davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
ஜெட் ஏர்வேஸ்

ஜெட் ஏர்வேஸ் (இந்தியா) நிறுவனம் (Jet Airways (India) Limited),ஜெட் ஏர்வேஸ் என்ற பெயரில் வர்த்தகம் செய்யப்படும் இது தில்லியைத் தளமாகக் கொண்ட ஒரு இந்திய விமான நிறுவனமாகும். இது மும்பையில் பயிற்சி மற்றும் மேம்பாட்டு மையத்தைக் கொண்டுள்ளது. ஏப்ரல் 1992 இல் ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட பொறுப்பு நிறுமமாக இணைக்கப்பட்ட இந்த விமான நிறுவனம் 1993 இல் ஒரு வாடகை விமானச் சேவையைத் தொடங்கியது. இது 1995 ஆம் ஆண்டில் சர்வதேச விமானங்கள் சேர்க்கப்பட்டதன் மூலம் முழு அளவிலான செயல்பாடுகளைத் தொடங்கியது. இந்த விமான நிறுவனம் 2005 ஆம் ஆண்டிலும், 2007 ஆம் ஆண்டிலும் ஏர் சஹாராவை ஜெட்கனெக்ட்) கையகப்படுத்தியபோது பொதுமக்களுக்கான சேவையில் இறங்கியது. சிறுது காலம் சேவையில் ஈட்படாமல் இருக்கும் இந்த விமான நிறுவனம் 2024 ஆம் ஆண்டின் இறுதிக்குள் தனது விமான நடவடிக்கைகளை மீண்டும் தொடங்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இதனால் செயல்பாடுகளை நிறுத்திய பின்னர் புத்துயிர் பெற்ற முதல் இந்திய விமான நிறுவனமாக இது மாறும்.
இது பிப்ரவரி 2016 இல் 21.2% பயணிகள் சந்தைப் பங்கைக் கொண்டு இந்தியாவின் மிகப்பெரிய விமான நிறுவனங்களில் ஒன்றாக மாறியது. மும்பையிலுள்ள சத்திரபதி சிவாஜி பன்னாட்டு வானூர்தி நிலையம் மற்றும் சென்னை பன்னாட்டு வானூர்தி நிலையம், புதுதில்லியில் உள்ள இந்திரா காந்தி பன்னாட்டு வானூர்தி நிலையம் மற்றும் பெங்களூரில் உள்ள கெம்பெகவுடா பன்னாட்டு வானூர்தி நிலையம் ஆகிய இடங்களிலிருந்து உலகெங்கிலும் உள்ள 74 இடங்களுக்கு தினசரி 300 க்கும் மேற்பட்ட விமானங்களை இயக்கி வருகிறது.
அதன் போட்டியாளர்களான, முக்கியமாக ஸ்பைஸ் ஜெட் மற்றும் இன்டிகோ ஆகியவை, அடுத்த ஆண்டுகளில் பயணக் கட்டணங்களை குறைத்ததால், அதையே இந்நிறுவனமும் இதைப் பின்பற்ற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. இதானால் நிறுவனத்தின் ஒட்டுமொத்த செயல்திறனும் பாதிப்படைந்தது. இதன் விளைவாக கடுமையான நிதி இழப்புகள் ஏற்பட்டன. நிறுவனம் அக்டோபர் 2017 இல் இண்டிகோவுக்கு பின்னால் இரண்டாவது இடத்திற்கு சரிந்து, பயணிகள் சந்தைப் பங்கை 17.8% கொண்டிருந்தது. கீழ்நோக்கிய சரிவு தொடர்ந்தது. இதன் விளைவாக 2019 இல் திவாலா நிலை ஏற்பட்டது. ஜெட் ஏர்வேஸ் ஏப்ரல் 2019 இல் தனது செயல்பாடுகளை நிறுத்தியது.
2020 ஆம் ஆண்டில், ஜெட் ஏர்வேஸ் 2022 ஆம் ஆண்டில் நடவடிக்கைகளை மீண்டும் மறுதொடக்கம் செய்யும் நோக்கில் ஒரு முதலீட்டு நிறுவனமான கல்ராக் நிறுவனத்தால் கையகப்படுத்தப்பட்டது, இருப்பினும் நிதி சிக்கல்கள் மற்றும் தேசிய நிறுவன சட்ட தீர்ப்பாயத்துடன் நடந்து வரும் நடவடிக்கைகள் காரணமாக இது நடக்கவில்லை. இந்த விமான நிறுவனம் இப்போது 2024 ஆம் ஆண்டின் இறுதிக்குள் செயல்பாடுகளை மீண்டும் தொடங்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது, ஜாலான்-கல்ராக்கின் உரிமை தக்கவைக்கப்பட்டுள்ளது.
ஜெட் ஏர்வேஸ் தனது செயல்பாடுகளை நிறுத்துவதற்கு முன் பின்வரும் விமான நிறுவனங்களுடன் குறியீட்டு பகிர்வு ஒப்பந்தங்களைக் கொண்டிருந்தது
ஜெட் ஏர்வேஸ் முதல் வகுப்பு, முதன்மை சிறப்பு வகுப்பு (வணிகம்) மற்றும் சிக்கன வகுப்பு என மூன்று வகையான சேவைகளைக் கொண்டுள்ளது.
பிப்ரவரி 1,2016 அன்று, ஜெட் ஏர்வேஸ் நிறுவனம் தங்களின் பயணிகளின் வசதிக்காக ஒய்-ஃபை சேவையை அறிமுகப்படுத்துவதாக அறிவித்தது.
முதல் மற்றும் முதன்மை வகுப்பு பயணிகளுக்கும் ஜெட் சலுகை பிளாட்டினம், கோல்ட் அல்லது சில்வர் அட்டை உறுப்பினர்களுக்கும் ஜெட் ஏர்வேஸின் விமான நிலைய ஓய்விடம் அளிக்கப்படுகிறது. பிரசெல்சில் உள்ள சர்வதேச விமான நிலைய ஓய்விடம் குளியலறைகள், வணிக வளாகம், கேளிக்கை வசதிகள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கான விளையாட்டுப் பகுதி ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளது.<
ஆலந்தூர்

