davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
SP-350 Denise

The SP-350 Denise, famous as the "Diving saucer" (Soucoupe plongeante), is a small submarine designed to hold two people, and is capable of exploring depths of up to 400 metres (1,300 ft). It was invented by Jacques-Yves Cousteau and engineer Jean Mollard at the French Centre for Undersea Research. It was built in the year 1959 and usually operated from Cousteau's ship, the Calypso.
Denise's propulsion consists of steerable, electrically powered water jets, allowing it to navigate in all directions, as well as turn about its vertical axis. To correct the attitude of the hull, the pilot can shift a liquid mercury ballast mass. The crew members enter the craft through a hatch on the top of the hull and lie prone side-by-side on mattresses to operate it, watching their surroundings through tilted portholes that let them come within a few centimeters of their subject. Electric lamps are fitted for night diving and to provide illumination for photography at extreme working depths. An electrically operated manipulator arm can be fitted at the front of the craft so that the craft can pick up objects for the crew to examine through the portholes.
The steel pressure hull, nearly circular in plan form, is 2 metres (6 ft 7 in) in diameter and 1.43 metres (4 ft 8 in) high, able to resist a pressure of more than 90 kg/cm (1,300 psi), equivalent to a depth of nearly 900 metres (3,000 ft), although dives never exceed 300 metres (980 ft) for safety.
Denise is naturally positively buoyant, and is weighted to negative buoyancy with ballast weights that can be jettisoned in an emergency. If the craft is within 100 metres (330 ft) of the surface, the crew can abandon it via the top hatch, provided they are equipped with emergency breathing apparatus.
Launching and recovery is accomplished with the assistance of a shipboard crane.
The vehicle was featured in Cousteau's film Le Monde sans soleil ("World Without Sun")
Denise was used by Jacques Cousteau in 1976 to explore the wreck of HMHS Britannic.
Two smaller one person diving saucers were built by Cousteau. They were called SP-500 Sea Fleas and often worked in pairs. They were launched in 1967 and could dive to 500 metres (1,600 ft).
Credenza

A credenza is a dining room sideboard or display cabinet, usually made of burnished and polished wood and decorated with marquetry. The top would often be made of marble, or another decorative liquid- and heat-resistant stone.
The credenza started as a rough table with a cloth draped over it. In early 14th-century Italy, it took on an architectural form with column and pilaster decorations.
In modern times, a credenza is more often a type of sideboard used in the home or restaurant. In dining rooms, it is typically made from wood and used as a platform to serve buffet meals. In restaurant kitchens, made from stainless steel, it provides a side surface and storage cupboards. It can also be referenced in an office environment for office storage; both above and below a desk space.
Originally in Italian the name meant belief or trust (etymologically connected to the English word "credence"). In the 16th century, the act of credenza was the tasting of food and drinks by a servant for a lord or other important person (such as the pope or a cardinal) in order to test for poison. The name may have passed then to the room where the act took place, then to the furniture.
Ebony

Ebony is a dense black/brown hardwood, coming from several species in the genus Diospyros, which also includes the persimmon tree. A few Diospyros species, such as macassar and mun ebony, are dense enough to sink in water. Ebony is finely textured and has a mirror finish when polished, making it valuable as an ornamental wood. It is often cited as one of the most expensive woods in the world.
The word ebony comes from the Ancient Egyptian hbny, through the Ancient Greek ἔβενος (ébenos), into Latin (ebenus) and Middle English.
Species of ebony include Diospyros ebenum (Ceylon ebony), native to southern India and Sri Lanka; D. crassiflora (Gabon ebony), native to western Africa; D. humilis (Queensland ebony), native to Queensland, the Northern Territory, New Guinea and Timor; and D. celebica (Sulawesi ebony), native to Indonesia and prized for its luxuriant, multi-colored wood grain. Mauritius ebony, D. tessellaria, was largely exploited by the Dutch in the 17th century. Some species in the genus yield an ebony with similar physical properties, but striped rather than the even black of D. ebenum.
Ebony has a long history of use, and carved pieces have been found in Ancient Egyptian tombs.
By the end of the 16th century, fine cabinets for the luxury trade were made of ebony in Antwerp. The wood's dense hardness lent itself to refined moldings framing finely detailed pictorial panels with carving in very low relief (bas-relief), usually of allegorical subjects, or with scenes taken from classical or Christian history. Within a short time, such cabinets were also being made in Paris, where their makers became known as ébénistes, which remains the French term for a cabinetmaker.
Modern uses are largely restricted to small items, such as crucifixes, the main body of some musical instruments such as the clarinet, oboe, or piccolo and musical instrument parts, including black piano, organ, and harpsichord keys; violin, viola, mandolin, guitar, double bass, and cello fingerboards; tailpieces; tuning pegs; chinrests; and bow frogs. Many plectrums, or guitar picks, are made from ebony.
Traditionally, black chess pieces were made from ebony, with boxwood or ivory being used for the white pieces. Modern East Midlands-style lace-making bobbins, also being small, are often made of ebony and look particularly decorative when bound with brass or silver wire. Some expensive handgun grips and rifle fore-end tips are still made of ebony, as are the butts of pool cues.
As a result of unsustainable harvesting, many species yielding ebony are now considered threatened. Most indigenous ebony in Africa in particular has been cut down illegally.
Ebony is often cited as one of the most expensive woods in the world, along with African blackwood, sandalwood, pink ivory and agarwood.
In 2011, the Gibson Guitar company was raided by the US Fish and Wildlife Service for violations of the Lacey Act of 1900, which prohibits the illegal importation of threatened woods and other materials.
An ebony and rosewood expert at the Missouri Botanical Garden calls the Madagascar wood trade the "equivalent of Africa's blood diamonds".
God's Menu

"God's Menu" (Korean: 神메뉴; RR: Sinmenyu) is a song recorded by South Korean boy band Stray Kids. It is the second and title track from their first Korean-language studio album Go Live. It was released as the album's lead single on June 17, 2020, through JYP Entertainment, and distributed by Dreamus. "God's Menu" is regarded as the group's most identifiable and signature track.
Stray Kids' first Korean-language studio album Go Live was first announced via a trailer on May 27, 2020, and set to be released on June 17. The album's track listing was posted a day later. Out of 12 songs, "God's Menu" appears as the second track and is marked as the lead single. Members Bang Chan, Changbin, and Han were heavily involved in the writing and production of the album under the helm 3Racha; "God's Menu" was released on the same day as the album release.
"God's Menu" described as the pioneer of "mala taste music" (Korean: 마라맛 음악; RR: Maramat eumak), adopted from the hot and spicy mala seasoning.
An accompanying music video for "God's Menu" was uploaded on June 17, 2020, in conjunction with the single release. It was directed by Bang Jae-yeob and preceded by a teaser 3 days before its release. The video also features Mako, Rio, Maya, Ayaka, Rima and Miihi, members of the then-predebut Japanese girl group NiziU under JYP Entertainment. As of February 9, 2025, the music video has surpassed 500 million views, the most viewed Stray Kids' music video on YouTube.
Starting on June 17, the release date, Stray Kids performed "God's Menu" at several music programs in South Korea, such as Music Bank, Show! Music Core, Inkigayo, and M Countdown.
"Gods Menu" appeared on year-end lists of the best K-pop songs of 2020 of several publications including BuzzFeed (15th), CNN Philippines Life (unranked), Cosmopolitan Philippines (2nd), and Rolling Stone India (12th). In 2023, Rolling Stone in included it in their list of the 100 Greatest Songs in the History of Korean Pop Music at number 84, citing it as the "perfected vision of [Stray Kids'] noisy, explosive trap-pop" as they take the "bad-boy concept and set it aflame."
Credits adapted from Melon.
Personnel
Saucer

