறியபடி, உத்தவர் பத்ரிநாத் அருகில் உள்ள பதரி ஆசிரமத்தில் தங்கி, பகவானை தியானித்துக் கொண்டு, வாழ்நாள் முடிந்த பின் வைகுண்டம் ஏகி பகவானை அடைந்தார் உத்தவர்.
தபோவனம்

தபோவனம் (Tapovan), அத்வைத வேதாந்த துறவியான சுவாமி தபோவனம் மகாராஜ் அவர்கள் உத்தரகாண்ட் மாநிலத்தில் கங்கை ஆறு உற்பத்தி ஆகும் கங்கோத்ரி பகுதியில் இயற்கை அடைந்த காரணத்தினால் இப்பகுதி தபோவனம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.
உத்தரகாண்ட் மாநிலத்தின் இமயமலையில், உத்தரகாசி மாவட்டத்தில், கடல் மட்டத்திலிருந்து 4463 மீட்டர் (14640 அடி) உயரத்தில் உள்ள கங்கோத்ரி அருகே தபோவனம் அமைந்துள்ளது. இங்குள்ள குகைகளிலும், குடிசைகளிலும் துறவிகள் ஆன்மீக வாழ்வு மேற்கொள்கின்றனர். மேலும் தபோவனம் மலையேற்றப் பயிற்சியாளர்களுக்கு தக்க இடமாக உள்ளது.
30°54′37″N 79°04′50″E﻿ / ﻿30.91028°N 79.08056°E﻿ / 30.91028; 79.08056
பஞ்சசூலி

பஞ்சசூலி (Panchachuli) (पंचाचुली), இந்தியாவின் உத்தரகாண்ட் மாநிலத்தின் குமாவுன் கோட்டத்தில் உள்ள பிதௌரகட் மாவட்டத்தில் உள்ள இமயமலையில், 6904 மீட்டர் உயரத்தில் பனிபடர்ந்த கொடுமுடிகளுடன் கூடியது.
26 மே 1973 அன்று பஞ்சசூலி மலையின் இந்த ஐந்து கொடுமுடிகளை, மகேந்திர சிங் என்பவர் தலைமையிலான இந்திய - திபெத் எல்லைக் காவல்படையினர் முதன் முதலில் அடைந்து சாதனை படைத்தனர்.
யமுனோத்திரி

யமுனோத்திரி (Yamunotri) (Hindi: यमुनोत्री) யமுனை ஆற்றின் பிறப்பிடமாகும். இது இந்தியாவின், இமயமலை கார்வால் மலைத்தொடரில் உத்தரகாண்ட் மாநிலத்தில் அமைந்துள்ள இந்துக்களின் புனித தலங்களில் ஒன்று. இங்கு அன்னை யமுனோத்திரி கோயில் உள்ளது. யமுனோத்திரி கடல் மட்டத்திலிருந்து 3293 மீட்டர் உயரத்தில், உத்தரகாசி மாவட்டத்தின் தலைமையிடமான உத்தரகாசி நகரத்திலிருந்து 30 கி. மீ., தொலைவில் உள்ளது. யமுனோத்திரி கோயில் அருகே வெந்நீர் ஊற்றுகள் உண்டு.
உலக வரைபடத்தில் யமுனோத்திரி 31°01′N 78°27′E﻿ / ﻿31.01°N 78.45°E﻿ / 31.01; 78.45 பாகையில் உள்ளது. 3,954 மீட்டர்கள் (12,972 அடி) உயரத்தில் அமைந்துள்ளது.
தியூ கோட்டை

தியூ கோட்டை, இந்திய ஒன்றியப் பகுதியான தமன் தியூவுக்கு உட்பட்ட தியூ நகரத்தில் உள்ளது. இந்த கோட்டை போர்த்துகேயர் இந்தியாவை ஆண்டபோது கட்டப்பட்டது. இந்திய அரசின் நடவடிக்கையால் போர்த்துகேயரின் வசம் இருந்த தியூ நகரம் இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்டது. இதன் பின்னர், கோட்டை இந்திய அரசின் வசமானது.
கோட்டையின் ஒரு புறத்தில் கலங்கரை விளக்கம் அமைந்துள்ளது.
வில்லியம் கோட்டை, இந்தியா

