davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Doces do Brasil

Os doces do Brasil começaram a surgir ainda no período colonial, especialmente a partir do século XVIII com a instalação em larga escala dos engenhos de açúcar no país.
As primeiras sobremesas legitimamente brasileiras foram as frutas tropicais, tais como manga e carambola, regadas a mel. A banana com laranja foi a principal sobremesa durante o início do período colonial; podendo-se destacar ainda, nesta época, a goiabada, a cajuada, a bananada, a cocada e o suspiro, sendo popular também a banana assada ou frita com canela.
A partir do advento do açúcar, surgiu a calda e, com ela, as compotas de frutas que eram descascadas e cozidas pelos escravos. No tempo da invasores dos holandeses, estes foram grandes apreciadores dos doces da Capitania de Pernambuco, particularmente das frutas cristalizadas, como se depreende da relação publicada por Hermann Wätjen, no seu hoje clássico O domínio colonial holandês no Brasil. Informa o autor que, por conta da Companhia, foram exportados para a Holanda 109 barriletes, em 1631, e 1261 libras, em 1637, de frutas cristalizadas, relacionando outros embarques do produto até o ano de 1647.
Os religiosos portugueses mantiveram as receitas à base de ovo que preparavam em seu país de origem, mas acrescentando ingredientes brasileiros. Assim surgiram doces como quindim, papo de anjo, ambrosia, bom-bocado, manjar e pudim. A utilização dos ovos se dava devido ao fato de que Portugal foi o principal produtor da Europa entre os séculos XVIII e XIX. Em cada região do país foram então se desenvolvendo receitas típicas de acordo com o alimento que era encontrado em abundância em cada lugar. Assim, o hábito de se comer determinados tipos de doce passou a fazer parte dos costumes locais, fazendo das sobremesas parte importante da culinária brasileira.
A culinária de Pernambuco se destaca pela chamada "doçaria pernambucana", ou seja, os doces desenvolvidos durante os períodos colonial e imperial nos seus engenhos de açúcar como o bolo de rolo, o bolo Souza Leão, o nego bom e a cartola.
Polo da indústria canavieira durante o período colonial, a Região Nordeste traz doces que variam entre feições portuguesas e africanas:
Os doces sofrem varias influências, especialmente dos indígenas:
Embora rica gastronomicamente, não é famosa pelos seus doces, a maioria oriundos da culinária portuguesa. Podemos destacar, entretanto, os seguintes doces:
Abrigando a mais famosa culinária do país, a mineira, a região sudeste é berço de alguns doces, como por exemplo:
Fortemente influenciados pelos imigrantes europeus, em especial os alemães e italianos:
Existem doces que, embora genuinamente brasileiros, não se sabe ao certo de que região do Brasil são oriundos:
Brisa do Lis

As Brisas do Liz, também conhecidas como Brisas do Lis, são um doce típico da cidade de Leiria, confecionadas com três ingredientes base: ovos, açúcar e amêndoas. As brisas do Liz são a origem do doce brasileiro Quindim em que as amêndoas são trocadas por coco ralado.
São várias as histórias que se ouvem pela cidade de Leiria e que falam da origem das Brisas do Liz.
Algumas dessas histórias remetem-nos para as monjas do Convento de Santana, berço de deliciosas iguarias. Sem fundamento histórico, conta-se que a receita das Brisas do Liz foi criada no convento de Santana e mais tarde partilhada com uma senhora que frequentava o espaço. Porém, aprofundado o tema, somos remetidos para o seio de uma reconhecida família da cidade de Leiria, enlaçados em relações de amizade e conduzidos num percurso espácio-temporal, que nos faz marear o Atlântico, recuando até ao início do século XX.
Angola foi a terra que viu nascer, não só uma forte amizade entre Maria do Céu Lopes e Georgina Santos, como a receita das tão afamadas Brisas do Liz, pelas talentosas mãos da D. Georgina. Com o tempo, a amizade cresceu e, com ela, fomentou-se a partilha da receita entre estas duas mulheres.
Mais tarde, nas primeiras décadas do século XX, já de regresso a Portugal, mais concretamente a Leiria, a amizade converteu-se em sociedade, que deu origem ao carismático Café Colonial, ainda hoje recordado como um dos mais emblemáticos da cidade do Liz.
Sabendo que guardavam consigo um segredo gastronómico valioso, as famílias decidiram iniciar o fabrico do doce, que tinham aprimorado durante anos, e apresentá-lo à cidade enquanto especialidade, chamando-lhe Beijinhos do Liz. Rapidamente este nome deu origem a trocadilhos malandros, por parte de clientes mais brincalhões, o que levou à sua alteração para o atual: Brisas do Liz.
As Brisas do Liz ganharam tal fama, que não tardou para que outras pastelarias da cidade começassem a reproduzi-las, apesar de não conhecerem a receita original. As receitas multiplicaram-se, tendo sempre como base as gemas, o açúcar e a amêndoa.
Hoje, são vários os que confecionam Brisas do Liz, sempre com um toque especial que não desrespeita a receita original, receita essa que permanece bem guardada, com quem teve o privilégio de ganhar a confiança da D. Maria do Céu Lopes e Georgina Santos.
Medalha de Ouro
Concurso Nacional de Doçaria Conventual Portuguesa
FNA - 2012
1º Prémio "Melhor Doce Conventual"
XIII Feira DOÇARIA Conventual e Tradicional
Portalegre - 2013
Medalha de Ouro
Concurso Nacional de Doçaria Conventual Portuguesa
FNA - 2014
Medalha de Ouro
1º Concurso Doçaria Conventual e Tradicional
VII Mostra de Doçaria Conventual e Regional de Coimbra - 2014
Lista de sobremesas e doces japoneses

