davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Министерство на земеделието на България

Министерство на земеделието и храните е висш върховен орган на държавната власт който провежда държавната политика в областта на селското стопанство, храните и горите.
Съветът по селско и горско стопанство при Министерския съвет е създаден с решение на IX народно събрание на 25 декември 1986 г. Това един от четирите съвета при МС които по своята структура са уникални в политическата история тъй като в изпълнение на своите функции те издават решения които имат силата на актове на Министерския съвет тоест на решения на правителството и така са равни на Министерския съвет независимо от неговото съществуване като това е без аналог в историята на българската политика нито преди нито след тяхното закриване. Председателите на тези съвети са и Заместник-председатели на Министерския съвет (вицепремиери) но функциите на Председатели на тези съвети ги изравняват с министър-председателските в областта на съответния ресор и решенията на съвета по селско и горско стопанство не само имат силата на актове на Министерския съвет, но и са задължителни за министерствата и другите ведомства.
С решението на Народното събрание от 25 декември 1986 г. Алекси Иванов е избран за Заместник-председател на Министерския съвет (Вицепремиер) и Председател на Съвета по селско и горско стопанство при МС който е единствен негов ръководител. Също така Съветът по селско и горско стопанство при МС осъществява единно държавно ръководство и координира дейностите в аграрно промишления комплекс на страната което е основна негова функция.
На мястото на днешната сграда на Министерството на земеделието са разкрити останки от трикорабна църква от V век с размери 35 × 20 метра и малък некропол около нея.
Министерството на земеделието се помещава в сграда с барокова архитектура на бул. Христо Ботев 55 от 1944 г., дело на българския архитект Никола Лазаров. Конкурсът за сграда на Окръжната палата датира още от 1912 г., но поради войните постройката е завършена едва през 1927 г. Днес представлява културна ценност.
До 1944 г. там се разполага Окръжната палата на Царство България и на едно място са събрани всички окръжни служби: Окръжната Сметна Палата, Окръжното управление, Окръжните медицински и ветеринарен лекари, Окръжните инженери и архитекти, Окръжните училищни инспектори, Окръжното контролно бюро по мерките и теглилките. Освен тях в сградата са Постоянната комисия с бюрата си: Техническо-училищно, Водоснабдително и Планоснемачно, Дирекцията на статистиката, Лесничейството и Районният горски инспектор.
През 1971 – 1975 г. зад старата сграда е построена нова, слепена за старата посредством преходник-коридор.
Земеделие в България

Земеделието в България е основен стопански отрасъл. То осигурява изхранването на населението и суровини за леката и хранително-вкусовата промишленост. Основни отрасли в растениевъдството са производството на зърно (пшеница, царевица) и маслодайни култури – слънчоглед, и маслодайна роза, а в животновъдството – производството на сурово мляко, птиче, и свинско месо.
До средата на XX век селското стопанство е основен отрасъл в българската икономика. През периода 1881 – 1888 поземленият данък, бегликът и данъкът върху лозята осигуряват близо половината от годишните приходи в бюджета на Княжество България.
В Междувоенния период, въпреки някои опити за реформи на отделни министри, българското земеделско производство бързо изостава от водещите страни в света като силно раздробената поземлена собственост не позволява ефективна механизация. След Деветосептемврийския преврат от 1944 година политиката на комунистическия режим към принудителна колективизация е съпътствана с непосилно облагане на земеделието с данъци и наряди, достигащи през 1950 година към 75 % от стойността на цялата селскостопанска продукция.
Почвите в България са чернозем; сиви, кафяви и канелени горски; смолници; псевдоподзолисти и други.
През последните години общата площ на горските територии в България непрекъснато се увеличава като към края на 2013 г. тя възлиза на 4 180 121 ха, или 37,7 % от територията на страната. От 1990 г. до 2013 г. общата площ на горските територии се е увеличила с 407 628 ха или с 10,8 %. Най-голям дял от горската територия в България заемат горите, възникнали в резултат на естественото възобновяване – 70,4 %, докато делът на горските култури е 20,9 %, а на естествените гори – 8,7 %. Българските гори се отличават с изключително богато биологично разнообразие от иглолистни и широколистни дървесни видове.
Дивечът в България включва официално разрешените за отстрел бозайници и птици в страната, които живеят свободно в дивата природа. Включва едър и дребен дивеч, и хищници. Ловът в националните паркове и защитените територии в България е забранен.
Професионална гимназия по земеделие

Професионална гимназия по земеделие (с абревиатура: ПГЗ) е гимназия в град Търговище, община Търговище, разположена е на адрес: ул. „Цар Симеон“ № 27. Тя е с общинско финансиране. Директор на училището е Радостина Николова .
Училището е основано през 1952 г., когато с решение на Министерство на земеделието в Търговище се създава Машинно–тракторно училище (МТУ), което е едно от най–старите в страната.
Гарнитура

Гарнитура (на френски: garniture) може да се отнася за:
Ролята на гарнитурата в кулинарията е да осигури контраст в цвета, текстурата и вкуса и да придаде завършен вид на ястието.
Гарнитурата е салата или кулинарен продукт, който се сервира заедно с основното ястие, предимно в един съд. В българската кухня най-често срещаните гарнитури са:
В сладкарската промишленост гарнитура е всякакъв вид на украсяване и топинг на сладкарски изделия. Най-често срещаните гарнитури са:
Гарнитура могат да бъдат и резенчета лимон, клончета мента или босилек, цветчета към някои напитки или ястия.
Гарнитура могат да бъдат и различни пластмасови или хартиени украшения, които не са предназначени за консумация.
Румънка (сорт)

Румънка е български сорт череша, разпространен в Кюстендилско, главно в землищата на селата Шипочано, Раждавица, Стенско и други. Плодове едри, кълбовидни, тъмночервени до черни, с трудно отделяща се костилка, подходящи за механизирана беритба. Узряват в края на юни. Плодово месо тъмночервено, плътно, сочно, сладко-възкисело, с добри вкусови качества. Дърво силно растящо с широко пирамидална корона, родовито. Средно чувствителен на цилиндроспориоза.
Червен есенен Калвил

Червен есенен Калвил е френски сорт ябълка.
Плодове средно едри, конусовидно закръглени, с ясно очертани ребра (дялове), карминеночервени. Плодовото месо е мраморно кървавочервено, средно сочно, сладковинено, ароматично. Дърво буйно растящо, родовито.
Капи