A saucer is a type of small dishware. While in the Middle Ages a saucer was used for serving condiments and sauces, currently the term is used to denote a small plate or shallow bowl that supports a cup – usually one used to serve coffee or tea.
The center of the saucer often contains a depression or raised ring sized to fit a matching cup; this was only introduced in the mid 18th century. The saucer is useful for protecting surfaces from possible damage due to the heat of a cup, and to catch overflow, splashes, and drips from the cup, thus protecting both table linen and the user sitting in a free-standing chair who holds both cup and saucer. The saucer also provides a convenient place for a wet spoon, as might be used to stir the drink in the cup in order to mix sweeteners or creamers into tea or coffee.
Some people pour the hot tea or coffee from the cup into the saucer; the increased surface area of the liquid exposed to the air increases the rate at which it cools, allowing the drinker to consume the beverage quickly after preparation. This was very common in the 18th century.
Although often part of a place setting in a tea or dinner set, teacups with unique styling are often sold with matching saucers, sometimes alone, or as part of a tea set, including a teapot and small dessert plates.
When placed beneath a cup, saucers have very little direct influence on beverage cooling rate. For hot, water based beverages (e.g. tea or coffee), cooling rate in a cup is typically dominated by evaporation, which occurs across the free surface in contact with the air. Heat transfer through the bottom of the cup is small relative to heat lost through the top of the cup. Further reducing the heat lost through the bottom of the cup has little effect on the cooling rate of the beverage.
Placing a saucer on top of a cup, however, inhibits evaporative cooling and is thus an effective way of reducing the cooling rate so that the drink remains warmer for longer. The reduction in heat loss due to evaporation is typically much greater than the increase in heat loss associated with conduction through the saucer (and subsequent radiation or convective transfer to the surrounding air).
though the earliest publication of this supposed interchange appears to be 1872.
The Lost Saucer

The Lost Saucer is an ABC television series produced by Sid and Marty Krofft, starring Ruth Buzzi and Jim Nabors as hapless aliens who take a boy and his babysitter with them on their flying saucer. It aired new episodes from September to December 1975, with reruns continuing until December 1976, first under its own banner, then as part of The Krofft Supershow. It ran in daily syndication from 1978 to 1985 as part of the "Krofft Superstars" package with six other Krofft series.
The Lost Saucer was about two friendly time-travelling androids from the year 2369 named Fi (Ruth Buzzi) and Fum (Jim Nabors) who land their flying saucer on present-day (1975) Earth. They good-naturedly invite a young boy named Jerry (Jarrod Johnson) and his babysitter Alice (Alice Playten) to check out the interior of their craft.
As onlookers begin to gather though, the two androids become nervous about attracting attention and abruptly take off with Jerry and Alice. The flying saucer has the ability to travel through time, but the controls which allow the androids to specify an exact date were damaged, thus preventing the androids from returning Jerry and Alice to their rightful time and place.
The series follows the foursome as the two androids (who bicker and argue incessantly with each other, neither seeming competent with the ship's controls) encounter various adventures while trying to get Jerry and Alice back home or return to their own home on planet ZR-3 where they hoped to make repairs with the help of their lookalike creators Doctor Locker (Nabors) and Professor Pringle (Buzzi dressed as her purse-wielding spinster character Gladys from Rowan & Martin's Laugh-In).
The adventures are usually set on Earth (or an Earth colony) either in the distant past or in the distant future hundreds (or even thousands) of years hence. Typically, episodes were blatant social commentaries dealing with extremes such as a world where names (and faces) were replaced with numbers, where machines were outlawed due to a global energy shortage, or a city where the population had grown lazy and obese because robots do all the physical work.
Accompanying them on their adventures was a creature known as the Dorse (played by Larry Larsen) which was a half-dog, half-horse hybrid with the body of a large shaggy dog and the head of a small horse.
There were 16 original episodes produced for the 1975–76 season. The first six episodes were later rerun in the first half of The Krofft Supershow's first season.
Each episode had a specific theme, usually a social or environmental one. "Fat Is Beautiful", for example, depicted a future in which people were grotesquely obese due to over-dependence on push-button conveniences, and leanness was in fact outlawed. In "Get a Dorse", two scientists kidnap the Dorse to use as a power source because the world's fuel supplies were finally used up.
नृत्य

नृत्य ही आनंदाची नैसर्गिक अभिव्यक्ती आहे.आनंद व्यक्त करणे, दिवसभराच्या श्रमानंतर संध्याकाळी एकत्र येऊन नृत्य गायनाने विरंगुळा आणि मनोरंजन करणे यातूनच लोकनृत्याचा जन्म झाला. नृत्यातून आपण आपली भावना व्यक्त करू शकतो. या नृत्याला पुढे काही नियम लागू झाले.ज्यांनी स्वतः भोवती शास्त्राचं वलय आणि तंत्राची चौकट निर्माण केली त्या नृत्य शैलीला शास्त्रीय नृत्य शैली म्हणून मान्यता मिळाली. नृत्य हा भारतीय संस्कृतीचा अविभाज्य भाग आहे. २९ एप्रिल हा जागतिक नृत्य दिन म्हणून साजरा केला जातो.
फोटोग्राफी, चित्रकला, गायन, वादन, लिखाण यांप्रमाणेच नृत्य, हा छंद केवळ एक आवड म्हणून न जोपासता व्यावसायिक क्षेत्र म्हणूनही निवडता येतो.या क्षेत्रात मध्ये लोकांने भरपूर नाव कमवले आहे व ते सफल सुद्धा झालेल आहे.
भारतीय अभिजात कलांमध्ये नृत्य कलेला फार मोठी परंपरा लाभली आहे.भारतीय नृत्य शास्त्राचा प्राचीन ग्रंथ भरत मुनींनी लिहिलेले नाट्यशास्त्र असले तरी प्रत्येक ठिकाणच्या संस्कृती, परंपरा, लोककला, सामाजिकता यांच्या संयोगाने शास्त्रीय नृत्य परंपरेचे वेगवेगळे प्रवाह निर्माण झाले. देव देवतांपासून, पुराण कथेतून तसेच हजारो वर्षापासून स्त्री पुरुषांच्या भावभानांचे कलात्मक प्रकटीकरणाच्या सृजनशीलतेची 'नृत्य' ही शक्ती आहे.
नृत्यात कारकीर्द करू इच्छिणाऱ्याला नृत्याचा इतिहास व व्यावसायिक पार्श्वभूमी माहीत असावी लागते. नृत्य ही ललित कला आहे. नृत्य म्हणजे नाचणे, या धातूवरून नृत्य, नृत, नर्तन इ. शब्द बनले आहेत. या 'नृत्याच्या अनेकांनी अनेक व्याख्या दिल्या आहते. अभिनय दर्पण ग्रंथातील एक व्याख्या नेहमी उद्धृत केली जाते.
रसभाव व्यंजादियुतं नृत्यभितीर्यते।
नृत्य ही एक ६४ कलांपैकी असलेली कला आहे. दोनशेहून अधिक लोकनृत्ये ही भारतात प्रचलित आहेत.आठ शास्त्रीय नृत्यशैली भारतात रुजलेल्या आहेत. यातील कथक, मणिपुरी, भरतनाट्यम् सत्रिया आणि कथकली या प्रमुख शास्त्रीय नृत्य पद्धती आहेत, तर कुचिपुडी, ओडिसी, मोहिनीअट्टम या भगिनी शैली आहेत.
नृत्यशैलींशी संबंधित विशेष पोशाखांची, फुलाच्या गजऱ्यांची व दागिन्यांची आवश्यकता असते. त्यासाठी पुणे-मुंबईत खास दुकाने आहेत. पुण्यातली अशी काही दुकाने:-
छऊ नृत्य