ஆலந்தூர் (Alandur), இந்தியாவின், தமிழ்நாட்டின், சென்னையின் புறநகர்ப் பகுதிகளுள் ஒன்றாகும். இது, வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் கிண்டி, தெற்கில் ஆதம்பாக்கம், தென்மேற்கில் பழவந்தாங்கல் மற்றும் வடமேற்கில் பரங்கிமலை ஆகியவற்றால் சூழப்பட்டுள்ளது. 2011 நிலவரப்படி, ஆலந்தூர் மக்கள் தொகை 1,64,430 ஆகும். ஆலந்தூரின் நகர ஒருங்கிணைப்பு 2030-ஆம் ஆண்டளவில் 3,00,000 மக்கள் தொகையைக் கொண்டிருக்கும். ஆலந்தூரில் இந்திய ராணுவத்தின் அதிகாரிகள் பயிற்சி அகாடமி மற்றும் அண்டை பகுதிகளான புனித தோமையார் மலை கன்டோன்மென்ட் மற்றும் அருகிலுள்ள நகரங்களான கிண்டி மற்றும் ஆதம்பாக்கம் உள்ளன. தமிழ்நாட்டின் முன்னாள் முதல்வரான எம். ஜி. ராமச்சந்திரன், 1967-இல் ஆலந்தூரிலிருந்து தனது முதல் சட்டமன்றத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று தனது அரசியல் வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். சென்னையின் புகழ்பெற்ற அடையாளங்களான நேரு சிலை மற்றும் கத்திப்பாரா சந்திப்பு ஆகியவற்றையும் ஆலந்தூர் கொண்டுள்ளது.
இவ்வூரின் அமைவிடம் 13°02′N 80°13′E﻿ / ﻿13.03°N 80.21°E﻿ / 13.03; 80.21 ஆகும். கடல் மட்டத்தில் இருந்து இவ்வூர் சராசரியாக 12 மீட்டர் (39 அடி) உயரத்தில் இருக்கின்றது.
சென்னை மத்திய தொடருந்து நிலையத்திலிருந்து 16 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும், சென்னை எழும்பூர் தொடருந்து நிலையத்திலிருந்து 14 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும், சென்னை பன்னாட்டு விமான நிலையத்திலிருந்து 5 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும், சென்னை கோயம்பேடு பேருந்து நிலையத்திலிருந்து 12 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும், ஆலந்தூர் அமைந்துள்ளது.
ஆலந்தூர் சாலை பல நகரங்களுக்கு செல்லும் சாலை அமைப்புடன் நன்கு இணைக்கப்பட்டுள்ளது. கத்திப்பாரா சந்திப்பு, ஆலந்தூரில் உள்ளது; இதன் வழியாக சென்னையின் பிற நகருக்கு செல்லும் பேருந்துகள் செல்கின்றன.
அருகிலுள்ள தொடருந்து நிலையம் பரங்கிமலை தொடருந்து நிலையம் ஆகும்; புறநகர் இரயில்வே, தெற்கு இரயில்வே, மெட்ரோ இரயில், எம். ஆர். டி. எஸ். மற்றும் பொது பேருந்துகள் ஆகிய ஐந்து பொதுப் போக்குவரத்திற்கு இடமளிக்கும் திட்டங்கள் உள்ளன.
இங்கிருந்து 5 கிலோமீட்டர் தொலைவில், சென்னை பன்னாட்டு வானூர்தி நிலையம் உள்ளது.
இந்திய 2011 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி 1,64,430 மக்கள் இங்கு வசிக்கின்றார்கள். இவர்களில் 51% ஆண்கள், 49% பெண்கள் ஆவார்கள். ஆலந்தூர் மக்களின் சராசரி கல்வியறிவு 84% ஆகும், இதில் ஆண்களின் கல்வியறிவு 88%, பெண்களின் கல்வியறிவு 81% ஆகும். இது இந்திய தேசிய சராசரி கல்வியறிவான 59.5% விடக் கூடியதே. ஆலந்தூர் மக்கள் தொகையில் 10% ஆறு வயதுக்குட்பட்டோர் ஆவார்கள்.
எம். ஜி. ஆர். சந்தை அல்லது ஆலந்தூர் மளிகை சந்தை சுமார் 200 ஆண்டுகள் பழமையானது. இது எம். கே. என். சாலையின் நடுவில் அமைந்துள்ளது (எம். கே. என். சாலை கிண்டியில் இருந்து தொடங்கி ஜி.எஸ்.டி. சாலையில் உள்ள மீனம்பாக்கம் விமான நிலையத்தில் முடிகிறது).
﻿
பிளைபிக்

பிளைபிக் (FlyBig) என்பது இந்தியாவின் இந்தூரில் ஒரு பிராந்திய விமான நிறுவனம். இதை குருகிராம் சார்ந்த பிக் சார்ட்டர் பிரைவேட் லிமிடெட் முன்னிலைப்படுத்தியுள்ளது. இந்த விமான நிறுவனம் 2020 திசம்பரில் செயல்படத் தொடங்கியது. மேலும் இந்தியாவுக்குள் அடுக்கு -2 நகரங்களை இணைப்பதில் கவனம் செலுத்துகிறது.
இந்நிறுவனம் விமான போக்குவரத்து அமைச்சகத்திடமிருந்து பொது போக்குவரத்திற்கான தடையின்மைச் சான்றிதழைப் பெற்றுள்ளது. இந்த விமான இயக்கச் சான்றிதழ் (ஏஓசி) 14 டிசம்பர் 2020 அன்று பெறப்பட்டது. இந்நிறுவனம் ஏடிஆர் -72-500 என்ற ஒற்றைப் வானூர்தி பயண அனுமதியுடன் செயல்படத் தொடங்கியது. இந்நிறுவனம் மேலும் 2-அடுக்கு நகரங்களுக்குச் சேவையினை விரிவுபடுத்த ஏடிஆர் -72 விமானங்களை உருவாக்குவதையும், இந்துஸ்தான் ஏரோனாடிக்ஸ் லிமிட்டெட் லிட் தயாரித்த டோர்னியர் 228 விமானங்களை 20 எண்ணிக்கையில் விரிவுபடுத்தத் துவங்கியுள்ளது.
இந்த விமான நிறுவனம் திட்டமிடப்பட்ட விமானச் சேவையினைத் தொடங்குவதற்கு முன்பு, டெல்லிருந்து இருந்து ஷில்லாங்கிற்கு சேவை செய்வதற்கான அரசாங்க ஒப்பந்தப்புள்ளியின் கீழ் அதன் முதல் பாதையை வென்றது. இதில் விமானச் சேவையினை திசம்பர் 21, 2020 அன்று தொடங்கியது. இதற்காக ஸ்பைஸ்ஜெட்டிலிருந்து டாஷ் 8 கியூ 400ஐ குத்தகைக்கு எடுத்தது. விமான நிறுவனம் 4 டிசம்பர் 2020 அன்றிலிருந்து தனது சேவையினை நடத்தியது மற்றும் முதல் திட்டமிடப்பட்ட விமானத்தை 2020 ஜனவரி 3ஆம் தேதி இந்தூரிலிருந்து அகமதாபாத் வரை இயக்கியது.
பிளைபிக் இந்தூரில் உள்ள தேவி அகில்யாபாய் ஓல்கர் விமானநிலையத்தினை முனையமாகக்கொண்டு உள்நாட்டில் 8 விமானச் சேவைகளைக் கொண்டுள்ளது.
திசம்பர் 2020 நிலவரப்படி பிளைபிக் பின்வரும் விமானங்களைக் கொண்டுள்ளது:
ஜெ. ர. தா. டாட்டா