வில்லியம் கோட்டை (Fort William) கங்கை ஆற்றின் முதன்மை கிளையாறான ஊக்லி ஆற்றின் கிழக்குக் கரையில், கல்கத்தாவில் (தற்போதைய கொல்கத்தா) கட்டப்பட்டுள்ள ஓர் கோட்டை ஆகும். இது பிரித்தானிய இந்தியாவின் வங்காள மாகாணத்தில் துவக்க காலங்களில் கட்டப்பட்டது.
இக்கோட்டைக்கு இங்கிலாந்து, அயர்லாந்தின் மூன்றாம் மற்றும் இசுக்காட்லாந்தின் இரண்டாம் வில்லியத்தின் பெயர் வைக்கப்பட்டுள்ளது. கோட்டைக்கு முன்னால் உள்ள திடல் இக்கோட்டையின் அங்கமாக இருந்தது; இது கொல்கத்தாவில் உள்ள மிகப்பெரிய நகரியப் பூங்காவாக விளங்குகிறது.
வில்லியம் கோட்டை பழையது, புதியது என இரண்டுள்ளது; பழையது 1696இல் பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தால் ஜான் கோல்டுசுபரோவின் கண்காணிப்பில் கட்டப்பட்டது. சர் சார்லசு ஐர் ஊக்லி ஆற்றின் கரையில் தென்கிழக்கு கொத்தளத்தையும் சுவர்களையும் கட்டினார். 1700இல் மூன்றாம் வில்லியம் அரசரின் பெயரில் அழைக்கப்பட்டது. அவரை அடுத்து வந்த ஜான் பேர்டு 1701இல் வடகிழக்குக் கொத்தளத்தைக் கட்டினார். 1702இல் கோட்டையின் நடுவே அரசு மாளிகை (பேக்டரி) கட்டது தொடங்கினார். இந்த கட்டமைப்பு 1706இல் முடிவடைந்தது. இந்தத் துவக்கக் கால கட்டிடத்தில் இரண்டு மாடிகள் இருந்தன. உள்காப்பு அறை கொல்கத்தாவின் கருந்துளை ஆயிற்று. சூன் 20, 1756இல் கோட்டையை கைப்பற்றிய வங்காள நவாப் சிராச் உத் தவ்லா பிரித்தானிய போர்க் கைதிகளை இந்த அறையில்தான் அடைத்து வைத்தார். அடைக்கப்பட்ட 146 பேரில் 123 பேர் மூச்சடைத்து இறந்ததாக கூறப்படுகின்றது. கோட்டையைக் கைப்பற்றிய கோட்டைக்கு அலிநகர் எனப் பெயரிட்டார். இதனால் பிரித்தானியர்கள் புதுக் கோட்டையை கட்ட முற்பட்டனர்.
1758இல் பிளாசி சண்டைக்குப் பிறகு ராபர்ட் கிளைவ் கோட்டையை மீளமைக்கத் தொடங்கினார்; 1781இல் கட்டி முடிக்கப்பட்டது. இதற்காக இரண்டு மில்லியன் பவுண்டுகள் செலவாயின. கோட்டையைச் சுற்றிலும் தரைமட்டமாக்கப்பட்டு மைதான் உருவாயிற்று. இதுவே பின்னாளில் "கொல்கத்தாவின் நுரையீரல்களாக" ஆயிற்று. மைதானம் வடக்கு-தெற்காக 3 கிமீயும் அகலவாக்கில் 1 கிமீயும் உள்ளது. வில்லியம் கோட்டை கொல்கத்தாவில் இன்றுமுள்ள பிரித்தானிய இராஜ் காலத்துக் கட்டிடங்களில் ஒன்றாகும். இந்தக் கோட்டை 70.9 எக்டேர் பரப்பளவில் அமைந்துள்ளது.
பழைய கோட்டை புதுப்பிக்கப்பட்டு 1766 முதல் சுங்க அலுவலகங்களுக்கு பயன்படுத்தப்படுகின்றது.
இன்று இக்கோட்டை இந்தியத் தரைப்படைக்கு உரிமையானது. தரைப்படையின் கிழக்கு ஆணைப்பரப்பின் தலைமையகம் இங்கு செயல்படுகின்றது. இங்கு 10,000 படைத்துறை பணியாளர்கள் தங்கியிருக்கலாம். குடிமக்களுக்கான உள்நுழைவு மட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
கொல்கத்தாவின் பிரித்தானிய குடிமக்கள் தொழுகை மையமாக பயன்படுத்தி வந்த இக்கோட்டையில் இருந்த புனித பீட்டரின் தேவாலயம் தற்போது கிழக்கத்திய ஆணைப்பரப்பு தலைமையக துருப்புகளுக்கு நூலகமாக விளங்குகின்றது.
வில்லியம் கோட்டை செங்கல்லும் சாந்தும் கொண்டு ஒழுங்கற்ற எண்கோணமாக 5 ச.கிமீ பரப்பில் கட்டப்பட்டுள்ளது. இதன் ஐந்து முகங்கள் நிலப்புறத்தை நோக்கியும் மூன்று முகங்கள் ஊக்லி ஆற்றை நோக்கியும் கட்டப்பட்டுள்ளன. விண்மீன் வடிவ கோட்டையாக பீரங்கித் தாக்குதல்களை சமாளிக்கும் வண்ணம் கட்டப்பட்டுள்ளது. இதனைச் சுற்றி 9மீ ஆழமும் 15 மீ அகலமும் உள்ள வறண்ட அகழி உள்ளது. தேவைப்பட்டால் நீர் நிரப்பக்கூடுமென்றாலும் இந்த வடிவமைப்பு எதிரிமீது சுவர்களை எட்டவிடாது சுடுவதற்கு முதன்மையாக அமைக்கப்பட்டது. இந்தக் கோட்டைக்கு ஆறு வாயில்கள் உள்ளன: சௌரங்கி, பிளாசி, கொல்கத்தா, வாட்டர்கேட், புனித ஜார்ஜசு மற்றும் கருவூல வாயில். இதனுள் 9-குழி குழிப்பந்தாட்ட மைதானம் உள்ளது.
இதனையொத்த கோட்டைகள் கேரளத்தின் தலச்சேரி போன்ற பிற இடங்களிலும் காணலாம்.
இமானுவேல் கோட்டை