छाऊ नृत्य हा भारताच्या ओडिसा व बिहारमधील हा प्रसिद्ध नृत्यप्रकार आहे. बिहारच्या सराईकेला या भागात या नृत्याचा विशेष प्रचार आहे.
छाऊ म्हणजे मुखवटा. मुखवटा घालून हे नृत्य केले जाते. यामध्ये नृत्याची एक साखळी असून वसंतोत्सवात हे नृत्य केले जाते. अर्धनारीनटेश्वर ही या नृत्याची देवता असल्याने तीन दिवस तिचे पूजन करून या नृत्याला प्रारंभ केला जातो. सुपीकपणा व सर्जन यांचे प्रतीक म्हणून या देवतेकडे पाहिले जाते. हे नृत्य तीन रात्री चालते.याच्या साथीला नगारा,मृदंग,बासरी इ.वाद्ये असतात.यात साध्या नृत्याबरोबर पौराणिक व रामायण महाभारतातील प्रसंगावर आधारलेली नृत्यही असतात. या नृत्यात गती,उत्प्लवन भ्रमरी व पदन्यास यांना महत्त्व असते.
प्रत्येक छाऊ नर्तकाला वाघ, सिंह, हरीण, मोर, घोडा, हंस यांच्या गती माहिती असाव्या लागतात. अंगविक्षेप व हावभाव यांच्याद्वारे नार्त्काने नृत्याची कथा सादर करायची असते. या नृत्यापैकी शिवतांडव हे नृत्य फार प्रभावी असते. या नृत्याच्या पठडीतील मयूरनृत्य, सागरनृत्य, सर्पनृत्य, धीवरनृत्य, नाविकनृत्य इ. नृत्ये उल्लेखनीय आहेत. हे नृत्य केवळ पुरुषांचे आहे.
ओडिसात प्रचलित असलेल्या छाऊ नृत्यात नर्तक मुखवटे घालत नाहीत. दोन व्यक्ती मिळून जी नृत्ये सादर करतात, त्यात राधाकृष्णांच्या लिला दाखविणे हा प्रकार प्रमुख असतो. यात पुरुषच राधेचे सोंग घेतो. नृत्याच्या गतीबरोबर चेहऱ्यावरील भावमुद्राही बदलत असतात. आणि हेच या नृत्याचे वैशिष्ट्य आहे.
वॉल्त्झ नृत्य

वॉल्त्झ नृत्य हा एक जर्मन नृत्यप्रकार आहे. सोळाव्या आणि सतराव्या शतकांत ऑस्ट्रियन आणि बव्हेरियन शेतकऱ्यांच्या नृत्यांमध्ये वर्तुळाकार जलद गतीतील हे लोकप्रिय नृत्य ‘वेलर’ या नावाने प्रसिद्ध होते. ‘लेण्ड्लर’ या जर्मन लोकनृत्यामध्येही वॉल्ट्सची बीजे आढळतात.
उच्चभ्रू समाजातील लोकही जेव्हा या नृत्यप्रकाराकडे आकर्षिले गेले, तेव्हा त्याला सामाजिक प्रतिष्ठा लाभली. स्त्रीपुरुषांनी एकमेकांना बाहुपाशात घेऊन करण्यात येणारा हा नृत्यप्रकार सुरुवातीला उत्तान मानला जाई परंतु फ्रेंच राज्यक्रांतीनंतर सर्व यूरोपीय कलाक्षेत्र स्वच्छदतांवादाच्या प्रभावाखाली आले आणि या नृत्यप्रकाराने पाश्चात्य नृत्यक्षेत्रात स्वच्छंतावादी क्रांती घडवून आणली. जर्मनी आणि फ्रान्सनंतर इंग्लंडमध्ये वॉल्ट्सचा प्रसार झाला. ⇨ मोट्सार्टने (१७५६-९१) व्हिएन्नीज युग्मनृत्यासाठी (बॉल) वॉल्ट्सच्या रचना केल्या आहेत. मार्यूस पेतिपा
(१८१९-१९१०) या फ्रेंच नृत्यविशारदाने वॉल्ट्स संगीताचा नृत्यलेखक म्हणून खूप लोकप्रियता मिळविली. द स्लीपिंग ब्यूटी, द स्वॉन लेक, रेमोण्डा, द वॉल्ट्स ऑफ द फ्लावर्स इत्यादींसाठी पेतिपाने केलेल्या नृत्यरचना प्रसिद्ध आहेत मोठ्या जनसमुदायाच्या संमेलनामध्ये करण्यात येणाऱ्या या बॉलरूम नृत्याचे दोन प्रकार आहेत.
वर्तुळाकार गतीतील या नृत्याचा ताल ३/४ भागात असून, व्हिएन्नीज वॉल्ट्समध्ये स्त्रीपुरुष युगुले जलद गतीत एकाच दिशेत वर्तुळाकार वळतात तर बॉस्टनमधील वॉल्टसमध्ये स्त्रीपुरुष युगुले अनेक वर्तुळांच्या आकृतिबंधातून अनेक दिशांमध्ये फिरून संथ लयीत नृत्य करतात. १८४० च्या सुमारास पुढे आलेल्या ⇨पोल्क या नृत्यप्रकारामुळे वॉल्ट्सची लोकप्रियता जरी ओसरू लागली, तरी पश्चिमी समाजांमध्ये आजही हा कलाप्रकार टिकून आहे. पाश्चात्य संगीतामध्येही वॉल्ट्सचा अंतर्भाव झालेला असून तेथील बोलपटांतून ते लोकप्रिय झाले आहे.
मोट्सार्टप्रमाणे ⇨फ्रेदेरीक शॉर्प, मॉरिस रॅव्हेल हे संगीतरचनाकार वॉल्ट्सच्या रचनांसाठी प्रसद्धि असून, व्हिएन्नीज वॉल्ट्सच्या संगीतरचनांसाठी जोहान स्ट्राऊस (ज्यूनिअर), एदुआर्द स्ट्राऊस, फ्रँझ लेहर आणि ऑस्कर स्ट्राऊस हेही प्रसिद्ध आहेत. भारतीय चित्रपटसंगीतामध्ये वॉल्ट्स या नृत्यप्रकाराचे संगीत १९५०-५५ पर्यंत सातत्याने वापरले गेले. व्हिएन्नीज वॉल्ट्स या प्रकारात ‘फर्स्ट लेडी’ या नात्याने कारमेन मिरान्दा ह्या गोमंतकीय युवतीला १९७५ मध्ये एका प्रमुख समारंभाचे नृत्याद्वारा उद्घाटन करण्याचा सन्मान लाभला होता. पश्चिमी नृत्यकलेला एकेकाळी नवे चैतन्य देणाऱ्या या कलाप्रकाराला पौर्वात्य वळण देण्यात पोर्तुगीज संस्कृतीत वाढलेल्या गोमंतकीय संगीतकारांनी खूप यश मिळवले आहे. आजही महाराष्ट्रातील पारशी लोकांमध्ये लग्नसमारंभात आणि अन्य आनंदोत्सवप्रसंगी वॉल्ट्स नृत्य करण्याचा प्रघात आहे.
कथक

