davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
मोहन जोशी

मोहन विष्णू जोशी (जन्म : बंगळुरु, १२ जुलै १९५३) हे रंगमंचावरील आणि चित्रपटातील एक प्रसिद्ध मराठी अभिनेते आहेत. ते मराठी नाट्य परिषदेचे अध्यक्ष आहेत. (इ.स. २०१५)
मोहन जोशींना लहानपणापासूनच नाटकात काम करण्याची आवड होती. त्यामुळे वडिलांनीही नाटकात काम करण्याची परवानगी दिली. नाटकात काम करण्याचा प्रारंभ त्यांनी १९६६ म्हणजे इयत्ता सहावीत असल्यापासून केला. पहिले नाटक ’टुणटुण नगरी खणखण राजा’ हे होते. नाटके करणे सुरू असताना ते बी.कॉम. झाले. पदवीधर झाल्यावर पोटापाण्याची सोय व्हावी म्हणून किर्लोस्कर कंपनीत नोकरीला लागले. पण नाटकाच्या दौऱ्यांसाठी सुट्ट्या लागायच्या आणि त्यासाठी प्रत्येक वेळी खोटे बोलणे अपरिहार्य झाले. एक दिवस व्यवस्थापकाजवळ त्यांचे बिंग फुटले आणि त्यांनी नोकरी किंवा नाटक यापैकी एक निवडायला सांगितले. मोहन जोशी यांनी शांतपणे विचार करून दुसऱ्या दिवशी नोकरीचा राजीनामा दिला.
ज्योती जोशी यांच्याशी मोहन जोशींचे लग्न झाले आणि ते त्यांना घेऊन आपल्या अभिनय कारकिर्दीसाठी मुंबईत आले. ’कुर्यात्‌ सदा टिंगलम्‌’ हे मोहन जोशी यांचे व्यावसायिक रंगभूमीवरचे पहिले नाटक होय. त्यापूर्वी त्यांनी शालेय जीवनात गाणारा मुलुख आणि थीफ पोलीस हा एकांकिकांत काम केले होते. कॉमर्स कॉलेजात असताना मोहन जोशी यांनी काका किशाचा, तीन चोक तेरा, डिअर पिनाक आणि पेटली आहे मशाल या नाटकांत कामे केली होती.
नाटकाने पोट भरेल अशी स्थिती नव्हती त्यामुळे स्वतःचा ट्रक घेऊन मोहन जोशी ड्रायव्हर झाले. आठ वर्षे ड्रायव्हर म्हणून काम केले. पुढे ‘एक डाव भुताचा’ या पहिल्या मराठी चित्रपटात त्यांना खलनायकाची भूमिका मिळाली, आणि शेवटी ते अभिनयक्षेत्रात स्थिरावले.
मोहन जोशींची आई म्हणजे माहेरच्या कुसुम भावे. त्या साहित्यिक पु.भा. भावे यांच्या चुलत भगिनी होत. वडील (अण्णा) खडकीला मिलिटरीच्या ईएम्‌ई वर्कशॉपमध्ये नोकरी करत. त्यांच्या बदल्याही होत. आईचे माहेर नागपूरचे आणि सासर अमरावतीचे. मोहन जोशी यांचे आईवडील पुण्यातील नवी पेठ येथील फाटकांच्या वाड्यात रहात. रवींद्र आणि अविनाश हे मोहन जोशींचे मोठे भाऊ; रवींद्र सर्वात मोठे. मोहन जोशी सर्वात धाकटे. वडिलांचे मामा बाबा साठे हे भरत नाट्य मंदिरात मेकअपमन होते. गौरी आणि नंदन ही मोहन जोशींची मुले.
मोहन जोशी आणि पत्‍नी ज्योती जोशी यांनी ’गौरीनंदन थिएटर्स’ नावाची एक नाट्यसंस्था स्थापन केली. या संस्थेतर्फे निर्माण केलेली मराठी नाटके आणि दूरचित्रवाणी मालिका :-
गौरीनंदन थिएटर्सने ज्या काही नाटकांच्या सीडीज बाजारात आणल्या ती नाटके :-
मोहन जोशी यांची भूमिका असलेली नाटके
मोहन जोशी यांचे हिंदी चित्रपट (सुमारे १६६)
मोहन जोशी याची भूमिका असलेल्या ॲड फिल्म्स (जाहिरातपट)
मोहन जोशी यांचे अन्य भाषांतील चित्रपट
भारतीय टपाल सेवा

भारतीय टपाल सेवा : भारतीय टपाल सेवा ही भारतातील मध्यवर्ती सरकारच्या टपाल खात्यामार्फत (डिपार्टमेंट ऑफ पोस्ट्स अँड टेलिग्राफ्स) इंडिया पोस्ट या ब्रॅंडनावाने चालविली जाते. देशभर पसरलेल्या एक लाख ५५ हजार ३३३ टपाल कार्यालयामार्फत चालणारा इंडिया पोस्टचा कारभार हे जगातील या स्वरूपाचे सर्वात मोठे जाळे होय. देशाच्या दूरवरच्या आणि पोचायला अत्यंत अवघड भागातही पसरलेल्या या टपालसेवेच्या जाळ्यामार्फत अल्पबचत आणि इतर वित्तीय सेवाही चालविल्या जातात. राष्ट्रीय बचत प्रमाणपत्रही येथे मिळते.
दरवर्षी ९ ऑक्टोबर रोजी जागतिक टपाल दिन साजरा केला जातो.
सध्याच्या टपालव्यवस्थेची सुरुवात सतराव्या शतकात ईस्ट इंडिया कंपनीच्या काळात झाली. १६८८मध्ये मुंबई आणि मद्रास इथे कंपनी पोस्टची कार्यालये स्थापन झाली. मात्र त्याद्वारे केवळ कंपनीच्या टपालाचीच ने-आण होई. वॉरन हेस्टिंग्ज हा बंगाल प्रांताचा गव्हर्नर असताना त्याच्याकडे मुंबई आणि मद्रास इलाख्याच्या देखरेखीचे अधिकार होते. त्या काळात सन १७७४ मध्ये टपालसेवा जनतेसाठी खुली करण्यात आली. पोस्टमास्टर जनरलची प्रथमच नियुक्ती करण्यात आली आणि टपालसेवेसाठी पैसे भरल्याचा पुरावा म्हणून धातूची टोकने टपालासोबत वापरायला सुरुवात झाली. सुरुवातीच्या काळातील अडचणींवर मात करण्यासाठी सर्व प्रेसिडेन्सीं अंतर्गतची टपाल सेवा एकसूत्री असावी असा विचार पुढे आला. त्यातूनच पहिला भारतीय टपाल कायदा, १८३७ हा अस्तित्वात आला. त्यात पुढे बदल करून १८५४चा टपाल कायदा अस्तित्वात आला व, त्याद्वारे देशात टपाल सेवेचा एकाधिकार हा टपाल खात्याला देण्यात आला. २०११पर्यंत त्यात बदल झालेला नाही. पैसे भरल्याचा पुरावा म्हणून धातूची टोकने मागे पडून, १ ऑक्टोबर १८५४ पासून चिकट पार्श्वभाग असलेली टपाल तिकिटे वापरात आली.
डिजिटल इंडिया या अभियानांतर्गत, भारत सरकार टपाल कार्यालयांचे रूपांतर बँकांमध्ये करण्यात येणार आहे.
हल्लीकर गाय

