davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
History of the Jews in Nigeria

The history of the Jews in Nigeria is a complex subject.
The historic presence of Judaism in Nigeria is a cause of debate, as there are several Judaic-oriented religious groups among the largest ethnic groups in the largely populated nation. The groups claim that their religious practices result either from hundreds of years of continuous practice of Judaic or Judaic-like customs by their ethnic groups, customs inherited from the Jews of Bilad el-Sudan or by a more-recent departure from European Christianity to modern Judaism. Either way, Judaism in Nigeria has developed demographically with the interest of Jewish peoples in other countries, especially Israel and the United States.
Rabbi Yisrael Uzan, a leader in the Alliance of Rabbis in Islamic States serves as the Chief Rabbi of Nigeria and the Chabad representative in Abuja. Rabbi Mendel Sternbach serves as Rabbi of Lagos. They are involved in Humanitarian Aid, especially prior to Ramadan.
The Igbo Jews of Nigeria are one of the components of the Igbo people.
Certain Nigerian communities with Judaic practices have been receiving help from individual Israelis and American Jews who work in Nigeria, out-reach organizations like Kulanu, and African-American Jewish communities in America. Jews from outside Nigeria founded two synagogues in Nigeria, which are attended and maintained by the Igbo.
Because no formal census has been taken in the region, the number of Igbos in Nigeria who identify as Israelites or Jews is not known. There are currently 26 synagogues of various sizes. An estimated 4,000 Igbos were practicing some form of Judaism in 2016. Some synagogues in Nigeria include: CHW known as Community of Hashem Worldwide with several synagogues around Nigeria and some part of Cameroon.
The Annang, Efik, and Ibibio people of Akwa Ibom and Cross River States of Nigeria have had ancient religious practices that strongly resembled some of the Jewish Torah. These include their traditional sacrifice of animals (rituals) by the presiding male of each village, or of a group of villages, for purification, especially during times of sickness. They have active synagogues with majority of the synagogues in the eastern part of the country a vibrant one in Abuja supported and provided with many Jewish materials by different Rabbis. There are also key synagogues in Port Harcourt and Lagos.
Ọmụgwọ

Ọmụgwọ // is an Igbo word of the South-Eastern Nigeria that describes the process of which a family member takes care of a new mother and her baby, in a short period of time after childbirth. Ọmụgwọ can be done during the first 40 days of a child's life or more. In most cases, it is the child's maternal grandmother or maternal grand step-mother that would stay during the period of ọmụgwọ. In their absence, the paternal grandmother will replace the maternal grandmother or maternal grand step-mother. The importance of this practice is that it helps the new mother learn and be guided on the process of childcare through the experience of her mother or mother-in-law, it guides them on becoming a mother, by providing knowledge and support.
Igbos are the originators of the tradition that is now practiced in many parts of Nigeria. This custom provides special care for new and nursing mothers. Postpartum care is encouraged in Igbo culture because it is important for a new mother to get enough rest so that she can regain her strength. Ọmụgwọ is one of the most important and ancient Igbo traditions.
Often, after childbirth is when ọmụgwọ begins. It is the responsibility of the grandmother to educate or guide the new mother on the type of food she eats to help with the production of breast milk, the new mother will also be massaged with hot water regularly.
After the baby is born, the grandmother will help the new mother to massage herself and her body. Hot water massage involves dipping a towel in hot water and using it to massage the new mother's stomach. Sitz Bath is also an important practice for a newborn's mother if she had a vaginal delivery and has a perineum tear. Sitting on hot water helps heal her internal organs properly. During this process, The mother or stepmother is involved in many household chores, caring for both the mother and the baby. The new mother will be given spicy foods such as pepper soup made with local spice to help remove unwanted blood clots from her body and help boost milk production. Akamu is also another feeding option for the mother as it helps to produce breast milk. Akamu is a local cereal made from grains like maize, sorghum, Guinea corn, etc.
At the end of ọmụgwọ, the grandmother is given gift to show appreciation from the new parents as she goes back to her own home. These gifts can be in the form of clothes, soap, food, money, and other material things.
Omugwo (film)

