davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Кукери (група)

„Кукери“ е българска поп група. Създадена е в Русе през 1966 година в Русенската английска гимназия и носи името "Пеещи звезди". В първия състав са Иван Иванов – Джон, басистът Пламен Басаров, Сламо и Милчо Станев Минчев - Фито - ритъм китара, ученици в гимназията, както и барабанистът Димитър Хачиков - Хачика. През 1968 Фито напуска, за де следва медицина, и към групата се присъединява пианистът Стайко Стайков, ученик в Музикалното училище в Русе, специалност цигулка. И тримата пристигат в София, за да следват. Джон – английска филология, Пламен – архитектура, Стайко – в Консерваторията. Бъдещата им вокалистка Нели Янкова е ученичка в Софийското музикално училище.От Импресарска дирекция им станали кръстници. „Те ни предложиха името „Кукери“, понеже имахме песен с фолклорни мотиви и да звучи по-българско. Нас не ни харесваше, но почнаха да ни обявяват така и така си остана. Имахме късмет да ни харесат от младежка редакция на Радио София, които непрекъснато гостуваха по заводи, предприятия, ТКЗС-та, да им правим концерти, които се излъчваха на живо по радиото. Така се запознахме с Кирил Иванов - Мъглата, който ни направи най-хубавите записи. Той имаше изключително ухо и бързо се превърна в един от най-търсените тонрежисьори“, споделя Джон. След като студентите завършели, трябвало да ги пратят по разпределение за 3 г. „Истинско чудо е, че мен ме оставиха на работа в ректората на Софийския университет. Професорът, който отговаряше за чуждестранните студенти, ме прати в Съвета по висшето образование и именно оттам ме назначиха, а кабинетът ми беше врата до врата до този на ректора Благовест Сендов“, добави той.
От 1973 г. групата активно сътрудничи на младежките редакции при Комитета за телевизия и радио и е една от първите във фестивала за политически песни „Ален мак“.
В средата на 70-е представят песни на различни конкурси. На Младежкия конкурс за забавна песен награди печелят: „Длан подай“ – наградата на „Балкантон“ – 1975 г.; „Изгубени есени“ – първа награда, наградите на БНТ (по онова време БТ) и публиката – 1976 г. (и двете са по музика на Любомир Денев); „Закъсняла пролет“ (м. Данаил Драганов) – наградата на БТ. На фестивала „Златният Орфей“ „Юнак дядо“ (м. Стефан Драгостинов) печели втора награда и наградата на СБК – 1978 г.
През 80-е групата работи в скандинавските страни, Германия и Холандия. Особена популярност придобива съвместната концертна програма с „Трамвай № 5“ (турне в Русия, рецитал на конкурса „Мелодия на годината“ – 1987 г.).
Хитови песни на група „Кукери“ са „Отвори ми“, „Приказка“, „Обич за обич“, „Изгубени есени“, „Нощен експрес“, „Песен, писана на свещ“.
Януш Вазов

Януш Александър Вазов е български режисьор и сценарист.
Роден е в град Познан, Полша на 27 август 1927 г. Завършва през 1954 г. кинорежисура в Прага. Януш Вазов е син на режисьора Александър Вазов и брат на Кристина Вазова. Съпругата му Лада Бояджиева също е режисьор.
Като режисьор:
Като сценарист:
ФК ОЛЛС през сезон 1917

Сезон 1917 е седмият сезон на футболен клуб ОЛЛС. Отборът за първи път печели Клас Б в Московската футболна лига и печели промоция за Клас А. През 1917 г. се играят два шампионата – пролетен и есенен. ОЛЛС достига 1/2-финал в пролетното издание и печели есенното. Преди старта на шампионата ОЛЛС участва в Първенството на Казанска железопътна линия, но няма данни за крайното класиране.
ПФК Нефтохимик 1962 през сезон 1995/96

Сезон 1995/96 е 23-тият сезон в историята на ПФК Нефтохимик 1962. „Шейховете“ участват за втора поредна година в А футболна група, както и в Купата на България.
Крайно класиране
Есенен полусезон
Пролетен полусезон
1/16 финал Вихрен (Сандански) – Нефтохимик (Бургас) 0:1
1/8 финал Атлетик (Велинград) – Нефтохимик (Бургас) 1:1 0:3
1/4 финал ЦСКА (София) – Нефтохимик (Бургас) 3:0 2:2
www.rsssf.com
www.bulgarian-football.com Архив на оригинала от 2007-04-28 в Wayback Machine.
Списък с епизоди на „Господин X и морето“

Това е списъкът с епизоди на криминалната комедия Господин X и морето с оригиналните дати на излъчване в България по Нова ТВ.
Първи сезон на сериала започва да се излъчва през пролетен ТВ Сезон 2019 от 1 март и приключва на 17 май същата година. Има 12 епизода и се излъчва всеки петък от 20:00 часа по Nova, като приключва с двоен епизод.
Търновска носия

Търновска носия е традиционно облекло характерно за Търновския край.
Съвременната Търновска носия е еднопрестилъчна,в комбинация с бяла риза или сукман. Съществува многоообразие от традиционни облекла за този регион,съчетаващи полски и балкански мотиви. Характерно за женските носии е т.нар. „Великотърновски сокай“ - сложна плетка,чиито корени се крият в женските болярски облекла.
Плат

Плат е общо название за всички видове текстилни изделия във вид на плоска материя с малка дебелина, определена ширина и неограничена дължина, които се произвеждат по различни технологии, най-често тъкане, плетене, премрежване, сплъстяване. В някои случаи думата се използва и като синоним само за тъканите материи (тъкани), изработени от две взаимноперпендикулярни системи от нишки (основа и вътък), които се кръстосват в определена последователност, наречена сплитка. В много случаи имената на платовете идват точно от названията на съответните сплитки (сатен, рипс, жакард и др.) и не са свързани с конкретния материал, използван за изработката. В много езици не се прави разлика между понятията „плат“ и „текстил“.
Материалите, от които се правят платовете, могат да са от естествен (растителен и животински) и от изкуствен произход: памук, лен, вълна, коприна, найлон, ликра, полиестер, спандекс, акрил и много други.
Според предназначението си, платовете биват за облекло (горно, долно, връхно), за декоративно-битови нужди (тапицерии, пердета), за стопански нужди и амбалаж. То определя и дебелината и плътността на използвания плат.
Платовете се отличават с огромно разнообразие на десените и цветовете. Някои традиционни десени са получили собствени имена, например каре („на карета“, на квадрати), райе („на райета“, на ивици), пепит (на дребни ромбоидни фигурки в два цвята).
Emas

