davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Gamvik (village)

Gamvik is a fishing village in Gamvik Municipality in Finnmark county, Norway. The village is located on the northern shore of the Nordkinn Peninsula, along the Barents Sea. The village is the second largest settlement in Gamvik municipality, after the municipal centre of Mehamn which is located about 16 kilometres (9.9 mi) to the west. Gamvik is home to the Gamvik Museum and Gamvik Church. The village is an old church site with churches located here since at least the 1850s. The 0.24-square-kilometre (59-acre) village has a population (2023) of 218 and a population density of 908 inhabitants per square kilometre (2,350/sq mi).
The village was historically only accessible by boat, but due to the poor harbor conditions, the daily Hurtigruten steamers had to drop anchor a little way out from the shore and then smaller boats had to ferry people into the village. In the 1970s, Gamvik Airport was built and in the 1980s, Norwegian County Road 888 was built from Lebesby through Mehamn and on to Gamvik.
While Grense Jakobselv is the settlement farthest away from the capital Oslo, if international routes (through Sweden and Finland) are included, Gamvik is the place in Norway with longest road distance from Oslo: 2,040 kilometres (1,270 mi).
Slettnes Lighthouse is located about 3 kilometres (1.9 mi) north of the village, and it is the northernmost mainland lighthouse in Norway. Slettnes nature reserve is also located north of the village and it is an important breeding ground for a large number of bird species, and it is home to the second largest colony of parasitic jaegers. The remains of the old Gamvik Airport as well as some ruins of World War II fortifications are found to the north of the village.
In June 1972, construction started for a land-side terminal and running a SOSUS cable into the sea. The SOSUS station was one of more than twenty worldwide.
The Gamvik area has a maritime tundra climate (ET) that borders on being a subarctic climate (Dfc). This renders long, but moderated winters from the Gulf Stream waters, that renders overnight lows to average around the freezing point over a full year. In summers, brief heat bursts can reach the location through southerly winds. Mostly, temps remain chilly even during the long period of midnight sun. Gamvik experiences a long polar night window as well due to its latitude at above 71°N.
List of castles in Norway

There are many castles and palaces in Norway. The Norwegian word slott means castle, palass means palace, and fort or festning means fortress. To see list of fortresses in Norway, see List of Norwegian fortresses. In Norway, there tend to be many more manor houses compared to castles.
These are castle ruins from the medieval Kingdom of Norway.
These are manor houses (Norwegian: Herregård or Setegård) and mansions (Norwegian: Lystgård)
Tønsberg Fortress

Tønsberg Fortress (Tunsberghus festning) was a medieval fortress and castle, located in Tønsberg, Norway which was defended by the fortress for over 300 years.
It includes ruins from Castrum Tunsbergis, Norway's largest castle in the 13th century, originally built by King Håkon IV, the grandson of King Sverre.
Dating in 871, Tønsberg is commonly believed to have been the oldest Norwegian town and one of the oldest recorded fortified locations in Norway. According to Snorri Sturluson, Tønsberg was founded before the Battle of Hafrsfjord under which King Harald I of Norway united Norway under his rule. Tønsberg was an important trading center and site of the Haugating, the Thing (assembly) for Vestfold and one of Norway's most important places for the proclamation of kings. In the 13th century, King Haakon Haakonson built a castle, Tunsberghus, at the location of the modern Tønsberg municipality. It was located at what was formerly one of the most important harbors in Norway. The castle was greatly expanded during the reigns of Håkon Håkonsson and Magnus Lagabøte, who added large walls, towers, residential halls and a church. The last king of a fully independent Norway, Håkon V Magnusson, died at the castle in 1319.
Only a few ruins of the fortress remain today. The modern-day tower (Slottsfjellet i Tønsberg) was raised in 1888 as a memorial of the historic fortress. In 1971, local authorities improved the insulation. At that time new plaques were mounted inside the tower. On the sides are the gilded signatures of three modern Kings of Norway: Haakon VII (1 August 1906), Olav V (1 July 1958) and Harald V (9 March 1992). The plaque over the entrance reads:
Slottsfjell Museum (Slottsfjellsmuseet) was established in 1939 as the Vestfold Fylkesmuseum. It is now an associate of Vestfold Museum (Vestfoldmuseene). The exhibitions in the museum present Vestfold's cultural history with particular, emphasis placed on whaling and shipping, urban and rural history in Vestfold to World War II
Caldo de castañas

El caldo de castañas (se denomina también caldo de los mayas o también como sopa de castañas aunque también calduda​) se trata de un caldo típico de la cocina gallega elaborado con castañas hervidas en una especie de potaje. Es una preparación culinaria muy habitual en las zonas montañosas del interior de Galicia.​ Es un plato muy típico de los días fríos de invierno.
Las castañas se mondan y se cuecen con ajo, tras ello se suele elaborar un sofrito con abundante cebolla, pimentón y un poco de vinagre. No lleva ni verduras, ni judías.​ Se menciona que este plato suele prepararse en los días de nieve cuando resulta difícil salir a buscar verduras y se puede preparar con las castañas almacenadas del otoño. A veces se acompaña el caldo con carne de cerdo fría.
En algunas zonas de Francia se suelen preparar los caldos de castañas y se suelen acompañar de leche (castañas con leche).y sal .
Castañas asadas

Las castañas asadas es una preparación simple de los meses de otoño que consiste en castañas (Castanea) expuestas a un foco calorífico con la intención de ser preparadas mediante asado. En algunas ciudades, durante el periodo invernal, se preparan asadores portátiles con la intención de vender las castañas asadas en puestos callejeros. En este caso las castañas se venden en cucuruchos de papel (generalmente de hojas de periódico).​ Es tradición en la península ibérica la tradición del Magosto (asado de castañas).​
Batata asada

Batata asada, o boniato asado en España,​​ es una comida callejera de invierno popular en el este de Asia. ​
En China, las batatas de pulpa amarilla se asan en un gran tambor de hierro y se venden como comida callejera durante el invierno. ​ Se llaman kǎo-báishǔ (烤白薯; "batata asada") en el norte de China, wui faan syu (煨番薯) en regiones de habla cantonesa, y kǎo-dìguā (烤地瓜; "batata asada") en Taiwán y el noreste de China, ya que el nombre de las batatas varía en todo el mundo sinófono .
Batatas asadas en latas de tambor, llamadas gun-goguma ( 군고구마 ; "batata asada"), también son populares tanto en Corea del Norte como en Corea del Sur . ​ La comida se vende desde finales de otoño hasta el invierno por vendedores que visten ushanka, a la que a veces se hace referencia como "sombrero de vendedor de batatas asadas" o "sombrero de vendedor de castañas asadas". Aunque se puede asar cualquier tipo de goguma (batata), las variedades más suaves y húmedas, como la hobak-goguma (batata con calabaza), se prefieren a las variedades más firmes y harinosas, como la bam-goguma ("batata castaña") para asar. ​
En Corea del Sur, las batatas asadas se secan para hacer gun-goguma-mallaengi ( 군고구마 말랭이 ), y congelado para hacer goguma con pistola de hielo ( 아이스 군고구마 ). ​ Aunque el gun-goguma ha sido tradicionalmente un alimento de invierno, hoy en día el helado y el batido de gun-goguma se disfrutan en verano. ​
En Japón, una comida callejera similar se llama ishi yaki-imo (石焼き芋; "batata asada en piedras calientes") y vendida en camiones durante el invierno. ​
Batatas asadas ( khoai lang nướng</link> ) también es una comida callejera popular en Hanói y el norte de Vietnam en invierno. ​
En 2010, se aprobó un emoji para Unicode 6.0.
Fiesta de la castaña

La fiesta de la castaña es una fiesta celebrada en varios puntos de la provincia de Málaga, España, sobre todo en los municipios de Pujerra, Alcaucín y Genalguacil.​
La fiesta celebra el fin de la recogida de la castaña, producto de gran importancia en la economía de la zona. Se desarrolla a principios de noviembre y en ella se preparan los tradicionales tostones y castañas asadas, que se toman mistela, un licor hecho a base de aguardiente, almendra tostada y café, típico de Pujerra. Además, se organizan muestras gastronómicas de comidas elaboradas con la castaña que se amenizan con grupos de música.
Setophaga pensylvanica