ஜே. ஆர். டி. டாட்டா எனப் பரவலாக அறியப்படும் ஜெஹாங்கிர் ரத்தன்ஜி தாதாபாய் டாட்டா (சூலை 29, 1904 - நவம்பர் 29, 1993) இந்தியாவின் முதன்மையான தொழிலதிபர்களுள் ஒருவர் ஆவார். இவர் இந்திய வானூர்திப் போக்குவரத்தின் முன்னோடியாகக் கூறப்படுகிறார். மேலும், இவர் இந்திய விமானியும், தொழிலதிபரும், தொழில் முனைவோரும், டாட்டா குழுமத்தின் தலைவரும் ஆவார்.
இந்தியாவின் டாட்டா குடும்பத்தில் பிறந்த இவர், பிரபல தொழிலதிபர் இரத்தன்ஜி தாதாபாய் டாட்டா, அவரது மனைவி சுசான் பிரையர் ஆகியோரின் மகனாவார். இவர் பிரான்சு நாட்டின் பாரிசு நகரத்தில் பிறந்தார். இவரது தாயார் பிரான்சு நாட்டைச் சேர்ந்தவர் ஆதலால் இவர் தனது சிறுவயதில் பிரான்சிலேயே வாழ்ந்தார். இவரது தாயார் இந்தியாவில் கார் ஓட்டிய முதல் பெண்மணி ஆவார்.1929இல் இவர் இந்தியாவின் முதல் வானூர்தி ஓட்டுனர் உரிமம் பெற்றார்.
டாட்டா கன்சல்டன்சி சர்வீசஸ், டாட்டா மோட்டார்ஸ், டைட்டன் நிறுவனம், டாட்டா உப்பு, வோல்டாஸ், ஏர் இந்தியா உள்ளிட்ட டாட்டா குழுமத்தின் கீழ் பல தொழில்களை நிறுவியதற்காக இவர் மிகவும் பிரபலமானவர். 1983ஆம் ஆண்டில், இவருக்கு செவாலியே விருதும், 1955 மற்றும் 1992ஆம் ஆண்டுகளில், இந்தியாவின் உயரிய குடிமகன்களின் விருதுகளான பத்ம விபூசண், பாரத ரத்னா ஆகிய இரண்டு விருதுகளைப் பெற்றார். இந்திய தொழில்துறைக்கு இவர் ஆற்றிய பங்களிப்புகளுக்காக இந்த விருதுகள் இவருக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன.
இவர் தன்னுடைய 89ஆம் வயதில் 1993ஆம் ஆண்டு சுவிட்சர்லாந்து நாட்டில் உள்ள ஜெனீவாவில் இறந்தார்.
^http://www.tatacentralarchives.com/history/family_tree/family_tree.pdf பரணிடப்பட்டது 2010-02-05 at the வந்தவழி இயந்திரம்
List of IOMMU-supporting hardware

This article contains a list of virtualization-capable IOMMU-supporting hardware.
List of Intel and Intel-based hardware that supports VT-d (Intel Virtualization Technology for Directed I/O).
The vast majority of Intel server chips of the Xeon E3, Xeon E5, and Xeon E7 product lines support VT-d.
The first—and least powerful—Xeon to support VT-d was the E5502 launched Q1'09 with two cores at 1.86 GHz on a 45 nm process. Many or most Xeons subsequent to this support VT-d.
See Advanced Search: feature=VT-d and segment=server for the full list.
(1) 48 GB with CPU as xeon x5680 and 8GB DIMMs
List of AMD and AMD-based hardware that supports IOMMU. AMD's implementation of IOMMU is also known as AMD-Vi. Please note that just because a motherboard uses a chipset that supports IOMMU does not mean it is able to and the bios must have an ACPI IVRS table to enable the use of it. At least one Asus board is known to have faulty BIOSes with corrupt ACPI IVRS tables; for such cases, under Linux, it is possible to specify custom mappings to override the faulty and/or missing BIOS-provided ones through the use of the ivrs_ioapic and ivrs_hpet kernel parameters.
List of AMD-Vi and AMD-RVI capable AMD CPUs. All Ryzen processors so far (1xxx-7xxx) support it.
Dell Poweredge 710 (4 x pcie 8-way sockets. Needs end opening for 16-way cards). Successfully set up libvirt qemu with Nvidia 1650 for gaming and Nvidia 720 for Kodi running two VMs simultaneously. 7.1 HDMI passthrough and 2160p.
List of GPUs tested on some VirtualMachine with IOMMU.
Note: Newer AMD cards no longer have FLR bug as of 2021. This bug required a host reboot when GPU is in undefined state. https://github.com/gnif/vendor-reset
Stray animals at Indian airports

Stray animals are common on the runways of Indian airports. They can pose a major threat to air safety in most airports across the nation. According to the Airports Authority of India (AAI) officials, animals straying onto the runway are routine at many airports in India.
Animals found in the runways of Indian airports include dogs, antelope, cows, jackals, snakes, cats, and monkeys.
In January 2018, a stray cow on the runway had caused chaos at Ahmedabad airport leading to two planes aborting their landings. The cow crept past security at a cargo gate at the Sardar Vallabhbhai Patel International Airport in Ahmedabad resulting in a cargo plane being diverted to Mumbai and delaying five domestic flights and several departures. It took over 90 minutes for the security personnel to clear the runway.
Stray dogs are a significant threat to air safety at the HAL Bangalore International Airport. On 27 March 2008, a Kingfisher Airlines aircraft hit a stray dog on the runway at the airport, resulting in the aircraft's landing gear collapsing. The aircraft skidded off the runway and its nose collapsed, and four passengers were injured.
Stray dogs roam freely inside the Chennai International Airport.
Hyenas and jackals have strayed on the runways of the Indira Gandhi International Airport in New Delhi resulting in their closure. In another incident in June 2008, some monitor lizards, jackals and birds of prey strayed on the secondary runway of the airport causing the airport to be closed for one hour and disrupting the schedules of nearly a hundred flights.
In 2008, a total of 571 animals, including jackals, snakes, and monkeys, were captured at this airport. From 1 October to 31 December 2009, 200 stray dogs were captured on or near the runways of the Indira Gandhi International Airport.
In 2008, an Air India aircraft narrowly escaped accident when it hit a nilgai during landing at Kanpur Airport in Uttar Pradesh.
In March 2010, a runway at Chhatrapati Shivaji International Airport in Mumbai was shut for 20 minutes after a stray dog was spotted. In a similar incident at the same airport in January 2016, one domestic flight was forced to abort take-off while four others were made to hover in the skies for more than 15 minutes after a dog strayed onto the runway.
Wild animals like nilgais, spotted deer, and wild boars are found at the Dr. Babasaheb Ambedkar International Airport in Nagpur. In 2008, a bench at the Nagpur High Court noted that stray animals pose a threat to air safety at the airport, which witnessed a series of incidents where wild animals strayed on the runway. In June 2011, an Air India aircraft crushed a deer on the runway of Nagpur airport as it was taking off for Delhi. Cameras also captured langurs perched on the airport's ATC signal tower as well as on the runways. In July 2009, a Kingfisher Airlines aircraft hit a stray pig on the runway of Dr. Babasaheb Ambedkar International Airport.
In 2005, an aircraft taking off from Pune International Airport ran over a stray dog, which resulted in a two-hour delay for flights.
Katedral