Капи (на английски: Cappy) е марка плодови сокове, произвеждани от компанията „Кока-Кола“.
Соковете „Капи“ са част от продуктовата линия „Minute Maid“. Появяват се в българската търговска мрежа през 1997 г.
Ябълка, Ябълка + кайсия + портокал, Ябълка + мента, Ябълка + праскова, Ябълка + круша, Кайсия, Череша, Цитрус, Цитрус + портокал + френско грозде, Екзотик, Плодов пунш, Грозде, Грейпфрут, Грейпфрут + портокал, Грейпфрут + личи, Киви + лимон, Лимон, Мултивитамин, Нектарина, Портокал, Портокал + ананас, Портокал + мандарина, Портокал + мандарина + лимон, Праскова, Круша, Ананас, Червени плодове, Вишна, Ягода, Домат, Диня
През 2003 г., беше представен нов сок „Cappy Selectii“ в отговор на местното търсене на премиум продукти и естествени аромати. Съдържа повече от 99% натурален сок и без добавена захар. Cappy Selectii е по-известен само като Cappy в някои държави. През юли 2008 г. The Coca-Cola Company пусна в Полша нова некарбонатна напитка Cappy Ice Fruit.
Соковете „Капи“ са достъпни в следните страни:
Австрия, Азербайджан, Босна и Херцеговина, България, Грузия, Египет, Естония, Италия, Казахстан, Кипър, Латвия, Литва, Северна Македония, Малта, Молдова, Нигерия, Палестина, Полша, Румъния, Словакия, Словения, Судан, Сърбия, Турция, Унгария, Хърватия и Чехия.
Къпина

Къпината (Rubus) е род храсти от семейство розови (Rosaceae).
Известни са около 250 вида, разпространени в Европа, Северна Америка и Средна Азия. В България растат около 45 – 50 вида, предимно в равнинните местности, по сухи хълмове и по скалистите части на планините. Селекционирани са около 100 сорта.
Плодовете съдържат 4 – 8 % захари, 0,8 – 1,4% органични киселини, витамин C, каротин и др. Използват се в прясно състояние и преработени (сиропи, сокове, нектари, компоти, конфитюри, вина и замразени). Продължителността на активно използване на растението е 12 – 15 години.
Къпините са и много добър антиоксидант. Според дългогодишни изследвания на Американския щатски департамент по земеделието (USDA), къпините заемат второто място в скалата – „Капацитет за абсорбиране на кислородни радикали“ (Oxygen Radical Absorbent Capacity) -340 (ORAC стойност на 1 г плод).
В българската фолклорна традиция къпината е смятана за творение на дявола, с което той се стреми да съблазни хората, тъй като къпините започват да зреят преди гроздето, което пък е приемано за дар от Бог. По тази причина има забрани да се ядат къпини преди да се освети и яде първото грозде, което според обичая става на Преображение Господне.
На къпината са наречени улиците „Къпина“ (Карта) и „Къпинка“ (Карта) в квартал „Драгалевци“ в София.
Каберне Фран

Каберне Фран (на френски: Cabernet Franc) е червен винен сорт грозде, с произход от Франция. Освен във Франция (33 000 ха) сортът е разпространен и в страните от Източна Европа, САЩ (Калифорния) (1457 ха), Италия (7000 ха), Китай (3000 ха) Швейцария (52 дка), Австралия, ЮАР (1020 дка), Нова Зеландия и Чили (1142 дка).
Познат е и с наименованията: Гро Каберне, Гро Видюр, Кармене, Бретон, Буше и др.
Средно късно зреещ сорт. лозите се отличават със среден растеж. По устойчивост към вредители и заболявания превъзхожда сорта Каберне Совиньон. Устойчив на загниване.
Гроздът е среден, цилиндричен или коничен, средно плътен, понякога рехав. Зърната са средни, кръгли, черно-сини, с обилен восъчен налеп. Кожицата е плътна, дебела. Месото е сочно.
Използва се за приготвяне на трапезни, подсилени и десертни вина и сокове. Сортовите вина са с бледо червен цвят, с аромати на малини, къпини, касис, боровинки, а когато вината са отлежавали по-дълго се усещат подправки и мускус. Използва се и за направа на купажни вина. В района на Бордо, (Франция) Каберне Фран обикновено се купажира с Каберне Совиньон и Мерло без да бъде доминиращият сорт. В долината на река Лоара, (Франция) от този сорт се правят розета, които имат аромат и вкус на ягода и банан. Най-известните вина в света с висок % на Каберне Фран са на „Шато Шевал Блан“ (Chateau Cheval Blanc) от района на Бордо, (Франция). Техните вина са купаж от 2/3 Каберне Фран и 1/3 Мерло.
Черница

Черница (в западните български говори църница) или в някои диалекти дуда (на латински: Morus) е род покритосеменни растения от семейство Черничеви (Moraceae). Включва десетина вида дървета, разпространени главно в субтропичните области на Азия, Европа, Африка и Америка.
Дърветата обикновено са ниски и достигат в редки случаи до 10 – 15 метра височина. Плодът е с размер 2 – 3 сантиметра, многосеменен, с къса дръжка, наподобяващ плода на ягода и се използва за плънка на сладкарски изделия. От него могат да се правят също така сокове и вина. За успешното съхранение, трябва да се има предвид, че плодовете са нетрайни. Запазват се 1 – 2 дни, ако се държат в хладилник, без да са измити предварително. Измиват се преди консумация. Плодовете узряват през юни – август. От плодовете се приготвят петмези, компоти, сиропи и др. В някои области на България плодът се нарича барабонка. Листата на черницата са зелени, обикновени и са основна храна на копринената пеперуда. Най-широко разпространени са бялата (Morus alba) и черната черница (Morus nigra). Листата на бялата черница са по-лъскави и едри, с грапави власинки. Плодът е много сладък. Среща се и във формата на плачещо дърво, предимно в по-топлите райони. Черните черници са големи и сочни, с равномерно количество сладост и тръпчив вкус. Има разновидности във форма на храст.
Класификацията на черниците е предмет на продължаващи спорове. В литературата са описани повече от 150 вида, но едва десетина са общоприети като самостоятелни:
В народната медицина черницата се използва като слабително, откашлящо, пикочогонно, хипогликемично и седативно средство. Прилага се за лечение на запек, лека форма на захарен диабет и бронхити. Листата се употребяват при авитаминиза, като укрепващо средство и при задух. Отварата от кората и корените се препоръчва за регулиране на нередовна менструация, при полова слабост и бъбречна недостатъчност.
На черницата е наречена улица в квартал „Илиянци“ в София (Карта).
Лоза

