davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Ballet Azul

The Ballet Azul (Blue Ballet) is a term coined in Colombia in the 1950s to describe the Millonarios football team, during its successful period from 1949–1964, because the blue color of their uniform, the large number of titles who had won the team, and the quality of its game. The term was first used by the sportscaster Carlos Arturo Rueda.
Later in the 1960s, in Chile, Ecuador and Costa Rica, was used the same term to refer to Universidad de Chile during its successful period from 1959–1969, Emelec, and C.S. Cartaginés respectively.
The term was born in the era known as El Dorado in Colombia, when the football league broke away from FIFA because the Colombian football league turned professional in 1948. The Colombian league reached its golden era during the period, and the best footballers in Latin America came to play in Colombia.
In this period the best team was Millonarios, with players like Adolfo Pedernera, a star with the legendary River Plate team of the 1940s better known as La Máquina; Alfredo Di Stefano, who would later star for the legendary Real Madrid team of the 1950s; and Néstor Rossi.
The team won the Colombian League championship in 1949, 1951, 1952, 1953, 1959, 1961, 1962, 1963, 1964
In addition, the best players were part of the Ballet Azul in the era of el Dorado of the Colombian football (1949–1954):
The team won the Chilean league championship in 1959, 1962, 1964, 1965, 1967 and 1969, Tournament Metropolitan in 1968, 1969 and the Cup Francisco Candelori in 1969.
In addition, many of the players were part of the Chile national team that managed to win a bronze medal at the 1962 FIFA World Cup. Following the success, the club was invited to a European tour where they beat teams like Internazionale F.C., champion of Italy and Europe.
Among the most outstanding team members of the Chilean Ballet Azul were:
Miller Bolaños

Miller Alejandro Bolaños Reasco (born 1 June 1990) is an Ecuadorian footballer who plays as a striker for Ecuadorian Serie B club 9 de Octubre.
Bolaños was born in Esmeraldas, and began his career in the youth ranks of Caribe Junior. In 2006, he joined Barcelona SC and made his professional debut the same year. In 2009 the promising forward was transferred to LDU Quito. On 29 August 2009 in a 4–0 win over LDU Portoviejo, Bolaños scored the 2,500th goal in LDU Quito's history. He was an important player for LDU Quito during the most glorious period of the club's history as he helped the Ecuadorian club capture the 2010 Serie A title, 2009 Copa Sudamericana, and the 2009 and 2010 Recopa Sudamericana.
On 11 January 2012, it was announced that Bolaños would be joining Chivas USA in Major League Soccer, accompanying compatriot Oswaldo Minda. On 18 July, he scored his first MLS goal against the Portland Timbers at The Home Depot Center, finishing a Ryan Smith pass for the only goal of the game in the 16th minute.
Miller joined Emelec by loan on the summer of 2013. Though Miller only played 5 league games, he won the 2013 Ecuadorian Serie A season. Miller scored 19 league-goals in 36 games, including 2 goals in the season final match against club-rivals Barcelona SC, winning the 2014 Ecuadorian Serie A. Miller Bolaños became top scorer in the 2014 Copa Sudamericana with 5 goals. During the 2013 season he noticeably formed a successful striking partnership with Denis Stracqualursi which was known affectionately as Straq-Bol by Emelec fans. This was a play on words of Spag-Bol, the Italian pasta dish.
On 7 February 2016, it was confirmed that Miller would play for Grêmio.
Bolaños represented Ecuador at various youth levels. He participated in the 2007 South American Under-17 Football Championship, helping Ecuador to a 5–4 victory over Brazil.
Bolaños made his debut for Ecuador on 28 March 2015 in a match against Mexico, playing all 90 minutes of the game. Three days later he went on to score his first goal, equalising in a 2–1 friendly loss to Argentina in New Jersey.
Bolaños was selected for the 2015 Copa América in Chile, his first major international tournament. In the opening game against the hosts at the Estadio Nacional, he fouled Arturo Vidal, who consequently scored the first goal of the tournament from the penalty spot as his team defeated Ecuador 2–0. In the second match, he scored from outside the penalty area, albeit in a 3–2 defeat against Bolivia. In the third match in Rancagua, he opened the scoring in a 2–1 victory over Mexico which eliminated the opponents, also setting up the second for Enner Valencia.
His older brother is Álex Bolaños, also a midfielder. He too represented Barcelona and LDU among others, and played internationally for their country.
LDU Quito
Emelec
Gremio
Individual
2017 New York City FC season

The 2017 New York City FC season was the club's third season of competition and their third in the top tier of American soccer, Major League Soccer (MLS). New York City FC played their home games at Yankee Stadium in the New York City borough of The Bronx.
Per Major League Soccer and club policies, terms of the deals do not get disclosed.
Per Major League Soccer and club policies, terms of the deals do not get disclosed.
NYCFC Etihad Airways Player of the Month : David Villa November 2017
Otilino Tenorio

Otilino George Tenorio Bastidas (1 February 1980 – 7 May 2005) was an Ecuadorian professional footballer who played as a forward.
Tenorio was born in Guayaquil, Ecuador. His nickname was 'Spiderman', because when he scored a goal in a football match he would cover his head with a Spider-Man mask as he celebrated.
He joined Emelec of Guayaquil when he was eleven, and went on to play for the club at a professional level. He was noted for his good finishing ability and his flamboyant mask celebration was enjoyed by many. In 2004, he moved to Saudi Arabian club Al-Nasr, where he had trouble settling and eventually moved back to Ecuador to play for El Nacional of Quito.
Tenorio was first selected for the Ecuador national team in 2004; however he did not play any matches that year due to an injury. By 2005, he had recovered and made some impressive displays both for his club and country.
Tenorio died in May 2005 due to an automobile accident suffered when he was travelling to Quevedo, to visit his family. The accident happened three days after he played for his country in a 1–0 win over Paraguay, which was a friendly match played in New York City. The car in which he was travelling collided with a gas truck on the Santo Domingo-Quevedo road. He was twenty-five.
As a homage to Tenorio during the 2006 FIFA World Cup, former teammate Iván Kaviedes pulled on a Yellow 'Spiderman' mask after scoring the third goal of Ecuador's triumphant 3–0 win over Costa Rica.
Patatas revolconas