Na culinária japonesa, doces tradicionais são conhecidos como wagashi. Inicialmente, o termo kashi se referia apenas a frutas e nozes.
Os pratos se caracterizam por serem menos doces, gordurosos e levarem menos laticínios na prepração do que a confeitaria clássica ocidental. Costumam ser elaborados com ingredientes típicos do Japão, como pasta de feijão azuki, flores de cerejeira, kuzu, agar e miso; e em vez de se basear pesadamente no uso da farinha de trigo, são usados cereais e grãos como o arroz, feijão vermelho e soja. Devido ao fato de muitos desses ingredientes possuírem gosto adquirido, os doces japoneses não costumam ser vendidos ou apreciados com frequência em países do Ocidente.
Dá-se o nome yogashi aos doces japoneses ocidentalizados. Esses são feitos com base em sobremesas de outros países - principalmente da França e dos Estados Unidos - com leves adaptações na receita, a fim de agradar ao paladar dos japoneses: porções de tamanho reduzido; menor quantia de açúcar adicionada no preparo; alterações na apresentação visual do prato, etc.
Os doces japoneses costumam ter textura gelatinosa e não serem muito doces, de forma que o sabor dos ingredientes-chave sejam mais perceptíveis do que o açúcar. Na verdade, o açúcar branco é raramente utilizado, com açúcar mascavo, mel e outros adoçantes sendo utilizados mais comumente em seu lugar.
Wagashi é o termo dado para os doces tradicionais japoneses, que são frequentemente servidos para acompanhar chás - usualmente chá verde, após as refeições. Os mais comuns são os tipos feitos de mochi, anko (pasta de feijão azuki), e frutas. Wagashis normalmente são feitos inteiramente a partir de ingredientes de origem vegetal.
A disseminação da cultura de wagashi no Japão se deu por volta do século XVII. Influenciados pelo uso do açúcar como moeda de troca, pela cultura do chá chinesa e pela popularidade dim sum (lit. um pouco de tudo, prato típico da culinária da China composto de pequenas porções de diferentes aperitivos), a confeitaria do Japão cresce vertiginosamente durante o período Edo.
Os wagashi tradicionalmente são extremamente presentes em cerimônias, e são servidos e dados de presente em ocasiões como funerais, casamentos e festivais.
Pavlova

A pavlova é uma sobremesa em forma de bolo e à base de merengue, cujo nome é uma homenagem à bailarina russa Anna Pavlova. É crocante por fora e macio por dentro, sendo por vezes decorado com frutos em cima.
A sobremesa foi inventada depois de uma viagem de Pavlova à Austrália e Nova Zelândia e estes reivindicam a invenção da iguaria, o que é fonte de conflito de opiniões entre os dois países.
É uma sobremesa muito popular e tem uma grande importância na gastronomia dos dois países da Oceânia, sendo muitas vezes servido em festas tradicionais como o Natal. A pavlova sobressai entre os doces tradicionais por ser uma opção que busca equilibrar os sabores, não sendo nem doce demais, nem insossa demais.
Há fontes que informam que essa receita é de origem neozelandesa, outras dizem ser originária da Austrália.
Todavia, a pavlova, bem como o biscoito ANZAC, foram registrados pela primeira vez num livro sobre cozinha da Nova Zelândia. Helen Leach, uma antropóloga especializada da Universidade de Otago (mais antiga da Nova Zelândia), encontrou uma receita do doce num livro de 1933, o "Livro de Receitas da União de Mães de Rangiora". Também foi encontrada numa receita de uma revista rural neozelandesa de 1929. Alan Davidson declara ter encontrado esse bolo na Nova Zelândia em 1935.
Keith Money, biógrafo de Anna Pavlova, escreveu que um chef de hotel de Wellington criou o prato quando a bailarina ali se hospedou durante a sua turnê mundial em 1926.
Em 2007 a Companhia de Seguros NZI (New Zealand Insurance) difundiu uma publicidade na televisão utilizando com humor ícones neozelandeses que seriam reivindicados pela Austrália, tais como a pavlova, o cavalo de corrida Phar Lap, a NZI e a filial da empresa australiana Insurance Australia Group.
Por outro lado, os Australianos reivindicam a pavlova como um invenção de Bert Sachse no l'Esplanade Hotel de Perth em 3 de outubro de 1935. O nome pavlova teria sido dado por Harry Nairn, no mesmo hotel. Os descendentes de Sachse afirmam que ele pode ter inventado a sobremesa antes disso, pois Anna Pavlova esteve na Austrália em 1926 e em 1929.
A pavlova é feita batendo-se claras de ovos com sal antes de se adicionar açúcar, vinagre branco, maizena, baunilha, para fazer um merengue. Isso produz o exterior crocante e um miolo macio da pavlova. É tradicionalmente decorada com creme fouettée (batido) e frutas açucaradas e/ou ácidas: morango e kiwi, ou maracujá e banana, ou frutas vermelhas e pêssego. Podem-se encontrar pavlovas também já prontas em supermercados, bem como uma mistura em pó à qual adiciona-se água e açúcar para formar a base do merengue.
Tanghulu

Tanghulu (/tɑːŋ.hulu/) ou Tang hulu (chinês simplificado: 糖葫芦; chinês tradicional: 糖葫蘆; pinyin: táng húlu), também conhecido como bingtang hulu (冰糖葫芦; 冰糖葫蘆; bīngtáng húlu), é um doce tradicional do Norte da China. Ele consiste em frutas espetadas em palitos de bambu e mergulhadas em calda de açúcar, criando uma cobertura crocante após esfriar. O Tanghulu recebeu seu nome por conta de sua forma característica que lembra o fruto da Lagenaria siceraria, popularmente conhecido como cabaça, podendo ser traduzido literalmente como 'cabaça açucarada'. O doce teve sua origem durante a Dinastia Sung e mantém sua popularidade no Norte da China até os dias de hoje.
A fruta do espinheiro chinês é a fruta tradicionalmente utilizada para fazer Tanghulu, porém nos últimos tempos várias outras frutas, como tangerinas, morangos, uvas e bananas, passaram a ser usadas para o doce.
Festa da Independência da Bahia

A Festa da Independência da Bahia ou Desfile do Dois de Julho como é chamado pelos soteropolitanos, é uma festa de caráter cívico, comemorativa da independência do Brasil em terras baianas.
O cortejo acontece todos os anos no dia 2 de julho na cidade de Salvador, Bahia, tendo seu início no Largo da Lapinha no Memorial Pavilhão Dois de Julho ao lado da Paróquia da Lapinha, onde se encontra a imagem do caboclo, símbolo da independência da Bahia. Com um grande desfile popular juntamente com as imagens do caboclo e da cabocla, reverenciando a força nativa sobre as tropas lusitanas derrotadas em 1823, percorre por várias ruas históricas até o seu apogeu no largo do Campo Grande ou praça Dois de Julho. O retorno das imagens ocorre dia 5 do mesmo mês com outra grande fanfarra, geralmente à noite e regido por grandes orquestras, estudantes, músicos, instituições, charanga e batucadas.
O Dia da Independência da Bahia ou Dois de Julho é um feriado estadual baiano celebrado no dia 2 de julho de cada ano. A data comemora a vitória sobre as forças coloniais na guerra de independência, expulsando os portugueses de Salvador no dia 2 de julho de 1823. O dia é a data magna do estado e é estabelecida como feriado pela própria constituição baiana.
O Cortejo do Dois de Julho foi tombado como bem cultural pelo Instituto do Patrimônio Artístico e Cultural da Bahia (IPAC) em 2006, através do processo de número 0100060038559/2006.
Declaração da Independência dos Estados Unidos