Emas atawa kancana nyaéta unsur kimia nu lambangna Au (Latin: aurum) kalawan nomer atom 79. Ieu logam mulya geus ti bihari boga ajén anu luhur, boh pikeun perhiasan, patung, atawa papaés wangunan/ornaméntasi.
Di alam, ieu logam kapanggih dina bentuk guruntulan atawa 'bijih' dina babatuan, dina urat, jeung dina déposit aluvial. Emas fisikna padet, lemes, hérang, sarta leuleus, pangleuleusna ti antara logam-logam murni anu aya. Nu murni kelirna konéng caang, ngagurilap matak ngirut, katambah ku watekna anu henteu ngarandapan ka bakar/oksidasi ku hawa atawa cai. Dina widang ékonomi, emas dipaké dina sistem dinar jeung sistem Bretton Woods.
Dina tungtung taun 2006, emas nu geus kungsi dikali salila ieu kira-kira nepi ka 158.000 ton (sarua jeung kubus ukuran 20,2 méter). Di industri modéren, emas dipaké dina éléktronik jeung kedokteran huntu , ku sabab watekna anu tahan korosi oksidatif sarta alus konduktivitas listrikna. Sacara kimia, emas kaasup logam transisi nu bisa jadi kation trivalén jeung univalén. Dina STP, emas bisa jadi asam kloroaurat mun diréaksikeun jeung aqua regia (campuran asam), atawa jeung larutan basa sianida. Emas bisa leyur dina raksa, ngabentuk aloy amalgam tanpa ngalaman réaksi kimia. Dina pemurnian, emas bisa dipisahkeun ti logam lian ku sabab emas henteu bisa leyur dina asam nitrat nu bisa ngaleyurkeun pérak jeung logam basa (téhnik "inquartation and parting"). Asam nitrat geus ti baheula dipaké pikeun mariksa aya/henteuna emas, malah kiwari istilah "uji asam" ("acid test") jadi baku utama dina pamariksaan emas.
Emas téh logam anu istiméwa; sagram emas bisa diamparkeun jadi lambar anu legana saméter pasagi. Lambaranana bisa ipis pisan nepi ka ampir tembus cahya. Cahya anu tembus katembongna biru semu héjo, ku sabab emas mantulkeun cahya konéng jeung beureum. Lambaran emas ogé mantulkeun cahya infrabeureum, ku kituna dipaké taméng infrabeureum dina pakéan tahan panas jeung pakéan luar angkasa.
Emas bisa ngabentuk campuran/aloy jeung logam lianna, utamana pikeun ngarobah pasipatan métalurgina, ngatur titik lééh, atawa pikeun ngahasilkeun kelir anu éksotik.
Maudy Koesnaedi

Maudy Koésnaédi téh nyaéta salah sahiji modél, aktris, jeung préséntér TV nu gumelar 8 April 1975. Ngaran lengkepna mah Maudy Kusnaria Koésnaédi, seuweuna Koesnaedi Bagdja jeung Sondari Soemijati.
Ngaranna mimiti sohor sabada merankeun tokoh Zaenab, wanoja pikayungyuneun dina sinétron Si Doel Anak Sekolahan bareng jeung Rano Karno. Inyana mitembeyan nété karirna dina dunya modelling nepi ka diistrénan salaku None Jakarta 1993. Dina dunya modelling, Maudy Koésnaédi kungsi jadi modél vidéo klip dina lagu Andai Dia Tahu nu dilagukeun ku grup band Kahitna (taun 1996) jeung Kau yang Terindah yasana Java Jive (taun 1997). Salian ti jadi modél, Maudi Koésnaédi kungsi nyutradaraan sandiwara musikal Batawi nu judulna Cinta Dasimah taun 2009.
Bakatna dina dunya seni peran tuluy mékar ngaliwatan pilem-pilem nu dipaénkeun ku inyana. Maudy Koésnaédi kungsi merankeun tokoh Inggit Garnasihdina pilem Soekarno(taun 2013),salah sahiji garwaSoekarnonu ahirna pepegatan. Maudy gé merankeun tokoh nu sarua (Zaenab) dina pilemSi Doel Anak Sekolahan nu di-remake kalawan judul Si Doel The Movie (taun 2018) jeung Akhir Kisah Cinta Si Doel (taun 2020). Di saluareun éta, Maudy Koésnaédi kungsi merankeun rupa-rupa tokoh dina sawatara pilem lianna.
Préstasina dina dunya seni peran geus ngalantarankeun Maudy nyangking sawatara pangajén, diantarana nyaéta Aktris Terbaik - Piala Vidia Festival Film Indonesia 2011, 50 Wanita Tercantik di Indonesia ( taun 2012), Aktris Pendukung Wanita Terbaik - Indonesian Movie Awards (taun 2014), Presenter Non Berita Terbaik - Anugerah Komisi Penyiaran Indonesia (taun 2016), 10 Wanoja Inspiratif (taun 2016), jeung salian ti éta. [1]
Taun 2001, Maudy Koésnaédi jatukrami ka Frederik Johannes Meijer atawa nu nelah disebut Erik Meijer, jajaka turunan Walanda tur diparengkeun boga budak nu dingaranan Eddy Maliq Meijer taun 2007.
Ade Irawan

Arzia Dahar atawa leuwih dipikawanoh kalayan ngaran Ade Irawan (gumelar di Padang, Sumatera Kulon, 05 April 1937 – tilar dunya di Jakarta, DKI Jakarta, 17 Januari 2020 dina umur 82 taun) nyaéta saurang artis geulis anu kaasup artis senior ku sabab geus maén pilem jeung sinétron ti taun 1964 - 2013. Mimitina di taun 1964 anjeuna ngan saukur jadi pamaén tambahan dina pilem Diambang Fadjar ku sabab kaparigelan dina ékting alus anjeuna bisa kapeto jadi pamaén utama dinu pilem Tjinta Di Udjung Tahun di taun 1965. Ti dinya Ade Irawan beuki kasohor sabab akting dina pilem jeung sinétron.
Dina taun 1964 ajeuna ngamimitian maén pilem Diambang Fadjar jadi piguran ti dinya anjeuna ngabaladah jeung ngaronjatkeun karir. Ngaranna naék jadi kasohor ku loba jelema tinu pilem Tiga Dara. Mangpuluh - puluh pilem jeung sababaraha sinétron ajeuna ngalakonan jadi artis. Dreams jadi pilem anu terakhir ku anjeuna di lakonan jeung sinétron Oh Teryata.
Anjeuna menangkeun sababaraha pangajén nyaéta kaasup noiminasi Pameran Pandukung Awéwé Terbaik di pilem Penumpasan Pengkhianatan G 30 S PKI dina acara Féstival Film Indonésia'', Lifetime Achievement Award taun 2018 dina acara Féstival Film Bandung, Pangajén Seumur Hidup taun 2019 diana acara Festival Film Indonésia, Dédikasi pikeun Pilem Indonésia taun 2020 dina acara Indonésian Movie Actors Awards.
Hideung