Лоза̀ (Vitis) е род многогодишни растения от семейство Лозови (Vitaceae). Включва около 70 вида, разпространени в умерения пояс на Северното полукълбо, главно в субтропични области на Европа, Средна Азия, Северна Африка и Северна Америка. Палеоботаническите изследвания доказват, че лозата се е появила на Земята преди човека. Смята се, че дивата лоза е окултурена около 7000 г. пр.н.е. в районите на Задкавказието, земите около Каспийско и Черно море, Мала Азия и Месопотамия. От тези области лозата е пренесена на Балканския полуостров около 3090 пр.н.е., по-късно – и в други страни на Европа. В България расте Vitis vinifera.
Голяма част от отглежданите сортове лоза произхождат от подвида културна лоза – Vitis vinifera subsp. sativa, произлязла от горската лоза – Vitis vinifera subsp. silvestris. Поради слабата устойчивост на местните сортове към филоксерата, за производство на хибриди или подложки се използват някои устойчиви американски видове – Vitis labrusca, Vitis berjandieri, Vitis vulpina, Vitis Ru-pestris.
Лозата има мощна коренова система. Височината на стъблото, броят на кордоните и рамената се определят от възприетата формировка. Едногодишните пръчки са дълги 3 – 5 м, с членесто устройство. Листата са целокрайни или длановидно нарязани (най-често 5-делни) и назъбени. Съцветието на лозата е сложен грозд или метлица. Цветовете са дребни, зеленикави. Плодът е от тип „ягода“ с една до 4 малки твърди семки (при някои сортове – с безсеменни плодове). Гроздовете и зърната на отделните сортове са с различна форма, големина, сбитост, разклоненост, оцветеност. Известни са около 20000 сорта, в България – около 2000, около 100 от които са местни (аборигенни). Промишлено значение имат 25 – 30 сорта. Гроздето се консумира в прясно състояние, използва се за производство на стафиди, безалкохолни и алкохолни напитки (сокове, компоти, вина и други). Съдържа: вода – 70 – 85%, въглехидрати-15-30%, органични киселини – 0,3 – 1,5%, танини – 0,01 – 0,1%, азотни вещества -0,03 – 0,17%, минерални вещества – 0,3 – 0,5%, витамини A, B1, В2, В6, С и PP. Изискванията към десертните сортове са: големи, рехави и с красива външност гроздове, едри зърна, ярко оцветени и обилно покрити с восъчен налеп; приятен вкус, умерена захарност и освежаваща киселинност. В България промишлени десертни сортове са Болгар, България, Италия, Кардинал, Мискет хамбургски, Супер ран Болгар, Царица на лозята.
Кресон

Кресон (Lepidium sativum) е бързорастящо едногодишно градинско растение от семейство Кръстоцветни (Brassicaceae), с право стъбло, високо до 60 cm. Най-ценни са листата, които са различни по форма, в зависимост от това, в коя част на растението се намират. Цъфти с гроздовидни съцветия. Плодът е шушулка, с дребни яйцевидни семена. Листата са сочни, с пикантен вкус.
Използва се в кулинарията главно за салати и като допълнение в сандвичи. Подходящ е за ястия с яйца и извара, подправя добре супи и сосове. Вкусът му е свеж и далечно напомня този на хряна.
Листата на кресона са богати на витамини от групата В, С, каротин, рутин, калциеви соли, магнезий, желязо, йод и фосфор.
За негова родина се смята Иран, или по скоро Персия. Бил е известен и на египтяните и на римляните. В древността се е използвал за набавяне на полезни вещества чрез храната, за успокояване на нервната система, както и за подобряване на съня.
Киви (плод)

Киви като представител на семейство цитроси е названието на плодът на културното растение от рода Актинидия, принадлежащо към вида Актинидия китайска или Актинидия деликатесна. Самите растения приличат на лиани. Своето съвременно наименование кивито дължи на новозеландския специалист селекционер А. Елисон, който го нарича така поради външното му сходство с тялото на едноименната птичка киви, която е и национален символ на Нова Зеландия.
Диворастящата актинидия има маса на плода 30 грама и е донесена в Нова Зеландия в началото на XX век. Културното растение се отличава от изходното диво растение по по-голямата маса на плода (над 100 грама) и по по-добрите вкусови качества. Отглежда се в Италия, Нова Зеландия, Чили, Гърция. В България се отглежда в частни дворове под формата на асми край морето и така също и във вътрешността на страната. Плодовете на кивито съдържат високо съдържание на витамин C.
100 гр. от плода съдържат 51 kcal и съдържат:
Високото съдържание на калий в плода киви го прави полезно при някои форми на хипертония и йонен дефицит. Тъй като е богат на витамини и на микро- и макроелементи, намалява риска от възникване на онкологични заболявания, болести на сърдечносъдовата система и е способен да изгаря излишните мазнини, както и намалява риска от образуване на тромби.
Raspberry Field

Raspberry Field (Hangul: 라즈베리필드) is a South Korean indie duo formed in 2007. The duo debuted in the year 2010 with a single entitled Saturday Afternoon (토요일 오후에). The group consists of Soy (Vocals & Guitar) and Jang Jun Seon (Guitar).
Soy was previously a member of the girl group T.T.Ma before she formed an indie duo along with Jang Jun Seon. The acoustic version of the song Wanna Be Loved was originally from T.T.Ma and was included as a bonus track on Raspberry Field's first single.
Raspberry Field initially appeared in various clubs in the Hong Ik University area and other various music festivals, particularly in the Pentaport Concert. The name of the duo was created because of their music that was compared to a raspberry. According to Soy, their songs are about the double-sidedness of life, as it offers both sweet and bitter moments.
Their single Saturday Afternoon was featured in the commercial of Etude, a cosmetic brand in South Korea. The lyrics and music of the song was composed by Soy herself.
Although all their singles were done through Cho Ah Entertainment, their latest album was produced through Macaroon Company and distributed in the United States by Kingpin Entertainment
Soy (born Kim So Yeon (김소연) on 1980 November 24) debuted in 1999 as a member of the group T.T.Ma. She has an older sister who go with the stage name Hey (해이). She is a graduate of Korea University. She has also acted in various films and dramas since 2004 before debuting as a member of Raspberry Field in 2010. She is in charge of the vocals and occasionally on guitar.
Jang Jun Seon (장준선) was born on July 22, 1980. He is in charge of the guitar.
Soy Kim