A Declaração de Independência dos Estados Unidos da América foi o documento no qual as chamadas Treze Colônias, localizadas na América do Norte, declararam independência da Grã-Bretanha. O texto, que trazia também as justificativas para o ato, foi ratificado pelo Segundo Congresso Continental em 4 de julho de 1776, na Pennsylvania State House (hoje, Independence Hall), na cidade de Filadélfia.
Um comitê de cinco pessoas foi nomeado pelo Congresso para redigir a declaração. Thomas Jefferson foi o responsável pelo primeiro rascunho do texto. John Adams, Benjamin Franklin, Roger Sherman e Robert R. Livingston, integrantes do grupo, sugeriram modificações.
Até o momento da Declaração de Independência, a Grã-Bretanha, a França e a América já estavam em guerra há muito tempo, mas as relações entre a metrópole e a colônia começaram a se deteriorar após o final da Guerra dos Sete Anos, em 1763.
O conflito mergulhou Governo Britânico em profundas dívidas. Assim, o Parlamento Inglês aprovou uma série de medidas para aumentar a receita vinda de suas colônias. Os britânicos acreditavam que esses atos, como a Lei do Selo, de 1765, e as Tarifas Townshend, de 1767, eram um meio ilegítimo de os colonos pagarem a sua parte nos custos de recuperação das colônias e do próprio Império Britânico.
Representantes das Treze Colônias concordavam que a metrópole estava abusando de altos impostos para pagar os prejuízos das guerras. Diante disso, tomaram a decisão de tornarem-se independentes da Grã-Bretanha. Para oficializar tal ato, criaram o documento Declaração de Independência dos Estados Unidos da América.
A seguir, alguns acontecimentos que ajudaram a levar os representantes das Treze Colônias a optarem pela independência:
A frase acima, um trecho da Declaração, é considerada como "uma das frases mais conhecidas no idioma Inglês", que contém "as palavras mais potentes e consequentes da história americana". A passagem passou a representar um padrão moral que os Estados Unidos devem se esforçar para alcançar.
Esse ponto de vista foi promovido por Abraham Lincoln, que considerou a Declaração como o alicerce de sua filosofia política. O ex-presidente argumentou que o documento é uma declaração de princípios através dos quais a Constituição dos Estados Unidos deve ser interpretada.
Vieira (molusco)

As vieiras (nome cientifico Pecten maximus) são moluscos bivalves marinhos da família Pectinidae. Encontram-se em vários oceanos e abundantemente na América do Norte, norte da Europa, e Japão, sendo bastante apreciadas como alimento refinado. Nos países de língua inglesa são conhecidas como scallop, em francês são a famosa coquille saint-jacques. As conchas coloridas em forma de leque de algumas vieiras, com seu padrão de pregas radiantes, são apreciadas por colecionadores e malacologistas e tornaram-se um símbolo de heráldica e de Santiago Maior, ostentado pelos peregrinos a Santiago de Compostela. É também a concha representada em O Nascimento de Vênus de Botticelli. A sua característica mais interessante na vida selvagem, segundo o National Geographic, é serem nadadores ativos, sendo o único bivalve migratório, movendo-se por propulsão com ajuda do músculo adutor.
No Brasil, podemos encontrar fazendas marinhas desse molusco, como na região litorânea do estado do Rio de Janeiro, Ilha Grande. Lá são cultivadas em gaiolas subterrâneas com vário pavimentos e redes em volta para que não fujam.
Como as ostras verdadeiras (família Ostreidae), as vieiras têm um músculo central adutor, cuja marca de fixação é visível no interior das suas conchas. O músculo adutor das vieiras é maior e mais desenvolvido do que o das ostras, pois elas são nadadoras ativas: as vieiras são, na verdade, os únicos bivalves migratórios. A forma das suas conchas tende a ser altamente regular, o arquétipo da forma de uma concha, e por causa da sua harmoniosa geometria, a sua concha é frequentemente um motivo decorativo. As Vieiras possuem olhos com lente e retina, mais complexos do que os de outros bivalves. Embora não consigam ver formas, podem detectar a luz e movimento.
A maioria das vieiras alimentam-se por filtragem de plâncton. Ocasionalmente, o plâncton pode incluir larvas de vieiras. Sifões trazem água para uma estrutura de filtragem, onde o alimento fica retido no muco. Em seguida, os cílios na estrutura movem o alimento em direção à boca. O alimento é digerido no estômago e glândula digestiva. Os resíduos são passados através do intestino e saem através do ânus.
A maioria das vieiras são nómadas, mas algumas espécies podem conectar-se a um substrato por uma estrutura chamada bisso, ou até mesmo cimentar-se em adultos (por exemplo as Hinnites spp.) e ferrar-se mais na areia. Uma vieira nômade pode nadar, abrindo e fechando rapidamente as conchas. Este método de locomoção é também uma técnica defensiva, protegendo-a da ameaça de predadores. Algumas vieiras podem fazer um som suave mas audível de um estalo ao bater as conchas debaixo da água, levando a que lhes chamem "vieiras cantoras".
Romeu e Julieta

Romeu e Julieta (Portuguese: [ʁoˈmew i ʒuliˈetɐ] ; lit. 'Romeo and Juliet') is a traditional Brazilian dessert made of cheese and goiabada. While the most simplistic form of this dessert consists of goiabada over a slice of cheese, desserts and foods can be prepared into Romeu e Julieta versions of themselves by incorporating goiabada and cheese into the recipe. The dessert's name is a reference to the title romantic couple of the Shakespearean classic Romeo and Juliet with cheese representing Romeu and goiabada representing Julieta.
While the exact origin of the dessert is unknown, it is believed to have originated in Minas Gerais during the colonial period when the Portuguese began producing cheese and invented goiabada as an alternative to marmalade. Alternatively, the creation of the dessert is attributed to the Bulgarians.
The dessert only came to be known as Romeu e Julieta in the 1960s after a Goiabada Cica advertisement featured Cebolinha and Mônica of Turma da Mônica "dressed up" as Romeo and Juliet in a nod to goiabada and cheese being a perfect pairing.
While the cheese used in Romeu e Julieta is most commonly either minas cheese and canastra cheese, cheddar and parmesan can be used as well.
When not eaten by itself, Romeu e Julieta can be found incorporated in various desserts like cake, cheesecake, soufflé, pavê, mousse, ice cream cake, and ice cream.
Minas cheese