Katedral (bahasa Latin: cathedra, tempat duduk, dari bahasa Yunani kathedra (καθέδρα), tempat duduk, kursi) adalah gedung gereja yang di dalamnya terdapat tempat duduk khusus yang disebut Katedra, yakni sebuah takhta bagi uskup. Katedral adalah bangunan keagamaan untuk keperluan peribadatan, khususnya bagi denominasi-denominasi yang memiliki hierarki episkopal, seperti Gereja Katolik, Gereja Anglikan, Gereja Ortodoks, beberapa Gereja Lutheran, dan beberapa Gereja Metodis, yang berfungsi sebagai tahta uskup, dan oleh karena itu juga berfungsi sebagai gereja pusat dari sebuah dioses atau keuskupan.
Dalam Gereja Ortodoks Yunani, istilah "kathedrikos naos" (arti harafiah: "tempat suci katedral") kadang-kadang digunakan untuk menyebut gedung Gereja tempat kedudukan seorang uskup agung atau "metropolitan". Istilah "metropolis" (arti harafiah: "ibu kota") lebih umum digunakan daripada istilah "keuskupan" untuk menyebut wilayah penggembalaan dalam Gereja.
Ada beberapa variasi dalam penggunaan istilah "katedral"; misalnya, beberapa katedral dari zaman pra reformasi di Skotlandia yang sekarang dimiliki oleh Gereja Skotlandia masih tetap mempertahankan istilah katedral, meskipun Gereja tersebut menganut kebijakan presbiteran yang tidak memiliki uskup-uskup. Hal yang sama terjadi di Jerman, di mana gereja-gereja Protestan (sebagian besar non-episkopal) yang bekerja sama dalam satu wadah yakni Gereja Injili di Jerman, memiliki beberapa katedral dari zaman pra reformasi ataupun yang hanya menggunakan istilah katedral sebagai gelar simbolis, bukan untuk menunjukkan supremasi hirarkis apa pun. Karena katedral sering kali berukuran besar dan megah, istilah katedral kerap digunakan secara keliru untuk menyebut gedung Gereja mana pun yang berukuran besar atau bersifat penting.
Beberapa katedral di Eropa, seperti di Strasbourg, Essen, Freiburg, dan di Inggris di York, Lincoln and Southwell, disebut sebagai gereja Minster (bahasa Jerman: Münster), dari kata Latin monasterium, karena gedung-gedung Gereja tersebut diurus oleh para imam yang hidup dalam komunitas atau pernah menjadi biara, sebelum Reformasi Protestan.
Kata katedral berasal dari kata Latin cathedra ("tempat duduk" atau "kursi"), mengacu pada kursi atau tahta uskup atau uskup agung yang terdapat di dalam Katedral. Pada masa lampau, kursi merupakan lambang dari guru, dengan demikian kursi uskup melambangkan peran uskup sebagai guru. Kursi juga lambang dari kepemimpinan resmi seorang pejabat kehakiman, dan oleh karena itu kursi uskup melambangkan peran uskup dalam kepemimpinan sebuah keuskupan.
Meskipun kini merupakan sebuah kata benda dalam tata bahasa, namun kata katedral awalnya merupakan kata sifat dalam frasa "gereja katedral", dari bahasa Latin ecclesia cathedralis. Kursi yang dimaksud ditempatkan secara khusus dalam gedung Gereja utama keuskupan dan dikhususkan bagi kepala keuskupan tersebut, dan oleh karena itu menjadi simbol utama dari otoritas.
Daftar katedral di Italia

Ini adalah daftar katedral di Italia, termasuk juga di Vatikan dan San Marino. Daftar ini dimaksudkan untuk menjadi daftar lengkap katedral yang masih ada – yaitu, gereja-gereja yang menjadi tempat kedudukan para uskup – dan kon-katedral. Banyak bekas katedral dan proto-katedral juga disertakan, tetapi masih banyak lagi yang belum ditambahkan.
Hampir semua katedral di Italia adalah katedral Gereja Katolik Roma, tetapi ada juga yang tidak tercantum di sini.
Ada banyak gereja di Italia yang umumnya dikenal sebagai Duomo. Duomo sering diterjemahkan sebagai "katedral", tetapi tidak sepenuhnya akurat: "Duomo" mengacu pada gereja utama suatu kota, apa pun statusnya. Jelas, ketika sebuah katedral ada, itu sering juga menjadi gereja utama kota, dan banyak katedral dengan demikian juga "duomo", dan sebaliknya. Namun, tidak selalu demikian: ada tempat-tempat di mana katedral dan gereja utama tidak sama (Bologna, misalnya); dan sangat banyak tempat yang bukan tempat kedudukan para uskup memiliki "duomo" non-keuskupan dan tidak ada katedral sama sekali. Dalam daftar ini, gereja-gereja yang dikenal sebagai "duomo" hanya dimasukkan jika mereka, atau pernah menjadi, takhta uskup, seperti di atas.
Ada sejumlah kecil gereja, seperti di Monza, yang memiliki perbedaan atau status yang luar biasa sehingga kepentingannya sebanding dengan katedral tanpa pernah menjadi takhta uskup, dan umumnya dikenal dalam bahasa Inggris sebagai katedral. Ada daftar terpisah (tidak lengkap) untuk kelompok kecil gereja ini.
Daftar katedral di Prancis

Ini adalah daftar katedral di Prancis dan di departemen, teritori, dan kolektivitas seberang laut Prancis, termasuk katedral keuskupan yang masih berfungsi saat ini dan bekas (kedudukan uskup). Hampir semua katedral di Prancis berafiliasi dengan Gereja Katolik Roma.
Daftar ini dimaksudkan untuk melengkapi sejauh menyangkut katedral dan kon-katedral saat ini. Ini belum merupakan daftar lengkap bekas katedral, meskipun sebagian besar sudah termasuk.
Sejumlah gereja besar di Prancis dikenal sebagai "katedral" sebagai tanda perbedaan atau kepentingan sejarah, tetapi tidak pernah menjadi tempat kedudukan uskup. Gereja-gereja tersebut tidak termasuk di sini.
Katedral Gereja Katolik di Prancis:
Katedral Bogor

Gereja Katedral Bogor adalah sebuah gereja katedral Katolik untuk Keuskupan Bogor, dengan nama resmi Gereja Beatae Mariae Virginis (Santa Perawan Maria). Beralamat di Jalan Kapten Muslihat Nomor 22, Bogor.
Awalnya merupakan sebuah gereja Paroki Bogor yang termasuk dalam wilayah Prefektur Apostolik Sukabumi. Bersamaan dengan berubahnya status Prefektur Apostolik Sukabumi menjadi Keuskupan dengan nama Keuskupan Bogor. Gereja Paroki Bogor kemudian dijadikan sebagai Gereja Katedral Keuskupan Bogor.
Awal sejarah berdirinya Gereja Katedral Bogor berkaitan dengan peranan dua tokoh perintis umat kota Bogor, yaitu Mgr. Adam Carel Claessens dan R.D. M.Y.D. Claessens.
Pada tahun 1881, Mgr. Claessens membeli sebuah rumah dengan pekarangan yang cukup luas (sekarang meliputi kompleks Gereja, Pastoran, seminari, sekolah, dan Bruderan Budi Mulia). Semula tempat itu digunakan sebagai tempat peristirahatan dan penyelenggaraan Misa Kudus para tamu dari Jakarta. Namun, dengan dimilikinya rumah tersebut, juga menjadi awal umat Katolik memisahkan diri dari penggunaan Gereja Simultan/ekumene sebelumnya. Pada tahun itu pula, R.D. M.Y.D. Claessens mulai menetap di Bogor.
Pada tahun 1886 MYD. Claessen memulai karya pastoralnya untuk mendirikan Panti Asuhan untuk anak-anak. Saat itu bangunan rumah Panti Asuhan tersebut baru bisa menampung 6 orang anak. Usaha pastoral itu kemudian di kembangkan hingga menjadi Yayasan Vincentius pada tahun 1887, sehingga pada tahun 1888 mendapat pengakuan dari Pemerintah Hindia Belanda.
Pada tahun 1889 Pemerintah Hindia Belanda secara resmi mengakui dan menyatakan bahwa Bogor menjadi Stasi misi tetap Batavia. Tahun 1896 (setahun setelah Mgr. AC. Claessen meninggal), MYD. Claessens mulai membangun sebuah gedung Gereja yang megah di atas tanah yang didiaminya. Gereja itu yang hingga sekarang kita kenal dengan Gereja Katedral.
Pada tahun 1907 Pastor MYD. Claessens kembali ke Belanda setelah selama 30 tahun dia berkarya di Bogor Jawa Barat, 27 tahun kemudian, tepatnya tahun 1934, dia meninggal dalam usia 82 tahun. Semenjak kepergian Pastor Claessens, stasi misi tetap Bogor ditangani oleh Pastor Anton Pieter Franz van Velsen, S.J. Pada tahun 1924, Pastor Antonius Van Velsen diangkat menjadi Vikaris Apostolik Batavia, sehingga Bogor yang saat itu sudah menjadi Paroki diserahkan kepada Pastor OFM Conventual.
Pada bulan November tahun 1957 Paroki Bogor dipisahkan dengan Vikariat Apostolik Batavia dan digabungkan dengan Prefektur Apostolik Sukabumi.
Pada tahun 1961, Prefektur Apostolik Sukabumi ditingkatkan statusnya menjadi Keuskupan dengan nama Keuskupan Bogor. Gereja Paroki Bogor kemudian menjadi Gereja Katedral Keuskupan Bogor. Dengan demikian, Paroki Bogor namanya berubah menjadi Paroki Katedral Bogor.
Terdapat beberapa kapel yang ada di dalam wilayah Paroki Katedral Bogor.
Perayaan Ekaristi dilaksanakan dengan jadwal sebagai berikut:
Gereja Santo Klemens I, Sepinggan

