davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Martín Noel

Martín S. Noel (Buenos Aires, Argentina, 5 de agosto de 1888 – 7 de febrero de 1963) fue un destacado arquitecto, historiador del arte hispanoamericano, ensayista y político. Es considerado uno de los principales impulsores del estilo neocolonial en la Argentina y su obra arquitectónica se extiende por gran parte de Latinoamérica. Hijo de Benito Noel Lecuona Orrazola (1840 -1916) y de María Iribar (falleció 1916). Fue hermano de Carlos Martin Noel quien fuera un diplomático y político argentino y ocupara la intendencia de Buenos Aires entre 1922 y 1927.
Se graduó como arquitecto en la École Special d´Architecture en la ciudad de París en 1909 perfeccionándose en la École de Beaux Arts. En 1913 regresó a la Argentina para partir en 1914 en un recorrido por el Perú y Bolivia en el cual registró el legado cultural de período colonial y germinó el estilo neocolonial que definiría su obra. Incursionó en dicho movimiento que reinterpreta a la arquitectura colonial, siendo quizás el principal exponente de la rama conocida como “ecléctica” que en general toma la planta central de casa sudamericana y la fachada trabajada de la arquitectura incaica y calchaquí. Según la Academia Nacional de Bellas Artes de Argentina su obra y pensamiento marcaron la etapa inicial para una teoría de la arquitectura americanista en Argentina. De acuerdo con el arquitecto Ramón Gutiérrez uno de los papeles esenciales que le cupo a Noel en la arquitectura americana fue el de haber protagonizado los puntos de ruptura con el antiguo sistema de pensamiento eurocéntrico tomando distancias y planteando una reflexión diferenciada. En el contexto del nacionalismo cultural del centenario, y como escritor, conferencista, funcionario público y político, Noel junto con otros jóvenes arquitectos como Angel Guido y Héctor Greslebin dieron forma al movimiento neocolonial con el objeto de plasmar una arquitectura estéticamente reconocible como argentina y americana. Recorriendo el norte del país y parte de la América andina sentaron las bases de la arquitectura argentina de la cual nada se había escrito aún.
A lo largo de su vida ocupó numerosos puestos relacionados con la arquitectura, la historia y el arte entre los cuales se pueden destacar:
Martín Noel fue un prolífico autor y entre sus escritos más reconocidos figuran:
Público (álbum)

Público es el cuarto DVD recopilatorio de No te va gustar. Fue grabado en los recitales del 19 de marzo de 2011 en las Canteras Del Parque Rodó y del 16 de abril de 2011 en el Luna Park,​ en la presentación del CD Por lo menos hoy. El DVD Fue lanzado el 9 de marzo de 2012 y cuenta con la participación de invitados de lujo como Luciano Supervielle, la murga uruguaya Agarrate Catalina, Bersuit Vergarabat, Juanchi Baleiron de Los Pericos, Socio, y Sebastián Cebreiro de La Vela Puerca, entre otros.​ El audio del CD es el del DVD grabado en el recital de la Rambla de Montevideo, mientras que los videoclips combinan imágenes de este show con las del Luna Park.​
Línea CE2 (Montevideo)

La línea CE2 es una línea céntrica de Montevideo une la Ciudad Vieja con La Aguada.
Fue creada en febrero de 2024 y comenzó a funcionar en los primeros servicios del 4 de marzo del corriente año.​ Su creación surge de diversos planteos por parte de los usuarios de transporte de la ciudad y de la terminal Baltasar Brum. En noviembre de 2023 este planteo toma carácter oficial, cuando el Ministerio de Transporte y Obras Públicas le sugiere al Departamento de Movilidad de la Intendencia de Montevideo la creación de una línea que conecte el centro de Montevideo con la terminal Baltasar Brum.​ Es así que el planteo es tomado en cuenta por la Intendencia de Montevideo, quien le otorgó la concesión de esta línea a la compañía Cutcsa. Forma parte del circuito eléctrico en Ciudad Vieja junto con las líneas CE1, DE1 y E14.
Realiza un recorrido mediante circuito, conectando la Ciudad Vieja con la Aguada, específicamente en el Palacio de la Luz. En su recorrido circula por distintos puntos de interés como la Torre de las Telecomunicaciones, Aguada Park y la Estación Central. El costo del boleto es el mismo que el boleto zonal, admitiendo también los boletos 1 hora y 2 horas.​
Jardines de Cecilio Rodríguez

Los Jardines de Cecilio Rodríguez son unos jardines ubicados en la zona sureste del Parque del Retiro de Madrid, cercanos a la calle Menéndez y Pelayo y a la altura del Hospital Infantil Universitario Niño Jesús. Reciben su nombre en honor a Cecilio Rodríguez, antiguo jardinero mayor del parque y que los diseñó hacia 1940.​ Están integrados dentro del Paisaje de la Luz, un paisaje cultural declarado Patrimonio de la Humanidad el 25 de julio de 2021.​​
La puerta de Granada del Retiro es la más cercana a los jardines. Se trata de un jardín cerrado con horario de apertura limitado y, antes de visitarse, los horarios de apertura deben consultarse a través del Ayuntamiento de Madrid, su propietario. En su interior hay también un pabellón que no es visitable en la actualidad.​
Los jardines son de estilo clasicista con aires andaluces.​ Constituyen un subrecinto del Retiro con su propia idiosincrasia y una gran variedad de elementos ornamentales y vegetales. Estos últimos en el otoño alcanzan su máxima variedad cromática. Junto a la entrada norte se ubica la figura de una Venus romana y la Fuente de las Gaviotas, regalo de la embajada de Noruega a los madrileños en 1962.​
Destaca también el busto de su diseñador, Cecilio Rodríguez, en reconocimiento a su labor como jardinero que comenzó con apenas 8 años y continuó hasta su fallecimiento a los 88 años.​ Otro elemento característico de los jardines son los vistosos pavos reales que suelen ocupar el recinto y que con frecuencia se ven también en los alrededores del recinto.
Parque Rodó (San José de Mayo)

El Parque José Enrique Rodó, conocido también como Parque Rodó, es un parque de la ciudad de San José de Mayo, en el departamento de San José, Uruguay. Su nombre hace referencia a José Enrique Rodó, un importante escritor uruguayo.
El parque fue inaugurado el 25 de agosto de 1878, pero con el nombre "Mario", por iniciativa del doctor italiano Francisco Giampietro haciendo honor a su hermano sacerdote. Pasó a ser administrado por la intendencia de San José en el año 1914 y el 1 de marzo de 1915 abrió sus puertas al público con el nombre de Parque "18 de Julio". Recién en el año 1917 cambió el nombre a "Parque Rodó". El mismo arquitecto que diseñó el Estadio Centenario, Juan A. Scasso, realizó la construcción del hotel, inaugurado el 30 de diciembre de 1938. Los servicios de bar y comedor comenzaron el 18 de mayo de 1945, y la ampliación de la Hostería, que había sido inaugurada el 7 de febrero de 1948, se aprobó el 11 de diciembre de 1953. La misma Hostería, remodelada y decorada, abrió sus puertas al público nuevamente el 28 de mayo de 1977.
En el Parque Rodó de San José de Mayo se sitúa también el jardín zoológico municipal, que cuenta con 735 ejemplares, mayoritariamente aves autóctonas. La reproducción está supervisada por la Intendencia y dos veterinarios.​ Además, el lugar cuenta con un acuario con más de 400 peces de diferentes especies, algunas de agua fría, otras de climas tropicales y algunas exóticas. Existe un hospital para animales que funciona dentro del predio para atender aquellos que presenten diferentes problemas de salud.​
Se puede apreciar un recorrido interno con aproximadamente 370 árboles autóctonos con sus nombres correspondientes y también un estanque con carpas.​
El 27 de marzo de 1966 se inauguró el primer kartódromo, que más tarde fue trasladado y se renombró "Luis Pedro Serra". Desde 2012, San José de Mayo es la capital del karting del Mercosur. Luego se inauguró el circuito aeróbico iluminado de 3000 m.​ El lugar se puede encontrar una cancha de básquetbol, otra de fútbol, tres de tenis, dos de pádel, y una piscina con profesor y salvavidas.​
Barrio Jardín, Montevideo

Barrio Jardín is a small neighbourhood of Montevideo, Uruguay, which is part of Barrio Parque Rodó. It was formerly known as "Parque del Pueblo". It is delimited by España Boulevard to its north, 21 de Setiembre Avenue to its south and west, and Artigas Boulevard to its east. Directly to the north is situated the Faculty of Architecture of the University of the Republic, while to its east is the barrio Pocitos.
The park area of Parque Rodó starts directly to its south, with the Defensor Sporting Club, the Parque Rodó Infantil, and the National Museum of Visual Arts just across its southern limits. On the side facing Artigas Boulevard is also situated a villa housing the Embassy of Japan.
The architectural concept of the neighbourhood was developed by Eugenio Baroffio in the 1920s. Baroffio designed the area influenced by European modernist architecture. In 1936, architect Gonzalo Vázquez Barriére built a set of buildings that shared features of Art Deco: curves, porthole windows, rounded stairs and balconies. The residences are located on a terrain of different reliefs, and blocks, streets, and passages are curved.
Barrio Jardín is also the name of a district in barrio Sayago, delimited by the streets Quicuyó, Tacuabé, and Gabriel Velazco.
I Like Chopin