(sin categorización)
Las patatas meneás (denominadas también patatas revolconas) son un plato de puré de patatas típico de las provincias de Ávila, Salamanca, Cáceres y del oeste de la Provincia de Toledo en concreto de la comarca de Talavera de la Reina.​ Es originario de El Tiemblo, donde se suelen denominar igualmente patatas revueltas, meneadas (meneás) o removidas. Se trata de un plato de la cocina española elaborado con patatas y pimentón, al que se añaden productos cárnicos de la matanza. Se caracteriza por el color rojo del pimentón. Es un plato que se sirve caliente. Tradicionalmente era comida humilde de campesinos, que ha evolucionado a servirse en pequeñas raciones como tapas.
La base del plato es el puré de patatas, al que se da sabor con pimentón (generalmente el pimentón de la Vera dulce) y ajos.​ El pimentón proporciona un color rojo al mismo tiempo que un aroma especial. Suele servirse en un montón sobre un plato, que al ser emplatado se corona con unos dados de torreznos fritos que se suelen clavar en la masa. El contraste de texturas entre el crujiente cárnico y la masa caliente de la patata es una de características de este plato.
En la actualidad se sirve generalmente como tapa, amontonado en un pequeño plato, a veces servido en una tosta. También se puede emplear bacón o cortezas de tocino en lugar de torreznos.
Patata de Prades

La patata de Prades es una variedad Kennebec de patata que se cultiva en las Montañas de Prades, enclavadas en la Cordillera Pre-litoral catalana, concretamente en Prades, Capafons, Febró y Arbolí, localidades pertenecientes a la comarca tarraconense del Bajo Campo, y es considerada por muchos expertos la patata de más calidad de toda la península, por lo que su precio es superior al resto de variedades.
Las diferencias con otras variedades de patata son: su color blanco en el interior de textura harinosa, la piel es de un color amarillento, son muy dulces y se adaptan perfectamente a la cocción. Se cultiva de una forma tradicional, y en altitud por lo que las condiciones climáticas les confieren unas características especiales. Contiene el doble de almidón que la mayoría de las demás variedades de patata. Suelen ser de un calibre de entre 40 y 80 mm.
Desde el año 2002 le fue otorgada la etiqueta de Indicación Geográfica Protegida.
En la localidad de Prades se celebra cada año en el tercer domingo del mes de septiembre una fiesta para celebrar el inicio de la "Campaña de la patata de Prades".
Corro de la patata

El corro de la patata (o de las patatas) es un juego de corro tradicional infantil acompañado de una “canción de corro”. En él, niñas y niños se cogen de la mano formando un círculo o ‘corro’ y comienzan a girar sin soltarse mientras cantan la siguiente canción:.​
Cuando se pronuncia la última frase, todos los niños deben sentarse de golpe.​​
Según documentos antiguos, en España el término “achupé" proviene de los estornudos que producían los enfermos de la Peste Negra cuando la padecían.
Moje

El moje o mojete es un plato típico español de Castilla-La Mancha y la Región de Murcia, donde es conocido como «ensalada murciana» o Pelechana en Quintanar del rey (Cuenca).
Hay dos tipos de moje, el que se elabora utilizando tomate natural troceado y en el que se utiliza tomate pelado (de bote o escaldado). En la actualidad esta última variedad, la del tomate de bote natural pelado, es la que predomina en Castilla-La Mancha.
Los únicos ingredientes son: tomate partido a trozos pequeños (con o sin piel), cebolla finamente picada (preferiblemene cebolleta), olivas negras o de cuquillo, huevo duro, aceite de oliva virgen y atún de lata (no bonito). Se puede sustituir el atún por bacalao un poco asado y troceado o por capellán troceado.
Trocear el tomate y meterlo con la cebolla o cebolleta (preferiblemente esta última), y la sal en un cuenco grande o ensaladera. Poner el atún y las olivas (olivas negras de cuquillo) y entonces poner el aceite removiendo de abajo arriba sin batir hasta que el aceite quede ligeramente por encima. Finalmente poner el huevo duro. Hay que tener precaución: Si se queda corto con el aceite, o si se pasa de cantidad el moje no sale en su punto. En algunos casos, eso al gusto de cada comensal, se le puede añadir un diente de ajo muy picado. Esta ensalada es conveniente hacerla varias horas antes de su consumo, con el objeto de que todos los ingredientes mezclen sus sabores.
En la provincia de Valencia existen diversas variantes del mojete como son el Mojete de Agua y el Mojete Arrastrao. En la provincia de Ciudad Real y Murcia, se elabora el moje de bacalao.​ En Valenzuela (Córdoba) existen diversas variantes, teniendo éstas como característica que son guisos, llevan patatas y carne, (si es canerete) o boquerón frito en su defecto.
Patatas fritas alemanas

Las patatas fritas alemanas son un plato elaborado con rodajas finas de patatas, crudas o cocidas, fritas en manteca de cerdo, mantequilla o aceites vegetales.​ El beicon y las rodajas de cebolla son ingredientes que se añaden habitualmente. Las patatas se condimentan con sal y pimienta, mientras que especias como el comino, la mejorana, el romero y el ajo son opcionales. En la década de 1870, ya se recogían platos con este nombre en los libros de cocina estadounidense y británica.​ En alemán se llaman Bratkartoffeln (escuchar), patatas fritas.
Durante la Primera Guerra Mundial, Alemania fue el país enemigo de Estados Unidos.​ Consecuentemente, nombres de lugares alemanes (como Berlín, Ohio) y el adjetivo alemán se eliminaron del lenguaje estadounidense. En 1918, las French fries, «patatas fritas», pasaron a llamarse fries en Estados Unidos y Canadá.​ Durante este periodo, se solía hacer referencia al plato como «patatas fritas americanas», debido a la oposición entre Estados Unidos y Alemania.​
La preparación consiste en freír o saltear las patatas. A continuación, se añaden otros ingredientes previamente cocinados como el beicon, la cebolla y el pimiento verde.​​​ Algunas versiones utilizan patatas cortadas en rodajas finas.​ Se puede agregar pimentón dulce para darle sabor.​ Utilizar patatas crudas o cocinadas (pueden ser recién hechas o de otro día) sigue siendo motivo de debate, ya que depende del gusto personal y de las influencias regionales. Las patatas fritas alemanas se pueden servir con schnitzel (un escalope típico de la cocina austríaca)​ o como acompañamiento de salchichas, como las bauernwurst.​ ​​ Algunos restaurantes las sirven como guarnición.​
Moules-frites