இமானுவேல் கோட்டை (Fort Emmanuel இது Fort Manuel என்றும் அழைக்கப்படுகிறது) என்பது இந்தியாவின், கேரளத்தின், கொச்சியின் கடற்கரையில் அமைந்துள்ள ஒரு பாழடைந்த கோட்டை ஆகும். இது போர்ச்சுகலின் மன்னர் முதலாம் மானுவல் பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது. இது ஆசியாவின் முதல் போர்த்துகீசிய கோட்டை ஆகும்.
இந்த இடத்தின் தற்போதைய பெயரானது கோட்டைக் கொச்சி என்பதாகும். இந்த பெயர் இந்தக் கோட்டையினால் வந்தது. மட்டச்சேரிக்கு அருகில் உள்ள இந்தப் பகுதியானது பழைய கொச்சி அல்லது மேற்கு கொச்சி என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.
செப்டம்பர் 1503 இல், கொச்சி அரசரால் அரபிக் கடலின் நீர்முனைக்கு அருகில் இம்மானுவேல் கோட்டையைக் கட்ட அபோன்சோ டி அல்புகெர்க்கிக்கு அனுமதியளித்தார். செப்டம்பர் 26 ஆம் தேதி கட்டுமானப் பணிகள் தொடங்கின. "இது சதுர வடிவத்தைக் கொண்டதாகவும் மூலைகளில் உள்ள கொத்தளங்களில் போர்த் தளவாடங்கள் கொண்ட கோட்டையாக இருந்தது". இதன் மதிலானது தென்னை மரக் கம்பங்களை இரட்டை வரிசையில் ஆழமாக நடப்பட்டு இணைக்கப்பட்டு அமைக்கப்பட்டிருந்தது; மேலும் இது நீர்நிறைந்த அகழியால் பாதுகாக்கப்பட்டது. இந்த கோட்டைக்கு 1503 அக்டோபர் 1 ஆம் நாள் காலையில் "இம்மானுவேல்" என்று பெயரிடப்பட்டது.
கொச்சி நிலப்பரப்பின் தென்மேற்கு நோக்கி நீர் செல்லும் பகுதியில் இந்த கோட்டை கட்டப்பட்டது. 1538 இல் கோட்டை வலுப்படுத்தப்பட்டது. இந்தக் கோட்டைக்கு பின்புறமாக போர்த்துகீசியர்கள் செயின்ட் பிரான்சிஸ் தேவாலயம் உட்பட தங்கள் குடியிருப்பைக் கட்டினர். 1663 ஆம் ஆண்டு வரை கொச்சி கோட்டை போர்த்துகீசிய வசம் இருந்தது. பின்னர் டச்சுக்காரர்கள் இப்பகுதியைக் கைப்பற்றி போர்த்துகீசிய நிறுவனங்களை அழித்தனர். டச்சுக்காரர்களை தோற்கடித்து ஆங்கிலேயர்கள் கோட்டையைக் கைப்பற்றுவரை அதாவது 1795 வரை டச்சுக்காரர்கள் கோட்டையை தங்கள் வசம் வைத்திருந்தனர். 1806 வாக்கில் டச்சுக்காரர்களும் பின்னர் ஆங்கிலேயர்களும் கோட்டை மதிலையும் கோட்டையையும் அழித்தனர்.
பழைய கொச்சியிலும், கோட்டை கொச்சி கடற்கரை பக்கத்திலும், ஓரளவு மீட்டெடுக்கப்பட்ட பீரங்கித்தொகுதி மற்றும் மதில் மற்றும் கோட்டைகளின் பிற எச்சங்கள் உள்ளன. இவை இப்போது சுற்றுலா தலங்களாக உள்ளன.
திராக்கோல் கோட்டை