Minas cheese (queijo minas or Portuguese: queijo-de-minas, pronounced [ˈkejʒu (dʒi) ˈmĩnɐs], literally "cheese from Minas") is a type of cheese that has been traditionally produced in the Brazilian state of Minas Gerais.
It comes in three varieties, named queijos-de-minas frescal (fresh), meia-cura (half-aged) and curado (aged). A fourth variety, branded queijo padrão ("standard" cheese) has been developed more recently and can be found in nearly all supermarkets and grocery stores in Brazil. It is similar to frescal, but not as immensely juicy, soft and mild, and also generally less salty.
Minas cheese is made from cow's milk according to traditional recipes. It used to be matured naturally in open air or, much less often, over a cooker to dry with the heat. Mainly used for people who want to have a healthier diet, recommended in diets and even for people with gastritis.
Frescal cheese (as the name implies) is served quite fresh, about 4–10 days after preparation, still white and tender. Good frescal must be juicy, soft, and slightly granulated (instead of rubbery), with a mild taste. The saltiness of its taste might vary widely across producer.
It is not good for cooking, except with beef or pork (the juice helps change its taste), or, as an ingredient to a wider recipe, grilled with sauces such as soy sauce until rubbery. It can be used to make sandwiches, pastries, and crêpes, but it gets slightly rubbery instead of stringy with heat. It pairs well with turkey breast and other low fat cold cuts, cooked onions, tomato, as well as salad rockets, cooked spinach and other strong-tasting vegetables.
Curado cheese is ready for consumption when the juice has evaporated and the cheese has solidified and acquired a yellowish tint. Good curado cheese must have a white core, punctured with tiny bubbles of air, slightly more granulated than frescal and with a stronger taste, tending to bitter. It is excellent for cooking, being used for a huge variety of dishes of all types, including pastel de queijo and the famous pão de queijo (cheese bun).
Frescal cheese is often served with goiabada, a sweet product made out of guavas similar to quince cheese. When these two flavors are combined it is known as Romeu e Julieta, and this combination can be eaten as it is or used in a wide variety of dishes like cake, pie or ice cream. Frescal cheese also pairs well with other forms of fruit preserve or Doce de Leite.
In December 2024, Minas cheese was recognized by UNESCO as an Intangible cultural heritage.
Curau

Curau (Portuguese pronunciation: [kuˈɾaw]) is a Brazilian sweet custard-like dessert made from the pressed juice of unripe maize, cooked with milk and sugar.
The term curau is used mostly the southern states such as São Paulo, Mato Grosso, and Mato Grosso do Sul. It is also called corá (pronounced [koˈɾa]) in Minas Gerais, papa-de-milho [ˈpapɐdʒiˈmiʎu] 'corn porridge' in Rio de Janeiro, and canjica [kɐ̃ˈʒikɐ] in the northern half of Brazil.
Curau recipes typically call for about half to two liters of milk and one to three cups of sugar to 10 ears of unripe maize or sweet corn. Other ingredients may be added, such as a pinch of salt, a tablespoon of butter. The milk may be replaced in part by coconut milk or condensed milk.
To prepare the curau, the corn kernels are grated off the ears and put into a cloth bag. The bag is then squeezed while adding the milk little by little, so as to extract as much juice as possible from the ground corn mass. Alternatively, the ground corn and milk may be processed with a blender and then passed through fine sieve.
The extracted liquid is combined with the sugar and any other ingredients, and thickened to a creamy consistency by cooking on the stove for about 45 minutes (or in the microwave oven for 12–15 minutes), stirring frequently. The cream is then poured into appropriate containers (dessert cups, muffin molds, shallow baking pans, etc.)
The curau may be served warm or cool (when it acquires a firm custard-like consistency). It is typically dusted with powdered cinnamon.
A giant canjica has been prepared every year since 1999 in the town of Caruaru for the Festa de São João in northeast Brazil; the 2008 issue was 35 meters long and used 4,500 ears of corn.
In the southern states, the word canjica is used for a different dessert, made with ripe unground white maize kernels, cooked in milk until soft, and which is called mungunzá doce in the northern half of Brazil.
Bonet (dessert)

Bonet or bunet is a Piedmontese custard dessert. It is prepared very similarly to crème caramel, except for the addition of amaretto and cocoa powder. The custard is made by combining eggs, milk, cocoa powder, and sugar. The mixture is then poured over a caramel sauce and cooked in a bain-marie.
Media related to Bonet (dessert) at Wikimedia Commons
Национално училище за фолклорни изкуства „Широка лъка“

Националното училище за фолклорни изкуства „Широка лъка“ в село Широка лъка е профилирано училище.
Курсът на обучение в него е от VIII до XII клас по общообразователни, музикалнотеоретични и специални предмети в три профила – вокален (със специалност народно пеене), инструментален (гайда, гъдулка, тамбура, кавал) и танцов (български танци).
Към Националното училище за фолклорни изкуства е сформирани представителен хор и оркестър, групи за автентичен фолкор, гайдарски и тамбурашки състави, танцов състав. Разполага с концерта зала с капацитет 200 места.
Училището е открито на 1 септември 1971 година, когато става второто от двете национални средни училища за българска народна музика след Средното музикално училище в Котел. Първи учители в него са известни изпълнители, като Парашкевица Ковачева, Лиляна Раденкова, Константин Шопов, Дафо Трендафилов, Михаил Калфов.
От това училище започват творческия си път талантливи певци и инструменталисти, възпитани в духа на българския фолклор, които се изявяват в пределите на нашата страна и далеч зад нейните граници. Между тях са Нели Андреева, Златина Узунова, Донка Колева, Янка Атмаджова, Стоименка Учикова, Стойка Германова, Румяна Филкова, Цонка Димитрова, Пенка Христозова, Илияна Найденова, Множество изтъкнати изпълнители, композитори и диригенти като проф. д-р Костадин Бураджиев, Георги Андреев, д-р Петьо Кръстев, Стоян Пауров, Недялко Недялков, Васил Василев, Венелин Мутафчиев, Георги Желязков, Борислав Згуровски, Васил Бебелеков, Костадин Атанасов, Николай Кръчмаров, Петър Янев, Веселин Кузмов, Тодор Тодоров, Росен Генков, Николай Колев, Бисер Соколов, Виолета Петкова. Валери Димчев, Илия Ганев, Ангел Димитров, Петър Миланов и други.
Национално училище за фолклорни изкуства „Филип Кутев“