El reinita de Pensilvania (Setophaga pensylvanica),​ también denominada reinita flanquicastaña o de costillas castañas, bijirita de costados castaños, chipe flanquicastaño, chipe pardo blanco, cigüita de costados castaños,​ es una especie de ave paseriforme perteneciente a la familia Parulidae. Es una especie migratoria que se reproduce en Canadá y Estados Unidos y pasa el invierno en América Central y Colombia.
Los machos adultos en primavera y verano son inconfundibles: la cara es blanca con rayas oculares negras que se extienden hacia el cuello y la nuca en un patrón característico. La espalda, alas y cola son amarillento verdosas, y listadas, y en el ala hay dos barras blancas muy evidentes. Otra señal inconfundible son los costados del pecho color castaño. Garganta, pecho y vientre son blancos.
El plumaje reproductivo de la hembra es similar al del macho, pero ligeramente más deslavado. Tiene menos castaño en los costados y el patrón facial no se dibuja completamente.
En época de migración e hibernación, se pierden las características distintivas en los adultos, aunque conservan algo de castaño en los costados y negro en la cara. En esta época, el plumaje es verdoso sin listas en las partes superiores y gris y blanco por abajo; la cola y las alas son más oscuras, con dos barras amarillas en el ala. La ausencia de rayas en los costados sirve para distinguirlo del chipe gorrinegro (Dendroica striata) en la época de hibernación.
El plumaje de los inmaduros es similar al de los adultos en otoño e invierno, con la diferencia que no hay negro en la cara ni castaño en los flancos.
Se reproduce en el sur de Canadá y el este de los Estados Unidos. En otoño migra al sur, para establecerse desde el sureste de México hasta el norte de Colombia.
En México es un ave de paso por la vertiente del Golfo y la península de Yucatán —aunque hay registros accidentales en otras partes del país— y de invernada en el sur de Veracruz, sur de Tabasco y Chiapas.
Es transitoria en las Antillas y accidental en El Salvador, Venezuela y la isla de Trinidad.
Vive en áreas húmedas o semihúmedas, en bosques perennifolios, límites de bosques, matorrales y campos de cultivo. Puede llegar hasta los 1500 m snm. Se alimenta básicamente de insectos, pero también consume bayas.
Setophaga castanea

La reinita castaña (Setophaga castanea),​ también denominada chipe pechicastaño,​ chipe castaño, reinita pechirrufa, bijirita castaña, cigüíta castaña,​ es una especie de ave paseriforme migratoria y la familia Parulidae, que cría en América del Norte y pasa el invierno en Centro y Sudamérica.
Es una especie con cierto dimorfismo sexual y mayor variación estacional. Los adultos miden en promedio entre 12 y 13 cm. Los machos son de cara negra, corona castaña rojiza, y lados del cuello rosa pálido. La espalda, alas y cola tienen gris con negro. En las alas hay dos rayas blancas no muy diferenciadas, y tanto en alas como en la cola hay blanco en la zona distal de algunas plumas. La garganta y la parte superior del pecho son de color café; el resto del pecho y el vientre son blancuzcos, con los costados café.
Las hembras son similares a los machos, pero de colores deslavados; la garganta es blancuzca con algunas manchas cafés, al igual que los costados. Las partes dorsales son gris oliváceo con rayas negras. Además se distingue por la presencia de rayas negras en la corona.
En otoño, las aves tienen la cara y las partes ventrales limón pálido, con algo de rosa en los flancos. La corona, la nuca y las partes dorsales son verde oliva con rayas oscuras en la espalda (las hembras también presentan rayas en la corona).
Los individuos inmaduros son similares a los adultos de otoño, pero con un rayado menor en la espalda.
Anida desde la cuenca del río Mackenzie, en el noroeste de Canadá, hacia el sureste de ese país (provincias marítimas). También se le encuentra en la región de los Grandes Lagos y en Nueva Inglaterra. En la migración, viaja principalmente a través del Mar Caribe. Invierna desde Costa Rica hasta Venezuela.
Balancea rápidamente la cola cuando está posado.
Vive en áreas abiertas o semiabiertas y en bosques de coníferas adyacentes, y en vegetación secundaria en tierras bajas.
Castaña confitada

La castaña confitada, también conocida por su nombre en francés marron glacé,​ es una castaña que ha sido confitada o glaseada. Esta golosina de origen francés.​ ​es habitual en la gastronomía francesa e italiana, aunque recientemente se está recuperando en otros países productores, como España o Portugal . La primera receta se encuentra en un libro del chef francés François Pierre La Varenne​
En el siglo XIX se desarrolló la producción a nivel industrial en Francia de este dulce, siendo posteriormente imitado en Italia, y en España en 1980.
Son particularmente afamadas las de la ciudad de Orense, donde hay diversos productores de este dulce.
Para la realización del mismo se emplean: castañas, azúcar y opcionalmente y a gusto canela, vainilla y anisetes. También se puede bañar las castañas en brandy durante unas horas para potenciar su sabor.
Lo complicado de esta receta está en las fases de su elaboración, que son: la elección de las mejores castañas, tamaño y estado; el punto de cocción que ha de ser a fuego lento, y el pelado de las castañas que deben quedar enteras. Posteriormente se procede a la cocción en el almíbar en el que se glasearán y se dejan en reposo un día.
Comercialmente es un producto caro. Su presentación habitual es la de un producto de lujo. Para evitar que se magullen o se desmoronen las castañas y su glaseado se suelen envolver individualmente.
Valle del Genal

El Valle del Genal es un paraje de la provincia de Málaga, Andalucía, España. Está situado en la comarca de la Serranía de Ronda, al sudoeste de la provincia, con una extensión aproximada de 485 km².
Toma su nombre del río Genal y del valle que forma su curso. Se subdivide en el Alto y el Bajo Genal, e integra 15 municipios.​
La población del Valle del Genal es de unos 7000 habitantes, y muestra claros síntomas de envejecimiento y tendencia al despoblamiento.
El valle de Genal tiene un clima suave, influenciado tanto por el mar Mediterráneo como por el océano Atlántico.
El invierno y el verano son más extremos en el Alto Genal que en el Bajo Genal, o sea, inviernos más fríos y veranos más calurosos. Esto afecta a las heladas que son más frecuentes en el Alto Genal generalmente en zonas de sombra, igual ocurre con la nieve.
La temperatura media del alto Genal ronda los 15 °C siendo más alta en el bajo Genal.
Las precipitaciones anuales superan en casi todos los puntos los 1000 l/m² (comparable a las de la Sierra de Grazalema).
La economía tradicional se ha basado en la agricultura y en una cierta industria artesanal, siendo ejemplos la recogida de castañas, la artesanía del esparto y la elaboración de chacinas. En los últimos años está cobrando importancia el turismo rural.
El paisaje es agreste, con malas comunicaciones por carretera ya no solo entre los pueblos que conforman el Valle sino con otros puntos 'claves' como puede ser la Costa del Sol o con otros pueblos de la Serranía de Ronda.
Cabe destacar el esfuerzo a la hora de realizar nuevas obras en las carreteras para su integración dentro del paisaje como puede ser la carretera paisajística Ronda-Gaucín.
Masas forestales de castaños, quejigos, alcornoques, pino de Monterrey, encinas, matorral de jaras y brezos.
El castaño (Castanea sativa) es quizás la especie más característica del Valle del Genal, el color rojizo que adquiere en otoño crea un paisaje de singular belleza denominado Bosque de Cobre​
Calle del General Castaños