Los moules-frites (literalmente ‘mejillones-[patatas] fritas’) o moules et frites (‘mejillones y [patatas] fritas’) son un plato muy popular en Bélgica y el norte de Francia, si bien en la actualidad se consume en la totalidad de ambos países. Es un plato simple compuesto por mejillones cocidos al vapor con una guarnición de patatas fritas. Se acompañan tradicionalmente con cerveza. Aunque es un plato “simple” en origen, las variaciones pueden ser muy sofisticadas.
La ración de mejillones servida típicamente en los restaurantes belgas es generalmente de un kilo y medio por persona (con valvas); y se sirve a cada comensal en el recipiente de cocción.
Es también un plato típico de la feria anual de antigüedades y objetos de segunda mano de Lille, la braderie de Lille, y de las brasseries parisinas.
Patatas a lo pobre

Las patatas a lo pobre es un plato de patatas típico de la cocina granadina, la cocina jienense, la almeriense y la murciana, en el sureste de España. Se puede decir que su preparación es la de las patatas fritas cortadas en rodajas y servidas en pegote, amontonadas.
Las patatas a lo pobre se suelen preparar con pimiento verde o rojo cortado en tiras y frito. Es un plato muy típico de la gastronomía de Andalucía Oriental (Granada, Jaén y Almería) y sirve como base para un buen número de recetas de cocina que se basan en las patatas como pueden ser los huevos rotos, los revueltos o incluso la tortilla de patata.
Se acompañan de diversos elementos cárnicos como pueden ser embutidos, un huevo frito (roto o estrellados), o pequeñas tiras de jamón. A veces se suelen mezclar con alguna verdura. Pueden emplearse como guarnición en cualquier plato de carne o pescado.
Huevos carlistas

Los huevos carlistas (denominados también huevos a la carlista y también huevos a la navarra a veces como huevos encapotados)​ es una preparación de huevos fritos que se recubren de una salsa bechamel y se empanan, de forma similar a una croqueta, para ser vueltos a freír hasta dorarlos. Esta preparación es originaria de la cocina navarra.​
La primera referencia escrita de esta preparación se encuentra en el Almanaque de Conferencias Culinarias de 1874 de una carta dirigida a Ángel Muro procedente del periodista de Blanco y Negro Andrés Miralles. Según autores el nombre puede deberse a los colores de la bandera carlista. Es posible que existieran antes de esta fecha y la denominación «huevos con capota», haciendo alusión al recubrimiento de la segunda fritura como una capota o cubierta.
Esta preparación consiste en una doble fritura de huevos, en la primera se consigue un simple huevo estrellado ligeramente crudo, lo suficiente para que cuaje la yema en el aceite hirviendo. Es habitual hacerlo en una especie de presilla (u molde) con el objeto de que quede redondo. Tras su primera fritura se aparta en un papel secante con el objeto de que pierdan el aceite de su superficie. Cuando se han enfriado se recubren de una salsa (es habitual una beschamel ligeramente caliente) para que pueda empanarse y se procede a una segunda fritura en aceite hirviendo hasta que logran dorarse. Las recetas que mencionan a los huevos como encapotados describen a la salsa de la segunda fritura como «salsa de encapotar» (pasta de freír).​ Se pueden presentar solos o en una salsa de tomate. Se sabe que están bien elaborados si quedan con forma de croqueta y al romperse sale desparramada la yema.
Huevos motuleños

Los huevos motuleños son un desayuno típico de la ciudad de Motul​ (Yucatán - México). El plato tiene como base una tortilla frita (conocida comúnmente como tostada) con frijoles refritos negros y encima un huevo frito/estrellado, a lo que se le agrega una salsa preparada con tomates (generalmente Saladette o Roma), jamón en cubos y chícharos, junto con otros ingredientes y especias. A menudo se sirven junto con plátanos fritos, queso y salsas picantes a base de chile habanero. El platillo se prepara de diferente forma en otras partes ya que no se cocina la salsa con los ingredientes juntos, sino que se preparan uno por uno.
El creador original de la receta de los huevos motuleños fue el chef Don Jorge Siqueff, quien fuera dueño del restaurante más famoso de Motul, Siqueff. Según cuenta la memoria oral de la población, este plato fue creado en 1921 por petición directa del entonces gobernador de Yucatán, Felipe Carrillo Puerto; ya que se encontraban de visita en la localidad diversas personalidades del gobierno de México, entre los que se encontraba el afamado maestro José Vasconcelos quien traía en su comitiva a Diego Rivera, Jaime Torres Bodet y Carlos Pellicer, entre otros notables; y el gobernador quería agasajarlos con un desayuno excepcional.
Don Jorge procedió entonces a mejorar el desayuno preferido del gobernador (huevos, tortilla y frijoles refritos) agregando algunos pasos a la elaboración de la salsa como freír la cebolla en aceite de oliva (previamente a su adición) y el uso de ingredientes adicionales como jamón español ahumado en cuadros y chícharos cocidos. El resultado fue la receta original de los huevos motuleños, que ha sufrido transformaciones y la adición de diferentes ingredientes como plátanos fritos, tocineta, crema ácida, queso fresco, queso americano (queso amarillo, Colby o Cheddar), etc.​
Actualmente, este platillo se suele ofrecer como desayuno en varios restaurantes de México, principalmente en la región sur y sureste del país, en Yucatán, Campeche, Quintana Roo, Tabasco, Chiapas y Oaxaca; sirviéndose igualmente en algunos países de Centroamérica y el Caribe.
Huevos divorciados

Los huevos divorciados son una preparación culinaria mexicana que consiste en dos huevos fritos, uno bañado con salsa verde y el otro con salsa roja, de manera que se ven claramente diferenciados. Para que no se mezclen las salsas, en medio se coloca una barrera de otro alimento, típicamente frijoles refritos, a veces con totopos, o bien chilaquiles, con aderezo de queso o perejil y cebolla, o también un molote.​ Es un tradicional desayuno en el centro y sur del país, y se cree que es originario de la Ciudad de México.​ Es un derivado de los huevos rancheros.​
Huevo a la Toupinel