Paroki Santo Klemens I Sepinggan adalah suatu paroki dari Gereja Katolik Roma di Keuskupan Agung Samarinda; untuk sementara pusat paroki terletak di Kompleks AURI - Sepinggan, di Kecamatan Balikpapan Selatan - Kota Balikpapan - Kalimantan Timur. Paroki Sepinggan merupakan pemekaran dari Paroki Santa Theresia Prapatan Balikpapan sejak tahun 2002. Para imam yang berkarya di paroki ini adalah dari ordo Misionaris Keluarga Kudus (MSF).
Paroki Sepinggan memiliki 4 stasi, yaitu:
Jadwal misa di Gereja St. Martinus:
Gereja Santa Catharina, Taman Mini Indonesia Indah

Gereja Santa Catharina adalah sebuah gereja stasi Katolik yang terletak dalam kawasan Taman Mini Indonesia Indah, Jakarta, Indonesia. Letaknya bersampingan dengan Masjid Pangeran Diponegoro dan Gereja Kristen Haleluya, Gereja Santa Catharina dibangun tahun 1973 dan diresmikan tahun 1975 dengan luas bangunan 1.030 m2 di atas lahan seluas 2.860 m2.
Secara pastoral, gereja ini termasuk sebagai salah satu stasi dalam naungan Paroki Lubang Buaya dalam wilayah administratif Dekanat Bekasi, Keuskupan Agung Jakarta.
Bentuk bangunan gereja ini merupakan tiruan gereja Katolik pertama di Indonesia, yaitu Gereja Santa Catharina di Surabaya. Nama Chatarina diambil dari nama tokoh suci perempuan yang mengabdikan seluruh hidupnya untuk mempertahankan keyakinan dan meninggal sebagai martir karena ketaatannya terhadap Tuhan Yesus. Gaya arsitekturnya dipengaruhi gaya Roma kuno, tetapi atapnya memiliki ciri khas bangunan tradisional Jawa; tidak memiliki hiasan dekoratif, hanya jendela yang terbuat dari kaca diffuse bergambar salib. Garis garis yang berkaitan dengan struktur atap mengesankan pengaruh Roma tersebut.
Secara keseluruhan rumah ibadah ini terdiri dua bangunan, yakni bangunan utama dan aula. Bangunan utama untuk ruang jemaat dan ruang pengampunan dosa, di depannya terdapat menara lengkap dengan lonceng gereja dan puncaknya bersalib; sedang aula sekaligus menjadi ruang perpustakaan, kantor, ruang pastor, dan toilet. Jika sedang ada misa/ruang perpustakaan digunakan untuk Sekolah Minggu bagi anak-anak di bawah umur 10 tahun.
Kegiatan misa dilaksanakan setiap hari Minggu sebanyak dua kali dan pada hari-hari besar, seperti perayaan Minggu Palma, Kamis Putih, Jumat Agung, Minggu Paskah dan Natal. Umat yang mengikuti misa terdiri atas karyawan TMII, masyarakat sekitar, dan pengunjung. Gereja juga terbuka untuk umum, terutama bagi mereka yang ingin melaksanakan pemberkatan pernikahan dapat dilanjutkan dengan resepsi di berbagai tempat di lingkungan TMII, baik di dalam gedung (in door) maupun di luar gedung (out door).
6°18′12″S 106°53′34″E﻿ / ﻿6.303312740659554°S 106.89281763249092°E﻿ / -6.303312740659554; 106.89281763249092
Katedral Reykjavik

Katedral Reykjavík atau umumnya disebut Landakotskirkja (Gereja Landakot), yang secara resmi bernama Basilika Krists konungs (Basilika Kristus Sang Raja), adalah sebuah gereja katedral Katolik yang terletak di bagian barat kota Reykjavík, ibu kota Islandia. Katedral ini merupakan satu-satunya gereja katedral bagi Gereja Katolik di Islandia, dan merupakan takhta bagi Uskup Reykjavik. Gereja ini sering disebut sebagai "Kristskirkja" (Gereja Kristus) dan Landakotskirkja.
Landakotskirkja memiliki bagian atas datar yang khas, bukan puncak menara standar. Arsiteknya adalah Guðjón Samúelsson, yang juga merancang Hallgrímskirkja, tengara Reykjavik, dan Akureyrarkirkja di Akureyri, Islandia Utara.
Imam Katolik pertama yang tiba di Islandia setelah Reformasi adalah orang Prancis Bernard Bernard dan Jean-Baptiste Baudoin. Mereka membeli lahan pertanian Landakot di Reykjavík dan menetap di sana pada awal abad ke-19. Mereka membangun kapel kecil pada tahun 1864. Beberapa tahun kemudian, sebuah gereja kayu kecil didirikan oleh Túngata, dekat Landakot. Setelah Perang Dunia Pertama, umat Katolik Islandia melihat perlunya membangun gereja yang lebih besar untuk umat Katolik yang jumlahnya terus bertambah. Mereka memutuskan untuk membangun sebuah gereja Neo-Gothic dan mempercayakan tugas tersebut kepada arsitek Guðjón Samúelsson. Setelah bertahun-tahun dibangun, Landakotskirkja akhirnya dikuduskan pada tanggal 23 Juli 1929. Itu adalah gereja terbesar di Islandia pada saat itu. Hari ini, Landakotskirkja adalah tengara yang berbeda di Reykjavík barat. Satu-satunya sekolah Katolik di Islandia terletak di dekatnya di tanah yang sama.
Sebagian besar furnitur berasal dari Atelier J.W. Pematung Rammakers & Sons dari Geleen, Belanda. Ramakers mengirimkan timpan pada tahun 1928, kedua altar samping, altar St. Joseph pada tahun 1905 dan altar Maria pada tahun 1928, mimbar pada tahun 1929. Atelier Ramakers membuat desain altar utama, namun tidak pernah dikirimkan.
Daftar gereja tertinggi di dunia

