davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Ida Wolden Bache

Ida Wolden Bache (born 26 February 1973) is a Norwegian economist who has served as the governor of Norges Bank, the Norwegian central bank, since 2022. She is the first woman to hold the position.
Born in Bærum, Bache graduated from Valler Upper Secondary School in 1992, before enrolling into the London School of Economics, where she graduated with a Master of Science degree in 1999. She subsequently went on to complete a PhD at the University of Oslo in 2007.
During her studies, she was a research assistant at the Department of Economics at UiO from 1996 to 1998 and a research assistant at Norges Bank from 1998 to 2000. She was employed as a consultant, adviser and senior adviser at Norges Bank from 2000 to 2009 and held a post-employment position as an associate professor in economics at BI Norwegian Business School from 2008 to 2010.
She was Assistant Director in the Monetary Policy Department at Norges Bank from 2009 to 2010, Senior Economist at Handelsbanken Capital Markets from 2010 to 2013, Assistant Director in the Financial Stability Department at Norges Bank from 2013 to 2015, Department Director in the Financial Stability Department from 2015 to 2016 and Department Director in the Monetary Policy Department of Norges Bank from 2016 to 2020.
She became Deputy Governor in 2020 after her predecessor had lost his security clearance.
During her spring speech in 2021, Bache expressed her doubt that cryptocurrency would replace the Norwegian krone: "If crypto is to replace the krone, the state must also make its payments and collections in a currency other than the krone". In November, she expressed doubts about cryptocurrency, calling it a "threat": "The prevalence and scope is currently quite modest in Norway, but we point to possible channels through which cryptocurrencies can have effects on the financial system and pose a threat to the financial system in the long run".
In December 2021, she applied to become the next governor of the Norwegian central bank, with Jens Stoltenberg and her seen as the most prominent candidates for the post. Controversy was caused when NRK listed only parts of her CV during a broadcast. The state broadcaster later corrected their mistake, then listing the missing parts of her CV.
To begin with, Bache did not get the position, but accepted to become the acting governor in the interim until Stoltenberg had finished his tenure as Secretary General of NATO. However, on 24 March, following a NATO summit about the Russian invasion of Ukraine, Stoltenberg announced that he would continue as NATO Secretary-General for another year and that he would resign as the incoming governor. Bache was then nominated to fill the term that Stoltenberg was meant to take on. She was formally appointed to the position on 1 April at the Council of State.
The same day as her appointment, Bache announced that Norges Bank would raise interest rates, stating: "As we now assess the outlook and the risk picture, the key policy rate will most likely be raised further in June".
In November 2023 she asked Norwegian government to be able to invest in private equity, obtaining no formal response so far from it.
Flag of Orkney

The Flag of Orkney was the winner of a public flag consultation in February and March 2007. In the flag consultation the people of Orkney were asked for their preferred design from a short list of 5, all of which had been approved by the Court of the Lord Lyon. The chosen design was that of Duncan Tullock of Birsay, which polled 53% of the 200 votes cast by the public.
The colours red and yellow are from the Scottish and Norwegian royal coats of arms, which both use yellow and red, with a lion rampant. The flag symbolises the islands' Scottish and Norwegian heritage. The blue is taken from the flag of Scotland and also represents the sea and the maritime heritage of the islands.
2007 competition finalists
The former flag of Orkney was adopted in 1995. In 2001, the flag of Orkney, the traditional flag of St Magnus, was declined official recognition by the Lord Lyon, the heraldic authority of Scotland, due to similarity with other national flags; as well as the flag of the Kalmar Union.
Ken Loach

Kenneth Charles "Ken" Loach (n. 17 iunie 1936, Nuneaton, Anglia, Regatul Unit) este un regizor de film britanic. Două din filmele sale, Mângâierea vântului (2008) și Eu, Daniel Blake (2016) au fost premiate cu Palme d'Or la Festivalul Internațional de Film de la Cannes
Vargabeleș

Vargabeleș (în maghiară Vargabéles) este un desert din Ardeal, cel mai probabil de origine secuiască, alcătuit dintr-o umplutură de tăieței fierți amestecați cu brânză de vaci și stafide, acoperiți cu blat de ștrudel sau foitaj cu unt și copt.
Vargabeleșul provine din Cluj, fiind comercializat în forma modernă la începutul secolului XX în restaurantul familiei Darvas. Prăjitura este posibil să aibă o origine mai veche, din secolul XVIII, fiind gătită pentru prima oară de un hangiu numit Varga, tot la Cluj. Numele, care se traduce în mod direct în limba română drept căptușeala cizmarului ar putea, astfel, proveni din faptul că numele de Varga înseamnă cizmar, iar tava pentru prăjitură este căptușită cu foi de ștrudel.
Mai întâi, tăiețeii se fierb în apă cu un praf de sare, apoi, după ce se răcesc, se amestecă cu brânza de vaci, stafide, untul și smântâna, iar la final se adaugă coajă rasă de lămâie și gălbenușul de ou. Albușurile de ouă se bat până devin tari. Pentru a face vargabeleș, se tapetează fundul și pereții unei tăvi cu hârtie de copt și cu foi de ștrudel sau foitaj. Se pune umplutura în tavă, se acoperă cu același tip de aluat folosit anterior și se dă la cuptor până când este gata. Pentru a servi, se pudrează cu zahăr. Se mai poate servi în combinație cu alte dulciuri, cum ar fi crema de vanilie sau gemul.
Rockford, Illinois

Rockford este un oraș situat în comitatul Winnebago, statul Illinois, Statele Unite ale Americii, fiind totodată reședința acestuia. Orașul se găsește la altitudinea de 218 metri, ocupă suprafața de 146,9 km², dintre care uscatul reprezintă 145,1 km². În anul 2004, Rockford avea 152.452 de locutori, ceea ce îi conferea o densitate de 1.034,6 loc./km². Rockford este, după orașele Chicago și Aurora, al treilea oraș ca mărime din statul Illinois.
Mickey Simpson

Mickey Simpson (n. 3 decembrie 1913, Rochester, New York, SUA – d. 23 septembrie 1985, California, SUA) a fost un actor american. Acesta este cunoscut pentru rolul lui Sarge, proprietarul bigot al restaurantului din filmul Uriașul (1956). Pe parcursul carierei sale, a apărut în peste 175 de filme și episoade de televiziune.
Fiul lui Fred și al lui Bertha Rogers Simpson, era de origine irlandeză pe partea paternă. Era cel mai mare dintre cei patru fii ai familiei; fratele său Richard a murit în copilărie. Când tatăl său, un antreprenor, nu și-a găsit de lucru din cauza crizei economice din 1929, mama sa a întreținut familia lucrând ca ospătăriță.
La douăzeci de ani, Simpson intenționa să devină pugilist datorită construcției sale fizice. A avut însă o carieră de scurtă durată, fiind implicat în doar două meciuri de box în 1939, ambele pierdute. A ajuns în Los Angeles spre finalul anilor 1930 și a lucrat ca șofer pentru actrița Claudette Colbert. În 1939, a avut un rol minor în lungmetrajul Stagecoach al regizorului John Ford. Actorul a devenit în cele din urmă membru al grupului John Ford Stock Company.
Simpson a interpretat paznici, polițiști și bătăuși în filme, dar cariera i-a fost întreruptă de cel de-Al Doilea Război Mondial. A activat ca patrula marină în Marina Statelor Unite pe parcursul războiului. Când a revenit la Hollywood, Ford i-a oferit un rol minor, dar important în filmul Draga mea Clementine (1946). În total, a apărut în nouă producții regizate de Ford. A apărut în 13 episoade ale serialului The Lone Ranger între 1950 și 1956. La sfârșitul anilor 1950, l-a interpretat pe Boley în serialul de televiziune Captain David Grief. În 1957, Simpson a fost Johnny Hines în episodul „Decision at Gunsight” al westernului Cheyenne. În 1960, a fost cowboyul bătăuș Donovan în Bat Masterson. Acesta este cunoscut pentru rolul lui Rocky Duggan din filmul Gents in a Jam al celor din grupul de comici Three Stooges.
Simpson a interpretat cu precădere roluri minore până la sfârșitul anilor 50. A murit din cauza unei insuficiențe cardiace în Northridge, California pe 23 septembrie 1985 la vârsta de 71 de ani. A fost înmormântat în cimitirul Hollywood Hills din Los Angeles.
Geocodificare

Turkish television series, commonly referred to as "Seriale Turcesti," have gained immense popularity worldwide in recent years. Renowned for their gripping storylines, high production quality, and talented actors, these shows have captivated audiences across diverse cultures. They often explore themes like love, family, tradition, and societal issues, offering a blend of drama, romance, and sometimes suspense.
The success of Turkish series can be attributed to their ability to resonate with audiences globally, transcending cultural boundaries. Their storytelling prowess and character development have garnered them a dedicated fanbase beyond Turkey's borders. Furthermore, the accessibility of streaming platforms has facilitated their widespread dissemination, allowing viewers from different countries to enjoy these captivating narratives.
In addition to entertaining audiences, Turkish series have also contributed to cultural exchange and understanding by showcasing Turkey's rich heritage, traditions, and landscapes. They serve as a window into Turkish society, offering viewers glimpses into its customs, values, and way of life.
Overall, Seriale Turcesti have emerged as a significant force in the global television landscape, captivating audiences with their compelling narratives, memorable characters, and universal themes.
William Sweet