Soy Kim (Korean: 소이; born 김소연 in 1980) is a South Korean actress, singer-songwriter and model.
Soy started her acting career as Hye-young in the 2005 movie The Wig. After landing several lead roles in movies such as Drawing Paper, Ohayo Sapporo, she began working closely with Director Shin Yeon-shick in movies such as Rough Play, The Avian Kind, and most recently a lead role in his omnibus Like a French Film opposite Steven Yeun from The Walking Dead.
Due to her fluency in English, Korean & Chinese, Soy has had the opportunity to interview many Hollywood stars such as Ben Stiller, Liam Neeson, Mike Myers, Beyoncé. Most recently, Soy has interviewed Leonardo DiCaprio, Tom Hardy & Director Alejandro G. Iñárritu for the 2015 Academy Award-winning film The Revenant.
Soy was included in the original lineup for S.E.S under SM Entertainment in 1997 but left the group prior to debut for personal reasons.
Soy started her musical career as the leader of 5-member K-pop girl band T.T.MA in 1999. After releasing two albums, the group disbanded in 2002 and Soy now performs under the moniker, Raspberry Field.
Soy was born the youngest of 2 siblings in Hong Kong. She has an older sister named Hey (Real name: Kim Hye-won) who is married to Korean singer Cho Kyu-chan. Her parents were South Korean diplomats, allowing her to travel to many countries in her youth such as England, United States and Taiwan. Her cousin is singer Paul Kim.
Upon her return to South Korea, she enrolled in Korea University and graduated with a Bachelor's degree in Chinese Language & Literature. She is also an M.A. candidate in Media studies.
Soy is fluent in English, Korean & Chinese.
Raspberry juice

Raspberry juice is a liquid created from raspberries that is often either used as a part of a mixed drink, added in with other liquids such as orange juice, or consumed by itself. Soft drinks that incorporate raspberry juice notably include Bouvrage, a product made from Scottish raspberries. Launched in 1998 at that year's Royal Highland Show, bouvrage included sparkling water and was intended to be somewhat sweet, but with a higher fruit content than similar products.
Raspberry juice can also be used to make smoothies. Other berries, such as blueberries, are commonly added either in whole, crushed, or juiced form.
Other examples of its use include as a part of cocktails as part of mixed alcoholic drinks served in bars and restaurants, and as a key ingredient in making the raspberry jelly desserts.
Raspberry vinegar

Raspberry vinegar is a drink made from raspberry juice, vinegar and sugar. It can be used as with any concentrated squash and simply diluted with water.
Raspberry vinegar has been recorded as a beverage used for hundreds of years, dating back to the middle of the seventeenth century and prior - with texts written by the scholar Franciscus Junius referencing the drink in the late 1600s.
The beverage was initially known as fruit vinegar, a concoction whereby raspberry, vinegar and sugar were mixed together to create a type of syrup. By the mid-1800s this same fruit vinegar was being referred to by a second name, notably, Raspberry Shrub, which was a blended drink made from fruit juice, sugar, and a spirit such as brandy or rum.
The sweetened raspberry syrup is said to have entered the beverage world through pharmacists and chemists, primarily through its use within the apothecary. The mixture has been recorded as a tincture for use in natural remedies treating coughs, colds, and asthma, though in modern culture, Raspberry vinegar is mostly used as a condiment, or a pleasant drink.
It is made by filling jars with raspberries, adding vinegar and leaving them to stand for 8–10 days then pouring off all the liquid. This process is sometimes repeated several times with fresh fruit each time. Finally, the liquid is boiled for 5 minutes with an equal weight of refined sugar.
Mezzo Mix

Mezzo Mix (stylised mezzo mix) is a product of The Coca-Cola Company, first introduced in West Germany in 1973. It is a mixture of orange soda and cola, a beverage popular in German-speaking countries, commonly known there as spezi, the generic trademark of the first brand of that type of soda.
Mezzo Mix is sold and produced officially only in Germany, Switzerland and Austria, but there have been cases that the beverage is visible in Belgium as well. The brand's slogan translates into English as "Cola Kisses Orange". In Spain it is called Fanta Mezzo Mix Naranja & Cola. In Sweden it is called Fanta Mezzo and was released in late January 2017 as a limited edition, connected to the music event called Melodifestivalen (Swedish qualifications to Eurovision Song Contest).
Up until 2013, Mezzo Mix was one of eight international soda flavors featured and available for tasting at Club Cool in Epcot.
Mezzo Mix was later introduced in the United Kingdom in 2019, as a selection for the Coca-Cola Freestyle machine.
There were two kinds of Mezzo Mix in the 1990s: orange and lemon. The latter was unpopular and was discontinued, but a lemon flavoured Coke entered the market again in 2003. In July 2007, Mezzo Mix Zero was introduced in Germany as a low-calorie variant. Early 2013, around Valentine's Day, Mezzo Mix Berry Love was introduced in Germany. Instead of an orange-like flavour, it is a raspberry flavour mixed with cola. It was a limited edition, being available only in February. It was released again in early 2014, 2015 and 2025.
Ingredients: (since 2021) water, sugar, fructose, orange juice from orange juice concentrate (1,5%), carbonic acid, caramel coloring, acidifiers (citric acid, malic acid), flavoring, caffeine, stabilizer
Ingredients: water, orange juice from orange juice concentrate (1,5%), carbon dioxide, acidifier citric acid, caramel coloring, acidity regulator, sodium citrates, sweeteners (acesulfame K, aspartame), flavoring, caffeine, stabilizer
Ingredients: water, sugar, redcurrant juice from redcurrant juice concentrate (0,7%), carbonic acid, raspberry juice from raspberry juice concentrate (0,3%), acidifier citric acid, caramel coloring, flavoring, caffeine
Rubus deliciosus