हल्लीकर हा कर्नाटकात आढळणारा गोवंश असून याचा शेती आणि कष्टाच्या कामासाठी चांगला उपयोग होतो. बैलाचा उंच खांदा, लांब आणि पाठीमागे, आत वाळलेली शिंगे, मोठं डोकं, काटक आणि उंच शरीर, राखाडी आणि कधीकधी काळा रंग ही या गोवंशाची ओळख आहे.
अमृतमहाल प्रजातीची निर्मिती यांच्या पासून झाली असे म्हणतात. अमृतमहाल सोबतच या प्रजातिला राजाश्रय मिळाला होता. टिपू सुलतानाने इंग्रजांच्या विरोधातील लढाईत सामान वाहून नेण्यासाठी या प्रजातीचा वापर केला होता. मैसूर, तुमकुर हसन या प्रांताला हल्लीकर म्हणून ओळखले जाते. आणि याच प्रांतात ही प्रजाती मोठ्या प्रमाणात उपलब्ध होती. आणि यावरूनच यांचं नाव सुद्धा हल्लीकर असे पडले. सामान्य पण नियमित खुराक या प्रजातीसाठी पुरेसा आहे. जरी अल्प दूध देणाऱ्या अमृतमहाल गाईची निर्मिती हल्लीकर गोवंशा पासून झालेली असली तरी पण मुळात हा गोवंश दूध देण्यात पण उत्तम आहे. शेती उपयुक्त बैल आणि दुग्धजन्य पदार्थ ही या गोवंशाची विशेषता मानली जाते.
कर्नाटक आणि तामिळनाडू मध्ये सुद्धा या प्रजातीचा प्रसार आणि वापर चांगला झाला.
सण २००० मध्ये भारतीय डाक विभाग तर्फे या प्रजातीचा फोटो असलेले तिकीट प्रकाशित करण्यात आले होते.
हल्लीकार ही मूळची दक्षिण कर्नाटकात म्हैसूर जवळ आढळणारी प्रजात आहे व ती महाराष्ट्रात म्हैसुरी या नावाने प्रचलीत आहे. ह्या जातीचे बैल काटक व चपळ असल्यामुळे यांचा वापर शर्यतीसाठी होतो. याच कारणामुळे हल्लीकार म्हणजेच म्हैसुरी बैलांचा वापर पश्चिम महाराष्ट्र मध्ये फायनल व घाटातील शर्यत या प्रकारांमध्ये वाढू लागला. काही बैल चांगले पळायला लागल्यामुळे हळू-हळू या जातीचा वापर वाढू लागला.
रंग: हल्लीकर मध्ये काळा, गडद कोसा, हरणा रंग आढळतात. हल्लीकर बैल बडवल्या नंतर फिक्कट कोसा किंवा काळसर रंग धारण करतात.
पाय: पायाच्या हाडांची जाडी कमी असते.
कांबळ: गळ्यापासून छातीपर्यंत एका सरळ रेषेत असते.
चेहरा: एकदम निमुळता असतो आणि कपाळ अरुंद असते.
शिंग: शिंग बहूतांश सरळ आणि पुढच्या बाजूला झुकलेली असतात. शिंगाचे बुडामधील अंतर अतिशय कमी असते.
शरीर: खिल्लारच्या तुलनेत शरीरं सडपातळ असते.
वशिंड: लहान असते.
या जातीचे बैल प्रामुख्याने शेतीकाम व शर्यतींसाठी वापरले जातात.
पिन कोड

पिन कोड किंवा पोस्टल इंडेक्स नंबर कोड म्हणजे भारतातील डाक कार्यालयांना दिलेले सांकेतिक क्रमांक. हे क्रमांक सहा आकडी असतात. या क्रमांकावरून एका विशिष्ट पोस्ट ऑफिसचा आणि पर्यायाने ते पोस्ट ऑफिस ज्या गावात आहे ते गाव किंवा ज्या गावाच्या जवळपास आहे ते नागरी किंवा ग्रामीण क्षेत्र समजते.
पिन कोडचे विवरण
पहिला अंक: भारतातील प्रदेशाचे प्रतिनिधित्व करतो.
दुसरा अंक: त्या प्रदेशातील उप-प्रदेश दर्शवतो.
तिसरा अंक: पहिल्या दोन अंकांसह, क्रमवारी लावणारा जिल्हा परिभाषित करतो.
शेवटचे तीन अंक: क्रमवारीत असलेल्या जिल्ह्यामध्ये विशिष्ट पोस्ट ऑफिस निर्दिष्ट करा.
भारत नऊ पोस्टल क्षेत्रामध्ये विभागलेला आहे. हे क्षेत्र पिन कोडच्या पहिल्या अंकाने दर्शविले जातात.
* नऊ पोस्टल क्षेत्र *
१) दिल्ली: दिल्ली आणि उत्तर प्रदेश आणि हरियाणाचा काही भाग व्यापतो.
२) मुंबई: महाराष्ट्र, गुजरात आणि दादरा आणि नगर हवेलीचा समावेश आहे.
३) कोलकाता: पश्चिम बंगाल, सिक्कीम, बिहार, झारखंड आणि ओडिशा समाविष्ट करते.
४) चेन्नई: तामिळनाडू, केरळ, पुडुचेरी आणि अंदमान आणि निकोबार बेटांचा समावेश आहे.
५) हैदराबाद: आंध्र प्रदेश, तेलंगणा आणि कर्नाटकचा समावेश आहे.
६) जयपूर: राजस्थान, मध्य प्रदेश आणि छत्तीसगडचा समावेश आहे.
७) अहमदाबाद: प्रामुख्याने गुजरात, पण त्यात राजस्थानच्या काही भागांचाही समावेश आहे.
८) बंगलोर: कर्नाटक, केरळचा काही भाग आणि गोवा समाविष्ट आहे.
९) आर्मी पोस्टल सर्विस: भारतीय सैन्यासाठी एक कार्यशील क्षेत्र.
भारताच्या राज्यांसाठी मुक्रर केलेले क्रमांक (हे सहा अंकी पिनकोड संख्येच्या आरंभाचे अंक असतात.) २९, ३५, ५४, ५५, ६५, ६६ आणि ८६ ते ९९ हे अंक कोणत्याही राज्याला दिलेले नाहीत.
आंध्र प्रदेश - ५० ते ५३ आसाम - ७८ ईशान्येकडील राज्ये (अरुणाचल प्रदेश, त्रिपुरा, नागालॅंड, मणिपूर, मिझोरम, मेघालय, सिक्कीम - ७९ उत्तर प्रदेश - २० ते २८ ओरिसा - ७५ ते ७७ कर्नाटक - ५६ ते ५९ केरळ - ६७ ते ६९ गुजरात - ३६ ते ३९ जम्मू आणि काश्मीर - १८, १९ झारखंड आणि बिहार - ८० ते ८५ तामिळनाडू - ६० ते ६४ दिल्ली राज्य - ११ पंजाब - १४ ते १६ पश्चिम बंगाल - ७० ते ७४ बिहार आणि झारखंड - ८० ते ८५ मध्य प्रदेश - ४५ ते ४९ महाराष्ट्र - ४० ते ४४ राजस्थान - ३० ते ३४ हरियाणा - १२ ते १३ हिमाचल प्रदेश - १७
*Postal Zone Explorer
नोरेन सिंग नहार