திராக்கோல் கோட்டை என்றும் சில சமயங்களில் தெரெக்கோல் கோட்டை என்றும் அழைக்கப்படும் கோட்டை இந்தியாவின் கோவாவில் அமைந்துள்ளது. கோவாவின் வட முனையில், திராக்கோல் ஆற்றின் கழிமுகத்துக்கு அருகில் கட்டப்பட்டுள்ள இது பனாசியில் இருந்து 42கிமீ தொலைவில் உள்ளது.மராட்டிய மொழியில் திர் கோல் என்பது "சரிவுடன் அமைந்த ஆற்றங்கரை" எனப் பொருள்படும்.
இது 17 ஆம் நூற்றாண்டில் சாவந்த்வாடியின் மன்னரான மகாராசா கென் சாவந்த் போன்சுலேயால் கட்டப்பட்டது. அரபிக் கடலைத் தெளிவாகப் பார்க்கக்கூடிய வகையில், ஆற்றின் வடகரையில் ஒரு குன்றின்மீது இதற்கு அமைவிடம் தெரிவுசெய்யப்பட்டது. சாவந்த்வாடியின் போன்சுலேக்கள் பல உள்ளூர்க் கடற்படைக் கப்பல்களை திராக்கோல் ஆற்றில் பாதுகாப்பாக வைத்திருந்தனர்.
1746ல் போர்த்துக்கேயர், கோவாவின் 44ஆவது வைசுராயான பெட்ரோ மிகுவேல் டி அல்மெய்தாவின் தலைமையில் சாவந்த்வாடி அரசருக்கு எதிராகப் போர் தொடுத்தனர். 1746 நவம்பர் 16 ஆம் தேதி அல்மெய்தா தனது போர்க் கப்பல்களைக் கைசுவா ஆறு வரை கொண்டுவந்து சாவந்த்வாடி அரசரின் கடற்படைக்கு எதிராகக் கடற்போரில் ஈடுபட்டான். இப்போரில் போர்த்துக்கேயர் சாவந்த்வாடியின் கப்பற்படையைத் தோற்கடித்தனர். தொடர்ந்து தரையில் இடம்பெற்ற போர்களின் பின்னர் 1746 நவம்பர் 23 ஆம் தேதி திராக்கோல் கோட்டை போர்த்துக்கேயரிடம் சரணடைந்தது. இதன் பின்னர் இக்கோட்டை போர்த்துக்கேயரின் கடற் பாதுகாப்பின் ஒரு முக்கிய பகுதியாக விளங்கியது. 1764ல் இது பெரிய அளவில் திருத்தி அமைக்கப்பட்டது. இந்தியாவில் போர்த்துக்கேயரின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த பிரதேசங்கள் 1961 ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவுடன் இணைக்கப்படும் வரை இக்கோட்டை போர்த்துக்கேயரின் கட்டுப்பாட்டிலேயே இருந்தது.
1819 பெப்ரவரி 17 அன்று மராட்டாக்களின் தோல்வியைத் தொடர்ந்து, கையெழுத்திடப்பட்ட ஒப்பந்தத்தின்படி, சாவந்த்வாடி அரசர் போன்சுலே கைமா சாவந்த் பிரித்தானியரின் மேலாண்மையை ஏற்றுக்கொண்டார். இந்த ஒப்பந்தத்தின் பின்னர் திராக்கோல் கோட்டைப் பகுதி பிரித்தானிய நட்புப் பகுதிகளிடையே ஒரு தீவுபோல் அமைந்தமையால், இக்கோட்டை அதன் உத்திசார் முக்கியத்துவத்தை இழந்தது.
கோவாவில் பிறந்த முதலாவது கோவாவின் வைசுராயான முனைவர் பர்னார்டோ பெரெசு டா சில்வாவின் தலைமையில் போர்த்துக்கேயருக்கு எதிராக 1825ல் இடம்பெற்ற கிளர்ச்சியின்போது, கிளர்ச்சியாளர்களின் தளமாக இக்கோட்டை விளங்கியது. ஒரு இரக்கமற்ற போர்த்துக்கேயக் கட்டளை அதிகாரியான டா சுன்கா என்பவன் கோட்டைக்குள் புகுந்து அங்கிருந்த படையினர் அனைவரினதும் தலைகளைக் கொய்து கம்பங்களில் ஏற்றிவைக்குமாறு பணித்தான். இக்கிளர்ச்சியின் போது கோட்டை பெரும் சேதத்துக்கு உள்ளாகியது எனினும், கோட்டையும், அங்கிருந்த சிற்றாலயமும் பின்னர் மீளமைக்கப்பட்டன.
கோவாவைச் சேர்ந்த விடுதலைப் போராட்டக்காரர்கள் அடிக்கடி இங்கே ஆர்ப்பாட்டங்களை நடத்தியதால் இது ஒரு அடையாளச் சின்னமாக விளங்குகிறது. 1954 ஆகத்து 15 ஆம் தேதி, போர்த்துக்கேய ஆட்சியை எதிர்த்து வன்முறைசாராப் போராட்டம் நடத்தியவர்கள் இக் கோட்டையுள் புகுந்து இந்தியக் கொடியை ஏற்றினர். எனினும் அடுத்த நாளே அவர்கள் அனைவரும் கைதுசெய்யப்பட்டுச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர்.
தற்போது அழிந்த நிலையில் உள்ள இக்கோட்டை திராக்கோல் கோட்டை மரபுரிமை () என்னும் பெயரில் ஒரு சுற்றுலா விடுதியாக மாற்றப்பட்டுள்ளது. இங்குள்ள தேவாலயம் வழமையாகப் பொதுமக்களின் பயன்பாட்டுக்காகத் திறக்கப்படுவதில்லை எனினும், ஆண்டுத் திருவிழா போன்ற சிறப்புக் காலங்களில் மட்டும் திறந்துவிடப்படுகிறது.
வேலூர்க் கோட்டை

வேலூர்க் கோட்டை (Vellore Fort) 16-ஆம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்ட ஒரு கோட்டை ஆகும். இந்தியாவில் உள்ள தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் சென்னைக்கு அருகில் உள்ள வேலூர் மாவட்டத்தில் இக்கோட்டை அமைந்துள்ளது.
கருங்கல்லால் கட்டப்பட்ட அழகிய இக்கோட்டை இதன் பாரிய மதில்கள், அகழி மற்றும் உறுதியான கல் கட்டுமானங்களுக்குப் பெயர் பெற்றது. ஒரேயொரு வாயில் கொண்ட அமைப்பில் கட்டப்பட்டுள்ள இக்கோட்டை 133 ஏக்கர் பரப்பளவில் கட்டப்பட்டுள்ளது. 191 அடி அகலமும் 29 அடி ஆழமும் கொண்ட அகழி இக்கோட்டையைச் சுற்றிலும் அமைந்துள்ளது. இக்கோட்டைக்குள் ஒரு இந்துக் கோயில், கிறித்தவ தேவாலயம், பள்ளிவாசல் ஆகியவை உள்ளன.
இந்தியாவில் அகழியோடு கூடிய ஒரே கோட்டை என்ற பெயரைப் பெற்ற இக்கோட்டையின் மூன்று பக்கங்களில் மட்டுமே தண்ணீர் உள்ளது. கிழக்குப் பக்கத்தில் நுழைவாயில் உள்ளது. மேலும் வேலூர் அரசு அருங்காட்சியகம் 1999 ஏப்ரல் முதல் நாளில் இருந்து வேலூர் கோட்டைக்குள் இயங்கி வருகிறது.
விஜயநகரப் பேரரசுக் காலத்தில் நாயக்கர் மன்னரான, இப்பகுதியை ஆண்ட குச்சி பொம்முன நாயக்கரால் பொ.ஊ. 16 ஆம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்டது.
நாயக்கர்களிடம் இருந்து பீஜப்பூர் சுல்தானுக்கும், பின்னர் மராட்டியருக்கும், தொடர்ந்து கர்நாடக நவாப்புகளுக்கும் இறுதியாகப் பிரித்தானியருக்கும் இக்கோட்டை கைமாறியது. 1947 இல் இந்தியா விடுதலை பெறும்வரை இக் கோட்டை பிரித்தானியர்களிடமே இருந்தது. பிரித்தானியர் காலத்தில் இக்கோட்டையிலேயே திப்பு சுல்தான் குடும்பத்தினரைச் சிறை வைத்திருந்தனர் , திப்புவின் குடும்பத்தினர் 1806 கிளர்ச்சிக்குப் பிறகு கல்கத்தாவில் உள்ள சிறைக்கு மாற்றப்பட்டனர்,இலங்கையின் கண்டியரசின் கடைசி மன்னனான ஸ்ரீவிக்கிரம ராஜசிங்கனும் இங்கேயே சிறை வைக்கப்பட்டிருந்தான். பிரித்தானியருக்கு எதிரான முதலாவது கிளர்ச்சி இக் கோட்டையிலேயே 1806 ஆம் ஆண்டில் நடந்தது. விஜயநகரத்துப் பேரரசன் ஸ்ரீரங்க ராயனின் குடும்பத்தினர் கொல்லப்பட்டது இந்தக் கோட்டையிலேயே ஆகும்.
Iztaccihuatl