Hideung dina définisi idéal nyaéta kaayaan euweuh warna atawa cahaya saeutik-eutik acan dina hiji rohang poék. Dina fotografi, hal ieu boga harti kateumampuh filem atawa sénsor nyerek cahaya alatan inténsitas meuleumna leutik teuing. Hal ieu bisa dihontal ku cara ngukur heula under exposure dina pamakéan méter cahaya.
Dina réa kabudayaan, hideung mindeng dipatalikeun jeung hal-hal goréng, contona ku ayana istilah élmu hideung. Tapi aya ogé kabudayaan anu nganggap hidueng boga pangaruh positif, contona ku ayana anggapan yén hideung perlambang kategasan. Hideung ogé dianggap boga sipat kuat, nu matak teu babari kotor. Cahya anu ngeunaan widang hideung condong kaserep maksimal.
Hideung nyaéta dipaké standar tulisan aksara dina keretas bodas. Alatan éta mangsi hideung mindeng dijual misah ku produsén printer, alatan leuwih mindeng béak dibandingkeun warna Archived 2021-10-23 di Wayback Machine.
Hideung ogé dipaké pikeun naékkeun harga warna dina sistem warna prosés CMYK. Hideung ditambahkeun luyu jeung proséntase anu dipikahayang.
Dina seni rupa, hideung mindeng dipaké dina nyuguhkeun hiji karya, dumasar tinimbangan yén hideung anu marengan warna séjén sanggup nguatkeun gambaran warna bieu. Sajaba ti éta hideung mindeng dipaké cét rohangan anu bener-bener henteu kaci mantulkan cahaya, contona kamar poék dina fotografi atawa bioskop.
Lémbér hideung

Lémbér hideung (Auricularia polytricha, sinonim Hirneola polytricha) nyaéta salah sahiji spésiés supa ti kelas supa geunyal atawa Heterobasidiomycetes (jelly fungi) kalayan awak buah nu warnana coklat kolot satengah hérang, ngawangun mangkok nyarupaan daun ceuli manusa.
Dina basa Tionghoa, lémbér hideung dipikawanoh minangka 云耳 (pinyin: yún ěr), 毛木耳 (pinyin: máo mù ěr) atawa 木耳 (pinyin: mù ěr). Lémbér hideung ilahar dipaké dina asakan Asia.
Awak buah némpél dina tangkal kai anu geus buruk di tempat baseuh sarta beueus. Mangsa seger kénéh katempo jiga ager (jelly) baseuh sarta lamun digaringkeun jadi murengked.
Lémbér leuwih loba dijual dina wangun garing sarta kudu dikeueum dina cai saméméh diasakan. Lémbér anu geus diasakan miboga tékstur garing kawas sawaktu ngadahar tulang rangu sarta henteu miboga rasa. Lémbér hideung ogé mindeng dipaké minangka bahan ubar tradisional alatan dipikanyaho miboga sipat antikoagulan.
Biruang-hideung Asia

Biruang-hideung Asia (Ursus thibetanus), ogé dipikawanoh minangka biruang bulan atawa biruang dada bodas nyaéta spésiés biruang nu ukuranna sedeng, lolobana adaptasi dina kahirupan arboréal, jeung aya di kiduleun Asia, Koréa, laut Cina wétan, wétan jauh Rusia, Honshū jeung Shikoku, Jepang.
Biruang hideung hirup di leuweung méhméhan tara kaluar tileuweung pikeun néangan kadaharan. Lamun téamah dileuweung geus béakeun kadaharan sakapeung maranéhna rajeun ngadeukeutan kagiatan manusa di mana ngarasa lapar. Biruang hideung Amerika asup daftar IUCN anu nétélakeun sato ieu henteu pikahariwangeun kalumangsungan hirupna. ku lantaran ieu spesies mibanda populasi global kacida gedé jeung pohara lobana, kira-kira dua kali lipet jumlahna spesies biruang lain lamun digabungkeun.
Biruang hideung anu aya di Amerika dina wanci usum tiris atawa usum salju biasa ngadon saré dina waktu lila pisan anu katelah hibernasi . Dina enggoning ieu, metabolisme jeung denyut jantung biruang hideung ngurangan anu dituturkeun kunu séjéna. Malahan salila keur hibernasi eiu jantung biruang hideung bisa ereun salila dua puluh détik, panas awakna ogé bisa turun nepikeun ka, 31 °C (88 °F) Dina mangsana hibernasi geus bérés, panas awak biruang hideung balik deui ka normal.
Organisasi Sabilulungan Ékonomi Laut Hideung

Dina 25 Juni 1992, Pupuhu Nagara jeung Pamaréntahan ti 11 nagara nandatangan di Déklarasi panglawungan Istanbul jeung Pernyataan Bosporus ngahasilkeun dibentukna Sabilulungan Ékonomi Laut Hideung.
Anggota:
Kaanggotaan heunteu diwatesan ka nagara basisireun Laut Hideung hungkul. Albania, Arménia, Azerbaijan, Yunani, Moldova, jeung Sérbia sanés basisireun Laut Hideung. Pangajuan Monténegro divéto ku Yunani sanggeus Turki ngavéto pangajuan Républik Siprus, ngakibatkeun Yunani heunteu nyatujuan pangajuan nagara nanaon jagana.
Nagara panénjo:
'Organisasi panénjo:
Cingcau Hideung