नोरेन सिंग नहार - (जन्म - १ डिसेंबर १९२०, मृत्यू - ११ सप्टेंबर २०१३) श्रीअरविंद आश्रमाच्या टपाल तिकीट विभागाचे प्रमुख होते. १९९०-१९९२ पर्यंत टपाल तिकिट सल्लागार समितीचे सदस्य होते.
१९३९ मध्ये ते श्रीअरविंद आश्रम, पाँडिचेरीमध्ये सामील झाले. त्यानंतर आश्रमाच्या टपाल तिकिट संग्रह विभागाच्या संग्रहात मोठा विकास झाला आणि त्यांची बहीण सुप्रभा नहार यांच्या मदतीने त्यांनी त्याचे जतन केले. त्यांनी १९७५ मध्ये फ्रान्सला भेट दिली आणि आंतरराष्ट्रीय टपाल तिकिट प्रदर्शनात भाग घेतला. त्यांनी टपाल तिकिटांसाठी इंडिया पोस्ट, जर्नल ऑफ इंडिया स्टडी सर्कलमध्ये भारतातील फ्रेंच वसाहतींच्या टपाल तिकिटांबद्दल अनेक लेख लिहिले होते.
त्यांना इंडो-फ्रेंच फिलाटेलिक और न्यूमिस्मेटिक असोसिएशनतर्फे जीवन-गौरव पुरस्कार देण्यात आला होता.
धर्मवीर (चित्रपट)

धर्मवीर: मुक्काम पोस्ट ठाणे हा इ.स. २०२२ मधील एक मराठी चित्रपट असून याची निर्मिती मंगेश देसाई यांच्या साहिल मोशन आर्टस् आणि झी स्टुडिओज यांच्या संयुक्त विद्यमाने करण्यात आली आहे.
या चित्रपटाची घोषणा २७ जानेवारी २०२२ रोजी शिवसेना नेते आणि ठाणे जिल्ह्याचे पालकमंत्री एकनाथ शिंदे यांच्या मार्फत करण्यात आली. हा चित्रपट शिवसेना नेते स्व. आनंद दिघे यांच्या आयुष्यावर बेतलेला असून मराठी चित्रपट अभिनेते प्रसाद ओक हे दिघे यांच्या भूमिकेत दिसणार आहेत. या चित्रपटात प्रसाद ओक, क्षितीश दाते, मकरंद पाध्ये आणि श्रुती मराठे यांच्या प्रमुख भूमिका आहेत. हा चित्रपट १३ मे २०२२ रोजी भारतीय चित्रपटगृहात प्रदर्शित झाला. पहिल्या आठवड्यात चित्रपटाने ₹१३.८७ कोटी कमावले आणि ब्लॉकबस्टर हिट ठरला. दिघे वापरत असलेली 'एमएच ०५ - जी - २०१३' क्रमांकाची आर्माडा गाडी ही या चित्रपटात वापरण्यात आली आहे हे या चित्रपटाचे एक वैशिष्ट्य आहे.
या चित्रपटात आनंद दिघे यांची कथा दाखवण्यात आहे जे शिवसेना पक्षाचे ज्येष्ठ नेते आणि ठाणे जिल्हा प्रमुख होते. दिवंगत शिवसेना नेते आनंद दिघे यांच्या जीवनावरील हा चरित्रपट असून त्यांच्या जीवनातील महत्त्वाचे पैलू त्यांच्या जवळच्या सहकाऱ्यांनी कथन केलेल्या विविध कथा आणि घटनांद्वारे या चित्रपटात दाखवण्यात आले आहेत.
चेन्नई सुपर किंग्स

चेन्न‌ई सुपर किंग्ज हा संघ भारतीय प्रीमियर लीग (IPL) स्पर्धेत चेन्नई शहराचे प्रतिनिधित्व करतो. संघाचा कर्णधार महेंद्रसिंग धोनी असून संघाचे प्रशिक्षक स्तेफेन फ्लेमिंग हे आहेत. महेंद्रसिंग धोनी स्पर्धेतील सर्वात महागडा आणि अनुभवी खेळाडू आहे.
चेन्न‌ई सुपर किंग्ज भारतीय प्रीमियर लीग स्पर्धेतील एक संघ आहे. संघाचे मालक इंडिया सिमेंट आहेत. ९१ मिलियन अमेरिकन डॉलरमध्ये त्यांनी १० वर्षासाठी संघाचे हक्क विकत घेतले. माजी भारतीय क्रिकेट खेळाडू क्रिश श्रीकांत तसेच जोसेफ विजय आणि नयनतारा हे संघाचे ब्रँड अँबॅसडर आहेत. व्ही. बी. चंद्रशेखर हे संघाचे मुख्य निवडकर्ते आहेत. संघाचे गाणे चेन्न‌ई सुपर किंग्ज, वैरमुथु यांनी लिहिले असून, संगीतकार मनी शर्मा आहेत.
सुपर किंग्ज हे नाव तमिळ साम्राज्याच्या सुवर्ण काळातील राज्यकर्त्यांच्या सन्मानार्थ आहे.सिंहाचे चिन्ह जंगलाचा राजा म्हणून दाखवण्यात अले आहे. तमिळ बोली भाषेत थ्रिलिंग किंवा उत्साहवर्धक बाबींना सुपर म्हणले जाते.
चेन्न‌ई सुपर किंग्ज संघात कोणीही आयकॉन खेळाडू नाही आहे. संघात २३ खेळाडू आहेत. सोशल मीडियावर एक पोस्ट टाकल्याने संघाची डॉक्टर मधू तोतापिल्लील यांना निलंबित करण्यात आले. आयपीएलच्या फ्रँचायझींनी या कारवाईला दुर्दैवी म्हंटले आहे.
ताडदेव

ताडदेव (Tardeo) हा मुंबई शहरातील दक्षिणेकडील एक भाग आहे. साधारणपणे नाना चौक ते हाजी अलीपर्यंत व्याप्ती असलेला हा भाग मुंबईतील सगळ्यात जुन्या वस्त्यांपैकी एक आहे. येथील ताडदेव रस्ता मुंबईतील प्रमुख हमरस्त्यांपैकी एक आहे. याचे प्रचलित नाव बदलून ते जावजी दादाजी रस्ता (नाना चौक ते ताडदेव सर्कल) आणि पंडित मदन मोहन मालवीय रस्ता (ताडदेव सर्कल ते हाजी अली जंक्शन) असे करण्यात आलेले आहे. या भागाला ४००००७ (ग्रँट रोड टपाल कार्यालय) आणि ४०००३४ (तुळशीवाडी टपाल कार्यालय) अशी दोन पिन कोड आहेत.ताडदेव सर्कल ते मुंबई सेंट्रल, नागपाडा जंक्शन हा रस्ता बेलासिस मार्ग म्हणून ओळखला जातो.
विश्रामबाग वाडा