कथक किंवा कथ्थक ही एक भारतीय नृत्यशैली आहे. ती भारतातील आठ शास्त्रीय नृत्य प्रकारांपैकी एक आहे. (इतर प्रकार - ओडिसी, कथकली, कुचिपुडी, भरतनाट्यम्, मणिपुरी, मोहिनीअट्ट्म आणि सथ्थियार).
कथ्थक हा उत्तर भारतातील प्रमुख नृत्यप्रकार असून भावप्रधान आणि चमत्कारप्रधान तत्त्वाचा समावेश हे या शैलीचे वैशिष्ट्य आहे. शास्रीयदृष्ट्या या शैलीत गत, तोडे, नायक नायिका भेद, तत्कार, घुंगुरांचा आवाज, तालवादकासह नर्तकाची जुगलबंदी अशा प्रकारांचा समावेश होतो. या गोष्टीमुळे लोकरंजनही होते.
कथावाचन करणाऱ्यांकडून मंदिरांमधे पौराणिक कथा सांगितल्या जात. त्यानंतर होणाऱ्या कीर्तनात नट मंडळी नृत्य करीत असत. काही सामाजिक कारणांमुळे या नटमंडळींवर तत्कालीन परिस्थितीत बहिष्कार टाकला गेला, त्यामुळे यांनी स्वतःच कथा सांगून नृत्य करण्यास प्रारंभ केला, म्हणून त्यांना 'कत्थक' असे संबोधण्यात येऊ लागले. आचार्यांच्या मार्गदर्शनाखाली या नटमंडळींनी नृत्याची शास्त्रीय पद्धती व परिभाषा आत्मसात केली आणि नृत्यप्रधान अंगाने त्यांनी कृष्णाच्या लीलांचे सादरीकरण करण्यास सुरुवात केली, आणि कथक नृत्यशैलीचा जन्म झाला.
कथकची तीन प्रमुख घराणी आहेत -
१. जयपूर घराणे - भानुजी हे मुख्य प्रवर्तक. याच्या चार शाखांचे नायक नत्थूलाल, शंकरलाल, गिरिधारीलाल व भानजी. हे अन्य प्रवर्तक होत.
२. लखनौ घराणे - प्रवर्तक : ईश्वरीप्रसाद.
३. बनारस घराणे - प्रवर्तक : जानकीप्रसाद
४. रायगड घराणे - हे फारसे प्रचलित नाही.
इतर शास्त्रीय नृत्य प्रकारांच्या तुलनेत कथकमध्ये पाय ताठ ठेवले जातात. हा कथकवरील मोगल प्रभावामुळे झालेला बदल आहे असे मानले जाते.
अच्छन महाराज, बिरजू महाराज, रोहिणी भाटे, मंजिरी देव, रोशनकुमारी, हजारी प्रसाद हे कथ्थक नृत्यप्रकारातील प्रसिद्ध कलावंत आहेत. महाराष्ट्रात कथ्थक नृत्यप्रकारातील प्रमुख कलावंत आहेत मनीषा साठे, शमा भाटे, उमा डोगरा, माधुरी दीक्षित,टीना तांबे, अदिती भागवत आणि नंदकिशोर कपोते.
सोवळे (वस्त्र)

सोवळे हे एक भारतीय वस्त्र आहे. हे रेशमाच्या धाग्यापासून बनवले जाते. हे वस्त्र पिवळे, लाल अथवा जांभळ्या रंगाचेही असते. या वस्त्राचा वापर मुख्यत्वे धार्मिक विधी करताना केला जातो.
वस्त्र मंत्रालय (भारत)

वस्त्रोद्योग मंत्रालय ही एक भारतीय सरकारी राष्ट्रीय संस्था आहे जी भारतातील वस्त्रोद्योगाचे धोरण, नियोजन, विकास, निर्यात प्रोत्साहन आणि नियमन तयार करण्यासाठी जबाबदार आहे. यामध्ये सर्व नैसर्गिक, कृत्रिम आणि सेल्युलोसिक तंतू समाविष्ट आहेत जे कापड, कपडे आणि हस्तकला बनवतात. हे एक महत्त्वाचे मंत्रालय आहे.
पीयूष गोयल हे सध्याचे वस्त्रोद्योग मंत्री आहेत . ते मुंबई मधुन आहेत.
कल्याणी बालकृष्णन

कल्याणी प्रमोद बालकृष्णन ह्या तामिळनाडूतील चेन्नई येथील भारतीय वस्त्र कल्पक (टेक्सटाईल डिझाईनर) आहेत. त्यांनी ग्रामीण विकास मंत्रालयाच्या माध्यमातून विणकरांसोबत काम केले आहे. या कामासाठी त्यांना महिला आणि बाल विकास मंत्रालय, भारत सरकार तर्फे दिला जाणारा, खास महिलांसाठीचा इ.स. २०१६चा नारी शक्ती पुरस्कार प्रदान करण्यात आला.
कल्याणी प्रमोद बालकृष्णन यांचे बालपण आणि शिक्षण तामिळनाडू राज्याची राजधानी चेन्नई येथे झाले. बालकृष्णन यांनी राष्ट्रीय डिझाईन संस्थान (एन आय डी) येथुन टेक्सटाईल डिझाईन मध्ये पदवी प्राप्त केली आणि नंतर बुटीकचे दुकान सुरू केले. तामिळनाडूच्या निलगिरी हिल्सयेथील तोडा आदिवासी समाजा सोबत काम करून त्यांना त्यांची कलाकृती इंग्लंड मधील 'व्हिक्टोरिया आणि अल्बर्ट संग्रहालय' येथे सादर करण्यास प्रोत्साहन आणि मदत केली. बालकृष्णन यांनी इ.स. २०१५ मध्ये 'रोजच्या जीवनातील उत्तरजीवित्व' नावाची एक दुलई (गोधडी) बनवली जी नंतर आयर्लंडमधील एका प्रदर्शनात प्रदर्शित करण्यात आली.
बालकृष्णन यांनी ग्रामीण विकास मंत्रालयात सहा वर्षांच्या दरम्यान तामिळनाडूच्या तेरा जिल्ह्यांतील १९,५०० विणकरांसोबत काम केले. त्यानंतर तिने 'स्वमग्नता' (ऑटिझम) तसेच 'मेंदूचा पक्षाघात' (सेरेब्रल पाल्सी)चा आजार असलेल्या लोकांना विणकाम शिकण्यास मदत करण्यास सुरुवात केली. अशा प्रकारच्या लोकांना दैनंदिन जीवनातील व्यवहार पार पाडणे देखील अवघड असते. त्यांच्या या कार्याची दखल घेत भारताचे तत्कालीन राष्ट्रपती प्रणव मुखर्जी यांच्या हस्ते इस २०१६चा नारी शक्ती पुरस्कार देण्यात आला. यावर त्यांनी असे म्हणले की,
साडी

साडी हे भारतीय महिलांचे मुख्य वस्त्र आहे. ही जवळजवळ ५ ते १० वार लांबीची असून तो शिवण नसलेल्या वस्तराचा एक लांबट आयताकार तुकडा असतो. साडी ही कमरेला लपेटली (नेसली) जाते. कमरेवरच्या भागावर पोलके (ब्लाऊज) किंवा चोळी (झंपर) घालतात. कोणतीही स्त्री साडीमध्ये सुंदर दिसते. साडी ही वेगवेगळ्या कापडांच्या प्रकारात उपलब्ध असतात.
साडी कमरेभोवती गुंडाळल्यावर जास्तीचा राहिलेला भाग घड्या घालून नाभीपाशी खोचला जातो त्याला निऱ्या म्हणतात.
साडीचा जमिनीकडे असणारा तळाचा भाग म्हणजे साडीचा काठ होय. साडीच्या काठावर असणाऱ्या विवक्षित नक्षीमुळे काही साड्यांचे प्रकार सहज ओळखता येतात.
कमरेला गुंडाळल्यावर उरणाऱ्या साडीच्या आकर्षक तुकड्याला साडीचा पदर, पालव किंवा पल्लू म्हणतात. हा भाग खांद्यावर किंवा डोक्यावर घेतात. काहीजणी त्याला समोरच्या बाजूनेही घेतात. पदराची जास्तीची लांबी कबरेभोवती लपेटतात व उरलेली कमरेशी खोचतात.
भारतातील स्त्रिया वापरतात त्या साडीचे अनेक प्रकार आहेत. काही प्रकारांची नावे साडीच्या रचनेवरून, काठावरून वा तिच्यात वापरलेल्या मालावरून पडतात, तर काही त्या विवक्षित साड्या कुठे बनतात त्या गावाच्या किंवा राज्याच्या नावावरून आहेत. साड्यांची लांबी बेबीसाडी(चारवारी), पाचवारी किंवा गोल साडी, सहावारी किंवा दंडिया, नऊवारी किंवा दहावारी असते. नाशिकच्या सप्तशृंगी देवीला ११ वार साडी लागते. साडीपन्हा हा बेबीसाडी सोडल्यास बहुधा १.२ मीटर, पण क्वचित कमी किंवा जास्त (१.५ मीटर) असतो. साडीला जोडलेला ब्लाऊज पीस असेल तर ब्लाऊज पीसची रुंदी ४४ सेंटिमीटर ते ११२ सेंटिमीटर असते. कापडाच्या मोठ्या गुंडाळीतून कापून मिळालेल्या हव्या त्या लांबीच्या साडीला वायल म्हणतात.
पोशाख