"I Like Chopin" is a song by Italian singer-songwriter Gazebo from his debut studio album, Gazebo (1983). It peaked at number one in several European national charts. The music was composed by Pierluigi Giombini (contrary to what the title implies, without themes from Chopin) and the lyrics were written by Gazebo.
Credits and personnel adapted from the Gazebo album and 7-inch single liner notes.
In 1984, Japanese singer and actress Asami Kobayashi recorded a Japanese-language cover of the song titled "Amaoto wa Chopin no Shirabe" (Japanese: 雨音はショパンの調べ; "The Sound of Rain is Chopin's Music"), with lyrics by Yumi Matsutoya. The song peaked at the top of the Oricon Singles Chart for three weeks.
In 1985, the Soviet singer and musician Serg Minaev recorded a Russian-language version of the composition (called "Chopin"), which was included in the magnetic album Collage.
José Belloni

José Belloni (September 12, 1882 – November 28, 1965) was a Uruguayan sculptor of the Realist school.
José Belloni was born in Montevideo, in 1882; his father was Swiss from Ticino, and his mother Basque from Spain. His family returned to Europe in 1890, however, and the Bellonis settled in Lugano, Switzerland. He took an early interest in sculpture, and was mentored by Luis Vasseli, earning a scholarship that briefly took him to Uruguay, in 1899. He later enrolled in the Munich Academy, and participated in numerous exhibitions throughout Europe.
Returning to Uruguay, Belloni became an instructor in the Committee for the Encouragement of Fine Arts, and in 1914, he was picked to succeed painter Carlos María Herrera as director of the institution. Belloni created a sculpture in homage to his recently deceased predecessor, and its unveiling later that year in Montevideo's Paseo del Prado created a demand for his works as monuments.
The first of these was Belloni's La carreta (The Carriage), an ode to the ox-cart drivers ubiquitous in the 19th century, cast in Florence, Italy by the Ferdinando Marinelli Artistic Foundry and unveiled in a city park (today José Batlle y Ordoñez Park), in 1919. La música (1923) a monument to William Tell (1931) followed (also cast in Florence by Ferdinando Marinelli's foundry), and Belloni contributed numerous bronzes and bas-reliefs to the General Assembly of Uruguay, as well.
The noted sculptor also taught painting at the University of Montevideo's School of Architecture. Continuing to sculpt in later life, among his well-known works from this period was Nuevos rumbos (New Paths), a naturalist work overlooking Parque Rodó, as well as a monument to the park's namesake, writer and lawmaker José Enrique Rodó. Belloni completed El entrevero (The Struggle) practically upon his death in 1965, at age 83. The masterpiece was placed upon Fabini Plaza, on 18th of July Avenue, in 1967.
His son Stelio was also a notable sculptor.
Lukas Kühne

Lukas Kühne is a German sound sculptor. His best-known works consist of resonating concrete chambers that are tuned to react to certain pitches. Kühne's site-specific sculptures stand in public spaces in Estonia, Finland, Iceland, Germany and Uruguay.
Between 1999 and 2001, Kühne created the "sound station", one of the seven "sense stations" in the park of the senses in Weissensee, Berlin.
Kühne developed the Space and Frequency project with Robyn Schulkowsky in 2005, with monumental and interdisciplinary exhibitions in New York City, Helsinki and Brussels. He curated several exhibitions of sound art, such as Espacio y Frecuencia in the National Museum of Visual Arts (MNAV) and Rumbo al Ruido in the MAPI Museum for Pre-Columbian Art, both in Montevideo, Uruguay.
He created Cromatico, a permanent sound sculpture on Tallinn's Sound Festival Grounds, for the Tuned City Tallinn event in 2011. Cromatico is tuned to the F chromatic scale, with each of the 12 chambers corresponding to a pitch along the scale from 88 Hz (F) to 164 Hz (E). It won the Grand Prix of the Concrete Building of the Year competition by Estonian Concrete Association in 2011. His other contribution to the soundscape of Tallinn was the idea to use the historic Seaplane Harbour hangar, a pre-modernist concrete structure, as a "sonic landmark". The hangar became one of the pieces of "aural architecture" where artists experimented and worked during Tuned City Tallinn 2011.
Tvísöngur, opened in 2012, consists of five interconnected concrete domes on the hillside above Seyðisfjörður in east Iceland. It is a tribute to the Icelandic cultural heritage of polyphonic duets, or "twin-singing". The five domes, reaching a height between 2 and 4 meters, amplify and resonate with the tones of consecutive fifths, which form the basic structure of the musical form. The sculpture is accessible to visitors, who can experiment with the sounds. The choice of building material is also related to Iceland, which has a tradition of monumental concrete buildings such as Hallgrímskirkja. Two years later, Kühne built a similar installation, the Hailuoto Organum, in Finland.
Together with a working group of 8 Aalto University postgraduate students, Kühne created a virtual, playable version of the Sibelius Monument inside Ateneum, the National Gallery of Finland in Helsinki, as part of a larger exhibit honouring Jean Sibelius' jubilee year. The piece was later presented at ISEA 2015 in Vancouver, Canada.
Kühne founded the Experimental Format of Form and Sound (Taller Experimental Forma y Sonido) in 2005 and the International Festival of Sound Art Monteaudio (Festival Internacional de Arte Sonoro Monteaudio) in 2013, both at the University of the Republic in Montevideo. One of his works is on permanent display in the city: tubófono, a musical instrument located in Parque Rodó.
He lives in Berlin and Montevideo.
ஆல்

ஆல் அல்லது ஆலமரம் (Ficus benghalensis) விழுதுகளை உடைய ஒரு மர வகையாகும். இதன் விதைகள் பழம் உண்ணும் பறவைகளால் பரப்பப்படுகின்றன. ஆலமரம் இந்தியாவின் தேசிய மரமாகும்.
மரங்களில் மிகவும் அகலமான மரம் ஆலமரம். அகல் என்னும் சொல் ஆல் என மருவி வழங்கப்படுகிறது. அகன்ற அதன் கிளைகளைத் தாங்குவதற்கு அதன் விழுதுகள் பயன்படுகின்றன. கிளைகளிலிருந்து இவை கீழ்நோக்கி இறங்குவதால் (வீழ்வதால்) இதனை வீழ் என்று சங்க இலக்கியங்கள் குறிப்பிடுகின்றன.
மற்ற அத்தி வகைகளைப் போலவே, ஆலமரங்களும் சிறிய பழங்களை ஈனுகின்றன. இந்த பழங்கள் அத்தி குளவிகளுக்கு தங்குமிடம் மற்றும் உணவை வழங்குகிறது. இந்த பூச்சிகள் மகரந்தச் சேர்க்கைக்கு உதவுகிறது. ஆல் விதைகள் சிறியவை, பழங்களை உண்ணும் பறவைகள் ஆலமரங்களின் விதைகளை பரப்ப உதவுகின்றன. மேலும் பெரும்பாலான ஆலமரங்கள் வனப்பகுதியில் வளர்ந்தாலும், பல விதைகள் மற்ற மரங்களின் கிளைகள் மற்றும் தண்டுகள் அல்லது கட்டிடங்களில் மீது விழுகின்றன, மேலும் அவை முளைக்கும் போது வேர்கள் வேகமாக வளர்கின்றன.
ஆலமரத்தின் இலைகள் பெரியதாகவும், தோல் போலவும், பளபளப்பாகவும், பச்சை நிறமாகவும், நீள்வட்டமாகவும் இருக்கும். பெரும்பாலான அத்தி மரங்களைப் போலவே, இலை மொட்டு இரண்டு பெரிய செதில்களால் மூடப்பட்டிருக்கும். இலை வளரும்போது செதில்கள் அறுந்துவிடும். இளம் இலைகள் கவர்ச்சியான சிவப்பு நிறத்தைக் கொண்டுள்ளன.
முதிர்ந்த ஆலமரங்கள் தடிமனான விழுதுகளைக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்த விழுதுகள் வளர்ந்து தண்டுகளை போலாவே மண்ணில் புதைந்து, மரத்திற்கு வலிமையை தருகின்றன. ஒரு ஆலமரம் ஆயிரக்கணக்கான விழுதுகளைக் கொண்டிருக்கலாம். இந்த விழுதுகள் அறுபது அடி (பதினெட்டு மீட்டர்) உயரம் வரை வளரக்கூடியவை. ஆல மரங்கள் பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் உயிர்வாழக்கூடியவை. சென்னை அடையாற்றில் 450 ஆண்டுகள் கடந்த பழமையான ஆலமரமொன்று பாதுகாக்கபட்டு வருகின்றது.
பல ஆசிய சமயங்கள் மற்றும் புராணங்களில் ஆலமரங்கள் முக்கிய இடத்தைப் பிடித்துள்ளன இந்து சமயத்தில், ஆலமரத்தின் இலை கிருட்டிணன் ஓய்வெடுக்கும் இடம் என்று கூறப்படுகிறது. சிவன் ஆலமர் செல்வன் எனப் போற்றப்படுகிறான். திருஅன்பிலாலந்துறை, பழுவூர், திருவாலம்பொழில் முதலிய சிவத்தலங்களில் ஆலமரம் தலமரமாக விளங்குகின்றது. பௌத்த நூல்களில் பல இடங்களில் ஆலமரம் குறிப்பிடப்படுகின்றன.
கடந்த காலங்களில் கிராமக் கூட்டங்கள் ஆலமரத்தடியில் நடைபெற்றன. இந்திய தேசிய சின்னங்களில் ஆலமரம் தேசிய சின்னமாக உள்ளது. ஆலும் வேலும் பல்லுக்குறுதி, ஆல் போல் தழைத்து அறுகு போல் வேரூன்றி வாழ்க எனப் பழமொழிகளில் மற்றும் வாழ்த்துகளிலும் இது குறிப்பிடப்பட்டள்ளது.
மண்ணந்தலை ஆனந்தவாலீஸ்வரம் தேவி கோயில்