विश्रामबाग वाडा हा मराठा साम्राज्याचा पेशवा दुसरा बाजीराव याचा जुन्या पुण्यातील राहता वाडा होता. इ.स. १८०७ साली सुमारे ३.५ लाख रुपये खर्चून हा वाडा बांधला गेला. शनिवार वाडा या पेशव्यांच्या वडिलार्जित वाड्यात राहण्यापेक्षा दुसऱ्या बाजीरावाने विश्रामबागवाड्यात राहणे पसंत केले. तिसऱ्या इंग्रज-मराठा युद्धात इ.स. १८१८ साली पुण्याचा पाडाव होईपर्यंत ११ वर्षे दुसऱ्या बाजीरावाचे येथे वास्तव्य होते. सुमारे २०,००० वर्ग फूट क्षेत्रफळाच्या या वाड्याचा बहुतांश भाग टिकला आहे. या वाड्यात सध्या टपाल कार्यालय, नगरपालिकेच्या काही कचेऱ्या व मराठा साम्राज्यातील ऐतिहासिक वस्तूंचे संग्रहालय आहे.
दुसऱ्या बाजीराव पेशवे यांनी बांधलेल्या विश्रामबागवाड्याची १८०८ मध्ये वास्तुशांत झाल्याच्या नोंदी मिळतात. शहराच्या मध्य भागातील हा ऐसपैस वाडा आणि त्याच्या दर्शनी भागाचे सुरुवातीपासून सर्वांच्या आकर्षणाचा केंद्रबिंदू ठरला आहे. ब्रिटिशांच्या कालखंडात त्यांनी हा वाडा तब्बल एक लाख रुपयांना पुणे नगरपालिकेला विकल्याची नोंद आढळून येते. पुणे महापालिकेची सध्याची इमारत बांधून होण्यापूर्वी नगरपालिकेचे मुख्य कार्यालय विश्रामबागवाड्यामध्येच होते.
पुणे महापालिकेतर्फे विश्रामबागवाड्यात एक 'कल्चरल सेंटर' उभारण्यात आले आहे. नेपथ्याचा वापर करून संगीत-नाट्य-कला प्रांतातील कलावंतांना आता पुणेकरांसमोर कलाविष्कार सादर करण्यासाठी हा एक रंगमंच उपलब्ध आहे. दगडाचे बांधीव स्टेज उभारण्यात आले असून शेजारी एक 'ग्रीन रूम' आहे. या स्टेजवरून तासा-दीड तासाचे लहान कार्यक्रम होऊ शकतात.,
विश्रामबाग वाड्याचा न माहीत असलेला इतिहास Archived 2020-07-18 at the Wayback Machine.
पिंपरी रेल्वे स्थानक

पिंपरी रेल्वे स्थानक पुणे उपनगरी रेल्वेवरील रेल्वे स्थानक आहे.
पिंपरी भाजी मंडई आणि पिंपरी टपाल कार्यालय येथून अगदी जवळ रेल्वे स्थानकच्या एका बाजूला आहेत तर पुणे-मुंबई रस्ता स्टेशनच्या दुसऱ्या बाजूला आहे.
या रेल्वे स्थानकाला दोन फलाट आहेत. लोकल रेल्वेच्या सगळ्या गाड्या येथे थांबतात. याशिवाय मुंबई कडून पुण्याकडे जाणाऱ्या सगळ्या पॅसेंजर तसेच पुणे-मुंबई सिंहगड एक्सप्रेस आणि मुंबई-कोल्हापूर सह्याद्रि एक्सप्रेस या लांब पल्ल्याच्या गाड्या येथे थांबतात.
पुणे-मुंबई रेल्वेमार्ग चौपदरीकरण झाल्यानंतर पिंपरी बाजारपेठ ही मुंबई,अहमदाबाद वगैरे शहरांबरोबर थेट जोडली जाईल आणि व्यापाराला चालना मिळेल.
लार्कस्पर (कॉलोराडो)

लार्कस्पर ही अमेरिकेच्या, कॉलोराडोराज्यामधील डग्लस काउंटीतील छोटे गाव आहे. २०२० च्या जनगणनेनुसार शहराची लोकसंख्या २०६ होती. दरवर्षी जून-ऑगस्टमध्ये शनिवार व रविवार रोजी येथे कॉलोराडो रिनैसान्स फेस्टिवल ही जत्रा भरते. विल्यम ब्राइटच्या मते या गावाला आसपास सापडणाऱ्या मैदानी लार्कस्पर ( डेल्फिनियम गेयेरी ) या वनस्पतीवरून नाव देण्यात आले आहे.
लार्कस्पर टपाल कार्यालय १८७१ पासून कार्यरत आहे
फेब्रुवारी ६

फेब्रुवारी ६ हा ग्रेगरी दिनदर्शिकेनुसार वर्षातील ३७ वा किंवा लीप वर्षात ३७ वा दिवस असतो.
फेब्रुवारी ४ - फेब्रुवारी ५ - फेब्रुवारी ६ - फेब्रुवारी ७ - फेब्रुवारी ८ - फेब्रुवारी ९ - (फेब्रुवारी महिना)
दूरसंचार मंत्रालय (भारत)

दूरसंचार मंत्रालय ही भारत सरकारच्या अखत्यारीतील एक केंद्रीय मंत्रिस्तरीय संस्था आहे जी दूरसंचार आणि टपाल सेवेसाठी जबाबदार आहे. हे १९ जुलै २०१६ रोजी दळणवळण आणि माहिती तंत्रज्ञान मंत्रालयातून तयार करण्यात आले. यात दोन विभागांचा समावेश आहे. दूरसंचार विभाग आणि पोस्ट विभाग .
दूरसंचार आणि माहिती तंत्रज्ञान मंत्रालयाचे दूरसंचार मंत्रालय आणि इलेक्ट्रॉनिक्स आणि माहिती तंत्रज्ञान मंत्रालयात विभाजन करण्यात आले.
हा विभाग टेलीग्राफ, टेलिफोन, वायरलेस, डेटा, फॅसिमाईल आणि टेलिमॅटिक सेवा आणि इतर संप्रेषणाच्या प्रकारांशी संबंधित धोरण, परवाना आणि समन्वय प्रकरणांशी संबंधित आहे. हे निर्दिष्ट केलेल्या कोणत्याही बाबींच्या संदर्भात कायद्यांचे प्रशासन देखील पाहते, म्हणजे:
Postal Index Number

A Postal Index Number (PIN; sometimes redundantly a PIN code) refers to a six-digit code in the Indian postal code system used by India Post. On 15 August 2022, the PIN system celebrated its 50th anniversary.
The PIN system was introduced on 15 August 1972 by Shriram Bhikaji Velankar, an additional secretary in the Government of India's Ministry of Communications. The system was introduced to simplify the manual sorting and delivery of mail by eliminating confusion over incorrect addresses, similar place names, and different languages used by the public.
The first digit of a PIN indicates the zone, the second indicates the sub-zone, and the third, combined with the first two, indicates the sorting district within that zone. The final three digits are assigned to individual post offices within the sorting district.
There are nine postal zones in India, including eight regional zones and one functional zone (for the Indian Army). The first digit of a PIN indicates the zone and is allocated over the 9 zones as follows:
The third digit of a PIN, combined with the first two digits, represents a specific geographical region (except in the case of the functional zone for the Army) called a sorting district that is headquartered at the main post office of the largest city in the region and is known as the sorting office. A state may have one or more sorting districts depending on the volume of mail handled.
The fourth digit represents the route on which a delivery office is located in the sorting district. This is "0" for offices in the core area of the sorting district.
The last two digits represent the delivery office within the sorting district starting from "01" which would be the General Post Office (GPO) or head office (HO). The numbering of the delivery office is done chronologically with higher numbers assigned to newer delivery offices. If the volume of mail handled at a delivery office is too large, a new delivery office is created and the next available PIN is assigned. Thus, two delivery offices situated next to each other will only have the first four digits in common.
Special cases where mail needs to be sent to locations overseas is handled in an ad hoc manner. For example, the PIN of Dakshin Gangotri and Maitri, research stations located in Antarctica, is 403001, which is of the PIN of Panaji, Goa.
Each PIN is mapped to exactly one delivery post office which receives all the mail to be delivered to one or lower offices within its jurisdiction, all of which share the same code. The delivery office can either be a General Post Office (GPO), a head office (HO), or a sub-office (SO) which are usually located in urban areas. The post from the delivery office is sorted and routed to other delivery offices for a different PIN or to one of the relevant sub-offices or branch offices for the same PIN. Branch offices (BOs) are located in rural areas and have limited postal services.
Twiga (kundinyota)