Omugwo is a 2017 Nigerian comedic movie written by Kemi Adesoye and directed by Kunle Afolayan under the production studio of Golden Effects Pictures in partnership with African Magic Films. Kunle Afolayan who is known for his whodunit movies diverted to provide the audience with comic relief. The comedic movie is one of the three movies by commissioned by African Magic Films to be produced in collaboration with him. The movie though, comical, addresses the vital issue in the African settings; motherhood. It prioritises the African traditional rites in motherhood, and it stars actors and actresses such as Ayo Adesanya, Patience Ozokwor, Omowunmi Dada and Ken Erics.
The movie follows the story of a young couple, a civil engineer and an Online Radio Personality. After the delivery of their child, the duo's mother moved in to take care of the newly delivered mother in respect to the Igbo culture called Omugwo. The movie took a comic and dramatic turn when the household had to battle with the different cultural background of the two mothers and postpartum depression of the wife.
The movie was privately screened at Silverbird Galleria, Victoria Island, Lagos prior to its release in cinemas across the country. The screening was attended by celebrities and notable personalities in the movie industry such as Africa Magic, Silverbird Distribution companies' stakeholders, Founder/CEO of Africa International Film Festival (AFRIFF), Ms. Chioma Ude, Mahmood Ali-Balogun, Chris Ekejimbe, Kate Henshaw, Mr. Seun Shoyinka, Yomi Fash-Lanso and Funsho Adeolu
Koma people

Koma is a relatively primitive hill-dwelling ethnic group in northern Adamawa, in the Atlantika Mountains, which shares a border with southern Cameroun. Hill-dwellers are spread through the south and southwest of these mountains, including many on the Cameroun side. There are 21 Koma villages in the Cameroonian side of the Alantika Mountains and 17 villages on the Nigerian side.
The largest towns in the Koma area are: Tantille, Chonha, Mani, Nassaraw Koma and Ba-Usmanu.
The Koma people became recognized as Nigerians in 1961, a year after independence, along with the old provinces of Cameroun. Today Koma is part of the seven districts of Jada local government in Adamawa State.
The hill was discovered in 1986 by a corps member.
The Koma have their own language, known as Koma, with an estimated 61,000 speakers. It is a member of the Niger–Congo family. The Koma people are divided into three main groups: the hill-dwelling Beya and Ndamti, and the Vomni and Verre lowlanders.
They are committed to their traditional culture. The men wear loincloths and women wear fresh leaves. Koma men are much more receptive to wearing of contemporary clothes than the women. Customarily inheritance in Koma is in the maternal lineage. As a mark of acceptance and friendship, a Koma man may share his wife with friends, especially visitors. They have an average population of about 400 people per village, and many engage in rearing of animals.
The late Colonel Yohanna Madaki visited the mountains in 1989, at the insistence of the first set of corps members posted to the lowlands.
Among the Komas, a twin birth is regarded as evil, and twins are considered abominable so much so that until recently babies of multiple births used to be buried alive with the women who had the 'misfortune' of being their mothers. This obnoxious practice of twins killing is out of vogue among Komas who dwell on the plains, but in the out-of-the-way settlements on the hills, the ancient practice still thrives untainted.
Koma medicine men engage in extended farting sessions on the occasion of public dancing ceremonies. They train with a master and are capable of farting for hours on end. When the anus area becomes irritated from prolonged flatulence, it is soothed with a healing powder. The tradition is thought to originate in mockery of puritanical Muslims, who used to enslave Komas and drove them to move their habitat into the hilly areas they now occupy. The tradition was famously documented in a documentary by Alain Baptizet.
http://www.iflscience.com/editors-blog/ancient-dna-recovered-from-clay-statues-reveal-secrets-of-mysterious-african-culture/
Mestre Bimba

Manoel dos Reis Machado, também conhecido como Mestre Bimba (Salvador, 23 de novembro de 1900 – Goiânia, 5 de fevereiro de 1974), foi um mestre brasileiro de capoeira e, criador da Luta Regional Baiana, mais tarde chamada de capoeira regional.
Mestre Bimba nasceu em Salvador em 1900. Trabalhou como minerador de carvão antes de criar a capoeira regional.
Ao perceber que a capoeira estava perdendo seu valor cultural e enfraquecendo enquanto luta, Mestre Bimba misturou elementos da Capoeira Tradicional com o batuque (luta do Nordeste Brasileiro extinta com o passar do tempo) criando assim um novo estilo de luta com praticidade na vida, com movimentos mais rápidos e acompanhada de música. Assim conquistou todas as classes da sociedade. Foi um excelente lutador e acima de tudo um grande educador, foi o responsável por tirar a capoeira da marginalidade.
Praticantes dessa arte se denominam "capoeiristas", pois, para eles, a capoeira é um estilo de vida – ser, pensar, agir como a arte da capoeira.
Bimba impunha regras para os praticantes da capoeira regional, sendo elas:
No vídeo "Relíquias da Capoeira: Depoimento do Mestre Bimba", um documento audiovisual em VHS produzido por Bruno Farias, onde Bimba comenta os motivos que o fizeram se mudar para Goiânia, onde ele conseguiu mais apoio financeiro. Posteriormente, em uma reunião de especialistas em capoeira no Rio de Janeiro, explica-se mais sobre o nome do esporte, sobre a criação da capoeira regional e sobre este mestre. A versão original do vídeo, veiculada em 2006 pela extinta PAM TV Florianópolis (antigo canal 17 da TVA) acabou sendo extraviado. Porém, recentemente, o jornalista Bruno Farias encontrou no acervo da emissora uma amostra de 2 minutos deste documento audiovisual, e assim escreveu uma matéria sobre o assunto, publicada no site da Revista de História da Biblioteca Nacional, junto à referida amostra.
O 119º aniversário do Mestre Bimba foi objeto de homenagem com um "Doodle" na maior empresa transnacional de serviços online, a Google..
Há diversa produção de livros, artigos e outras matérias sobre Mestre Bimba. Em 2023 foi lançado o alentado estudo de mais de 500 páginas intitulado "Mestre Bimba: o sonho de Salomão", de João Paulo de Araújo Pereira (João Pitoco) [Cajazeiras: Editora Arribaçã, 2023].
A Fundação Mestre Bimba é a principal instituição de capoeira regional de Salvador. Responsável pela manutenção do legado do Mestre Bimba, a fundação está sediada no Centro Histórico de Salvador, e foi criada em 30 de novembro de 1993, sendo oficializada em 30 de novembro de 1994.
São Bento Grande de Bimba