மண்ணந்தலை ஆனந்தவாலீஸ்வரம் தேவி கோயில், இந்தியாவின் திருவனந்தபுரத்தின் மண்ணந்தலை புறநகர்ப் பகுதியில் உள்ள ஒரு இந்துக் கோயிலாகும்.
இக்கோயில் மண்ணந்தலை சந்திப்பு பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு முன்னதாக முதன்மைச்சாலைக்கு அருகில் அமைந்துள்ளது. வட இந்திய கலைப்பாணியில் இக்கோயில் உள்ளது. அருகில் ஒரு ஆல மரம் உள்ளது. </br> எம்சி சாலை வழியாக திருவனந்தபுரத்தில் இருந்து கோட்டயம் வரை பயணிக்கிறது. இந்த கோவிலை அதன் வட இந்தியர்களால் எளிதில் அடையாளம் காண முடியும்
இக்கோயிலின் மூலவர் பார்வதி தேவி ஆவார். இங்குள்ள துணைத்தெய்வங்கள் விநாயகர், சுப்ரமணியர், நாகராஜா ஆகியோர் ஆவர்.
படந்தாலுமூடு

படந்தாலுமூடு தமிழ்நாட்டின் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ளது.
படந்தாலுமூடு என்னும் ஊர் தேசிய நெடுஞ்சாலை 47-ல், விளவங்கோடு வட்டத்தில் அமைந்துள்ளது. இவ்வூரின் அஞ்சல் குறியீட்டு எண் 629163 ஆகும். இது மார்த்தாண்டத்தில் இருந்து வட மேற்கு நோக்கி 5.5 கிமீ தொலைவிலும், களியக்காவிளை என்னும் ஊரிலிருந்து தென் கிழக்கு நோக்கி சுமார் 2கிமீ தொலைவிலும் அமையப் பெற்றுள்ளது. தமிழ்நாட்டின் தலைநகரான சென்னை நகரிலிருந்து 750 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது. இந்த ஊர், ஒரு கிளை விரித்து பரப்பிய "படர்ந்த ஆலமரம்" இப்பகுதியின் நடுவே இருந்ததால், அந்த மரத்தின் பெயரைக் கொண்டு அழைக்கப் பெற்று வந்ததுவுமாகும். இந்த மரமானது, படந்தாலுமூட்டிலிருந்து கொக்குடிவிளை சந்திப்புக்கு செல்லும் சாலை துவங்கும் இடத்தில், அச்சாலைக்கு மேற்காக நின்றிருந்தது! இம் மரம், தேசிய நெடுஞ்சாலை எண்-47 விரிவாக்கத்தின் போது, முற்றிலுமாக பெயர்த்து களையப்பட்டது. இப்பொழுது அந்த மரம் அந்த இடத்தில் இல்லை! இவ்வூர் தேசிய நெடுஞ்சாலைக்கு தெற்கே 3 கிளைச் சாலைகளையும், வடக்கே 4 கிளைச் சாலைகளையும் கொண்டு அமையப் பெற்றதுவுமாகும். தற்பொழுது இந்த ஊரின் மத்தியில் தமிழ்நாடு அரசின் "நேசமணி போக்குவரத்துக் கழக பணிமனை" அமையப் பெற்றுள்ளது! இவ்வூரின் மேற்கு எல்லையான "கருப்பட்டியாலு மூட்டிலிருந்து" தான் கேரள மாநிலத்தின், எல்லை துவங்குகிறது என்பது இவ்வூரின் தனிச் சிறப்பு. இங்கு பெரும்பான்மையாக தமிழர்களே வாழ்கிறார்கள்!
முதலில் படந்த ஆலுமூடு என்ற பெயரில் இவ்வூர் வழங்கப்பட்டது. இவ்வூரில் முன்பு ஒரு பெரிய ஆல மரம் இருந்ததால் இப்பெயர் வழங்கப்பட்டது. கிராமத்தின் புறநகர்ப் பகுதிகளில் மற்றும் நாகர்கோவில் மற்றும் திருவனந்தபுரம் இடையே தேசிய நெடுஞ்சாலை அமைக்கப்பட்டதாலும், காலநிலை மாற்றத்தாலும் இம்மரம் அழிந்தது . வர்த்தக மற்றும் கற்றல் நிகழ்வுகளுக்காக மக்கள் இந்தப் பனை மரத்தைப் பயன்படுத்தினர். காலம் காரணமாக படந்த ஆலுமோடு என்றபெயர் இணைந்து படந்தாலுமூடு என்றாயிற்று. தற்பொழுது ஒரு ஆல மரம் இந்நகர சந்திப்பில் உள்ளது இது ஆலுமூடு என்று அழைக்கப்படுகிறது.
கேரளாவின் எல்லையோரமாக இருப்பதால் தமிழ் மற்றும் மலையாளம் மொழிகள் இங்குள்ள மக்களால் பரவலாகப் பேசப்படுகிறது. இங்குள்ள கலாச்சாரம், தமிழ் கலாச்சாரம் மற்றும் மலையாள கலாச்சாரம் மற்றும் பாரம்பரியங்களின் கலவையாகும். இந்து மதம் மற்றும் கிறித்துவ மதம் ஆகியவை நகரத்தில் உள்ள முக்கிய மதங்களாகும்.
பட்டமங்கலம் தட்சிணாமூர்த்தி கோயில்

பட்டமங்கலம் தட்சிணாமூர்த்தி கோயில் தமிழ்நாட்டில் சிவகங்கை மாவட்டத்தில் உள்ள சிவன் கோயிலாகும்.
இக்கோயில் சிவகங்கை மாவட்டத்தில் பட்டமங்கலம் என்னுமிடத்தில் அமைந்துள்ளது. பட்டமங்கை என்று இவ்வூர் முன்னர் அழைக்கப்பட்டது.
இக்கோயிலின் மூலவராக தட்சிணாமூர்த்தி உள்ளார். இத்தலத்தின் மரம் ஆல மரம் ஆகும். திருவனந்தல், காலசந்தி, உச்சிக்காலம், சாயரட்சை, இரண்டாம் காலம், அர்த்த சாமம் என ஆறு கால பூசைகள், விநாயகர் சதுர்த்தி, கார்த்திகை, நவராத்திரி, மாசி மகம், பிரதோஷம், சிவராத்திரி உள்ளிட்ட பல விழாக்கள் நடத்தப்படுகின்றன.
கிழக்கு நோக்கி காணப்படுகின்ற தட்சிணாமூர்த்தியை இக்கோயிலில் காணலாம். ஐந்து தலை கொண்ட சண்முகநாதர் வள்ளி தெய்வானையுடன் உள்ளார். மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயிலைப் போல பொற்றாமரைக் குளத்தைக் கொண்டு இக்கோயில் அமைந்துள்ளது. திருமால் பன்றியாகவும், பிரம்மா அன்னமாகவும் இருக்க, புன்னகை தவழும் முகத்துடன் பிறைமதி, கொன்றை, வலது மேற்கரத்தில் அக்னியும், வலது கீழ்க்கரத்தில் ஞான முத்திரையும், இடது மேல் கரத்தில் நாகமும் கொண்டு, இடது கீழ்க்கரத்தை தொடையில் வைத்தபடி தட்சிணாமூர்த்தி காட்சியளிக்கிறார். காளி வடிவில் உமை இங்கு உள்ளார்.
இந்தியாவில் உள்ள குறிப்பிடத்தக்க ஆலமரங்களின் பட்டியல்

இந்தியாவில் உள்ள குறிப்பிடத்தக்க ஆலமரங்களின் பட்டியல் (List of banyan trees in India) என்பது இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் பல ஆண்டு காலமாக உள்ள பழமையான ஆல மரங்களின் பட்டியல் ஆகும். ஆலமரம் இந்தியாவின் பல மத மரபுகளில் புனிதமாகக் கருதப்படுகிறது. பிசுகசு பெங்காலியன்சிசு (Ficus benghalensis) எனப்படும் ஆல மரம் இந்தியாவின் தேசிய மரமாகும், மேலும் இது மத்தியப் பிரதேசத்தின் மாநில மரமாகும் .
இந்தியாவில் உள்ள குறிப்பிடத்தக்க ஆலமரங்களின் பட்டியல் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இங்குப் பட்டியலிடப்பட்டுள்ள மரங்கள் இதன் வரலாற்று, தேசிய, இருப்பிட, இயற்கை அல்லது புராண சூழலால் முக்கியமானதாக அல்லது குறிப்பிட்டதாகக் கருதப்படுகின்றன. பட்டியலில் இந்தியா முழுவதும் உள்ள உண்மையான ஆலமரங்கள் அடங்கும்.
தளிக்குனு சிவன் கோயில்