Daftar gedung gereja tertinggi ini memberi peringkat gedung gereja berdasarkan tingginya. Dari Abad Pertengahan hingga munculnya gedung pencakar langit, gedung-gedung Gereja Katolik sering kali menjadi gedung-gedung tertinggi di dunia. Sejak tahun 1311, ketika puncak menara Katedral Lincoln melampaui ketinggian Piramida Besar Giza, hingga Monumen Washington selesai dibangun pada tahun 1884, serangkaian gedung gereja diadakan judul ini.
Gedung gereja tertinggi di dunia adalah Ulm Minster (161,5 m), jemaat utama Lutheran di Ulm, Jerman. Gereja Katolik tertinggi, sekaligus gedung gereja kubah tertinggi, adalah Basilica Bunda Maria dari Perdamaian (158 m) di Yamoussoukro, Pantai Gading. Gedung gereja tertinggi dengan dua menara sekaligus katedral tertinggi adalah Katedral Köln (157,4 m) di Cologne, Jerman. Ortodoks Timur tertinggi, serta katedral berkubah tertinggi, akan menjadi Katedral Keselamatan Rakyat (sekarang 120 m; 127 m setelah selesai) di Bucharest, Rumania . Gedung gereja bata tertinggi adalah Gereja St Martin (130,6 m) di Landshut, Jerman, sedangkan gedung gereja bata tertinggi dengan dua menara adalah Gereja St Mary (125 m) di Lübeck, Jerman. Bangunan gereja kayu tertinggi adalah gereja Biara Săpânța-Peri (78 m) di Săpânța, Rumania. Gedung gereja tertinggi di Amerika adalah Katedral Maringá (124 m) di Maringá, Brasil. Jika selesai, Sagrada Família di Barcelona, Spanyol, akan menjadi gedung gereja tertinggi di dunia, dengan ketinggian 1.725 meter (5.659 ft).
Kota-kota dengan jumlah gereja terbanyak melebihi 99 meter (325 kaki) adalah Hamburg (5 dari 29 gereja tertinggi), Lübeck (4 dari 56 gereja tertinggi, dua di antaranya dengan menara kembar → 6 menara secara keseluruhan), Wina (2), Tallinn (2), St. Petersburg (2), New York City (2), Dortmund (2) dan Stralsund (2), dan kota-kota dengan gereja terbanyak melebihi 75 meter (246 kaki) adalah Berlin (16), Hamburg (9), Paris (8), Dresden (8), [[Wina] ] (7), Stockholm (7) dan Munich (7), sedangkan di benua Amerika adalah New York City (4).
Daftar ini tidak mencakup bangunan gereja yang menggunakan sebagian besar ruang untuk keperluan non-gereja, seperti Gedung Bait Suci Chicago. Ini tidak termasuk struktur dari agama non-Kristen.
Pintu Suci

Pintu Suci (bahasa Latin: Porta Sancta) secara tradisional adalah sebuah portal pintu masuk yang terletak di dalam gereja Basilika utama kepausan di Roma. Pintu suci biasanya ditutup dengan mortar dan semen dari dalam sehingga tidak bisa dibuka. Mereka dibuka secara seremonial selama tahun Yubileum yang ditentukan oleh Paus, agar para peziarah yang masuk melalui pintu tersebut dapat memperoleh indulgensi penuh yang terkait dengan perayaan tahun Yubileum dengan saleh.
Pada bulan Oktober 2015, Paus Fransiskus memperluas tradisi dengan meminta setiap Keuskupan Katolik Roma di seluruh dunia menunjuk satu atau lebih Pintu Suci lokal selama Yubileum Luar Biasa Kerahiman, sehingga umat Katolik dapat memperoleh indulgensi penuh yang diberikan selama tahun Yubileum tanpa harus pergi ke Roma.
Gereja (bangunan)

Gedung gereja atau bangunan gereja adalah bangunan atau struktur yang tujuan utamanya adalah untuk memfasilitasi pertemuan sebuah gereja. Awalnya, orang Kristen Yahudi bertemu di rumah-rumah ibadat, seperti senakel, dan di rumah-rumah, yang dikenal sebagai gereja rumah. Ketika Kekristenan tumbuh dan diterima oleh pemerintah, khususnya dengan Maklumat Milano, ruangan dan akhirnya, seluruh bangunan dikhususkan untuk tujuan ibadah Kristen, misalnya Gereja Makam Kudus.
Bangunan gereja tradisional sering kali dalam bentuk salib dan sering memiliki sebuah menara atau kubah. Gedung-gedung gereja yang lebih modern memiliki berbagai variasi arsitektur dan tata letak, banyak bangunan yang sebelumnya dirancang untuk tujuan lain kini telah dikonversi untuk digunakan sebagai gereja, demikian pula, banyak bangunan gereja yang asli telah dijadikan untuk kegunaan lainnya.
Gereja Makam Kudus

Gereja Makam Kudus (bahasa Latin: Sanctum Sepulchrum, bahasa Inggris: Church of the Holy Sepulchre, bahasa Ibrani: כנסיית הקבר‎, bahasa Arab: كنيسة القيامة) adalah gereja Kristen di Kota Lama Yerusalem. Gereja ini menjadi pusat kedudukan dan takhta bagi Patriarkat Latin Yerusalem bagi umat Katolik di Tanah Suci.
Situs ini dipercaya oleh banyak orang Kristen sebagai Golgota, tempat Yesus disalibkan, dan kubur Yesus yang kosong, di mana dikatakan Ia pernah dikuburkan, tetapi kemudian bangkit dari kematian. Gereja ini menjadi tujuan peziarahan Kristen sejak abad ke-4, sebagai tempat wafat dan kebangkitan Yesus.
Gedung gereja ini menggunakan model arsitektur kubah, sebagaimana bangunan gereja dan masjid di seluruh penjuru Tanah Suci Tiga Agama Samawi. Bagaimanapun, model arsitektur kubah pada awalnya merupakan milik Gereja Ortodoks Yunani Kekaisaran Romawi Timur yang kemudian dilestarikan oleh Islam ketika tentara Islam merebut wilayah-wilayah politik Kekaisaran Bizantium pada abad ke VII Masehi.
Bangunan ini dikelola bersama oleh beberapa komunitas Gereja Kristen Tradisional seperti Gereja Ortodoks Yunani Yerusalem, Gereja Katolik Roma, Gereja Apostolik Armenia, Gereja Oriental Syriak-Antiokhia, Gereja Oriental Koptik, dan Gereja Tehwadonian Etiopia
Dalam bangunan ini, terdapat beberapa makam dari tokoh Kristen seperti Raja Baldwin IV yang meninggal karena sakit kusta pada usia yang masih muda. Baldwin merupakan keturunan Geofrey dari Boillon, salah seorang pejuang pertama dalam Perang Salib Pertama.
Gereja ini merupakan salah satu situs yang sangat disucikan oleh banyak aliran umat Kristen mainstream, selain situs Gereja Kelahiran Yesus di Kota Betlehem, Palestina dan situs Gereja Keluarga Suci di Kota Nazaret, Israel Utara. Ribuan umat Kristen dari seluruh penjuru dunia mengunjungi Gereja ini untuk mengenangkan wafat dan kebangkitan Yesus Kristus, terutama dalam Perayaan Jumat Agung dan Minggu Paskah setiap tahun.
Para Penjaga
Peter Turang

Peter Turang (23 February 1947 – 4 April 2025), sometimes also known as Petrus Turang, was an Indonesian prelate of the Roman Catholic Church. He served as the Archbishop of Kupang from 1997 to 2024.
Turang was born in Tataaran, Minahasa Regency, in North Sulawesi.
Turang was ordained a priest on 18 December 1974. He held the position of executive secretary of the Indonesian Economic and Social Development Commission at the Bishops' Conference of Indonesia.
On 21 April 1997, Turang was appointed coadjutor archbishop of the Archdiocese of Kupang to succeed the then-current archbishop, Gregorius Manteiro, who was in poor health. On 27 July 1997, Turang was ordained bishop by Cardinal Julius Darmaatmadja. He officially succeeded Manteiro upon the latter's death on 10 October 1997.
Turang caused some controversy in the Indonesian Catholic community when he reprimanded a priest named Yohanes Subani. Subani, an educator and instructor at St. Michael High Seminary in Kupang, did not kiss Turang's ring on 10 January 2013 after a joint Christmas celebration at Kupang Cathedral Church, prompting Turang to publicly admonish him in front of the congregation. Both Turang and, to a lesser extent, Subani were criticised for their conduct. Turang initially defended his actions but later issued an apology.
Turang had been battling health issues for years, particularly heart disease. Before retiring as archbishop, he had already undergone medical procedures, including the placement of three stents to address his heart condition.
In early January 2025, Turang's health began to decline, leading to frequent hospital visits. As his condition worsened, he was referred to Pondok Indah Hospital in Jakarta in March for further treatment. Over the course of a month, his condition became more severe due to complications affecting his heart, lungs and kidneys. Despite receiving intensive care medicine, his health continued to deteriorate.
On the morning of 4 April 2025, Turang died and his body was temporarily placed at Jakarta Cathedral before being transported to Kupang on 5 April 2025 for final rites and burial.
Gambir, Jakarta