Cingcau hideung (Mesona palustris) atawa cingcau perdu Premna serratifolia, di sababaraha wewengkon sok disebut Janggelan, sedengkeu di barat disebut Grass Jelly Drink. Cingcau hideung salah sahiji tutuwuhan cingcau. Cingcau hideung lain ngan aya di Indonésia wungkul tapi geus nyebar ka nagara-nagara laina saperti Filipina,Taiwan, China, jeung Korea. Ieu tutuwuhan téh geus di export ka luar negri saperti China, Korea jrrd. Cingcau hideung katelahna séong di Masarakat Sumarorong. Loba patani-patani anu melak séong.
Tutuwuhan ieu kaasup famili Labiate. Ciri-cirina, watangna leutik jeung ipis, dina juru watang aya deui watang-watang séjéna. Aya anu ngarambat kana taneuh aya ogé anu lempeng. daunna lonjong, juruna lancip jeung rada mintul. Bentuk kembangna mirip kembang kemangi, warnana beureum ngora atawa bodas bungur. Daun jeung watang ngahasilkeun gelatin héjo kahideungan. Ku sabab kitu disebut cingcau hideung.
Ieu kadaharan téh lain ngan saukur ngeunah di dahar nalika tenggah poé pikeun ngaleungitkeun hanaang tapi satukangeun ti éta cingcau hideung miboga mangpaat pikeun kaséhatan. Ku sabab miboga kandungan serat larut cai anu aya dina cingcau hideung, jadi alus pikeun nyingkahan panyakit degenerative ku sabab kaleuwihan gizi. Sacara tradisional cingcau hideung dijadikun obat pikeun panyakit batuk, diare, murus darah, jeung kemarauan,sedengkeun di Korea Selatan, cingcau hideung anu diolah deui jeung rempah-rempah séjéna anu jadi kadaharan pikeun kaséhatan. Kandungan zat anu aya dina cingcau hideung bisa nurunkeun tekanan darah tinggi. Cingcau ogé bisa nyingkahan jeung jadi ubar panyakit pembuluh darah jantung (kardiovaskular), tekanan darah tinggi, penyakit lambung, sariawan, jeung panas di jero. Ku sabab miboga kandungan kandungan karbohidrat, mineral (kalsium jeungfolsfor), vitamin A, B1, C, kandungan kalori anu saeutik jeung kandungan cai anu loba. Di China jeung Taiwan cingcau hideung atawa hsian tsao dipaké jadi ubar pikeun nurunkeun tekanan darah jeung ubar diuretik. Kandungan zat anu aya dina cingcau hideung bisa nurunkeun tekanan darah tinggi.
Cingcau hideung miboga kandungan antioksidan anu pungsina leuwih alus ti batan vitamin E. Dina konsentrasi anu sarua, nyaéta 50 mg/ml, dina ekstrak cingcau hideung yén miboga aktipitas antioksidan anu loba dibandingkeun vitamin E, nyaéta masing-masingna 98,9 persén jeung 78 persén. Daun Janggelan miboga kandungan gizi anu alus per 100 gramna, utamana lamun ditingalia tina kandungan mineral jeung vitaminna. Cingcau ogé miboga kandungan alkaloid bisbenzilsokuinolin jeung S,S-tetandrin anu bisa nyingkahan kanker ginjal, antiradang jeung nurunkeun tekanan darah tinggi.
Tricia Sumarijanto

Tricia Lelonowati Sumarijanto is an Indonesian national born December 29, 1970, in Sydney, Australia. She is one of the only leading public figures in Angklung education in the United States, and is most well known for her work with House of Angklung, a community performance group in Washington DC with an extensive performance portfolio, network, and support from the Washington DC KBRI. Previously the group has performed in places including the World Bank, the Smithsonian, and the National Indonesian Diaspora Convention in New Orleans. In February and March 2017, Tricia personally provided a series of angklung instruction sessions for Yale students and members of the Yale community.
She is one of the co-founders of the 501(c)(3) non-profit organization Rumah Indonesia, based in Washington, DC, United States. She is also the founder of the program Angklung Goes To School, implemented in schools around the Washington DC Metro Area, including the states of Maryland and Virginia. The program is listed in the Culture and Performance Arts Catalogue of Montgomery County Public Schools.
Tricia completed her master's degree in Organizational Science from George Washington University in 2010 and graduated as a Master of Management UI and Public Relations FISIP UI. She obtained her first Communications degree from FISIP UI in 1990, and is currently a board member of University of Indonesia Alumni Association (ILUNI) - USA Chapter.
Lista de livros mais vendidos

Esta página lista os livros mais vendidos, tanto os volumes singulares quanto as séries literárias, de todos os tempos e em qualquer língua. "Mais vendidos" refere-se ao número estimado de cópias vendidas por cada livro, ao invés do número de livros impressos ou possuídos atualmente. Histórias em quadrinhos e livros didáticos não estão incluídos na lista. Os livros estão listados de acordo com a maior estimativa de vendas como relatado em fontes fiáveis e independentes.
De acordo com o Livro Guinness dos Recordes, a Bíblia é o livro mais vendido de todos os tempos com mais de 5 bilhões de cópias vendidas e distribuídas. Entretanto, o livro Citações do Presidente Mao Tsé-Tung, também conhecido como "O Livro Vermelho", possui cifras de vendas e distribuição diversas, com algumas fontes reivindicando mais de 6,5 bilhões de cópias impressas, e outras citando "mais de um bilhão" de cópias oficiais entre 1966 e 1969 apenas, além de "incontáveis reimpressões locais e traduções não-oficiais." O Alcorão também é amplamente divulgado como um dos livros mais vendidos e impressos de todos, com bilhões de cópias supostamente existentes. Cifras exatas de impressão para esses e outros livros são inexistentes ou não confiáveis, já que esses tipos de livros são publicados por editoras diferentes e não relacionadas, em alguns casos no decorrer de vários séculos. Todos os livros de natureza religiosa, ideológica, filosófica ou política foram excluídos desta lista por estas razões.
Importante ressaltar que One Piece consta em primeiro lugar, porém não é um livro e sim um mangá. Logo, Harry Potter está em primeiro lugar como série de livros mais vendida.
A série Perry Rhodan vendeu mais de 1 bilhão de cópias, mas não foi incluído porque a lista também apresenta vendas de revistas pulp, não novelas por si só. Igualmente, a série de Jerry Cotton vendeu mais de 300 milhões de cópias, mas a maioria das vendas foi no formato de revista.
O Senhor dos Anéis por J.R.R. Tolkien não foi incluído porque foi escrito por Tolkien como um livro único.
Os valores apresentados para alguns livros são referentes ao número de cópias impressas e não ao número de vendas oficiais.
Cachoeira Casca d'Anta