தளிக்குனு சிவன் கோயில் இந்தியாவின் கேரளா, கோழிக்கோடு, மங்காவேயில் உள்ள சிவன் கோயிலாகும்.
மலபாரில் உள்ள பழமையான கோயில்களில் இக்கோயிலும் ஒன்றாகும். இந்தக் கோயில் பலமுறை தாக்குதலுக்கு உள்ளாகியுள்ளது. தற்போது இந்தக் கோயி‘வில் கோழிக்கோடு ஜாமோரின் தலைமையில் உள்ளது. தளி, திருவண்ணூர், வரக்கல், புதூர், கோவிந்தபுரம் முதலியன கோழிக்கோடு நகரத்தில் உள்ள பிற முக்கிய கோயில்கள் என்பதோடு திப்புவின் இராணுவ நடவடிக்கைகளின் விளைவாக முற்றிலும் அழிக்கப்பட்ட கோயில்களாகும். ஸ்ரீரங்கப்பட்டணத்தில் திப்பு சுல்தானின் தோல்வி மற்றும் 1792ஆம் ஆண்டின் உடன்படிக்கையைத் தொடர்ந்து அவற்றில் சில ஜமோரினால் புனரமைக்கப்பட்டன
இக்கோயில் கோழிக்கோட்டில் மங்காவே என்னுமிடத்தில் அமைந்துள்ளது. கோழிக்கோடு ரயில் நிலையத்திலிருந்து நான்கு கிலோமீட்டர் தொலைவிலும், தனியார் மற்றும் KSRTC பேருந்து நிலையங்களிலிருந்து ஐந்து கிலோமீட்டர் தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது.
வருடத்தில் வரும் பன்னிரண்டு சிவராத்திரிகளில் மகா சிவராத்திரி மிகவும் புனிதமானதாகக் கருதப்படுகிறது. இக்கோயிலில் மகா சிவராத்திரி ஒவ்வொரு ஆண்டும் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. .
கோயிலின் மூலவர சன்னதியானது கிழக்கு நோக்கிய நிலையில், சதுர வடிவில் உள்ளது. இங்கு சிவபெருமான் லிங்க வடிவில் உள்ளார். வெள்ளிப்பிறையால் அந்த லிங்கம் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. நந்தி சிலையுடன் கூடிய நம்ஸ்கார மண்டபம் இங்கு உள்ளது. தென்மேற்கு மூலையில் கணபதி மற்றும் ஐயப்பனுக்கான சன்னதிகள் உள்ளன. கோயில் வளாகத்தில் ஒரு கிணறு கோயிலின் பயன்பாட்டிற்காக உள்ளது. வெளிப்புறத்தில் பிரதிக்ஷண வழி, பெரிய ஆல மரம் ஆகியவை உள்ளன. ஆலமரத்தைச் சுற்றி நாக சிற்பங்கள் உள்ளன. கோயில் வளாகத்தின் நான்கு பக்கங்களிலும் நுழைவாயில்கள் உள்ளன. அவ்வாறே, நான்கு பக்கங்களிலிருந்தும் சாலை வசதி உள்ளது. இருந்தபோதிலும், கோயில் கிழக்கு நோக்கி இருப்பதால், கிழக்கு நுழைவாயில் முக்கியமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
கணபதி, ஐயப்பன், பெரிய ஆலமரம், நாகராஜா போன்றவை பிற தெய்வங்களாக வழிபடப்படுகின்றன.
தற்போது கோயில் வளர்ச்சிக் குழு மற்றும் தேவஸ்தானத்தின் மேற்பார்வையில் கோயில் புதுப்பிக்கப்பட்டு வளர்ச்சிப் பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. சில ஆண்டுகளுக்கு முன் கோயில் திருப்பணிகள் செய்யப்பட்டு, தற்போது சுத்தம்பலத்தின் கட்டுமானப்பணி நடைபெற்று வருகிறது. இப்பணி விரைவில் நிறைவுறும் நிலையில் உள்ளது.
பூமன் ஆந்தை

பூமன் ஆந்தை (உயிரியல் பெயர்: Bubo zeylonensis leschenaulti) என்பது பழுப்பு மீன் ஆந்தையின் துணை இனமாகும். இப்பறவை இந்தியாவில் இருந்து மியான்மர் வழியாக மேற்கு தாய்லாந்து வரையான பகுதியை வாழ்விடமாக கொண்டுள்ளது. இலங்கையில் இப்பறவையை ஊமத்தம் கூகை என்று அழைப்பர்.
பூமன் ஆந்தை சற்று பருமனான ஒரு ஆந்தை ஆகும். இது சுமார் 56 செ.மீ. நீளம் இருக்கும். இதன் அலகு பசுமை தோய்ந்த வெளிர் மஞ்சள் நிறத்தில் இருக்கும். விழிப்படலம் நல்ல பொன் மஞ்சள் நிறத்தில் இருக்கும். இதன் கால்கள் ஆழ்ந்த மஞ்சள் அல்லது பசும் நிறத்தில் இருக்கும். இந்த ஆந்தை கருஞ் சிவப்புக் கலந்த பழுப்பு நிறத்தில் இருக்கும். தலையில் கொம்புகள் போன்ற மயிர் குஞ்சங்கள் இருக்கும். உடலின் மேற் பகுதியில் நெருக்கமாக கறுப்புக் கோடுகள் காணப்படும். உடலின் கீழ்ப்பகுதி மஞ்சளும், இளஞ்சிவப்பும் தோய்ந்த வெண்மையான நிறத்தில் இருக்கும். நெளி நெளியான பழுப்பு நிறக் குறுக்குப் பட்டைக் கோடுகளும், பெரிய கறுப்புக் கோடுகளும் காணப்படும். தொண்டையும் முன் கழுத்தும் எத்தகைய கறையும் இன்றி நல்ல வெண்மை நிறத்தில் இருக்கும். கால்களில் தூவி போர்வை இருக்காது.
இப்பறவை இந்தியாவில் இருந்து மியான்மர் வழியாக மேற்கு தாய்லாந்து வரையான பகுதியை வாழ்விடமாக கொண்டுள்ளது. இப்பறவை சமவெளிகளில் நீர்வளம் மிகுந்த பகுதிகளில் அடர்ந்த மாந்தோப்புகளிலும், சாலை ஓரங்களில் உள்ள பெரிய மரங்களிலும் காண இயலும். நீலகிரி, பழனி மலைகளில் 1144 மீட்டர் உயரம் வரைக் காணப்படுகின்றன.
பூமன் ஆந்தையானது நீர்நிலைகளை அடுத்து உள்ள மரங்களிலோ, பாறைகளிலோ அமர்ந்தபடி நீர்ப்பரப்பை நோட்டமிட்டபடி சமயம் வாழ்க்கும்போது மீனைப் பிடிக்கும். நீர்பரப்பை ஒட்டி குறுக்கும் நெடுக்குமாக பறந்து மீனைப் பிடிப்பதும் உண்டு. நீரில் பாயாமல் மீன்களைக் கால்களால் இலாவகமாகப் பற்றிப் பிடிக்கும். ஆழமற்ற நீரில் இறங்கி நீராடும் பழக்கம் இதற்கு உண்டு. இதன் முதன்மை உணவில் மீன், தவளை, நண்டு போன்றவை உள்ளன. 'பூம்ம், பூம்ம்' எனக் கொஞ்ச நேரத்திற்கு ஒருமுறை கத்தும்.
இவை திசம்பர் முதல் மார்ச் வரை இனப்பெருக்கம் செய்கின்றன. மாமரங்கள், அத்தி மரங்கள், அரச மரங்கள், ஆல மரங்கள், குங்கிலிய மரம் மற்றும் தாழ்நில காடுகளில் உள்ள மற்ற பெரிய மரங்களில் நிழலான இடங்களில் கூடு கட்டுகின்றன. பெரிய மரக்கிளைகளின் பிரிவில் உள்ள பொந்துகளிலும் பாறைகளிடையேயான பிளவிலும் பாழடைந்த கட்டிடங்களிலும் ஒன்றி அல்லது இரண்டு முட்டைகள் இடும். பொதுவாக நீரிநலைக்கு அருகிலேயே இனப்பெருக்கம் செய்யும். அடைகாத்தல் 38 நாட்கள் அல்லது சற்றே குறைவாக இருக்கும். குஞ்சுகள் வளர ஏழு வாரங்கள் ஆகும். குஞ்சுகள் வளர்ந்து முதிர்ந்த பறவைகளுக்கு உரிய அடர்த்தியான நிறத்தை அடைய மூன்றாண்டுகள் ஆகும்.
விசுவநாத சுவாமி கோயில், பாலக்காடு