Gambir is a district (Indonesian: kecamatan) in the administrative city of Central Jakarta, Indonesia.. It is characterized by many historic buildings from the colonial era. It hosts some of the foremost political and learning/tourism features of the capital. The Merdeka Palace (the presidential palace of Indonesia), the National Museum, the headquarters of the Indonesian Scout Movement and the Merdeka Square (in which stands the National Monument) are among these.
One of the busiest railway stations, Gambir Station, is in the focal Gambir neighbourhood (an underlying Administrative Village as the translation is usually rendered) of the district. The City Hall of Central Jakarta is in Petojo Selatan here.
Gambir is bordered by the Jakarta Flood Canal to the west, the river Ciliwung to the east, KH Zainul Arifin and Sukarjo Wiryopranoto Road to the north, and Kebon Sirih Raya Road to the south.
The name Gambir is taken from the name of a Dutch lieutenant of French descent named Gambier, the lieutenant whom Daendels assigned to pave the way to the south.
The area that is now Gambir District was originally a southern hinterland of Batavia with marshes and known for the gambier plant. A kampung settlement existed under the name Kampung Gambir. In the 18th century, a landowner known as Anthony Paviljoen began to develop the area and later rented them to Chinese people who further developed the land as an agricultural land.
When old Batavia (Jakarta) on the shore was abandoned save for its port aspects in favor of the healthier and cleaner southern neighborhood, the Gambir area was gradually urbanized and developed. During the government of Daendels, the center of administration was moved from the old Batavia to Gambir area. The area became widely known as Weltevreden until 1931, after which it officially became Batavia Centrum (Central Batavia).
The area around the large field was characteristically surrounded with colonial buildings, mansions, and other civic facilities. Some of these buildings are restored and have become landmarks of Jakarta, such as the Willemskerk (now the Immanuel Church) and The Batavian Society of Arts and Science (now the National Museum).
The district of Gambir is divided into six kelurahan or administrative villages:
6°10′30″S 106°49′30″E﻿ / ﻿6.175°S 106.825°E﻿ / -6.175; 106.825
Leite Moça

Leite Moça é uma marca de leite condensado pertencente à Nestlé. Também é chamada de La Lechera (países de língua hispânica) e Milkmaid (língua inglesa). A marca tem bastante popularidade no Brasil, onde seu nome virou sinônimo do produto.
O produto era oferecido inicialmente como uma alternativa ao leite fresco, pois era mais fácil de transportar. Ao longo do tempo, passou a ter um uso maior na culinária no preparo de doces e sobremesas.
Em Portugal, a marca é chamada de Leite Condensado Nestlé.
A história da marca tem início em 1866, quando os irmãos Charles e George Page abriram a primeira condensadora de leite da Europa na Suíça. Eles a chamaram de Anglo-Swiss Condensed Milk Company, lançando a marca Milkmaid com a famosa imagem da moça leiteira europeia. Em 1870, a Nestlé lançou a marca Nestlé Condensed Swiss Milk, que não conseguia competir com a Milkmaid. As duas empresas suíças se fundiram em 1905.
A Milkmaid se expandiu rapidamente pela Europa e colônias. Em 1868, foram vendidas 374.000 caixas dela na Grã-Bretanha e suas colônias, fazendo com que a marca se tornasse popular no subcontinente indiano. Na Birmânia, as latas de Milkmaid se tornaram padrão para a pesagem de arroz.
No Brasil, a marca desembarcou em 1890, de maneira importada. Em 22 de janeiro daquele ano, o jornal O Estado de S. Paulo publicou um anúncio sobre a venda em drogarias da Condensed Milk - Milkmaid brand.
Em 1921, a marca passou a ter fabricação própria, em Araras, no interior de São Paulo, inaugurando também a presença da marca na América Latina. Devido à dificuldade em chamar a marca pelo nome em inglês, o público a denominava como o "leite da mocinha", por causa da ilustração da camponesa leiteira. Por volta da década de 1930, a Nestlé passou a adotar o nome Moça para o público brasileiro.
Na América Latina e em outros países de língua hispânica, o produto é chamado de La Lechera. A marca passou a ser fabricada na Espanha em 1910, em La Penilla. Na Colômbia, os produtos chegavam via Panamá em 1922.
A princípio, o leite condensado era usado como bebida, já que o leite comum não podia ser armazenado por muito tempo à época. Bastava misturar com água para que o produto se tornasse um leite integral já adoçado. Era fácil de ser transportado e podia ser armazenado por muito tempo, podendo ser consumido nos períodos de desabastecimento de leite. Isso também fazia o produto ser popular no contexto das guerras.
Com a popularização da geladeira e o fim da Segunda Guerra Mundial, o produto ganhou novos usos na culinária. A Nestlé, em 1955, passou a indicar o leite condensado para uso culinário no preparo de bolos, tortas, pudins e outros doces. Em 1962, receitas começaram a aparecer no rótulo.
Em 1988, chegava a linha Moça Fiesta para o preparo de doces prontos para o consumo, como brigadeiro e beijinho. Já em 1998, era lançada uma versão com menos teor de gordura.
Chinês tradicional

Caracteres do chinês tradicional (em chinês: 正体字/繁体字, transl. Zhèngtǐzì / Fántǐzì; chinês clássico: 正體字/繁體字) referem-se a conjuntos de sinogramas que, por padrão, são utilizados na escrita em chinês contemporâneo. O chinês tradicional é um dos dois padrões de escrita da língua chinesa, sendo o outro, o chinês simplificado.
Os caracteres tradicionais formaram-se no Libian e a maioria permanece com a mesma estrutura adotada na introdução da escrita regular (século II). Com o decorrer dos séculos, o caractere tradicional foi tomado como a forma padrão dos caracteres chineses impressos, ou o chinês clássico (chinês literário), ao redor da sinosfera até meados do século XX, quando países que utilizavam caracteres chineses como sistema de escrita iniciaram diversas reformas na escrita. O termo "tradicional" é usado para distinguir os caracteres tradicionais do outro padrão de escrita do chinês — os caracteres chineses simplificados — criados pelo governo da China a partir da década de 1950 para fomentar a alfabetização.
Tipologia tradicional mantém-se de uso comum em Taiwan, Hong Kong e Macau, assim como na maioria das comunidades da diáspora chinesa, além do sudeste asiático. No entanto, a forma simplificada tem ganhado, gradualmente, mais popularidade, sendo utilizada na China, em Singapura e na comunidade chinesa da Malásia.
O debate acerca dos caracteres tradicionais e simplificados tem sido uma questão perene nas comunidades chinesas. Vários jornais chineses passaram a permitir que o leitor alterne entre conjuntos tradicionais e simplificados na exibição de seus websites. Os caracteres tradicionais também são usados no site oficial do Vaticano.
Coco ralado