Rubus deliciosus is a North American species of flowering plant in the rose family Rosaceae, native to the United States. Common names include the delicious raspberry, boulder raspberry, Rocky Mountain raspberry or snowy bramble.
Rubus deliciosus is a deciduous shrub or vine growing to 1.5 m (5 ft), rarely 3 m (10 ft), with arching stems. Unlike many species of Rubus, the flowering stems are perennial. The bark is flaky and peeling. The leaves are simple (not compound, like most other species in the genus), 3.3–5 cm long and broad, with three shallowly rounded lobes (occasionally unlobed or five-lobed), becoming glabrous beneath. The flowers are 3.8–6 cm diameter, fragrant, with five white petals 1.5–3 cm across.
The fruit is dark red, 10–13 mm diameter; it is rather dry and not highly valued, but the flavor is said to be delicious. The wild forms generally have unappealing fruit.
It inhabits scrub and rocky slopes in the Rocky Mountains in Colorado, New Mexico, the Oklahoma Panhandle, and Wyoming. There are also reports of isolated populations in the Texas Panhandle and in the Black Hills of South Dakota.
Rubus deliciosus requires well drained soil in full sun. It is hardy to USDA zone #5 (-20 °F; -29 °C). It is propagated by cuttings in July or August.
It has been hybridized in cultivation with the very closely related (and possibly conspecific) Rubus trilobus of southern Mexico. This hybrid was introduced by the English plant collector Collingwood Ingram as R. × tridel (Flowering bramble). It is popular as an ornamental plant in gardens, having larger flowers up to 8 cm diameter. The cultivar R. × tridel 'Benenden' has gained the Royal Horticultural Society's Award of Garden Merit.
Raspberry pie

Raspberry pie is a type of pie with a raspberry filling. The primary ingredients include raspberries, sugar, lemon juice, salt, and butter. A common variant of raspberry pie is raspberry cream pies, which are raspberry pies with cream added. Raspberry pie is eaten around the world, and the specific region of origin of raspberry pie is unknown.
National Raspberry Cream Pie Day is a holiday that takes place every year on August 1 in celebration of raspberry cream pies. Raspberries are plentiful that time of year in the Northern Hemisphere and people often bake raspberry pies.
Juicing

Juicing is the process of extracting juice from plant tissues such as fruit or vegetables.
There are many methods of juicing, from squeezing fruit by hand to wide-scale extraction with industrial equipment. Juicing is generally the preferred method of consuming large amounts of produce quickly and is often completed with a household appliance called a juicer, which may be as simple as a cone upon which fruit is mashed or as sophisticated as a variable-speed, motor-driven device. It may also refer to the act of extracting and then drinking juice or those who extract the juice.
Juicing is different from buying juice in the supermarket because it focuses on fresh pressed fruits and vegetables. Residential juicing is often practiced for dietary reasons or as a form of alternative medicine. Becoming first popular in the early 1970s, interest in juicing has since increased. Films such as Fat, Sick and Nearly Dead, Food Matters, and Hungry for Change have increased the sales of juicers.
In America, juicing was popularized by Gayelord Hauser, Jay Kordich and Norman W. Walker.
Juicing tools have been used throughout history. Manual devices include barrel-shaped presses, hand-operated grinders, and inverted cones upon which fruit is mashed and twisted. Modern juicers are powered by electric motors generating from 200 to 1000 or more watts. There are several types of electric juicers: masticating, centrifugal, and triturating juicers. These variations are defined by the means of extracting the juice.
The American Journal of Public Health proposed that the Healthy Hunger-Free Kids Act of 2010 in the United States eliminate 100% fruit juices since it has been linked to childhood obesity, and substitute instead with whole fruits.
Juicing removes the fiber content of the fruit or vegetable, and the full benefits of the plant is thus not experienced. Re-adding fiber to the juice cannot be equated to whole fruits. There is a loss in non-extracted polyphenols, a class of phytonutrients, in fruit juice compared to whole plant foods. Most polyphenols are bound to the plant fibers, and constitute the major portion of dietary polyphenols. There is therefore a marked loss of phytonutrients in consuming fruits and vegetables through the juicing process alone.
The American Cancer Society says, "there is no convincing scientific evidence that extracted juices are healthier than whole foods".
Juicing may not be the best way to extract all of the nutritional value from fruits and vegetables. One study has shown that when juiced grapefruit was compared with blended, the latter was superior. Smoothies, which are the blending of fruit into juice, not the extraction, leave pulp and seeds within the drink leading to better nutrition.
Samahang Basketbol ng Pilipinas

thumb| Grupong malakas
Ang Samahang Basketbol ng Pilipinas (SBP) ay ang pambansang samahan ng palakasan na para sa basketbol sa Pilipinas. Ang SBP ang nagaayos ng Pambansang koponan ng basketbol ng Pilipinas.
The SBP organizes these tournaments:
The SBP formerly organized these tournaments:
Padron:International basketball Padron:FIBA Asia associations Padron:Basketball in the Philippines Padron:Sports governing bodies of the Philippines
Asi Taulava

Si Pauliasi M. Taulava (ipinanganak noong Marso 2, 1973 sa California, Estados Unidos), o mas kilala bilang Asi Taulava, ay isang Pilipinong manlalaro ng basketbol na kasapi ng koponang NLEX Road Warriors ng Philippine Basketball Association. Kasapi rin siya ng Pambansang koponan ng basketbol ng Pilipinas sa mga kumpetisyong sinasalihan ng iba't ibang bansa.
Noong taong 1997, pumasok si Taulava sa Philippine Basketball League, kung saan naglaro siya para sa Blu Detergent.
Noong 1999, pumasok si Taulava sa Philippine Basketball Association, matapos mabigyan siya ng kontrata mula sa Mobiline Phone Pals. Noong 2003, napanalunan ni Taulava ang karangalang Most Valuable Player ng PBA, at napanalunan rin ng Phone Pals ang 2003 PBA All-Filipino Cup.
Noong 2007, napapaunta si Taulava sa koponang Coca-Cola Tigers.
Noong Setyembre 22, 2010, siya ay napunta sa Meralco Bolts bilang kapalit nina Jason Misolas at Khasim Mirza bilang bahagi ng three-team deal sa Barako Bull Energy Boosters.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Basketbol, Palakasan at Pilipinas ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Basketbol sa Pilipinas

Ang basketbol ay ang pinakatanyag na isport sa Pilipinas, na nilalaro sa parehong propesyonal at di-propesyonal na antas.
Ipinakilala ang basketbol sa Pilipinas noong panahon ng pananakop ng Estados Unidos sa pagpapakilala ng mga gurong Amerikano na nagtuturo ng palakasan kasama ang basketbol sa pamamagitan ng YMCA at ang sistema ng paaralan. Unang ipinakilala ang basketbol sa sistema ng pampublikong paaralan sa Pilipinas sa pamamagitan ng mga Amerikano bilang isang palakasan ng mga kababaihan noong 1911 hanggang 1913. Nagkaroon ng pagtutol sa mga konserbatibong pangkat, partikular ang Simbahang Katoliko, ang basketbol para sa kababaihan dahil nakikitang nilang hindi naangkop ang kasuotang bloomer sa kanila. Noong pinahintulutan na isuot ang palda sa ibabaw ng bloomer bilang isang kompromiso, nanghina na ang basketbol para sa kababaihan at nilalaro lamang sa panlalawigan at lokal na interiskolastikong labanan. Mas ginusto ng mga kababaihan sa Pilipinas ang panloob na sopbol at gayon din ang balibol.
Basketbol sa Palaro ng Timog Silangang Asya