A Cachoeira Casca D´Anta é a maior queda do rio São Francisco e se forma quando o Rio da Integração Nacional deixa o seu "berço" na serra da Canastra, em Minas Gerais.
Localizada em São José do Barreiro (MG), distrito que fica a 38 quilômetros de São Roque de Minas, é formada por 186 metros de queda d'água e está emoldurada em uma parede de rocha de cerda de 186 metros de altura.
Ela recebe esse nome por causa da planta Casca d'Anta que cresce por perto da cachoeira.
Peel (fruit)

Peel, also known as rind or skin, is the outer protective layer of a fruit or vegetable which can be peeled off. The rind is usually the botanical exocarp, but the term exocarp also includes the hard cases of nuts, which are not named peels since they are not peeled off by hand or peeler, but rather shells because of their hardness.
A fruit with a thick peel, such as a citrus fruit, is called a hesperidium. In hesperidia, the inner layer (also called albedo or, among non-botanists, pith) is peeled off together with the outer layer (called flavedo), and together they are called the peel. The flavedo and albedo, respectively, are the exocarp and the mesocarp. The juicy layer inside the peel (containing the seeds) is the endocarp.
Depending on the thickness and taste, fruit peel is sometimes eaten as part of the fruit, such as with apples. In some cases the peel is unpleasant or inedible, in which case it is removed and discarded, such as with bananas or grapefruits.
The peel of some fruits—for example, pomegranates—is high in tannins and other polyphenols, and is employed in the production of dyes.
The peel of citrus fruits is bitter and generally not eaten raw, but may be used in cooking. In gastronomy, the outermost, colored part of the peel is called the zest, which can be scraped off and used for its tangy flavor. A large piece of citrus peel, called a "twist", is often used to garnish cocktails. The fleshy white part of the peel, bitter when raw in most species, is used as succade or is prepared with sugar to make marmalade or fruit soup. The peel can also be candied, or dried to produce a seasoning (e.g., chenpi).
In a 100 gram reference amount, raw orange peel supplies 97 calories, with dietary fiber and vitamin C in rich content having 42% and 227% of the Daily Value (DV), respectively. Calcium content is 16% of the DV, with no other micronutrients in significant amounts. A 1 ounce (28 g) serving of raw orange peel provides 63% DV for vitamin C and 12% DV for dietary fiber.
Nanjanagud banana

The Nanjangud banana (Kannada: Nanjanagudu rasabale) is a variety of banana from Nanjangud, Mysore district, Karnataka. This fruit has a unique taste and aroma, and is locally popular. It has been given Geographical Indication Tag Number 29, which helps protect and promote the unique identity of the banana.
It is also popular in the Kannada literary world through Kayyar Kinhanna Rai Song [2].
Nanjangud banana cultivation requires specific soil conditions and climate, and it is mostly grown in the village of Devarasanahalli near Nanjangudu. The region's traditional farming practices and natural environment are critical to maintaining banana quality. Black saline alluvial soil naturally formed on the banks of the Kapila is required. Experts believe that the secret of this taste and aroma lies in its genes.
Nanjangud bananas are often used in traditional festivals and religious ceremonies. This banana also brings significant economic benefits to the local farmers. The GI tag helps protect the authenticity of the banana. The fruit is small in size and buttery soft to eat. It is usually eaten without the peel. As it cannot be grown in foreign areas, its availability is less and hence there is a good demand for it. They are available at banana market in Sargur, Mysore district, Karnataka, India. Recently, due to the heavy use of chemical fertilizers, its taste, shape, and aroma are changing.
The size of the Nanjangud banana is smaller than other bananas. It is 5-8 cm long, and the diameter of the middle tube part of the fruit is 2-3 cm. Its peel is thin. When organic, Nanjangud bananas are well-ripened, the peel is eaten with the fruit, or the peel is eaten separately (raw or as a vegetable).
Geographical Indication The Horticulture Department of the Government of Karnataka obtained a patent for the Nanjangudu banana under the Geographical Indications (Geographical Indications) Act, 1999. The Controller General of Designs and Trademarks Office granted trademark rights to the Nanjangudu banana and its products to Mysore farmers. It was granted Geographical Indication registration in 2005.
Empogola

Empogola is a traditional dish in Uganda, primarily consisting of green bananas (matoke) that are cooked with their peels intact. It is particularly enjoyed in different regions of Uganda and is often paired with roasted meats such as pork or muchomo.
The peel-on cooking method retains more nutrients compared to peeling before boiling. Green bananas are a rich source of dietary fiber, potassium, and resistant starch, which aids digestion. When paired with protein-rich accompaniments like roasted meat or peanut sauce, Empogola provides a balanced meal.
CortiSlim

CortiSlim was marketed as a "cortisol control weight loss formula" by CortiSlim international Inc. CortiSlim contains three proprietary blends: Cortiplex, Leptiplex, and Insutrol, as well as vitamin C, calcium, and chromium. Cortiplex purportedly "controls cortisol levels within a healthy range to help reduce fat stage and promote fat mobilization – especially fat stored around the midsection in the tough-to-lose abdominal area" and consists of magnolia bark extract (Magnolia officinalis; 1–5% honokiol), beta-sitoserol, and SuntheanineB (1 00% L-theanine). Leptiplex purportedly "helps to naturally control appetite, increase energy levels, and stimulate metabolism" and consists of green tea leaf extract (Camellia sinenisis; 50% epigallocatechin gallate [EGCG]) and bitter orange peel extract (Citrus aurantium; 5% synephrine). Insutrol purportedly "balances blood sugar and insulin levels to help reduce cravings and let you stick to your healthy eating plan" and consists of banana leaf extract (Lagerstromia speciosa; 1 % corosolic acid) and vanadyl sulfate (vanadium).
The CortiSlim line of products was acquired from its original owner, Window Rock Enterprises in 2008 after Window Rock had been pushed into bankruptcy as a result of losing a lawsuit for false advertising by the Federal Trade Commission.
Total Weight: 0.25 lbs (0.11 kg)
UPC: 858949002001
Item #: 4282
Package Format: 90 Capsules
Origin: Made In USA
Window Rock Enterprises, the former owners of the CortiSlim product line, originally claimed that it contributed to weight loss by blocking cortisol. The manufacturer was fined $12 million by the Federal Trade Commission in 2007 for false advertising, and, as part of the settlement, the current owner of the brand no longer claims that CortiSlim is a cortisol antagonist. CortiSlim product promoters also claimed that the effectiveness of CortiSlim products had been demonstrated by over 15 years of scientific research, a claim that the FTC determined to be false.
Soft diet