விசுவநாத சுவாமி கோயில் இந்தியாவில், கேரளாவில்,பாலக்காட்டில் கலபாத்தி கிராமத்தில் அமைந்துள்ள புகழ் பெற்ற இந்துக் கோயிலாகும். இக்கோயில் காசி விசுவநாதசுவாமி கோயில் என்றும் உள்ளூரில் குண்டுகோயில் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இக்கோயிலில்தான் கேரளாவின் மிகப் புகழ் பெற்ற விழாவான கல்பாத்தி ரதோற்சவம் எனப்படுகின்ற தேர்த்திருவிழா நடைபெறுகிறது. இந்த பழமையான கோயில் அமைதியான கல்பாத்தி ஆற்றின் ( நிலா நதி ) கரையில் அமைந்துள்ளது. சிவபெருமானுக்கர்கவும், விசாலாட்சிக்காகவும் ( பார்வதியின் மற்றொரு பெயர்) அர்ப்பணிக்கப்பட்ட இக்கோயில் கி.பி.15ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியியைச் சேர்ந்தது. இக்கோயில் தட்சிண காசி என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.
இக்கோயிலில் கொடிமரத்திற்கும் நந்தி மண்டபத்திற்கும் நடுவில், கோவிலுக்கு வெளியே, ஆனால் கோயில் முற்றத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ள ஒரு துண்டுக்கல்வெட்டு உள்ளது. இந்த கல்வெட்டு மலையாள சகாப்தம் 600 [1424-25 AD] இல் பாலக்காட்டின் அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இட்டிக்கொம்பி அச்சன் என்பவரால் அளிக்கப்பட்ட கொடைகளைப் பதிவு இதில் உள்ளது. இதன் அடிப்படையில் நோக்கும்போது இக்கோயில் அதற்கு முன்னதாகவே நிறுவப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
கிழக்கு கோபுரத்திற்குச் செல்லும் பதினெட்டு படிகளுக்கு கீழே இந்தக் கோயில் உள்ளது. இக்கோயிலின் தென் மேற்கில் பழைய கல்பாத்தி கிராமத்தைச் சேர்ந்த லட்சுமிநாராயணப் பெருமாள் கோயில், சாத்தாபுரம் கிராமதைச் சேர்ந்த பிரசன்ன மகா கணபதி கோயில், கிழக்கில் பாண்டிராண்டம் தெருவின் க்ஷிப்ரபிரசாத மகா கணபதி கோயிலும், புதிய கல்பாத்தி கிராமத்தின் மந்தகர மகா கணபதி கோயில், கிழக்கு மேற்கு திசையில் கோவிந்தராஜபுரம் கிராமத்தில் வரதராஜப் பெருமாள் ஆகிய கோயில்கள் உள்ளன.கிழக்கில் ஒரு கி.மீ. தொலைவில் சொக்கநாதபுரம் சொக்காதர் கோயில் உள்ளது. கோயிலுக்குள் நுழையும் போது வலது பக்கம் இரண்டு ஆலமரங்கள் உள்ளன. முதல் ஆல மரத்தின்கீழ் நாகர்கள் உள்ளன. இதுவே இக்கோயிலின் தல மரம் ஆகும். "விஷ்ணு அம்சம்" என்று கருதி இந்த மரத்திற்கும் நாகத்திற்கும் பூசை செய்யப்படுகிறது.
கோயிலின் முன்புறம் கொடி மரம் உள்ளது. கோயிலுக்குத் தரப்பட்ட நிலம் பற்றிய செய்தி அடங்கிய கோயில் கல்வெட்டு கொடி மரத்தின் முன்பாக உள்ளது. அதன் அருகில் பத்ரலிங்கம், அதன் முன்பாக ஞான நந்திகேசுவரர் மூலவரை நோக்கிய நிலையில் உள்ளார். கோயிலின் எட்டு திருச்சுற்றுகளும் இந்திரன், அக்னி, யமன், நிருத்தி, வருணன், வாயு, குபேரன் மற்றும் ஈசானன் ஆகியோருக்கு உரியவையாகும். விசுவநாதசுவாமி குபேரரை நோக்கி கிழக்கு திசையில் உளளார். அதற்கு அருகே தெற்கில் விசாலாட்சி உள்ளார். விசுவநாதருக்கு முன்பாக நந்திகேசுவரர் உள்ளார். நந்திகேஸ்வரர் ஆத்மதத்வம், வித்யாதத்வம் மற்றும் சிவதத்வம் vன்ற மூன்று வடிவங்களைக் குறிக்கும் வகையில் உள்ளார்.
கோயில்களில் பொதுவாக இரு வகை பூசைகள் உண்டு. அவை ஆத்மார்த்தம் மற்றும் பரார்த்தம் எனப்படும். சங்கல்பத்தில் இவை வேறுபடுகின்றன. இங்கு நடக்கும் பூசை ஆத்மர்த்தம் ஆகும். மாயவரத்தில் உள்ள மயூரநாதர் கோயிலில் நடக்கும் பூசை முறையே இங்கு நடைபெறுகிறது. மாயவரத்தைச் சேர்ந்த ஸ்ரீ சுப்ரமணிய குருக்கள் இக்கோயிலின் முதல் பூசாரி ஆவார். தமிழ் ஆகம விதிப்படி பூசை நடக்கிறது. ஆகமங்களில் 28 வகைகள் உள்ளன. இந்த கோயிலில் காமிகாகமம் முறைப்படி பூசை நடந்து வருகிறது. காலை 5:45 மணி உஷா பூஜை, காலை 9:45 மணி உச்சிகால பூஜை, மாலை 5:45 மணி தீபாராதனை, இரவு 7:45 மணி அர்த்தஜாம பூஜை என்ற வகையில் ஒரு நாளைக்கு நான்கு முறை பூஜை நடத்தப்படுகிறது: . அர்த்தஜாம பூஜை மிக முக்கியமானதாகும்.
திம்மம்மா ஆலமரம்

திம்மம்மா ஆலமரம் அல்லது 14°1′40.80″N 78°19′30.37″E﻿ / ﻿14.0280000°N 78.3251028°E﻿ / 14.0280000; 78.3251028 திம்மமாமா மரிமானு (Thimmamma Marrimanu; தெலுங்கு: తిమ్మమ్మ మర్రిమాను) என்பது ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் அனந்தபூர் மாவட்டத்தில் உள்ள கதிரி நகரில் இருந்து 25 கிலோமீட்டரில் தொலைவில் உள்ள ஒரு பெரிய ஆல மரமாகும். தெலுங்கு மொழியில், "மர்ரி என்பது ஆல் என்பதையும் மானு என்பது மரத்தையும் குறிக்கும் சொல்லாகும். இந்த மரத்தின் மேல் பரப்பானது 19,107 m (4.721 ஏக்கர்கள்) கொண்டுள்ளது. இது 1989 ஆம் ஆண்டின் கின்னஸ் உலக சாதனைகள் புத்தகத்தில் உலகின் மிகப் பெரிய மரமாக பதிவு செய்யப்பட்டது. திம்மம்மா ஆலமரம் அனைத்து தர்ம சமயத்தினராலும் புனிதமாகக் கருதப்பட்டுத் தொழப்படுகிறது.
இந்த மரம் குறித்த தகவலாக கூறப்படுவது என்னவென்றால், செட்டிபலிஜா தம்பதியரான சென்னக்க வெங்கடப்பா, மங்கம்மா ஆகியோருக்கு பொ.ஊ. 1394இல் திம்மம்மா என்ற ஒரு மகள் பிறந்தார். இவரை பால வீரைய்யா என்பவருக்குத் திருமணம் செய்துவைத்தனர். பாலவீரைய்யா 1434இல் இறந்தார். இதையடுத்து திம்மம்மா உடன்கட்டை ஏறினார். இவர் உடன்கட்டை ஏறிய இடத்தில் இந்த மரம் வளர்ந்துள்ளது என நம்பப்படுகிறது. குறிப்பாக, சிதையின் வடகிழக்கு முனையில் இந்த மரம் வளர்ந்தது என்று நம்பப்படுகிறது.
திம்மம்மா ஆலமரம் இந்து மதம், சமணம், பௌத்தம், சீக்கியம் ஆகிய இந்திய சமயத்தினரால் புனிதமாகக் கருதப்பட்டுத் தொழப்படுகிறது. இந்த ஆலமரத்தின் அடியில் திம்மமாவுக்கு ஒரு சிறிய கோயில் உள்ளது. இங்கு வந்து தில்மாமாவை வணங்குகிற குழந்தை இல்லாத தம்பதியருக்கு அடுத்த ஆண்டே குழந்தை பிறக்கும் என்று அப்பகுதியில் வசிக்கும் மக்கள் உறுதியாக நம்புகின்றனர். சிவராத்திரி நாளில் இங்கு திம்மமாவுக்கு ஜத்ரா என்னும் விழா நடத்தப்படுகிறது. இதில் பலர் கலந்து கொள்கின்றனர்.
இந்த மரத்தை முதன் முதலில் கவனித்து, உலகின் கவனத்திற்கு கொண்டுவந்தவர் சத்யநாராயண ஐயர் என்பவராவார். கர்நாடகத்தின், பெஙுகளூரைச் சேர்ந்த ஒரு பத்திரிகையாளர், ஒளிப்படக் கலைஞராவார். இவரே பின்னர் கின்னஸ் உலக சாதனை பதிவில் இந்த மரத்தைப் பதிவுசெய்ய அனைத்து முயற்சிகளையும் மேற்கொண்டார். இவருடைய பெயரும் இந்த சாதனைப் புத்தகத்தில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.
திம்மம்மா மர்ரியாம்மா மரம் குறித்து பிபிசி தொடரான 'தி ட்ரீ ஸ்பிரிட்ஸ்' (29 ஆகஸ்ட் 2017) தெடரின் இரண்டாம் பாகத்தில் விவரிக்கப்பட்டது.
கேரள கோயில் திருவிழாக்கள்

'கடவுளின் சொந்த நாடு' என்று அழைக்கப்படும் கேரளத்தில் பல இந்து கோவில்கள் உள்ளன. பல கோயில்களில் தனித்துவமான மரபுகள் உள்ளன. பெரும்பாலான கோயில்களில் ஆண்டின் குறிப்பிட்ட நாட்களில் திருவிழாக்களை நடக்கின்றன. கோயில் திருவிழாக்கள் பொதுவாக பல நாட்கள் நடக்கின்றன. இந்த திருவிழாக்களின் பொதுவான பண்பாக விழாவின் துவக்கமாக கோயிலில் கொடியை ஏற்றுவதும், பின்னர் திருவிழாவின் இறுதி நாளில் அது கீழ் இறக்கப்படுவதும் வழக்கம். கேரளத்தின் மிகப்பெரிய திருவிழா திரிபுனிதுரா ஸ்ரீ பூர்நாத்ராயீச கோவிலின் விருச்சிகோல்சம் ஆகும். சில திருவிழாக்களில் பூரம் நடக்கிறது. இவற்றில் மிகவும் பிரபலமானவை திரிச்சூர் பூரம். இது நடக்ககும் கோயில்கள் வழக்கமாக விழாக்களின் ஒரு பகுதியாக குறைந்தது ஒரு ஆடம்பரமான கேப்பரிசன் யானையை கொண்டதாக இருக்கும். கோயிலில் உள்ள உற்சவரின் சிலையானது இந்த யானையின் மேல் ஏற்றி கிராமப்புறங்களைச் சுற்றி ஊர்வலமாக எடுத்துச் செல்லப்படும். ஊர்வலம் கோயிலைச் சுற்றியுள்ள வீடுகளுக்கு அருகில் செல்லும்போது, மக்கள் பொதுவாக அரிசி, தேங்காய் போன்ற பிற பிரசாதங்களை கடவுளுக்கு வழங்குவார்கள். ஊர்வலத்தின்போது பெரும்பாலும் பஞ்சரி மேளம் அல்லது பஞ்ச வாத்தியம் போன்ற பாரம்பரிய இசைக்கருவிகள் இசைக்கப்படும். கேரளத் திருவிழாக்களில் உள்ள பன்முகத்தன்மை அனுபவமானது உலகம் முழுவதும் பிரபலமாக உள்ளது.
கேரளம் முழுவதும் கொண்டாடப்படும் பொதுவான சமய-கலாச்சார விழாக்கள்:
கேரளத்தின் முக்கிய கோயில் திருவிழாக்கள்:
போசளர் கட்டிடக்கலை