La calle del General Castaños​ es una vía pública de la ciudad española de Madrid, situada en el barrio de Justicia, distrito Centro.
La vía, que fue un callejón sin salida conocido como «de las Ánimas», discurre desde la plaza de las Salesas hasta la calle de Génova.​ Con el título actual honra al matritense Francisco Javier Castaños Aragorri Urioste y Olavide (1758-1852), militar que se destacó durante las guerras revolucionarias francesas y la guerra de la Independencia Española; sus méritos fueron reconocidos con la creación del ducado de Bailén, del que fue el primer titular hasta su fallecimiento.​ Aparece descrita en Las calles de Madrid (1889) de Hilario Peñasco de la Puente y Carlos Cambronero con las siguientes palabras:​
Castaños (Bilbao)

Castaños (en euskera Gazteleku o Begoñaibarra) es un barrio de la ciudad de Bilbao (Vizcaya, España). Se encuentra situado en el distrito de Uríbarri, en la margen derecha del Nervión. Está delimitado al oeste por la Pasarela Pedro Arrupe (frente a la Universidad de Deusto), al sur por la Ría de Bilbao (ría del Nervión), al norte por la Calle Artasamina que lo separa del barrio de Ciudad Jardín y al este por la Calle de Tívoli. Tiene una población de 5676 habitantes​ y una superficie de 0,25 kilómetros cuadrados.
El barrio se desarrolló en el siglo XIX, en aquella época Bilbao era sólo el Casco Viejo, y numerosas familias de la burguesía bilbaína decidieron establecerse en esta zona.
El barrio de Castaños se articula en torno al Paseo Campo de Volantín, a lo largo de la Ría, donde hubo numerosos palacetes que con el paso de los años, como ocurrió también en el barrio de Indauchu, fueron derribados para construir bloques de pisos. Uno de los pocos que aún se conservan es el Palacio Olábarri (conocido como Edificio de Obras del Puerto), situado al lado de la plaza de la Salve que constituye desde 1953 la oficina principal de la Administración Portuaria de Bilbao.
Juegos Paralímpicos de Invierno

Los Juegos Paralímpicos de Invierno son un evento multideportivo cuatrienal para atletas con discapacidades físicas, mentales y sensoriales, que se dedican a los deportes de invierno, practicados en el hielo o la nieve; por ello, la denominación de estas Paralimpiadas obedece a la intención de diferenciarlas de los Juegos Paralímpicos de Verano. En los Juegos están incluidos los atletas con discapacidades motoras, amputaciones, ceguera y parálisis cerebral, quedando aparte las personas con deficiencias mentales, que compiten en los Juegos Olímpicos Especiales.
El medallero de los Juegos Paralímpicos de Invierno presenta todas las medallas entregadas a los deportistas ganadores de los eventos de cada una de las ediciones.
Las medallas aparecen agrupadas por los Comités Paralímpicos Nacionales participantes y se ordenan de forma decreciente contando las medallas de oro obtenidas; en caso de haber empate, se ordena de igual forma contando las medallas de plata y, en caso de mantenerse la igualdad, se cuentan las medallas de bronce. Si dos equipos tienen la misma cantidad de medallas de oro, plata y bronce, se listan en la misma posición y se ordenan alfabéticamente.
Chestnut pudding

Chestnut pudding is a traditional pudding found in European cuisine. It's similar to mont blanc, but simpler, without meringue. The amount of sugar in the recipe varies, with some versions described as more of a "savory custard". This can be made a dessert by increasing the sugar.
Historic recipes from the 17th to early 20th century include sherry, Marsala or other wines. An 18th-century recipe from The Compleat Housewife is flavored with orange blossom water, rose water and sack and baked in a puff pastry lined dish with butter or marrow. Modern variations may use canned chestnuts pureed with sugar, milk, brandy and cloves and whisked with eggs until frothy. Chestnuts are strongly associated with winter, and chestnut pudding can be made for the holidays, served with winter fruits like wine-poached pears.
In Portuguese cuisine its known as pudim de castanha and is molded similar to crème caramel and baked with caramel sauce.
Brandade

Brandade is an emulsion crafted from salt cod, olive oil, and usually potatoes. It is eaten in the winter with bread or potatoes. In French culinary terminology, it is occasionally referred to as brandade de morue and while in Spanish cuisine, it sometimes known as brandada de bacalao ('morue' and 'bacalao' meaning salt cod).
Brandade is a specialty of the Roussillon, Languedoc and Provence regions of Occitanie (in present-day France); and Catalonia, Balearic Islands and Valencia in Eastern Spain. Similar preparations are found in other Mediterranean countries such as Italy (baccalà mantecato), Portugal, the Greek Cyclades (brantada) and other regions of Spain (for example, atascaburras, which is done with salt cod, olive oil, potato and chestnut) where dried salt cod is also enjoyed.
The word "brandada", like paella, matelote and others, has no translation into any language. In French, cod is referred to as morue, while in Occitan, it takes on the name merluça. Baron de Brisse published a daily recipe for the entire world in the journal La Liberté in nineteenth-century France, and these recipes were compiled in 1868. One of them explained how to season what he called cod brandade, but in modern French it is called cod brandade.
In Menorca (Balearic Islands, Spain), sometimes artichokes may be added. In Marseille and Toulon, crushed garlic is added to the dish. Potato is also added to brandade in France and Basque Country, but not in Catalonia. Neither cream nor milk are included in traditional recipes in Occitania or Spain.
The early versions of the recipe contained only cod and oil, but potatoes have long been added. The version with potatoes may be called brandade de morue parmentière, after Antoine-Augustin Parmentier.
దోసచెట్టు

దోస (అయోమయ నివృత్తి)
బిలింబి దోస వృక్ష శాస్త్రీయ నామం Averrhoa bilimbi. దీనిని బిలింబి, దోసచెట్టు, సోరెల్ వృక్షం అని కూడా పిలుస్తారు. అవెర్ హోవా ప్రజాతికి చెందిన ఈ చెట్టు పండ్లను కాస్తుంది. కరంబోలాచెట్టుకు దగ్గర సంబంధం గల ఈ చెట్టు Oxalidaceae కుటుంబానికి చెందినది.
సుదీర్ఘకాలం జీవించే ఈ చెట్టు 5 నుంచి 10 మీటర్ల ఎత్తు పెరుగుతుంది.
దోస - నేలపై ప్రాకుతూ కాయలు కాసేది.
வட்டெறிதல் (விளையாட்டு)

தட்டு எறிதல் (Discus Throw) என்ற தட கள விளையாட்டில் கனமான வட்டு ஒன்றை மிகுந்த தொலைவிற்கு எறிதல் நோக்கமாகும். இந்தப் போட்டியை கி. மு. 708இலேயே பண்டைய கிரேக்கத்தில் விளையாடியதாகத் தெரிகிறது. போட்டிகளில் மற்ற போட்டியாளர்களை விட மிகுந்த தொலைவிற்கு எறிந்தவரே வெற்றி பெற்றவராவார்.
பரமபதம் (விளையாட்டு)