Национално училище за фолклорни изкуства „Филип Кутев“ (съкратено: НУФИ „Филип Кутев“) е средно професионално музикално училище в Котел. Основано е през 1967 г. От 1999 г. директор на училището е Мария Градешлиева.
Училището е основано на 2 октомври 1967 година, изглежда с активното участие на комунистическия функционер Георги Йорданов, и става първото специализирано училище за българска народна музика. Сред първите преподаватели са известни изпълнители, като Кръстьо Великов, Минчо Недялков, Гено Василев, Христо Генов, Стоян Чобанов, Александър Касиянов, Тодор Халиев, Иван Кремов, Господин Колев, Вълкана Стоянова, Валентина Деспотова, Йордан Гемеджиев. През 1983 година е именувано на композитора Филип Кутев – Средно музикално училище „Филип Кутев“.
През 2004 година училището е преименувано на Национално училище за фолклорни изкуства „Филип Кутев“.
Обучението в училището е с продължителност пет години – от VIII до XII клас. Преподават се общообразователни предмети, музикалнотеоретични предмети и специалности – гайда, гъдулка, кавал, тамбура, фолклорни песни и танци, направа на народни инструменти. Към училището са сформирани вокални, инструментални, танцови и вокално-инструментални оркестри и ансамбли.
Училището разполага с модерна, широка и удобна материална база за обучение и живеене – 11 двуетажни и триетажни блока, които съставят комплекс, в който са разположени:
Бистришка четворка

Бистришката четворка е българска фолклорна група от 30-те години на XX век.
Създадена е през 1934 година в софийското село Бистрица. През 1936 година става една от първите фолклорни групи, които придобиват широка известност с изпълненията си, излъчвани от Радио „София“. Групата включва Деян Стефанов/Матеин (тамбура), Йордан Белкин (гъдулка), а Ангел Кридин/Кривински (гайда) и Стоян Рангелов (кларинет), заменен по-късно от Цвятко Благоев (кавал).
Тракийска народна група

Тракийската тройка, наричана също Тракийска народна група, е българска фолклорна група, активна от 1936 година до 40-те години.
Създадена е през 1936 година от Станил Паяков (кавал) и след няколко промени в състава от 1939 година включва още Манол Тодоров (гъдулка) и Стойчо Даскалов (тамбура). В този вид групата се налага като един от водещите изпълнители на Радио „София“, където прави и множество записи като съпровождаща група на известни народни певци. След Деветосептемврийския преврат от 1944 година ръководството на групата е поето от Манол Тодоров, който увеличава състава ѝ, а малко по-късно тя става основа на фолклорното звено в Ансамбъла на Българската народна армия.
Угърчинска група

Угърчинската група е българска фолклорна група, активна през 1939 – 1952 година.
Създадена е през 1939 година от Цвятко Благоев (кавал, флигорна), музикант, родом от Угърчин, който преди това участва в Софийската кореняшка група и Бистришката четворка. В първоначалния състав освен него влизат Борис Петров (тамбура, китара, баритон), Христо Късийотов (гъдулка, гайда), Илия Димитров (гайда, кларинет), Димитър Бочуков (гъдулка), Асен Раданов и Борис Раданов (акордеон, цигулка, тъпан). Групата се налага като един от водещите изпълнители на Радио „София“, където прави и множество записи като съпровождаща група на известни народни певци, като Анастасия Павлова, Атанаска Тодорова, Гюрга Пинджурова, Жечо Долчинков, Гуди Гудев. През 1948 година Угърчинската група става щатен оркестър в Радио „София“, а през 1952 година става основата на новосъздадения Ансамбъл за народни песни на Българското радио.
Летни фолклорни празници „С Копривщица в сърцето“

Летните фолклорни празници „С Копривщица в сърцето“ са ежегодно културно събитие в град Копривщица, част от културният календар на общината. Организират се от Община Копривщица, Народното читалище и Дирекция на музеите в града.Участници в празниците са както местни певчески и танцови състави, така и гастролиращи изпълнители от цялата страна.
В програмата на празниците влизат документални изложби в художествената галерия „Палавееви къщи“.
Народното веселие се провежда с участието на духовия оркестър при средно училище „Любен Каравелов“ и певческата група „Копришки бисери“. Тук взима участие и танцовият състав „Кръшно хоро“ – гр. Копривщица.
В рамките на фестивала ежегодно се провеждат „Дебелянови вечери“, организирани и финансирани от Дирекция на музеите. На всеки две години тържествено се връчва националната литературна награда „Димчо Дебелянов“, съпътствана с литературни четения и музикални концерти в родния дом на поета.
На всеки 15 август има храмов празник на църквата „Успение на пресветая Богородица“ с общонароден благословен курбан за благоденствието на града и вярващите.
По време на провеждането на празниците има представяне на книги и други художествени произведения в Живия музей.
Всяко лято на площад „20-ти Април“ в рамките на фолклорните празници се провежда и инициативата „Мегданско хоро“ веднъж седмично всяка събота. За осъществяването на изявите идея дава читалището в лицето на неговия председател Недельо Меслеков. Преди да стане общоградско събитие, се провежда последователно във всяка махала на града. Редовни участници са женската певческа група „Копришки бисери“ и юношеският танцов състав „Копривщенчета“, както и гостуващи фолклорни изпълнители от региона и страната.
Тук има и номинация на лице на Копривщица за млад и талантлив изпълнител.
На всеки пет години летните празници съвпадат с провеждащия се в началото на месец август Национален събор на българското народно творчество.
През 1998 г. е основана фондация „Копривщица“. Организираните от нея „Дни за фолклор“ са предшественик на летните фолклорни празници „С Копривщица в сърцето“. Нейни учредители са регионалният вестник „Камбана“, Община Копривщица, „Бимак“ АД, с. Челопеч, и д-р Екатерина Ослекова. По време на изявите са организирани изпълнения на певчески и танцови групи и индивидуални изпълнители, включително ансамбли за стари градски песни. Празниците редовно се придружават с изложби базар на Задругата на майсторите и фотоконкурс „България пее в Копривщица“.
„В рамките на летните културни празници в Копривщица през 2011 г. се провежда възпоменателно тържество с откриване на експозиция във връзка с 40-годишнината от смъртта (27 август 1971 г.) на вдъхновителя, организатора и създателя на модерното музейно дело във възрожденската и бунтовна българска столица, Петко Теофилов.“
Фолклорна музика

Фолклорната музика е широк кръг музикални жанрове, произлизащи от предмодерната епоха.
Тя обхваща традиционната фолклорна музика, която е част от народното творчество и съществува като правило в устна (незаписана форма), предавана от поколение на поколение, нейните форми, пригодени за представяне пред публика и наричани народна музика, както и базираните на нея форми от модерната епоха.
Терминът „фолклорна музика“ датира от XIX век, а основната част от обозначаваната с него музика води началото си от XVIII-XIX век. Някои видове фолклорна музика се наричат музика на народите.
Традиционната фолклорна музика бива определяна по няколко начина: като музика, предавана устно, като музика с неизвестен автор, и като музика, изпълнявана по обичай в продължение на дълъг период от време. Тъй като фолклорната музика е известна във всички обществено-исторически формации, тя следва да се разглежда не само като компонент на народното творчество, но и в по-широк смисъл като основен клон от музикалното изкуство и като цяло контрастира с музиката с търговски или академичен характер, принадлежаща към по-скорошни писмени традиции. Съществува и определението: традиционна музика на отделен народ или култура.
Фолклорна формация „Македонка“