William Sweet (n. 22 aprilie 1955, Edmonton, Alberta, Canada) este un filosof și fost președinte al Asociația Filozofică Canadiană și ale Societatea Teologică Canadiană.
Sweet născut în Edmonton, Alberta, Canada, și a studiat Politologia, teologia și filosofia în Canada, Africa de Sud, Franța și Germania. A absolvit un DEA în politologia la Sorbonne la Université de Paris, un doctorat în filozofie la Universitatea din Ottawa, un doctorat în teologie sistematică la Universitatea din Africa de Sud din Pretoria și un doctorat. la Universitatea Saint-Paul. A fost ales membru al Royal Historical Society în 2014 și membru al Societatea Regală a Canadei în 2017. În noiembrie 2021, a fost ales membru permanent al academiei preeminente de filosofie din lume, Institut international de philosophie
A colaborat cu Wilhelm Dancă și face parte din Comitetul editorial al Verbum, Revista de Teologie Catolică a Universității din București.
O mare parte din munca lui Sweet se află în istoria filozofiei moderne, deși el folosește aceasta ca o resursă și un vehicul pentru a aborda problemele contemporane din filosofia politică, etica aplicată și filosofia religiei. Eseurile sale timpurii, precum și prima sa carte s-au concentrat pe filosofia politică a filozofilor idealiști britanici de la sfârșitul secolului al XIX-lea și începutul secolului al XX-lea, dar a publicat o serie de lucrări și traduceri despre tradiția personalistă în filosofia franceză, în special aceea lui Jacques Maritain. Cercetările recente se concentrează pe dezbaterile filozofice din secolul al XX-lea în Africa de Sud și India și asupra fenomenului de migrare a textelor și tradițiilor filosofice între culturi.
Contribuțiile lui Sweet la filosofia religiei și teologia filozofică sunt dezvoltate în două cărți cu un singur autor, una în co-autor și mai multe cărți editate. Sweet susține că o mare parte a dezbaterii din tradițiile anglo-americane cu privire la relația dintre credință și rațiune se bazează pe presupuneri referitoare la semnificația și adevărul credințelor religioase - presupuneri pe care le urmărește la începutul secolului al XVII-lea. Sweet susține că aceste relatări denaturează sau înțeleg greșit ce este credința religioasă și că o relatare mai exactă a credinței religioase (care necesită recunoașterea atât a caracterului descriptiv, cât și expresiv al credințelor religioase) și o teorie larg coerentă a adevărului poate fi folosită pentru a aborda un număr de probleme contemporane în filosofia religiei, cum ar fi relația dintre religie și știință.
El a contribuit major la programele internaționale ale Consiliului pentru Cercetare în Valori și Filosofie și ale Uniunii Mondiale a Asociațiilor Filosofice Catolice și Istituto Internazionale Jacques Maritain (al cărui președinte este Președinte d'onore).
Este redactorul revistei Philosophy, Culture, and Traditions, e Etudes maritainiennes/Maritain Studies (1994–2006, 2019 -)
Festivalul Bon

Festivalul Obon (お盆, Obon) sau Bon (盆, Bon) este un festival japonez budist în care sunt onorate spiritele rudelor care au decedat și ale strămoșilor unei persoane. Acest obicei budist a evoluat sub forma unei sărbători de familie, în timpul căreia oamenii se întorc în zonele strămoșești, vizitează și curăță mormintele rudelor decedate. Festivalul este celebrat în Japonia de mai mult de 500 de ani și include și un dans, denumit Bon Odori, precum și obiceiul de a agăța lanterne în fața caselor și de a aduce mâncare ca ofrandă celor decedați. Conform tradiției, sufletele sau spiritele celor morți se reîntorc la casele lor în timpul acestui festival.
Festivalul Obon durează trei zile, însă există diferențe în ceea ce privește data de începere, în funcție de regiunea din Japonia. Odată cu schimbarea calendarului gregorian la începutul erei Meiji, această schimbare a fost acceptată în mod diferit de-a lungul Japoniei, ceea ce a rezultat în trei date diferite pentru Obon. Shichigatsu Bon (Bon ținut în luna iulie) este bazat pe calendarul solar și este celebrat în jurul datei de 15 iulie în regiunea Kantō din estul Japoniei (de exemplu, în Tokyo, Yokohama, dar și în regiunea Tōhoku), în același timp cu Chūgen. Hachigatsu Bon (Bon ținut în luna august) este bazat pe calendarul lunar și se ține în jurul datei de 15 august, fiind cel mai comun dintre cele trei. Kyū Bon (Bon după vechea tradiție) se ține în a 15-a zi din a 9-a lună a calendarului lunar, astfel că diferă în fiecare an, între 8 august și 7 septembrie. Excepții au fost anii 2008 și 2019, în care calendarele solare și lunare au fost aliniate, astfel că Hachigatsu Bon și Kyū au început în aceeași zi. Kyū Bon este celebrat în anumite zone din nordul regiunii Kantō, regiunea Chūgoku, Shikoku și Okinawa. Chiar dacă aceste zile nu sunt sărbători publice în Japonia, există obiceiul ca oamenii să primească liber pentru a putea vizita casa familiei.
Bon Odori (limba japoneză: 盆踊り), în traducere directă dansul Bon, este un dans special care dansează în timpul festivalului Obon, având originea acum mai bine de 600 de ani. Acest dans are ca scop „primirea” spiritelor celor morți și apoi întoarcerea acestora, și este la origine un dans folcloric Nenbutsu. În fiecare regiune există un tip specific de dans, cât și diferențe în ceea ce privește muzica utilizată.
Ezoterism

Ezoterismul (în greacă εσωτερικος = din interior) este un concept filosofic-religios prin care se desemnează cunoștințe și învățături obținute prin percepția unor elemente de spiritualitate, accesibilă numai inițiaților, în opoziție cu cunoașterea exoterică, accesibilă tuturor oamenilor. Curentele spirituale ce se declară ezoterice sunt de o mare diversitate și cu credințe variate, de la cele bazate pe învățături orientale la forme de ezoterism creștin.
„Un esoterism este o învățătură ocultă, doctrină sau teorie, tehnică sau procedeu, de expresie simbolică, de ordin metafizic, cu intenție inițiatică. Druidismul, Companionajul, alchimia sunt esoterisme. Pentru René Guénon, «esoterismul este esențialmente altceva decât religia, și nu partea interioară a unei religii ca atare». Pentru C. I. Lewis, «Platon, ca și Pitagora, avea opinii exoterice și esoterice»” (Pierre Riffard, Dicționarul esoterismului, București : 1998, 105.).
Esoterismul occidental este diferit față de ortodoxia religioasă și față de raționalismul iluminist.
Lipițan

Lipițanul este o rasă de cai, originară din Lipica, Slovenia. Lipițanii sunt balerinii din lumea cailor și pot fi văzuți în acțiune la Școala de călărie spaniolă din Viena, Austria. Superbii cai albi ai școlii sunt faimoși în toată lumea pentru grația cu care execută mișcări complicate de dresaj. Tradițiile de creștere ale cailor lipițani au fost înscrise în Lista reprezentativă a patrimoniului cultural imaterial a umanității în 2022, împreună de către Austria, Bosnia și Herțegovina, Croația, Italia, România, Slovacia, Slovenia și Ungaria.
În anul 1580 Arhiducele Carol al II-lea a hotărât înființarea unei herghelii la Lipica pentru a forma o nouă rasă de cai cu alură asemănătoare calului andaluz. El a hotărât astfel pentru că toți caii de origine spaniolă erau foarte căutați la vremea aceea, iar spaniolii au interzis exportul lor. Arhiducele a ales Lipica pentru că avea clima, vegetația, și solul asemănătoare cu cele din Andaluzia, deci condițiile de creștere erau asemănătoare.
Herghelia de lipițani a fost mutată în Ungaria de două ori în timpul războaielor napoleoniene, formându-se astfel herghelia de lipițani la Mezőhegyes. Aceasta a fost mutată în 1876 la Sâmbăta de Jos (lângă Făgăraș), iar de acolo la Bábolna (Ungaria) în 1912. De aici, în anii 1950, a urmat un nou transfer în mediul deluros de la Szilvásvárad.
Materiale media legate de Lipițan la Wikimedia Commons
Halva