फॅब्रीकचा अभ्यास,जागतिक फॅशन उद्योगाची ओळख पॅटर्न अभियांत्रिकी
वस्त्रोद्योग किंवा वस्त्र पुरवठा श्रृंखलेतील जागतिक वस्त्र उद्योगाच्या
पुरवठा श्रृंखला व्यवस्थापन मानवी शरीराची मापे व आकार, वस्त्र संगणक आरेखन,
आंतरराष्ट्रीय बाजार, फॅशन तंत्रज्ञान, औद्योगिक अभियांत्रिकी, गुणवत्ता व्यवस्थापन, निर्मिती व्यवस्थापन,संषोधन व विकास क्षेत्रे व या विषयाचे जागतिक फॅशन उद्योगातील सल्लागार या क्षेत्रांत पुढील कारकीर्द करू शकतात.
गायत्री नाग

गायत्री (जन्म:२३ एप्रिल १९६०) ही पंजाबमधील एक भारतीय अभिनेत्री आहे जी ऑटो राजा (१९८०), वसंता गीता (१९८०), सुखा संसारके हन्नेराडू सूत्रगालू (१९८४), ज्वालामुखी (१९८५) आणि श्वेता गुलाबी (१९८५) यांसारख्या कन्नड चित्रपटांमध्ये नायिकेच्या भूमिकेसाठी ओळखली जाते. तिने अभिनेता अनंत नागसोबत लग्न केले आहे.
गायत्रीने ९ एप्रिल १९८७ रोजी भारतीय अभिनेता अनंत नाग सोबत लग्न केले. त्यांना अदिती नावाची एक मुलगी देखील आहे.
अशोक समेळ

मनोहर समेळ हे एक मराठी कादंबरीकार व नाटककार, नाट्यअभिनेते व नाट्यदिग्दर्शक आहेत. त्यांनी आजवर (२०१८ सालापर्यंत) ५७ नाटके लिहिली आहेत व १८ दिग्दर्शित केली आहेत. रंगमंचीय नाटकांखेरीज त्यांनी आकाशवाणीवरील कार्यक्रम, दूरदर्शन मालिका अशा विविध ठिकाणी लेखक-दिग्दर्शक-अभिनेता म्हणून काम केले आहे.
वयाच्या सातव्या वर्षांपासून अशोक समेळ यांना वाचनाचा छंद जडला. ते दक्षिण मुंबईतील सेन्ट्रल बँकेत नोकरी करत असताना दादर ते चर्चगेट या प्रवासात पुस्तक वाचीत जात. वाचनाच्या याच आवडीने त्यांनी चौदा हजार रुपयांची पुस्तके खरेदी करून आसपासच्या रहिवाशांसाठी वाचनालय सुरू केले. ‘अश्वत्थामा’ ही ६८८ पानांची कादंबरी लिहिण्यासाठी त्यांनी महाभारताचे १८ खंड, विष्णुपुराण, रुद्रपुराण, हरिवंशपुराण, शोकात्म विश्वपुराणदर्शन इत्यादीचे वाचन केले.
अशोक समेळ यांनी मराठी नाटकांशिवाय २३ गुजराती नाटके, ९ प्रायोगिक नाटके, तसेच दूरदर्शन वरील मालिकांचे २००० पेक्षा जास्त भागांचे लेखनही केले आहे. अनिल बर्वेंंच्या अनेक कादंबऱ्यांची त्यांनी नाट्य रूपांतरे केली व स्पर्धेत बक्षिसे मिळवली. यानाटकांमुळे , नाव मिळवलं आणि अशोक समेळ हा एक नाटककार उदयाला आला.
अशोक समेळ ह्यांनी ठाणे शहरात तेथील महापालिकेच्या साहाय्याने व महापौरांच्या मदतीने टेंभीनाका येथे प्रायोगिक चळवळ सुरू केली. या नाट्य-चळवळीमार्गे ठाण्यातील गोरगरीब व सर्वसाधारण थरातल्या विद्यार्थ्यांना ते विनामूल्य मार्गदर्शन करतात. या प्रायोगिक चळवळीतून त्यांनी सर्व ठाणेकरांना घेऊन “संन्यस्त ज्वालामुखी” हे ४० तासात सलग ११ प्रयोग करणारे विक्रमी नाटक सादर केले होते. हा विक्रम “लिमका बुक ऑफ वर्ल्ड रेकॉर्ड” मध्ये नोदला गेला आहे.
आग्नेय आशिया

आग्नेय आशिया हा आशिया खंडामधील एक भौगोलिक प्रदेश आहे. ह्या प्रदेशामध्ये भारताच्या पूर्वेकडील, चीनच्या दक्षिणेकडील व ऑस्ट्रेलियाच्या उत्तरेकडील देशांचा समावेश होतो. आग्नेय आशियामध्ये दोन उपविभाग मानले जातात. इंडोचीन किंवा महाद्वीप आग्नेय आशियामध्ये कंबोडिया, लाओस, म्यानमार, द्वीपकल्पीय मलेशिया, थायलंड व व्हियेतनाम हे देश आहेत तर सागरी आग्नेय आशियामध्ये मलेशियाचा उर्वरित भाग, इंडोनेशिया, सिंगापूर, फिलिपिन्स, ब्रुनेई व पूर्व तिमोर हे देश आहेत. आग्नेय आशियाच्या पश्चिमेला हिंदी महासागर व पूर्वेला प्रशांत महासागर आहेत.
भौगोलिक दृष्ट्या कधीकधी हाँग काँग, मकाओ व तैवान देखील आग्नेय आशियामध्ये गणले जातात परंतु राजकीय दृष्ट्या आग्नेय आशिया व आसियान हे समान मानले जातात व वरील तीन भूभाग आसियानचे सदस्य नसल्यामुळे आग्नेय आशियाचा भाग मानले जात नाहीत. भारताच्या अंदमान आणि निकोबार व ईशान्येकडील राज्यांच्या बाबतीत देखील वरील विधान लागू आहे.
संपूर्ण आग्नेय आशिया (विशेषतः इंडोनेशिया व फिलिपिन्स) हा भूकंपप्रवण व जागृत ज्वालामुखी क्षेत्र ठरवला गेला आहे. आग्नेय आशियाच्या इतिहासात आजवर अनेक प्रलयंकारी भूकंप, त्सुनामी इत्यादींमुळे प्रचंड जीवित व वित्त हानी झालेली आहे. भारतातील सर्वात लोकप्रिय देवतेचा म्हणजेच गणेशाचा प्रसार प्राचीन काळातच भारताच्या भौगोलिक सीमा ओलांडून पलीकडे गेलेला होता. प्राचीन भारतीय व्यापारी सध्याच्या पाकिस्तान, अफगाणिस्तान, इराण तसेच मध्य आशियातील उज्बेकिस्तान या भागातून प्रवास करत. भारतीय संस्कृती आणि धर्माचा प्रसार झाला सुमारे 1800 वर्षांपूर्वी प्राचीन भारतातील रहिवाशांनी सागरी मार्गाने व्यापारानिमित्त अग्नेयअशियात प्रवेश केला. आणि भारतातील बौद्ध धर्म आणि हिंदू धर्मातील शैव-वैष्णव हे पंत देखील या व्यापाऱ्यांसोबत अग्नी आशियातील अनेक देशांमध्ये पोहोचले.
दख्खन बंध