El huevo a la Toupinel o huevo Toupinel (en francés: oeuf à la Toupinel o oeuf Toupinel) es una receta tradicional francesa de huevo escalfado, servido dentro de una patata cocida en su piel y cubierto de salsa Mornay.
La receta fue creada en 1898 en el restaurante parisino Maire, muy reputado a finales del siglo XIX y principios del XX. Situado a proximidad de la mayoría de los grandes teatros de la ciudad, el cocinero del restaurante decidió bautizar la receta con el nombre del protagonista de un vodevil de éxito aquel año, Feu Toupinel (El difunto Toupinel), de Alexandre Bisson. En la misma época, el nombre de otra obra de Bisson, La famille Pont-Biquet (La familia Pont-Biquet), dio su nombre a otra receta de huevos escalfados, los huevos Pont-Biquet, creados en el cercano restaurante Durand por el chef Joseph Voiron.
Las patatas se hornean enteras sin pelar y se vacían parcialmente de su pulpa. El hueco se rellena con la carne de la patata hecha puré con nata fresca, mantequilla y una pizca de nuez moscada, y se coloca encima el huevo previamente escalfado en agua hirviendo. Se cubre con una capa de salsa Mornay y se gratina un par de minutos al horno. Una variante muy extendida añade espinacas salteadas debajo del huevo. En otra, se casca el huevo directamente en la patata y se hornea lo justo para que se cuaje la clara pero no la yema.
Ensaladilla de huevos

La ensalada de huevos es parte de la tradición anglo-americana de elaborar ensaladas que sean una mezcla de alimentos que posean un alto grado de proteínas o con alto contenido de carbohidratos, todo ello aliñado con diversas especias, hierbas aromáticas, y otros alimentos, y aceites o salsas basadas en aceites.
Las ensaladas de huevo se sirven como una pasta para untar en sándwich, se elabora a base de huevo duro picado, mayonesa, mostaza, apio cortado, sal, y pimienta negra. Las ensaladas de huevos pueden ser desarrolladas creativamente a partir de otros ingredientes como pueden ser los tomates, lechuga, encurtidos, etc. Otras variantes incluyen lentejas, judías y queso.
En este conjunto se encuentran las ensaladas de atún, pollo, patata, pasta, cangrejo, langosta, etc.
Tortilla soup

Tortilla soup (Spanish: sopa de tortilla) is a traditional Mexican soup containing fried corn tortilla. Although the exact origin of tortilla soup is unknown, it is particularly common in the Mexico City area in Mexico. Traditional tortilla soup is made with chicken broth combined with roasted tomatoes, onion, garlic, chiles and tortillas, cut into strips and fried.
Traditional tortilla soup is made of fried corn tortilla pieces, submerged into a broth of tomato, garlic, onion, and epazote. It is served with pieces of pasilla chiles, chicharrón, avocado, queso panela, lime, and Mexican crema. While pasilla chiles are the most commonly used, regional variants also may use chile ancho or chile de arbol.
Madrasah aliyah

Madrasah aliyah (disingkat MA) adalah jenjang pendidikan menengah pada pendidikan formal di Indonesia yang setara dengan sekolah menengah atas. Pengelolaannya dilakukan oleh Kementerian Agama. Jenjang kelas dalam waktuh tempuh madrasah aliyah sama seperti sekolah menengah atas.
Pada tahun kedua (kelas 11), siswa MA memilih salah satu dari 4 jurusan, yaituː Ilmu Alam, Ilmu Sosial, Ilmu-ilmu Keagamaan Islam, dan Bahasa. Pada akhir tahun ketiga (kelas 12), siswa diwajibkan mengikuti Ujian Nasional. Sebagaimana SMA, MA terbagi dua yaitu, MA umum yang sering dinamakan MA dan MA kejuruan.
Pada dasarnya kurikulum MA sama dengan kurikulum sekolah menengah atas, hanya saja pada MA terdapat porsi lebih banyak mengenai pendidikan agama Islam. Berikut mata pelajaran yang diajarkan di MA selain mata pelajaran umum:
Sebagaimana SMA, MA juga memiliki mata pelajaran peminatan / program penjurusan, yaitu:
Matematika dan Ilmu Alam, Ilmu Sosial, Ilmu Bahasa dan Budaya, dan Ilmu Keagamaan (khusus MA). Mata pelajaran peminatan ilmu keagamaan diantaranya:
SMA/MA tidak termasuk program wajib belajar pemerintah, sebagaimana siswa sekolah dasar (atau sederajat) 6 tahun dan sekolah menengah pertama (atau sederajat) 3 tahun.
Di Indonesia, kepemilikan madrasah aliyah dipegang oleh dua badan, yakni swasta dan pemerintah (madrasah aliyah negeri) melalui Kementerian Agama Republik Indonesia.
Madrasah aliyah kejuruan

Madrasah Aliyah Kejuruan (MAK) adalah salah satu bentuk satuan pendidikan formal dalam binaan Menteri Agama yang menyelenggarakan pendidikan kejuruan dengan kekhasan agama Islam pada jenjang pendidikan menengah sebagai lanjutan dari SMP, MTs, atau bentuk lain yang sederajat atau lanjutan dari hasil belajar yang diakui sama/setara SMP/MTs.
Madrasah Aliyah Kejuruan:
Pendidikan menengah kejuruan:
Madrasah Tsanawiyah

Madrasah Tsanawiyah (disingkat MTs) adalah jenjang dasar pada pendidikan formal di Indonesia, setara dengan sekolah menengah pertama, yang pengelolaannya dilakukan oleh Kementerian Agama. Pendidikan madrasah tsanawiyah ditempuh dalam waktu 3 tahun, mulai dari kelas 7 sampai kelas 9.
Murid kelas 9 diwajibkan mengikuti Ujian Madrasah (dahulu Ujian Nasional dan Ebtanas) yang memengaruhi kelulusan siswa. Lulusan MTs dapat melanjutkan pendidikan ke madrasah aliyah/madrasah aliyah kejuruan atau sekolah menengah atas/sekolah menengah kejuruan.
Kurikulum madrasah tsanawiyah sama dengan kurikulum sekolah menengah pertama, hanya saja pada MTs terdapat porsi lebih banyak mengenai pendidikan agama Islam. Selain mengajarkan mata pelajaran sebagaimana sekolah dasar, juga ditambah dengan pelajaran-pelajaran seperti:
Pelajar madrasah tsanawiyah umumnya berusia 13-15 tahun. Di Indonesia, setiap warga negara berusia 7-15 tahun tahun wajib mengikuti pendidikan dasar, yakni sekolah dasar (atau sederajat) 6 tahun dan sekolah menengah pertama (atau sederajat) 3 tahun.
Madrasah