Twiga (kwa Kilatini na Kiingereza Camelopardalis) ni jina la kundinyota kubwa lenye nyota hafifu kwenye nusutufe ya kaskazini ya dunia yetu.
Twiga iko karibu na ncha ya anga ya kaskazini. Kwa sababu hiyo inaonekana kisehemu tu kutoka Tanzania.
Inapakana na kundinyota Farisi (Perseus), Hudhi (Auriga) na Washaki (Lynx) upande wa kusini, Dubu Mkubwa (Ursa Maior) na Tinini (Draco) upande wa magharibi, Dubu Mdogo (Ursa Minor), Kifausi (Cepheus) upande wa kaskazini na Mke wa Kurusi (Cassiopeia úpande wa mashariki.
Twiga ni kati ya makundinyota yaliyobuniwa tangu mabaharia Wazungu walizunguka dunia yote yaani karne ya 16 na hapo wanaastronomia wa Ulaya walilenga kuchora ramani ya nyota zote. Wagiriki wa Kale hawakujaribu kupanga nyota zake hafifu kati ya makundinyota waliyojua. Mholanzi Petrus Plancius aliwahi kupokea taarifa ya mabaharia waliochora nyota za kusini halafu akajitahidi kujaza eneo lote la angani kwa kupanga nyota zote kwa makundinyota kwenye globu ya nyota yake. Hapo alitambua pengo kaskazini akaunda makundinyota ya Twiga na Munukero (Monoceros).
Plancius alitumia jina la Camelopardalis kwa mnyama wa twiga maana Wazungu hawakujua mnyama huyu na kutokana na maelezo waliona ana shingo ndefu kama ngamia (camel) halafu madoa kama chui (pardalis kwa Kigiriki).
Leo Camelopardalis - Twiga iko pia kati ya makundinyota 88 yanayoorodheshwa na Umoja wa kimataifa wa astronomia . Kifupi chake rasmi kufuatana na UKIA ni 'Cam'.
Nyota angavu zaidi ni β Alfa Camelopardalis yenye uangavu unaoonekana wa mag 4.03 ikiwa na umbali wa Dunia wa miaka nuru 1,000
Twiga Cement

Tanzania Portland Cement Company Limited (TPCC), inayojulikana pia kama Twiga Cement, ni kampuni ya kutengeneza saruji nchini Tanzania. Ni kampuni ya kwanza nchini Tanzania kuanza kutengeneza saruji, mwaka 1966.
Kuanzia mwaka 2020, Twiga Cement ni mwanachama wa Kundi la Heidelberg na hisa za Twiga zinatangazwa kwenye Soko la Hisa la Dar es Salaam, ambapo zinauzwa chini ya ishara.
Okapi

Okapi (jina la kisayansi: Okapia johnstoni) ni mamalia wa familia ya twiga. Umbo lake hufanana na farasi ina michoro miguuni kama punda milia lakini haina uhusiano naye, ni aina ya twiga.
Okapi ni mnyama aliyejulikana na wenyeji wa maeneo yake tu hadi mwaka 1901. Hapo zamani ilikuwa inaaminika kuwa mnyama huyu hupatikana tu katika misitu ya Ituri lakini mwaka 2006 zilipatikana dalili zilizoonyesha kwamba mnyama huyu yuko pia kwenye misitu ya hifadhi ya taifa ya Kongo ya Virunga. Kwenye misitu ya Ituri kuna hifadhi ya Okapi yenye eneo la km² 14,000.
Shingo yake ni fupi kuliko twiga lakini ina ulimi mrefu sana wa kujipatia majani unaomwezesha kusafisha masikio yake yeye mwenyewe. Dume ina pembe mbili fupi kichwani.
Kimo cha okapi ni hadi mita 2.5 kichwani na hadi mita 2 mabegani. Anafikia uzito kati ya kg 200 hadi 250. Anakula majani ya miti pamoja na nyasi, matunda na nyoga.
Ili kupata maelezo kuhusu masanduku ya uanapwa ya spishi angalia: Wikipedia:WikiProject Mammals/Article templates/doc.
Mount Kenya Wildlife Conservancy

Mount Kenya Wildlife Conservancy, abbreviated to MKWC is a non-profit trust dedicated to preserving the environment and the wildlife within. Humphrey Kariuki is the principal patron of MKWC.
The Conservancy is located in Nanyuki, a UN World Heritage Site, and an important and rich biodiverse area. It is home to 28 different animal species, with a population of roughly 1,200 different animals. The Conservancy's three main programmes include a breeding and rewilding project for the critically endangered Mountain Bongo antelope, an animal orphanage, and a conservation education programme.
As poaching increased in the 1950s and 60s, a reserve was setup to protect orphaned animals, which today has evolved into MKWC. It has become essential in the fight to protect and increase the numbers of wild Mountain Bongo, a critically endangered species; Working with the Kenya Government Kenya Wildlife Service National Mountain Bongo Recovery and Action Plan 2019 – 2023.
Mount Kenya Wildlife Conservancy is a member of IUCN International Union for Conservation of Nature – one of only 13 Kenyan conservancies to be granted this status.
Many other animals are also located at the conservancy which allows for the reintroduction of animals. In November 2023, giraffes were reintroduced to Mount Kenya for the first time in 40 years.
Eastern long-necked turtle

The eastern long-necked turtle (Chelodina longicollis) is an east Australian species of snake-necked turtle that inhabits a wide variety of water bodies and is an opportunistic feeder. It is a side-necked turtle (Pleurodira), meaning that it bends its head sideways into its shell rather than pulling it directly back.
The species is found throughout south eastern Australia where it is found west of Adelaide (South Australia) eastwards throughout Victoria, Northern Territory and New South Wales, and northwards to the Fitzroy River of Queensland. Where these turtles come in contact with Chelodina canni they freely hybridise, exhibiting hybrid vigor in the Styx River Drainage of Queensland. They have been introduced to Tasmania, likely via the pet trade.
The wide distribution of the eastern long-necked turtle has allowed it to tolerate climates that are far colder than those that most other pleurodire turtles occur in, including southerly and high-altitude temperate climates. In 2023, a high-altitude long-necked turtle from the New England Tablelands was found brumating in a pool that had completely frozen for 15 days during the winter, marking the first documented case of a pleurodire turtle overwintering under ice.
The carapace is generally black in color, though some may be brown. It is broad and flattened with a deep medial groove. The scutes are edged in black in those individuals with a lighter background color. The plastron is also very broad and is cream to yellow in color with sutures edged in black. The neck is long and narrow, typical of the subgenus Chelodina, and reaches a length of approximately 60% of the carapace length. The neck has numerous small pointed tubercles and is grey to black in color dorsally, cream below, as is the narrow head. Females tend to grow to larger sizes and have deeper bodies. The maximum sizes recorded for females and males varies throughout the range, in river environments of the Murray it is 28.2 cm (11.1 in) and 24.9 cm (9.8 in) respectively, whereas in the Latrobe Valley it is 21.6 cm (8.5 in) and 18.8 cm (7.4 in) respectively. It is thought this is linked to productivity of the local environment.
When it feels threatened, this turtle will emit an offensive smelling fluid from its musk glands. This trait gives the turtle one of its other common names, "stinker".
The eastern long-necked turtle is carnivorous, eating a variety of animals. This includes insects, worms, tadpoles, frogs, small fish, crustaceans, molluscs, plankton, and carrion.
Females of this species take 10 years to reach maturity.
In early summer, the female will lay between two and ten eggs in the banks of her aquatic habitat. Three to five months later the hatchlings break out of their shells. These young turtles often fall prey to predators such as fish and birds. Females will lay one to three clutches of eggs per year.
Guillermo Mordillo