दख्खन बंध ही मध्य भारतातील भूस्तर प्रणाली आहे. याला डेक्कन ट्रॅप संज्ञेने संबोधले जाते. ट्रॅप हा स्विडिश शब्दापासून आलेला शब्द असून स्विडिश भाषेत त्याचा अर्थ जिन्याच्या पायऱ्या असा होतो.ज्वालामुखीय निक्षेपणाने तयार झालेला हा भूस्तर आणि त्याच्या बाजू तीव्र उताराच्या असून दूर अंतरावरून महाकाय पायऱ्यांसारख्या दिसतात म्हणून त्यास ट्रॅप असे संबोधले जाते.
भारतीय द्वीपकल्पात क्रेटेशस कल्पाच्या शेवटच्या कालखंडापासून इओसीनच्या प्रारंभकाळापर्यंत ज्वालामुखीचा विस्फोट होऊन लाव्हारस पसरला. प्रवाही बेसाल्ट लाव्हा पूर्वीच्या अस्तित्वात असलेल्या १० लाख किमीच्या विस्तीर्ण प्रदेशावर पसरत गेला.यामुळे हजारो मीटर जाडीच्या लाव्हाचे निक्षेपण झाले. ही प्रक्रिया भूशास्त्रीयदृष्ट्या प्रदीर्घकाळापर्यंत चालू होती.
डेक्कन ट्रॅपने गुजरात (कच्छ व काठियावाडचा काही भाग), महाराष्ट्र, मध्य प्रदेश (माळव्याचे पठार), छत्तीसगड, झारखंड आणि वायव्य कर्नाटकाचा प्रदेश व्यापलेला आहे. याशिवाय विलगपणे आंध्र प्रदेशात राजमुंद्री, उत्तरप्रदेश आणि तामिळनाडूमध्येही डेक्कन ट्रॅप आढळतो.
महाराष्ट्र आणि गुजरातमधील काठियावाड भागात हा ऊर्ध्व ट्रॅप आढळतो. या भागात ज्वालामुखी राखेचे थर आहेत. या प्रदेशाची सरासरी जाडी ४५० मीटर आहे.
मध्य भारत आणि माळव्याच्या पठारावर मध्य ट्रॅप पसरलेले आहे. त्याची जाडी १२०० मीटरपर्यंत आहे.
मध्य भारत आणि तामिळनाडूत निम्न ट्रॅप आढळतात. त्याची जाडी १५० मीटरपर्यंत आहे.
डेक्कन ट्रॅप प्रामुख्याने बेसाल्ट खडकांचा आहे. याशिवाय डोलोमाइट, र्हायोलाइट, गॅब्रो आणि इतर खडक आढळतात. या खडकात क्वार्टझ, अगेट, कॅलसाइट व बांधकामाचे दगड प्राप्त होतात.
नंदकिशोर कपोते

डॉ. नंदकिशोर कपोते हे एक कथ्थक नर्तक आहेत. पिंपरी चिंचवडमधील यमुनानगर (निगडी) येथे त्यांची ‘नंदकिशोर कल्चरल सोसायटी’ नावाची गायन, नृत्य, वाद्यवादन, हिंदुस्तानी शास्त्रीय कंठ संगीत, कर्नाटक कंठ संगीत आदी कला शिकवणारी संस्था आहे. नंदकिशोर कपोते यांनी दिल्लीत पं. बिरजू महाराज यांच्या घरी दहा वर्षे राहून नृत्यशिक्षण घेतले. नंदकिशोर कपोते यांनी कथक नृत्यात पी.एच.डी मिळवली आहे. पं. कपोते हे दूरदर्शनचे ए ग्रेड प्राप्त कथ्थक नर्तक आहेत. त्यांचे अमेरिका, कॅनडा, कुवेत, जपान, रशिया, हॉलंड आदी देशांमध्ये तसेच मुंबई आणि दिल्ली दूरदर्शनवर कथक नृत्याचे कार्यक्रम झाले आहेत.
डॉ. पं. नंदकिशोर कपोते, पिंपरी-चिंचवड महानगरपालिका संगीत अकादमीचे मानद सल्लागार आहेत.
नंदकिशोर कपोते हे १९९१पासून महामानव डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर नावाच्या नृत्यनाटिकेचे प्रयोग करत आले आहेत. या नृत्यनाटिकेत सुमारे ७० कलाकार काम करतात. २५ वर्षांत या नृत्यनाटिकेचे अनेक प्रयोग झाले आहेत.
डॉ. नंदकिशोर कपोते यांना भारत सरकारच्या सांस्कृतिक विभागाची कथक नृत्यातील संशोधनासाठी सीनियर फेलोशिप जाहीर झाली आहे (२०१७). संपूर्ण भारतात कथक नृत्यासाठी ही सीनियर फेलोशीप मिळविणारे डॉ. नंदकिशोर कपोते हे पहिले नर्तक आहे. या फेलोशिपच्या माध्यमांतून डॉ. पं. नंदकिशोर कपोते हे प्राचीन ग्रंथ ‘अभिनयदर्पण’ आणि नाट्यशास्त्र यांतील हस्तमुद्रा आणि कथकनृत्य यांचा तुलनात्मक अभ्यास या विषयावर संशोधन करतील.
कथक - इंडियन क्लासिकल डान्स आर्ट या पुस्तकाचे लेखक डॉ. सुनील कोठारी यांनी लिहिले आहे - तरुण पिढीपासून अनेक नर्तक उल्लेखनीय आहेत - त्यामध्ये नंदकिशोर कपोते यांचा समावेश आहे.
शिव राम श्याम “, कथक शैलीचे नृत्यदिग्दर्शन डॉ. कपोते यांनी या डीव्हीडीमध्ये केले आहे. ही डीव्हीडी फाउंटेन म्युझिक कंपनीने रीलिझ केली आहे.याव्यतिरिक्त, डॉ कपोते यांनी या व्हीसीडीमध्ये शिवभजनावर कथक शैलीची प्रस्तुती दिली आहे.
पुस्तकाची शिफारस पुणे विद्यापीठ आणि टिळक महाराष्ट्र विद्यापीठाने केली आहे. २ या पुस्तकाचे उद्घाटन पद्मविभूषण पं. बिरजू महाराज यांनी २००६ साली स्वतः नंदकिशोर कल्चरल सोसायटी,निगडी येथे केले.
डॉ. कपोते यांनी भारतीय परिचयातील आदिवासी नृत्य या नावाचा पहिला अध्याय लिहिला आहे.
डॉ. कपोते यांच्या नृत्य कारकिर्दीत अनेक राष्ट्रीय आणि आंतरराष्ट्रीय नृत्य प्रदर्शन केले आहेत. त्याच्या काही प्रदर्शन उल्लेख खाली दिले आहे.
Tamil Nadu Day