Madrasah (bahasa Arab: مدرسة [maˈdrasa] , jamak: مدارس, madāris) merupakan sebuah kata dalam bahasa Arab yang artinya sekolah. Asal katanya yaitu darasa (baca: darosa) yang artinya belajar. Di Indonesia, madrasah dikhususkan sebagai sekolah (umum) yang kurikulumnya terdapat pelajaran-pelajaran tentang keislaman. Madrasah Ibtidaiyah (MI) setara dengan Sekolah Dasar (SD), Madrasah Tsanawiyah (MTs) setara dengan Sekolah Menengah Pertama (SMP), dan Madrasah Aliyah (MA) setara dengan Sekolah Menengah Atas (SMA). Saat ini pengelolaan madrasah berada di bawah naungan Kementerian Agama Republik Indonesia.
Madrasah pertama sepanjang sejarah Islam adalah rumah Abu Abdillah al-Arqam bin Abi al-Arqam, tempat ilmu pengetahuan dan amal saleh diajarkan secara terpadu oleh sang guru pertama, Muhammad Rasulullah. Ia sendiri yang mengajar dan mengawasi proses pendidikan disana, para As-Sabiqun al-Awwalun merupakan murid-muridnya.
Daftar pesantren di Jawa Timur

Berikut ini adalah daftar pondok pesantren di setiap kabupaten/kota di Jawa Timur:
Sukorejo - Bangorejo - Banyuwangi
Berikut ini adalah daftar pesantren di Kabupaten Blitar, baik salafiyah, ashriyah, atau kombinasi:
.pondok pesantren darun naja bakung udanawu blitar
Berikut ini adalah daftar pesantren di Jember, Baik Salafiyah, Ashriyah, atau Kombinasi:
Pondok Pesantren Annur Lampeji Mumbulsari Jember
PON PES Sunan Giri Curahlele Balung
Berikut adalah daftar nama pondok pesantren yang ada di Jombang
Berikut ini adalah daftar pesantren di [[Kabupaten Kediri]], baik salafiyah, ashriyah, atau kombinasi:
Berikut ini adalah daftar pesantren di kabupaten Lumajang, baik salafiyah, ashriyah, atau kombinasi:
Berikut ini adalah daftar pesantren di Kabupaten Madiun, baik salafiyah, ashriyah, atau kombinasi:
Teks miring
<onlyinclude>Berikut ini adalah daftar pesantren di Kabupaten Magetan, baik salafiyah, 'ashriyah, atau kombinasi:
</onlyinclude∆>
132. Pondok Pesantren Darul Hikam Tambaksuruh Tambakagung Puri Mojokerto
1.Pondok Pesantren ARBA'I QOHHAR Jambangan, Paron
2.pondok pesantren AL-HIDAYAH Sondrian, Majasem, Kendal
3.pondok pesantren Al-Fatah rt 5, rw 1, Tambakselo timur, Pelanglor, Kedunggalar
4. PONDOK PESANTREN MODERN AL HIJRAH , JL. Ngawi - Cepu km 1 Karang Asri, Ngawi
Berikut ini adalah daftar pesantren di Pacitan, baik salafiyah, Ashriyah, atau kombinasi:
Berikut ini adalah daftar pesantren di kabupaten Trenggalek, baik salafiyah, ashriyah, atau kombinasi:
Pondok Pesantren "Tarbiyatul Atfal" 07/02 Krajan Besuki Munjungan Trenggalek
Berikut ini adalah daftar pesantren di Tulungagung, baik salafiyah, ashriyah, atau kombinasi:
16. Pondok Pesantren Tahfidzul Qur'an "Tarbiyyatul Qur'an" Jl Raya Wukir - Torongrejo, Kelurahan Temas, Kecamatan Batu, Kota Batu
Berikut ini adalah daftar pesantren di Kota Blitar, baik salafiyah, ashriyah, atau kombinasi:
Berikut ini adalah daftar pesantren di Kota Kediri, baik salafiyah, ashriyah, atau kombinasi:
35. PP. sunan ampel kota kediri (dekatnya IAIN KEDIRI)
Berikut ini adalah daftar pesantren di Kota Madiun, baik salafiyah, ashriyah, atau kombinasi:
Berikut ini adalah daftar pesantren di Kota Malang, baik salafiyah, ashriyah, atau kombinasi:
Berikut ini adalah daftar pesantren di Kota Mojokerto, baik salafiyah, ashriyah, atau kombinasi diantaranya :
Jl. Al-Azhar Kedundung Magersari 61316 Kota Mojokerto
Berikut ini adalah daftar pesantren di Kota Pasuruan, baik salafiyah, ashriyah, atau kombinasi:
Berikut ini adalah daftar pesantren di Kota Probolinggo, baik salafiyah, ashriyah, atau kombinasi:
Berikut ini adalah daftar pesantren di Kota Surabaya, baik salafiyah, ashriyah, atau kombinasi:
Alalak Tengah, Banjarmasin Utara, Banjarmasin

Alalak Tengah adalah sebuah kelurahan di kecamatan Banjarmasin Utara, Kota Banjarmasin, Provinsi Kalimantan Selatan, Indonesia.
Alalak Tengah dimekarkan dari Alalak Utara.
Batas-batas wilayah kelurahan Alalak Tengah adalah sebagai berikut:
Kelurahan Alalak Tengah merupakan salah satu dari 52 kelurahan yang ada di kota Banjarmasin. Sebagian besar penduduk (asli) bermata pencaharian tani dan usaha kayu, sedangkan pendatang, terutama di kawasan baru perumahan (Komplek Sudi Rapi, AMD, Pemda), bermata pencaharian wirausaha, PNS, dan karyawan swasta. Kelurahan ini ini terletak di ujung utara Kota Banjarmasin, dan terdiri dari 24 RT dan 2 RW. terdapat 1 SMAN 12, 1 SMPN 13, 1 Pesantren Tarbiyatul Islamiyah (Madin, Tsanawiyah, dan Aliyah), 1 Madrasah Tsanawiyah Noor Aini (tsanawiyah, dan madrasah), 5 Sekolah Dasar Negeri, dan 3 buah TK, serta 3 buah PAUD. Hampir 99% beragama Islam. Terdapat satu Masjid, yaitu Masjid Kanas (Masjid Jami Tuhfaturroghibin) dan satu Puskemas Alalak Tengah, dan Lembaga Kajian Qur'an (LKQ), Majelis Ta'lim 'Jawarhal Neru', Kondisi tanah yang rawa, dan mengalami pasang surut. Pusat pergergajian kayu (sirkel) dan band saw kayu kalimantan di pinggir sungai Alalak.
Wedoro, Penawangan, Grobogan