Iztaccíhuatl or Ixtaccíhuatl (both forms also spelled without the accent) (Nahuatl pronunciation: [istakˈsiwat͡ɬ] or, as spelled with the x, [iʃtakˈsiwat͡ɬ]) is a 5,230 m (17,160 ft) dormant volcanic mountain in Mexico located on the border between the State of Mexico and Puebla within Izta-Popo Zoquiapan National Park. It is the nation's third highest, after Pico de Orizaba at 5,636 m (18,491 ft), and Popocatépetl at 5,426 m (17,802 ft).
The name "Iztaccíhuatl" is Nahuatl for "White (like salt) woman", reflecting the four individual snow-capped peaks which depict the head, chest, knees and feet of a sleeping female when seen from east or west. Iztaccíhuatl is to the north of its twin Popocatépetl, to which it is connected by the high altitude Paso de Cortés. Depending on atmospheric conditions Iztaccíhuatl is visible much of the year from Mexico City some 70 km (43 mi) to the northwest. The first recorded ascent was made in 1889, though archaeological evidence suggests the Mexica and previous cultures climbed it previously. It is the lowest peak containing permanent snow and glaciers in Mexico.
The summit ridge of the massive 450 km (110 cu mi) volcano is a series of overlapping cones constructed along a NNW-SSE line to the south of the Pleistocene Llano Grande caldera. There have been andesitic and dacitic Pleistocene and Holocene eruptions from vents at or near the summit. Areas near the El Pecho summit vent are covered in flows and tuff beds post-dating glaciation, approximately 11,000 years ago. The most recent vents are at El Pecho and a depression at 5,100 m (16,700 ft) along the summit ridge midway between El Pecho and Los Pies.
In Tlaxcaltecan mythology, Iztaccíhuatl was a princess who fell in love with one of her father's warriors, Popocatépetl. The emperor sent Popocatépetl to war in Oaxaca, promising him Iztaccíhuatl as his wife when he returned (which Iztaccíhuatl's father presumed he would not). Iztaccíhuatl was falsely told that Popocatépetl had died in battle, and believing the news, she died of grief. When Popocatépetl returned to find his love dead, he took her body to a spot outside Tenochtitlan and knelt by her grave. The gods covered them with snow and changed them into mountains. Iztaccíhuatl's mountain is called "White Woman" (from Nahuatl iztāc "white" and cihuātl "woman") because it resembles a woman lying on her back, and is often covered with snow — the peak is sometimes nicknamed La Mujer Dormida, "The Sleeping Woman". Popocatépetl became an active volcano, raining fire on Earth in blind rage at the loss of his beloved.
Iztaccihuatl is usually listed at 5,286 m (17,343 ft), but SRTM data and the Mexican national mapping survey assert that a range of 5,220 to 5,230 m (17,130 to 17,160 ft) is more accurate. The Global Volcanism Program cites 5,230 m (17,160 ft).
Sacred space

A sacred space, sacred ground, sacred place, sacred temple, holy ground, holy place or holy site is a location which is regarded to be sacred or hallowed. The sacredness of a natural feature may accrue through tradition or be granted through a blessing. One or more religions may consider sacred locations to be of special significance. Often, such locations either are or become the home of sanctuaries, shrines, places of worship, or locations conducive to meditation. Regardless of construction or use, these areas may have a variety of ritual or taboo associations – including limitations on visitors or on allowed actions within the space. Such places may become the focus of pilgrimage, drawing pilgrims from great distances, or simply locations of significance for the local populace.
A sacred space is a designated area, often marked by physical boundaries or symbols, that is considered holy or consecrated by a particular religion or culture. These spaces can be natural or man-made, and their significance varies widely across different traditions. They serve as places of worship, pilgrimage, meditation, or simply as a reminder of a sacred event or being. The concept of a sacred space is deeply rooted in human spirituality and has been a central feature of religious practices for millennia.
As described in the Bible's Book of Exodus, Moses was instructed to remove his shoes before approaching the burning bush, as the ground was considered holy. This act symbolizes the reverence and respect that should be shown in sacred spaces. While the concept of a sacred space is often associated with religious traditions, it is not exclusive to them. Secular societies may also designate certain places as sacred due to their historical, cultural, or natural significance.
Types of sacred places include:
Specific sacred places include:
Uttarakhand Legislative Assembly