Фолклорна формация „Македонка“ е сформирана през 2000 година по идея на Вера Александрова към клуба на ВМРО „Вардарско слънце“, Несебър. Влиза в състава на Народно читалище „Яна Лъскова – 1905“ в Несебър през 2003 г.
Първият концерт на групата е на 18 март 2000 г. в несъществуаващия вече ресторант „Сезони“ в Несебър. Групата прераства във фолклорна формация през 2003 г. Формацията завоюва 1-во място на Международния фолклорен фестивал „Малешево пее и танцува“ през 2014 г.
Тракийска фолклорна област

Тракийската фолклорна област е българска фолклорна област, обхващаща историко-географската област Тракия, която освен в България се намира и в Турция и Гърция. Най-вече заради различия в танцовия фолклор обикновено бива поделена в две подобласти, едната подобласт включва Пазарджишко и Пловдивско, а другата Старозагорско, Хасковско, Ямболско, Сливенско, северната част на Бургаско, южната част на Лозенградско, вилаетите Родосто и Одрин и демите Орестиада и Димотика.
За народното творчество, от гледна точка на музиката, в Тракийската фолклорна област е характерно спокойствието в изпълнението. Типични са красивите и нежни песни, пяти основно от жени. Тракийският музикален фолклор е познат с т.нар. „пеене-отпяване”, при което част от изпълнителите пеят, а останалата част им „отпяват”. Също както при Северняшката област и тук е характерно пеенето в ограничен тонов обем.
Сред най-често изпълняваните песни своето място намират обредните, трапезните и седенкарските песни. Други характерни за областта са епичните хороводни песни.
Именно старинната фолклорна култура на Тракийската област е сътворила емблематичната за българина песен „Притури се планината”, която придобива световна известност, след модерния аранжимент на Жаки Анона.
Други типични песни, прочули уникалното явление "тракийския фолклор" са „Даньова мама думаше”, „Полегнала е Гергана”, „Любили се двама млади”, „Невено, моме”, „Мъри, Стано”, „Бяла Калина”.
Най-популярният музикален инструмент, както за цяла България, така и за обширната Тракийска фолклорна област, е кавалът – дървен духов инструмент, неразделна част от народното творчество.
Богатството на музиката по тези земи се обогатява и от мелодията на гайдата, духов музикален инструмент, съпровождащ всеки празник, допълвайки музиката на населението с емоционалния заряд, които придава на песента.
Характерна за тези земи е предимно Джура-гайда, известна със своята височина и яснота на звука. По-рядко по тези земи се среща познатата по на север гъдулка.
Друг популярен инструмент тук е тъпанът. Тъпанът по произход е арабски инструмент, но още през X век навлиза в българския фолклор и става емблематичен за него. Характерен е за сватбите на местното население и за всеизвестните всекиму кукерски танци и различни ритуали.
Balkan folk music

Balkan folk music is the traditional folk music within Balkan region. In South Slavic languages, it is known as narodna muzika (народна музика) or folk muzika (фолк музика) in Bulgarian, Macedonian, and Serbo-Croatian, and alternatively narodna glazba in standard Croatian, and narodna glasba in Slovene. In Albanian it is known as muzikë popullore.
For more information regarding individual nations' folk music see:
আলিফ লায়লা

আলিফ লায়লা (হিন্দি: अलिफ लैला; উর্দু: اَلف لَیلیٰ‎‎) হল আরব্য রজনীর গল্প অবলম্বনে নির্মিত একটি ভারতীয় টেলিভিশন ধারাবাহিক। সাগর ফিল্মস এটি নির্মাণ করে। দুটি আলাদা মৌসুমে টেলিভিশন ধারাবাহিকটি নির্মাণ হয়। এটি ডিডি ন্যাশনাল এ প্রদর্শিত হয়। ব্যাপক জনপ্রিয়তার কারণে পরবর্তীতে ধারাবাহিকটির বাংলাদেশেও বাংলা ভাষায় ডাবিং করে সম্প্রচার শুরু হয় বিটিভি এবং একুশে টেলিভিশনে। যা রীতিমত দর্শক সাফল্য পায়।
আলিফ লায়লার ২য় মৌসুমের প্রচার শুরু হয় একুশে টিভিতে। পরে একুশে টিভি বন্ধ হয়ে গেলে অবশিষ্ট অংশ বিটিভিতে শেষ হয়।
আলিফ লায়লা'' ভারত সিনে-গোয়েরস একাডেমী দ্বারা ভূষিত সর্বাধিক বিশিষ্ট টিভি সিরিয়াল বিজয়ী।
পল্লব কীর্তনিয়া

পল্লব কীর্তনিয়া (জন্ম:- ১৪ আগস্ট ১৯৬৪ ) একাধারে চিকিৎসক এবং অন্যদিকে একজন সৃষ্টিশীল ব্যক্তিত্ব হিসাবে গায়ক-গীতিকার, লেখক, অভিনেতা ও চলচ্চিত্র পরিচালক।
পল্লব কীর্তনিয়ার জন্ম ১৯৬৪ খ্রিস্টাব্দের ১৪ আগস্ট। তার বাল্যকাল কেটেছে উত্তর চব্বিশ পরগনা জেলার ইছামতী নদীর পাড়ের এক গ্রামে। ১৯৭৪-৭৯ খ্রিস্টাব্দ পর্যন্ত পড়াশোনা করেন বাদুড়িয়া সমষ্টি উন্নয়ন ব্লকের কাটিয়াহাট বিকেএপি ইনস্টিটিউশনে। ১৯৮১ খ্রিস্টাব্দে উচ্চ মাধ্যমিক পাশের পর তিনি ডাক্তারী পড়তে কলকাতার কলকাতার মেডিকেল কলেজ ও হাসপাতালে ভর্তি হন এবং ১৯৮৬ খ্রিস্টাব্দে এমবিবিএস পাশ করেন। তবে সঙ্গীত চর্চা করতেন রীতিমত। সঙ্গীতের প্রতি বিশেষ আগ্রহে তিনি ১৯৯৩ খ্রিস্টাব্দে রবীন্দ্রভারতী বিশ্ববিদ্যালয় থেকে রবীন্দ্র সঙ্গীতে স্নাতক হন এবং ১৯৯৬ খ্রিস্টাব্দে স্নাতকোত্তর উপাধি| স্নাতকোত্তর]] ডিগ্রি লাভ করেন।
১৯৯৪ খ্রিস্টাব্দে তার নিজের কথায় ও সুরে প্রকাশিত হয় প্রথম অ্যালবাম- কোন ভাঙনের পথে। পল্লবের প্রকাশিত গানের উল্লেখযোগ্য অ্যালবামের কয়েকটি হল-
গানের উপরও বেশ কয়েকটি গ্রন্থ ইতোমধ্যে রচনা করেছেন। সেগুলি হল-
পল্লব কীর্তনীয়া চলচ্চিত্র জগতেও অবদান রেখে চলেছেন। ২০০৪ খ্রিস্টাব্দে মুক্তিপ্রাপ্ত নকশাল আন্দোলনকালে একদল ও তাদের সংগ্রামের পেক্ষাপটে শতরূপা সান্যালের পরিচালনায় নির্মিত অ্যাসাসিন নাট্য-চলচ্চিত্রে দিবাকরের ভূমিকায় অভিনয় করেন পল্লব। ২০১৭ খ্রিস্টাব্দে শঙ্খ ঘোষের পরিচালনায় নির্মিত কমলা সুন্দরী নাচেরে ছবিতেও মুখ্য ভূমিকায় অভিনয় করেন।
২০১৩ খ্রিস্টাব্দে তার পরিচালনায় তৈরি হয়, তেলুগু ছবি 'ডটার অফ ক্লাউড' বা বাংলায় মেঘের কন্যা।
ইন্টারনেট মুভি ডেটাবেজে পল্লব কীর্তনিয়া (ইংরেজি)
গোমধর কোঁয়র