A mechanical soft diet or edentulous diet, or soft food(s) diet, is a diet that involves only foods that are physically soft, with the goal of reducing or eliminating the need to chew the food. This is also commonly referred to as a texture-modified diet within the Speech-Language Pathology field and can have varying degrees of severity ranging from mushy solids to thicker liquids to a pure liquid diet. The IDDSI (International Dysphagia Diet Standardization Initiative) has developed a standardized framework for labeling the modified foods and liquids. It is recommended for people who have difficulty chewing food, including people with some types of dysphagia (difficulty swallowing), the loss of many or all teeth, pain from recently adjusted dental braces, or surgery involving the jaw, mouth, or gastrointestinal tract.
A mechanical soft diet can include many or most foods if they are mashed, puréed, chopped very small, combined with sauce or gravy, or softened in liquid.
In some situations, there are additional restrictions. For example, patients who need to avoid acid reflux, such as those recovering from esophageal surgery for achalasia, are also instructed to stay away from foods that can aggravate reflux, which include alcohol, caffeine, chocolate, citrus fruits, ketchup and other tomato products, mint, and spicy foods. Foods such as blackberries and tomatoes may be restricted because they contain small seeds.
A puréed diet is commonly used for people who have difficulty swallowing and provides a uniformly smooth consistency.
Soft diets, particularly purée foods, can contribute to the high prevalence of malnutrition in those with dysphagia, especially in long-term care residents. Such diets are often less palatable, and a reduction in food intake is common. Also, puréed diets are often poorer in calories, protein, and micronutrients than regular diets.
Most of the foods on this diet can be both puréed and thinned with liquids to be incorporated into a full-liquid diet.
Peel baronets

There have been three baronetcies created for persons with the surname Peel, one in the Baronetage of Great Britain and two in the Baronetage of the United Kingdom.
The Peel baronetcy, of Drayton Manor in the County of Stafford and of Bury in the County Palatine of Lancaster, was created in the Baronetage of Great Britain on 29 November 1800. For more information on this creation, see Earl Peel.
The Peel baronetcy, of Tyersall Hall in the parish of Calverley in the County of York, was created in the Baronetage of the United Kingdom on 2 September 1897 for Theophilus Peel. The title became extinct on his death in 1911.
The Peel baronetcy, of Eyeworth in the County of Bedford, was created in the Baronetage of the United Kingdom on 14 July 1936 for Sidney Peel, Member of Parliament for Uxbridge from 1918 to 1922. He was the third son of Arthur Peel, 1st Viscount Peel, fifth son of Prime Minister Sir Robert Peel, 2nd Baronet (see Earl Peel). The title became extinct on his death in 1938.
Friso de Beethoven

El Friso de Beethoven es un mural alegórico del artista modernista austriaco Gustav Klimt.
En 1902, Klimt terminó el Friso de Beethoven para la XIV Exposición de la Secesión vienesa con el objetivo de homenajear al compositor. El friso acompañó y brindó protagonismo a la estatua polícroma esculpida por Max Klinger representando a Beethoven (véase imagen a la derecha). Destinado exclusivamente a la exposición, el friso se pintó directamente sobre las paredes con materiales ligeros. Tras la exposición la pintura se conservó, pero no volvió a exhibirse sino hasta 1986. Hoy en día se puede visitar en el Pabellón de la Secesión de Viena.
El friso provocó fuertes críticas entre el público. Las figuras representadas desnudas y sin idealizar se consideraron repugnantes, en especial las Gorgonas, la Lujuria, la Impudicia y la Desmesura. En general, la exposición resultó un fracaso. En 1903, el coleccionista Carl Reininghaus compró el friso y lo dividió en siete partes. En 1915 se lo vendió al industrial August Lederer, uno de los principales partidarios de Klimt y poseedor de muchas de sus obras. En 1938 se lo confiscó el gobierno nazi, como muchas obras pertenecientes a ricas familias de origen judío, y solo fue devuelto a la familia después de la guerra.
En 1973 fue comprado por el gobierno de Austria y comenzó una exhaustiva labor de restauración bajo la dirección de Manfred Koller, que duró diez años. Después de la restauración también del edificio sede de la Secesión en 1985, se creó una sala en el sótano específicamente para exhibir el friso. Volvió a ser así expuesto desde 1986.
El friso, con un total de 34 m, está compuesto de tres partes sobre fondo blanco en otras tantas paredes con continuidad entre sí: “El anhelo de felicidad” se encuentra con “Las fuerzas enemigas” y triunfa con el “Himno a la alegría”.
​
Edificio sin terminar

Un edificio sin terminar es una estructura arquitectónica (como una casa, un puente, una carretera o una torre) donde la construcción ha sido abandonada, suspendida por un período de tiempo indeterminado o que únicamente existe en planos. También puede referirse a un edificio en el inicio de su construcción, particularmente aquellos en los que la construcción ha sido retrasada o el trabajo en la obra ha progresado a un ritmo demasiado lento.
Muchos proyectos de construcción o de ingeniería han quedado sin terminar en diversas etapas de su desarrollo. El trabajo pudo haber quedado en un plano y nunca haber sido realizado, o haber sido abandonado durante su construcción.
Existen numerosos edificios que quedaron parcialmente construidos en varios países alrededor del mundo, algunos de los cuales pueden ser usados en su incompleto estado y otros que son únicamente un cascarón. Algunos edificios se encuentran en un ciclo de próxima terminación aparentemente eterno, habiéndose trabajado en ellos por décadas o inclusive siglos.
Un ejemplo de estos últimos es el Hotel Ryugyong en Corea del Norte, que podría haber sido el hotel más alto en el mundo y el séptimo edificio más alto​ pero está deshabitado y no será completado debido a los costos y a la mala integridad estructural.​
Sin embargo algunos proyectos son dejados sin terminar o con apariencia inacabadada de manera intencional, particularmente los denominados follys o caprichos construidos entre el final del siglo XVI y siglo XVIII.
Uno de los edificios en «eterna» construcción más conocidos es la Sagrada Familia de Antoni Gaudí (en Barcelona), una iglesia en construcción desde 1880 y cuya finalización se ha anunciado para el 2026.
Ha estado en construcción por más de 130 años, habiendo comenzado la obra en 1880. Los trabajos se retrasaron debido a la guerra civil española. En la época franquista se destruyeron los modelos originales y algunas partes del edificio mismo. Hoy en día, a pesar de que partes de la basílica están incompletas, es aun así el destino turístico más popular en Barcelona (con 1,5 millones de visitantes cada año). Gaudí pasó 40 años de su vida supervisando el proyecto y su cuerpo reposa en la cripta de esta iglesia.​
La Catedral de Colonia (en Alemania) tomó mucho más tiempo en ser construida; la obra comenzó en 1248 y finalizó en 1880, con un total 632 años.​
Quinto año nacional