Wedoro adalah desa di kecamatan Penawangan, Grobogan, Jawa Tengah, Indonesia. Terletak di antara 07°05’38” LS dan 110°50’19” BT, desa Wedoro terdiri dari tujuh belas RT, dua RW, dan dua dusun (Wedoro dan Tanjung)
Batas-2 desa: 1.Sebelah utara: Desa
2.Sebelah timur: Desa
3.Sebelah selatan: Desa
4.Sebelah barat: Desa
Yang memberi nama Wedoro, konon adalah seorang wanita yang bernama Barinah, yang sampai sekarang oleh masyarakat setempat dianggap sebagai leluhur, dan dijadikan punden dengan nama Punden Mbah Barinah.
Nama Wedoro diambil, karena pada zaman dulu terdapat pohon bidara (Jawa: "WET DORO") di sebuah rawa yang mengering. Karena seringnya masyarakat mengucapkan kata tersebut dalam bahasa jawa sehingga dengan sendirinya lebih enak menyebut dengan nama "WEDORO", yang akhirnya menjadikan nama tersebut menjadi nama desa Wedoro.
Secara berturut-turut desa Wedoro dipimpin oleh 6 orang kepala desa,yaitu:
1.Asmijo.
2.Suprat. (1944-1975)
3.Supar. (1979-1988)
4.Suyanto. (1989-1997)
5.Riyono. (1999-2007)
6.dr.Aris Riyanto N. (2007-2019)
Mayoritas penduduk Desa Wedoro memeluk agama islam, hanya sebagian kecil yang memeluk agama kristen.
Mata pencaharian penduduk Desa Wedoro adalah sebagian besar adalah petani. Karena Desa Wedoro merupakan desa pertanian, sedang yang lainnya adalah wiraswata, jasa, dll.
Luas Wilayah= 2,53 km2.
Jumlah Penduduk per Januari 2012= 2.275 jiwa, L= 1.111 jiwa, P= 1.164 jiwa.
Jumlah Dusun= 2 (Wedoro, Tanjung).
Jumlah RT/RW= 17 RT, 2 RW.
Fasilitas Pendidikan= 2 PAUD, 2 TK, 1 SD, 1 Madin.
Potensi Perekonomian= Pertanian (padi, jagung, kacang hijau, semangka, bawang merah, melon), Peternakan ( kambing, ayam, bebek).
Sendangharjo, Karangrayung, Grobogan

Sendangharjo adalah desa di kecamatan Karangrayung, Grobogan, Jawa Tengah, Indonesia. Desa ini memiliki tanah seluas 1.245 ha dan jumlah penduduk sebanyak 9642 orang .
Wilayah Desa Sendangharjo terbagi menjadi 7 Dusun, 12 RW dan 72 RT antara lain:
Saat ini pusat pemerintahan Desa Sendangharjo berada di Dusun Sendang. Pemerintah Desa Sendangharjo dipimpin oleh seorang Kepala Desa.
Berikut Daftar Kepala Desa Sendangharjo.
Perangkat Desa:
Kepala Wilayah:
Badan Permusyawaratan Desa (BPD):
Batas Desa Sendangharjo:
Sebagian besar penduduk Desa Sendangharjo bermata pencaharian sebagai petani, pedagang, buruh. Desa Sendangharjo mempunyai pasar desa yang digunakan sebagai pusat kegiatan jual beli masyarakat, juga mempunyai masjid bersejarah yaitu Masjid Jami' Nurul Huda Sendangharjo yang berdiri sudah ratusan tahun yang lalu. Setiap bulan Ruwah (Sya'ban) diadakan kegiatan haul Simbah Syeh Ainuddin/Simbah Mangun Madin (Tokoh penyebar agama Islam) dengan mengadakan kegiatan Kirab Pusaka Tri Jangkep Jaya Badra.
Pusat Kegiatan Pendidikan Sekolah Dasar:
SMP/MTs & SMK:
Kegiatan pendidikan keagamaan juga dilaksanakan di Madrasah dan TPQ yang tersebar di beberapa wilayah di Desa Sendangharjo.
Templat:Post: Sutrisno Guru
Suwatu, Gabus, Grobogan

orang-orannya ramah2 dan semangat gotong royongnya melekat. Sebagian besar berkerja tani, dan ada yang sebagai buruh tani. Satu yang kita sesal kan hutanya rusak oleh tangan-tangan yg tak bertanggung jawab.
as Wilayah Pada zaman dahulu menurut cerita nenek moyang, desa ini adalah hutan belantara. Suatu hari datanglah kelua rga yang mengungsi ditengah hutan ini, lama kelamaan keluarga tersebut bertambah dan bertambah.
Dinamakan ‘Suwatu’ karena ditengah-tengah desa ini terdapat sebuah batu besar yang berbentu gajah. Suwatu berasal dari kata ‘Watu’ yang berarti batu. Suwatu adalah desa di kecamatan Gabus, Grobogan, Jawa Tengah, Indonesia.
Penawangan, Penawangan, Grobogan

Penawangan atau nama lainnya Dampoh Ngaren, adalah desa di kecamatan Penawangan, Grobogan, Jawa Tengah, Indonesia (antara 07°03’31” LS dan 110°50’41” BT). Desa Penawangan terbagi dalam empat dusun: Penawangan, Lekok, Mojopuro, dan Mangunrejo (21 RT, 4 RW)
Nama Penawangan berasal dari kata 'nawang' dalam ungkapan atau kalimat ngapen olehe nawang kaline banjir (menerawang/ memikirkan Kali Serang yang selalu banjir). Pada mulanya lokasi desa yang sekarang bernama Penawangan berada di sebelah timur tanggul S1, tepatnya di sebelah utara jembatan Kali Serang. Setiap tahun desa ini selalu kebanjiran, sehingga lokasi desa dipindahkan ke sebelah barat Kali Serang, tepatnya di daerah Dampoh Ngaren, yaitu sebelah barat tanggul S1 Kali Serang. Karena letaknya yang strategis lambat laun banyak penduduk berdatangan ke desa ini, dan diberi nama Penawangan, yang berasal dari 'nawang' atau menerawang.sekarang penawangan dipimpin oleh seorang kepala desa (periode 2012-2016) muda yang enerjik TRI JOKO PURNOMO,mata pencarian utama penduduk penawangan dalah:BERTANI,BERDAGANG,BERTERNAK.pambangunan di desa penawangan pun semakin pesat dimulai dari kepemimpinan kepala desa sebelumnya:BAMBANG PRIYONO (periode 2002-2012) semua jalan dusun di penawangan terjadi pembangunan besar besaran mulai dari talut sampai pengerasan jalan dusun,seperti yang terlihat sekarang di dusun MANGUNREJO atas usulan wakilnya (BPD) saat itu Bp PARWOTO jalan dusun yang sebelumnya hanya jalan setapak kini sudah ditalut dan dirabat beton,pembangunan jalan dusun tersebut di biayai dari APBDES dan bantuan PNPM yang total keseluruhan mencapai kurang lebih 170 juta.kemudian dusun PENAWANGAN sendiri semua jalan dusun juga sudah ditalut dan rabat beton,begitu juga dengan dusun LEKOK dan dusun MOJOPURO begitu juga dengan sarana dan prasarana pendidikan dan ibadah madin di bangun berlantai 2 dengan biaya +/_ 150juta (APBDES) masjid dan pasar .hasil bumi desa penawangan diantaranya sebagai lumbung PADI, penghasil BAWANG MERAH,penghasil BUAH SEMANGKA (dengan kualitas terbaik),penghasil MELON (kualitas terbaik)
Венсенски лес