Ang basketbol ay isang opisyal na larangan ng palakasan sa Palaro ng Timog Silangang Asya mula taong 1977.
Ang larangang ito ay dinomina ng Pilipinas maliban sa edisyong 1979 at 1989 nang manalo ang Malaysia, edisyong 2005 kung saan hindi ginanap ang labanan ng basketball sa kadahilanang suspendido ng FIBA ang Pilipinasat edisyong 2009 na ginanap sa Laos.
* The 2005 men's basketball tournaments were originally scheduled to be held at the Ynares Center in Antipolo City Province of Rizal, while the women's tournaments were to be held at the Blue Eagle Gym in Quezon City. Both Final Games were to be held at the Araneta Coliseum in Quezon City.
Katabaan ng kabataan

Ang katabaan ng kabataan (Ingles: childhood obesity) ay isang katayuang kung kailan ang labis na taba ng katawan ay mayroong negatibo o masamang epekto sa kalusugan o kapakanan ng isang bata. Sapagkat mahirap tukuyin nang tuwiran ang mga paraan upang maantasan ang taba sa katawan, ang diyagnosis ng katabaan o ng pagiging mataba ay madalas na nakabatay sa Body Mass Index o BMI (talatuntunan ng masa ng katawan). Dahil sa tumataas na paglaganap ng katabaan sa kabataan at ang maraming masasamang mga epekto sa kalusugan nito, kinikilala ito bilang isang seryosong alalahanin at pananagutan na may kaugnayan sa kalusugan ng madla.
Ang katagang sobra sa timbang o overweight sa Ingles sa halip na obese o napakataba (matabang-mataba) ay madalas na ginagamit para sa mga bata dahil sa hindi ito gaanong nakakadungis ng karangalan. Upang maiwasan o mabaliktad ang katabaan sa kabataan, kailangang magsagawa ng isang muling pagsusuri ng isang populasyon na may kaugnayan sa pagkonsumo ng kaloriya, pati na ng mga mungkahing gawain dahil sa estilo o gawi ng sedentaryong pamumuhay (ang pagiging "palaupo" o walang ginagawang gawaing ginagamit ang buong katawan) sa kasalukuyang kapanahunan.
Ang katabaan sa kabataan ay "natatanging" mapanganib sa kalusugan ng tao dahil marami sa mga kabataan na labis ang timbang o bigat para sa kanilang edad ay maaaring maging mga adultong sobra ang katabaan para sa kanilang gulang. Kabilang, subalit hindi limitado, sa mga suliraning pangkalusugan na may kaugnayan sa mga batang matabang-mataba ang pangalawang uri ng diyabetes sa panahon ng adolesensiya at sa maagang yugto ng pagiging adulto, sakit sa puso, atakeng serebral, at altapresyon; ang mga karamdamang ito, hanggang sa kamakailan lamang, ay dating hindi pangkaraniwan sa mga bata at mga kabataan. Kung kaya, ang katayuan ng pagiging mapintog, ng pagkakaroon ng mabilog na pangangatawan, at pagiging matambok ng pisngi ay hindi masasabing "malusog", sapagkat hindi ito nangangahulugan na wasto ang timbang ng bata o kabataan para sa kanilang edad, at maaaring hindi sapat o hindi tama ang uri ng nutrisyong tinatanggap nila. Kaya mahalaga ang edukasyong pangkalusugan, wastong pagkain, at ehersisyo upang magkaroon ng angkop na pangangatawan at maiwasan o mabawasan ang tiyansang maging masasakitin ng kabataan hanggang sa paglaki at pagtanda bilang adulto.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Tao, Kalusugan at Panggagamot ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Karahasan laban sa kababaihan sa Pilipinas

Kabilang sa karahansan laban sa kababaihan sa Pilipinas ang iba't ibang uri ng karahasan nakabase sa kasarian. Ang katawagang "karahasan laban sa kababaihan" ay "ang salita o konsepto (na) ginamit sa isang malawak, inklusibong pamamaraan upang sakupin ang abusong berbal, pananakot, paulit-ulit na pisikal na panananalakay, homisidyo, seksuwal na pananalakay, at gahasa (partikular ng kababaihan)." May kinikilingang kasarian ang anyo ng karahasan na ito. Nangyayari ang kaharansan dahil sa kanilang kasarian, partikular dahil kababaihan ang mga biktima.
Ang 18-day campaign to end violence against women and children o "18 araw na kampanya upang wakasan ang karahasan labas sa kababaihan at kanilang anak" ay isang kampanya na naglalayong labanan at wakasan ang karahasan sa mga kababaihan at mga bata. Ito ay isinasagawa tuwing Nobyembre 25 hanggang Disyembre 12, at ito ay ipinapakita sa pamamagitan ng mga pagsasanay, pagpapalaganap ng kamalayan, at mga gawain upang bigyang-diin ang mga karapatang pantao ng mga kababaihan at bata, lalo na sa konteksto ng kahirapan, diskriminasyon, at paglabag sa kanilang karapatan. Sa loob ng panahong ito, tinutugunan ng gobyerno, mga NGO (o mga organisasyong di pampamahalaan), at mga indibiduwal ang suliranin ng karahasan sa pamamagitan ng pagbibigay ng serbisyo, pagpapalaganap ng impormasyon at edukasyon, at pagpapalakas ng kanilang adbokasiya upang mapigilan ang lahat ng uri ng karahasan sa kababaihan at bata.
DYCT-FM

Ang DYCT (102.3 FM) ay isang himpilan ng radyo na pagmamay-ari at pinamamahalaan ng Philippine Broadcasting Service.
Itinatag ang himpilang ito noong Nobyembre 2013 bilang Radyo ng Bayan kasunod ng mga pangyayari dahil sa Bagyong Yolanda. Nung panahong yan, nasa Leyte Provincial Sports Complex ang tahanan nito. Nawala ito sa ere noong 2016.
Kasalukuyang ito nasa ilalim ng Department of Agriculture bilang isang kaanib. Gayunpaman, ipinagpaliban ang mga plano para bumalik ito sa ere dahil sa natigil na proseso ng pagkuha sa nasabing departamento.
Yo-yo