Halva este o specialitate de cofetărie, care este originară din India, Iran și Asia Centrală. Halvaua este cunoscută și în Orientul Mijlociu, Europa de Sud-Est, Centrală și Europa de Est.
În limba arabă, desertul se numește حلاوة, care derivă din rădăcina حلو‎ . În Israel, este foarte popular sub numele חלבה, iar în Polonia sub numele de chałwa. În Turcia se numește Helva, în Grecia se numește Χαλβάς, în Serbia este oferită sub numele Alva sau Halva, în Macedonia Alva, în restul fostei Iugoslavii sub Halva. În limbile bulgară și rusă este cunoscută sub Chalwa, Халва.
Cu toate că ingredientele diferă de la o țară la alta, baza este, în general, un mus din: semințe, ulei vegetal și zahăr sau miere. Prin adăugarea de vanilie, cacao, nuci, migdale sau fistic, halvaua devine rafinată sau aromatizată.
În producția industrială se utilizează zahăr sau sirop de glucoză în locul mierii și se folosesc arome artificiale, precum etilvanilina.
Halvaua descrie două tipuri de deserturi:
Halvaua poate fi, de asemenea, bazată pe numeroase alte ingrediente, inclusiv: semințe de floarea-soarelui, nuci diverse, fasole, linte și legume, cum ar fi morcovi, bostani, cartofi și dovleci.
Un aditiv important este carbonatul de calciu. Controversată este utilizarea de săpunăriță ca aditiv. Autoritățile susțin că săpunărița este adăugată ca agent de spumare; din acest motiv, săpunărița nu a fost permisă între timp în UE. În urma intervenției de către Turcia, Comitetul permanent pentru lanțul alimentar și sănătatea animală (SCFCAH) a clasificat extractul, la 11 aprilie 2008, drept "ingredient caracteristic" în halva și, astfel, este clasificat permis.
În Iran și în Turcia este Tahin-Helva, care este produsă adesea din susan (tahini). În bucătăria turcească, însă, Helva este produsă și în alte două variante (griș-helva și făină-helva).
În bucătăria rusă și în cea românească, Халва, halva, de obicei, este realizată din semințe de floarea-soarelui.
În bucătăria grecească este Halvas (greacă modernă: Χαλβάς), este din griș de grâu dur.
În bucătăria indiană, Halva se referă la un produs cofetărie sub forma unei paste grosiere sau a unui sufleu, cum ar fi halvaua de morcovi, cea de mazăre sau cea de ghimbir.
O specialitate de cofetărie legată de Halva este spaniolul Turrón.
Lace card

A lace card (also called a whoopee card, ventilator card, flyswatter card, or IBM doily) is a punched card with all holes punched. They were mainly used as practical jokes to cause disruption in card readers. Card readers tended to jam when a lace card was inserted, as the resulting card had insufficient structural integrity to avoid buckling inside the mechanism. Card punchers could also jam trying to produce cards with all holes punched, owing to power-supply problems. When a lace card was fed through the reader, a card knife or card saw (a flat tool used with punched card readers and card punches) was needed to clear the jam.
Glass Beams

Glass Beams is the music project of Indian-Australian multi-instrumentalist and producer Rajan Silva. He founded the group in Melbourne, Victoria, Australia, in 2020 during the COVID-19 pandemic. The band blends Eastern musical elements with contemporary Western music. On stage and in music videos, the band appears in bejewelled doily-like masks.
The band's debut EP, Mirage, was released in 2021. The follow-up EP, Mahal, was released on Ninja Tune in March 2024, and entered at #5 in the Billboard Contemporary Jazz Albums chart and #13 on the Billboard Jazz Albums.
In all public appearances, the band wears gold bejeweled glass masks.
Silva is primarily a drummer and records, produces, and mixes all of the band's music.
சாமன் மகால்

'
சாமன் மகால் (Chaman Mahal) என்பது இந்திய மாநிலமான மத்தியப் பிரதேசத்தின் போபால் மாவட்டத்திலுள்ள ஓர் அரண்மனையாகும். இது 1715 இல் இசுலாம்நகரின் ஆட்சியாளராக இருந்த ஆப்கானியத் தளபதி தோஸ்த் முகமது கான் என்பவரால் கட்டப்பட்டது. இது மத்திய பிரதேசத்தின் தலைநகரான போபாலிருந்து 11 கி.மீ தூரத்தில் அமைந்துள்ளது.
'சாமன்' என்றால் தோட்டம், எனவே இது "தோட்ட அரண்மனை" என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இது தோட்டங்கள் மற்றும் நீரூற்றுகளால் சூழப்பட்டுள்ளது, மேலும் மலர் வடிவங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. சாமன் மகால் முகலாய மற்றும் மால்வா பாணியிலான கட்டிடக்கலைகளில் மணற்கற்களால் ஆனது. மேலும், 12 நுழைவாயில்கள் பெங்காலி கட்டிடக்கலை செல்வாக்கு மிக்க கூரையின் விளிம்புகளுடன் உள்ளன.
போபாலின் ஆட்சியாளராக இருந்த தோஸ்த் முகமது கான் கட்டிய சிவப்பு மணற்கல் அமைப்பானது 'இசுலாம்நகர் கோட்டை' என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இது சார்பாக் பாணி தோட்டத்தைக் கொண்டுள்ளது. பாழடைந்த அரண்மனையில் முகலாய நீர்த் தோட்டமும் குளியலுக்கான இடமும் உள்ளன.
பாரசீகப் பூங்கா

பாரசீகப் பூங்காஎன்பது, பண்டைய பாரசீகப் பகுதியில் தோன்றி வளர்ந்த பூங்கா அமைப்பு மரபு முறையில் வடிவமைக்கப்பட்ட பூங்காவைக் குறிக்கும். இப் பூங்காக்கள் அந்தாலூசியா முதல் இந்தியா வரையான பரந்த பகுதியின் பூங்கா அமைப்பில் தாக்கத்தை விளைவித்துள்ளன. தாஜ்மகாலைச் சுற்றியுள்ள பூங்கா பாரசீக மரபு வழியில் அமைக்கப்பட்ட மிகப்பெரிய பூங்காக்களில் ஒன்று. அல்கம்பிராவில் உள்ள பூங்கா பாரசீகச் செல்வாக்கு உள்ள சிறிய அளவிலான பூங்கா ஆகும்.
அக்காமானியர்களின் காலத்தில் இருந்து புவியின் சுவர்க்கம் என்னும் எண்ணக்கரு பாரசீக இலக்கியங்கள் மூலம் பிற பண்பாடுகளுக்கும் பரவியது. பாரசீகத்தில் புனித மொழியாகக் கருதப்பட்ட அவெஸ்தான் மொழியில் பரிடீசா என்னும் சொல் "சுற்றிச் சுவர் கட்டப்பட்டது" என்னும் பொருள் கொண்டது. இது சுவரால் சூழப்பட்ட ஒரு பூங்காவைக் குறித்தது. இச் சொல்லே கிரேக்கம், இலத்தீன், பிரெஞ்சு, செருமன் போன்ற மொழிகளூடாக ஆங்கிலத்தில் சுவர்க்கம் என்னும் பொருள் படும் "பாரடைஸ்" என்னும் சொல்லாகப் பயின்று வருகிறது.
இச் சொல் குறிப்பது போல பாரசீகப் பூங்காக்கள் சுவரால் சுவரால் சூழப்பட்டிருந்தது. இத்தகைய பூங்காக்களின் நோக்கம் பல் வேறு வழிகளில் பாதுகாப்பான ஆறுதல் தருவதாகும். இதனால் இது புவியில் உள்ள சுவர்க்கமாகக் கருதப்பட்டது. கிறித்தவ இறையியலிலும் புவியில் உள்ள சுவர்க்கமான ஈடன் பூங்காவைக் குறிக்க இச் சொல் பயன்பட்டது.
பாரசீகப் பூங்காக்களின் தோற்றம் கிமு 4000 ஆண்டுக்கு முற்பட்டதாக இருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது. அக்காலத்து அழகுபடுத்தப்பட்ட மட்பாண்டம் ஒன்றில் பாரசீகப் பூங்காக்களின் சிலுவை போன்ற தளத்தோற்றம் வரையப்பட்டுள்ளது. கிமு 500ஆம் ஆண்டளவில் கட்டப்பட்ட பேரரசன் சைரசின் பூங்காவின் புறக்கோட்டு வடிவம் இன்றும் காணத்தக்கதாக உள்ளது.
கிபி 3 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் ஏழாம் நூற்றாண்டு வரையான காலப் பகுதியில் சாசானியர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில், சரதுசத்தின் செல்வாக்குக் காரணமாக கலைத்துறையில் நீரின் முக்கியத்துவம் கூடுதலாகக் காணப்பட்டது. இதன் தாக்கம் பூங்கா வடிவமைப்பிலும் வெளிப்பட்டது. நீரூற்றுக்களும், தடாகங்களும் பூங்காக்களில் இடம்பிடிக்கலாயின.
அராபியர்கள் இப்பகுதிகளைக் கைப்பற்றி வைத்திருந்தபோது பூங்காக்களின் பயன்பாட்டு அம்சங்களிலும் அவற்றில் அழகியல் அம்சங்களுக்கே சிறப்பிடம் வழங்கப்பட்டது. இக் காலத்தில் பூங்கா வடிவமைப்பை கட்டுப்படுத்திய விதி முறைகள் முக்கியத்துவம் பெற்றன. இதற்கு எடுத்துக்காட்டு, உலகத்தின் குறியீடாகக் கருதப்பட்ட நான்கு ஆறுகளைக் கொண்டு நான்கு துண்டுகளாக அமைந்த ஈடன் பூங்காவைப் போன்ற "சார்பாக்" வடிவம் ஆகும்.
அக்ரா

அக்ரா (Accra) நகரம் கானா நாட்டின் தலைநகரமும் மிகப்பெரிய நகரமும் ஆகும். இந்த நகரத்தின் மக்கள் தொகை 2012 ஆம் ஆண்டின் கணக்கெடுப்பின்படி 2.27 மில்லியன் ஆகும்.
அக்ரா கவுர் அணை