গোমধর কোঁয়র (অসমীয়া: গোমধৰ কোঁৱৰ) অসম তথা ভারতের প্রথম স্বাধীনতা সংগ্রামীদের একজন। তাঁর পিতার নাম ছিল ফেনা কোঁয়র। ১৮২৮ সালে গোমধর কোঁয়রের নেতৃত্বে ধনঞ্জয় বরগোহাঁই ইত্যাদি অনেক আহোম কোঁয়র ব্রিটিশ শাসনের বিরুদ্ধে বিদ্রোহ ঘোষণা করেছিল।
ইয়াণ্ডাবু সন্ধির পর ১৮২৮ সালের শুরুতে ব্রিটিশ ইস্ট ইন্ডিয়া কোম্পানী অসমের শাসন ভার নিজেদের হাতে আনতে সক্ষম হয়েছিল। প্রারম্ভে ব্রিটিশ শাসকরা কথা দিয়েছিল যে বর্মাকে অসম থেকে সরিয়ে শাসনভার আহোমদের দেওয়া হবে। কিন্তু এই প্ৰতিশ্রুতি না রাখার জন্য ১৮২৮ সালে গোমধর কোঁয়রের নেতৃত্বে ব্রিটিশদের বিরুদ্ধে এক বিদ্রোহের আগুন জ্বলে ওঠে। ভারত বুরঞ্জীতে এই বিদ্রোহ হচ্ছে ব্রিটিশদের বিরুদ্ধে শুরুর দিকের এক স্বাধীনতা সংগ্রাম।
বিদ্রোহীরা যোরহাটে আহোম রীতিমতে গোমধর কোঁয়রকে অসমের স্বর্গদেউ রূপে প্রতিষ্ঠা করেন যদিও ব্রিটিশরা ১৮২৮ সালের শেষভাগে এই বিদ্রোহ দমন করতে সক্ষম হয়। বিদ্ৰোহের শেষে গোমধর কোঁয়র নাগা পাহাড়ে পালিয়ে যান। কিন্তু ব্রিটিশরা তাঁকে গ্রেপ্তার করতে সক্ষম হয়। ব্রিটিশ শাসকরা তাঁকে রাজদ্রোহের অপরাধে ১৪ বছরের জন্য কারাদণ্ড দেয় এবং রংপুরের (বর্তমান বাংলাদেশে) জেলে প্রেরণ করে। গোমধর কোঁয়রের জীবনের বিষয়ে এই ঘটনার পর সবিশেষ জানা যায় না। বহু বুরঞ্জীবিদের মতে ব্রিটিশ শাসকরা তাঁকে একই অপরাধের নামে মৃত্যুদণ্ড দিয়েছিল।
Laban (Book of Mormon)

Laban (/ˈleɪbən/) is a figure in the First Book of Nephi, near the start of the Book of Mormon, a scripture of the Latter Day Saint movement. Although he only makes a brief appearance in the Book of Mormon, his brass plates play an important role when they are taken by Laman and Nephi (often referred to as the "sons of Lehi") and are used by the Nephites.
Laban appears in First Nephi as a wealthy and politically influential military commander who may be a distant kinsman of Lehi. Laban owns brass plates which are held in high esteem. Lehi sends his sons Laman and Nephi to retrieve these plates, but Laban rebuffs them. He then attempts to kill the brothers two times, and the second time he steals the Lehi family fortune. Later, Nephi sneaks into Jerusalem and discovers Laban lying drunk in the road. Directed by the Spirit of the Lord, Nephi decapitates Laban. He then puts on Laban's clothing and armor and retrieves the plates.
Brant Gardner identified five ways that the brass plates of Laban were "extremely important", both in the immediate context of their retrieval by the sons of Lehi and in later Nephite, Lamanite, and Mulekite society. For Gardner, the plates function as a symbol of political authority, as a "social anchor" for the Nephites, a doctrinal source text, a prototype for Nephite recordkeeping, and as a "sacred object." The last point, indicating that the brass plates function as royal insignia, is also discussed in depth by Stephen D. Ricks, a Latter-day Saint Hebraist and apologist. Ricks associated the brass plates with the "protocol" that was used as a prop in Josiah's coronation, citing Rashi's interpretation of the Hebrew word "edût" as the Torah in 2 Kings 11:12.
James Strang, like Joseph Smith, claimed to translate scripture from metal plates. The resulting scripture, the Book of the Law of the Lord, claims to contain at least part of Laban's plates.
Nephi's killing of Laban has been argued over by believers and others engaging with the narrative on its own terms. Some say that the killing was legally justified as self defense, that it was a political act, that it was specifically one of "sovereignty," and that it functioned similarly to the biblical Akedah as a test of Nephi's faith. Commentators have suggested that the story was a way for Joseph Smith to deal with repressed childhood trauma and symbolically sever of the Book of Mormon narrative from the established biblical canon as the Spirit of the Lord ordered Laban's murder. Steven L. Peck, a Latter-day Saint novelist wrote a Deleuzean treatment of the sword of Laban as emblematic of climate change and of power structures, referring to it as symptomatic of the "Jerusalem-machine."
In The Book of Mormon Movie, adapted from First and Second Nephi, Laban was portrayed by the actor Michael Flynn. The film was widely panned by Latter-day Saint and secular critics. The Austin Chronicle wrote of "Michael Flynn turning in a ripping good Edward G. Robinson impersonation as the villainous Laban."
Kanji (food)