Tamil Nadu Day, also referred to as Tamil Nadu Dhinam, is a holiday celebrated in the South Indian state of Tamil Nadu to commemorate the formation of the state. Tamil Nadu was created on 1 November 1956 with the name Madras State. On 18 July 1967, Madras State was officially renamed to Tamil Nadu.
After Indian Independence on 15 August 1947, the Madras Presidency became the Madras Province. On 26 January 1950,India became republic it was formed as Madras State by the Government of India.
At the time of its formation in 1950, it included the whole of present-day Tamil Nadu, Coastal Andhra, Rayalaseema, the Malabar region of North Kerala and Bellary of South Canara. Coastal Andhra and Rayalaseema were separated to form Andhra State in 1953, while South Canara and Bellary districts were merged with Mysore State, and Malabar District with the State of Travancore-Cochin to form Kerala in 1956.
As a result of the States Reorganisation Act, 1956, the state's boundaries were re-organized following linguistic lines. The Tamil speaking region Kanyakumari was merged to Madras state which was earlier a part of Travancore-Cochin.
In 1967, all the political parties of Madras State spoke in one voice, following a fasting protest by Sankaralinganar(resulting in his death), on their demand to rename the state as Tamil Nadu. A resolution was passed unanimously in the Madras State Legislative Assembly by the government led by the then chief minister of Tamil Nadu C. N. Annadurai seeking to rename the state as Tamil Nadu.
On 18 July 1967, the state was officially renamed from Madras State to Tamil Nadu.
In 2019,five decades after the state was renamed, the Government of Tamil Nadu led by the then chief minister of Tamil Nadu Edappadi K Palaniswami, announced that 1 November of every year will be celebrated as Tamil Nadu Day from 2019 to mark the formation of the state.
In July 2022,Government of Tamil Nadu led by the then chief minister of Tamil Nadu M.K.Stalin, announced that 18 July of every year will be celebrated as Tamil Nadu Day from 2022 to mark the renaming of the state.
List of countries and territories where Tamil is an official language

The following is a list of sovereign states and territories where Tamil is an official language or language of government.
Tamil is the 17th most spoken language in the world. Tamil language speakers make up approximately 1.06% of the world population. The Tamil language is native to Tamil Nadu (India), Puducherry (India) and Sri Lanka, where most of the native Tamil speaking population is highly concentrated. Tamil is also recognized as a classical language by the Government of India in 2004 and was the first language to achieve such status. Tamil is one of the 22 official languages of India.
Tamil was one of the prominent languages of trade in the region during the pre-colonial era. Tamil mercantile guilds like Ainnurruvar were active in Southeast Asia, and several Tamil inscriptions and coins can be found in parts of Asia and Africa such as in China, Cambodia, Egypt and Indonesia. During the 18th century, British and French colonial rulers relocated several Tamil citizens to their other colonial possessions in Asia and Africa, which today contain sizeable Tamil-speaking communities as a result.
Centro Empresarial Naciones Unidas

El Centro Empresarial Naciones Unidas (en portugués: Centro Empresarial Nações Unidas) es un conjunto de rascacielos de la ciudad brasileña de São Paulo. Se encuentra en la Avenida Luis Carlos Berrini, en la zona sur de la ciudad.
También conocidos como CENU, sus edificios albergan oficinas de grandes compañías multinacionales. En la Torre Norte, la más alta con 158 metros y 38 plantas.​ se sitúan grandes compañías como Microsoft, Hewlett-Packard, Duke Energy International y Samsung. El Hotel Hilton se sitúa en la Torre Leste (Este) y la Rhodia en la Torre Oeste.
Misión de Administración Provisional de las Naciones Unidas en Kosovo

La Misión de Administración Provisional de las Naciones Unidas en Kosovo (MINUK) (en inglés: United Nations Interim Administration Mission in Kosovo - UNMIK), es la administración provisional por parte de la ONU del territorio en disputa de Kosovo. La Misión gestó en Kosovo una fase de transición hacia la resolución de su estatus definitivo tras la guerra de 1999. Tras el fracaso de las negociaciones entre las autoridades serbias y las del gobierno rebelde de Kosovo, estas últimas optaron por declarar unilateralmente y con el apoyo de Estados Unidos la independencia de Serbia el 17 de febrero de 2008. Esta independencia fue reconocida por Estados Unidos y la mayor parte de sus aliados, aunque no fue aceptada por Serbia, Rusia ni por las Naciones Unidas.​
La MINUK fue creada por la resolución 1244 del Consejo de Seguridad de la ONU el 10 de junio de 1999, al final de la Guerra de Kosovo.​
En un principio, el Consejo de Seguridad autorizó al Secretario General para que estableciera una presencia internacional civil en Kosovo – la Misión de Administración Provisional de las Naciones Unidas en Kosovo (UNMIK) – a fin de que Kosovo tuviera una administración provisional bajo la cual su población pudiera gozar de una autonomía sustancial. Por su complejidad y alcance, la tarea encomendada no tenía precedentes; el Consejo confirió autoridad a la UNMIK sobre el territorio y la población de Kosovo, incluso todas las facultades legislativas y ejecutivas y la administración del poder judicial.​
Posteriormente, tras la declaración de independencia formulada por las autoridades de Kosovo y la entrada en vigor de una nueva constitución el 15 de junio de 2008, las responsabilidades de la Misión se han modificado en grado considerable de modo que su objetivo principal sea promover la seguridad, la estabilidad y el respeto de los derechos humanos en Kosovo.​
El dirigente principal de la MINUK es el Representante Especial del Secretario General de las Naciones Unidas en Kosovo. Este cargo ha sido ejercido por las siguientes personas:
Torre de telecomunicaciones de Zaragoza

La torre de telecomunicaciones de Zaragoza (oficialmente Torre de Comunicaciones de Movistar) es una torre de telecomunicaciones de la ciudad española de Zaragoza que tiene una altura de 117 metros sobre el suelo.​ La estructura podría estar dividida en dos partes, en cuanto a su altura, estructura, y antena. La estructura mediría 100 metros, y la antena 17, siendo el piso más alto del edificio a 100 metros de altura.
Esta estructura es la más alta de Zaragoza. Hay otras estructuras que se acercan como la Torre Zaragoza de 106 metros (actualmente el rascacielos más alto de la ciudad y de toda la comunidad autónoma de Aragón), la Torre del Agua de 76 metros, o las torres de la Basílica del Pilar con 98 metros de altura. Esta estructura arquitectónica se construyó durante 10 meses en los años 90. La torre es propiedad de la empresa Movistar, siendo llamada anteriormente Telefónica. Fue inaugurada el 14 de julio de 1992, año en el que la compañía también construyó torres de este tipo en otras ciudades como la Torre Tavira II en Cádiz u otras torres sitas en Oviedo o Salamanca.
Comúnmente se le llama pirulí, o también pincho, aunque esta segunda forma también es usada para la pasarela del Voluntariado, que es un puente sobre el río Ebro.
Torre de Comunicaciones de Montjuïc

La Torre de Comunicaciones de Montjuïc (en catalán: Torre de Comunicacions de Montjuïc) es una torre de radiodifusión obra del arquitecto e ingeniero Santiago Calatrava construida entre 1989 y 1992 en el anillo olímpico de Montjuic en Barcelona, España, con motivo de los Juegos Olímpicos de Verano de 1992.
Esta torre de acero, de 136 metros de altura, tiene un diseño innovador respecto a la mayoría de torres de comunicaciones, con una forma estructural que no se basa en un tronco vertical sino que en este proyecto el arquitecto basó su diseño en la figura de un atleta de la Grecia antigua en el momento de recoger su medalla, comenzando a arrodillarse para el evento. En la base tiene una fuente de hormigón armado decorada con trencadís, un homenaje a Gaudí.​ La torre es de color blanco y también está formado por placas lisas metálicas.
La promotora de la construcción de la torre fue la sociedad de telecomunicaciones española Telefónica Movistar, por lo que la torre también es denominada Torre Telefónica. Se conoce también por los nombres Torre de Montjuic y Torre Calatrava.
La propia orientación de la torre hace que actúe como reloj de sol proyectando la sombra de la aguja central sobre la plaza de Europa. Además, presenta la novedad técnica de incluir una plataforma circular con los platos de transmisión de datos.
Como muchos de los edificios que se construyeron con motivo de los Juegos Olímpicos de Verano en 1992, el tiempo dedicado a la construcción de esta torre era también muy corto. Se aplicó un hormigón flexible, como el que se destina a la construcción de chimeneas en centrales eléctricas, y se acabó coloreando. La calidad del hormigón aplicado en la construcción fue la requerida para poder ser capaz de acortar el tiempo de construcción. La torre se terminó en el otoño de 1991.
Además de su función en lo que se refiere a telecomunicaciones, el logro del arquitecto fue que la torre destaque como una obra de arte y símbolo.
Su imagen es desde el año 2006, el trofeo que se otorga al ganador del Gran Premio de España de telefónica de Fórmula 1 que se disputa en el Circuito de Cataluña.
Torre de telecomunicaciones de Taskent