அக்ரா கவுர் அணை (Akra Kaur Dam) பாக்கித்தான் நாட்டின் பலுச்சிசுத்தான் மண்டலத்தில் இருக்கும் துறைமுக நகரமான குவாடர் நகருக்கு அருகில் அமைந்துள்ளது. சில நேரங்களில் அங்காரா கவுர் அணை என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது. இந்த அணை 1995 ஆம் ஆண்டு 24 மில்லியன் டாலர் செலவில் குவாடர் மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களுக்கு நீர் வழங்குவதற்காக கட்டப்பட்டது. குவாடர் மாவட்டப் பகுதி மக்களுக்கு நீர் வழங்குவதற்கான ஒரே ஆதாரம் இந்த அணை மட்டுமேயாகும். அக்ரா கவுர் அணை 17,000 ஏக்கர்கள் (6,900 ha; 27 sq mi) பரப்பளவு கொண்டதாக உள்ளது.
2005 ஆம் ஆண்டில் இப்பகுதியில் பெய்த மழையால் அணையில் இருந்து நீர்வரத்து ஏற்பட்டு, பல கிராமங்கள் வெள்ளத்தில் மூழ்கின மற்றும் குறைந்தது 20 உயிர்கள் கொல்லப்பட்டன. 2012 ஆம் ஆண்டு சூலை மாதத்தில் ஏற்பட்ட பெரிய அளவிலான வண்டல் படிவு காரணமாக அணை முற்றிலும் வறண்டுவிட்டதாக தகவல்கள் வெளிவந்தன. இது உள்ளூர் மக்களுக்கு கடுமையான குடிநீர் பற்றாக்குறை உட்பட கடுமையான குடிநீர் விநியோக சவால்களை ஏற்படுத்தியது.
கானா

கானா (Ghana) ஆபிரிக்க நாடுகளில் ஒன்றாகும். ஆபிரிக்கக் கண்டத்தின் மேற்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ளது. இதன் தலைநகரம் அக்ரா. இந்நாட்டின் அலுவல் மொழி ஆங்கிலம் ஆகும். கானா, ஐக்கிய இராச்சியத்திடமிருந்து 1957இல் விடுதலை அடைந்தது. கானாவே, குடியேற்ற ஆட்சியிலிருந்து சுதந்திரம் பெற்ற முதல் ஆபிரிக்க நாடாகும்.
பீர்த்தனா

பீர்த்தனா (Bhirrana, also Bhirdana and Birhana,) இந்தியாவின் அரியானா மாநிலத்தில் உள்ள பத்தேகாபாத் மாவட்டத்தில் உள்ள சிந்துவெளி நாகரீத்தின் தொல்லியல் களம் கொண்ட சிறு கிராமம் ஆகும்.
பீர்த்தனா தொல்லியல் களத்தை அகழ்வாய்வு செய்ததில், இதன் வரலாறு அரப்பா நாகரிகத்திற்கு முந்தைய காலத்திற்கு நீண்டுள்ளது என வெளிப்பட்டுள்ளது.
இத்தொல்லியல் களம் புதுதில்லிக்கு வடகிழக்கே 220 கிமீ தொலைவிலும், மாவட்டத் தலைமையிடமான பதேகாபாத் நகரத்திற்கு வடகிழக்கே 14 கிமீ தொலைவிலும் உள்ளது. பீர்த்தனா தெல்லியல் மேடு வடக்கு-தெற்கே 190 மீட்டரும்; கிழக்கு-மேற்கே 240 மீட்டரும்; 5.50 மீட்டர் உயரமும் கொண்டது.
பீர்த்தனா தொல்லியல் மேட்டின் மூன்று களங்களை, இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வகம் 2003-04, 2004–05 மற்றும் 2005-06 ஆண்டுகளில் அகழ்வாய்வு செய்தது.
பீர்த்தனா தொல்லியல் களம் அரப்பாவிற்கு முந்தைய, கிமு 7,500 முதல் கிமு 6,200 வரை நிலவிய அக்ரா மட்பாண்டப் பண்பாடு காலத்திற்குரியது என தொல்லியல் அறிஞர் இராவ் கூறுகிறார். பீர்த்தனா தொல்லியல் களத்தில் கண்டெடுக்கப்பட்ட தொல்பொருள்களின் கரிமக் காலக் கணிப்பின்படி, கிமு 7570-7180 முதல் கிமு 6689-6201 வரையானது என நிறுவப்பட்டுள்ளது.
பீர்த்தனா தொல்லியல் கள அகழ்வாய்வில் இப்பகுதியில் முதலில் அக்ரா மட்பாண்டப் பண்பாடும் பின்னர் துவக்க கால மற்றும் முதிர்ந்த அரப்பா பண்பாடு, நிலவியதாக அறியப்படுகிறது.
கடற்கன்னி போன்ற தேவதைகள் மற்றும் பெண்கள் உருவம் பதித்த மட்பாண்டங்களும் கிடைத்துள்ளது.
வண்ண ஆரங்களுடன் கூடிய சுடுமண் சக்கரங்கள் இத்தொல்லியல் களத்தில் கிடைத்துள்ளது. ஆற்றாங்கரை குழைவுமண் பகுதியில் மக்கள் சடங்குகள் செய்வதற்கும், மட்பாண்டத் தொழிலுக்கும் பயன்படுத்தியுள்ளனர். பல அறைகள் கொண்ட வீடுகள் பீர்த்தனா தொல்லியல் களத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. அவற்றுள் ஒரு வீடு 10 அறைகளுடனும், ஒரு வீடு 3 அறைகளுடனும் இருந்தது. வீடுகள் சமயலறை, சமையல் அடுப்புகள், அரைத்த தானியங்கள் மற்றும் முற்றவெளி கொண்டிருந்தது. பொதுவாக சிந்துவெளி நாகரிகம் பீர்த்தனா பகுதியில் நிலவியதாக அறியப்படுகிறது.
1874

1874 (MDCCCLXXIV) ஒரு வியாழக்கிழமையில் ஆரம்பமான ஒரு சாதாரண கிரிகோரியன் ஆண்டாகும், அல்லது ஜூலியன் நாட்காட்டியில் செவ்வாய்க்கிழமையில் ஆரம்பமான ஒரு ஆண்டு ஆகும்.
ஷாஜஹான் மஸ்ஜித்து