Ang Yo-yo ay isang tanyag na laruan sa Pilipinas. Hindi lamang mga bata ang naglalaro nito pati na rin matatanda. Mapahanggang ngayon, ang yo-yo ay nanatiling kinagigiliwan ng mga bata.
Ayon sa mg experto at ilang mga artikulo ukol sa pinagmulan ng yo-yo, ang larong ito ay ang isa sa mga pinakalumang laruan sa kasaysayan ng mundo. Nagmula ang yo-yo sa Gresya noong 500 B.C. na kung saan gawa ito sa kahoy, metal, at pinturahang mga "cotta disc." Pinipinturahan ng mga taga-Gresya ang dawalang bahagi ng yo-yo ng mga mukha ng kanilang mga diyos. Napapaloob din ang laruan na ito sa kanilang tradisyon bilang "right of passage" patungo sa pagkabinata. Ang mga batang lalake ay isisantabi nila ang kanilang mga yo-yo kapag narating na nila ang pagkabinata at inilalagay nila ito sa altar. Maging sa mga sinaunang larawan sa Ehipto, makikita ang yo-yo. Ayon sa mga makasaysayang artikulo, ang yo-yo ay ginamit ng mga Pilipino noong 1600 para sa panghuhuli ng mga hayop. Ang Pilipino noon ay nagtatago sa mga puno at gamit ang bato na tinalian ng mahabang lubid na hanggang 20 talampakan. Ang sandatang ito ay may abilidad na inihahagis at bumabalik ng ilang beses. At di kalaunay naging laruan na kinahiligan ng mga bata. Ayon sa ilang mga eksperto, ang salitang "yo-yo" ay isang salitang tagalog na ang ibig sabihin ay "bumalik ka." Ang karamihan ng tao sa Estados Unidos ay naglalaro ng tinatawag nilang "bandalore" na galing pa sa bansang britanya noong 1860. Si Pedro Flores, isang Pilipinong imigrante sa America ay nagtayo ng pagawaan gamit ang pangalang "yo-yo." Nang mabili ng Donald Duncan Sr. ang pagawaan ni Flores noon 1929 nakita niya ang potensyal ng laruan na magiging patok ito sa mga mamimili.
Ang mga manlalaro ay magpapatigasin ng galing sa kanilang abilidad na manipulahin ang laruan. Dapat magawa nila ang ibat ibang mga galaw ng laruan.
Ang mga batang Pilipino na nakatira sa mga probinsiya ay sinasabing gumagawa ng sarili nilang yo-yo.
Ang kailangan lamang nila ay isang maliit na kutsilyo, bolo, lagari at isang sanga ng puno. Ang mga batang ito nakatalagang mag-alaga ng hayop ay dinadala ang mga kagamitan para sa paggawa ng yo-yo at habang sila ay nagpapahinga sa ilalim ng puno ay binubuo nila ang laruan.
Lopez, Mellie Leandicho. A Study of Philippine Games. University of the Philippines Press: Quezon City, 2001
Jenne, Lazio

Ang Jenne ay isang komuna (munispalidad) sa Kalakhang Lungsod ng Roma Capital sa Italyanong rehiyon ng Lazio, na matatagpuan mga 60 kilometro (37 mi) silangan ng Roma.
Ang Jenne ay may hangganan ng mga sumusunod na munisipalidad: Arcinazzo Romano, Subiaco, Trevi nel Lazio, at Vallepietra.
Noong huling bahagi ng ika-12 siglo, ito ang lugar ng kapanganakan ni Papa Alejandro IV.
Ang teritoryo ng munisipyo ay tinatawid ng ilog Aniene.
Sa pagtingin sa mga lugar sa paligid ng Jenne, ang likas na katangian ng magsasaka ay maaaring makita: sa kasaysayan, sa katunayan, ang lugar ng bundok ng bayan ay marubdob na nilinang kahit hanggang sa napakataas na altitud, tulad ng halimbawa sa lokalidad ng Fondi di Jenne, isang malaking talampas ng karst na matatagpuan sa hilaga ng urbanong sentro, sa 1400 m.
Ang pinagmulan ng pangalang "Jenne" ay mahirap tukuyin at nawala, sa mga salita ni Fogazzaro, "inilibing sa paglipas ng mga siglo": ayon sa ilan ay nagmula ito sa Latin na Janua, ibig sabihin, "pasukan", "pinto", upang ipahiwatig ang posisyon na nangingibabaw sa bayan sa lambak ng Aniene. Ipinahihiwatig ng ibang mga sanggunian ang pinagmulan nito sa salitang "Genna" (naisalin bilang "malamig na lugar"), o kahit na "Gehenna", "ang mga pintuan ng impiyerno".
Apurahang pagtatalik

Ang apurahang pagtatalik, paspasang pagtatalik, mabilisang pagtatalik, o madaliang pagtatalik, na kilala sa Ingles bilang quickie, ay ang isang dagliang yugto o pabugsong episodyo ng gawaing pampagtatalik, na matatapos ito ng magkatalik sa loob ng napaka maiksing panahon lamang. Sa pangkalahatan, ipinakakahulugan ng kataga na nilagtawan ang paglalaro o pagroromansa bago magtalik, at mayroon lamang kahit na isa sa magkatalik na nakararating sa sukdulan. Ang minadaling pagtatalik ay maaaring kasangkutan ng pagtatalik o maaaring nakatuon lamang sa pagsasalsal o pagtatalik na pambibig. Ayon sa ilan, ang inapurang pagtatalik sa pagitan ng magkaparehang heteroseksuwal ay pangkalahatang nakapagbibigay-kasiyahan lamang sa pagnanais o pagnanasa ng lalaki;; mayroon namang mga nagsasaad na ang mga mabilisang pagtatalik (may pagtatalik o iba pang uri ng estimulasyon ng bulba) ay maaaring isang pangunahing pampaganang seksuwal para sa isang babae rin, subalit maaaring hindi pa rin makapagbigay sa isang babae ng sapat na panahon upang likas na makalikha ng pagdulas ng kanyang organong pangpagtatalik, kung kaya't kailangan ng paggamit ng isang artipisyal na pampadulas na tubig ang pangunahing banto o sapin. May ilan na tumuturing sa mga mabilisang pagtatalik bilang isang katugunan o solusyon sa hindi patas na pagnanais sa loob ng isang pakikipag-ugnayan, subalit kapag ang mga ito lamang ang magiging nag-iisang uri ng pagtatalik, maaaring magdusa ang relasyon.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Seksuwalidad at Tao ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Gawaing seksuwal ng tao