Quinto año nacional es una película en blanco y negro de Argentina dirigida por Rodolfo Blasco sobre el guion de Abel Santa Cruz que se estrenó el 26 de octubre de 1961 y que tuvo como protagonistas a Santiago Gómez Cou, Oscar Casco, Nathán Pinzón y Bárbara Mujica.
Historias de varios alumnos que están por terminar la escuela secundaria.​
El Heraldo del Cine opinó:
En la nota firmada por AAS en Tiempo de Cine se dijo sobre el filme:
Por su parte, Manrupe y Portela escriben:
El 18 de noviembre de 1961 cuando regresaba de presenciar en la ciudad de La Plata el estreno del filme Quinto año nacional, Rodolfo Blasco falleció en un accidente de tránsito en el que también murieron el fotógrafo Abelardo Ortega y los actores Luis Calán y Gastón Marchetto y quedó gravemente herido el actor Antonio Bianconi. Sus restos descansan en el Panteón de SADAIC de la Asociación Argentina de Actores del Cementerio de la Chacarita.​
Miss Colombia

Miss Colombia (Formally Concurso Nacional de Belleza de Colombia, English: "National Beauty Contest of Colombia") is the national beauty pageant organization in Colombia.
The current Miss Colombia is Catalina Duque Abréu of Antioquia, who was crowned on 10 November 2024.
Colombia has rigid and strict rules regarding participation of any Miss Universe preliminary aspirant: once a contestant registers for the pageant, she is confined to her own Department and cannot move or relocate to other states/provinces. However, she can participate more than once for the same department. As example, the winner of 2003 had already come in fourth place at the Miss Valle pageant the year before she won and eventually went on to win the national title and crown.
Initially, the pageant's winners held the title for six months period; Yolanda Emiliani Roman, Miss Colombia 1934, held her title for the longest reign in the pageant's history. The winner of Señorita Colombia previously represented her country at Miss Universe, but will attend Miss International following a loss of the franchise in 2020. On occasion, when the winner does not qualify (such as due to age) for either contest, a runner-up finalist is selected by the national director and sent.
The following women have represented Colombia in the international pageants.
Main article: Miss Universe Colombia
Main article: Miss Grand Colombia
In May 2001, David Letterman joked about the 'special talent' which the then-reigning Miss Colombia Andrea Noceti possessed – that she was able to "swallow 50 balloons full of heroin" for the (non-existent) talent competition in the Miss Universe 2001 pageant. The remark not only infuriated the beauty queen, but also the people in Colombia.
Miss Colombia openly threatened to sue Letterman but later withdrawn the statement after Letterman formally apologised to her in the Late Show with David Letterman about the quip made. Letterman had invited the beauty queen to appear on his show as a gesture of appeasement.
Some of the Miss Colombia Beauty Contest include jewelries like Joyeria Casareo and André Laurent Joyeria, media companies like RCN TV and Cromos Magazine and beauty companies like Jolie de Vogue and Leonisa.
Carlos Gardel (Buenos Aires)

Villa Carlos Gardel, es un Asentamiento irregular situado en la localidad de El Palomar en las inmediaciones del Hospital Posadas, partido de Morón.
En diciembre de 2006 se mudaron las primeras 70 familias. Inmediatamente después fueron demolidas las viejas casillas, para dar lugar a la construcción de nuevas casas. Entre 2007 y 2008 se mudaron 136 familias. Se realizaron obras de cloacas y de saneamiento de suelos y se puso en marcha la segunda etapa. En marzo del año 2009 se mudaron 42 familias, en septiembre y octubre se entregaron 70 viviendas más y en diciembre del mismo año se mudaron otras 48 familias. En el año 2010, entre mayo y junio, ocuparon sus viviendas nuevas otras 72 y en noviembre se mudaron las últimas 4 familias. Las viviendas, de 1, 2, 3 y 4 dormitorios, fueron otorgadas de acuerdo al tamaño del grupo familiar.
Paralelamente a las obras de viviendas se realizó la readecuación de las redes de agua y cloacas del Barrio Presidente Sarmiento que impactó directamente sobre la mejora en la calidad de vida de más de 1400 familias de este barrio. Esta obra realizada por la Municipalidad con financiamiento de la Subsecretaría de Desarrollo Urbano y Viviendas de la Nación ha significado un enorme salto en las condiciones de vida y en la salud de los vecinos.​ las obras fueron inauguradas por el entonces intendente de Morón, Lucas Ghi, el entonces diputado nacional Martín Sabbatella, organizaciones comunitarias y vecinos, por la finalización del Plan de Urbanización del lugar, que incluyó la construcción de más de 450 viviendas en la zona. ​
Juan Carlos Ferraro

Juan Carlos Ferraro (Buenos Aires, 17 de marzo de 1917-Buenos Aires, 16 de octubre del 2004) ​ fue un escultor —estatuario y retratista— y medallista argentino.​​ Fue un prolífico escultor de estatuas y bustos en diversos materiales, como mármol, bronce, piedra y yeso, que se encuentran en plazas, parques y edificios de ciudades de Argentina y de varios países, entre otros, España e Inglaterra.
Nació en el barrio de la Chacarita donde su padre tenía su taller de marmolista, por lo que desde muy pequeño tuvo contacto con uno de los materiales que más tarde utilizaría en sus esculturas. También trabajó en otra marmolería puliendo el material; allí conocería al escultor italiano Noé Da Prato que lo alentaría en su vocación. Además de trabajar junto a su maestro, asistió a los talleres de la Mutualidad de Estudiantes y Egresados de Bellas Artes y trabajó —en sus inicios— en el taller del escultor Luis Perlotti, con quien siguió colaborando a lo largo de su vida, por ejemplo, en el Monumento a los colonos galeses que se encuentra en Puerto Madryn, e incluso terminó algunas de sus obras después de su fallecimiento en 1969. Desde 1945 comenzó a participar en las exposiciones del Salón Nacional. Aficionado al tango y a la jerga rioplatense, fue miembro de número de la Academia Porteña del Lunfardo desde 1990. Se casó en 1960 con la escultora Lidia Elsa Battisti, con quien instaló un taller en su vivienda del barrio de Caballito.​​ Esta casa fue adquirida por el Gobierno de la Ciudad de Buenos Aires en 2006, que más tarde sería el «Museo Casa Taller Ferraro-Battisti», anexo del Museo de Esculturas Luis Perlotti; al año siguiente Battisti donó al museo varios cientos de obras que contenía el taller de ambos artistas.​
Una gran parte de sus obras se encuentran en el Museo de Esculturas Luis Perlotti y su anexo, el Museo Casa Taller Ferraro-Battisti.​
Algunos de sus diseños como medallista:
De Martini, Siro (1986). Juan Carlos Ferraro, escultor y medallista. Boletín del Instituto Bonaerense de Numismática y Antigüedades.​.
Carlos César Lenzi