போசளர் கட்டிடக்கலை கட்டிடக்கலை போசளர்களின் கற்கோவில் கட்டிடக்கலையாகும். இது இன்றைய இந்தியாவின் கர்நாடக மாநிலத்தில் பொ.ஊ. 11 ஆம் நூற்றாண்டுக்கும், பொ.ஊ. 14 ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் இடையில் நிலவிய போசளப் பேரரசுக் காலத்தில் வளர்ச்சியடைந்தது. இப்பாணியைச் சேர்ந்த கோவில்கள் நுண்ணிய வேலைப்பாடுகளுக்கு ஏற்ற மிக மென்மையான சோப்புக்கற்களால் கட்டப்பட்டுள்ளன. போசளர் கட்டிடக்கலையின் மாட்சியை பேலூர், ஹளபீடு, மற்றும் சோமநாதபுரம் ஆகிய ஊர்களில் காணலாம். இப்பாணியைச் சார்ந்த கட்டிடங்களுள் பேலூரில் உள்ள சென்னகேசவர் கோயில், ஹளபீட்டில் உள்ள ஹோய்சாலேஸ்வரர் கோயில், சோமநாதபுரத்தில் உள்ள கேசவர் கோயில் என்பன குறிப்பிடத்தக்கவை. இவற்றைவிட போசளர் கட்டிடக்கலையின் பிற எடுத்துக்காட்டுகளை பேளவாடி, அம்ருதபுரம், ஹோசஹோளலு, நுக்கஹள்ளி ஆகிய இடங்களிலுள்ள கோயில்களிற் காணலாம். ஹோய்சாலக் கட்டிடக்கலையில், இந்திய-ஆரியக் கட்டிடக்கலையின் தாக்கம் மிகக் குறைந்த அளவிலேயே காணப்படுகின்றது. எனினும் திராவிடக் கட்டிடக்கலையின் தாக்கம் இதில் குறிப்பிடத் தக்க அளவில் உள்ளது.
போசளப் பேரரசுக் காலத்திய சமூக, பண்பாடு மற்றும் அரசியல் நிகழ்வுகள், தீவிரமான கோவிற் கட்டிடப் பணிகளுக்குக் காரணமாக அமைந்தன. கர்நாடகக் கோயிற் கட்டிடக்கலை மரபில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் அக்காலத்தில் வைணவ மற்றும் வீரசைவத் தத்துவங்களைச் சார்ந்த சமயங்களின் வளர்ச்சியைப் பிரதிபலித்தன எனலாம். அதே நேரத்தில் ஹோய்சாலப் பேரசின் படை பலத்தின் வெளிப்பாடாகவும் இது அமைந்தது. அவர்களை முன்னர் அடக்கி வைத்திருந்த மேலைச் சாளுக்கியரைக் கலைத்துறையிலும் வெல்லவேண்டும் என்ற விருப்பும் இதற்கு ஒரு காரணமாகும். பொ.ஊ. 12 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில், ஹோய்சாலர் மேலைச் சாளுக்கியரின் பிடியிலிருந்து விடுபடமுன்னர், அப்பகுதியின் கட்டிடக்கலையில் மேலைச் சாளுக்கியக் கட்டிடக்கலையின் தாக்கம் பெருமளவில் காணப்பட்டது. பிற்காலக் கோயில்களில், சாளுக்கியக் கலையின் சில அம்சங்கள் தொடர்ந்து இருந்தாலும், போசள மரபுக்குச் சிறப்பியல்பான பல அலங்காரங்களும், கூறுகளும் காணப்படுகின்றன. இன்றைய கர்நாடகத்தில் இக்காலத்தைச் சேர்ந்த ஹோய்சாலப் பாணிக் கோயில்கள் நூற்றுக்கும் மேல் காணப்படுகின்றன. இவற்றுட் பெரும்பாலானவை போசள மன்னர்களின் தாயகமான மலைநாடு பகுதியிலேயே உள்ளன.
போசளர் வரலாறு
தெலங்காணாவின் கட்டிடக்கலை

தெலங்காணாவின் கட்டிடக்கலை (Architecture of Telangana) என்பது இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது. இந்தியாவின் தெலங்காணா ஆந்திர பிரதேசத்தின் கடலோர சமவெளியின் எல்லையில் மலைப்பாங்கான கிழக்கு தக்காணத்தை உள்ளடக்கியது. இது இந்துக் கோயில் கட்டிடக்கலை , இந்திய-இசுலாமிய கட்டிடக்கலை ஆகிய இரண்டிலும் பரந்த பாணிகளின் பிராந்திய மாறுபாடுகளை உருவாக்கியுள்ளது.
நெலகொண்டப்பள்ளி தாது கோபுரம் பௌத்த காலத்தைச் சேர்ந்தது. இது கடற்கரை சமவெளியின் விளிம்பில் அமைந்துள்ளது. சமீபத்திய தசாப்தங்களில் தொல்லியல் ஆய்வு துறையின் அகழ்வாராய்ச்சிகள் ஒரு பொதுவான துறவற வளாகத்தின் எச்சங்களையும், சில கலைப் படைப்புகளையும் கண்டறிந்துள்ளன. கி.பி 6ஆம் நூற்றாண்டு வரை இந்த தளம் செயலில் இருந்ததாக தெரிகிறது. ஒரு பெரிய பிரதான தாது கோபுரத்தைத் தவிர, கடலோர சமவெளியில் வெகு தொலைவில் இல்லாத மற்ற தளங்களை விட பூமிக்கு மேலே உயிர்வாழ்வது மிகக் குறைவு. அவை இப்போது ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் உள்ளன. அவற்றில் நாகார்ஜுனகொண்டா அமராவதி பௌத்த தொல்லியல் களம், குண்டுபள்ளி பௌத்த நினைவுச் சின்னங்கள் ஆகியவை அடங்கும்.
ஆலம்பூரில் உள்ள ஏழாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஆலம்பூர் நவபிரம்மா கோயில்கள் பதாமி சாளுக்கியர்களால் கட்டப்பட்டது.
வாரங்கல் கோட்டை, ராமப்பா கோயில், கோட்டா குல்லு , ஆயிரம் தூண் ஆலயம் ஆகியவை காக்கத்தியர் கட்டிடக்கலைக்கு சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகளாகும்.
கோல்கொண்டா சுல்தானகத்தின் கட்டிடக்கலை மற்ற தக்காண சுல்தான்களின் கட்டிடக்கலைக்கு மிகவும் ஒத்திருக்கிறது. இந்திய-இசுலாமிய பாணி தெலங்காணா, கர்நாடகா , மகாராட்டிரம் மாநிலங்களில் தனித்துவமானது. இதற்கு உதாரணமாக கோல்கொண்டா கோட்டையின் இடிபாடுகளைக் கூறலாம். அவர்கள் சாந்துக்கல்லால் விரிவான கல்லறைகளையும் மசூதிகளையும் கட்டினார்கள்.
ஐதராபாத்து நகரின் மையப் பகுதியில் அமைந்துள்ள 16ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த சார்மினார், நான்கு மூலைகளிலும் நான்கு மினாரட்டுகளைக் கொண்ட ஒரு பள்ளிவாசலாகும். இது நான்கு சாலைகள் சங்கமிக்கும் இடத்தில் உள்ளது. இது இந்தியாவின் மிகப்பெரிய பள்ளிவாசல்களில் ஒன்றான ஐதராபாத்தின் மக்கா பள்ளிவாசலை கண்டும் காணாமலும் நிற்கிறது.
ஐதராபாத்தில் உள்ள குதுப் சாகி கல்லறைகளில் சுல்தான்கள், பிற அரச குடும்பங்கள், முக்கிய பிரபுக்களின் கல்லறைகள் உள்ளன. மற்ற எடுத்துக்காட்டுகள் பின்வருமாறு தோலி பள்ளிவாசல், கைரதாபாத் பள்ளிவாசல், தாராமதி பரதாரி போன்றவை பிற எடுத்துக்காட்டுகளாகும்.
பிரித்தானிய குடியேற்றக் காலத்தில், தெலங்காணா ஐதராபாத் நிசாம்களால் ஆளப்பட்டது. நிசாமின் இருக்கை சௌமகல்லா அரண்மனை ஆகும். இது பலவிதமான இந்திய, ஐரோப்பிய பாணிகளைக் காட்டுகிறது.
புதிய மரபு பாணியில் கட்டப்பட்டு ஐதராபாத்தில் உள்ள பிரித்தானிய ஆட்சி பிரதிநிதியின் குடியிருப்பு, பாலாக்ணுமா அரண்மனை]ஆகியவை இந்த காலகட்டத்தின் மற்றொரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகளாகும்.
ஐதராபாத்தில் உள்ள அலங்கார வேலைபாடு கட்டிடங்களில் மொண்டா சந்தை, ஐதராபாத் ஸ்டேட் வங்கி ஆகியவை அடங்கும்.
ஐதராபாத்திலுள்ள ஆந்திரப் பிரதேச உயர் நீதிமன்றம், நகரக் கல்லூரி, ஐதராபாத்து, உஸ்மானியா பொது மருத்துவமனை, காச்சிகுடா தொடருந்து நிலையம் ஆகியவை பிரித்தானிய கட்டிடக் கலைஞர் வின்சென்ட் எஸ்க் என்பவரால் இந்தோ சரசனிக் பாணி கட்டிடக்கலை பாணியில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. மோசம் சாய் சந்தை, அவரால் வடிவமைக்கப்படவில்லை என்றாலும், அவரது வடிவமைப்புகளிலிருந்து தெளிவாக ஈர்க்கப்பட்டுள்ளது.
தற்கால கட்டடக்கலை பாணியில் கட்டப்பட்ட கட்டிடங்கள் ஐதராபாத்தைச் சுற்றியுள்ள ஹைடெக் நகரம், அதனை சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் பொதுவானவை. இந்திய தொழில்நுட்பக் கழகம் ஐதராபாது கிறிஸ்டோபர் பென்னிங்கரால் சமகால பாணியில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்தியக் கட்டிடக்கலை பள்ளிகள்