The Uttarakhand Legislative Assembly, also known as the Uttarakhand Vidhan Sabha, is a unicameral governing and law making body of Uttarakhand, one of the 28 states of India. It is seated at Dehradun, the winter capital, and Gairsain, the summer capital of Uttarakhand. The total strength of the assembly is 70 Members of the Legislative Assembly (MLA).
As of March 2022, Pushkar Singh Dhami is the current Chief Minister of Uttarakhand and Leader of the House in the 5th Vidhan Sabha. The Speaker of the Assembly is Ritu Khanduri Bhushan. Gurmit Singh is the current Governor of Uttarakhand.
List of districts of Uttarakhand

A district of Uttarakhand state is an administrative geographical unit, headed by a District Magistrate (earlier called District Collector), an officer belonging to the Indian Administrative Service. The district magistrates are assisted by a number of officers such as deputy collector, assistant collector, additional district magistrate, sub-divisional magistrate, tehsildar, naib tehsildar belonging to the Uttarakhand Civil Service and other Uttarakhand state services.
A Superintendent of Police, an officer belonging to the Indian Police Service, heads the police in the district and is entrusted with the responsibility of maintaining law and order and related issues. He is assisted by the officers of the Uttarakhand Police Service.
A Deputy Conservator of Forests, an officer belonging to the Indian Forest Service, is responsible for managing the Forests, environment and wild-life related issues of the district. He is assisted by the officers of the Uttarakhand Forest Service and other Uttarakhand forest officials and Uttarakhand wildlife officials.
Sectoral development is looked after by the district head of each development department such as Public works, Health, Education, Agriculture, Animal husbandry, etc. These officers belong to the various Uttarakhand state services.
Four new districts are proposed in Uttarakhand: Didihat, Kotdwar, Ranikhet and Yamunotri.
In November 2000 when Uttarakhand was created as a new state it had inherited 13 districts. As of November 2022, no new districts have been created even though other newly created states have almost doubled the number of new districts for rapid development.
Indian National Congress had planned the following for districts which did not matter last due to the change in the government.
From time to time, several chief ministers and elected representatives, such as MLAs and MPs, have proposed the following new districts:
Conector Car-audio

Se utilizan varios tipos de conector de audio para el automóvil, estando muchos de ellos estandarizados.
Los cables de empalme utilizados en el audio del automóvil son principalmente para alimentación, tierra, amplificador y antena, altavoces, teléfono y otros.
Los cables de un solo color son del positivo y aquellos de un color con franja negra son para potencia negativa:
Tienen bajo amperaje y se activan cuando se enciende la radio.
ISO 10487 define un estándar de conexión de la unidad de cabecera al sistema eléctrico del coche, que consta de un sistema de cuatro conectores, diferentes a los típicamente utilizados en el audio automovilístico.
Parte 1 del estándar está dedicado a "Dimensiones y Parte y" requisitos generales 2 a "requisitos de Rendimiento".
El primer conector A esta siempre presente, normalmente es de color negro, y contiene pines para suministro de alimentación, fuera/encima (normalmente controlado por la llave de ignicion), un control opcional para una antena motorizada y tan encima.
El segundo conector B es para conectar cuatro [Altavoces], frente, trasero, izquierda y derecha, y es normalmente en color marrón .
El conector C es opcional. Algún tiempo, aparece tan uno conector de 20 alfileres, a menudo rojo en color, o pueda ser dividido a tres conectores separados cuáles pueden ser hooked juntos, en qué caso C1 es normalmente amarillo, C2 es normalmente verde qué C3 es normalmente azul en color. El contacto que espacía es más estrecho que los otros conectores, así que el C conector es a veces referido a tan mini-ISO.
Nota: ISO 10487 sólo define los atributos físicos de los conectores, no los señalamientos/de señal del alfiler, los cuales son fabricante -definió. El ejemplo encima está orientado hacia VW vehículos sólo.
El conector D es para sistemas de navegación del satélite. Tiene 10 alfileres.
De 2000 y en adelante, fabricantes, como BMW, Citroën, Ford, Mercedes Benz, Peugeot, Volkswagen, Audi, Opel o Škoda empezaron a utilizar un 40 conector de alfiler en cambio, llamado Quadlock (o Fakra, después por del fabricante). El Quadlock es un conector que consta de un bloque de 16 pines planos análogos a los dos de la ISO principal 10487. Mientras los pines físicos son iguales, la asignación de los mismos no es equivalente además el alojamiento del conector no es compatible. Aparte de los 16 alfileres, ISO 10487, hay conectores menores para un equipamiento opcional dentro del marco del conector principal los cuales no pueden ser intercambiados. El conector menor B tiene 12 pines para señales de reproducción del audio, mientras que el conector menor C tiene, también, 12 pines para varias fuentes de audio como CD-changers, reproductores de MP3, etc.
Los Sims: toman la calle