Guillermo Mordillo (4 August 1932 – 29 June 2019), known simply as Mordillo, was an Argentine creator of cartoons and animations and was one of the most widely published cartoonists of the 1970s. He is most famous for his humorous, colorful, surreal and wordless depictions of love, sports (in particular soccer and golf), and long-necked animals.
From 1976 to 1981, Mordillo's cartoons were used by Slovenian artist Miki Muster to create Mordillo, a series of 400 short animations (300 min) that were later presented at Cannes and bought by television studios from 30 countries.
The son of Spanish parents, Mordillo spent his childhood in Villa Pueyrredón in Buenos Aires, where he had an early interest in drawing. In 1948 he obtained the certificate of Illustrator from the School of Journalism. Two years later, while continuing to study, as part of the animation team Burone Bruch he illustrated children's stories (Tales of Perrault Tales of Schmid, The Musicians of Bremen and The Three Little Pigs) edited by Codex. In 1952 he co-founded Galas Studios, dedicated to the production of animations. Meanwhile, he continued to develop his career as an illustrator and published some strips in local magazines.
On 7 November 1955, he moved to Lima, Peru, where he worked as a freelance designer for the advertising company McCann Erickson. In 1958 Aesop's Fables illustrated and Samaniego for Editorial Iberia Lima.
After having done greeting-card illustrations for the Kansas City-based Hallmark Cards, he left for the United States in 1960. When there he was employed by Paramount Pictures Studios in New York. Part of the performance of the film in two globally significant characters: Popeye and Little Lulu and creates two characters for the short film Trick for tree.
Three years later, on 20 August his life changed direction again. This time he travelled to Europe, arriving in Paris on 19 September. There, he worked at first humorous letters to Mic-Max Edition. In July 1966 he began to collaborate with the magazine Le Pelerin and shortly after doing the same in Paris Match. Two years later, his work started being printed in publications from other parts of the world, most notably Germany's Stern. In Paris he met his wife Amparo Camarasa, marrying in 1969. They have two children: Sebastian Jerome (1970) and Cecile Isabelle (1972).
In 1980 he moved to Mallorca, Spain, and was named President of the International Association of Authors of Comics and Cartoons (CFIA) based in Geneva, Switzerland. After 18 years in Spain, he returned to France in 1998. The following year he participated in the Creative Workshop Zermatt, Switzerland.
In 2007 he experimented with new materials: acrylics, pastels and crayons. The following year he performed with Art Petrus a series of reproductions of pictures in high definition. Also that year he sold a numbered and autographed internet publication, Mordillo Collection.
He resided in Monaco.
Northern giraffe

The northern giraffe (Giraffa camelopardalis), also known as three-horned giraffe, is the type species of giraffe, G. camelopardalis, and is native to North Africa, although alternative taxonomic hypotheses have proposed the northern giraffe as a separate species.
Once abundant throughout Africa since the 19th century, the northern giraffe ranged from Senegal, Mali and Nigeria from West Africa to up north in Egypt. The similar West African giraffe lived in Algeria and Morocco in ancient periods until their extinctions due to the Saharan dry climate.
Giraffes collectively are listed as Vulnerable on the IUCN Red List, as the global population is thought to consist of about 97,000 individuals as of 2016.
The current IUCN taxonomic scheme lists one species of giraffe with the name G. camelopardalis and nine subspecies. A 2021 whole genome sequencing study suggests the northern giraffe as a separate species, and postulates the existence of three distinct subspecies, and more recently, one extinct subspecies.
Often mistaken with the southern giraffe, the northern giraffe differs by the shape and size of the two distinctive horn-like protuberances known as ossicones on its forehead; they are longer and larger than those of southern giraffe. Male northern giraffes have a third cylindrical ossicone in the center of the head just above the eyes, ranging from 76 to 127 mm (3 to 5 in) long.
Northern giraffes live in savannahs, shrublands, and woodlands. After numerous local extinctions, Northern giraffes are the least numerous giraffe species, and the most endangered. In East Africa, they are mostly found in Kenya and southwestern Ethiopia, and rarely in northeastern Democratic Republic of the Congo and South Sudan. In Central Africa, there are about 2,000 in the Central African Republic, Chad and Cameroon. Once widespread in West Africa, a few hundred Northern giraffes are confined in the Dosso Reserve of Kouré, Niger. They are isolated in South Sudan, Kenya, Chad and Niger. They commonly live both in and outside of protected areas.
The earliest ranges of the Northern giraffes were in Chad during the late Pliocene. Once abundant in North Africa, they lived in Algeria from the early Pleistocene during the Quaternary period. They lived in Morocco, Libya and Egypt until their extinction there around AD 600, as the drying climate of the Sahara made conditions impossible for giraffes. Giraffe bones and fossils have been found across these countries.
Nubian giraffe

The Nubian giraffe (Giraffa camelopardalis or Giraffa camelopardalis camelopardalis), also known as Baringo giraffe or Ugandan giraffe, is the nominate subspecies or species of giraffe. It is found in Ethiopia, Kenya, Uganda, South Sudan and Sudan. It is currently extinct in the wild of the Democratic Republic of Congo, Egypt and Eritrea. The Nubian giraffe used to be widespread in northeast Africa. The subspecies was listed as Critically Endangered by the IUCN in 2018 for the first time due to a 95% decline in the past three decades.
The IUCN currently recognizes only one species of giraffe, with nine subspecies, one of which is the Nubian giraffe. The Nubian giraffe, along with the whole species, were first known by the binomen Cervus camelopardalis described by Swedish zoologist Carl Linnaeus in the Systema Naturæ per regna tria naturæ, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis in 1758. He described the giraffe from Ethiopia or Sennar of Eastern Sudan.
Following Linnaeus's description of the Nubian giraffe, several specimens were described by other naturalists and zoologists since the end of the 18th century under different scientific names, which are all considered synonyms of Giraffa camelopardalis camelopardalis today:
A 2016 analysis of giraffe subspecies proposed that the Rothschild's giraffe (G. c. rothschildi) could be considered a conspecific ecotype of the Nubian giraffe, but these results are not definitive.
The Nubian giraffe has sharply defined chestnut-colored spots surrounded by mostly white lines, while undersides lack spotting. The median lump is particularly developed in the male giraffe. The most extraordinary characteristic of the Nubian giraffe is that the extreme length of the forelegs gives the animal a huge stride, so that in spite of a rather slow galloping rhythm it can move at speeds up to 30 miles per hour.
Giraffes occurred everywhere in Africa; the Nubian giraffe was widespread throughout North Africa, from Kenya to Egypt. The giraffe lives in savannahs and woodlands. The Nubian giraffe currently lives in eastern South Sudan and southwestern Ethiopia, and isolated pockets in Uganda and Kenya. It was estimated in 2010 that fewer than 250 live in the wild, although this number was uncertain. However, as of 2016, it was estimated that 2,150 Nubian giraffes live in the wild, 1,500 of those of the Rothschild's ecotype. Fewer than 200 now live in western Ethiopia and about 450 in eastern South Sudan. There are 800 in Kenya and more than 1,550 in Uganda.
If the Rothschild's giraffe is considered synonymous with the Nubian giraffe, then this taxon is one of the most common giraffe types present in captivity, in conjunction with the reticulated giraffe. If it isn't however, as of 2003 the Al Ain Zoo in the United Arab Emirates is one of the very few zoos to be breeding the animals. The Nubian giraffe is also breeding in captivity in Giza Zoo, Egypt.
Mr Blobby (fish)