Carlos César Lenzi ( Montevideo, Uruguay, 3 de noviembre de 1895 – Buenos Aires, 10 de junio de 1963 fue un diplomático, periodista, poeta y escritor que es autor de varias letras de tango, entre los cuales se encuentra el famoso A media luz.
En 1918 la actriz Blanca Podestá representó en el Teatro Buenos Aires su primera obra escénica titulada El domador.​ A ella siguieron alrededor de 60 piezas, muchas de ellas representadas tanto en teatros de Argentina como de Uruguay, entre otras, La noche nupcial (1926), Yo, tú y él (1926), El escándalo del día (1928), Yo te amo (1940), estrenada por Lola Membrives, Argentina-Brasil, Arriba el telón , La gran milonga , Hacete el muerto Julián , Nadie escapa a su destino , El palco N° 9 y Viaje al paraíso. La mayoría de estas obras las realizó en colaboración con el autor uruguayo Ángel Curotto.
En 1925 Lenzi escribió para la revista Su Majestad la Revista del Teatro Cataluña de Montevideo una de las letras de tango de mayor difusión en toda su historia: A media luz, con música de Edgardo Donato, que estrenó allí la cancionista Lucy Clory. De inmediato fue registrado por Firpo, Canaro y Gardel, iniciando la serie de grabaciones realizadas por los más diversos artistas en el mundo. Fue un gran éxito de Azucena Maizani cuando lo incluyó en su repertorio a partir de octubre de 1926 en el Teatro de la Comedia, en Buenos Aires, en su propia compañía de revistas que encabezaba.​ Después vinieron otros tangos, como En voz baja, con música de Adolfo Mondino; Adiós arrabal, música de Juan Baüer, Firpito; Mimí se fue, música de Luis Viapiana; Yo te amo y Si yo no supe querer.
Carlos Gardel, que era su amigo, grabó varias piezas de Lenzi: A media luz; Noches de Montmartre , tango con música de Manuel Pizarro; ¡Araca París!, tango con música de Ramón Collazo que, al igual que el anterior, Lenzi escribió residiendo en París, y Por tus ojos negros, una canción rumba de la película Espérame, en colaboración con Alfredo Le Pera y Don Aspiazú.
Lenzi también dirigió la revista uruguaya Tabaré y publicó en 1923 su libro de versos titulado Poemas.
Carlos Lenzi falleció en Buenos Aires el 10 de junio de 1963.
Copa Carlos Gardel

La Copa Carlos Gardel es un torneo amistoso de fútbol, disputado en el Estadio Raúl Goyenola, en el departamento de Tacuarembó, ciudad que reclama ser el lugar de nacimiento de Carlos Gardel. Dicho certamen es organizado por Tacuarembó Fútbol Club.
El torneo ha tenido distintos formatos y se ha procurado invitar a alguno de los equipos grandes del país, con el objetivo de jerarquizar y atraer más público al evento. A su vez también ha contado con la presencia de equipos de futbol argentinos, con el fin de tener encuentros internacionales y fomentar el turismo en el departamento.
El sistema de competición del torneo han sido de dos distintos fomaros, el primero de estos de eliminatorias directas a un partido, que se juegan en dos fechas, en la primera instancia se juegan dos semifinales y en la segunda instancia, también se juegan dos partidos (el partido por el tercer puesto entre los dos perdedores de la fase previa y la final entre los ganadores). O simplemente el formato de final única con dos equipos.
La Copa Carlos Gardel 2007 fue la primera edición de esta copa,​ y se disputó en su totalidad en el Estadio Raúl Goyenola de Tacuarembó, Uruguay, en los días 27 y 29 de julio de 2007.
En esta edición participaron los siguientes equipos:
La Copa Carlos Gardel 2009 es la segunda edición de esta copa, y se disputó en el Estadio Raúl Goyenola de Tacuarembó, Uruguay, en el 15 de agosto de 2009. Esta edición contó con la particularidad de que sólo participaron dos equipos, debido al costo económico de la organización del torneo.
En esta edición sólo se jugó un partido: Peñarol derrotó a Tacuarembó por penales y se quedó con la segunda edición de la copa.
La Copa Carlos Gardel 2010 es la tercera edición de esta copa y se disputó en su totalidad en el Estadio Raúl Goyenola de Tacuarembó, Uruguay, en los días 23 y 25 de julio de 2010.​
En esta edición participaron los siguientes equipos:​
La Copa Carlos Gardel 2022 fue la cuarta edición de esta Copa, disputada en el Estadio Raúl Goyenola de Tacuarembó, Uruguay, el 12 de noviembre de 2022. Para esta edición, que será la primera del evento luego de que fuese discontinuado por motivos económicos, Tacuarembó determinó que competiría por la copa a partido único contra el equipo campeón del torneo de Primera División, que terminó siendo Nacional, tras imponerse sobre Liverpool. Días después del partido, el club ya anunció la realización de la copa.
A diferencia de otras ediciones, presentará la particularidad que se disputará sobre el final del año, en lugar de en el invierno uruguayo.
Nacional venció a Tacuarembó por la mínima con gol de Juan Izquierdo a los 80 minutos, coronándose campeón de la copa por primera vez.
Equipos participantes:
La Copa Carlos Gardel 2024 se disputó el 23 y 25 de febrero, en verano al igual que la última edición. Contó con la presencia de 4 clubes, Plaza Colonia, Montevideo City Torque, Tacuarembó (equipo organizador), y a último momento se confirmó la presencia de Cerrito, a cambio del club argentino Tristán Suárez, quien iba a participar y sobre la fecha se declino a no participar por problemas de calendario.