Los Sims Toman la Calle (Nombre original: The Sims Bustin' Out) es un videojuego creado por Maxis y distribuido por Electronic Arts y es el segundo de la saga SIM para videoconsolas. En esta ocasión también está totalmente en 3D.
Como en cualquier juego de Los Sims, lo principal es ponerte en la piel de un sim y controlarlo, satisfaciendo sus necesidades. Pero, puedes elegir entre dos modos de juego: El Modo libre y el Modo Tomar la Calle, además del modo en línea Finde en Casa.
En el modo libre podremos hacer lo mismo que en Los Sims para PC. Crea un vecindario con distintas familias formadas por distintos sims y hogares. En este modo de juego "clásico" trata de controlar sus vidas, y las relaciones que suceden entre ellos. (Casarse, peleas, muertes, hijos...)
En este modo deberemos ayudar a tu sim a llegar a lo más alto. Tu sim empieza viviendo en casa de su madre, por lo que deberás buscar trabajo para ganar dinero y poder independizarte. Mientras vas ascendiendo en el trabajo y cambiando de casas, deberás cumplir objetivos para seguir la trama.
Es el modo en línea del juego y en él podremos invitar a sims e intercambiar objetos. Sólo está disponible en PlayStation 2.
Casas del modo historia: Casa de Noemi/Borja: La casa de tu hermanastro/a. Tienes que pasar por una o la otra para empezar. Studio 8: La galería de arte, el lugar más Hippie, donde te inunda la cultura... Todo eso y mucho en el Studio 8. Allí esta Cari y Arnoldo. Pasas por ella en Víctima de la moda y Contracultura.
Mercado de Barceló

El Mercado de Barceló o Mercado Municipal de Barceló fue un mercado de abastos situado en el n.º 6 de la calle de Barceló de Madrid (España). Tomaba el nombre de la calle en honor al marino nacido en Mallorca en el año 1717 Antonio Barceló. Entre 2009 y 2014 y con un coste de 64 millones de euros​ se realizaron las obras para finalmente ser sustituido por el Centro Polivalente Barceló.​
En agosto de 1954 comenzaron las obras y fue inaugurado el 30 de junio de 1956. Con la creación de este mercado desaparecieron los puesto de la Corredera.​
El primer supermercado en España se instala en este viejo mercado de abastos. Fue una experiencia piloto que se realiza en el viejo mercado en octubre de 1937 en plena defensa de Madrid.​ Al amparo de la Nueva Ordenanza de Mercados se crea una asociación de vendedores que se encarga de parte del Mercado.
En 2009 se inicia la 'remodelación' del viejo mercado,​ según el proyecto ganador del concurso de ideas convocado por el Ayuntamiento de Madrid, de los arquitectos Enrique Sobejano y Fuensanta Nieto.​ En 2014 reabre el nuevo Centro Polivalente Barceló que consta de un polideportivo, una biblioteca pública y un mercado.​
Mercado de Antón Martín

El mercado de Antón Martín (de nombre oficial Mercado Municipal de Antón Martín) es un mercado de abastos ubicado en el centro de Madrid.​ Entre las calle de Atocha (junto a la parroquia de San Salvador y San Nicolás) y la Santa Isabel (junto al cine Doré). Cercano a la Plaza de Antón Martín. El mercado ofrece diversos productos de temporada
El amplio espacio abierto en la calle Atocha frente al Hospital de Antón Martín se conocía, desde al menos el siglo XVII, como plazuela de Antón Martín, y se utilizaba como plaza de mercado, con un repeso menor, que en 1766 fue el lugar de inicio del motín de Esquilache. El mercado pasó a ser una plaza de abastos cubierta, que incluye un pasaje descubierto entre la calle de Atocha y la calle de Santa Isabel (el pasaje DO-RE o Doré, por la sala de cine DO-RE, hoy vinculada a la Filmoteca Española). En las cercanías se encontraba el Hospital de San Juan de Dios, cercano a la Iglesia de San Salvador y San Nicolás. En 1933 el Ayuntamiento de Madrid encarga al arquitecto Gonzalo Domínguez Espúñez un diseño del que será el Mercado de Antón Martín.​ El proyecto no se ejecuta hasta después de la guerra y fue inaugurado en 1941​ que en los años cincuenta, tras la remodelación de la zona se construye en el edificio que se muestra en la actualidad.
El mercado se encuentra insertado entre la calle de Atocha y la Santa Isabel. El edificio posee tres plantas, en las dos primeras se reparten casi un medio centenar de puestos de ventas diversos: pescaderías, panaderías, carnicerías, etc. Siendo la tercera dedicada a actividades privadas, desde comienzos del siglo XXI se encuentra la escuela de danza de flamenco: Amor de Dios.​ Las salidas del edificio desenbocan en las calles Santa Isabel y en el pasadizo Doré. Algunos de los puestos del mercado se distribuyen a lo largo de la calle Santa Isabel.
Mercado del Plata