Mr Blobby (officially designated AMS I.42771-001) is a specimen of Psychrolutes microporos, known for being the subject of an image macro meme reading "Go home evolution, you're drunk".
Mr Blobby was collected from the Norfolk Ridge during the NORFANZ Expedition in June 2003. Caught at a depth between 1013 and 1340 metres by the RV Tangaroa, it is 285mm long and had a parasitic copepod at the side of its mouth.
Although in its normal habitat P. microporos has a sleeker look due to pressure, once brought to the surface Mr Blobby swelled, with a softer appearance. It was photographed in this state by Kerryn Parkinson, Australian Museum ichthyologist. After taking a more standard scientific image of the specimen, Parkinson decided it was "comical, charismatic and grumpy", photographing it from the front as well.
In 2010, the photograph was featured in the Australian television show The Gruen Transfer, where advertising agencies were asked to design campaigns to 'save the blobfish'.
Mr Blobby's profile was raised again when it won the title of ugliest animal in the world in 2013, a competition run by the Ugly Animal Preservation Society with the goal of drawing attention to less charismatic species.
Mr Blobby appeared in the 2018 book You're Called What? by Kes Gray
Though not a taxonomically significant specimen of Psychrolutes microporos, Mr Blobby has been described as indicative of the limited knowledge humans have of ocean fauna.
Mr Blobby is stored at the Australian Museum's Ichthyology Collection in 70% ethyl alcohol. This process has shrunk the specimen, and it now appears closer to its undersea form.
Hoguera

Una hoguera, fogata, fogón, lumbre o pira es un fuego mantenido voluntariamente para calentarse, cocinar o celebrar ritos o fiestas.
La hoguera también es un método de ejecución, que consiste en quemar vivo al condenado en el fuego. Dado el tiempo que tarda el condenado en morir, la hoguera se convierte en un método de ejecución muy doloroso.
Esta forma de ejecución está muy relacionada con ejecuciones por motivos religiosos, dada la idea de purificación que se le ha otorgado históricamente al fuego. Se sabe que pueblos como los celtas, usaban el fuego para hacer sacrificios humanos, al igual que otros muchos pueblos indígenas.
También la Santa Inquisición utilizó el fuego como forma de condenar la brujería o la herejía. Una de las más famosas ejecutadas por esta vía fue Juana de Arco.
No obstante, en numerosas ocasiones el reo o víctima de la hoguera no moría por contacto directo con el fuego, sino por la asfixia y el subsiguiente ataque cardíaco o producto del intenso humo producido por el fuego en la pira al ser respirado continuamente.
La hoguera se ha empleado a lo largo de la historia en muchas celebraciones rituales, sobre todo las relacionadas con la llegada de los solsticios, desde tiempos prerromanos.
En los países hispanos se celebra la noche de San Juan con multitud de hogueras, tradición heredada de las festividades en honor del solsticio de verano celebradas por celtas y romanos.
Las Hogueras de los Quintos, celebradas en Nochevieja en los municipios de Robledo de Chavela (Madrid, España) y Olombrada (Segovia, España), conmemoran la llegada del solsticio de invierno y del Año Nuevo.
También próximo al solsticio de invierno y tras la cristianización de estos rituales muchas poblaciones de España celebran las tradicionales Hogueras de San Antón, San Antonio (17 enero) o San Sebastián (20 enero) con las que se pretendía quemar lo malo del año pasado y alejar al demonio y lo malo para el nuevo, ambos santos en la Edad Media eran los protectores contra la peste, el fuego de San Antón y otras enfermedades de la piel tan temidas. Una de las más conocidas es la de Canals.
En Inglaterra, el 5 de noviembre se rememora la Bonfire Night (La noche de las hogueras), donde se simula que se quema en la hoguera al conspirador inglés Guy Fawkes, que quiso volar con pólvora el Parlamento.
La Hoguera de San Maximiliano o de San Maxi (término coloquial) se celebra entre la primera luna llena de marzo y el equinoccio de primavera.
En Guatemala, cada 7 de diciembre se realizan hogueras para "quemar al diablo", la Quema del diablo, como una festividad para limpiar el mal de las casas y sus habitantes previo a la celebración del día de la Virgen de Concepción.
Hogueras de San Juan en Guipúzcoa

Las Hogueras de San Juan en Guipúzcoa (España) es uno de los rituales humanos más antiguos del territorio relacionado con creencias no materiales.​ Se desarrolla durante la noche del 23 de junio y su origen en Guipúzcoa es anterior a la llegada del cristianismo remontándose a tiempos ancestrales.​ Su significado, en una sociedad cuyo orden vital estaba relacionado con la naturaleza, era una adoración al sol y al solsticio de verano que dejaba atrás las penurias del invierno.
Es de origen pagano y va acompañada de una serie de rituales, prácticas y costumbres, casi todas desaparecidas en la actualidad.
Se desconoce en qué momento comenzaron a generalizarse las hogueras de San Juan como un rito mágico.
Según los historiadores, esta fiesta tiene su origen en la parte céltica pagana de Europa.​ En este sentido, un momento histórico que pudo impulsar éstos ritos en Guipúzcoa fue la llegada del pueblo celta de los Várdulos al actual territorio de Guipúzcoa hacia el siglo II a. C.​
Las hogueras actualmente son colectivas pero antiguamente eran individuales , cada casa prendía la suya.​
Algunos de los ritos que acompañaban a la hoguera en Guipúzcoa eran los siguientes:​
- El fuego protegerá, dará buena suerte y alejará los malos espíritus a todo aquél que consiga pasar por encima de la hoguera con éxito.
- Las cenizas de la hoguera también pueden servir como remedio medicinal casero ya que éstas guardarían las propiedades sanadoras propias de una noche tan mágica.
- Dormir con un ramo de verbena bajo la almohada durante la noche de San Juan para atraer suerte económica.
- Bañarse durante la noche de San Juan. El objetivo de quienes secundan esta práctica es que el agua purifique todo lo malo del año, fortalecer la salud y curar las enfermedades.
- Saltar nueve olas de espaldas al mar. Dicen que este gesto mejora la fertilidad femenina y trae buena fortuna al bañista.
Los rituales relacionados con la Noche de San Juan en Guipúzcoa han sido estudiados por muchos antropólogos destacando José Miguel Barandiarán y Julio Caro Baroja.
Hoguera de los Quintos