ஷாஜஹான் மஸ்ஜித்து (Urdu: شاہ جہاں مسجد), தத்தாவின் ஜூம்ஆ மஸ்ஜித்து (Urdu: جامع مسجد ٹھٹہ), எனவும் அழைக்கப்படும் இந்த 17 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பள்ளிவாசல் பாக்கித்தானின் சிந்து மகாணத்தின் தத்தா நகரில் அமைந்துள்ளது. இப்பள்ளி தெற்கு ஆசியாவில் மிகச் சிறந்த பளிங்கு வேலைப்பாடுகள் கொண்ட பள்ளியாகக் கருதப்படுகிறது, மேலும் முகாலாயக் காலக் கடிட்டிங்களில் காணப்படும் அழகு உறுப்பான வடிவியல் செங்கல் வேலைப்பாடுகளுக்கும் பெயர் பெற்றதாக உள்ளது. இப்பள்ளிவாசல் முகலாய பேரசர் ஷாஜகான் ஆட்சிக் காலத்தில் கட்டப்பட்டது. அவர் இப்பள்ளியை இந்நகரத்தாருக்கு நன்றி பகர்வதற்காக கட்டி ஒப்படைத்தார், மேலும் இப்பள்ளிவாசல் நடு ஆசியா கட்டிடக்கலை தாக்கம் கொண்டுள்ளது - குறிப்பாக இப்பள்ளி வடிவமைப்பிற்குச் சிறிது காலத்திற்கு முந்தைய சமர்கந்து மீதான ஷாஜகானின் படையெடுப்பின் பிரதிபலிப்பாக உள்ளது.
இப்பள்ளிவாசல் கிழக்கு தத்தாவில் அமைந்துள்ளது - இது சிந்து மாகாணத்தின் தலைநகரம் ஐதராபாத்திற்கு மாற்றப்படுவதற்கு முன்பாக 16வது மற்றும் 17 நூற்றாண்டில் சிந்து மாகாணத் தலைநகராக இருந்தது. இது உலகப் பாரம்பரியக் களங்களில் ஒன்றான மகாலி அடக்கத்தலத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ளது. இந்த இடம் கராச்சியிலிருந்து தோராயமாக நூறு கிலோமீற்றர்கள் தொலைவில் உள்ளது.
ஷாஜகான் தனது தந்தை ஜகாங்கீருக்கு எதிராக கலகம் செய்த பின்னர், தத்தாவில் அடைக்காலம் நாடினார். ஷாஜகானின் தத்தாவில் இருந்தபோது பெற்ற சிந்து மக்களின் விருந்தோம்பலில் மகிழ்ந்து, அவர்களுக்கு நன்றி கூறும் விதமாக ஒரு பள்ளிவாசலைக் கட்டுமாறு ஆணையிட்டார். இப்பள்ளியின் கட்டுமானத்திற்கு, 1637 ல் இப்பகுதியைத் தாக்கிய அழிவுமிக்க சூறாவளியையும், அதனால் கிட்டத்தட்ட அழிந்த போன தத்தாவின் துயர் நீக்கும் முயற்சிகளையும் ஒரு பகுதிக் காரணமாகக் கூற முடியும்.
இக்காலத்தில் நிகழ்ந்த நடு ஆசியா மீதான ஷாஜகானின் படையெடுப்பு இந்த பள்ளிவாசலின் கட்டிடக்கலையில் தாக்கம் செலுத்தியது, ஏனெனில் சமர்கந்து, தற்போதைய உசுபெக்கிசுத்தான் நோக்கிய முகலாயப் பேரரசரின் படையெடுப்பின் போது தைமூரிய தாக்கங்கள் அவரது ஆட்சிப் பகுதியில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. இதன் கட்டுமானத்தின் போது பேரரசர் இப்பகுதியில் இந்த ஊரில் வசிக்கவில்லை, எனவே அதன் கட்டுமானத்தில் அவர் நேரடியாக ஈடுபட்டார் என்பதை உறுதியாகக் கூற முடியாது, எனினும் இதன் தாராளமான பளிங்கு மற்றும் செங்கல் வேலைகள் முகலாயப் பேரரசின் நிலைவறையிலிருந்து நிதி பெற்றதைக் குறித்துக் காட்டுகின்றன.
இப்பள்ளிவாசலில் உள்ள பாரசீக கல்வெட்டுகள் இது 1644 லிருந்து 1647 க்குள், முகாலயப் பேரரசர் ஷாஜகான் ஆட்சிக் காலத்தில் கட்டப்பட்டதாகக் குறிப்பிடுகின்றன. 1659 ல் கட்டப்பட்ட கிழக்குப் பகுதிக் கட்டிடம், பேரரசர் ஔரங்கசீப் காலத்தில் கட்டப்பட்டது.
இப்பள்ளிவாசலின் "மிஹ்ராப்" முதலில் மக்காவின் திசையில் சரியாக ஒழுங்குபடுதப்படவில்லை. பள்ளியின் திட்டவியலாளர்கள் அருகிலுள்ள நகரில் அடக்கம் செய்யப்பட்டுள்ள சூபி ஞானி, மக்தூம் நூஹ் அவர்களை அணுகி இதை ஓழுங்குபடுத்தித் தருமாறு கோரினார்கள். ஆனால் வரலாற்றுப் பதிவுகள் பள்ளி கட்டப்பட்டு பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின் "மிஹ்ராப்" ஒழுங்கபடுத்தப்பட்டதாகக் கூறுகின்றன.
ஷாஜகான் பள்ளிவாசலின் கட்டிடக்கலை பெருமளவு துருக்கிய மற்றும் பாரசீகப் பாணிகளின் தாக்கம் கொண்டுள்ளது. இப்பள்ளிவாசல் விரிவான சங்கல் வேலைப்பாடு மற்றும் நீலப் பளிங்குப் பயன்பாட்டினைக் கொண்டுள்ளது, இவையிரண்டும் நடு ஆசியாவின் தைமூரிய கட்டிடக்கலை பாணி தாக்கத்தினால் விழைந்தவை. - ஏனெனில் சிந்து மகாணம் 1592 இல் முகலாயப் பேரரசுடன் இணைக்கப்படுவதற்கு முன்பு இம்மாகணத்தின் ஆட்சியாளர்கள் தைமூரிய அரசின் கீழ் இருந்தனர்.
பைகா கல்லறைகள்

பைகா கல்லறைகள் (Paigah Tombs) அல்லது மக்பரா ஷம்ஸ் அல்-உமாரா என்பது பைகா குடும்பத்தின் பிரபுக்களுக்குச் சொந்தமான கல்லறைகளாகும். இவர்கள் ஐதராபாத் நிசாம்களின் தீவிர விசுவாசிகளாக இருந்தார்கள். அவர்களுக்குக் கீழும், அவர்களுடன் சேர்ந்தும் அரச சபையிலும், அறக்காரியங்களை செய்பவர்களாகவும், தளபதிகளாகவும் பணியாற்றினர். பைகா கல்லறைகள் ஐதராபாத் மாநிலத்தின் முக்கிய அதிசயங்களில் ஒன்றாகும். அவை கட்டடக்கலை சிறப்பிற்காக அறியப்பட்டவை. அவை மொசைக் ஓடுகள் மற்றும் கைவினைப் பணிகளில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
இந்தக் கல்லறைகள் தெலங்காணாவின் ஐதராபாத்திலுள்ள சார்மினாருக்கு தென்கிழக்கில் 4 கி.மீ தொலைவிலுள்ள, பிசால் பந்தா என்ற புறநகரில் அமைந்துள்ளது. சந்தோஷ் நகருக்கு அருகிலுள்ள ஓவாசி மருத்துவமனையிலிருந்து ஒரு சிறிய பாதையும் உள்ளது. இந்த கல்லறைகள் சுண்ணாம்பு மற்றும் செங்கற்கலால் அழகாக பொறிக்கப்பட்ட பளிங்கு செதுக்கல்களால் கட்டப்பட்டுள்ளன. இந்த கல்லறைகள் 200 ஆண்டுகள் பழமையானவை. அவை பைகா பிரபுக்களின் பல தலைமுறைகளின் இறுதி ஓய்வு இடங்களைக் குறிக்கின்றன.
கல்லறைகள் வெறிச்சோடியதாகவும், முற்றிலும் அக்கறையற்றதாகவும் தோன்றலாம். ஆனால் நெருக்கமான தோற்றத்தில், அந்த இடத்தின் வேலைப்பாடுகளை காணலாம். இதன் மலர் வடிவமைப்புகள் மற்றும் பொறிக்கப்பட்ட மொசைக் ஓடு வேலைகளில் அற்புதமான சிற்பங்கள் மற்றும் உருவங்களுடன், கல்லறைகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. கல்லறைகளிலும், அவற்றின் சுவர்களிலும் நுணுக்கமாக செதுக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், துளையிடப்பட்ட பளிங்கு முகப்பில் மூடப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் சில வரிசைகளாகவும் சில அழகாக செதுக்கப்பட்ட திரைகள் விதானங்களுடனும் உள்ளன.
இந்த இடம் எளிதில் அணுகக்கூடியது. மேலும் கல்லறைகள் அமைந்துள்ள 30 ஏக்கர் நிலங்களைச் சுற்றி கான்கிரீட் வீடுகள் கட்டப்பட்டுள்ளது. இந்தோ-இஸ்லாமிய கட்டிடக்கலை என்பது நிசாம் பாணி, ராஜ்புதன பாணி கட்டிடக்கலை ஆகியவற்றின் கலவையாகும். சுவர் பூச்சுகளில் முகலாய, பாரசீக மற்றும் தக்காண பாணியையும் குறிக்கும் அற்புதமான அலங்காரத்தையும் காணலாம். அவற்றின் துளையிடப்பட்ட திரைகளுடன் கூடிய வடிவியல் வடிவமைப்புகள் அவற்றின் தயாரிப்பிலும் கைவினைத்திறனிலும் தனித்துவமானது.
18 ஆம் நூற்றாண்டில் பைகாவின் குடும்பங்கள் ஐதராபாத் இராச்சியத்தில் மிகவும் செல்வாக்குமிக்கவர்களாகவும், சக்திவாய்ந்த குடும்பங்களாகவும் இருந்தனர். இவர்கள், இசுலாமியரின் இரண்டாவது கலீபாவான உமறு இப்னு அல்-கத்தாப்பின் வழித்தோன்றல்கள் ஆவர். இவர்களின் சாகிர்களின் பரப்பளவு 4000 சதுர மைல்கள் வரை இருந்தது. இவர்களின் மூதாதையரான அப்துல் பதே கான் தேக் ஜங் என்பவர் முதலாம் நிசாமுடன் தக்காணத்திற்கு வந்து பைகா பிரபுத்துவத்தை நிறுவினார். அவர் 1760 மற்றும் 1803க்கும் இடையில் ஆட்சி செய்த இரண்டாவது நிசாமிடம் பணி புரிந்தார். மேலும் "ஷாம்ஸ்-உல்-உம்ரா" (அதாவது பிரபுக்களிடையே சூரியன் என்று பொருள்) என்ற பட்டத்துடன் தளபதி பதவியில் உயர்ந்த பதவியையும் பெற்றார். இவர்களின் புகழ்பெற்ற குடும்பப் பின்னணி, நிசாமின் தலைமுறையினருக்கான அவர்களின் மதிப்புமிக்க சேவைகள் மற்றும் ஆளும் நிசாம்களுடனான திருமண நட்பு ஆகியவை நிசாம்களுக்கு அடுத்தபடியாக மிக உயர்ந்த தரவரிசைப் பிரபுக்களாக அமைந்தன. இவர்கள், குறிப்பிடத்தக்க நகரில் பல அரண்மனைகளைக் கட்டினர். அவற்றில் அஸ்மான் கர் அரண்மனை, குர்ஷீத் ஜா தேவ்தி, விகார்-உல்-உம்ரா அரண்மனை, பிரபலமான பாலாக்ணுமா அரண்மனை போன்றவை குறிப்பிடத்தக்கது.
கல்லறைகளில் காணாமல்போன கட்டடக்கலை அம்சங்களை மீட்டெடுப்பதற்கும், தவறான பழுதுபார்ப்புகளை மாற்றுவதற்கும், கட்டமைப்பு விரிசல்களை சரிசெய்வதற்கும் ஆகா கான் அறக்கட்டளை அமைப்பால் மறுசீரமைப்பு பணிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.
எடித் அலைசு மூல்லர்