En octubre de 1856 se inauguró el Mercado del Plata, en el predio de la antigua Plaza Nueva o de Amarita o Plaza de las Artes,​ que ocupaba, como actualmente, media manzana, es decir, el perímetro marcado por las actuales calle Sarmiento (antes Cuyo), calle Teniente General Juan Domingo Perón (antes Cangallo), calle Carlos Pellegrini (antes Artes), y pasaje Carabelas(que toma su nombre por ordenanza del 27 de noviembre de 1893).
Si bien con anterioridad existieron en la ciudad edificios dedicados al mercadeo y la provisión de alimentos como la Recova Vieja, el edificio del Mercado del Plata fue el primero de la ciudad en ser totalmente cubierto y diseñado específicamente para tareas de abasto, dedicándose casi totalmente a la venta al mayoreo.
Reuníanse allí las carretas provenientes de San Isidro, San Fernando y Las Conchas, entre otros, a vender sus productos que consistían, principalmente, en leña de rama y en haces, madera y cañas para ranchos, sandías, melones, duraznos, trigo, maíz, cebada, alpiste, etc. De esas carretas, algunas se estacionaban, especialmente las de fruta y choclos, y vendían al menudeo, colocando en ellas de noche faroles, contribuyendo al pobre alumbrado público de la época.
Cuando la población comenzó a crecer y por consiguiente a extenderse la ciudad, las carretas que concurrían al Mercado del Plata, fueron removidas hacia otros puntos periféricos de la ciudad como el hueco de Doña Engracia o Ña Gracia, convertido en plaza a pedido de los vecinos de la Parroquia del Socorro en julio de 1809, y que ocupaba la manzana entre calles Santo Tomás (hoy calle Paraguay), Monserrat (actual calle Cerrito), Santa María (hoy calle Marcelo T. de Alvear) y San Pablo (actual calle Libertad), manzana que hasta hoy ocupa la plaza Libertad.
En su lugar, entre 1947 y 1962 fue construido el Edificio del Plata, obra de los arquitectos Oscar Crivelli y Jorge Heinzmann.
Casa de los Balcones

La Casa de los Balcones o Casa Fonseca es una casa de La Orotava, en la isla de Tenerife en el archipiélago español de las Islas Canarias, característica por sus balcones y patio interior de madera tallada. Se construyó en el año 1632 (y culminó en el año 1675).​
La fachada es de tres plantas, con balcón corrido en la parte superior y cinco balcones en la segunda planta, todo ello hecho de madera. En él hay un patio al aire libre con mucha vegetación.​
Tiene un complejo artesanal de calados de los más importantes en Canarias. Además tiene centro de enseñanza, fomento y divulgación de las labores artesanales típicas para que éstas no se pierdan. Estas actividades, docentes, museísticas y al mismo tiempo comerciales, constituyen la razón por la que sigue viva. Sus productos artesanos destinados a la venta hacen que miles de personas visiten sus numerosos departamentos.​
En la casa de los balcones se encuentra la Artesanía de Eladia Machado, taller de caladoras fundado en 1932. En sus amplios salones pueden verse los artesanos realizando las típicas labores del calado, cestería, bordados, etc. Se ha convertido en una oferta turística más en el norte de Tenerife. Y ofrece gran variedad de productos típicos canarios como los calados, bordados, cerámica y trajes típicos.
Balcones de Lima

Los balcones de Lima, que fueron construidos tanto en la época virreinal como durante la República y que existen hasta hoy, principalmente en el centro histórico de Lima (distritos de Lima y Rímac), son parte del patrimonio arquitectónico de la ciudad capital del Perú.
En el centro histórico de Lima abundan los balcones, los cuales le dan a la ciudad un aspecto muy original. Los balcones, junto a los demás monumentos arquitectónicos de Lima, han sido la razón por la cual la Unesco declaró al casco antiguo de la ciudad como Patrimonio de la Humanidad.​ Tienen su origen en la mashrabiya de la arquitectura morisca, la cual llegó al sur de España durante la ocupación mora y luego los españoles la llevaron a América.
El historiador Antonio San Cristóbal, basándose en los conciertos de obra (registro efectuado en la fecha en que se realizaba la edificación), distingue dos períodos en la construcción de los balcones.
En los balcones de cajón anteriores al terremoto de 1687 se impuso la conformación de tres estratos superpuestos.
La plataforma del balcón era similar a la de los corredores y se formaba por cuartoncillos salientes del muro, a veces sobre canecillos, que soportaban una viga sobre la que se asentaban los soportes verticales de la cubierta.
La estructura básica del balcón limeño se mantuvo invariable a pesar de su evolución. El panel externo recubría la armadura estructural con el ensamblaje de trabajos de carpintería propios de la arquitectura virreinal peruana.
Entre los años 1996 y 1998 la Municipalidad Metropolitana de Lima promovió un singular programa, dentro del Plan de Recuperación del Centro histórico de Lima, para recuperar, y devolverles su estado original, a estos valiosos componentes de la escena urbana.​
Este programa consistió en invitar a diversas instituciones públicas y privadas a «adoptar» un balcón, de modo que asuman la inversión que significaría su conservación y restauración. El monto global de la inversión llegó en dicho período a los 800 000 dólares.​
Majas al balcón

Majas al balcón es un óleo realizado hacia 1808-1812 por el pintor español Francisco de Goya. Sus dimensiones son de 162 × 107 cm. Se encuentra en la colección particular del barón Rothschild en Suiza. Otra versión de este cuadro que se encuentra en el Museo Metropolitano de Arte de Nueva York se considera una copia.​ Otra copia, atribuida a Leonardo Alenza, se encuentra en la colección de Pezzoli en París.​
Goya volvió a pintar escenas de género durante la Guerra de la Independencia, posiblemente debido a la escasez de encargos. Dos jóvenes majas, elegantemente vestidas, se asoman a un balcón. Detrás de ellas se ven las figuras amenazantes de dos hombres, probablemente proxenetas o clientes.​ Las figuras claras y adornadas de las mujeres delante contrasta fuertemente con las prendas oscuras y pesadas de los hombres embozados en la sombra detrás. Mostrarse en ventanas y balcones era una forma típica de exhibirse las prostitutas.​