davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
परांठेवाली गली

परांठेवाली गली पुरानी दिल्ली के चांदनी चौक के पास स्थित एक जगह है। यहां तरह तरह के परांठों की दुकानें हैं। इसके अलावा यह अपनी खान पान की विभिन्न दुकानो के कारण काफ़ी प्रसिद्ध है। चांदनी चौक में शीशगंज गुरूद्वारे के आगे वाली गली ही कहलाती है परांठे वाली गली। वहां काफी पुराणी पराठे बनाने वाली दुकानें हैं। यह गली मुख्य चांदनी चौक से आरंभ होकर दूसरे छोर पर मालीवाड़ा में जाकर मिल जाती है। किसी समय पूरी गली में परांठे की ही दुकानें थी लेकिन अब बदलते वक्त के साथ चार रह गयी हैं। ये दुकानें करीब सौ से सवा सौ साल पुरानी हैं। परांठे बनाने वाले ये लोग मध्य प्रदेश के रहने वाले हैं। स्वाद ऐसा है कि एक बार खा लें तो शायद जिंदगी भर भूला नहीं पायेंगें। इन को बनाने का तरीका भी अलग है परांठों को शुद्ध घी सेंकने की बजाय तला जाता है और शायद ये ही इसके स्वाद का राज भी हैं। परांठा एक भारतीय रोटी का विशिष्ट रूप है। यह उत्तर भारत में जितना लोकप्रिय है, लगभग उतना ही दक्षिण भारत में भी है, बस मूल फर्क ये है, कि जहां उत्तर में आटे का बनता है, वहीं दक्षिण में मैदे का बनता है। माना जाता है याहान कि दुकानें मुगलो के समय से पराठे बेच रहि हैं।
इतेहास कि कही जाये तो सन १६५० में मुगल के बद्शाह शाहजहाँ ने लाल किले कि स्थापना कि तभी चांदनी चौक भी बनवाया गाया। पुराने समये में ये चांदी के बर्तनों के लिए प्रसिद्ध रह चुकी है। पराठे कि दुकानें यहाँ सन १८७० में लाई गयी। यहा क जयेका विश्व में प्रसिद्ध है। हालांकि मुम्बई में एक रेस्तरां है जो कि सिर्फ पराठे बेचता है और अमेरिका का एक मेला नामक रेस्तरां ने दिल्ली की इस प्रसिद्ध गली के माहौल की प्रतिलिपि बनाने की कोशिश तो कि है जो कि एक सराहनीय है।
शायद सन १९६० में करीब २० दुकानें थी (सभी एक ही परिवार के लोगो कि थि) अब सिर्फ ३ ही रह गयी हैं: पं॰ कन्हैयालाल दुर्गा प्रसाद दीक्षित (1875 estd), पं॰ दयानंद शिव चरण (1882 estd), पं॰ बाबूराम देवी दयाल पराठे वाले (1886 estd)। 1911 से, इस क्षेत्र, को छोटा दरीबा या दरीबा कलां के रूप में जाना जाता है, नाम पराठे वली गली है।
आजादी के बाद के वर्षों में, जवाहरलाल नेहरू, इंदिरा गांधी और विजया लक्ष्मी पंडित इस गली में उनके पराठे लेने के लिए आया करते था। "पंडित दयानंद शिव चरण" दूकान गर्व से नेहरू परिवार उनकी दूकान में खाने की तस्वीर दिखाता है। स्वर्गीय जयप्रकाश नारायण उनके एक नियमित आगंतुक थे।
यहा पुराने जमाने कि तर्.ज पे पारंपरिक रूप से भोजन पकया जाता है जो कि शुद्ध शाकाहारी होत है और उसमे प्याज या लहसुन शामिल नहीं नहि होता है। ऐसा इस्लिये है क्योंकि इन दुकानों के मालिक ब्राह्मण हैं और पारंपरिक रूप से ग्राहकों के पड़ोस में जैन शामिल है। यहा के विभिन्न किस्मों के कजु परांठा, बादाम परांठा, मटरपरांठा, मिक्स परांठा, राबड़ी परांठा, खोया परांठा, गोभी परांठा, परत परांठा, आदि शामिल हैं। परांठा आम तौर पर मीठी इमली की चटनी, पुदीना की चटनी, अचार और मिश्रित सब्जी, पनीर की सब्जी, आलू और मेथी की सब्जी और कद्दू की सब्जी (सीताफल) के साथ परोसा जाता है।
आमतौर पर यहां लोगों को पराठे के साथ लस्सी का उपयोग करते हैं। इस जगह की एक विशेष बात यह है कि जो कि अपके दिल जीत लेगी, कि लस्सी परंपरागत तरीके में एक "Kulhad" या "Kulhar में परोसी जाती है।
List of earthquakes in India

The Indian subcontinent has a history of earthquakes. The reason for the intensity and high frequency of earthquakes is the Indian plate driving into Asia at a rate of approximately 47 mm/year. The following is a list of major earthquakes which have occurred in India, including those with epicentres outside India that caused significant damage or casualties in the country.
The list pertains to the Indian Republic since 1947, and the Indian subcontinent before that.
Sources'
2019 భారత సార్వత్రిక ఎన్నికలు

భారతదేశంలో 17 వ లోక్‌సభకు జరిగే ఎన్నికలే 2019 భారత సార్వత్రిక ఎన్నికలు. ఈ ఎన్నికల షెడ్యూలును భారత ఎన్నికల కమిషను 2019 మార్చి 10 న ప్రకటించింది. ఏడు దశల్లో జరిపే పోలింగు 2019 మే 19 వ తేదీతో ముగుస్తుంది. వోట్ల లెక్కింపు 2019 మే 23 వ తేదీన జరుగుతుంది. బీహారు, ఉత్తర్ ప్రదేశ్, పశ్చిమ బెంగాల్ - ఈ మూడు రాష్ట్రాల్లో పోలింగు అన్ని దశల్లోనూ జరిగింది. జమ్మూ కాశ్మీరులో పోలింగు 5 దశల్లో జరిగింది. నాలుగు రాష్ట్రాల్లో 4 దశల్లోను, రెండు రాష్ట్రాల్లో మూడు దశల్లోను, నాలుగు రాష్ట్రాల్లో 2 దశల్లోనూ వోటింగు జరిగింది. మిగతా రాష్ట్రాల్లో ఒకే దశలోనే వోటింగు పూర్తయ్యింది. ఆంధ్రప్రదేశ్, ఒడిషా, అరుణాచల్ ప్రదేశ్, సిక్కిం రాష్ట్రాల శాసనసభల కాలం ముగుస్తున్నందున వాటి ఎన్నికలు కూడా సార్వత్రిక ఎన్నికలతో పాటు జరిగాయి.
90 కోట్ల ప్రజలు ఓటుహక్కుగలవారు కాగా రికార్జుస్థాయిలో 67 శాతం మందివోటు వేశారు. మహిళల వోటువేయటం కూడా అత్యధిక స్థాయిలో జరిగింది.
భారతీయ జనతా పార్టీ ముందు కంటె ఎక్కువగా మొత్తం 303 స్థానాలు గెలిచింది బిజెపి నాయకత్వంలోని ఎన్డిఎ 353 స్థానాలు గెలిచిది. భారత జాతీయ కాంగ్రెస్ 52 స్థానాలు, కాంగ్రెస్ నాయకత్వంలోని యుపిఎ మొత్తం 91 స్థానాలు గెలిచింది. ఇతర పార్టీలు , వాటి కూటములు స్థానాలు గెలిచాయి. భారత జాతీయ కాంగ్రెస్ 10% స్థానాలు అనగా 55 స్థానాల కంటె తక్కువ సాధించడంతో అధికార ప్రతిపక్ష పార్టీ స్థాయి కాలేకపోయింది.
మార్చి 10 న ప్రధాన ఎన్నికల కమిషనరు సునీల్ అరోరా ప్రకటించిన ఎన్నికల షెడ్యూలు కింది విధంగా ఉంది. ఎన్నికల ప్రవర్తన నియమావళి తక్షణమే అమల్లోకి వచ్చినట్లు అయన తెలిపాడు.
భారతీయ జనతా పార్టీ నాయకత్వంలోని జాతీయ ప్రజాస్వామ్య కూటమి ఎన్నికలలో స్పష్టమైన ఆధిక్యతతో గెలిచింది. భాజాపా ఏకపక్షంగా లోక్‌సభలో 303 స్థానాలు ఊహించినదానికంటే ఎక్కువగా గెలిచి,భాగస్వామ్య పక్షాలతో కూడిన ఎన్డిఎ 353 స్థానాలు గెలిచింది. గెలవటానికి కారణాలుగా నరేంద్ర మోడీ వ్యక్తిగత ఆదరణ, బిజేపీ ప్రోద్బలంతో ఎక్కువశాతం పోలింగ్ జరగడం, ఫుల్వామా దాడి తదుపరి ఉవ్వెత్తున వీచిన జాతీయతావాదం, సామాజిక సంక్షేమాల పధకాల సమర్ధవంతంగా నిర్వహించడం లాంటివి.
ప్రధాన వ్యాసం: 2019 భారత సార్వత్రిక ఎన్నికల ఫలితాలు
ఈ సార్వత్రిక ఎన్నికల్లో కొన్ని ప్రత్యేకతలున్నాయి. అవి:
మానవుడు

మనిషి లేదా మానవుడు హోమినిడే (పెద్ద ఏప్స్) కుటుంబములో హోమో సేపియన్స్ (లాటిన్లో "తెలివైన మనిషి" లేదా "తెలిసిన మనిషి") అనే క్షీరదాల స్పీసీసుకు చెందిన రెండు పాదాల మీద నడిచే ఏప్. భూగోళంపైనున్న ఇతర జీవులతో పోల్చి చూస్తే మనుష్యులు చాలా పురోగతి సాధించారు. మానవులలో వివేకము, ఆలోచన, భాష వంటి విషయాలు మెదడు అత్యున్నత స్థాయిలో అభివృద్ధి చెంది ఉండడం వల్ల సాధ్యపడినాయి. దీనికి తోడు రెండు కాళ్ళపైన నిలబడగలిగే లక్షణం మానవులు అధికంగా పనిముట్లను వాడుకొని పురోగమించడానికి దోహదపడింది.డి.ఎన్.ఎ. ఆధారాల ప్రకారం మానవుల ఆవిర్భావం ఆఫ్రికాలో సుమారు 2,00,000 సంవత్సరాల క్రితం జరిగింది. ప్రస్తుతము అన్ని ఖండాల్లో ఉన్న మానవావాసాల ప్రకారం మానవ జాతి జనాభా దాదాపు 6.6 బిలియన్లు (2007 వరకు). ఇతర ప్రైమేట్ల వలె మనుషులు కూడా సహజసిద్ధంగా సంఘజీవులు. మానవులు భావ వ్యక్తీకరణ కొరకై సమాచార పద్ధతులను వాడడంలో అత్యంత నిపుణతను కలిగి ఉన్నారు. మానవులు అతిక్లిష్టమైన సంఘంలో జీవిస్తారు. ఇలాంటి సంఘంలో కుటుంబాలు, సమూహాలు లేదా జాతుల మధ్య సహాయసహకారాలతో పాటు పోటీతత్వం కూడా అగుపిస్తుంది. మానవులలో సంప్రదాయాలు, మతాలు, నీతి నియమాలు ప్రాంతాన్ని బట్టి మారుతూ ఉంటాయి. మానవులు అందంగా కనిపించడానికి కృషి చేయడంతో పాటూ కళ, సాహిత్యం, సంగీతం వంటి ఆవిష్కరణలు గావించారు. ,హిందూ మత సాహిత్యంలో పేర్కొనబడిన మనువు,బైబిల్ గ్రంథంలో పేర్కొనబడిన ఆదాము ఈ ఆధునిక మానవ జాతికి చెందినవారిగా చెప్పవచ్చు.
శాస్త్రీయపరంగా మానవ పరిణామము హోమో ప్రజాతితో ముడిపడి ఉంది. అయినా కొన్నిసార్లు హోమినిడ్‌లు, హోమినిన్‌ల అధ్యయనం కూడా చేస్తారు. ఆధునిక మానవుడు హోమో సేపియెన్స్గా నిర్వచించబడినాడు. ఈ జాతిలోనూ హోమో సేపియెన్స్ సేపియెన్స్ అనబడే ఉపజాతిగా ఇప్పటి మానవుడు వర్గీకరించబడ్డాడు. అదే జాతిలోని హోమో సేపియెన్స్ ఇడాల్టు (పెద్ద తెలివైన మనిషి అని అర్దం వస్తుంది) అనే ఉపజాతి అంతరించిపోయింది. ఆధునిక మానవుని శిలాజాలు ఆఫ్రికాలో 1,30,000 క్రితం నాటివి లభిస్తాయి.
బొనోబో లేదా పిగ్మీ చింపాంజీ (పాన్ పనిస్కస్), చింపాంజీ (పాన్ ట్రోగ్లోడైట్స్) అనబడే పాన్ ప్రజాతికి చెందిన ఈ రెండు జాతులు హోమో సేపియన్స్‌తో అతి దగ్గర సంబంధం కలిగి ప్రస్తుతము నివసిస్తున్న జాతులు. ఈ జాతులు పరిణామక్రమంలో ఒకే పూర్వీకుడిని కలిగి ఉన్నాయి. ఈ రెండు జాతుల మధ్య ఉన్న ఒకే ఒక ముఖ్యమైన తేడా సంఘజీవనంలో కనిపిస్తుంది: బొనోబోలు 'మాతృస్వామ్య' (కుటుంబ పెద్ద ఆడ జీవి) కాని చింపాంజీలు 'పితృస్వామ్య' (కుటుంబ పెద్ద మగ జీవి) పద్ధతులను పాటిస్తారు. మొత్తం జీనోమ్ సీక్వెన్సింగ్ అధ్యయనం చేయడం వల్ల మానవుని జీనోమ్, బొనోబో/చింపాంజీ జీనోమ్ మధ్య ఉన్న తేడా (దాదాపు 6.5 మిలియన్ సంవత్సరాల విడి పరిణాం తర్వాత), ఇద్దరు సంబంధంలేని వ్యక్తుల జీనోమ్‌లలో ఉన్న తేడా కన్నా కేవలం 10 రెట్లు ఎక్కువ,, ఎలుకలు, చుంచుల జీనోమ్‌ల మధ్య ఉన్న తేడా కన్నా 10 రెట్లు తక్కువ. నిజానికి 98.4% డి.ఎన్.ఎ. సీక్వెన్స్ మానవులు, ఈ రెండు పాన్ జాతులకు ఒకే రకమైనదిగా కనుగొనబడింది.
ఆధునిక మానవ జాతి ఆవిర్భవించక మునుపు లక్షల సంవత్సరాల క్రితమే చాలా మానవ జాతులు విరాజిల్లాయి. వాటిలో ముఖ్యమైనవి హోమో హాబిలిస్, హోమో ఎర్గాస్టర్, హోమో హైడెల్బెర్జెసిస్, హోమో యాంటిసిసర్, హోమో, హోమో నియాండర్తాలెంసిస్ మొదలైనవి.
https://en.wikipedia.org/wiki/Human_evolution
మనుషులు మట్టి బొమ్మలు

మనుషులు మట్టి బొమ్మలు 1974లో విడుదలైన తెలుగు సినిమా. చిత్రాంజలి పిక్చర్స్ బ్యానర్ పై టి. కృష్ణ నిర్మించిన ఈ సినిమాకు బి.భాస్కరరావు దర్శకత్వం వహించాడు. ఘట్టమనేని కృష్ణ, జమున, సావిత్రి ప్రధాన తారాగణంగా నటించిన ఈ సినిమాకు బి.శంకర్ సంగీతాన్నందించాడు.
1.అమ్మాఅని నోరారా పిలవరా ఆ పిలుపే అందరు నోచని వరమురా, రచన: సింగిరెడ్డి నారాయణరెడ్డి, గానం.పులపాక సుశీల
2.ఓరోరి మల్లన్న సోంబేరి మల్లన్న మమ్మిడిసి పోతుండావటరో, రచన: కొసరాజు రాఘవయ్య చౌదరి, గానం.ఎల్.ఆర్.ఈశ్వరి
3.నిన్ను కోరేది వేరేమీ లేదురా నన్ను అమ్మా అని నువ్వు, రచన: సి నారాయణ రెడ్డి, గానం.పులపాక సుశీల
4.నీలో విరిసిన అందాలన్నీ నాలో వీడని బంధాలాయే, రచన: సి నారాయణ రెడ్డి, గానం.పులపాక సుశీల, శ్రీపతి పండితారాధ్యుల బాలసుబ్రహ్మణ్యం
5.పగడాలు పైన పోశాడమ్మా ఆ పోకిరోడు ముత్యాల ముందు, రచన:కొసరాజు, గానం.ఎల్ ఆర్ ఈశ్వరి
6.భాషకు అక్షరాలేంతో.,.. సరస్వతి నమస్తుభ్యం, రచన: మోదుకూరి జాన్సన్, గానం.ఎస్ పి బాలసుబ్రహ్మణ్యం బృందం
7.మట్టినే మనిషిగా మలిచేవు ఆ మనిషిలో నీ మనసుపోశావు, రచన: మోదుకూరి జాన్సన్, గానం.ఎస్ పి బాలసుబ్రహ్మణ్యం.
8.నవ్య మానవజాతి దివ్వెవై వెలిగావు వెలుగులో, రచన: మోదుకూరి జాన్సన్, గానం.ఎస్ పి బాలసుబ్రహ్మణ్యం బృందం .
2.ghantasala galaamrutamu,kolluri bhaskararao blog.
కొన్ని సమయాల్లో కొందరు మనుషులు

జ్ఞానపీఠ్ పురస్కార గ్రహీత, ప్రముఖ తమిళ రచయిత డి.జయకాంతన్ రచించిన తమిళ నవలకు కొన్ని సమయాల్లో కొందరు మనుషులు మాలతీ చందూర్ గారి తెలుగు అనువాదం. సమాజంలో స్త్రీల స్థితిని, పురుషులు చేసిన అకృత్యానికి కూడా స్త్రీ దుస్థితి అనుభవించవలసి రావడం గురించి ఈ నవల వివరిస్తుంది. స్త్రీవాద కోణాన్ని వివరించిన ఈ నవల తమిళనాట సంచలనం సృష్టించి సినిమాగా రూపొందింది.
జయకాంతన్ వ్రాసిన సిల నేరంగలిల్, సిల మణితర్గల్ అనే పుస్తకానికి అనువాదం – కొన్ని సమయాలలో కొందరు మనుష్యులు. 1977/1978 ప్రాంతాలలో ఆంధ్రజ్యోతి వారపత్రికలో మాలతీచందూర్ అనువదించిన ఈ జయకాంతన్ నవల సీరియల్‌గా ప్రచురితమైంది. అనంతరం అంతర భారతీయ గ్రంథమాలలో భాగంగా నేషనల్ బుక్ ట్రస్ట్, ఇండియా వారు ప్రచురించారు. తమిళ మాతృకకు ప్రత్యేకమైన నేపథ్యం ఉంది. జయకాంతన్ కొందరు బాలికలపై జరిగే అకృత్యాలను సమాజం వరకూ తీసుకురాకుండా దాచుకోవాలని, తద్వారా ఆమె భావిజీవితం నరకప్రాయం కాదన్నట్టుగా వివాదాస్పదమైన కథాంశంతో అగ్నిప్రవేశం అన్న కథ రచించారు. అందరినీ అమాయకంగా నమ్మరాదన్న విషయం ఆ యువతి మనస్సుకు పట్టేట్టుగా చెప్పాలి గానీ దాన్ని బయటపెట్టరాదన్నట్టు రాసిన ఆ కథ సాహిత్యవర్గాల్లోనే కాక సమాజంలో కూడా సంచలనం సృష్టించింది. దానితో రచయిత ఒకవేళ ఆమెపై ప్రమాదవశాత్తూ జరిగిన అత్యాచారం తల్లి బయటపెడితే ఏం జరుగుతుందో సమాజం ఎంత తీవ్రంగా అమాయకురాలైన ఆమె జీవితాన్ని మోడువారుస్తుందోనన్న కోణంలో ఈ నవల రచించారు. ఈ నవలలో అగ్నిప్రవేశం కథారచయితకు కూడా పాత్ర ఉండడం వంటివి విశేషంగా ఉంటాయి. దీనికి కొనసాగింపుగా గంగ అనే ఆ యువతి భవిష్యజీవితం ఎలా మలుపులు తిరిగిందో మరొక నవలలో వివరించారు. మొత్తంగా అగ్నిప్రవేశం అనే కథకు ఒకవిధమైన కొనసాగింపుగా రచించిన ఈ నవలకు మరొక నవల కూడా కొనసాగింపుగా సాగుతుంది.
గంగ అనే మహిళ తన యౌవనంలో జరిగిన అత్యాచారం సమాజంలోని అందరికీ తెలియడంతో వివాహం ప్రస్తావనే లేకుండా విడిగా జీవించాల్సి వస్తుంది. ఉద్యోగం చేసుకుంటూ తాను జీవిస్తూనే తన తల్లిని కూడా తన వద్దే ఉంచుంకుంటుంది. ఈ నేపథ్యంలో ఒక మాసపత్రికలో అగ్నిప్రవేశం అనే కథ అచ్చుకాగా అది చదివి దానిలో వర్ణించిన దుస్సంఘటనకు తన జీవితాన్ని ఇలా మార్చిన అత్యాచారానికి సంబంధం ఉన్నట్టు తెలుసుకుంటుంది. కానీ ఆ కథలో మాత్రం ముగింపులో యువతి తల్లికి వెక్కుతూ అంతా వివరిస్తుంది.ముందు అరచి తిట్టబోయిన తల్లి ప్రక్కింటావిడ వచ్చి “ఏమి జరిగింది…” అని అడగ్గానే స్పృహలోకి వచ్చి సంభాళించుకుని, కేవలం వర్షంలో తడసి వచ్చి నందుకు తిడుతున్నాని అంటుంది. ఒక క్షణం ఆలోచించి ఆమెకి తలార స్నానం చేయించి పునీతురాలిని చేస్తుంది. ఆపైన అదే కథ తల్లి చేతికిచ్చి చదివించి ఆమె తనకు చేసిన పనిపై నిరసన తెలియజేస్తుంది. ఆ కథకుణ్ణి కలుసుకునేందుకు ప్రయత్నమూ చేస్తుంది. ఆ రచయిత తాను చదివిన కళాశాలలోని కిందిస్థాయి ఉద్యోగి అని తెలసుకుంటుంది. అతని ద్వారా తనపై అత్యాచారం చేసిన వ్యక్తి ఫోను నెంబరు తెలుసుకుని కలుస్తుంది. ఆపైన అతని జీవితంలోని లోటుపాట్లు, వ్యర్థునిగా ఉండడం తెలిసి స్నేహితురాలవుతుంది. వారిద్దరి మధ్యా స్నేహమూ, సాన్నిహిత్యమూ పెరుగుతాయి. వివాహమై ఎదిగిన కూతురు కూడా ఉన్న ఆ వ్యక్తినే గంగ ప్రేమించడం, అతను పశ్చాత్తప్తుడై తిరస్కరించడం వంటి పరిణామాలు కథను అనేక మలుపులు తిప్పుతాయి. ముగింపు కూడా ఆశ్చర్యకరంగా ఉంటుంది.
ఈ నవల తమిళంలో సిలనేరంగళిళ్ సిల మణితర్గళ్ పేరిట సినిమాగా కూడా వచ్చింది. గంగ పాత్ర ధరించిన నటి లక్ష్మి 1976లో జాతీయ స్థాయిలో ఉత్తమ నటిగా రజత కమలం అందుకొన్నారు.
దేవుడు చేసిన మనుషులు

దేవుడు చేసిన మనుషులు 1973 లో వి. రామచంద్రరావు దర్శకత్వంలో ఘట్టమనేని కృష్ణ నిర్మించిన చిత్రం. తెలుగు సాంఘిక మల్టిస్టారర్ చిత్రాల్లో తలమానికమైనది. త్రిపురనేని మహారధి రాసిన చిత్రానువాదం నవరసాలతో నిండివుంది. సెంటిమెంటు (ఎస్వీ.రంగారావు, రామారావు మధ్య), రొమాన్స్ (తొలిభాగంలో కృష్ణ పాత్ర ), సస్పెన్స్ (కాంచన పాత్ర), క్రైమ్ (జగ్గయ్య, కాంతారావు), హాస్యం (అల్లు రామలింగయ్య, సత్యనారాయణ) అన్నీ సమపాళ్ళలో కుదిరాయి.
ఈ చిత్రానికి పేరు గురజాడ రాసిన దేవుడు చేసిన మనుషుల్లారా మీ పేరేమిటి కథ నుండి స్వీకరించబడింది. శ్రీశ్రీ రాసిన టైటిల్ పాటలో రామారావు దొంగగా వివిధ ఆహార్యాలలో కనిపిస్తారు. అందులో ఒకటి వివేకానందుని పోలిన వేషం ఒకటి. సినిమా ప్రారంభం, ముగింపు ఈ పాట తోనే జరుగుతాయి.
ఎల్.ఆర్. ఈశ్వరి పాడిన మసక మసక చీకట్లో పాట పాతికేళ్ళ తరువాత కూడా తెలుగు శ్రోతలకు సుపరిచితమైన పాటల్లో ఒకటిగా నిలిచింది. అనేక క్లబ్ డాన్సు పాటలకు ఇది వరవడిని సృష్టించింది. 2000 దశకంలో గాయని స్మిత విడుదల చేసిన రిమిక్స్ పాటల ఆల్బమ్ పేరు కూడా "మసక మసక" అని పెట్టారు.
కొయ్యకాళ్ళ మనుషులు

కొయ్యకాళ్ళ మనుషులు తెలుగువారి జానపద కళారూపాల్లో ఒకటి. ఉత్సవాలు, జాతర్లలో వీరు కనిస్పిస్తూంటారు.
ఆంధ్ర దేశంలో ఉత్సవాల్లో, జాతర్లలో, పెళ్ళిళ్ళలో బుట్ట బొమ్మల ప్రదర్శన చూస్తూనే వున్నాం. అదే మాదిరి కాళ్ళకు కొయ్యలు కట్టుకుని అందిరి కంటే ఎత్తుగా కనిపిస్తూ ప్రేక్షకులకు ఆశ్చర్యాన్ని కలిగిస్తూ ఉత్సవ సమయాల్లో నృత్యం చేస్తూ వుంటారు.
తేలికగా వుండే గట్టి కొయ్యలతో కాలికి అమర్చే కొయ్యలను తయారు చేస్తారు. అవి నాలుగడుగులు పొడు గుంటాయి. వాటిని పాదాలకు అమర్చి, గట్టిగా కట్టుకొని మరొక కర్ర సహాయంతో కొంచెం దూరం నడుస్తూ అలాగే నృత్యం ప్రారంభించి ఎవరి సహాయం లేకుండానే తప్పెటల వాయిద్యానికి అనుకూలంగా అడుగులేస్తూ అభినయిస్తారు. ఇలా నృత్యం చేయడానికి నైపుణ్యం కావాలి. కొయ్య కాళ్లతో నృత్యం చేస్తూనే కొన్ని విన్యాసాలు చేసి ప్రేక్షకుల్ని రంజింప చేస్తారు.
అలాగే కొంత మంది లంబాడీలు, ఎరుక సానులూ, కొన్ని కొయ్య బొమ్మలను తయారు చేసి, చేతులతో ఆడిస్తూ, ఆ బొమ్మలకు శృంగారాన్ని కలిగిస్తూ రెండు బొమ్మల మధ్యా కలహాన్ని రేపెడుతూ చమత్కారంగా ఆడిస్తారు. ఇలాంటి ఆటలన్నీ ఒక నాటి జానపదుల్ని ఎంతగానో అలరించాయి. ఈనాడివి చాల అరుదుగా ఉన్నాయి.
M1841 mountain howitzer

The M1841 mountain howitzer was a mountain gun used by the United States Army during the mid-nineteenth century, from 1837 to about 1870. It saw service during the Mexican–American War of 1847–1848, the American Indian Wars, and during the American Civil War, 1861–1865 (primarily in the more rugged western theaters).
The howitzer was a bronze smoothbore 12-pounder weapon, optimized for firing explosive shells as well as spherical case and canister. Its range was 1,005 yards (919 m) at +5° elevation with a charge of 0.5 pounds (0.2 kg) of black powder when firing shell. The original carriage design allowed the piece to be broken down into three loads for pack animal transport: the tube carried on one animal, carriage and wheels by another, and ammunition on the third.
The mountain howitzer was designed to be lightweight and highly portable. Because of this, and its ease of disassembly, it did not require roads for transportation making it well suited to Indian fighting and mountain warfare. In addition to the pack carriage, a prairie carriage was also created for traditional draft pulling using only two horses. This versatility permitted their use with mounted forces in areas where roads were little more than paths. These small howitzers provided artillery support for mobile military forces where it would otherwise be unavailable. However, their shorter range made them unsuitable for dueling with other heavier field artillery weapons.
The first 13 units of this weapon were manufactured in 1837 at the U.S. Watervliet Arsenal in Troy, New York; one of these was carried on John C. Frémont's Second Expedition to explore and map the Oregon Trail in 1843–1844. Frémont had to abandon the howitzer in late January 1843 in a canyon on the east side of Sonora Pass, in what is now a part of Humboldt-Toiyabe National Forest near Burcham Flat, when exhaustion of the expedition's food supplies forced a risky decision to make a winter crossing of the Sierra Nevada to reach Sutter's Fort near Sacramento, California. A few wrought iron parts of Frémont's howitzer, including one of the two axle trunnion assemblies and three iron wheel tires, were found by search teams using metal detectors in the late 1990s and early 2000s. These parts have been authenticated by U.S. Army historian Lieutenant Colonel Paul R. Rosewitz as belonging to a pre-Civil War model M1841, and from the location of the find, could only have come from the Fremont Second Expedition howitzer. It is possible that the barrel was found in 1960 by Francois Uzes, but it was not recovered at that time, and has not been re-located as of 2015 despite several search efforts. The parts that have been recovered are on display at the U.S. Forest Service Ranger office in Bridgeport, California.
Angavastra

An angavastra (plural, angavastram, Sanskrit: अङ्गवस्त्रम्) is a shoulder cloth or stole worn by men in India, especially in Maharashtra and South India. It is a single, rectangular piece of fabric and may have decorated borders. An angavastra may be worn with a dhoti and kurta. An angavastra may be offered as a mark of respect to guests, elders and gurus.
Angavastra is a simple loose garment, usually paired or matching with dhoti color, draped over the shoulders. It is a traditional wear of South India and a profound fashion statement.
Prime Minister Narendra Modi wore karai veshti dhoti, kurta, and angavastram, the traditional attire during his visit to Arjuna's Penance, Krishna's Butterball, the Pancha Rathas, and Shore Temple. A weaver from Varanasi designed and wove a special silk angavastram incorporating Buddhist mantras for Narendra Modi.
The angavastram, a traditional garment worn by men in parts of South India and Maharashtra, has a long history rooted in Indian culture. This unstitched, rectangular piece of fabric is draped over the torso and shoulder, serving practical and symbolic purposes. The origins of the angavastram can be traced back to ancient times. It is believed to have evolved from the uttariya, a similar garment worn around the shoulders or waist, as evidenced by sculptures found at historical sites such as Sanchi and Amaravati. The word "angavastram" is derived from Sanskrit, meaning "cloth for the body," reflecting its fundamental purpose.
Historically, the angavastram was typically made of handspun cotton yarn, crafted using simple machinery. With the industrialization of the textile industry, production methods evolved. While cotton remains popular for everyday wear, silk angavastrams are often used for religious and formal occasions. The use of raw matka silk is particularly preferred for religious leaders and practitioners.
In recent years, the angavastram has gained recognition beyond its traditional contexts. Some educational institutions in India have adopted it as part of their convocation attire, replacing colonial-era black robes. For example, in 2023, the University of Delhi announced its decision to use angavastrams for its 99th convocation ceremony, citing a desire to move away from colonial influences.
Despite its long history, the basic design and purpose of the angavastram have remained largely unchanged. It continues to be an important symbol of Indian culture, representing both tradition and practicality in modern times.
Шүүгчдийн зөвлөгөөн

ШҮҮГЧДИЙН ЗӨВЛӨГӨӨН ТҮҮНИЙ ЭРХ ХЭМЖЭЭ
2012 оны 03 дугаар сарын 07-ны батлагдсан Монгол Улсын шүүхийн тухай хуулиар анх удаа хэрэг, маргааныг хянан шийдвэрлэхээс бусад асуудлаар буюу шүүхийн дотоод ажлын зохион байгуулалт, журмыг хэлэлцэн шийдвэрлэхээр тухайн шүүхэд ШҮҮГЧДИЙН ЗӨВЛӨГӨӨН ажиллахаар хуульчилж, эрх зүйн үндэсийг нь тавьжээ.
Шүүгчдийн зөвлөгөөн нь тухайн шүүхийн нийт шүүгчээс бүрдэх ба түүнийг товлон зарлах, хуралдуулах, удирдах, гарсан шийдвэрийн биелэлтийг зохион байгуулах нь тухайн шүүхийн ЕРӨНХИЙ ШҮҮГЧИЙН бүрэн эрх байдаг. Шүүгчдийн зөвлөгөөнөөр хэлэлцэн шийдвэрлэх асуудал нь:
Шүүгчдийн зөвлөгөөнөөр хэлэлцэн шийдвэрлэх асуудал нь:
1.Тодорхой хэрэг, маргаан хянан шийдвэрлэхээс бусад шүүхийн дотоод ажлын зохион байгуулалт, журмыг хуульд өөрөөр заагаагүй бол тогтоох;
2.Шүүх хуралдаан даргалагчийн дарааллыг тогтоох;
3.Шүүгчийг мэргэшүүлэх сургалтын саналаа хүргүүлэх;
4.Тухайн шүүхийн Ерөнхий шүүгчийг шүүгчид дотроосоо сонгох;
5.энэ хуулийн нийтлэг журамд үндэслэн хэрэг, нэхэмжлэл, гомдол, хүсэлт хүлээн авах, хуваарилах болон хэрэг, маргааныг хянан шийдвэрлэх шүүгч, шүүх бүрэлдэхүүнийг сугалаагаар томилох нарийвчилсан журмыг батлах;
6.Шүүхийн практик, тоон мэдээлэлд үндэслэн шүүн таслах ажиллагааны чанар, үр дүн, хэргийн хөдөлгөөний ерөнхий удирдлага, хяналтын талаарх мэдээлэлтэй танилцах;
7.Хуульд заасан бусад бүрэн эрх зэрэг байдаг.
Улсын дээд шүүхийн шүүгчдийн зөвлөгөөн дээрхээс гадна тус шүүхийн Тамгын газрын бүтэц, орон тоог ажлын ачаалал, онцлогийг харгалзан батлах бүрэн эрхийг хэрэгжүүлдэг.
Chabi

Chabi (Mongolian: Чаби хатан, ᠴᠠᠪᠢ ᠬᠠᠲᠤᠨ; Chinese: 察必, c. 1216–1281) was a Khongirad empress consort of the Mongol-led Yuan dynasty of China, married to Kublai Khan (Emperor Shizu).
Chabi was born around 1216 to Anchen (按陳), Prince of Jining Zhongwu (濟寧忠武王) of Khongirad. She married Kublai as his second wife and bore him four sons and six daughters. She was an important political and diplomatic influence, especially in pleasing the Chinese masses through reconciliation with Confucianism. She was compared to Börte though for her reputation. Rashid al-Din described her as extremely beautiful and charming.
Möngke Khagan died in 1259 while Kublai was campaigning against the Song dynasty. She warned her husband of advancements of Ariq Böke beforehand. After the conquest of China, she suggested a better treatment of the north Chinese imperial family, namely Empress Quan in 1276. She also introduced new court fashion in the form of hats. Chabi also fiercely promoted Buddhism in the high levels of government. She also named her child under the influence of Buddhism. She mediated religious disputes between Kublai and Phagpa, and supported the latter both economically and politically. She was also patron of Zangpo Pal.
Here are some of the many accomplishments of the queen: "Mongol hats didn't have a brim before. The king's eyes sparkled when he shot a bow and arrow. When he told the queen about it, the queen immediately sewed a brim for his hat. The king was very happy and immediately started to wear the hat. This sable hat is the hat depicted in the portraits of many Mongolian kings of the Yuan dynasty.
The queen made another item of clothing. According to the Yuan shi, the invention of bijia is attributed to Empress Chabi during the Yuan dynasty. Empress Chabi designed the bijia so that it would be a convenient form of attire while riding horses and shooting arrows. The front region of the bijia designed by Empress Chabi was made of a single piece of fabric, and its back region was twice as long as the front region. It was collarless and sleeveless, and there were two loop straps which attached to it. It also had no lapels. The bijia was first worn by the Yuan dynasty emperor but it later became popular among commoners.
She died in 1281, probably arranging for her niece Nambui to marry Kublai afterwards. She was posthumously renamed Empress Zhaorui Shunsheng (昭睿順聖皇后) by her grandson Temür Khan.
Chabi had four sons and six daughters with Kublai Khan:
Chabi was portrayed several times in TV series and films:
Arxan

Arxan (Mongolian: ᠷᠠᠰᠢᠶᠠᠨ lit. "Hot Springs") is a county-level city in the Hinggan League of northeastern Inner Mongolia, China.
Arxan is located in the northwest of Hinggan League, with latitude ranging from 46° 39' to 47° 39' N and longitude ranging from 119° 28' to 121° 23' E; the maximal north–south extent is 118 km (73 mi), while the maximal east–west width is 142 km (88 mi). It spans part of the southwest of the Greater Khingan Range.
Due to the upper-mid latitude and elevation of around 1,000 m (3,280 ft), the climate of Arxan is a subarctic (Köppen Dwc), with strong monsoonal influence, severely cold winters and warm, rainy summers, and low temperatures averaging below freezing for eight calendar months; the monthly 24-hour average temperature stays below freezing for six calendar months. The monthly 24-hour average temperature ranges from −24.8 °C or −12.6 °F in January to 17.1 °C or 62.8 °F in July, and the annual mean is −2.31 °C or 27.8 °F. For much of the year, diurnal temperature variation is large and frequently in excess of 15 °C or 27 °F. Nearly three-fourths of the annual precipitation occurs from June to September; however, precipitation is frequent year-round, with both frequency and relative humidity peaking in summer and there being a secondary humidity peak during the winter.
Arxan is divided into 4 subdistricts and 4 towns.
Arxan National Forest Park is located in Arxan. The park attracts tourists drawn by its landscape of solidified lava formations, crater lakes and dense forests.
Arxan is served by the Arxan Yi'ershi Airport.
Bahram VII

Bahram VII (Middle Persian: Wahrām) was the son of Yazdegerd III, the last Shahanshah of the Sasanian Empire. After the death of his father at Merv in 651, Bahram fled to China along with many other Sasanian nobles, where he and his brother Peroz III asked the Chinese Emperor Gaozong to support them in their fight against the Arabs. Bahram repeatedly tried to recapture the occupied Iranian territories from the Arabs, which he did not succeed in.
Some identify the aristocrat Aluohan (Chinese: 阿羅憾) as Bahram VII. According to a Chinese scholar, the so-called Nanmei (Chinese: 南昧), whose statue was erected together with that of Peroz III in Qianling Mausoleum, should be identified with Aluohan.
The figure Wahrām-ī-Warȷā̌wand in late Pahlavi literature may point to Bahram VII.
Bahram died in 710 in his private domicile in Luoyang.
Bahram VII's son, Prince Khosrau, recorded as Juluo (Chinese: 俱羅; pinyin: Jū Luó) in Chinese sources, continued his father's military efforts. However, Khosrau's campaigns and his first successful invasion into Persia were eventually unsuccessful. He is probably the same Khosrow mentioned by al-Tabari.
Buyant-Ukhaa International Airport

Buyant-Ukhaa International Airport, formerly called Chinggis Khaan International Airport from 2005 to 2020 (IATA: ULN, ICAO: ZMUB), is a semi-operational international airport serving Ulaanbaatar, Mongolia, situated 18 km (11 mi) southwest of the capital. Largely replaced by a new airport, it currently functions as a backup airport for the former, with a view to being used for flight training as well as for special, charter, and government flights.
The airport was first established as Buyant-Ukhaa Central Airport on 19 February 1957. In 1958, international flights began with flights to Irkutsk and Beijing using Ilyushin Il-14 aircraft. Regular flights from the airport started in 1961.
The terminal was upgraded to make it suitable for international traffic in 1986.
Following the Mongolian Revolution of 1990 and between 1994 and 1997 a further major upgrade of construction and air navigation was achieved with the assistance of the Asian Development Bank, making the airport compliant with ICAO standards. The US$50 million construction project was carried out by the successful bidder: a German / English joint venture of Philipp Holzmann and Wimpey Asphalt.
The airport was renamed after Chinggis Khaan (Genghis Khan) to Chinggis Khaan International Airport to celebrate the 800th anniversary of the establishment of a Mongolian State on 21 December 2005. The airport achieved steady growth during the 2000s, with passenger numbers first reaching 1 million in 2012, and reaching a peak of 1.6 million in 2019, before collapsing due to the COVID-19 pandemic.
The airport was replaced by the opening of the new Ulaanbaatar International Airport in 2021. Buyant-Ukhaa is somewhat restricted, the single runway is used in one direction for arriving aircraft and in the opposite direction for departures. The new airport significantly expands capacity, and is located at the Khoshigt Valley, 52 kilometres (32 mi) south of Ulaanbaatar city center. With the new airport named Chinggis Khaan International Airport, Buyant-Ukhaa reverted to its former name on July 1, 2020.
In May 2023, it hosted the Buyant-Ukhaa Airshow, the first airshow exhibited in the country.
The airline Aero Mongolia has its head office on the third floor of the main airport building. The Air Accident Investigation Bureau Mongolia has its head office on the airport property. There is also one cargo hangar.
Глина (село)

Глина (на румънски: Glina) е село в южна Румъния, административен център на община Глина в окръг Илфов. Населението му е около 4 400 души (2002).
Разположено е на 68 метра надморска височина в Долнодунавската равнина, на околовръстния път на Букурещ и на 13 километра югоизточно от центъра на града. Първото споменаване на селището е от 1563 година. В началото на XXI век 27% от жителите му са цигани.
Керамика

Керамиката (на старогръцки: κέραμος – глина) е общото наименование на изделия от неорганични, неметални материали (например глина) и техните смеси с минерални добавки. Изделията се използват за домакински съдове, стенна украса и други. Тя намира приложение в строителството, архитектурата, медицината, науката и дома.
В сьпо-общ смисъл терминът се използва от XIX в., обхващайки като значение всички грънчарски (груба керамика), майолика и порцеланови (фина керамика) изделия. Думата идва от названието на рог за пиене на вода, откъдето впоследствие така се именуват всички глинени дсъдове. Същото име носи и квартал в Древна Атина, населен предимно с грънчари.
Керамичното производство е първото овладяно от човека химично производство. Керамичните изделия са също така и добри топлоизолатори.
В България професионално керамика се изучава в Националната гимназия за приложни изкуства „Проф. Венко Колев“ в Троян и Националната художествена академия в София.
Глин Нийт

Глин Нѝйт (на английски: Glyn Neath или Glynneath; на уелски: Glyn-nedd, Глин-нѐд) е град в Южен Уелс, графство Нийт Порт Толбът. Разположен е около десния бряг на река Нийт в нейното горно течение. Намира се на около 30 km на север от столицата Кардиф. Населението му е 4368 жители според данни от преброяването през 2001 г.
Магии и заклинания в „Хари Потър“

Магии и заклинания в „Хари Потър“ възникват в измисления магьоснически свят в едноименната поредица от книги на Дж. К. Роулинг. Магиите в Хари Потър се използват от много от героите за постигане на полезни ефекти без помощта на модерните технологии. Извършването на „магия“ в книгите се състои от жест, направен с пръчката на героя, заедно с изречено на глас или на ум заклинание. Имената на повечето магии или заклинания произхождат от класическите езици, най-вече латинския, но макар да приличат на латински думи с определено значение, те не са граматически правилни на самия латински език.
В „Хари Потър и Нечистокръвния принц“ за първи път е представена концепцията за безсловесни магии. В предходните книги от поредицата всяка магия е придружена от подходящо гласово заклинание, но опитните магьосници могат да не изричат заклинанието на глас. Съответно заклинанията, използвани за някои безсловесни магии в „Хари Потър и Нечистокръвния принц“ и „Хари Потър и даровете на смъртта“, не са известни. Не са известни и заклинанията за някои магии, които са описани единствено със своя резултат, но не и със заклинанието за извършването им.
Магиите са изброени тук заедно с техните заклинания,↑ както и с пояснение на действието им в скоби. Някои магии нямат известни заклинания – единствената препратка в текста е от неформалното име.
Магия за запечатване на врати.
произход: Круцио, круциос или круциатос, произлиза от [kruqio]
. описание:Това е заклинание от поредицата „Хари Потър“ за измъчване без ножове и отрови. То действа като повдига във въздуха нещото и преплита краката и ръцете отзад на гърба. Едно от непростимите проклятия.За първи път се използва в филма "Хари Потър и огнинят бокал",когато един от професорите показва на учениците Трите непростими проклятия,а също така в същия филм Белатрикс заплашва Хари,че ще го използва върху него.
Конфундус
Заблуждаваща магия. За първи път е спомената в „Хари Потър и затворникът от Азкабан“, а първото ѝ използване в поредицата е от Хърмаяни Грейнджър в „Хари Потър и Нечистокръвния принц“ по време на пробите за пазач по куидич на дома „Грифиндор“.
описание: проверява дали има други хора в помещението
Виждано:''Хари потър и даровете на смартта'' Хърмаяни проверява дали има други хора в ордена на феникса
Кинцуги

Кинцуги (金 継 ぎ, „златно спояване / златни шевове“), или още кинцукурой (金 繕 い, „златен ремонт“), е японско изкуство за поправяне на счупена керамика чрез поправяне на зоните на счупване с лак (лепило), смесен с прахообразно злато, сребро или платина – подобно на техниката maki-e
Като философия то третира счупването и ремонта като част от историята на даден обект, а не като нещо за прикриване. Изкуството се появява в края на XVI век в Япония, макар че корените му могат да се открият в Китай и други азиатски страни.
Лаковите изделия са дългогодишна традиция в Япония и в даден момент кинцуги може да е бил комбиниран с maki-e като заместител на други техники за ремонт на керамика. Докато процесът е свързан с японски майстори, техниката се прилага и за керамични парчета с различен произход, включително Китай, Виетнам и Корея.
Според най-известната история за възникването на кинцуги, японският шогун Ашикага Йошимаса е изпратил повредена емайлирана китайска купа за чай обратно в Китай за ремонт в края на 15 век. Когато е върната, ремонтирана с грозни метални скоби, това може да е подтикнало японските майстори да търсят по-естетично средство за ремонт. Според друга легенда, той получил напълно възстановена купа с помощта на златни шевове, които събирали парчетата. От историята става ясно, че това изкуство е било познато в Китай, но популярност и развитие получило именно в Япония.
Колекционерите са толкова впечатлени от новото изкуство, че някои от тях са обвинени в умишлено разбиване на ценна керамика, за да може тя да бъде поправена със златните шевове на кинцуги.
Кинцуги става тясно свързан с керамичните съдове, използвани за chanoyu (японската чайна церемония). Изкуството е пряко следствие от възхода на чаената церемония и изкуството на изработка на керамични съдове за чай.
Като философия, кинцуги е подобен на японската философия на уаби-саби – да прегърнеш/да се вдъхновиш от недостатъците или несъвършенството. Японската естетика оценява следите на износване от използването на предмет. Това може да се разглежда като обосновка за поддържане на обект наоколо, дори след като се е счупил, и като оправдание на самия кинцуги, като се подчертават пукнатините и ремонтите като просто събитие в живота на обекта, вместо да се позволи услугата му да приключи след неговото увреждане или счупване, и може да се разглежда като вариант на поговорката „Не губете, не искайте“. Идеята на кинцуги е, че всеки предмет има своята история, която не бива да се пренебрегва, само защото той е счупен. Поправката с кинцуги превръща предмета в нещо по-хубаво, отколкото е бил оригиналът.
Според Bakōhan Saōki (запис върху чаша за чай), такава „грозота“ е вдъхновяваща и е дзен по начин, който открива красотата в счупените неща.
Баджалията

Скалното светилище Баджалията се намира на около 2 km западно от с. Стрелково (Област Силистра).
Разположено е на сухото поречие на р. Табан.
Обектът е проучен от българските археолози Диана Гергова и Георги Атанасов през 2004 г., но е документиран при по-ранни теренни проучвания. Светилището е част от сакрален комплекс включващ пет скални светилища, където са открити следи от човешка дейност (каменен трон, скална площадка с улей), разположени в суходолието на Канъгьол. На високото скално плато е разположен голям могилен некропол, който оформя със светилищата в долината един култово-погребален ансамбъл.
По време на археологическото проучване е осъществено геодезично заснемане и са извършени астрономически измервания. Проучени са и част от разположените на високото плато скални ями, които са свързани помежду си от пещери, разположени на височина 13 m над долината и отворени на запад, както и участък от културния пласт с дебелина около 2,50 m в подножието на пещерите, оформен вследствие на ритуална дейност извършвана на мястото.
По време на проучването научният екип констатиран голям иманярски изкоп, който е свързан с информация за намерено съкровище от елинистически монети. При почистването на пещерата са открити следи от силно разрушена овъглена глинена замазка. В заложения сондаж не е установена стратиграфия, поради силните иманярски разрушения.
Откритите археологически материали – предимно керамика, сочат продължителното функциониране на светилището от ранната Желязна епоха до Късната античност. Открити са фрагменти от керамика тип Басараби, ръчно изработена керамика от Ранната и късна Желязна епоха, фрагменти от сива тракийска керамика и вносна гръцка такава – кантароси, червенолакова керамика и фрагменти от амфори. Сред металните находки са бронзова фибула тракийски тип, бронзова монета, бронзови и железни фибули от Късно Елинистическата и Римската епоха.
Култовото място е използвано от населяващите региона на Силистра в древността тракийско племе Гети.
Ластар

Ластарът (от гръцки: βλαδτάρι(ον); на френски: rinceau) е меко зелено стъбълце на лоза, извито като мустаче; филиз, младок или издънка, младо стъбло на дърво, храст или друго растение; ластун, ластуна.
В архитектурата понятието ластар също се използва - за обозначаване на декоративен елемент, камшиковидна крива, изобразяваща стилизирани виещи се стъбла и цветя. Най-често е употребяван като елемент в дърворезбата, щукатурната украса, а понякога и в скулптурата. Характерен елемент в стила ар нуво.
Ластарите се появяват в античната архитектура, в декорацията на покривите на Древна Гърция и след това в Римската империя. Ластарите се срещат и в декоративната керамика на Андалусия.
Освен в архитектурата ластари се използват при декорацията на книги и върху платове.
Горица (Новоселци)

Горица (на гръцки: Γκορίτσα Νερόμυλους) е антично укрепено селище над мъгленското село Новоселци (Неромили), Гърция.
Останките от селището са открити на хълма Горица, разположен северно от Новоселци, на левия бряг на Мъгленица (Могленицас). На другия бряг на реката, в землището на Продром, има хълм също наречен Горица (Малка Горица), на който е открито гробище от желязната епоха.
В района на Горица са открити монети, керамика, фигурки, надгробна плоча на Касандра и вотивна плоча, служеща за олтар. В пространството обградено от крепостните стени са открити следи от покриви, складове, работилници и религиозни сгради, сгради с мозаечен под от III век. Сред най-интересните находки са глава на женска фигурка, бронзова фибула, релефен съд, напълно запазена маслена лампа от III век, пръстени тежести с обозначения, глинена култова фигурка на змия, керемиди с надписи и част от калъп за релефни елинистически съдове.
Селището е било развито още в късния елинистически период – края на IV – I век пр. Хр, като има данни, че е съществувало и в късната класика (IV век пр. Хр.). Първият археологически изследовател на Мъглен Николаос Пападакис пише в 1913 година, че е имало археологически останки и керамика, датираща в V век пр. Хр. В 1916 година обаче по време на Първата световна война хълмът е използван от френската армия и значителна част от останките са унищожени. В 1994 година селището пострадва и от иманяри.
В 1996 година археологическите обекти на двете Горици са обявени за защитен археологически паметник.
Млъчкова къща

Млъчковата къща, позната и като Патьова къща е стара възрожденска къща в град Копривщица, построена на 10 октомври 1855 година от одрински майстори с главен майстор Уста Гавраил за първия ѝ собственик хаджи Ненчо. В началото на 1876 г. става собственост на революционера от Априлското въстание Патьо Млъчков, чието име носи понастоящем.
Къщата е построена в модерния за това време стил. Двуетажната ѝ конструкция е изпълнена от дърво и измазан с глина плет върху дебел каменен зид, разположен откъм улицата.
След като Млъчковата къща става собственост на Патю е изписана вътрешната ѝ украса в сравнително примитивен стил. От украсата, направена непосредствено след градежа ѝ, е останала единствено тази на кобиличния ѝ фронтон.
Стенописът представлява елипсовиден медальон на някога оловнозелен фон. Вътре в елипсата е изографисана човешка фигура, заобиколена от клоните на самотни, гротескни дървета с едно пусто щъркелово гнездо в клоните на едно от тях. Медальонът е заобиколен от вписана в елипса спирална украса. Цялата композиция почти до края на стенописа е изпъстрена с майсторски изпълнени флорални елементи, като най-отдолу се чете годината на завършване на построяването на къщата: 10 октомври 1855 година.
Къщата не е музей и не е отворена за посещение. Намира се на улица „Патьо Млъчков“ № 2.
Циациапова къща

Циациапо̀вата къща (на гръцки: Αρχοντικό του Τσιατσαπά или Τσιατσιαπά) е възрожденска къща в град Костур, Гърция. Сградата е построена в 1754 година и в 1965 година е обявена за паметник на културата.
Разположена е в североизточната част на града, срещу църквата „Въведение Богородично“ в традиционната северна крайезерна махала на Костур Позери (Апозари).
Къщата е построена от кир Моралис. На югозападния ъгъл на сградата, под ъгловия камък е издълбана датата 1754 заедно с кръст и птица. Така тя е най-старата запазена къща в Костур. На базата на тази точна датировка, много сходната с Циациаповата Басарова къща също се датира в средата на XVIII век.
Къщата има правоъгълен план и е с приземие и три етажа. Над свода на главния вход има издълбан каменен кръст. На приземния етаж няма прозорци, а процепи за вентилация. Третият етаж е богато украсен със стенописи и дърворезби, макар някои от тях да са силно повредени. Впечатляващо произведение на местното изкуство е живописното изображение на измислен град на стената на чардака и схематично изображение на Цариград в югозападната стая, датирано според надписа в 1798 година. На стари снимки се вижда резбовано таванно слънце, което днес не съществува.
Нацинова къща

Нациновата къща или Емниет хан (на гръцки: Μέγαρο Νάτσινα, Εμνιέτ Χαν) е историческа постройка в град Солун, Гърция.
Сградата е разположена в южния квартал Горна Лададика (Ано Лададика), на улица „Едеса“ № 3, на ъгъла с „Викторио Юго“, между Стоа „Кирцис“ и Кирцис хан.
Построена е в края XIX век и първоначално е собственост на богат турчин. До 1914 година в сградата се помещава Търговската камара. Години по-късно семейство Теодорос и Мелпомени Нацинас купуват къщата от Националната банка на Гърция в 1927 година и я ползват за своя резиденция. Къщата е триетажна и е сред най-високите в региона с обща площ от 163 квадратни метра. Една от характерните особености на сградата е стъкленият покрив с овална капандура и метални елементи.
Отвън къщата на Нацинас е изящно украсена с изваяни женски фигури, които подпират корниза на покрива и еркер, на който е поставена фигура на лъвска глава. В богатата украса на сградата преобладава еклектичният стил.
На фасадата все още е запазен стар български надпис. Могат да се четат думите „-сточно дружество“.
Кутани керамика

Керамиката Кутани на японски: 九谷焼, Kutani-yaki е означение на японска керамика, произвеждана в миналото през 17-ти век и произвеждана отново след 1807 г. в град Кага от съвремената територия на префектура Ишикава. Тази керамика се нарича още „Старата Кутани“. „Старата Кутани“ (古九谷, Ko-Kutani) е основана в Кутани и се намира в Яманака (山中町), намиращ се в югозападния край на провинция Кага. Старата Кутани е известна със своята домашна керамика, изпълнена в сдържани тъмни тонове с глазирана повърхност. Произвеждани са най-често съдове за хранене и купи. Цветът на материала е бил сив и повърхността зърниста. Бялата глазура е била от покривно бяло до блестящо бяло, което може да е с лек синкав тон.
Вси Светии (Лешани, 1926)

„Вси Светии“ (на македонска литературна норма: „Си Свети“) е православна църква, разположена в Лешанския манастир, край село Лешани, на около 25 километра от Охрид, Северна Македония.
Църквата е новият католикон на Лешанския манастир. Строежът ѝ започва в 1911 година след като старата църква „Вси Светии“ (1452) изгаря по време на Илинденско-Преображенското въстание в 1903 година. На камък в горния ляв ъгъл на южната стена е отбелязано 1911, а в горния десен – 25 VI. На плочка от бигор пише: Рис. Блаже. Осветена е в 1926 година. В архитектурно отношение представлява еднокорабна базилика. В май 2007 година е построен и трем.
Неизвестен автор е изписал нартекса и апсидата на олтара. Иконостасът е с резбовани венци. Владишкият трон е скромна изработка, разположен върху два лъва и има стара икона на Исус Христос. Иконите са дело на лазарополския зограф Кръстьо Николов и на сина му Рафаил Кръстев. Подът е от стара керамика и специални тухли.
Съюз на българските керамици

Съюзът на българските керамици е организация на представителите на тухларни керамични фабрики, създадена през 1926 г. по идея на инж. Христо Далкалъчев под името „Сдружение на производителите на строителна керамика – тухли и цигли“. Същата година се провежда и първият съюзен конгрес. На този конгрес участващите представители на тухларните керамични фабрики дават името „Съюз на българските керамици“. За председател е избран инж. Христо Далкалъчев. През 1927 г. се провежда вторият конгрес, а през 1928 г. – третият редовен конгрес. Тогава се взема решение, съюза да има свое периодично издание, което да излиза веднъж в месеца. Така се слага началото на „Известия на съюза на българските керамици“. Първия брой излиза след конгреса на съюза през 1928 г.
Съюзният конгрес става ежегодно събитие. В повечето случаи, конгресите се провеждат през пролетта, но има изключения.
Председателят на съюза изнася доклад на управителния съвет, а по време на конгреса е воден протокол, воден е списък на присъстващите представители на керамичните фабрики и на съюзните членове. На конгресите биват разисквани различни по своето същество въпроси и научни реферати (например – на XIV редовен конгрес на съюза, Рудолф Здравков чете реферат на тема: „Керамични машини, избор и съчетания“, който реферат после е публикуван в „Известия“, на друг конгрес – XII, състоял се на 22 март 1937 г., инж. химик Йордан Чолаков говори пред конгреса на съюза за необходимостта за създаването на „Институт за силикатни изследвания“). Дълги години председател на съюза е проф. Стефан Димитров, който към 1934 г. става почетен председател. Българските керамици имат свой професионален празник и патрон – „Св. Спиридон“, който празнуват на 23 декември с шествие по централните софийски улици със съюзното знаме и молебен в черква. Знамето на съюза е квадратно с размери 100 на 100 cm, изработено от копринен плат от две лица и цвят на светла теракота (цвета на печена червена цигларска глина). На едната страна е извезан образът на „Св. Спиридон“ от една стара икона, а от другата страна със златни извезани букви „Съюз на българските керамици“ и годината на учредяването на съюза. Днес това съюзно знаме е в неизвестност.
Съюзът на българските керамици просъществувал до 1947 г., когато биват забранени и закрити всички такива съюзи, сдружения и други от народната власт.
Едни от първите български керамици са:
Стопанство на Лихтенщайн

Лихтенщайн е индустриално-аграрна страна. Икономиката е тясно свързана с Швейцария (митнически и икономически съюз). Промишлени отрасли – уредоростроене, производство на вакуумна техника, електронни системи, микропроцесори, текстилна, керамична и фармацевтична промишленост. В промишлеността е заето 39% от трудоспособното население. Над 13 хил. души ежедневно пристигат на работа от Швейцария и Австрия. В селското стопанство са заети 6% от работещите. Основен отрасъл – животновъдство. В Лихтенщайн са регистрирани над 40 хил. чужди компании, повечето от които са тип „пощенски кутии“, които осигуряват 20% от приходите в бюджета.
В миналото значителна част от приходите в бюджета са идвали от издаването на пощенски марки. Сега продажбите са силно намалели и представляват незначителна част от приходите на херцогството.