எடித் அலைசு மூல்லர் (Edith Alice Müller) (5 பிப்ரவரி 1918 – 24 ஜூலை 1995) ஒரு சுவீடன் வானியலாளரும் கணிதவியலாளரும் ஆவார்.
மூல்லர் மாட்ரிடுவில் பிறந்தார். மாட்ரிடு செருமன் பள்ளியில் படித்தார். பின்னர் ஈடிஎச் சூரிச்சில் படித்தார். இவர் சூரிச் பல்கலைக்கழகத்தில் 1943 இல் கணிதவியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். இவரது முனைவர் பட்ட ஆய்வுரை "Application of Group Theory and Structural Analysis to the Moorish Adornments of the Alhambra in Granada" என்பதாகும். இசுலாமிய வடிவமைப்பு புத்தியல் அறிவியல் தொழில்நுட்பத்தில் இடமில்லை எனக் கருதிய அந்தக் காலத்தில் இந்த ஆய்வு இசுலாமிய வடிவியல் பாணிகளப் பயன்படுத்தும் அரிய பகுதயாக அமைந்தது; ஆனால் இவரது ஆய்வு 1980 கள் வரை கலை வரலாற்ரில் சுட்டப்படாமலே இருந்தது.
பின்னர் ஈடிஎச் சூரிச்சில் படித்தார். இவர் சூரிச் பல்கலைக்கழகத்தில் 1943 இல் கணிதவியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். இவரது முனைவர் பட்ட ஆய்வுரை "கிரேனடாவில் அமைந்த அல்காம்பிரா நகர மூரிழ்சு கவிகட்டிட்துக்கு குலக்கோட்பட்டையும் கட்டமைப்பு பகுப்பாய்வு முறையையும் பயன்படுத்தல் (Application of Group Theory and Structural Analysis to the Moorish Adornments of the Alhambra in Granada)" என்பதாகும். இசுலாமிய வடிவமைப்பு புத்தியல் அறிவியல் தொழில்நுட்பத்தில் இடமில்லை எனக் கருதிய அந்தக் காலத்தில் இந்த ஆய்வு இசுலாமிய வடிவியல் பாணிகளைப் பயன்படுத்தும் அரிய பகுதியாக அமைந்தது; ஆனால் இவரது ஆய்வு 1980 கள் வரை கலை வரலாற்றில் சுட்டப்படாமலே இருந்தது.
இவர் 1946 முதல் 1951 வரை சூரிச் வான்காணகங்களிலும் 1952 முதல் 1954 வரை மிச்சிகான் பல்கலைக்கழகத்திலும் 1955 முதல் 1962 வரை பேசல் பல்கலைக்கழகத்திலும் பல ஆய்வு இருக்கைகளில் பதவி வகித்தார். பின்னர் இவர் நியூசாட்டல் பல்கலைக்க்ழகத்தில் 1962 இல் உதவிப் பேராசிரியராகச் சேர்ந்தார். இவர் 1972 ஜெனிவா பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியர் ஆனார்.
இவர் முதன்மையாகச் சூரிய இயற்பியலில் ஆய்வுகள் மேற்கொண்டார். இவர் பன்னாட்டு வானியல் ஒன்றியத்தில் 1976 முதல் 1979 வரை பொதுச் செயலாளராக இருந்தார். இப்பதவியை வகித்த முதல் பெண்மணி இவரே ஆவார்.
வரமின்

வரமின் (Varamin) (/værɑːˈmɪn/; Persian: ورامين, வெரமின் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது; முன்பு ஒரு காலத்தில் வர்னா என்றும், வரெனா என்றும் அழைக்கப்பட்டது) ஈரானின் தெஹ்ரான் மாகாணம், வரமின் கவுண்டியின் நகரம் மற்றும் தலைநகரம் ஆகும். 2011 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, அதன் மக்கள் தொகை 218,991, மற்றும் 2006 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, 53,639 குடும்பங்களில் அதன் மக்கள் தொகை 208,569 ஆக இருந்தது.
அவெஸ்தாவில், இந்த வரமின் நகரமானது, வரேனா என்ற பண்டைய நகரமாகக் கருதப் பட்டதற்கான குறிப்புகள் இருப்பதால், அந்த நகரமாகவே நம்பப்படுகிறது.உள்ளூர் நகர மக்கள், இந்நகருக்கு அருகிலுள்ள நான்கு மூலைகள் கொண்ட கோட்டையை, ஈராஜின் சிட்டாடல் என்று அழைக்கின்றனர். திரேடோனாவின் மகனாக இருந்த ஈராஜ் ஆவான். இவனே பண்டைய வரேனாவுடனான நகரத்தின் உறவை மேம்படுத்தியதாக எண்ணப் படுகிறது. வராமின் நகருக்கென விரிவான வரலாறுச் சுவடுகள் உண்டு. ரே மீது தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது, மங்கோலியர்களின் படையெடுப்பும், மற்றும் திமுரிட்சு படையெடுப்பும் நடைபெற்ற இந்த பகுதிக்கு, அக்காலத்தில் மக்களின் இடம்பெயர்வு ஏற்பட்டது. வராமின் நகரத்தில் குறிப்பிட்டத்தக்கக் கணிசமான தொல்பொருட்கள் சேகரிக்கப்பட்டு உள்ளன. 14 ஆம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்ட இமாம்சாடே யக்யா சமாதி, இல்கானேடு நிலப்பகுதியைச் சார்ந்த அபு சயீத் காலத்தில் உருவான யாமே மசூதி என்பவை வராமினின் வரலாற்றுச் சுவடுகள் ஆகும்.
வராமினில் அருகிலுள்ள நினைவுச் சின்னங்களின் புகைப்படங்கள் கீழே பிளிக்கர் தளத்தின் இணைப்புகளுடன் உள்ளன.
1934-1935 ஆம் ஆண்டில் நிகோலாய் மார்கோவ் என்பவரால் கட்டப்பட்ட வராமின் சர்க்கரை சுத்திகரிப்பு தொழிற்சாலை உள்ளது. இந்த ஆலையே, ஈரான் மற்றும் மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் கட்டப்பட்ட முதல் சர்க்கரைச் சுத்திகரிப்பு தொழிற்சாலைஆகும். கடந்த சில ஆண்டுகளில், இந்த தொழிற்சாலைக்கான மூலப் பொருட்களின் பற்றாக்குறை காரணமாக, அதன் உற்பத்திக் குறைக்கப் பட்டுள்ளன.
1938-1939 இல் கட்டப்பட்ட, வராமின் எண்ணெய் பிரித்தெடுக்கும் தொழிற்சாலையானது, ஈரானில் கட்டப்பட்ட முதல் காய்கறி எண்ணெய் உற்பத்தி செய்யும் தொழிற்சாலை ஆகும்.
வராமின் தரைவிரிப்புகள் மற்றும் விரிப்புகள் உலகின் மிகவும் பிரபலமான தரைவிரிப்புகளில் ஒன்றாகும். பல கம்பளி மற்றும் தரைவிரிப்பு வல்லுநர்கள் வராமின் தரை விரிப்புகளை தூய பாரசீக கம்பளங்களாகப் பார்க்கிறார்கள். அவை மீண்டும் மீண்டும் வடிவியல் அழகுக்கான, வடிவங்களைப் பெற்று தொடர்ந்து பலமுறை பதக்கங்களைப் பெற்றுள்ளன. அவை வராமினில் வசிக்கும் அல்லது வழிப்போக்கு பழங்குடி மக்களால் உருவாக்கப்படுகின்றன.
வராமின்-இசுலாமிய ஆசாத் பல்கலைக்கழகமானது, பிஷ்வா(Pishva) கிளையாக, 1985 இல் நிறுவப்பட்டது. இந்த கிளையில் 86 க்கும் மேற்பட்ட வெவ்வேறு பாடத்திட்டங்களில் 15000 க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்கள் பயிலுகின்றனர்.
பினா ராய்