இந்தியக் கட்டிடக்கலை பள்ளிகள் (Schools of Planning and Architecture, SPAs), இந்திய அரசின் மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறையின் கீழ் செயல்படும் தன்னாட்சி பெற்ற பொதுத்துறை பல்கலைக்கழங்கள் ஆகும். போபால், புதுதில்லி, விஜயவடா ஆகிய இடங்களில் இந்தியக் கட்டிடக்கலை பள்ளிகள் செயல்படுகின்றன. கட்டிடங்கள் கட்ட திட்டமிடுதல், வடிவமைப்பு மற்றும் கட்டிடக் கலை குறித்தான கல்வியை இப்பள்ளிகள் பயில்விக்கின்றன. இந்தியக் கட்டிடக்கலைப் பள்ளிகள் தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சிறப்பு கல்வி நிறுவனங்களில் ஒன்றாகும்.
‡ – year converted to SPA
பள்ளி மேனிலைப் படிப்பு முடித்த மாணவர்கள் இந்தியக் கட்டிடக்கலைப் பள்ளிகளில் நான்காண்டு இளநிலை கட்டிடக்கலை படிப்பில் சேர்வதற்கு, இந்திய தொழில்நுட்ப கழக ஒருங்கிணைந்த நுழைவுத் தேர்வில் (JEE) தேர்ச்சி பெற்றிருக்க வேண்டும். இரண்டாண்டு முதுகலை கட்டிடக்கலைப் படிப்பில் சேர்வதற்கு பொறியியல் பட்டதாரி தகுதித் தேர்வில் (GATE) தேர்ச்சி பெற்றிருக்க வேண்டும். கட்டிடக் கலையில் ஆய்வு படிப்பில் சேர்வதற்கு கட்டிடக்கலையில் முதுநிலைப் படிப்பிலும், நேர்முகத் தேர்விலும் தேர்ச்சி பெற்றிருக்க வேண்டும்.
ஆனந்த் எக்டே ஆசிசரா

ஆனந்த் எக்டே ஆசிசரா (Ananth Hegde Ashisara) இந்தியாவின் கர்நாடகா மாநிலம் உத்தர கன்னடா மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர் ஆவார். கர்நாடக அரசாங்க அமைப்பான கர்நாடக பல்லுயிர் வாரியத்தின் தலைவராகவும் உள்ளார்.
எக்டே ஆசிசரா முன்னதாக மேற்குத் தொடர்ச்சிப் பணிக்குழுவின் தலைவராகவும் இருந்தார். குறிப்பாக உலகப் பாரம்பரிய தளமாகக் கருதப்படும் மேற்கு தொடர்ச்சி மலைகளின் சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாப்பதில் இவர் ஈடுபட்டுள்ளார். சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாப்பதற்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் கிழக்கு, மேற்குச் சரிவுகளை உள்ளடக்கிய பகுதியான மலைநாட்டைச் சேர்ந்த மக்கள் குழுவான விருக்சு ரக்சா அந்தோலன் என்ற குழுவின் ஒருங்கிணைப்பாளராகவும் உள்ளார். கர்நாடகாவின் சிமோகா மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் அம்பரகுடா மலைத்தொடர் மற்றும் அதைச் சுற்றியும் மேற்கொள்ளப்படும் சுரங்க நடவடிக்கைகளுக்கு எதிரான மக்கள் இயக்கத்தில் இவர் ஈடுபட்டுள்ளார்.
400 ஆண்டுகள் பழமையான பெங்களுரு ஆலமரம், 600 ஆண்டுகள் பழமையான பீசப்பூர் தாலுக்காவிலுள்ள பொந்தன்புளிய மரம், உத்தர கன்னடம் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த பனவாசி நகரிலுள்ள சீன ஆலமரம் உள்ளிட்ட கர்நாடகாவின் 10 பழமையான மரங்களுக்கு மரவியல் பாரம்பரியக் குறிச்சொல்லைப் பெற இவர் முயற்சிகளை மேற்கொண்டுள்ளார். சப்பான் நாட்டில் 2010 ஆம் ஆண்டில் ஏற்பட்ட சுனாமியில் அணுசக்தி திட்டங்களால் ஏற்பட்ட சேதத்தை அடுத்து அணுசக்தியின் பாதுகாப்பு குறித்தும் இவர் கவலை தெரிவித்து வருகிறார்.
நான்கு சினார் தீவு

சார் சினார் (Char Chinar) தீவு சில நேரங்களில் சார் சினாரி, ரோபா லங்க் அல்லது ரூபா லங்க் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது, இது ஜம்மு-காஷ்மீரில் சிறீநகரிலுள்ள, தால் ஏரியிலுள்ள ஒரு தீவாகும். தால் ஏரியில் 3 தீவுகள் உள்ளன. அவற்றில் 2 அழகான சினார் மரங்களால் குறிக்கப்பட்டுள்ளன. போத் தால் பகுதியில் அமைந்துள்ள இந்தத் தீவு ரூப் லங்க் (வெள்ளித் தீவு) என்றும் அழைக்கப்படுகிறது, இதன் நான்கு மூலைகளிலும் கம்பீரமான சினார் மரங்களைக் கொண்டுள்ளது. எனவே இது சார்-சினாரி (நான்கு சினார்கள்) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இரண்டாவது சினார் தீவு, சோன் லங்க் (தங்கத் தீவு) என அழைக்கப்படுகிறது. இது லோகுத் பகுதியில் அமைந்துள்ளது, மேலும் ஹஸ்ரத்பாலின் புனித ஆலயம் இங்கிருந்து தெரிகிறது.
முகலாய பேரரசர் ஒளரங்கசீப்பின் சகோதரர் முராத் பக்ச் ரூபா லங்க்கை உருவாக்கினார்.
கிழக்கு இமயமலையில் சினார் மரங்கள் பண்புரீதியாக வளர்கின்றன. அங்கு தாவரவியல் பெயர் பிளாட்டனஸ் ஓரியண்டலிஸ் என்பதாகும். அவை காஷ்மீர் பாரம்பரியத்தின் ஒரு முக்கிய அங்கமாக இருக்கின்றன. காஷ்மீரில் உள்ள ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் ஒரு சினார் மரம் காணப்படுகிறது. இந்த மரங்கள் பல காலங்களாக பிழைத்துள்ளன, ஏனென்றால் சினார் அடிப்படையில் நீண்ட காலமாக வாழும் மரமாகும். இது போதுமான நீருடன் குளிர்ந்த காலநிலையின் ஒரு பகுதி முழுவதும் பரவுகிறது. மரத்தில் பல பண்புகள் உள்ளன - இலைகள் மற்றும் பட்டை மருந்தாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன, சரிகை மரம் என்று அழைக்கப்படும் மரம் மென்மையான தளவாடங்களுக்காகவும், கிளைகள் மற்றும் வேர்கள் சாயங்களை தயாரிக்கவும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
கண்மூடித்தனமான வீழ்ச்சி மற்றும் வெள்ளம் போன்ற பல்வேறு காரணங்களால் ஜம்மு-காஷ்மீர் முழுவதிலும் உள்ள சினார் மரங்கள் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. சார் சினாரில் உள்ள நான்கு சினார் முன்பு இருந்தது போல கம்பீரமாக இல்லை என்று உள்ளூர் மற்றும் ஊடக நிறுவனங்கள் தெரிவிப்பது பொதுவானது. நான்கு மரங்களில் மூன்று வறண்டு போனதற்கான அறிகுறிகளைக் காட்டியுள்ளன. சில உள்ளூர்வாசிகள் தீவின் கட்டுமானத்தை குற்றம் சாட்டுகின்றனர். மற்றவர்கள் சமீபத்திய வெள்ளம் மற்றும் காலநிலை மாற்றத்தை குற்றம் சாட்டுகின்றனர்.
ஜம்மு-காஷ்மீரின் மலர் வளர்ப்புத் துறை இத்தீவை அதன் முந்தைய மகிமைக்கு மீட்டெடுப்பதற்கான முயற்சிகளை மேற்கொண்டு வருகிறது. மேலும் தீவில் மேலும் சினார் மரங்களை நட்டு வருகிறது.
பத்ரிநாத்