La Torre de televisión de Taskent es una torre de telecomunicaciones de 375 metros de altura, ubicada en Taskent, Uzbekistán. La construcción comenzó en 1978 y empezó a funcionar 6 años después, el 15 de enero de 1985.
Es la estructura más alta de Uzbekistán y la segunda de Asia central tras la Central térmica Ekibastuz 2 en Ekibastuz, Kazajistán. Se trata de una estructura vertical fabricada de acero. Su diseño arquitectónico es un producto de las compañías Terxiev, Tsarucov & Semashko.
La torre tiene una plataforma de observación a 97 m de altura.
Los objetivos principales de la torre, son como antena de radio y televisión. La señal llega a los puntos más distantes de la ciudad de Taskent y algunas regiones del sur de Kazajistán. La torre también se utiliza para la comunicación entre los departamentos gubernamentales y distintas organizaciones. La torre también sirve como complejo de una estación hidrometeorológica.
Puente de la Integración

El puente de la Integración (en portugués: 'Ponte da Integração') es un viaducto internacional sobre el río Uruguay, que conecta las ciudades de Santo Tomé (Argentina) y São Borja (Brasil).
El puente empalma con la Ruta Nacional 121 del lado argentino (prolongación de 9 km de la Ruta Nacional 14), y con la carretera BR-285 del lado brasileño.
Inaugurado el 9 de diciembre de 1997 con la presencia de los entonces presidentes Carlos Menem y Fernando Henrique Cardoso, uno de los objetivos buscados con este puente era descomprimir el intenso tránsito que se concentraba hasta entonces únicamente vía Paso de los Libres. Hasta ese momento, un 80% del tráfico carretero de intercambio entre Argentina y Brasil se hacía por medio del Puente Internacional Agustín P. Justo-Getúlio Vargas.
Por otro lado, tras la apertura del puente de la Integración se dejó de utilizar la balsa como único medio para el cruce del río, lo cual afectaba directamente al tránsito fronterizo entre la localidad de la provincia de Corrientes y su par en el estado de Río Grande do Sul.
La obra en cuestión comprendió la construcción del puente, y la creación del primer centro unificado aduanero del Mercosur. El costo total del proyecto fue de 40 millones de dólares, de los cuales 16 millones fueron aportados en partes iguales por los Estados brasileño y argentino, y el restante corrió por parte de Mercovía, el consorcio que construyó el puente y lo opera actualmente.
El consorcio encargado de la construcción y operación del puente fue liderado por la empresa italiana Impregilo y sus filiales en la Argentina (Iglis) y el Brasil (Cigla). Entre ellas suman un 51% de la representación, mientras que el restante corresponde a las empresas Necom (19%), Usifast (10%) y Chediack (19%).
La operación del complejo implica el cobro de un peaje por parte del consorcio operador, con tarifas diferentes para camiones, automóviles, y autos englobados como "tránsito vecinal". Además, los camiones abonan una tarifa en concepto de estadía, por la utilización de las instalaciones mientras realizan los trámites aduaneros.
El puente de la Integración abarca un complejo con una extensión de 215 ha del lado argentino y 70 ha del lado brasileño, cuyo diseño busca hacer más fluida la circulación de personas y mercaderías.
Con una extensión de 1.402,5 m, el puente se encuentra apoyado sobre pilotes y cuenta con una calzada de 8,30 m de ancho y 2 veredas peatonales.
Cuenta con una playa de estacionamiento, una báscula galpón aduanera de 4.000 m², con plataforma de carga y descarga, fosos de inspección y varios boxes. Asimismo, el complejo tiene un área destinada al depósito de mercaderías, bancos, casas de cambio y restaurantes.
Rosario-Victoria Bridge

Rosario-Victoria Bridge (in Spanish, Puente Rosario-Victoria) is the informal name of the physical connection between the Argentine cities of Rosario (province of Santa Fe) and Victoria (province of Entre Ríos).
This roadlink is composed of several bridges, viaducts and earth-filled sections. It crosses the main course of the Paraná River and touches down on several islands of the Paraná Delta in the way.
Works on the project began in 1998, but they were repeatedly interrupted due to lack of continued funding from the national and the provincial state, especially in the worst part of the Argentine economic crisis of 2001. Public transit access to the bridge was opened on May 22, 2003.
The link between the two cities spans a total of 59.4 kilometers (36.9 miles). The total length of the various bridges and their viaducts is 12.2 km (7.6 mi). The main bridge is 4,098 meters (13,445 feet) long, with central cable-stayed span of 350 meters (1,150 feet). Among the materials used were about 250,000 cubic meters (326,987 yd³) of concrete, 63,000 tons of ADN-420 type steel, and 17,618 tons of asphalt. The access to the main bridge on the western side is in the northern border of Rosario, on the limit with the city of Granadero Baigorria. The official name of the main bridge (cable-stayed) is Nuestra Señora del Rosario (Our Lady of Rosario).
The project was executed by a private company (Puentes del Litoral S. A.), which was granted subsidies from the national state and the provincial states of Santa Fe and Entre Ríos, totalling about $385 million. The company received the operation and maintenance concession of the bridge for 25 years.
Until the opening of this bridge, the only road link between the two provinces, and between two commercially very important regions of Argentina, was the Hernandarias Subfluvial Tunnel which joins the cities of Santa Fe and Paraná, about 120 kilometers (75 miles) north from Rosario. The southern Paraná is crossed by another cable-stayed bridge, the Zárate-Brazo Largo Bridge, joining Entre Ríos and Buenos Aires province.
Integration Bridge

The International Bridge of Integration, also known as International Bridge São Borja - St. Thomas, is a bridge across the Uruguay River, which connects the cities of São Borja in Brazil and Santo Tomé in Argentina.
28°36′37.24″S 56°0′53.82″W﻿ / ﻿28.6103444°S 56.0149500°W﻿ / -28.6103444; -56.0149500
Buenos Aires City Police

The Buenos Aires City Police (Spanish: Policía de la Ciudad de Buenos Aires) is the municipal police force of Buenos Aires.
It began operation in 2017 following the merger of the Buenos Aires Metropolitan Police and the city's division of the Argentine Federal Police. The force is composed of over 25,000 officers. It operates under the authority of the Autonomous City.
The Buenos Aires City Police is led by a Chief of Police who is appointed by the head of the executive branch of the City Government. The chief must be a civilian.
The four major operational areas are:
The force is made up of eleven superintendencies and seven autonomous departments.
The force supports 56 stations. Station employees are all civilians.
The Buenos Aires City Police has 13 ranks, led by the Chief Superintendent. The ranking system was inherited from the Metropolitan Police. The Chief Superintendent rank is an addition, used only by the head of the BACP.
The force employs a variety of weapons.