பரமபதம் (ஏணியும் பாம்பும்) ஒரு பாரம்பரிய பலகை விளையாட்டு. இரண்டுக்கு மேற்பட்டோர் விளையாடும் இவ்விளையாட்டில் பலகை சதுரக் கட்டங்களைக் கொண்டதாக இருக்கும். பொதுவாக 8*8, 10*10, 12*12 எண்ணிக்கையில் சதுரக் கட்டங்கள் இருக்கும். சில கட்டங்களை ஏணிகளும், பாம்புகளும் இணைக்கும். ஏணிகள், பாம்புகளின் எண்ணிக்கை, அமைப்பு போன்றவையும் பலகைக்குப் பலகை வேறுபடலாம்.
இவ் விளையாட்டு பண்டைய இந்தியாவில் கி.மு இரண்டாம் நூற்றாண்டளவில் விளையாடப்பட்டது. 1892 அளவில் இங்கிலாந்தில் அறிமுகமானது. இவ்விளையாட்டு நல்வினைகளதும், தீவினைகளதும் பெறுபேறுகளைக் குழந்தைகளுக்கு விளக்குவதாக அறிமுகம் செய்யப்பட்டிருக்கலாம்.
வைகுண்ட ஏகாதசியன்று இரவு முழுவதும் கண்விழித்திருக்கும் பொருட்டு இவ்விளையாட்டை பெரும்பாண்மையான வைணவர்கள் விடியும் வரை விளையாடுவர். பாவம் செய்பவர்கள் வாழ்வில் கீழே இறங்குவர் என்பதையும், புண்ணியம் செய்தால் திருமாலின் வைகுண்டத்தை எளிதாக அடையலாம் என்ற கருத்தை வலியுறுத்தும் பொருட்டு இவ்விளையாட்டு அன்று வைணவர்களால் விளையாடப்படுகின்றது.
தாயக்கட்டையை உருட்டுவதன் மூலம் காய்களை நகர்த்துவதாக இவ்விளையாட்டு அமைகிறது. இரண்டு முதல் பலர் விளையாடலாம். இதனை விளையாட சிறப்புத் தேர்ச்சிகள் எதுவும் வேண்டியதில்லை. பொதுவாக தொடங்குவதற்கு ஒருவர் "1" இனைத் தாயக்கட்டையில் பெற வேண்டியிருக்கும். பின்னர் மாறிமாறித் தாயக்கட்டைகளை உருட்டிக் கிடைக்கும் எண்ணிக்கைகேற்ப காய் நகர்த்தப்படும். ஏணியின் அடியை அடையும் காய் ஏணியின் உச்சிக்கும் பாம்பின் வாயை அடையும் காய் பாம்பின் வாலுக்கும் செல்லும். இந்தத் தடைகளைத் தாண்டி கடைசிக் கட்டத்தை அடையும் காய் வெற்றியடையும்.
சுங்கி

சுங்கி (Chungi) என்பது நேபாளத்திலும் வடகிழக்கு இந்தியாவிலும் குழந்தைகள் விளையாடும் ஒரு பாரம்பரிய விளையாட்டு. விளையாட்டின் அமைப்பு கேக்கி சாக்கைப் போன்றது. இந்த விளையாட்டானது நடுவில் இரப்பர் பட்டைகளால் கட்டி உருவாக்கப்பட்ட பந்து ஒன்றைக் கொண்டு விளையாடப்படுகிறது.
விளையாட்டின் விதிகள் பிராந்தியத்திற்கு ஏற்ப மாறுபடும். சுங்கி விளையாடுவதற்கான பாரம்பரிய வழி, பந்தை தரையில் விழாமல் கால்களைப் பயன்படுத்தி எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் அடிக்கலாம் என்பதைக் கணக்கில் கொண்டு விளையாடுவதாகும். இரண்டு கால்களையும் பயன்படுத்தி விளையாட அனுமதிக்கப்படுகிறது. ஆனால் வேறு எந்த உடல் பாகத்தையும் பயன்படுத்த முடியாது. பொதுவாக, ஆட்டத்தின் முடிவில் இலக்கு எண்ணிக்கை தீர்மானிக்கப்படுகிறது. எண்ணிக்கையின் முடிவில், பந்தை முடிந்தவரை தூரம் அடிக்க ஒரு பின் உதை செய்யப்படுகிறது. பந்து முன்னர் தீர்மானிக்கப்பட்ட தூரத்திலிருந்து போதுமான தொலைவில் இருக்க வேண்டும். இது வீரரின் கால்களால் அளவிடப்படுகிறது. ஒரு வீரர் பந்தை அடிக்க முடியாவிட்டால், மற்றொரு வீரருக்குத் தொடர வாய்ப்பு கிடைக்கும்.
விளையாடக்கூடிய மற்றொரு வகை விளையாட்டு, பந்தைத் தரையில் விழாமல், காலால் மற்ற வீரர்களுக்கு அனுப்புவதாகும்.
நேபாளத்தின் மற்றொரு பாரம்பரிய விளையாட்டான தண்டி பியோவின் புகழ் குறைவதற்கு சுங்கி ஒரு காரணமாகக் கருதப்படுகிறது.
பள்ளியில் குழந்தைகளுக்குக் கணிதம் மற்றும் பிற கருத்துக்களைக் கற்பிக்கவும் இந்த விளையாட்டு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
மாரியப்பன் தங்கவேலு

மாரியப்பன் தங்கவேலு (Mariyappan Thangavelu, பிறப்பு: சூன் 28, 1995) இந்திய மாற்றுத்திறனாளர் தடகள விளையாட்டு வீரர் ஆவார். தமிழ்நாட்டு விளையாட்டு வீரரான இவர் உயரம் தாண்டுதல் போட்டிகளில் பங்கேற்று வருகின்றார்.
இரியோ டி செனீரோவில் நடந்த 2016 மாற்றுத்திறனாளர் ஒலிம்பிக் போட்டியில் உயரம் தாண்டுதல் டி42 வகுப்பில் தங்கப் பதக்கம் பெற்றுள்ளார்.
2020 டோக்கியோ பாரா ஒலிம்பிக் உயரம் தாண்டும் போட்டியில் இவர் வெள்ளிப் பதக்கம் வென்றார்.
2017 சனவரி 25 ஆம் தேதி, இந்திய அரசு இவருக்கு பத்மஸ்ரீ விருதினை அறிவித்தது. இந்திய அரசு இவருக்கு ஆகஸ்டு, 2020-இல் ராஜீவ் காந்தி கேல் ரத்னா விருதிற்கு பரிந்துரைத்துள்ளது.
தமிழ்நாட்டிலுள்ள, சேலம் மாவட்டம், ஓமலூர் அருகேயுள்ள பெரிய வடக்கம்பட்டியைச் சேர்ந்தவர். இவருக்கு நான்கு சகோதரர்கள், ஒரு சகோதரி உள்ளனர். தந்தை ஆரம்பத்தில் குடும்பத்தை கைவிட்டார். தாயார் சரோஜா குழந்தைகளை வளர்த்தார். தாயார் செங்கல் தூக்கும் தொழிலாளியாகவும் மரக்கறி விற்றும் ஒரு நாளைக்கு 100 ரூபாய் வருமானத்தில் குடும்பத்தை வளர்த்தெடுத்தார். தனது ஐந்தாவது அகவையில் பள்ளி செல்கையில் ஏற்பட்ட விபத்தில் வலது காலில் பேருந்து ஏறியதால், முழங்காலுக்குக் கீழே உள்ள கால் பகுதியை இழந்தார். இந்தப் பின்னடைவிலும், அவர் இரண்டாம்நிலைப் பள்ளியை நிறைவு செய்தார்.
தனது காலை இழந்தநிலையிலும் மாரியப்பனுக்கு விளையாட்டுக்களில் ஆர்வம் இருந்தது. இவரது பள்ளி உடற்பயிற்சி ஆசிரியர் ராஜேந்திரன் பரிந்துரைப்படி, இவர் உயரம் தாண்டுவதில் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டார். தனது 14ஆவது வயதில் நற்தேகம் உடையவர்களும் கலந்துகொண்ட போட்டியில் இரண்டாவதாக வந்தார். 2013 தேசிய மாற்றுத்திறனாளர் போட்டிகளில் கலந்து கொண்ட மாரியப்பனை கண்ட பயிற்றுநர் சத்தியநாராயணா தமது பயிற்சிக்கு ஏற்றுக் கொண்டார். 2015இல் பெங்களூருவில் அவரது பயிற்சி மையத்தில் இணைந்தார்.
2016ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் தூனிசியாவில் நடந்த ஐபிசி கிராண் பிரீ போட்டியில் 1.78 மீ தாண்டி இரியோ மாற்றுத் திறனாளர் ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் பங்கேற்கத் தகுதி பெற்றார். தங்கம் வென்ற இவருக்கு இந்தியாவில் அனைத்து தரப்பினரும் வாழ்த்து தெரிவித்தனர்.
தங்கப் பதக்கம் வென்றதால் இவருக்கு இந்திய விளையாட்டு மேம்பாட்டு ஆணையம் 75 லட்சம் ரூபாய் பரிசுத்தொகை வழங்க இருக்கிறது. அத்துடன் தமிழக அரசு 2 கோடி ரூபாய் பரிசுத் தொகை வழங்கியுள்ளது. தனக்கு அறிவிக்கப்படும் பரிசுத்தொகைகளிலிருந்து தான் படித்த அரசு பள்ளிக்கூடத்திற்கு 30 லட்சம் ரூபாயை நன்கொடையாக வழங்கியுள்ளார்.
நவம்பர் 2019இல் , துபாயில் நடைபெற்ற உலக பாரா தடகள சாம்பியன்ஷிப் போட்டியில் இவர் 1.80 மீட்டர் உயரம் தாண்டி வெண்கல பதக்கத்தை வென்றார்.
மை ஸ்டாம்ப் என்ற திட்டத்தின்கீழ் சேலம் தபால் துறை சார்பில் அஞ்சல் தலை வெளியிடப்பட்டு சிறப்பிக்கப்பட்டது.
ஆடும் ஓநாயும் (விளையாட்டு)