பத்ரிநாத் (Badrinath) இந்தியாவின் உத்தரகாண்ட் மாநிலத்தின் கார்வால் கோட்டத்தில், சமோலி மாவட்டத்தில் அமைந்த பேரூராட்சி ஆகும். இங்கு உத்தராகண்டின் நான்கு புனிதத் தலங்களில் ஒன்றான பத்ரிநாத் கோயில் 108 வைணவத் திருத்தலங்களில் ஒன்றாகும்.
தேசிய நெடுஞ்சாலை எண் 58 பத்ரிநாத் நகரத்தை ஜோஷி மடம், ரிஷிகேஷ் அரித்துவார் வழியாக புதுதில்லி அருகே உள்ள காசியாபாத் நகரத்துடன் இணைக்கிறது.
ரிஷிகேசுக்கு வடக்கே 301 கிமீ தொலைவிலும், கௌரி குண்டத்திலிருந்து (கேதார்நாத்) 233 கிமீ தொலைவிலும் பத்திரிநாத் உள்ளது.
பத்திரி என்ற வட மொழி சொல்லிற்கு இலந்தை மரம் என்று பொருள். நாத் என்ற சொல்லிற்கு தலைவர் எனப்பொருளாகும்.பத்ரிநாத் பகுதியில் இலந்தை மரங்கள் அதிகம் வளர்கிறது.
ஆதி சங்கரர் நிறுவிய நான்கு மடங்களில் ஒன்று பத்ரிநாத் அருகே உள்ள ஜோஷி மடம் ஆகும். சிறீ கிருஷ்ணரின் நண்பர் உத்தவர் இறுதியில் பத்ரிநாத்தில் உள்ள பத்திரிகாசிரமத்தில் தங்கி தவமிருந்து மோட்சம் அடைந்தார் என பாகவத புராணம் கூறுகிறது.
பத்ரிநாத் கோயில் மூலவர்கள் விஷ்ணுவின் அம்சமான நர-நாராயணனர்கள் சாளக்கிராமம் வடிவத்தில் உள்ளனர். இக்கோயில் முன்புறத்தில் அலக்நந்தா ஆறு பாய்கிறது. கோயில் அருகில் வெந்நீர் ஊற்றுகள் உள்ளது. பத்ரிநாத் கோயில் தீபாவளி அன்று மூடப்படும். பின்பு குளிர்காலம் முடிந்த பின் ஏப்ரல் மாதத்தில் இக்கோயில் திறக்கப்படும்.
பத்ரிநாத் உத்தராகண்டின் கார்வால் கோட்டத்தின் இமயமலையில் 3,100 மீட்டர் (10,170 அடி) உயரத்தில், அலெக்நந்தா ஆற்றின் கரையில் அமைந்துள்ளது. நர-நாராயணன் மலைத்தொடர்களுக்கு இடையில் பத்ரிநாத் ஊர் அமைந்துள்ளது. இம்மலைத்தொடரில் 6,596 மீட்டர் உயரத்தில் நீலகண்ட கொடுமுடி உள்ளது. நந்தா தேவி கொடுமுடிக்கு வடமேற்கே 62 கிமீ தொலைவில் பத்ரிநாத் உள்ளது.
2011 ஆம் ஆண்டு இந்திய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி, பத்ரிநாத் மக்கள் தொகை 2,438 ஆகும். மக்கள் தொகையில் 2,054 ஆண்களும் மற்றும் 384 பெண்களும் உள்ளனர். 6 வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகள் எண்ணிக்கை 68 ஆகும். சராசரி எழுத்தறிவு 92.9% ஆகும். பட்டியல் சாதியினரும் பட்டியல் பழங்குடியினரும் முறையே 113 மற்றும் 22 ஆக உள்ளனர்.
முழு தன்னாட்சி சாற்றல்

முழு தன்னாட்சி சாற்றல் (Purna Swaraj Declaration) என்பது இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தின் போது இந்திய தேசிய காங்கிரசு வெளியிட்ட ஒரு அறிவிப்பு. ஜனவரி 26, 1930 அன்று வெளியிடப்பட்ட இவ்வறிவிப்பில் இந்தியா பிரித்தானியப் பேரரசிடமிருந்து விடுதலை பெற்று முழு சுயாட்சி பெறுவதே காங்கிரசின் நோக்கம் என தெரிவிக்கப்பட்டது.
1920களின் இறுதி வரை, இந்திய விடுதலை இயக்கத்தில் பெரும்பகுதியினர் பிரித்தானியப் பேரரசிடமிருந்து முழு விடுதலை வேண்டுமென்று கோரவில்லை. வரையறுக்கப்பட்ட சுயாட்சி, மேலாட்சி போன்ற அதிகாரங்களையே வேண்டிப் போராடி வந்தனர். பிரித்தனில் மேற்பார்வையில் இந்தியர்களுக்கு படிப்படியாக அதிக அதிகாரங்களும் ஆளும் உரிமைகளும் வழங்கப்படும் என அவர்கள் எதிர்பார்த்தனர். அவர்களுக்கு 1928-29 ஆண்டுகளில் வெளியான சைமன் குழு அறிக்கை பெரும் ஏமாற்றமாக இருந்தது. இந்தியர்களுக்கு அதிக அளவில் ஆட்சி உரிமைகளை வழங்க பிரிட்டன் தயாராக இல்லை என்பதை சைமன் குழுவின் பரிந்துரைகள் அவர்களுக்கு உணர்த்தின. இதனால் காங்கிரசு உட்பட்ட தேசியவாத அமைப்புகளின் போக்கு கடுமையானது. காங்கிரசு கட்சிக்குள் சுபாஷ் சந்திர போஸ் தலைமையிலான ஒரு குழு, பிரிட்டனிடமிருந்து உடனடியாக முழு விடுதலை அடைவது கட்சியின் குறிக்கோளாக வேண்டுமென்று விரும்பினர். மகாத்மா காந்தி போன்ற தலைவர்கள் உடனடியாக கடுமையான போக்கினை மேற்கொள்ள விரும்பவில்லை. மோதிலால் நேரு போன்ற மிதவாதிகள், ஒட்டுமொத்தமாக பிரிட்டனிடமிருந்து பிளவு வேண்டாம், பிரித்தானிய முடியின் மேற்பார்வையில் மேலாட்சி முறை வேண்டலாம் எனக் கருதினர்.
1928ம் ஆண்டு நடைபெற்ற காங்கிரசின் கல்கத்தா மாநாட்டில் இக்கருத்து வேறுபாடு வெளிப்படையாகப் பூசலாக வெடித்தது. காந்தி மற்றும் நேருவின் ஆதரவாளர்கள் வாக்கெடுப்பில் வெற்றி பெற்றனர். உடனடியாக முழு விடுதலை வேண்டும் என்ற போசின் நிலைப்பாடு ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை. எனினும், மேலாட்சி உரிமை போதாது முழு சுயாட்சி நிலை வேண்டுமென்று காங்கிரசு உறுப்பினர்கள் எண்ணத் தொடங்கினர். அக்டோபர் 1929ல் இந்திய வைசுராய் இர்வின் பிரபு, லண்டனில் நடைபெற இருந்த வட்ட மேசை மாநாட்டில் பங்கு பெறும்படி காந்தி, முகமது அலி ஜின்னா ஆகியோருக்கு அழைப்பு விடுத்தார். ஆனால் மேலாட்சி அல்லது முழு தன்னாட்சி வழங்குவது குறித்து மாநாட்டில் பேசப்படுமா எனபது குறித்து உறுதியளிக்க முடியாதென்று கைவிரித்துவிட்டார்.
மேலாட்சி குறித்து பேச்சுவார்த்தை நிகழ்த்த காலனிய அரசு மறுத்ததால், காங்கிரசில் தேசியவாதக் குரல்கள் தீவிரமடைந்தன. டிசம்பர் 1929 இறுதியில் லாகூரில் நடைபெற்ற காங்கிரசு மாநாட்டில் இது குறித்து விவாதிக்கப்பட்டது. மேலாட்சி போதாதென்றும் பிரித்தானியப் பிடியிலிருந்து மீண்டு முழு தன்னாட்சி பெற வேண்டுமென்றும் முடிவு செய்யப்பட்டது. 1930 ஜனவரி 26 லாகூரில் ராவி நதியின் கரையில் இந்திய மூவர்ணக் கொடியை ஜவகர்லால் நேரு ஏற்றினார். அவரைப் பின்பற்றி இந்தியாவெங்கும் காங்கிரசு உறுப்பினர்கள் மூவர்ணக் கொடியினை ஏற்றினர். பின் இந்திய விடுதலை அல்லது முழு தன்னாட்சிக்கான சாற்றுதல் காந்தியால் உருவாக்கப்பட்டது:
என்று அச்சாற்றலில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. மேலும் இந்திய மக்களை காலனிய அரசுக்கு வரி கொடுக்க வேண்டாமென்றும் அறிவுறுத்தியது. இதைத் தொடர்ந்து நூற்றுக்கணக்கான மாநில மற்றும் நடுவண் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பதவி விலகினர். ஜனவரி 27, 1930ல் இந்த தன்னாட்சி சாற்றுதல், காங்கிரசு கட்சியால் அதிகாரப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. காங்கிரசின் இந்த புதிய நிலைபாடு காலனிய அரசுடனான அடுத்த கட்ட மோதலுக்கு வழிவகுத்தது - மார்ச் 1930ல் உப்புச் சத்தியாகிரகம் தொடங்கப்பட்டது.
1950ல் இந்தியா குடியரசான போது இந்த சாற்றலின் நினைவாக ஜனவரி 26ம் தேதியைக் குடியரசாகும் நாளாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது.