davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Huf Haus

Huf Haus GmbH & Co. KG is a German company operating worldwide and based in Hartenfels, Westerwald region, that manufactures prefabricated timber-framed houses. The houses combine modern glass facades with German Fachwerk ("half-timbered") design. Each building is individually designed. The homes, also called Huf houses, are available as zero-energy buildings.
In 1912, Johann Huf founded a carpentry workshop in the small village of Krümmel in the Westerwald. A year later, the enterprise moved to Hartenfels. In 1948 his son Franz Huf took over management of the enterprise, and enlarged it to a supra-regional provider of carpenter's works, e. g. churches in the Rhineland, the large post administration office in Bonn (1950) as well as the German and Arabic pavilions at Expo 58. The so-called "Huf Fachwerkhaus 2000" was designed in 1972 together with architect Manfred Adams. The principles of this construction are still the standard in all Huf houses. Since 1996, grandsons Georg and Thomas Huf have led the company and brought the products to the world market. They also established "The Huf Haus Village", a collection of Huf family houses, which represent the possibilities of building Huf houses.
On 20 September 2011, Thomas Huf died aged 51.
Near the end of 2009, Huf Haus started newly designed houses with a focus on energy efficiency.
Because the expressive symbiosis of wood and glass finds recognition at major international architecture and design competitions, and among Huf Haus clients, who also acknowledge that it can be individually designed, the main stylistic elements have not changed.
Despite the generous use of glass the Huf Haus houses require only a heating rate of 34 W/m (at Hartenfels, Germany). The main reasons are:
The company delivers around the world and they restrict their production to 200 houses a year to keep the unique character of the houses. Of these, about 50 a year are exported to the United Kingdom (UK). As a result, an independent "Huf Haus owners' club" has been established there. Since 2009 the official sales office for the US market has been dotGreen Inc., based in Cleveland, Ohio.
Huf Haus products have won several architectural prizes, including:
Warsaw Spire

The Warsaw Spire is a complex of neomodern office buildings in Warsaw, Poland, constructed by the Belgian real estate developer Ghelamco.
Located in the Wola district of Warsaw, the complex consists of a 220-metre main tower with a hyperboloid glass façade, Warsaw Spire A, and two 55-metre auxiliary buildings, Warsaw Spire B and C. The main tower is the third tallest building in Poland (after the Varso Tower and the Palace of Culture and Science).
The design of the skyscraper and adjacent buildings was developed by the Belgian architectural studio Jaspers-Eyers Architects, in cooperation with the Polish-Belgian Projekt Polsko-Belgijska Pracownia Architektury. Surrounding the buildings there is a large open plaza, featuring green areas and water elements.
The European Border and Coast Guard Agency (FRONTEX) is headquartered in the Warsaw Spire B.
Construction works began in mid-2011 with the installation of diaphragm walls on five underground floors, where a parking lot was built. On 3 July 2014, a fire broke out on the roof of one of the lower buildings of the complex, causing not much damage.
In December 2014, a large neon sign with the words Kocham Warszawę ("I love Warsaw") was installed by Belgian creative lighting and visual design practice Painting with Light and placed on the upper floors of the partially constructed main tower. In April 2015, after the assembly of the spires, the skyscraper reached its maximum height of 220 metres. A topping out event was held at the Warsaw Spire on 24 April 2015.
The building's neon sign was temporarily removed in early July 2015 due to progress in façade assembly. A more advanced version of the sign returned permanently to the top of the tower in May 2016 for the opening of the building.
In December 2011, the Warsaw Spire won the Eurobuild Awards 2011 in the category Outstanding Architectural Design of the Year in Poland.
In March 2014, the complex received the BREEAM Excellent certificate during the MIPIM international property fair in Cannes, France.
In 2017, the building received the MIPIM award for Best Office and Business Development in the world during the MIPIM international property fair.
Media related to Warsaw Spire at Wikimedia Commons
Ramon Casas and Pere Romeu on a Tandem

Ramon Casas and Pere Romeu on a Tandem is a painting by Ramon Casas in exhibition at the National Art Museum of Catalonia in Barcelona.
Casas painted Ramon Casas and Pere Romeu on a Tandem in 1897 specifically for the interior of Els Quatre Gats, a bar that was at the center of the Modernisme art movement in Barcelona. It depicts Casas and Pere Romeu, one of the promoters of Els Quatre Gats, on a tandem bicycle against the Barcelona skyline. Casas is seen in profile with his pipe, while Romeu looks directly at the viewer. Although painted on canvas, the composition has the graphic quality of a huge poster with its bold drawing and simplified forms, reflecting the fact that the artist was a skilled poster designer and illustrator.
The original inscription in Catalan on the right side of the painting, which was later cut off, read "to ride a bicycle, you can't go with your back straight." The message described the attitude of the bar founders (two of whom are depicted here), that to make progress, you must break with tradition, as was done at Els Quatre Gats. In 1901, this painting was replaced with another large composition by Casas, entitled Ramon Casas and Pere Romeu in an Automobile, in which the tandem bicycle has given way to a car, symbolizing the new century. When reproductions of the two paintings appeared in the magazine Pel & Ploma, they were referred to as The End of the 19th Century and The Beginning of the 20th Century, respectively.
Sant Sebastià

Sant Sebastià beach is located in Barcelona, Catalonia, Spain. At 1,100 meters, it is the longest in Barcelona. This is a sandy beach in the Barceloneta neighborhood of Ciutat Vella district.
41°22′25″N 2°11′23″E﻿ / ﻿41.3735°N 2.1896°E﻿ / 41.3735; 2.1896
Temple of Augustus, Barcelona

The Temple of Augustus in Barcelona was a Roman temple built during the Imperial period in the colony of Barcino (modern day Barcelona). The temple was the central building on Tàber Hill, currently in Carrer del Paradís number 10, in the city's so-called Gothic Quarter. The dedication to Augustus is traditional, but unproven.
If still in use by the fourth century AD, the temple would have been closed during the persecution of pagans under the Christian emperors. At some point the temple was demolished, and its ruins were not discovered until the late 19th century, when three of its columns appeared on the construction site of Centre Excursionista de Catalunya. A fourth column was then exhibited at the Plaça del Rei and was later added to the structure, as it can be seen nowadays.
According to Josep Puig i Cadafalch, architect Antoni Celles wrote once a complete description and a map of the temple during excavations as early as 1830 financed by the Barcelona Chamber of Commerce. Puig i Cadafalch confirmed Celles's hypothesis that the temple would have been dedicated to Augustus. He also describes it formally as being a peripteral temple with eleven columns on each wing, including corner columns, and with six on the front and further six on the posticum. The whole building would have been 35 x 17.5 metres in size, erected on a podium a third the height of the columns.
It was named a Cultural Asset of National Interest (Catalan: Bé cultural d'interés nacional) in 1931.
The Temple of Augustus is one of the Barcelona City History Museum (MUHBA) heritage sites.
Museum of Natural Sciences of Barcelona

The Museum of Natural Sciences of Barcelona (in Catalan, Museu de Ciències Naturals de Barcelona; in Spanish, Museo de Ciencias Naturales de Barcelona) is a natural history museum in Barcelona, Spain. Founded in 1882 as the Martorell Museum [es], since 2011 it comprises four other locations: its main site at the Forum Building, the Historical Botanical Garden of Barcelona [es], the Botanical Garden of Barcelona, and the Laboratori de Natura [ca].
The museum was created in 1882 following the bequest, patronage and will and testament of a local business broker, Francesc Martorell Peña (1822–1878), who left on this purpose to the city of Barcelona his personal archaeological and natural history collections. At creation in 1882 the museum was named Museo Martorell de Arqueología y Ciencias Naturales (Spanish for "Martorell Museum of Archaeology and Natural Sciences") and was the first building in the history of Barcelona to be designed as a museum. Very soon, the archaeological, botanical and zoological collections were relocated elsewhere and the name was changed to Museo Martorell de Geología ("Martorell Museum of Geology"). Another building that is also located in the Parc de la Ciutadella, the nearby Castle of the Three Dragons, built in 1888 for the Barcelona Universal Exposition, was assigned to the Museum of Natural Sciences of Barcelona in 1917 and started exhibiting the zoological collections as of 1920.
Both buildings, the Geology Museum at the Martorell Museum and the Zoology Museum at the Castle of the Three Dragons, closed their doors to the public in 2010, although they still belong to the same institution, the Museum of Natural Sciences. In the meantime, the two main botanical gardens of the city, the Historical Botanical Garden of Barcelona [es] (founded 1930) and the Botanical Garden of Barcelona (founded 1999), joined the museum in 2008. In 2010, the Forum Building was also assigned to the museum. It is intended to show to the public the main permanent exhibition of the institution, which opened to the public in March 2011. At first called el Museu Blau (Catalan for 'the Blue Museum'), the Forum Building changed its allocated function name to the official name of the institution (Museum of Natural Sciences of Barcelona) in December 2017.
Since 2011, the merge of the above-mentioned entities reached the number of five different sites, all of them recognised as official seats by the museum:
The Surrender of Barcelona

The Surrender of Barcelona, also known as The Siege of Barcelona, is a 1934–1937 painting by the English artist Wyndham Lewis.
The painting shows the fortified medieval city of Barcelona and can be divided into five planes. At the very top, the bright blue sea of the harbour can be seen. Below it are the walls and buildings of the city, stylised as orange-brown geometrical shapes. The next plane consists of three large towers: to the sides two rectangular towers and in the middle a circular one which has been captured by simplified, stick-figure like humans and draped in banners. In front of the towers, a bridge leads over a moat, a dead man hangs from a scaffold, and to the right are a horseman with a yellow standard and a group of followers, all armoured and carrying lances. At the very front are nine men in metal armour and helmets, larger and more detailed than other humans in the picture.
The Surrender of Barcelona was made in 1934–1937 and is also known as The Siege of Barcelona. Wyndham Lewis wrote in 1950: "In the Surrender of Barcelona I set out to paint a Fourteenth Century scene as I should do it could I be transported there, without too great change in the time adjustment involved. So that is a little outside the natural-non-natural categories dominating controversy today." The painting was made around the outbreak of the Spanish Civil War. This conflict was the setting of Lewis' novel The Revenge for Love (1937), but Lewis denied any intended connection between the painting and novel. It is similar to The Armada, another painting Lewis made around the same period, which belongs to the Vancouver Art Gallery in Canada. Jeffrey Meyers calls The Surrender of Barcelona Lewis' masterpiece. He connects it to Barcelona's role as a Republican stronghold and eventual fall in the Spanish Civil War, and writes: "The theme of the picture is the fall of a peaceful open city, the submission to a brutal military occupation, and the effect of war, siege and surrender on a civilian metropolis". The painting was purchased by Tate in 1947.
Ati-Atihan

Ang Pistang Ati-Atihan ay isang pistang Pilipino na ginaganap taun-taon sa Enero sa karangalan ng Santo Niño sa mga iilang bayan sa lalawigan ng Aklan, Panay. Nagaganap ang pinakamalaking pagdiriwang sa ikatlong Linggo ng Enero sa bayan ng Kalibo, ang kabisera ng lalawigan. Ang katagang Ati-Atihan ay nangangahulugang "tularan ang Ati", ang katutubong pangalan para sa mga Aeta, ang mga unang nakipamayan sa Panay at mga iba pang bahagi ng kapuluan. Noong una, ang pista ay isang paganong pagdiriwang upang alalahanin ang Palitan ng Panay, kung saan nagtanggap ang mga Aeta ng mga regalo mula sa mga Borneanong Datu, na tumakas kasama ng kani-kanilang mga pamilya mula sa isang malupit na pinuno, kapalit ng pahintulot na makatira sa mga lupain ng mga Aeta. Nagdiwang sila sa pamamagitan ng sayaw at musika, at pininturahan ng mga Borneo ang kani-kanilang katawan gamit ang uling upang ipakita ang kanilang pasasalamat at pakikipagkaibigan sa mga Aeta na may maiitim na balat. Nang maglaon, binigyan ang pista ng ibang kahulugan ng simbahan—ang pagdiwang ng pagtanggap ng Kristiyanismo, na isinasagisag ng pagkarga ng imahe ng Santo Niño sa panahon ng prusisyon.
Binubuo ang pista ng mga rehiliyosong prusisyon at parada sa kalsada, na nagpapakita ng mga karosang may tema, mga grupo ng mananayaw na nakasuot ng mga makukulay na damit, mga bandang nagmamartsa, at mga taong may pintura sa mukha at katawan. Kilala ang parada sa kalsada bilang "Sadsad", na ginagamit din ng mga tagaroon bilang kataga para sa kanilang paraan ng pagsasayaw kung saan ang paa ay sandaling kinakaladkad sa sahig sa tunog ng bandang nagmamartsa. Kahit binigyan ang pista ng maka-Kristiyanong kahulugan, patuloy pa rin ang kaugalian ng mga taong magpinta ng kani-kanilang mukha at katawan bilang parangal sa mga Aeta. Nakibabahagi ang mga Kristiyano at di-Kristiyano sa pagdiriwang na nakaaakit ng mga turista mula sa iba't ibang bahagi ng bansa pati na rin ang mga banyaga. Naging inspirasyon ito sa mga ibang Pistang Pilipino, kabilang dito ang Sinulog ng Cebu at Dinagyang ng Lungsod ng Iloilo, at pinamagatang "Ang Ina ng Lahat ng mga Pistang Pilipino".
Majulah Singapura

Ang "Majulah Singapura" ("Sulong, Singapura") ay ang pambansang awit ng Singapura. Isinulat ni Zubir Said ang tunog nito noong 1958 bilang isang awiting tema para sa mga opisyal na pangyayari ng Sangguniang Panlungsod ng Singapura, at napili ito noong 1959 bilang awit ng pulo kapag nakamit na nito ang sariling pamahalaan. Sa pagkalaya nito noong 1965, pormal na pinagtibayan ang "Majulah Singapura" bilang pambansang awit ng Singapura. Ayon sa batas, maaari lamang awitin ang awit sa orihinal na titik na ito sa Malay, bagama't may umiiral na autorisadong salin sa tatlong ibang opisyal na wika ng Singapura ang awit: sa Ingles, Mandarin at Tamil.
Orihinal na isinaayos ang awit sa palatunuhang G mayor, ngunit sa 2001 muling ipinalunsad ang pambansang awit sa mas mababang palatunugan na F mayor dahil pinapahintulutan nito ang "mas enggrande at mas masigyang pagsasaayos".
Regular na itinatanghal o inaawit ang awit sa mga paaralan at kampo militar sa mga seremonyang itinatanghal sa simula o dulo ng bawat araw, kung saan itinataas o ibinababa ang pambansang watawat at ibinibigkas ang pambansang panunumpa. Hinihikayat din ang mga taga-Singapura na awitin ang pambansang awit sa panahon ng mga pambansang pagdiriwang o mga pangyayaring may kahalagahan sa buong bansa, tulad ng Parada ng Pambansang Araw (National Day Parade), sa pagdaraos ng mga pagdiriwang ng Pambansang Araw na inilulunsad ng mga paaralan at kagawaran ng pamahalaan, at sa mga kaganapang pampalakasan kung saan nakikilahok ang mga koponan ng Singapura.
Mga katutubo

Maaaring gamitin ang katawagang mga katutubo (Ingles: indigenous people) upang ilarawan ang anumang pangkat etnikong mga tao na naninirahan sa isang rehiyon kung saan mayroon silang pinakaunang kilalang koneksiyon pang-kasaysayan, kasama ang kamakailan lamang mga dayo na nagparami din sa rehiyon at maaaring mas malaki ang bilang. Bagama't may ilang malawak na tinatanggap na mga pormulasyon, na binibigyan ng kahulugan ang katawagang katutubo sa mas mahigpit na kahulugan, ang sinusulong ng mga kilala at kinikilala sa buong mundong organisasyon, katulad ng Mga Nagkakaisang Bansa, ang International Labour Organization, at ang Bangkong Pandaigdig.
Ang orihinal na relihiyon ng mga katutubo ay mga iba-ibang uri ng Animismo.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Tao at Heograpiya ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Teolohiya

Ang teolohiya ay ang sistematikong pag-aaral ng kalikasan ng dibino, o paniniwalang panrelihiyon sa mas malawak na depinisyon. Tinuturo ito bilang isang disiplinang akademiko, karaniwan sa mga pamantasan at seminaryo. Sinasakop ang sarilli nito ng kakaibang nilalaman ng pag-analisa ng sobrenatural, subalit tinatalakay din ang epistemolohiyang panrelihiyon, tinatanong at hinahanap ang sagot sa tanong ng paghahayag. Nauukol ang paghahayag sa pagtanggap sa Diyos, mga diyos, o deidad, bilang hindi lamang transendente o higit sa likas na mundo, kundi handa at kayang makipag-ugnayan sa likas na mundo at magpakita sila sa sangkatauhan.
Gumagamit ang mga teologo ng mga anyo ng pagsusuri at argumento (pangkaranasan, etnograpiko, pangkasaysayan, at iba pa) upang makatulong sa pagkaunawa, paliwanag, pagsubok, pagpuna, pagdepensa o pagsulong na anumang maraming paksang panrelihiyon. Tulad sa pilosopiya ng etika at hurisprudensya, kadalasang pinapalagay ang mga argumento ng pagkakaraoon ng nakaraang naresolbang mga tanong, at ginagawa ang argumento sa pamamagitan ng pagkakatulad mula sa mga ito upang makakuha ng bagong hinuha sa bagong mga situwasyon.
Maaring makatulong ang pag-aaral ng teolohiya sa teologo na mas malalim pa nilang malaman ang sarili nilang tradisyong panrelihiyon, isa pang tradisyong panrelihiyon, o maaaring itong magbigay-daan sa kanila na tuklasin ang kalikasan ng dibinidad nang walang pagtukoy sa anumang partikular na tradisyon. Maaring gamitin ang teolohiya sa pagpapalaganap, reporma, o bigyang-katwiran ang tradisyong panrelihiyon; o maari itong gamitin upang ihambing, hamunin (halimbawa, kritisismong pambibliya), o salungatin (halimbawa, irrelihiyon) ang isang tradisyong panrelihiyon o pananaw sa mundo. Maari din makatulong ang teolohiya sa isang teologo matugunan ang kasalukuyang situwasyon o pangangailangan sa pamamagitan ng tradisyong panrelihiyon, o upang siyasatin ang posibleng mga paraan ng pagbibigay kahulugan sa mundo.
Hango ang katawagan mula sa Griyego na theologia (θεολογία), isang kombinasyon ng theos (Θεός, 'diyos') at logia (λογία, 'mga pananalita, mga kasabihan, mga orakulo')—ang huling salita ay may kaugnayan sa Griyegong logos (λόγος, 'salita, diskurso, salaysay, pangangatwiran'). Naipasa ang katawagan sa Latin bilang theologia, at pagkatapos sa Kastila bilang teología, at kalaunan sa Tagalog bilang teolohiya.
Ginamit ang Griyegong theologia (θεολογία) na nangangahulugang 'diskurso sa Diyos' noong mga 380 BC ni Platon sa Ang Republika. Hinati ni Aristoteles ang pilosopiyang teoretikal sa mathematike, physike, at theologike, na ang huli ay tumutugma sa metapisika, na, para kay Aristotle, kinabibilangan ng diskurso sa kalikasan ng dibino.
Kinuha sa mga magpagkukunang Estoikong Griyego, ipinagkaiba ng manunulat na Latin na si Varron ang tatlong anyo ng ganoong diskurso:
Sinundan ng ilan sa mga may-akdang Kristiyanong Latin, tulad nina Tertuliyano at Agustin ang pinagtatlong gamit ni Varron. Bagaman, binigyan kahulugan din ni Agustin ang theologia bilang ang "pangangatuwiran o diskusyon tungkol sa Deidad".
Dum Diversas

Ang Dum Diversas (kahulugan: "hanggang sa maiba" o "hanggang maging iba") ay isang bula ng papa na inilabas noong 18 Hunyo 1452 ni Papa Nicolas V na itinuturo ng ilan sa "paglulunsad ng kalakalan ng aliping Aprikano." Ito ay nagbigay kapangyarihan kay Afonso V ng Portugal na sakupin ang mga Saracen at mga pagano at paliitin sila sa "walang katapusang pang-aalipin." Inulit ni Papa Calixto III ang bula na ito noong 1456 sa Etsi cuncti, na binago ni Papa Sixto IV noong 1481 at Papa Leo X noong 1514 sa Precelse denotionis. Ang konsepto ng pagbibigay ng eksklusibong mga sakop ng impluwensiya sa ilang mga bansang estado ay pinalawig sa mga Amerika noong 1493 ni Papa Alejandro VI sa Inter caetera.
Ito ay inilabas ng isang tao bago ang Pagbagsak ng Constantinople noong 1453 at ang bula na ito ay maaaring nilayon upang simulan ang isa pang krusada laban sa Imperyong Ottoman. Ang pamangking lalake ni Nicolas V' na si Loukas Notaras ang Megas Doux ng Imperyong Bizantino. Nakikita ng ilang mga historyan ang mga bula na ito nang magkakasama bilang pagpapalawig ng legasiyang pangteolohiya ng Mga Krusada ni Papa Urbano II upang pangatwiranan ang kolonisasyong Europeo at pagpapalawig. Ang Dum Diversas ay likas na hindi nalilimitahan ng heograpiya sa paglalapat nito at marahil ang pinakamahalagang akto ng papa na nauugnay sa kolonisasyong Portuges.
Ang Dum Diversas ay nagsasaad na:
Ebanghelyo ni Tomas

Ang Ebanghelyo Ayon kay Tomas na karaniwang pinaikli na Ebanghelyo ni Tomas ay isang mahusay na naingatang hindi-kanonikal na kasabihang ebanghelyo o logia. Ito ay natuklasan malapit sa Aklat ng Nag Hammadi noong 1945. Ito ay binubuo ng 114 mga kasabihan ni Hesus at nasa wikang Coptic. Ang halos kalahati ng mga kasabihang matatagpuan sa ebanghelyong ito ay katulad ng matatagpuan sa mga nasa kanonikal na ebanghelyo samantalang ipinagpalagay na ang ilang mga kasabihan ay idinagdag mula sa tradisyong Gnostiko. Its place of origin may have been Syria, where Thomasine traditions were strong.
Ang introduksiyon ng ebanghelyong ito ay nakasaad na: "Ito ang mga nakatagong salita na sinalita ng buhay na Hesus at isinulat ang mga ito ni Didymos Judas Tomas." Ang Didymus (Griyego) at Tomas(Thomas) na Aramaiko ay parehong nangangahulugang "kambal". Ang ilang mga skolar ay may suspetsang ang reperensiya sa apostol Tomas ay mali at kaya ang tunay na may akda nito ay hindi alam. Posibleng ang dokumentong ito ay nagmula sa loob ng eskwela o sekta ng sinaunang Kristiyanismo na mga proto-Gnostiko. Ang pangalang Tomas ay nakakabit rin sa Book of Thomas the Contender na kabilang rin sa Nag Hammadi Codex II, at Mga Gawa ni Tomas. Gayunpman, bagaman ang Ebanghelyo ni Tomas ay hindi direktang nagtuturo sa pagkadiyos ni Hesus, hindi rin ito direktang sumasalungat dito at kaya ay hindi ito sumusuporta o sumasalungat sa paniniwalang gnostiko. Nang siya ay tanungin sa kanyang identidad, si Hesus ay karaniwang lumilihis na malabong nagtatanong sa mga alagad kung bakit hindi nila nakikita ang tama sa harapan nila. Ito ay katulad ng mga talata sa kanonikal na ebanghelyo sa Ebanghelyo ni Juan 12:16 at Ebanghelyo ni Lucas 18:34. Gayunpaman, ang mismong teksto ay patuloy na nagrereplekta ng mga katuruang gnostiko na tumutukoy sa mga kasabihan ni Hesus bilang "sikreto" at "misteryoso" na karaniwan sa mga pariralang gnostiko. Ang Ebanghelyo ni Tomas ay labis na iba sa tono at istraktura mula sa iba pang mga apokripa ng Bagong Tipan at sa apat na kanonikal na ebanghelyo. Hindi tulad ng apat na kanonikal na ebanghelyo, ito ay naratibong salaysay ng buhay ni Hesus. Bagkus, ito ay binubuo ng mga logia(kasabihan) na itinuro kay Hesus na minsan mag-isa at minsan ay isinama sa maikling mga dialogo o talinghaga. Ang tekstong ito ay naglalaman ng isang posibleng alusyon sa kamatayan ni Hesus sa logion 65 . Simula nang pagkakatuklas nito, nakita ito ng maraming mga skolar ng Bagong Tipan na ebidensiya bilang suporta sa pag-iral ng tinatawag na Dokumentong Q na maaaring labis na katulad sa anyo nito bilang koleksiyong ng mga kasabihan ni Hesus nang walang mga salaysay ng kanyang mga ginawa o buhay at kamatayan, na tinatawag na "ebanghelyong kasabihan". Isinama ito ni Eusebius sa pangkat ng mga aklat na kanyang pinaniniwalaang hindi lamang peke kundi "mga piksiyon ng mga heretiko".
Policarpio

Si San Polycarpio (69 – 155 AD) (Ancient Greek: Πολύκαρπος) ay isang obispo ng Smyrna sa probinsiya ng Asya noong ikalawang siglo. Ayon sa Pagkamartir ni Policarpio, siya ay namatay bilang isang martir, nakatali at isinunog, bago sinaksak noong hindi siya naapektuhan ng sunog. Siya ay binibigyang dangal bilang isang santo sa Simbahang Katoliko, Ortodoksiyang Oriental,Anglicanismo, at Luteranismo.
Ayon kay Irenaeus, na siyang nakarinig sa mga sermon ni Policarpio, at kay Tertullian, na si Policarpio ay isang taga-sunod ni San Juan Ebanghelista.
Kasama sina Clemento Romano at Ignatio de Antioch, si Policarpio ay tinuturing isa sa tatlong pinaka-importanteng ama ng Kristiyanismo. Isa na lang ang nalalabing dokumento na pinaniniwalaang sulat niya, at ito ay ang Liham ni Polycarpio sa mga Taga-Filipos na unang ini-ulat ni Irenaeus ng Lyons.
Dalawang dokumento ang panimulang pinakukunan ng impormasyon ukol sa buhay ni Policarpio: ang sulat ng mga taga-Smyrna na naglalaman ng mga detalye tungkol sa pagka-martir ni Policarpio at ang mga pagsusulat ni Irrenaeus.
May mga impormasyon din na mula sa mga sulat ni Ignatio, kasama rito ay ang kaniyang liham kay Policarpio. Ang ibang mga bukal, kasama ang Buhay ni Policarpio at mga kasulatan ni Tertullian at Eusebius are tinuturing hindi makasaysayan, o base lamang sa ibang materyal.
Sa Pagka-martir, inilalagay ang pagkamatay ni Policarpio noong siya ay walumpu't limang taong gulang. Bago siya tuluyang mamatay, sinabi niyang, "Paano ko malulumapastangan ang aking Hari at Tagapagligtas? Ihain ninyo ang gusto ninyo." Siya ay nasentensiyahang mamatay nang sinusunog dahil hindi siya sang-ayon sa pagsamba ng Emperor.
Malaki ang nagawa ni Policarpio sa paglago ng Simbahang Kristiyano. Kasama ang mga kasulatan niya sa mga pinakalumang tekstong Kristiyano.
Maaring kilala niya si San Juan Ebanghelista. Siya rin ay naging pinuno ng isang importanteng kongregasyon sa isang lugar malapit sa pinagtrabahuan ng mga Apostoles.
Banal na Mag-anak

Ang Banal na Mag-anak o Banal na Pamilya (Espanyol: Sagrada Familia) ang ibinansag sa pamilya ni Hesus kasama ng kaniyang inang si Maria at kaniyang ama-amahang si Jose. Ipinagdiriwang ang kapistahan ng Banal na Mag-anak tuwing Linggo sa loob ng Oktaba ng Pasko ng Pagsilang o sa pagitan ng Disyembre 25 at Enero 1, o tuwing Disyembre 30 kung walang Linggo sa pagitan ng dalawang araw na ito.
Kakaunti lamang ang tumutukoy sa Kaninokong Ebanghelyo patungkol sa Banal na Mag-anak. Nariyan ang kapanganakan ni Hesus, ang kanilang pagtakas papuntang Ehipto at ang pagkatagpo kay Hesus sa templo. Maliban dito ang iba pang naisulat tungkol sa Banal na Mag-anak ay nilalaman na ng mga di-kanonikong mga kasulatan gaya ng Ebanghelyo ni Tomas.
Ang debosyon sa Banal na Pamilya ay nagsimula lamang noong ika-17 siglo kung kailan maraming kongregasyon ang itinatag sa ngalan nito. Nauna sa mga ito ang Kapatiran ng Banal na Mag-anak (French: Confrérie de la Sainte-Famille) sa Canada na itinatag ni Barbe d'Ailleboust sa tulong ng Heswitang paring si Joseph Marie Chaumonot noong 1663. Kumalat sa Canada ang debosyon sa Banal na Mag-anak. Noong 1675, naimbitahan si d'Ailleboust sa Quebec ng noo'y si Monsignor François de Laval upang ibigay sa kaniya ang pangangasiwa ng kapatiran. Nang maging obispo ng Diyosesis ng Quebec si de Laval, pinasinayaan niya ang kapistahan ng Banal na Mag-anak.
Itinakda ni Papa Leo XIII noong 1892 ang kapistahan ng Banal na Mag-anak tuwing Linggo matapos ang Pista ng Tatlong Hari o tuwing Linggo sa pagitan ng Enero 7 hanggang Enero 13. Noong 16 Oktubre 1921 isinama ng Sagradong Kongregasyon ng mga Rito (sa ilalim ni Papa Benedicto XV) ang kapistahan sa heneral na kalendaryo ng Ritong Latin. Nanatili ang paggunita nito sa naturang petsa hanggang 1969, nang ito'y ilipat sa Linggo matapos ang Pasko, o Disyembre 30 kapag ang Linggong ito'y natapat sa Enero 1 na kapistahan naman ni Maria Bilang Ina ng Diyos.
Diyosesis ng Cubao

Ang Diyosesis ng Cubao (Lat: Dioecesis Cubaoensis) ay isang diyosesis ng Ritong Latin ng Simbahang Katoliko Romano sa Pilipinas. Itinatag ang diyosesis noong 8 Agosto 2003 sa kapistahan ni San Agustin mula sa Arkidiyosesis ng Manila.
Taong 1595 ang diyosesis ng Manila ay naging arkidiyosesis sa bisa ng kautusan ni Papa Clemente VIII. Makalipas ang maraming taon, noong 1961 ang Arkidiyosesis ang siyang sumasakop sa Manila, Lungsod Quezon, Pasay, Kalookan, at Lalawigan ng Rizal.
Noong mga panahong iyon ang Lungsod Quezon ay mayroong labing-isang mga parokya. Mula 1962 hanggang 1974 pito pang parokya ang nadagdag. 3 Disyembre 1974 hinati ang Lungsod sa apat na bikaryo, ang Sta. Rita, Holy Family, San Jose, at Sto. Niño. Mula 1975 hanggang 1982 dalawampung parokya pa ang nadagdag sa sinasakupan ng Lungsod Quezon.
Sa pagitan ng mga taong 1981 at 1983 nagawa ang bikaryo ng Mabuting Pastol. 24 Marso 1983 nang mahati ang bikaryo ng San Jose at nagawa ang bikaryo ng Ina ng Laging Saklolo. Walo pang mga parokya ang nadagdag mula 1985 hanggang 1986. 10 Agosto 1987 hinati ang distrito ng Lungsod Quezon sa dalawa; ang Lungsod Quezon - Hilaga at Lungsod Quezon - Timog. Binubuo ang una ng mga 4 na mga bikaryo samantalang ang huli ay binubuo ng 4 ring mga bikaryo.
Nahati ang bikaryo ng Ina ng Laging Saklolo sa Ina ng Laging Saklolo 1 at 2 sa pagitan ng mga taong 1987 at 1989. Sa loob lamang ng isang taon noong 1987 hanggang 1988 limang parokya ang naitatag at napasama sa hurisdiksiyon ng Lungsod Quezon.
Mula 1990 hanggang noong taong 2000 sampung mga parokya pa ang naitatag sa Lungsod Quezon. 9 Disyembre pinalitan ang pangalan ng bikaryo ng Ina ng Laging Saklolo 2 ng San Isidro Labrador. Taong 2001 nang maitatag ang Kapelyahan ng St. Jude. 15 Marso 2002 binago ang mga distrito ng Lungsod Quezon Hilaga at Timog at ginawang mga Distrito ng Cubao at Novaliches ayon sa pagkakasunod.
10 Abril naitatag ang Kapelyahan ng Banal na Pamilya mula sa bikaryo ng Sto. Niño. At sa wakas noong 28 Hunyo 2003 naitatag ang Diyosesis ng Cubao. 28 Agosto ng makoniko itong maitatag at maitalaga si Lubhang Kgg. Honesto F. Ongtioco bilang unang Obispo na tumagal ng 21 hanggang 2024. Sa kasalukuyan, ang diyosesis ay nasa pangangalaga ni Obispo Elias L. Ayuban, CMF, na itinalaga noong 3 Disyembre 2024 bilang ikalawang obispo.
BIKARYO NG SAN JOSE
BIKARYO NG SAN PEDRO BAUTISTA
BIKARYO NG SAGRADA FAMILIA
BIKARYO NG STA. RITA DE CASCIA
BIKARYO NG INA NG LAGING SAKLOLO
BIKARYO NG STO. NIÑO
Pamilya (biyolohiya)

Sa pagpapangkat-pangkat na maka-biyolohiya, ang ankanhay o pamilya (Latin: familia [isahan] o familiae [maramihan]; Ingles: family [isahan] o families [maramihan]) ay isang ranggong pang-taksonomiya. Nananangan ang hustong sangkap ng opisyal na pagpapangalan (nomenklatura) sa ipinapatupad na kodigo ng pagpapangalan.
Payak na halimbawa: "Ang mga walnut at hickory ay kabilang sa pamilya ng mga walnut" ay isang maikling paraan sa pagsasabi ng: "Ang mga walnut (sari: Juglans) at mga hickory (sari: Carya) ay nabibilang sa pamilya ng mga walnut (pamilya: Juglandaceae)".
Ang pamilya, bilang isang kahanayan (ranggo) na nasa pagitan ng orden at sari, ay isa lamang bagong akda. Si Pierre Magnol, na isang botanikong Pranses, ang unang gumamit ng salitang familial, na isinaad niya sa kaniyang sulating Prodromus historiae generalis plantarum, in quo familiae plantarum per tabulas disponuntur (Pauna para sa isang maparaang paglalahad ng mga sari ng mga halaman, kung saan ang mga pamilya ng halaman ay nakaayos na patala) noong 1689. Dito sa Prodromus historiae niya tinawag na mga pamilya (familiae) ang 76 na mga grupo ng mga halaman na kinilala niya sa kaniyang mga talaan. Noong mga kapanahunan niya, ang wari ng kahanayan ay in statu nascendi pa lamang (nasa katayuang iniluluwal pa lamang; o magsisimula pa lang); at sa paunang-salita ni Magnol sa kaniyang Podromus historiae, binanggit niya ang pagsasama-sama ng mga pamilya sa isang mas malaking sari (genera), na malayo sa diwa at gawi kung paano ginagamit ang salitang sari (genus) sa kasulukuyan.
Subalit, mula pa noong mga unang panahon ng ika-20 dantaon, madalas nang ginagamit ang salitang pamilya ayon sa makabago nitong pakahulugan. Nakalahad sa mga “Kodigo” ng mga pagpapangalang pang-botanika at pang-soolohiya ang patakaran sa paggamit nito, maging ang natatanging pagtatapos ng huling bahagi ng mga pangalang pampamilya. Halos lahat ng pamilya ay naisapangalan para sa isang tipo ng sari: idinadagdag ang pantapos sa ugat ng pangalang pampamilya. Idinudugtong ang hulaping idae para sa mga hayop, at aceae para naman sa mga halaman. Maliban na lamang sa mga sumusunod:
Miss World 1951

Ang Miss World 1951 ay ang unang edisyon ng Miss World pageant, na ginanap sa Lyceum Ballroom sa Londres, Reyno Unido. noong 27 Hulyo 1951.
Pagkatapos ng kompetisyon, kinoronahan si Kiki Håkansson ng Suwesya bilang Miss World 1951. Ito ang kauna-unahang tagumpay ng Suwesya, at ang kauna-unahang nagwagi bilang Miss World sa kasaysayan ng kompetisyon. Nagtapos bilang first runner-up si Laura Ellison-Davies ng Gran Britanya, samantalang nagtapos bilang second runner-up si Doreen Dawne ng Gran Britanya. Si Håkansson ang katangi-tanging kampeon na kinoronahan habang suot ang isang bikini.
Dalawampu't-pitong kandidata mula sa anim na bansa ang lumahok sa kompetisyong ito. Pinangunahan ni Eric Morley ang kompetisyon.
Noong pagsapit ng dekada 1950s, nagsimulang bumangon ang Europa sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig, at ang mga Ingles ay unti-unting bumalik sa normal. Sinimula ni Herbert Morrison, isang miyembro ng parlyamento ng Reyno Unido, ang pagpaplano sa Festival of Great Britain noong 1951 bilang paggunita sa sentenaryo ng 1851 Great Exhibition. Idinaos ang kaganapang ito sa Londres.
Malapit sa pinangyarihan ng Festival of Great Britain ang Lyceum Ballroom na pagmamay-ari ng Mecca Dancing. Dahil sa lokasyon nito, inanyayahan ng mga organizer ng Festival of Great Britain ang Mecca Dancing upang tumulong sa kahit anong pamamaraan para sa kaganapan. Napag-isipan ni Eric Morley, noo'y publicity sales manager ng Mecca Dancing, na magsagawa ng isang pageant, na siyang tinanggap ng mga organizer ng Festival of Great Britain. Unang itong tinawag na "Festival Bikini Contest", ngunit tinawag din itong "Miss World" dahil sa kaligiran ng kompetisyon.
Dalawampu't-pitong kandidata mula sa pitong bansa ang lumahok sa edisyong ito. Lumahok sa unang pagkakataon ang mga bansang Dinamarka, Estados Unidos, Mehiko, Olanda, Pransiya, Reyno Unido, at Suwesya. Orihinal na may tatlumpung kandidata ang edisyong ito, ngunit nagpasya si Mary Akroyd at dalawa pang may-asawang babae na huwag sumipot dahil sa pagtutol ng kanilang asawa na ipakita ang kanilang sarili na nakasuot ng bikini sa harap ng ibang mga lalaki.
Dalawampu't-pitong kandidata ang lumahok para sa titulo.
Asia-Pacific Song Contest

Ang Paligsahang Pang-awiting Asia-Pasipiko ay isang kumpetisyon na gaganapin mula sa 2010 sa mga bansa ng Asya. Ipinahayag ito noong 2007, nang sinabi ng European Broadcasting Union (EBU), ang may ari ng kumpetisyon, ibebenta nila ang itong tema sa isang kompanya na magaganap na kapareho na kumpetisyon sa Asya.
Ang mga bansa na sasali sa itong kumpetisyon ay magpapadala ng kanta at aawitin sa telebisyon ng live. Tapos, may botohan na gaganapin para makita kung anong pinakasikat na kanta sa kumpetisyon.
Sabi ni Andreas Gerlach, CEO ng Asiavision Pte. Ltd, "the format is highly suited to the Asia region and its people who love popular music and have a strong national pride. Asia today is all about competition, economically and politically. The Song Contest is a friendly competition between cultures. Like in Europe, the universal language of music will help to bring people closer together and nurture mutual understanding in the region." (Labis na angkop ang pagkaayos nito sa rehiyon ng Asya at mga tao nito na mahal ang mga popular na musika at may malakas na pambansang karangalan. Isang walang alitang kompetisyon sa pagitan ng mga kultura ang Patimpalak ng Awitin. Katulad sa Europa, ang unibersal na wika ng musika ang tutulong na mas paglapitin ng sama-sama ang mga tao at alagaan ang damayan ng pagkakaunawaan sa rehiyon.)
Labing-lima na bansa ay sasali sa una na kumpetisyon. Ito ay naka-lista sa baba.
Mga kalahok sa ika-isang paligsahan sa 2010:
Shake, Rattle & Roll (film series)

Shake, Rattle & Roll (SRR) is a Filipino horror anthology film series produced by Regal Entertainment and former production company Athena Productions. Started in 1984, it was the longest-running film series in the Philippines. The series consists of sixteen films, with each film containing three episodes that feature individuals encountering Philippine mythological creatures and other monsters in both urban and rural settings. All films of the series were official entries for the Metro Manila Film Festival, with the exception of the sixth and sixteenth installments, which premiered in January 1997 and November 2023 respectively. The title is based on the song of the same name.
The first installment was released under the defunct Athena Productions, while all the succeeding installments are produced by Regal Entertainment.
As of 2025, there are sixteen installments of the film series, with the latest installment, Shake, Rattle & Roll Extreme, released on November 29, 2023. It is directed by Richard V. Somes, Jerrold Tarog, and Joey de Guzman, and stars Iza Calzado, Jane Oineza, and Jane de Leon.
Episodes of the films were aired in ABS-CBN, as part of the channel's Shake, Rattle & Roll: Sabado Special block every Saturday.
A full-length remake of the "Pridyider" episode, directed by Rico Maria Ilarde, was released on September 19, 2012.
An unofficial graphic novel adaptation of the second film was published in 2016. Titled Shake, Rattle & Roll: Kahindik-hindik na Klasikong Katatakutan, it includes three stories based on the film. It was created by authors Adam David, Carljoe Javier, Mervin Malonzo, and Noel Pascual.
Subjects and themes featured in Shake, Rattle & Roll include Filipino supernatural beings (e.g. aswang, engkanto, tiyanak, etc.), superstitions, urban legends, cults and demonic possessions. The films also incorporate elements of comedy. Almost all of the films' episodes are set during the Christmas season. While the series typically premieres during that time, only the "Christmas Tree" episode in Shake, Rattle and Roll 9 contains Christmas-related content.
A feather in your cap

The term a feather in your cap is an English idiomatic phrase believed to have derived from the general custom in some cultures of a warrior adding a new feather to their headgear for every enemy slain. Or in other cases from the custom of establishing the success of a hunter as being the first to bag a game bird by plucking off the feathers of that prey and placing them in the hat band. The phrase today has altered to a more peaceful allusion, where it is used to refer to any laudable success or achievement by an individual that may help that person in the future.
Examples of the use of feathers related to the killing of enemy combatants can be found in the traditional cultures of the Meunitarris of Alberta; and the Mandan people (present-day North and South Dakota), both of whom wore feathers in their headdress: and also the Caufirs of Cabul who are said to have stuck a feather in their turban for every enemy slain.
Similar customs are thought to have been practiced by the Mongols, Incas; Caciques; Abyssinians; Tur’comans; Hungarians; Dayak people; and the ancient Lycians.
Examples of the use of feathers related to hunting can be found in the cultures of highland peoples in Scotland and Wales where it is still customary for the hunter who kills the first woodcock to pluck out a feather and stick it in his cap. Other examples of feathers in caps which appear to be related to hunters and warriors can be found in mythological stories of historical figures such as the Austrian bailiff of Altdorf, Albrecht Gessler an aggressor who made Swiss national hero William Tell shoot an apple from the head of his son. Indeed, the Tyrolean hat of today, worn in the Austrian Alps has a cord wrapped around the base of the crown and a feather or brush on the side as trim.
K. C. Das

Krishna Chandra Das (1869–1934), also commonly known as K.C. Das, was a Bengali confectioner, entrepreneur, and businessman.
Born in 1869 in Bagbazar, Kolkata, India, Krishna Chandra was the only son and successor of the Bengali confectioner and inventor Nobin Chandra Das. K.C. Das was a respected figure in 1930s Kolkata, creator of "Rasmalai (रस मलाई)" and the inventor of the canned "Rasgulla (रसगुल्ला)", both of which were popularized and promoted throughout India by his family company, K.C. Das Private Limited, founded by K.C.'s son and successor, Sarada Charan Das.
Although Krishna Chandra Das, initially inherited his father's confectionery business, he later started his own brand.
Krishna Chandra started a mechanical and scientific workshop in Bagbazar to develop new technology to modernize Bengali confectionery. His mother, Khridmoni Devi, strongly opposed this idea. This led K.C. Das to leave his father's confectionery and establish his own brand as an extension of the family business. Thanks to his efforts, "Rasgulla (रसगुल्ला)" is now widely regarded as the national sweet of India.
K.C Das had family roots in confectionery from both his father's and mother's side. K.C. was the great-grandson of Bholanath Dey, also known as "Bhola Moira", who was a professional confectioner and poet-minstrel. K.C. was married to Swetangini Devi. Together they had five sons and one daughter. In 1930, K.C. started his first shop, "Krishna Chandra Das Confectioner" with his youngest son, Sarada Charan Das.
Krishna Chandra's contributions were the introduction of canned Rasgulla and the alleged creation of Rasmalai, though this is disputed. To market the Rasmalai, K.C. opened a new confectionery shop in Jorasanko with his youngest son, Sarada Charan Das, in 1930. From there, he popularized canned Rasgulla, which was the first and only canned dessert manufactured in India at the time. This was the inception of the "K.C. Das" confectionery company, which was later reestablished as K.C Das Private Limited was formally registered under the companies Act of 1946, though the business had been functioning earlier. Krishna Chandra Das passed away in 1934, entrusting the company's operations to his son Sarada Charan Das. Today, K.C. Das Private Limited is acknowledged for its creations such as Rasgulla" and Rasmalai.
Khiramohana

Khira mohan (Odia: କ୍ଷୀର ମୋହନ) is a creamish dessert popular in Odisha . It is made from chhena and syrup made of sugar. The descendant of khira mohana probably was Odia Rasgulla the food historians from Odisha suggest that the Khira mohana was invented in Odisha to offer the goddess Lakshmi at Jagannath Temple, Puri.
Khir Mohana or Khirmohan is also called Brown Rasogolla.
Khirmohan is also very popular from Chauparan, Jharkhand and there are more than dozen shops are available at Chauparan which offer Khirmohan Sweets.
Nobin Chandra Das

Nobin Chandra Das (1845–1925) was a Bengali confectioner. a popular limerick of 19th-century Bengal labeled him as the "Columbus of Rossogolla".
Nobin Chandra was born in 1845. In 1864, driven by poverty and with little provision to complete his education, he initially started working for the Indra family, confectioners from Shantipur in the Nadia district of Bengal. They were distant relatives of Nobin Chandra's mother, and their shop was located on Chitpur road in Bagbazar, Kolkata. However, it turned out to be a futile engagement as Nobin Chandra was reportedly humiliated by the Indras. Hence he left the job and, aged 18, started his sweet-shop at Jorasanko along with a close friend. Being respectable and prosperous sugar merchants, Nobin's family did not take kindly to his decision to become a sweetmeat seller due to the social constraints of the times. They disparagingly referred to him as the "moira" (a profession not held in high esteem in the 19th century Bengal). Ironically, no one could have foreseen at that time that history would transform their title of contempt into one of lasting adulation.
Nobin Chandra's Jorasanko business failed as he fell out with his friend. Moreover, In those days, sweetmeat shops depended largely on credit sales, and Nobin Chandra had no resources to offer credit to his customers. In 1866, Nobin Chandra ventured into a new business endeavor, opening another shop on Chitpur Road. This location was directly across the street from the confectionery shop in Bagbazar where his career had begun. Most sweetmeats made at the time were either "Sondesh/Sandesh" (a sweet exclusively for the affluent, which was remolded and popularized by Bhim Chandra Nag) or sweets made of "dal" (lentils) or flour from various grains.
In 1868, Nobin Chandra modified the original recipe of "Rossogolla" that increased the shelf life of the sweet. This was to be his arguably most significant creation. Nobin Chandra christened this creation the "Rossogolla". It was a popular sweet of his time which was affordable across all economic segments of society. It took some time for Rossogolla to become popular in the absence of advertising and media as we know it today.
Nobin Chandra left his legacy to his son Krishna Chandra Das.
In 2018, director Pavel made a film Rosogolla on the life of Nobin Chandra Das. Actor Ujaan Ganguly portrayed Nobin in the film.
들깨