ஆடும் ஓநாயும் என்னும் தமிழக நாட்டுப்புற விளையாட்டு 1950ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் படிப்படியாக மறைந்துவருகிறது.
தலைவனைப் பின்தொடர்ந்து அனைவரும் காலால் தேய்த்து அரங்கக் கட்டம் போடுவர். முதலில் தலைவன் ஓநாய். பிறர் ஆடு. ஓநாயிடம் பிடிபடாமல் ஆடுகள் ஓடும். ஓநாய் ஒரு ஆட்டைப் பிடித்தவுடன் அந்த ஆடு ஓநாயின் இடுப்பைப் பின்னால் பிடித்துக்கொண்டு ஓநாயுடன் பின்னால் ஓடவேண்டும். இப்படிப் பிடிபட்ட ஆடுகள் அத்தனையும் அடுத்தடுத்து உள்ளவர் இடுப்பைப் பிடித்துக்கொண்டு அறுபடாமல் ஓட வேண்டும். அறுபட்டால் அறுபட்டவர் ஆட்டத்திலிருந்து வெளியேற்றப்படுவார். ஏனையோர் விளையாடுவர். பிடிபட்ட ஆடுகளை இழுத்துக்கொண்டு ஓடுவது ஓநாய்க்குக் கடினம்.
பிடிபடாமல் கடைசியில் இருப்பவர் திறமைசாலி.
பாலசுப்பிரமணியம், இரா, தமிழர் நாட்டு-விளையாட்டுகள், உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவன வெளியீடு, 1980
குத்து விளையாட்டு

குத்து விளையாட்டு தமிழக நாட்டுப்புறச் சிறுவர் சிறுமியர் விளையாடும் உந்துவேகத்திறன் காட்டும் விளையாட்டு. இதில் பெரியவர்களும் சிறியவர்களோடு கலந்துகொள்வது உண்டு.
இரண்டு பேர். ஒருவர் தன் இருகை மணிக்கட்டுகளையும் இணைத்து அடுத்தவர் அதில் குத்துமாறு காட்டிக்கொண்டிருப்பார். மற்றொருவர் அதில் குத்துவார். பிடிவிசையில் மட்டுமே குத்தவேண்டும். குத்தும் கையைப் பிடித்துவிட்டால் குத்தியவரைக் கையைக் காட்டும்படி செய்து தான் குத்தலாம்.
இந்த வகையில் இது ஒரு மனமகிழ்வு விளையாட்டு.
சில்லு விளையாட்டு

சில்லு விளையாட்டு தமிழக நாட்டுப்புறங்களில் அண்மைக்காலம் வரையில் விளையாடப்பட்ட சிறுமியர் விளையாட்டுகளில் ஒன்று. இதற்கு வழங்கப்படும் வட்டாரப் பெயர்கள் -சில்லாங்கு, தெல்லாங்கு, எத்து-மாங்கொட்டை மற்றும் ஒன்னான்-ரெண்டான் வட்டு
தட்டையான சிறு சில்லை அரங்கத்தில் போட்டு, அதனைக் காலால் மிதித்து, அரங்கத்துக்கு வெளியே காலால் எற்றித்தள்ளி, அதனை மிதித்து விளையாடுவது சில்லு விளையாட்டு.
உடைந்த மண்பாண்டத்து ஓட்டில் சுமார் மூன்று அங்குல அளவு விட்டமுள்ள சிறு ஓட்டினைச் சில்லு அல்லது சில்லி என்பர். மாங்கொட்டையும் ஆடுசில்லாகப் பயன்படுத்தப்படுவது உண்டு.
அரங்கு தரையில் சில்லால் கோடு கிழித்து அமைக்கப்படும்.
என்னும் பாங்கில் ஆடரங்கு அமைந்திருக்கும். அரங்கிலிருந்து சுமார் 10 அடி தொலைவில் ஒரு உத்திக்கோடு.
உத்தியிலிருந்து சில்லை அரங்கில் எறிவர். முதல்-கட்டம், இரண்டாம்-கட்டம் என வரிசை முறையில் சில்லு எறியப்படும். சில்லு அரங்கக் கோட்டில் படாமல் கிடக்க வேண்டும். கோட்டில் பட்டால் பிழை. பிழை நேர்ந்தால் அடுத்தவர் ஆடுவார்.
உத்தியிலிருந்து நொண்டி அடித்துக்கொண்டு சென்று அரங்கில் கிடக்கும் சில்லை அதே நொண்டிக்காலால் ஒரே தவ்வில் மிதித்துப் பின்னர் அதே காலால் சில்லை அரங்கிற்கு வெளியே எத்தி, ஒரே தவ்வில் அதே நொண்டிக்காலால் மிதித்தால் பழம். பழம் பெற்றதும் அடுத்த-கட்டத்தில் இதேபோல் ஆட்டம். எல்லாக் கட்டங்களிலும் ஆடி முடித்தபின் மச்சு-ஆட்டம்.
அரங்கு வரையில் நொண்டி அடித்துக்கொண்டு சென்று அரங்கின் முதல் கட்டத்தில் இருகால்களையும் ஊன்றிக்கொண்டு நிற்பர். ஆடிய சில்லைத் தலையில் வைத்துக்கொண்டு தன் மண்களை தானை இரு கைகளாலும் பொத்திக்கொண்டு ஒவ்வொரு கட்டமாகத் தாண்டி நடந்து செல்வர். ஆடுபவர் இரண்டு தப்படி வைத்ததும் “சரியா” என்று கேட்பார். கோட்டை மிதித்திருந்தால் தப்பு. “சரி” என்று பிறர் சொன்னால் அடுத்த தப்படிகள். கடைசி கட்டம் சரி என்றதும் தலையிலுள்ள சில்லைக் குனிந்து தரையில் போடவேண்டும். பின் கண்ணைத் திறந்துகொண்டு அந்தச் சில்லை மிதிக்கவேண்டும்.
எந்த ஆட்டப் பகுதியில் பிழை நேர்ந்ததோ அந்த ஆட்டப் பதியிலிருந்து அடுத்த ஆட்டமுறை வரும்போது ஆட்டத்தைத் தொடரலாம்.
மிதிக்கும் இந்த இடத்தைச் சோழநாட்டில் மலை என்றும், கொங்குசாட்டில் கரகம் என்றும் கூறுவர். இங்கு நின்றுகொண்டு “ஆனையா, பூனையா” என்று கேட்பர். மற்றவர் ஆனை என்று சொன்னால் ஆனை தன் கையால் தண்ணீரை உறிஞ்சித் தன் தலைக்கு மேல் கையை உயர்த்தி நீரை விசிறுவது போலச் சில்லை அரங்குக்கு வெளியே எறிந்துவிட்டுக் கட்டங்களில் நடந்துவந்து கட்டத்திலிருந்து தவ்வி மிதிக்க வேண்டும். “பூனை” என்று மற்றவர் சொன்னால் குனிந்து சில்லை எறிந்து அவ்வாறே மிதிக்க வேண்டும்.
மிதித்துவிட்டால் அரங்கின் ஓரத்தில் ஒரு கட்டம் போட்டு அதனைத் தன் மச்சு என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். அடுத்த ஆட்டத்தில் நொண்டி அடித்துக்கொண்டு செல்லும்போது தன் மச்சில் தான் இரண்டு கால்களையும் ஊன்றிக்கொள்ளலாம். அதிக மச்சு கட்டியவர் வென்றவர் ஆவார்.
காலின்மேல் சில்லை வைத்துக்கொண்டு கண்ணைத் திறந்துகொண்டு நடத்தலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும்
ஆரைக் கட்டங்களுக்கு மதிப்பீடு வழங்கப்பட்டிருக்கும். மேலே கூறப்பட்டது போலச் சில்லை எறிந்து, நொண்டியடித்துச் சென்று, தவ்விச் சில்லை மிதித்து, வெளியே எற்றி மிதித்து, ஆரக்கட்ட எண்ணிக்கையைத் தன் வெற்றிப்புள்ளியாக ஆக்கிக்கொள்வர். அதிக புள்ளி பெற்றவர் வெற்றி.
அணில் பிள்ளை