48.828069, 2.432917
Венсенският лес (на френски: Bois de Vincennes) e парк в Париж.
Това е най-големият зелен масив в Париж, „белите дробове“ на града. Намира се в източната част на града, 12-и арондисман. Заема площ от 9,95 km², което надхвърля тази на Булонския лес (8,46 km²), намиращ се западно от града.
От края на август 2017 г. общината допуска на територията на парка практикуването на нудизъм.
Въоръжени сили на Лесото

Въоръжените сили на Лесото се състоят от Отбранителни войски и Конна полиция. Отбранителните сили са под контрола на министър-председателя на страната, а конната полиция е под контрола на министъра на вътрешните работи. Разузнаването е под директния контрол на министър-председателя. В Лесото няма наборна служба.
Булонски лес

48.864722, 2.250833
Булонският лес (на френски: Bois de Boulogne) e парк, който се намира в западната част на Париж, 16-и арондисман.
Заема площ от 8,459 km², което го прави 2,5 пъти по-голям от Сентръл парк в Ню Йорк и 3,3 пъти по-голям от Хайд Парк в Лондон.
Природен парк

Природният парк е вид защитена територия. Целта на създаването на природните паркове е да се осигури дългосрочна защита на естествените екосистеми на неговата територия, като едновременно поддържа дейности като туризъм, земеделие, които да не замърсяват околната среда. Основният стремеж в този вид защитена територия е постигане на устойчиво развитие.
В различните държави природните паркове имат различно определение и попадат в различни категории на защитени територии според Международния съюз за защита на природата (IUCN). В България природните паркове попадат в категория V – защитен ландшафт/акватория.
В природните паркове се спазват по-леки режими на защита в сравнение с националните паркове. Според българското законодателство основната разлика между природен парк и национален парк е в това, че цялата територия на националния парк е държавна собственост и в него не са включени селища. В природния парк не е задължително собствеността да е държавна и включването на селища към територията му са позволени.
Според Закона за защитените територии в България в природните паркове са забранени следните дейности:
Първият международен природен парк в Европа е днешният национален парк Пиенини е основан през 1932 г. съвместно от Полша и Словакия. Те биват два вида:
В Австрия има 47 природни парка с обща площ около 500 000 ха. Те са домакин на близо 20 милиона посетители годишно. Определението за „природен парк“ се присъжда от съответните правителства на държавата. За постигането на тази награда трябва да бъдат изпълнени четирите стълба на природен парк: опазване, отдих, образование и регионално развитие.
През 1995 г. всички австрийски природни паркове се съгласиха да бъдат представлявани от Асоциацията на австрийските природни паркове (Verband der Naturparke Österreichs) или VNÖ.
Австрийските природни паркове са в области:
Грос-Валцертал
В Белгия парковете са разпределени в две различни структури. Едната е във Фландрия с името Регионал Ландшаппен, а другата е във Валония наречена Нейчър паркс. Като брой парковете във Фландрия са 17 регионални,а в Валония са 9 на брой.
В Хърватия природните паркове са общо осем национални и 12 природни. Под държавна защита попадат следните:
В Чехия природен парк (Přírodní Park) е голяма площ, осигуряваща защитата на ландшафта от дейности, които биха могли да намалят неговата естествена и естетическа стойност. Те могат да бъдат създадени от всеки държавен орган по опазване на околната среда. В Чехия националните паркове са 4, а природните са 26 на брой.
Национални паркове:
Природни паркове:
Индустриална зона

Индустриална зона, а също и като индустриален парк (от английското: industrial park, подобно на бизнес парк) e област, районирана и планирана с цел индустриално развитие. В Хонг Конг индустриалните зони са обикновено известни като индустриални сгради, във Великобритания малки индустриални зони съдържат множество части, всяка в същия стил, известни като търговски сгради. По-олекотената версия на това е бизнес парк или офис парк (предходен вариант офис зона), където има повече офиси и лека индустрия, отколкото тежка индустрия.
Индустриалните паркове представляват площ, заделена за индустриално развитие. Обикновено те са разположени в местности, в които има лесен достъп до необходимата инфраструктура. Идеята за концентриране на производството е изградена на основа на следните концепции:
Съществува и олекотена версия на индустриалните паркове наречена офис парк. Те са изградени за предоставяне на офис пространства или за някои видове лека индустрия.
Лофт

Лофт, на английски: Loft или на немски: Loftwohnung, е вид жилище, което е преобразувано от едно складово или индустриално помещение. Думата произлиза от английски език и означава просто таванско или складово помещение. В САЩ това понятие е пренесено към складови помещения и индустриални сгради. При тези жилища е характерна голямата височина на помещенията спрямо обикновените жилища.
От 40-те години на 20 век в Ню Йорк и Лондон празни промишлени и складови помещения се преобразуват за жилищни цели. При това строителната част на помещенията почти не се променя. При много случаи едно жилище се резполага на цялата площ на един етаж. Много често се прави само ново обзавеждане на етажа, подходящо за жилище. Има погрешна представа че един от създателите на този тип жилища е Анди Уорхол. Той обаче е създал своята фабрика едва през 60-те години. Този вид жилища са предпочитани от хора на изкуството и хора със свободни професии. Съвремените жилища от този тип могат да бъдат създадени на базата на стари индустриални сгради или като съвремени жилища с подобни характеристики.
Мелница „Алатини“