La Hoguera de los Quintos es una antigua tradición que entronca directamente con los antiguos rituales prerromanos de la celebración de los solsticios: en el solsticio de invierno (que tiene lugar unos días antes del 31 de diciembre) se encendían hogueras, que simbolizaban que el sol, a partir de ese momento, volvía a nacer e iba teniendo cada vez más fuerza (los días empezaban a ser más largos).
También se realizan hogueras relacionadas con el solsticio de verano.
Estas fiestas enlazan igualmente con los antiguos ritos de iniciación de la adolescencia (aunque pospuesta a la edad en que los jóvenes ya son "quintos"), como las fiestas del Día del Judas.
Esta tradición, celebrada en el municipio de Robledo de Chavela (Madrid, España), se remonta al año 1345: todos los años, en Nochevieja, en la madrugada del 31 de diciembre, se quema una gigantesca hoguera en el centro de la Plaza para recibir el año nuevo. Los quintos, después de oír misa en la Iglesia de la Asunción de Nuestra Señora, bajan con antorchas desde la misma a encender la hoguera.
En la página web de Turismo y Ocio de Robledo de Chavela, se describe detalladamente cómo era esta celebración, que ha llegado, en sus rasgos esenciales, al día de hoy:
Las notas más antiguas sobre esta fiesta pueden encontrarse en el breve comentario biográfico de Bartolomé Sánchez García, nombrado Regidor Municipal de Robledo de Chavela por el Rey Alfonso XI en el año 1345.
En otros pueblos de España, como Olombrada (Segovia, España), Castrillo de Don Juan (Palencia, España) y Viniegra de Abajo (La Rioja, España), se celebra una tradición parecida. Una fiesta de similares características tiene lugar en Carbajales de Alba (Zamora). Otra fiesta de similares características tiene lugar en Villamanta (Madrid).
En Pedro Bernardo (Ávila) Los quintos cortan el pino más grande de la jurisdicción (el mayo) autorizados por el consistorio. Sirve de mástil donde colgar el mono, un muñeco que se coloca en la punta del mayo, y alrededor del cual se acumulan toneladas de leña. Se prende en la Nochevieja de madrugada, entre las 5.00 h y las 7.00 h de la mañana -siempre antes del amanecer- Los quintos y los demás lugareños cantan y bailan alrededor de la hoguera, ofreciendo vino y dulces a los asistentes.
Las más famosas son las Hogueras de San Juan, aunque en otros municipios se celebran tradiciones similares, como las Hogueras de San Roque:
Estas hogueras se pueden encontrar en lugares como Cogollor (Guadalajara), en pueblos de Burgos (Hontanas, Palazuelos de Muñó o Villambroz) o Valladolid.
En la noche del 15 al 16 de agosto se quema una hoguera en honor de San Roque, y la costumbre es echar un palo en la hoguera pidiendo protección al santo por los animales.
Antiguamente, el desarrollo de la fiesta era el siguiente:
Actualmente:
General San Martín (San Juan)

General San Martín o Villa General San Martín es una localidad argentina ubicada en la provincia de San Juan, a 10 kilómetros al norte del Gran San Juan.
El Departamento Albardón se encuentra al norte de la Ciudad de San Juan a 10 km de esta, a orillas del Río San Juan, en el pie de los cerros Villicum y las lomas de Lasa Tapias, Ullum, El Salado y Tierritas los cuales descargan durante las lluvias grandes caudales de agua en la zona urbana. A semejanza de otras localidades asentadas en valles de regadío, en Albardón comenzaron a instalarse barrios en las partes no cultivables situadas sobre los albardones que separan la zona árida del oasis. Algunos barrios también se asentaron al pie de la falla geológica que ocasionó el sismo de 1944, que afectó al valle del Tulum. Alrededor de San Martín se observan plantaciones de vid, frutas, hortalizas, barrios dispersos y chacras conectadas por vías vecinales y hasta industrias variadas.
Contaba con 13,603 habitantes (Indec, 2001), lo que representa un incremento del 50,3% frente los 9,052 habitantes (Indec, 1991) del censo anterior. Junto a la localidad de Campo Afuera forman un único aglomerado urbano denominado General San Martín-Campo Afuera, el cual contaba con 18,205 habitantes (Indec, 2001), esta cifra sitúa a dicho aglomerado como el tercero más poblado de la provincia.
La sismicidad del área de Cuyo (centro oeste de Argentina) es frecuente y de intensidad baja, y un silencio sísmico de terremotos medios a graves cada 20 años en distintas áreas aleatorias.​
El Día de la Defensa Civil fue asignado por un decreto recordando el sismo que destruyó la ciudad de Caucete el 23 de noviembre de 1977, con más de 40.000 víctimas sin hogar. No quedaron registros de fallas en tierra, y lo más notable efecto del terremoto fue la extensa área de licuefacción (posiblemente miles de km²).
El efecto más dramático de la licuefacción se observó en la ciudad, a 70 km del epicentro: se vieron grandes cantidades de arena en las fisuras de hasta 1 m de ancho y más de 2 m de profundidad. En algunas de las casas sobre esas fisuras, el terreno quedó cubierto de más de 1 dm de arena.
Villa Española de Shima

Villa Española de Shima (志摩スペイン村, Shima Supein-mura) es un parque temático inaugurado en 1994 en Japón y dedicado en exclusiva a la historia, cultura y tradiciones españolas.​​ En 2019, el parque tuvo 1,2 millones de visitantes.​
En el museo "Castillo de Xavier", réplica del castillo de Xavier, se exhiben elementos de la historia de España desde la prehistoria, con una réplica del techo de los polícromos de la cueva de Altamira, hasta la actualidad. También hay una exposición de trajes típicos españoles.
El parque organiza audiciones anuales en España, normalmente en Madrid y Barcelona, para contratar bailaores, bailarines, malabaristas y artistas españoles.​ En 2019 y 2020, los honorarios del contratos variaban entre unos 15.380 y 17.690 euros neto dependiendo del puesto.​
Fiestas del Perú

En el Perú hay dos clases de días festivos: cívicos y religiosos, entre los festivos cívicos se encuentran las fiestas patrias. Un grupo de estas fiestas es reconocido como días feriados o no laborales a nivel nacional, las cuales son reguladas mediante el Decreto Legislativo 713. Otra división que existe en los festivos son los de fecha fija y los de fecha movible (festivos móviles). Entre estos últimos están las fiestas que se mueven de acuerdo a la Pascua, y los festivos que se celebran el primer lunes a partir de una determinada fecha.
Fiesta nacional movible celebrada en el ámbito nacional, aunque, por su particularidad y arraigo cultural, a las celebradas en diversas localidades se les ha conferido la designación de Patrimonio cultural de la nación:
Existen otras celebraciones de Semana Santa que no poseen dicha declaración, pero son relevantes para las localidades que las celebran y difunden:
Existen varias fiestas que son de común celebración a nivel nacional, pero que no interrumpen el calendario laboral:
Estas son fiestas que tienen un carácter de fiesta oficial en el que, por lo general, se sincretizan las tradiciones religiosas católicas con las prehispánicas.
El carnaval de verano se celebra en varias ciudades:
Vida nocturna

La vida nocturna u ocio nocturno se refiere a cualquier actividad popular de recreo u ocio que se realiza desde el atardecer hasta las primeras horas de la madrugada.
Entre los servicios de ocio nocturno dirigidos generalmente a jóvenes y adultos están los bares, pubs, discotecas, casinos, conciertos de música en vivo, clubes, teatros y cines de pase nocturno, y otros espectáculos.
Bajo ciertas circunstancias, vida nocturna también puede significar «diversión para adultos» como una zona roja, aunque también pueden incluirse en este término otras actividades propias del turismo cultural y urbano, tales como: citytours nocturnos visitando monumentos iluminados, miradores, visitas nocturnas a zoológicos, cementerios, observatorios astronómicos o museos; desfiles y espectáculos públicos (como desfile nocturnos de corsos y carrozas en épocas de carnaval, espectáculos de luces, fuentes iluminadas o fuegos artificiales, etc.).
Las ciudades más importantes y otras con atributos particulares como noches cálidas o con costas o playas, son reconocidas como las de mejor vida nocturna por la mayor cantidad de oferta disponible.
Si bien los gobiernos pueden restringir en horarios la extensión de la vida nocturna, suelen también complementarlo con servicios especiales de transporte y seguridad.
Playa de Manzanares (Los Alcázares)

La playa de Manzanares se encuentra en el municipio de Los Alcázares, en la Región de Murcia (España), a la orilla del Mar Menor. Es una playa urbana dotada de servicios que se encuentra entre las más visitadas.​ Comienza en la plaza de la Pescadería hasta las inmediaciones del balneario de La Encarnación.​
Se extiende desde la playa del Espejo hasta la playa de Carrión. Franqueada por un paseo, dispone de iluminación nocturna y de espacios para el desarrollo de actividades deportivas, así como de chiringuitos.