அணில் பிள்ளை சிறுவர் விளையாடும் தமிழக நாட்டுப்புற விளையாட்டுகளில் ஒன்றாகும். 1950ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் இது படிப்படியாகக் குறைந்துவருகிறது.
அதிக பழங்களை எடுத்தவர் கெலித்தவர்.
தேவஞேயன், ஞா, தமிழ்நாட்டு விளையாட்டுக்கள், சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், சென்னை, 1954
கனகசபை

கனகசபை என்பது ஒரு தமிழ் ஆண் இயற்பெயர் ஆகும். தமிழ் பாரம்பரியம் காரணமாக இது ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் ஒரு குடும்பப்பெயராகவும் இருக்கலாம்.
கனகசபை என்பது இந்தியாவின் தமிழ்நாட்டின் சிதம்பரத்தில் உள்ள சைவ சமயக் கடவுளான சிவன் கோவிலில் உள்ள அவையின் தமிழ் பெயர். இந்த கோவிலில் பிரதான தெய்வமானவர் நடனமாடும் வடிவத்தில் உள்ளார். இவர் பொதுவாக நடராசர் என்று அழைக்கப்படுகிறார். கனகசபை என்பது இரண்டு தமிழ் சொற்களின் கலவையாகும், கனகம் என்றால் தங்கம் என்றும் சபை என்றால் அவை என்றும் பொருளாகும். இந்த தெய்வத்தின் சிலை வடிவம் பாரம்பரிய இந்திய நடன வடிவங்களில் ஒன்றான பரதநாட்டியம் நிகழ்த்துவதாக நம்பப்படுவதால், தங்கத்தால் ஆன அவை என்ற பொருளில், கனகசபை என்று அழைக்கப்படுகிறது. சிதம்பரம் கோயிலுக்கு கனகசபை என்ற பாரம்பரிய பெயரும் உண்டு. இது பொன்னம்பலம் என்ற தமிழ்ப் பெயரின் சமசுகிருதமயமாக்கப் பெயராகும்.
தமிழ்நாடு இளைஞர் நலன் மற்றும் விளையாட்டு மேம்பாட்டுத் துறை

இளைஞர் நலன் மற்றும் விளையாட்டு மேம்பாட்டுத் துறை (ஆங்கிலம்:Youth Welfare and Sports Development Department) என்பது தமிழ்நாடு அரசின் ஒரு துறையாகும். தமிழ்நாட்டு விளையாட்டு வீரர்களை அடையாளங்கண்டு, அவர்களுக்குச் சிறந்த பயிற்சியையும் உதவிகளையும் வழங்கி நாடளாவிய, அனைத்துலக மட்டங்களில் வெற்றிபெறச் செய்வதே இத்துறையின் குறிக்கோள் ஆகும். இத்துறையின் அமைச்சராக உதயநிதி ஸ்டாலின் பதவி வகிக்கிறார்.
விளையாட்டு விடுதி

விளையாட்டு விடுதி என்பது தமிழ்நாடு அரசின் தமிழ்நாடு விளையாட்டு மேம்பாட்டு ஆணையத்தால் நடத்தப்படும் ஒரு விடுதியாகும். இதில் விளையாட்டில் ஆர்வமுள்ள பள்ளி, கல்லூரி மாணவ மாணவியருக்குக் கல்வி சூழலுக்குப் பங்கமின்றி, விளையாட்டுப் பயிற்சி, ஊட்ட உணவு, உபகரணங்கள் என அனைத்து வசதிகளுடன் அனைத்தும் அரசு செலவில் நடத்தப்படும் விடுதியாகும். இந்த வசதிகள் அனைத்தையும் விளையாட்டு விடுதியில் தங்கியபடி அருகிலுள்ள பள்ளியில் சேர்ந்து பயின்றவாறு பெறலாம். தமிழகத்தில் 28 விளையாட்டு விடுதிகள், 2 சிறப்பு விளையாட்டு விடுதிகள், 5 முதன்மை நிலை விளையாட்டு விடுதிகள் உள்ளன.
துவக்கத்தில் அந்தந்தப் பகுதியில் பிரபலமாக இருக்கும் விளையாட்டுகளில் ஒரு சிலவற்றை ஊக்குவிக்கும் பொருட்டு, மாவட்டத் தலைநகர்களில் இந்த விளையாட்டு விடுதிகள் தொடங்கப்பட்டன. பின்வந்த ஆண்டுகளில் இவை தமிழகத்தின் பெரும்பாலான மாவட்டங்களில் நிறுவப்பட்டுள்ளன. இவற்றில், பள்ளி மாணவ, மாணவியருக்கு எனத் தனித்தனி விளையாட்டு விடுதிகள் உண்டு. மாணவிகளுக்கான விடுதிகள் ஈரோடு, திருவண்ணாமலை, திண்டுக்கல், நாகர்கோவில், பெரம்பலூர், தேனி, புதுக்கோட்டை, தருமபுரி, சென்னை, நாமக்கல் ஆகிய இடங்களில் செயல்படுகின்றன. மதுரை, திருச்சி, திருநெல்வேலி, கிருஷ்ணகிரி, கோயம்புத்தூர், கடலூர், தஞ்சை, அரியலூர், தூத்துக்குடி, சிவகங்கை, தேனி, ராமநாதபுரம், உதகமண்டலம், விழுப்புரம், சென்னை ஒய். எம். சி. ஏ. பள்ளி, நெய்வேலி என். எல். சி. பள்ளி, சென்னை புதூர் அரசு மேல்நிலைப்பள்ளி, நாமக்கல் செல்வம் மேல்நிலைப் பள்ளி ஆகிய இடங்களில் மாணவர்களுக்கான விளையாட்டு விடுதி செயல்பட்டு வருகிறன.
இங்கு பயிற்சிகளானது காலை, மாலை ஓய்வு நேரத்திலும், விடுமுறை நாட்களிலும் பள்ளிப் படிப்புக்கு இடையூறு இன்றி வழங்கப்படுகின்றன. மாநில, தேசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் பங்கேற்கவும் அதற்கெனச் சிறப்பு பயிற்சிகள், போக்குவரத்து, உணவு மற்றும் வழிகாட்டுதல்களையும் செலவின்றி அளிக்கப்படுகின்றன. இங்கு தினந்தோறும் 2.30 மணி நேரம் துறை சார்ந்த விளையாட்டுப் பயிற்சிகள் அளிக்கப்படுகின்றன.
இணையதளம்
அலங்காநல்லூர்