Kanji is a rice water based dish traditionally prepared in Indian states like Orissa, Andhra Pradesh, Tamil Nadu and Kerala. Depending on how it is prepared, it is eaten with soup or curry. It is one of the Chappan Bhog (56 food items also known as Mahaprasad) offered to the Hindu god Jagannath of Puri as part of the last meal of the day (known as Badaw Singhara Bhogaw). During the Odia festival of Kanji Anla Osha, kanji is offered to the Hindu goddess Sathi.
There are many varieties of kanji prepared in various parts of Kerala.
There are mostly two variations of dawhi kanji. In one, boiled rice is used as the base and in the other gram flour (Besan) or rice flour is used.
Raw cut vegetables are boiled in a Karahi (Malayalam: തിളപ്പിക്കുക Indian wok) and curd and gram flour or rice flour are added to the boiling vegetables.
The main ingredient involved in making this dish are torani (Malayalam: തോരാണി) also known as "peja torani" (Odia: ପେଜ ତୋରାଣି) which is the rice water extracted after boiling rice, left for few days to ferment until it develops sour flavors. Optionally a piece of Ambula (Odia: ଆମ୍ବୂଲ) can be added to it. Once it starts to give off a sour aroma, it is cooked with vegetables to make Torani kanji.
During Kanji Anla Osha which falls in the month of October or November, Torani Kanji is offered to the Hindu goddess Shathi (Malayalam: ശതി) along with dried fish and anla, radish curry, poi and other puja items. Farmers also offer kanji to their farmland in the hope of a good harvest.
When torani kanji is prepared by adding any greens known as shag (ഷാഗ്) in Malayalam, it's called shāg or patra kanji. Usually any of the locally available greens such as drumstick leaves (Malayalam:സജ്ന ഷാഗ്) or shallot leaves (Odia: മൈന gandhanā) or purple amaranthus (Odia: കോസല koshala) or gorkura (Malayalam: ഗോർകുര) also known as khtaa palanga (Odia: അച്ചാറിട്ട ചീര).
While the above variations are commonly prepared across Malayalam, there are also many regional variations like prawn (malayalam: ଚିଙ୍ଗୁଡି chingudi) kanji, crab (Odia: କଙ୍କଡା kankadā) kanji, dry fish (Malayalam:കഞ്ഞിshukhuā and khadā (Malayalam: ଖଡା) kanji.
Bagiya

Bagiya (also called Pithha) is a delicacy of the Maithils, Tharu and Dhimal communities of India and Nepal. It is a steamed dumpling that consists of an external covering of rice flour and an inner content of sweet substances such like chaku, vegetables and other fried items. The delicacy plays a very important role in Madhesi and Tharu society, and is a key part of the festival of Diwali (also known as Deepawali or Tihar) on the day of Laxmi Puja.
Giro de Italia 2018

La 101.ª edición del Giro de Italia fue una carrera de ciclismo en ruta por etapas que se celebró entre el 4 y el 27 de mayo de 2018 con inicio en tierra santa desde la ciudad de Jerusalén y final en el área metropolitana de Roma sobre un recorrido de 3571,4 kilómetros.​ Una de las grandes novedades de esta edición fue el inicio por primera vez en la historia de una de las Grandes Vueltas fuera del continente europeo con las primeras tres etapas en Israel y las restantes en territorio italiano.
La carrera forma parte del UCI WorldTour 2018 y fue ganada por el ciclista británico Chris Froome​ del equipo Sky, quien con este triunfo se convirtió en el séptimo corredor en conquistar las tres grandes vueltas con un total de seis ganadas. El podio lo completaron el ciclista neerlandés Tom Dumoulin, quien no pudo revalidar el triunfo obtenido en la edición anterior y el ciclista colombiano Miguel Ángel López del equipo Astana, quien continuó mostrando su progresión en procura de buscar su primera victoria en una grande.
Tomaron la partida un total de 22 equipos de los cuales asistieron por derecho propio los 18 equipos UCI WorldTeam y por invitación directa de los organizadores de la prueba (RCS Sport) 4 equipos de categoría Profesional Continental. Los 4 equipos invitados fueron: el Androni Giocattoli-Sidermec quien ganó una de las cuatro invitaciones al haber sido vencedor de la Copa de Italia de Ciclismo 2017, el Israel Cycling Academy, cuya invitación se vio influenciada por el inicio de la carrera en Israel y repitieron el Bardiani CSF y el Wilier Triestina-Selle Italia.​ Una novedad destacada con respecto a ediciones anteriores fue la reducción del número de ciclistas por equipo, los cuales pasaron de 9 a 8, de forma que el grueso del pelotón que tomó la salida se redujo de 198 a 176 participantes.
Parten como máximos favoritos:
Otros favoritos:
Las clasificaciones finalizaron de la siguiente forma:
Convenciones:
El Giro de Italia otorga puntos para el UCI WorldTour 2018 y el UCI World Ranking, este último para corredores de los equipos en las categorías UCI WorldTeam, Profesional Continental y Equipos Continentales.​ Las siguientes tablas muestran el baremo de puntuación y los 10 corredores que obtuvieron más puntos:
Giro de Italia Femenino

El Giro de Italia Femenino (oficialmente: Giro d'Italia Internazionale Femminile; también llamado: Giro Donne​ y Giro Rosa) es una carrera de ciclismo en ruta femenina profesional por etapas que se disputa en Italia. Se realiza desde el año 1988, habitualmente a principios de julio.
Siempre ha sido una de las carreras femeninas por etapas más prestigiosas, primero de categoría 2.9.1 (máxima categoría del profesionalismo para carreras por etapas femeninas) renombrándose esa categoría en 2005 por la 2.1, manteniendo la carrera dicho estatus (aunque en 2013, tras la introducción de la categoría 2.HC, se quedó en un segundo escalón pero solo ese año ya que esa categoría superior solo existió en ese año 2013). Siendo la más prestigiosa de todas ellas, por ejemplo la Grande Boucle, en sus últimos años fue de categoría 2.2 (última categoría del profesionalismo).​
Además, es la única carrera femenina de más una semana de competición debido a la desaparición de la Grande Boucle (en 2009) y Tour de l'Aude femenino (en 2010), consideradas como las Grandes Vueltas femeninas.​
Está organizada por EPINIKE.​