들깨(학명: Perilla frutescens, 영어: Korean perilla)는 꿀풀과의 한해살이풀 또는 그 씨이다. 잎은 깻잎(문화어: 깨잎)이라고 하며, 씨를 짠 기름을 들기름이라고 한다. 동남아시아와 인도 고지가 원산지로, 한반도, 중국 중남부, 인도 등지에 분포한다. 한국에서는 남북국 시대에 널리 심었다는 기록이 있으며, 그 이전부터 심었던 것으로 보인다.
대한민국에서 재배되는 주요 들깨 품종으로는 동글2호, 남천들깨, 늘보라들깨, 일엽들깨, 보라들깨 등이 있다. 참깨는 다른 종이며, 소엽은 같은 종에 속하는 변종이다.
들깨는 꿀풀과의 한해살이 풀과 그 씨를 함께 일컫는 말이다. 백소(白蘇), 수임(水荏), 야임(野荏), 임자(荏子)로 부르기도 한다.
들깨의 잎은 깻잎(문화어: 깨잎)이라고 부르고, 들깨로 짠 기름은 들기름이라고 부른다. 일본어로는 "에고마"(일본어: エゴマ/荏胡麻)라고 부르며, 중국어로는 "바이쯔쑤"(중국어 간체자: 白紫苏, 정체자: 白紫蘇, 병음: báizǐsū)라고 부른다.
높이는 60~90센티미터이며 전체적으로 강한 향기를 풍긴다. 줄기는 네모지며 곧게 자라고 긴 털이 있다. 잎은 마주나고 난상 원형으로 끝이 뾰족하며 밑부분은 둥글다. 길이 7~12센티미터, 너비 5~8센티미터로, 가장자리에 둔한 톱니가 있고 잎자루가 길다. 녹색이지만 때로는 뒷면에 자줏빛이 돈다. 8~9월에 피는 꽃은 흰색이며 가지 끝과 원줄기 끝의 총상꽃차례에 달린다. 꽃받침은 길이 3~4밀리미터로, 위쪽의 것이 3개로 갈라지며 아래쪽 것은 더욱 길고 2개로 갈라지며 긴 털이 있다. 꽃부리는 길이 4~5밀리미터로서 하순이 약간 길다. 수술 4개 중 2개가 길다. 열매는 분과로, 꽃받침 안에 들어 있으며 둥글고 지름 2밑리미터 정도로서 겉에 그물 무늬가 있다.
들깨를 자연 그대로 자라게 두면 열매를 적게 맺어 수확량이 적다. 여름에 줄기를 밑에서 5센티미터 정도만 남기고 자르면 새 줄기가 자라고 가을에 열매를 더 많이 맺는다. 이때 잘라낸 줄기에서 잎을 수확할 수 있다. 잎은 여름부터 가을에 걸쳐 수확하며, 들깨는 가을에 과실이 성숙하면 풀포기 채로 채취해 씨앗을 떨어낸 다음 햇볕에 말린다.
들기름을 짜서 쓰거나, 기름을 짜지 않고 씨를 볶아서 가루를 내 양념이나 고명으로 쓴다. 들깨엿을 만들어 겨울철 간식으로 먹기도 했다.
먹는 들기름은 주로 볶은 들깨로 짜며, 국이나 나물 등의 요리에 많이 쓰인다. 들깻가루는 국수, 국, 김치 등에 뿌려 먹는다. 또한 어묵에도 넣고, 샐러드드레싱으로도 쓴다.
과거에는 들기름을 등잔 기름으로 쓰기도 하고, 종이를 들기름에 결어서 장판지로 쓰기도 했다. 들기름은 또한 페인트, 바니시, 리놀륨, 인쇄용 잉크, 포마드, 비누 등의 원료로도 쓰인다. 원료로 쓰거나 물건을 겯는 데에 쓰는 들기름은 볶지 않은 들깨에서 짠다.
들기름을 짜고 남은 깻묵은 비료나 사료로 쓰인다.
한국에서는 깻잎을 따서 쌈 채소로 먹거나, 간장이나 된장에 절여 장아찌를 담가 먹는다. 김치를 담가 먹거나 나물로 먹기도 한다. 고기 요리에 허브로 쓰이기도 하고, 볶음밥 등에도 들어간다. 퓨전 양식에서 깻잎이 바질 등을 대체하기도 한다. 열량이 낮은 편이며, 식이섬유소가 포만감을 준다. 깻잎의 주요 성분으로는 베타카로틴 및 로즈마린산이 함유되어있는 것으로 알려져있다.
들기름

들기름(문화어: 들깨기름, 영어: perilla oil)은 들깨를 짜서 얻는 식물성 기름이다. 볶은 들깨로 짠 들기름은 특유의 고소한 맛이 있어, 한국 요리에서 풍미를 돋우는 역할을 하거나 요리용 식용유로 쓰인다. 볶지 않은 들깨로 짠 식용유는 먹지 않고 등잔 등에 쓰거나 물건을 겯는 데에 쓴다.
들깨에는 기름이 38~45% 정도 함유되어 있는데, 볶거나 볶지 않은 들깨를 눌러 짜서 들기름을 얻는다.
들기름에는 지방산이 풍부하다. 포화 지방산은 주로 팔미트산(5-7%)과 스테아르산(1-3%)으로 구성되어 있으며, 단일 불포화 지방산으로는 올레산(12-22%)이, 다가 불포화 지방산으로는 리놀레산(13-20%), 감마리놀레산(0-1%), 알파리놀레산(54-64%), 아라키드산(0-1%) 등이 들어있다.
오메가-3 지방산 비율이 54-64%로, 다른 식물성 기름에 비해 아주 높다. 오메가-6 지방산 비율은 약 14%다. 오메가-6 대비 오메가-3 비율이 이례적으로 높아, 다른 식용유보다 건강에 좋고 심혈관계 질환, 암, 염증성 관절염이나 류머티스 관절염 같은 다양한 질병 예방에 효과가 있다.
볶은 들깨로 짠 들기름은 특유의 고소한 맛이 있어, 한국 요리에서 참기름과 함께 중요한 역할을 한다. 음식의 풍미를 돋우는 데 쓰거나 요리용 식용유로 쓰는데, 들깨가 따뜻한 지역에서 잘 자라, 주로 삼남지방(충청도, 전라도, 경상도)에서 재배하고 사용된다.
나물을 무치는 데도 쓰고, 김에 발라 굽기도 한다. 들기름에 전을 부치기도 하며, 양념장에도 넣는다. 현대에 와서는 퓨전 요리에서도 들기름이 쓰이는데, 샐러드 드레싱 등에 넣거나 아이스크림에 넣기도 한다.
전통 의학에서는 들깨 달인 것을 호흡기 질환이나 소화불량에 처방하기도 했다. 들깨는 심혈관계 질환, 암, 염증성 관절염이나 류머티스 관절염 같은 다양한 질병 예방에 효과가 있다.
볶지 않은 들깨로 짠 들기름은 페인트, 바니시, 인쇄용 잉크나 장판용 리놀륨을 만들 때 쓰이기도 한다.
한국에서는 등잔 등에 쓰거나, 장판지의 콩댐을 할 때 등 물건을 겯는 데에 썼다.
들깨속

들깨속(Perilla)은 꿀풀과에 속하는 속으로, 들깨(P. frutescens)와 그 변종인 소엽(P. frutescens var. crispa)이 속한다.
아래 이름들은 들깨속에 속하는 독립적인 종인지 아직 밝혀지지 않았다.
아래 이름들은 과거에 들깨속에 속한다 여겨졌으나, 현재는 다른 속에 속한다고 여겨진다.