அலங்காநல்லூர் (ஆங்கிலம்: Alanganallur) என்பது இந்தியாவின் தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் அமைந்துள்ள மதுரை மாவட்டம், வாடிப்பட்டி வட்டத்தில் இருக்கும் ஒரு பேரூராட்சி ஆகும். இவ்வூர் ஜல்லிக்கட்டு விளையாட்டிற்குப் பெயர் பெற்றது.
இவ்வூர் 10°02′51″N 78°05′25″E﻿ / ﻿10.0474°N 78.0904°E﻿ / 10.0474; 78.0904[1] என்ற புவியியல் ஆள்கூறுகள் கொண்டு அமைந்துள்ளது. கடல் மட்டத்தில் இருந்து இவ்வூர் சராசரியாக 204.85 மீட்டர் (672.1 அடி) உயரத்தில் இருக்கின்றது.
இந்திய 2011 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி 12,331 மக்கள் இங்கு வசிக்கின்றார்கள். இவர்களில் 6,286 ஆண்கள், 6,045 பெண்கள் ஆவார்கள். அலங்காநல்லூரில் 1000 ஆண்களுக்கு 962 பெண்கள் உள்ளனர். அலங்காநல்லூர் மக்களின் சராசரி கல்வியறிவு 78.71% ஆகும், இதில் ஆண்களின் கல்வியறிவு 86.27%, பெண்களின் கல்வியறிவு 70.93% ஆகும். இது மாநில சராசரி கல்வியறிவான 80.09% விட சற்று குறைவானதே. அலங்காநல்லூர் மக்கள் தொகையில் 1,269 (10.29%) ஆறு வயதுக்குட்பட்டோர் ஆவார்கள்.
2011 ஆம் ஆண்டின் மதவாரியான கணக்கெடுப்பின் படி இந்துக்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் உள்ளனர். மொத்த மக்கள்தொகையில் இந்துக்கள் 96.75% ஆக இருக்கின்றனர். அதையடுத்து கிருஸ்துவர்கள் 1.19%, இஸ்லாமியர்கள் 0.81%, என்ற விகிதத்தில் இருக்கின்றனர். அலங்காநல்லூர் மொத்த மக்கள்தொகையில் தாழ்த்தப்பட்டோர் 16.42%, பழங்குடியினர் 0.13% ஆக உள்ளனர். அலங்காநல்லூரில் 3,171 வீடுகள் உள்ளன.
தமிழகத்தின் வீர விளையாட்டாக கருதப்படும் ஜல்லிக்கட்டு இந்த ஊரின் மற்றொரு முக்கிய அடையாளமாகும்.
பாலமேடு

பாலமேடு (ஆங்கிலம்: Palamedu) என்பது இந்தியாவின் தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் அமைந்துள்ள மதுரை மாவட்டம், வாடிப்பட்டி வட்டத்தில் இருக்கும் ஒரு தேர்வுநிலை பேரூராட்சி ஆகும். 2011-ஆம் ஆண்டின் மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின் படி, இதன் மக்கள்தொகை 10,493 ஆகும்.
4 ச.கி.மீ. பரப்பும், 15 வார்டுகளும், 69 தெருக்களும் கொண்ட பாலமேடு பேரூராட்சி, சோழவந்தான் (சட்டமன்றத் தொகுதி)க்கும், தேனி மக்களவைத் தொகுதிக்கும் உட்பட்டது. இவ்வூரில் பால்கோவா மற்றும் ஜல்லிக்கட்டு ஆகியவை பிரசித்தி பெற்றவை ஆகும்.
இவ்வூர் 10°06′15″N 78°06′47″E﻿ / ﻿10.1043°N 78.1130°E﻿ / 10.1043; 78.1130[1] என்ற புவியியல் ஆள்கூறுகள் கொண்டு அமைந்துள்ளது. கடல் மட்டத்தில் இருந்து இவ்வூர் சராசரியாக 244.53 மீட்டர் (802.3 அடி) உயரத்தில் இருக்கின்றது.
தச்சங்குறிச்சி

தச்சங்குறிச்சி என்பது இந்தியா தீபகற்பத்தில் தமிழ்நாடு மாநிலத்தின் புதுக்கோட்டை மாவட்டத்திலுள்ள ஒரு புறநகர்ப் பகுதியாகும்.
கடல் மட்டத்திலிருந்து சுமார் 122.74 மீட்டர்கள் (402.7 அடி) உயரத்தில் (10°40′05″N 78°59′23″E﻿ / ﻿10.6681°N 78.9896°E﻿ / 10.6681; 78.9896) என்ற புவியியல் ஆள்கூறுகள் கொண்டு, தச்சங்குறிச்சி பகுதி அமையப் பெற்றுள்ளது.
ஒவ்வோர் ஆண்டும் தமிழகத்தின் பல்வேறு இடங்களில் பொங்கல் பண்டிகையை முன்னிட்டு ஜல்லிக்கட்டு போட்டிகள் நடைபெறும். 2024ஆம் ஆண்டிற்கான முதல் ஜல்லிக்கட்டு போட்டிகள் சனவரி ஆறாம் தேதி, தச்சங்குறிச்சி பகுதியில் ஆரம்பிக்கப்பட்டன.
தச்சங்குறிச்சி பகுதியானது, கந்தர்வக்கோட்டை (சட்டமன்றத் தொகுதி) வரம்புக்கு உட்பட்டதாகும். மேலும் இப்பகுதி, திருச்சிராப்பள்ளி மக்களவைத் தொகுதி சார்ந்தது.
கொக்கலிக்கட்டை ஆட்டம்

கொக்கலிக்பட்டை ஆட்டத்தைக் கோக்கலிக்கட்டை ஆட்டம் என்றும் கூறுகின்றனர். உயர்ந்த குச்சியில் ஏறி அதனைக் காலாகப் பயன்படுத்தி ஆடும் ஆண்கள் நடனம் இது. இது பயிற்சி செய்து விளையாடப்படும் ஒரு கலைத்திற ஆட்டம். கொக்கு ஒற்றைக்காலில் நிற்பதுபோல் ஒற்றைக் கொம்பில் இருகால்களையும் ஊன்றி நின்றும், இரண்டு கால்களையும் கொக்கு பயன்படுத்திக்கொள்வது போல் இரண்டு கழிகளில் ஏறி நின்றும் இது விளையாடப்படுகிறது.
கோவளம், சென்னை

கோவளம் (Covelong அல்லது Kovalam) என்பது சென்னைக்கு அருகில் உள்ள ஒரு மீனவ கிராமமாகும். இது சென்னையில் இருந்து 40 கிலோமீட்டர் தெற்கில், கிழக்கு கடற்கரைச் சாலையில் மாமல்லபுரம் செல்லும் வழியில் உள்ளது. கோவலத்தை ஒரு துறைமுக நகராக ஆர்காடு நவாப் சாதித் அலி வளர்த்தார். இது 1746 இல் பிரஞ்ச்சுக்கார்களால் கைப்பற்றப்பட்டு, பின் 1752 இல் ஆங்கிலேயர்களால் அழிக்கப்பட்டது.
காலனி ஆதிக்கக் காலத்தில் டச்சுக்காரர்களால் இங்கு ஒரு கோட்டை கட்டப்பட்டது. தற்காலத்தில் இங்கு ஒரு தனியார் ஆடம்பர கடற்கரை விடுதி ஃபிஷர்மேன்ஸ் கோவ் அவர்களால் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கு கடற்கரையில் உள்ள பண்டைய கத்தோலிக்க தேவாலயம் கவனத்தைக் கவரக்கூடியது. மேலும் இங்கு கடற்கரை அருகில் ஒரு தர்கா, கோயில் ஆகியன உள்ளன.
கோவளம் கடற்கரை கிராமம் மீன்பிடி தொழிலுக்குப் பிரபலமானது. இதனால் இது பல சுற்றுலாப் பயணிகளை ஈர்க்கிறது, இது இந்தியாவின் முதல் நீர்சறுக்கு (surf ) கிராமமாகும். இங்கு நீர்சறுக்கு, படகுப்பயணம் போன்ற நீர் விளையாட்டுகள் நடக்கின்றன. இங்கு நீர்சறுக்கு போன்றவை கற்றுத்தரப்படுகின்றன.
கோவளம் கடற்கரை கிழக்குக் கடற்கரையில் காற்று நீர்சறுக்கு உள்ள ஒரு சில இடங்களில் ஒன்று ஆகும். கடற்கரையில் நீர்சறுக்குப் பள்ளியுடன் கூடிய விடுதி உள்ளது.
பழைய மகாபலிபுரம் சாலை மற்றும் கிழக்கு கடற்கரைச் சாலை ஆகியவை வழியாக சென்னையில் இருந்து செல்ல உகந்த வழியாகும்.
மாநகரப் போக்குவரத்துக் கழகம் மற்றும் தமிழ்நாடு அரசுப் போக்குவரத்துக் கழகம் (விழுப்புரம்) ஆகிய போக்குவரத்துத் துறையின் பேருந்துகள் சென்னையின் அனைத்துப் பகுதிகளில் இருந்தும் கோவளத்திற்குப் பேருந்துகளை இயக்கி வருகிறன. சென்னை கடற்கரை மற்றும் செங்கல்பட்டில் இருந்தும் கடற்கரையோரமாக படகின் வழியாகவும் இங்கு வந்து சேர இயலும்.
India Elements