Coco ralado é um ingrediente comumente utilizado nas cozinhas da Ásia e da América, sendo geralmente usado em laticínios, sorvetes, panificação, confeitaria e doceria.
Sua produção se dá a partir de amêndoas raladas e secas de coco seco que são desintegradas, parcialmente desengorduradas (através da retirada do leite de coco) e secas. Em média, um coco seco rende 125 gramas de coco ralado integral, que, por sua vez, pode ser utilizado na produção de coco ralado desidratado.
O aroma e o sabor de coco ralado são atribuídos ao seus açúcares e óleos. O coco ralado é um produto normalmente encontrado na maioria dos supermercados do mundo, embalados em latas e sacos pequenos, ou em sacas de 20 a 50 kg quando disponível como insumo industrial.
Os maiores produtores mundiais de coco são Indonésia, Filipinas, Índia e Brasil. Estima-se que a cadeia produtiva do coco ralado represente, apenas no Brasil, 12 mil empregos diretos e envolva de recursos de aproximadamente R$ 1 bilhão.
Quindim

Quindim é um doce que tem como ingredientes gema de ovo, açúcar e coco ralado. A receita do Nordeste brasileiro corresponde à receita portuguesa conhecida como brisa-do-Lis, com uma única diferença que é a utilização de coco ralado em vez de amêndoa (ingrediente da iguaria original). Normalmente, o doce pode ser preparado em formas pequenas como as de empadinhas ou em formas grandes de pudim. Quando preparado em formas maiores, é chamado de quindão.
Beijinho (doce)

Beijinho ou branquinho (no Rio Grande do Sul) é um doce tipicamente brasileiro servido em festas de aniversário. Sua origem provém de alguns experimentos com leite condensado e leite de cabra coalhado, que daria um gosto levemente azedo quebrando o excesso de açúcar no seu sabor.
Seu idealizador foi José Ferreira Mendes, um homem rico que morou na França e estudou culinária na escola Gâteaux et Confiseries de 1941 a 1946, e com 34 anos (1947) retornou ao Brasil. De 1948 a 1950 os seus experimentos na área da confeitaria foram desvalorizados apesar dos seus estudos na Europa, e desiludido deixou de trabalhar na área, deixando suas anotações para sua filha Isabelle Ferreira Arnaud, que seguiu seus passos na culinária. Aos 19 anos (1964), intrigada por não encontrar uma forma de tornar o doce de seu pai popular, achou apropriado misturar leite condensado e suco de lichia, para dar uma consistência aquosa, e depois deixou refrigerando. Seu gosto era especialmente saboroso e para dar um toque final acrescentou coco ralado como cobertura. Alguns anos mais tarde o suco de lichia fora descartado, porém sua base de leite condensado e coco se manteve.
Tornou-se um doce popular e fora levado por Isabelle à Europa, pois assim ficaria na história europeia e brasileira o doce criado por seu pai. Hoje em dia, muito popularizado, é preparado e servido de forma semelhante ao brigadeiro, mas leva coco ralado ao invés de chocolate em pó. A massa pode levar gemas de ovos ou não, dependendo da região do país em que é feito. Também pode levar suco de laranja e cascas de limão e ser coberto com açúcar cristal ou coco. Tradicionalmente, um único cravo é colocado em cima do doce.
Fruta cristalizada

Fruta cristalizada, fruta confeitada ou fruta glaceada é um doce em que parte da água de frutos carnudos é substituída por açúcar: posteriormente, o fruto é coberto por xarope de açúcar quente, dando-lhe uma aparência cristalina. Para além da sua utilização em bolos e doces, as frutas cristalizadas, que são uma forma de conservação de alimentos, são também uma guloseima tradicional em muitas partes do mundo.
Bolo inglês

O bolo inglês é um bolo de frutas com uma massa compacta, que leva bastante manteiga e açúcar, frutas cristalizadas, passas e frutas secas (nozes, amêndoas, avelãs), e que na época natalícia é feito com antecedência e regado com uma bebida destilada (geralmente conhaque) ou um vinho fortificado.
Apesar dos bolos de Natal em muitos países serem bolos de frutas, existe normalmente uma receita especial para estes. Em Portugal, é o bolo-rei que, embora leve frutas cristalizadas e nozes, tem uma forma e uma massa muito diferente do bolo inglês, como também o panetone italiano; na Alemanha, há o Stollen, igualmente diferente do bolo inglês e, na própria Inglaterra, há o Christmas cake e o Christmas pudding, ambos com frutas mas feitos duma forma diferente do vulgar bolo de frutas.
No Brasil, para além da receita tradicional, também se chama “bolo inglês” a uma massa que não leva frutas e com a qual se fazem cupcakes.
A referência mais antiga é do tempo dos antigos romanos e incluía sementes de romã, pinhões e passas numa papa de cevada. Existem também relatos da Idade Média de cruzados que levavam este bolo nas suas viagens, que duravam vários meses ou anos. No século XVI, a cevada foi substituída por farinha de trigo e o mel por açúcar que vinha das colônias com um bom preço. No século XVIII, os bolos de frutas foram restringidos às festas principais por leis feitas pelas autoridades religiosas que achavam que estes bolos eram “pecaminosos”, mas no século seguinte, o “chá vitoriano” não era servido sem o bolo de frutas.
O nome deste bolo, pelo menos em Portugal e na América do Sul, pode estar relacionado com o acordo com os ingleses, quando Portugal estava a ser invadido por Napoleão. No entanto, mais recentemente nos Estados Unidos, o bolo de frutas está novamente a ser ameaçado pela mesma razão que no século XVIII – ser demasiado pesado e ter-se tornado num presente fácil de conseguir para as festas.
Nougat

O nogado (do latim vulgar nucatu, de nux, "noz"), nugá (do francês nougat) ou torrone, como mais conhecido em algumas regiões no Brasil, é uma família de confeitos feitos com açúcar e/ou mel, castanhas assadas (amêndoas, nozes, pistache, avelãs, nozes de macadâmia), claras em neve e, às vezes, picado de frutas cristalizadas. A consistência do nougat pode variar desde macia e mastigável até crocante. Em geral, são feitos em barras e lhe são adicionados outros produtos como castanhas e pistaches. É utilizado em uma variedade de barras de doces e chocolates. A palavra nougat vem do Ocitano "pan nougat", do latim "nux gatum", ou "bolo de noz". No sul da Europa, onde surgiu, é um doce amplamente associado às festas natalinas.
Existem três tipos básicos de nougat. O primeiro, e mais comum, é o "nougat branco", feito com claras de ovos batidas e mel. Essa versão foi surgiu em Cremona, na Itália, no início do século XV, e em Montélimar (só pode levar esta nomenclatura se levar obrigatoriamente na receita mel de flor de laranjeira) na França, no século XVIII. O segundo é o "nougat marrom" ou "castanho" ("mandorlato" em italiano e "nougatine" em francês), que é feito sem claras de ovos e tem uma textura crocante muitas vezes mais firme. O terceiro é o "vienense" ou "nougat alemão", que é, essencialmente, chocolate com pralinê (geralmente de avelã).
O nougat branco também pode ser encontrado pelo nome "mandolate" no Brasil.
O torrão é uma variedade de Nougat tipicamente feita com mel, clara de ovos e amêndoas. Há um grande variedade de torrões na Europa, América Latina e Filipinas. Em muitos países, também é comum ser encontrado coberto com chocolate.