பினா ராய் (இந்தி: बीना राय; 13 ஜூலை 1932 - 6 டிசம்பர் 2009), இந்தி சினிமாவின் கருப்பு மற்றும் வெள்ளை சகாப்தம் களில் முன்னணி நடிகையாய் இருந்தவர். இவர் நடித்த அனார்கலி (1953) தாஜ் மஹால் (1963) போன்ற படங்களில் முக்கிய கதாபாத்திரங்களில் நடித்து புகழ் பெற்றவர் . கங்கட் திரைப்படத்தில் நடித்ததற்காக சிறந்த நடிகைக்கான பிலிம்பேர் விருது (1960) பெற்றவர்.
பீனா ராயின் இயற் பெயர் கிருஷ்ணா சாரின் என்பதாகும் . இவர் பிறந்த இடம் பாகிஸ்தானில் உள்ள லாகூர் . இந்தியா- பாகிஸ்தான் பிரிவினையின் போது லாகூரிரிலிருந்து ,உத்திரபிரதேசத்தில் உள்ள லக்னோ வில் குடி பெயர்ந்தனர் இவருடைய பெற்றோர்கள் .
அவர் லாகூரில் பள்ளி படிப்பையும் , பின்னர் உத்திரப்பிரதேச மாநிலத்தில் லக்னோவில் ஐ.டி. கல்லூரியில் படித்தார் . ஆனால் பெற்றோர்கள் கான்பூரில் வசித்து வந்தனர் பினா ராய் நடிப்பதற்கு செல்லும் வரை கான் பூரில் தான் வசித்தார் . பினா ராய் 1950 ஆம் ஆண்டில் லக்னோ இசபெல்லா தொபர்ன் கல்லூரியில் முதலாம் ஆண்டு படித்துக்கொண்டிருந்த போது பம்பாயில் நடைபெற்ற அழகிப்போட்டியில் கலந்து கொண்டு ,முதல் பரிசான 25 ,000 ரூபாயை பரிசாகப் பெற்றார்
அழகிப்போட்டியில் வெற்றி பெற்றதால் காலி கடா 1951என்ற படத்தில் முக்கிய வேடத்தில் நடிக்க வாய்ப்பு வந்தது . அவர் படங்களில் நடிக்க அவரது பெற்றோர்கள் அனுமதிக்கவில்லை .எனவே பெற்றோரிடம் சம்மதம் பெரும் வரையில் அவர் உண்ணா விரதம் மேற்கொண்டார்
பீனாராய் பிறந்த தேதி ஜூலை 13 ,1932 ஆகும் .அவருடைய முதல் படம் காலி கடா விற்கு கையெழுத்து போட்டது ஜூலை 13 ,1950 . இந்த திரைப்படம் ஜூலை 13 ,1952 இல் ரிலீஸ் ஆனது - அதே தேதியில் நடிகர் பிரேம்நாத் உடன் இவருக்கு திருமண நிச்சய தார்த்தமும் நடைபெற்றது. நடிகர் பிரேம்நாத் ,தன்னுடைய தங்கை கிருஷ்ணாவை பிரபல நடிகர் ராஜ் கபூருக்கு கொடுத்திருந்தார் . எனவே பீனா ராய் இவ்வகையில் கபூர் குடும்பத்தின் நெருங்கிய உறவினர் ஆனார் . பீனா ராயும் பிரேம்நாத்தும் 1952 இல் aurat என்ற திரைப்படத்தில் நடித்தனர் .அப்போது தான் இருவருக்கும் இடையில் காதல் மலர்ந்தது .இப்படம் வெற்றிபெற வில்லை . இவர்கள் 1952 செப்டம்பர் 2 இல் திருமணம் செய்து கொண்டபின் பி .என் பிலிம்ஸ் என்ற பட தயாரிப்பு நிறுவனம் தொடங்கினர் .இதில் எடுத்த படங்களில் இருவரும் ஜோடியாக நடித்தாலும் அவைகள் தோல்வி அடைந்தன .நிஜ வாழ்க்கையில் இணைந்த இவர்கள் நடிப்பை இந்தி ரசிகர்கள் புறக்கணித்தனர் .அவ்வாறு தோல்வியுற்ற திரைப்படங்கள் ஷகுபா , பிரிசனர் ஆப் கோல்கொண்டா ,சமுண்டெர் மற்றும் வாதான் .அனைத்து படங்களும் தோல்வி . எனவே 1968 வரை அவ்வப்போது திரைப்படங்களில் நடித்தார் .பின்னர் திரைப்படங்களில் நடிப்பதை நிறுத்தி கொண்டார் .
பின்னர் பிரேம்நாத் சின்னத்திரைக்கு சீரியல் எடுத்து கொடுத்து வந்தார் .இவரது மகன் பிரேம் கிஷன் நடித்த துல்ஹான் ஒஹி ஜோ பியா மண் பாயே (1977) என்ற படம் வெற்றி பெற்றது .தன் மகள் அகான்சா மல்கோத்ராயாவையும் நடிகை ஆக்கினார் .
பீனாராய் 2009 டிசம்பர் 6 இல் மரணம் அடைந்தார். பீனா ராய்க்கு பிரேம் கிஷன் ,கைலாஷ் என்ற மகன்களும் ஒரு மகளும் உள்ளனர் .சித்தார்த் ,அகான்சா என்ற பேரக்குழந்தைகளும் உள்ளனர்
தெ. அ. சரசுவதி அம்மா

தெ. அ. சரசுவதி அம்மா (T. A. Sarasvati Amma) (தெக்கத்து அமையான்கோட்டுகுருசி காளத்தி சரசுவதி) (26 டிசம்பர் 1918 - ஆகஸ்ட் 2000 15) என்பவர் இந்தியாவினைச் சார்ந்த அறிஞர் ஆவார், இவர் இந்தியாவின் கேரள மாநிலத்தில், பாலக்காடு மாவட்டம் செருபுள்ளாசேரியில் பிறந்தார். பண்டைய மற்றும் இடைக்கால இந்தியாவின் வடிவியல் குறித்த தனது பணி மூலம் கணிதம் மற்றும் சமசுகிருத துறைகளில் பங்களித்துள்ளார்.
சரசுவதி அம்மா கேரள மாநிலம் பாலக்காடு மாவட்டத்தில், உள்ள சேருபுள்ளாசேரியில் பிறந்தார். இவரது தாயார் குட்டிமாளு அம்மா மற்றும் தந்தை மாரத அச்சுத மேனன் ஆவார். இவர்களின் இரண்டாவது மகள் சரசுவதி. இவர் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் கணிதம் மற்றும் இயற்பியலில் பட்டம் பெற்றார். பின்னர் பனாரசு இந்து பல்கலைக்கழகத்தில் சமசுகிருதத்தில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார். சமசுகிருத அறிஞரான முனைவர் வி. இராகவனின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் தனது ஆராய்ச்சியை மேற்கொண்டார். சரஸ்வதி அம்மா திருச்சூர், கேரளா வர்ம கல்லூரி, மகாராஜாவின் கல்லூரி, எர்ணாகுளம் மற்றும் ராஞ்சியில் உள்ள மகளிர் கல்லூரியில் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்துள்ளார். இவர் ஜார்கண்ட் தன்பாத்தில் உள்ள ஸ்ரீஸ்ரீ லக்ஷ்மி நரேன் அறக்கட்டளை பெண்கள் மகாவித்யாலயாவின் முதல்வராக 1973 முதல் 1980 வரை பணியாற்றினார். தனது பணி ஓய்வுக்குப் பிறகு, தனது சொந்த ஊரான ஓட்டப்பாலத்தில் வாழ்ந்தார். இவள் 2000இல் இறந்தார். இவரது தங்கை தெ. அ. இராஜலட்சுமி மலையாளத்தில் நன்கு அறியப்பட்ட கதை-எழுத்தாளர் மற்றும் நாவலாசிரியராக இருந்தார், ஆனால் 1965இல் தற்கொலை செய்து கொண்டார்.
2002ஆம் ஆண்டில் கேரள கணித சங்கம் தனது வருடாந்திர மாநாட்டின் போது தே. அ. சரசுவதி அம்மா நினைவு சொற்பொழிவினை துவக்கியது. சரசுவதி அம்மாவின் பண்டைய மற்றும் இடைக்கால இந்தியாவில் வடிவியல் புத்தகத்தை மதிப்பாய்வு செய்த மிச்சியோ யானோ இந்த புத்தகம் "இந்திய வடிவியல் படிப்புக்கு உறுதியான அடித்தளத்தை நிறுவியது" எனத் தெரிவித்துள்ளார்.
டேவிட் மம்ஃபோர், கிம் ப்ளோஃப்கருடன் இணைந்து இந்தியாவில் கணிதம் புத்தகத்தில், "தத்தா மற்றும் சிங்கின் 1938 இந்து கணித வரலாறு ... சரசுவதியின் பண்டைய மற்றும் இடைக்கால இந்தியாவில் வடிவியல் சமமாக உள்ளது என்றும் "இந்தியக் கணிதத்தில்" பெரும்பாலான தலைப்புகளின் கண்ணோட்டத்தைப் பெறலாம்" என்று தெரிவித்தனர்.
பண்டைய மற்றும் இடைக்கால இந்தியாவில் இவரது வடிவியல் புத்தகம் இந்தியாவின் சமசுகிருதம் மற்றும் பிரகார்ட் அறிவியல் மற்றும் பகுதி அறிவியல் இலக்கியம் பற்றிய ஆய்வு ஆகும். இது வேத இலக்கியத்தில் தொடங்கி 17ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் முடிவடைகிறது. வேத இலக்கியத்தில் உள்ள சுல்பா சமன்பாடுகள், ஜெயினா நியதிப் படைப்புகள் மற்றும் இந்து சித்தாந்தங்களின் கணிதப் பகுதிகள் மற்றும் வானியலாளர் கணிதவியலாளர்கள் ஆரியபட்டா I & II, ஸ்ரீபதி, பாஸ்கர I & II, சங்கமகிராம மாதவ, பரமேஸ்வரர், நீலகண்டன், இவர்களுடைய சீடர்கள் மற்றும் பலரின் வடிவியல் பங்களிப்பினை விரிவாகக் கையாளப்படுகிறது. . கணிதவியலாளர்களான மகாவீரர், ஸ்ரீதரா மற்றும் நாராயண பண்டிதரின் படைப்புகள் மற்றும் பக்ஷாலி கையெழுத்துப் பிரதிகளும் ஆய்வு செய்யப்பட்டுள்ளன. இந்தியக் கணித மேதை முக்கியமாக இயற்கணிதம் மற்றும் கணக்கீடு மற்றும் சான்றுகள் மற்றும் பகுத்தறிவுகளைத் தவிர்த்தது என்ற கோட்பாட்டை முன்னெடுக்க முயல்கிறது. இயற்கணித முடிவுகளின் வடிவியல் முடிவுகளின் அடிப்படையில் மகிழ்ச்சி அடைந்த கணிதவியலாளரும் இந்தியாவிலிருந்தனர்.
சரசுவதி அம்மாஎழுதிய ”பண்டைய மற்றும் இடைக்கால இந்தியாவில் வடிவியல்” நூல் கணிதத்திற்கான இவரின் முக்கியமான பங்களிப்பாகக் கருதப்படுகிறது. இவர் இந்தியக் கணித வரலாறு தொடர்பாக பல்வேறு ஆய்வுக் கட்டுரைகளை வெளியிட்டுள்ளார்.
நீனா குப்தா (கணிதவியல் அறிஞர்)