Ang mga seksuwal na gawain ng tao o aktibidad na pangseks ng tao o ugaling seksuwal ng tao ay ang ugali o asal kung saan ang mga tao ay nakakaranas at nagpapahayag ng kanilang seksuwalidad. May pana-panahong nagsasagawa ang mga tao ng samu't saring mga gawaing seksuwal, at dahil sa malawak na sari-saring mga kadahilanan. Ang akdibidad na seksuwal ay normal na nagreresulta sa kaantigang seksuwal at mga pagbabagong pampisyolohiya sa nalibugang tao, ang ilan ay hayag at lantad habang ang iba naman ay mas banayad. Kasama rin sa gawaing seksuwal ang kilos at mga aktibidad na sinasadya upang makahimok ng pagpansin seksuwal ng iba, katulad ng mga estratehiya upang makahanap at makaakit ng mga kapareha (panliligaw) o paghahanap ng kapareha, at ugali ng pagpapakita ng motibo, at interaksiyong personal sa pagitan ng mga indibidwal, katulad ng pagkerengkeng (flirting) at paglalaro bago magtalik.
Ang aktibidad na seksuwal ng tao ay mga aspetong sikolohikal, biyolohikal, pisikal, at emosyonal. Sa pambiyolohiya, tumutukoy ito sa mekanismong reproduktibo pati na sa payak na ganang biyolohikal na umiiral sa lahat ng mga espesye at maaaring sumaklaw ng interkursong seksuwal at pagduduop na seksuwal sa lahat ng mga kaanyuhan nito. Ang mga aspetong emosyonal ay tumutuon sa matinding kabuklurang personal at mga damdamin o emosyong nalilikha sa pagitan ng mga magkatambalang seksuwal sa pamamagitan ng isang gawaing seksuwal. Ang mga paksa o isyung pisikal sa paligid ng seksuwalidad ay sumasaklaw mula sa purong medikal na kunsiderasyon hanggang sa mga alintana o pakundangan hinggil sa pisyolohikal o kahit na sikolohikal at sosyolohikal na mga aspeto ng pag-aasal na seksuwal.
Sa ilang mga kultura, ang mga gawaing seksuwal ay itinuturing na katanggap-tanggap sa loob lamang nga kasal, bagaman pangkaraniwan din ang premarital at ekstramarital na pakikipagtalik. Ang ilang mga aktibidad na seksuwal ay ilegal sa buong mundo o sa ilang mga bansa, at ang ilan ay itinuturing na laban sa mga norma o gawi ng isang lipunan. Bilang halimbawa, ang seksuwal na gawain na kaugnay ang isang taong mababa ang edad kaysa edad ng pagpayag at pananakit na seksuwal ay pangkalahatang mga kasalanang kriminal sa maraming mga hurisdiksiyon.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Tao at Seksuwalidad ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Lopez, Quezon

Ang Bayan ng Lopez ay isang unang klaseng bayan sa lalawigan ng Quezon, Pilipinas. Ayon sa senso ng 2020, ito ay may populasyon na 94,657 sa may 23,432 na kabahayan.
Ang bayan ng Lopez ay nahahati sa 95 mga barangay.
Noong unang panahon, nagkaroon ng umuunlad na sitio sa katimugang bahagi ng bayan ng Gumaca, sa lalawigan ng Kalilayan, na tinatawag na Talolong. Ang pangalang Talolong ay hango mula sa pangalan ng ilog na dumadaloy sa lugar at pinaniniwalaang ang orihinal na lokasyon ng pamayanan ay itinatag sa bukana ng tahimik na Ilog Talolong sa baybayin ng Bahia ng Lamon, sa pamamagitan ng mga kaapu-apuhan ng Datu Dumangsil at Datu Balinsusa mula sa Kaharian ng Kalilayan. Dahil sa madalas na pandadambong at pagsalakay ng mga pirata at bandido, ang pamayanan ay inilipat sa lokasyon ng kasalukuyang bayan, sa ilaya ng nasabing ilog.
Ang kaharian ni Lakan Bugtali na itinatag sa komunidad ng Gumaca sa lalawigan ng Kalilaya ay naglaho na. Kahit isang bakas ng labi nito ay hindi na matagpuan kahit na sa kapanahunan ng Encomienda ng Kalilayan o kahit na ang kapanahunan ng 16th century kung kailan ito ay namayagpag bilang komunidad. Mula sa pagiging isang Sitio, ang Talolong ay iniakyat upang maging isang Visita sa pamamagitan ng isang Papal Bull, at nagkaroon ng maayos na pamamahala ang komunidad.
Noong taong 1756, ang ilang mga tao mula sa bayan ng Mayoboc (kasalukuyang Pitogo) ay lumikas sa Sitio Talolong, na noon ay malayong barangay ng Gumaca, nang ang mga ito ay tumakas mula sa mga piratang Moro na sumalakay at sumunog sa kanilang bayan. Dito sila nanirahan at makipamuhay sa mga taga Talolong. Matapos ang ilang panahon, ilan sa mga Mayoboquin ay hindi nasiyahan sa mga gawain at pamamahala sa sitio, kaya nagbalik ang ilan sa kanila sa orihinal na pook ng bayan ng Mayoboc at muling itinayo ang isang pamayanan sa isang mataas na bahagi na mas naaangkop upang bantayan ang pagsalakay ng mga piratang Moro. Kalaunan, ito ay nakilala bilang bayan ng Pitogo.
At di naglaon, dala ng katiwasayan ng pamumuhay at pagtaas sa bilang ng populasyon, ang Sitio ng Talolong ay naging Visita ng Talolong at nagkaroon ng sariling simbahan at bumibisitang pari. At makalipas ang ilan pang panahon at pagpepetisyon sa pagsasarili, ay pormal na naging isang ganap na bayan, na inihiwalay mula sa bayan ng Gumaca, Tayabas, noong 30 Hunyo 1857, sa panahon ng pagiging Gobernador ng Probinsya ng Tayabas na si Alcalde Mayor Don Candido Lopez y Diaz. At ang sitio ng Talolong ay pinangalanan bilang ang Bayan ng Lopez.