India Elements is an event and artist management company founded in 2009 with headquarters in Cochin, India. The company specializes in live music and cultural events around the world.
India Elements was founded in 2004 by Manoj K Varghese, who managed the company as a cultural facilitator. In 2009, it expanded into an organized event and artist management firm.
The firm and its founder Manoj K Varghese, who had been the secretary to celebrated artist M.F Husain, is actively involved in charity events. He was the chairman of the Kerala Auxiliary Force, which is a non-profit organization that takes care of the needy. The firm regularly holds charity events that include blood donation camps, charity events for the Dalits, helping Non Resident Indians, healthcare events, and charity music events.
Pernod Ricard

Pernod Ricard (French: [pɛʁno ʁikaʁ]) is a French company best known for its anise-flavoured pastis apéritifs Pernod Anise and Ricard Pastis (often referred to simply as Pernod or Ricard). The world's second-largest wine and spirits seller, it also produces several other types of pastis.
In 1975, the companies of Pernod Fils and Ricard, the two largest French aniseed aperitif producers and fierce competitors, merged creating the Pernod Ricard group.
In 1988, Pernod Ricard acquired Irish Distillers makers of Jameson Irish whiskeys.
In 1989, Pernod Ricard acquired Orlando Wyndham makers of Jacob's Creek.
In 1993, Pernod Ricard worked with Cuban companies to create Havana Club.
In 1999, Pernod Ricard acquired the Yerevan Brandy Company.
In 2001, Pernod Ricard acquired 38% of Seagram's Wines and Spirits business including Chivas Brothers Ltd makers of Chivas Regal and owner of 13 Scotch malt distilleries, 1 grain distillery and 2 gin distilleries.
In 2001, Pernod Ricard acquired Jan Becher, makers of Becherovka.
In 2005, Pernod Ricard acquired Allied Domecq, makers of Ballantine's.
In 2008, Pernod Ricard announced its acquisition of Swedish-based V&S Group, which produces Absolut Vodka, from the Swedish government.
In 2013, Pernod Ricard joined leading alcohol producers as part of a producers' commitments to reducing harmful drinking.
In December 2018, Elliott Management Corporation purchased a 2.5% stake in Pernod Ricard.
According to the Anti-Corrida Alliance, Pernod Ricard was the major funder of bullfighting in France, financing bullfighting clubs and sponsoring corridas despite the opposition of a majority of French citizens to blood sports. In 2020, Pernod Ricard ended the association with bullfighting clubs.
In 2022, Pernod Ricard acquired the French ready-to-serve cocktail brand, Cockorico.
In December 2022, Pernot Ricard announced plans to open a US$250 million carbon-neutral whiskey distillery in Marion County, Kentucky in 2025.
In 2023, Pernod Ricard decided to resume limited exports of Beefeater Gin and Jameson Irish Whiskey to Russia. After being faced with protests and calls for a portfolio-wide boycott of all its brands Pernod Ricard decided to end all exports of its international brands to Russia.
In December 2023, Pernod Ricard has released The Chuan Pure Malt Whisky, its inaugural Chinese whisky.
In October 2024, Pernod Ricard agreed to sell Minttu liqueur and its portfolio of Nordic local brands to the Finnish beverage company Hartwall.
In February 2025, Pernod Ricard acquired the South African gin Inverroche.
Pernod Ricard beverage brands include:
Pernod Ricard previously owned the non-alcoholic chocolate beverage Yoo-hoo, which was acquired from a group of private investors in 1989. Pernod Ricard also previously owned the carbonated citrus drink Orangina. Both brands were sold in 2001 to Cadbury Schweppes.
Rugby shirt

A rugby shirt, also known as a jersey or jumper, is worn by players of rugby union or rugby league. It usually has short sleeves, though long sleeves are common as well.
Traditionally, rugby shirts have had a buttoned opening at the top, in a similar style to polo shirts but with a stiffer collar. However, modern rugby shirts often have a very small collar, or none at all, so as to provide less material for a potential tackler to latch onto (even though such an action is illegal during a game). Due to the nature of the game, the fabric is generally strong, and traditionally rugby shirts have rubber buttons so that they would, if pulled on in a game, come undone rather than pop off.
A traditional design of rugby shirt consists of five or six horizontal stripes or "hoops" in alternating colours. Rugby league shirts often have a large 'V' around the neck as part of their design. Rugby shirts, like most sport shirts, will usually have a number on the back, though shirts not meant for competitive play will usually forgo this. Logos and labels of sponsorship are now common, and generally appear on the abdominal area of the shirt.
Rugby shirts were traditionally made out of cotton, but as synthetic fabrics became cheaper and more durable they have become incorporated into rugby shirts. The two most common materials are a mix between cotton and polyester (many of these shirts are meant for supporter use, though they can be used in a rugby game), and pure polyester (these shirts are generally designed specifically for game use by players). Most modern playing jerseys have a tight-fitting athletic cut, as opposed to the looser cut of the traditional cotton based jerseys.
The reason for the preference of polyester in a game situation is twofold: firstly, polyester is harder to get hold of in a tackle situation, as it is inherently more 'slippery' than cotton or a cotton-blend. In addition, the increasing use of skin-tight shirts further enhances this effect, as there is no loose material for a tackler to get a grip of. Other benefits of man-made fibre over cotton is that it absorbs less water and mud, and it can accentuate the muscular physique of players.
The gaining popularity of rugby sevens has made more of a demand for lighter, more breathable jerseys as well. Rugby sevens is a faster, more wide open game in which players compete 7 versus 7 as opposed to 15 versus 15.
The rugby shirt has, in some cultures, become a popular fashion item, with many clothing manufacturers producing rugby styled shirts, with the distinctive collar and hooped or squared design, which do not represent any actual club.
Secretary of State for Culture, Media and Sport

The secretary of state for culture, media and sport, also referred to as the culture secretary, is a secretary of state in the Government of the United Kingdom, with overall responsibility for strategy and policy across the Department for Culture, Media and Sport. The incumbent is a member of the Cabinet of the United Kingdom. The office has been dubbed "Minister of Fun".
The secretary has overall responsibility for strategy and policy across the Department for Culture, Media and Sport. Responsibilities include:
The office was created in 1992 by Prime Minister John Major, as Secretary of State for National Heritage. In his autobiography, Major says that, before the office was created, responsibility for cultural interests was shared among various departments, but important to none of them. For instance, arts and libraries, although a separate department, had no minister in the Cabinet, sport was part of the Department for Education, film was part of the Department of Trade and Industry, broadcasting was part of the Home Office, tourism was part of the Department for Employment and heritage was part of the Department of the Environment. He also wrote that the system tended to favour the interests of the articulate and well-connected London-based arts lobby.
Thus, when he became Prime Minister, Major said that he saw that the only way to give culture and sport the higher profile that he thought that they deserved was to establish a new department, under a minister of Cabinet rank, to bring together all aspects of the arts, sport and heritage.
Campeonato Europeo de Ciclismo BMX

El Campeonato Europeo de Ciclismo BMX es la competición de ciclismo BMX más importante a nivel europeo. Es organizado anualmente desde 1996 por la Unión Europea de Ciclismo (UEC).
Hasta la edición de 2013, el campeonato se realizaba en una serie de eventos distribuidos a lo largo de la temporada. En cada evento los ciclistas sumaban puntos y el que más puntos reunía en la última prueba era el campeón de ese año.