நீனா குப்தா (Neena Gupta) (கணிதவியல் அறிஞர்) கொல்கத்தாவின் இந்திய புள்ளிவிவர கழகத்தின் புள்ளிவிவரம் மற்றும் கணிதப் பிரிவில் பேராசிரியராக உள்ளார். பரிமாற்ற அல்ஜீப்ரா மற்றும் பாரிய இயற்கணித வடிவியல் துறையில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருந்தார்..
குப்தா, இந்திய புள்ளிவிவர கழகத்தின் வருகை தரும் பேராசிரியராகவும், டாட்டா அடிப்படை ஆராய்ச்சி கழகதின் பார்வையாளராக இருந்தார். அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத் துறையில் இந்தியாவின் மிக உயர்ந்த கௌரவமான கணித அறிவியல் பிரிவில் (2019) அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்திற்கான சாந்தி ஸ்வரூப் பட்நாகர் விருது பெற்றுள்ளார். 2022 இல் இவருக்கு ஐசிடிபி இராமானுஜன் பரிசு வழங்கப்பட்டது. இந்தியாவிலிருந்து இந்த விருதைப் பெற்ற இரண்டாவது பெண் இவர்.
2006 ஆம் ஆண்டு பெத்யூன் கல்லூரியில் கணிதத்தில் பட்டம் பெற்றார். 2008 ஆம் ஆண்டில் இந்திய புள்ளிவிவர கழகத்திலிருந்து கணிதத்தில் முதுகலை பட்டம் பெற்றார். பிறகு, பேராசிரியர் அமர்த்தியா குமார் தத்தாவின் வழிகாட்டுதலின் கீழ், தனது விஞ்ஞான இயற்கணித வடிவியலில் 2011 ஆம் ஆண்டு முனைவர் பட்டம் பெற்றார். குப்தா 2014 ஆம் ஆண்டில் ZariskiCancellation Problem தொடர்பான நேர்மறையான தன்மையை முன்மொழிந்தமைக்கு இந்திய தேசிய விஞ்ஞான கழகத்தின் இளம் விஞ்ஞானி விருது பெற்றார். இவரது கடின உழைப்பிற்கு 2013 ஆம் ஆண்டில் டாட்டா அடிப்படை ஆராய்ச்சி கழகத்தின் முன்னாள் மாணவர் சங்க தொடக்க விழாவில் சரஸ்வதி சிவ்ஸிக் பதக்கம் பெற்றார்.
சி. எஸ். சேஷாத்திரி

சி. எஸ். சேஷாத்ரி (எப்.ஆர்.எஸ்) (C. S. Seshadri), பெப்ரவரி 29, 1932இல் பிறந்த) ஒரு இந்திய கணிதவியலாளர் ஆவார். இவர் சென்னை கணிதவியல் கழகத்தின் நிறுவனர் மற்றும் ஓய்வு பெற்ற இயக்குநர் ஆவார். மற்றும் இயற்கணித வடிவவியலில் இவரது பணிக்காக அறியப்படுகிறார். மேலும், இவரது பங்களிப்பு, சேஷாத்ரி கான்ஸ்டண்ட் என அழைக்கப்படுகிறது.
இவர் 2009 ஆம் ஆண்டில் நாட்டின் மூன்றாவது உயர்ந்த குடிமகன் விருதான. பத்ம பூஷணைப் பெற்றார்,
அவர் 1953 இல் சென்னை பல்கலைக்கழகத்தில் கணிதத்தில் ரெசின் மற்றும் எஸ். நாராயணன் போன்றோரின் வழிகாட்டுதலில் பி.ஏ. (ஹானர்ஸ்) பட்டம் பெற்றார். அவர் தனது முனைவர் பட்டத்தை 1958 ஆம் ஆண்டு பாம்பே பல்கலைக்கழகத்தில் கே. சந்திரசேகரனின் மேற்பார்வையில் பெற்றார். 1971 ஆம் ஆண்டில் இந்திய அகாதமி ஆஃப் சயின்ஸின் உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.
1953 முதல் 1984 வரை மும்பையில் உள்ள டாட்டா அடிப்படை ஆராய்ச்சிக் கழகத்தின் (டி.ஐ.எப்.ஆர்) கணித பாடத்திட்டத்தில் சேஷாத்ரி ஒரு ஆராய்ச்சி பேராசிரியராக தொடங்கி ஒரு மூத்த பேராசிரியராக உயர்ந்தார். 1984 முதல் 1989 வரை, சென்னை நகரில் உள்ள கணித அறிவியல் கழகத்தில் (ஐ.எம்.எஸ்.சி.) பணியாற்றினார். 1989 முதல் 2010 வரை, சென்னை கணிதவியல் கழகத்தின் நிறுவன இயக்குநராகப் பணியாற்றினார். டிசம்பர் 2010 இல் சென்னை கணிதவியல் நிறுவனத்தின் இயக்குநர் பதவியிலிருந்து அவர் விலகினார். 2011 ஜனவரி 1 முதல் சென்னை கணிதவியல் கழகத்தின் ஓய்வு பெற்ற இயக்குநராக இருக்கிறார்.
சேஷாத்ரியின் முக்கிய வேலை இயற்கணித வடிவியல் ஆகும் . அவர் எம்.எஸ். நரசிம்மனுடன் சேர்ந்து கண்டுபிடித்த ஒற்றை திசையன் அம்சங்கள் மற்றும் நரசிம்மன்-சேஷாத்ரி தேற்றம் இயற்கணித வடிவியல் துறையில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அவரது படைப்புக்களான ஜியோமெட்ரிக் பன்மையாக்கல் தியரி மற்றும் ஸ்க்யுபர்ட் வகைகள் குறித்த அவரது பணி, குறிப்பாக அவரது நிலையான ஒற்றை கோட்பாட்டின் அறிமுகம், பரவலாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. சேஷாத்ரி பங்களிப்புகளில்,இந்தியாவில் கணிதம் குறித்த ஆய்வுக்காக சென்னை கணிதவியல் கழகத்தை, உருவாக்கியது மிக முக்கியமாக கருதப்படுகிறது.
விக்ரமன் பாலாஜி

விக்ரமன் பாலாஜி (Vikraman Balaji) ஒரு இந்திய கணிதவியலாளர் மற்றும் தற்போது சென்னை கணித நிறுவனத்தில் பேராசிரியராக உள்ளார். சி. எஸ். சேஷாத்ரியின் மேற்பார்வையில் கணிதத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். இயற்கணித வடிவியல், பிரதிநிதித்துவக் கோட்பாடு மற்றும் வகையீட்டு வடிவியலில் அவரது முதன்மையான ஆராய்ச்சிப் பகுதி உள்ளது. பாலாஜிக்கு 2006 ஆம் ஆண்டு கணித அறிவியலுக்கான சாந்தி ஸ்வரூப் பட்நாகர் விருது, இந்திரனில் பிஸ்வாசுடன் இணைந்து " இயற்கணித வகைகளில் முதன்மையான தொகுதிகளின் மாடுலி பிரச்சனைகளுக்கு அவரது சிறந்த பங்களிப்புகளுக்காக, குறிப்பாக உஹ்லென்பெக்-யாவ் மாடுலி ஸ்பேஸ் ஆஃப் µ-செமிஸ்டுகளின் சுருக்கத்திற்கு" வழங்கப்பட்டது. இவர் 2007-ஆம் ஆண்டில் இந்திய அறிவியல் அகாதெமியின் ஆராய்ச்சியாளராகவும், 2015 இல் இந்திய தேசிய அறிவியல் அகாடமியின் ஆராய்ச்சியாளராகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார் மேலும் 2009 இல் ஜகதீஸ் சந்திர போஸ் தேசிய பெல்லோஷிப் தகுதியும் வழங்கப்பட்டது