Мелницата „Алатини“ (на гръцки: Μύλοι Αλλατίνι) е бивше голямо предприятие в Солун, Гърция, разположено край квартала Каламария.
В XIX век основателят на рода Алатини Моисей Алатини има валцова мелница и се занимава с керамика. Първата парна мелница е построена в Солун през 1854 година от Дарбле де Корбле в сътрудничество с братя Алатини. През 1883 година мелницата е поета от братята Алатини, които купуват акциите на Дарбли и Модиано и основават компанията „Фратели Алатини“.
Основната пететажна сграда на фабриката е по проект на Виталиано Позели и е построена 1898 година, след като предходната изгаря при пожар. Комплексът включва административната сграда, складове, хладилна зона и сградата на валцовата мелница с котелното, магазинът за машини и комин. В 1907 година във фабриката са преработени 32 900 000 килограма жито. Мелницата към края на XIX век е най-голямата в Източна Европа, като в нея работят 250 души и тя произвежда 80 000 оки брашно на ден.
В 1913 година семейство Алатини продава имотите си и се мести в Ливорно. Космас Панутосос, вносител на зърно, купува мелницата в 1926 година и успява да удвои капацитета ѝ и да я превърне в най-голямата на Балканите. Сградата пострадва от пожар, но отново отваря врати в 1939 година. Трети пожар в 1950 година до голяма степен унищожава централната мелница. Тя е възстановена, но възможностите ѝ вече са ограничени. През 80-те години комплексът затваря врати.
Към началото на XXI век фабриката и прилежащата ѝ територия са изоставени. Определена е за паметник с историческо значение и има множество планове за реставрирането ѝ. Новите индустриални сгради на компания Алатини се намират в Текелиево.
Основната сграда е пететажна, продълговата, правоъгълна постройка и нейните фасади са организирани в три хоризонтални зони. Характеризира се с абсолютна симетрия в отворите както по хоризонталната, така и по вертикалната си ос. На фасадата има разделение на пет основни части, симетрични на централната ос, които са разделени с вертикални декоративни ивици от червени тухли. Спомагателните сгради следват строителните стандарти на индустриалните сгради от онова време. Сградата е претърпява няколко съществени изменения като унищожаването на някои тухлени декорации от пожар, а петият етаж е изцяло възстановен.
Административната сграда е триетажна с полусутерен. Тя показва абсолютна симетрия по отношение на своите оси и е еклектична с неокласически и барокови декоративни елементи. Централната ос е подчертана от много лек издатък, както и от присъствието на централната врата с врата, облицована с бял мрамор. Над главния вход има полукръгъл прозорец. Интериорът е светъл, тъй като на гърба на сградата има врата, с мраморна преграда и полукръгъл прозорец. Характерно е отсъствието на балкони - има само един балкон, на първия етаж отзад. Балконът се поддържа от великолепни ковани косници и е украсен с ковани парапети.
Тютюневи складове на Портокалоглу

Тютюневи складове на Портокалоглу (на гръцки: Καπναποθήκη Πορτοκάλογλου) е емблематична индустриална сграда в македонския град Драма, Гърция.
Складовете, дело на австриеца Конрад фон Вилас, са голяма, впечатляваща сграда, разположена на улица „Пердикас“, една от най-важните оцелели индустриални сгради в града. Складовете имат пет етажа – мазе, приземен етаж и три горни етажа. Сградата е с формата на U, етажите са разделени от хоризонтални ленти, а централната фасада е интересно от архитектурна и естетическа гледна точка издадена напред пред страничните две. Фасадите и централната врата показват влияние от Централна Европа и от ар нуво. Във вътрешността са запазени машините, стълбището с желязната му балюстрада, водещо към втория етаж с офисите.
Сградата е собственост на драмската община и в нея от 2007 година се провеждат част от мероприятията на ежегодния Фестивал на късометражния филм.
Строителство

Строѝтелството е част от вторичния сектор на стопанството. Представлява производствена дейност, при която от първични и полуобработени материали или готови изделия, с помощта на работна сила и машини, се изграждат строителни обекти: сгради и други строителни съоръжения.
Чрез строителството се създават и обновяват основни фондове на други отрасли на стопанството, като се строят заводи, електроцентрали, производствени и жилищни сгради, напоителни съоръжения и др.
Устойчиво строителство

Устойчивото строителство е система от практики и технологии в строителството, при което се оптимизира потреблението на материали, енергия и суровини (вода, въздух), с цел намаляване отпечатъка на човека върху околната среда. Този подход набляга на технологични решения и малко на цялостно преразглеждане на мястото и ролята на човека в природните процеси.
Строителство на сгради

Строителството на сгради, наричано също високо строителство, е подотрасъл на строителството в Статистическата класификация на икономическите дейности за Европейската общност.
Секторът обхваща дейностите по изграждане на сгради – жилищни, промишлени, административни, обществени и други – както и свързаните с техния ремонт, поддръжка и реконструкция.
Софийска гимназия по строителство, архитектура и геодезия „Христо Ботев“

Софийската гимназия по строителство, архитектура и геодезия „Христо Ботев“ (съкращавана като СГСАГ, известна по-рано като Строителен техникум „Христо Ботев“) е първото училище в страната, което е специализирано в подготовката на специалисти със средно образование в областта на строителството, архитектурата и геодезията.
Сградата се намира на бул. „Евлоги Георгиев“ № 36 в София, в непосредствена близост до Националния стадион „Васил Левски“ и едноименната метростанция.
Основана е през 1909 г., първоначално като клон на Първата мъжка гимназия. Първият випуск завършва през учебната 1913/1914 г., като се дипломират общо 30 техници, 21 строители и 9 земемери. Това са и първите строителни кадри, обучени в България.
На 1 януари 1930 г. Държавно средно техническо училище „Цар Борис III“ се премества в сегашната си сграда на бул. „Евлоги Георгиев“ № 36, а от учебната 1944/1945 г. носи името на поета революционер Христо Ботев.
За 95-годишната си история училището е имало 21 директори. Първият директор е д-р Герчо Марковски, а директорът, задържал се най-дълго на поста си, е Антон Антонов – 19 години начело на гимназията.
1622 е най-големият брой ученици, учили за една учебна година в училището – през учебната 1949 – 1950 г. Единствения път, когато са прекратявани учебните занятия в гимназията, е през месец декември 1944 г. заради англо-американските бомбардировки над София по време на Втората световна война. Пропуснатото време е отучено.
Музейната експозиция в училището е открита през учебната 1964 – 1965 г. Тогава броят на учениците в гимназията е бил 1161.
Голяма част от преподавателите по общообразователните дисциплини са базови учители към СУ „Св. Климент Охридски“. Гимназията разполага с 4 компютърни кабинета, 5 работилници за учебна практика, библиотека, физкултурен салон, тенис зала. Учениците получават добра компютърна и езикова подготовка с възможност за избор на втори чужд език между английски, немски, италиански и руски.