São Bento Grande de Bimba (ou de regional) é um ritmo de berimbau e um estilo de jogo criados por Mestre Bimba, utilizado na Capoeira conhecida como regional.
Tradicionalmente, na capoeira regional, ele é tocado com um berimbau médio, acompanhado por dois pandeiros de couro, um de cada lado. Mestre Bimba chamava seu conjunto instrumental de charanga.
Ele é um toque que exige um estilo de jogo enérgico, veloz, técnico, "agressivo — indica um jogo alto, rápido, com golpes aprimorados e bem objetivos, um 'jogo duro' .
O acompanhamento do jogo é realizado também com as palmas (de Bimba) que são três (duas colcheias e uma semínima) assim como diz a música: olha a palma de Bimba: é um, dois, três. . Além das palmas, o canto é algo importante e imprescindível na capoeira regional. O seu canto caracteriza-se por 4 versos chamados de quadra e por 2 versos repetidos sequencialmente, chamados de corridos.
Atualmente, as formações instrumentais da capoeira, de forma geral, utilizam três berimbaus: gunga, médio e viola, atabaque, pandeiro, reco-reco, o que destoa da formação utilizada por mestre Bimba.
Alguns grupos utilizam como sinônimo do São Bento Grande, utilizado na regional, as nomenclaturas São Bento Grande de regional ou São Bento Grande de Bimba.
O padrão gráfico do toque pode ser expresso da seguinte maneira: XX.L.(X).H.XX.L.L.H (x = chiado; H = Preso; L = solto).
Alguns grupos utilizam a forma contemporânea realizando somente a segunda parte do toque: XX.L.L.H.
Iúna (capoeira)

Iúna é um jogo da capoeira que, acompanhado do toque do berimbau, serve para demarcar os níveis hierárquicos dos mestres e dos formandos (discípulos).
Esse jogo é permitido somente a praticantes que estejam no mínimo graduados a partir do nível de docente em capoeira (Formado), e é tradicionalmente feito sem palmas, sem canto e nem qualquer outro instrumento além do berimbau, para realçar a solenidade da ocasião . Entretanto, em alguns lugares, especialmente na capoeira de Angola, outros instrumentos podem acompanhar o jogo.
O toque de iúna (assim como os outros toques) não possui um criador identificado (assim como não existe 'um criador' da capoeira), mas alguns capoeiristas atribuem sua criação ao Mestre Bimba, como forma de os alunos formados demonstrarem suas habilidades — como saltos, piruetas, firulas, paradas-de-mão, entre outros.
Durante esse jogo, a objetividade dos golpes dá lugar à destreza e à elasticidade dos movimentos, que se tornam mais alongados e coreografados.
Mestre Bimba costumava desenvolver neste ritmo a chamada "cintura-desprezada" ou "balões cinturados", que consistia numa seqüência de balões (movimentos em que um jogador é lançado para o alto e precisa cair em pé), geralmente exigidos do aluno graduado.
Galinha caipira

Galinha caipira é o termo usado na culinária brasileira para se referir ao galináceo doméstico criado solto em quintais e fazendas, em contraste com o de criação industrial ou de granja. Aparece em receitas tradicionais da culinária mineira e paulista e da maioria dos outros estados brasileiros com o nome de "galinha caipira" (Sudeste), "galinha de capoeira" (Norte-Nordeste), "galinha matuta" ou "galinha pé-duro" (Nordeste), "galinha crioula” (Rio Grande do Sul) ou "caneludo".
Relata-se que como os tropeiros comiam apenas carne de sol e farinha durante suas viagens, ao retornar para casa ansiavam por algo diferente. Assim, as famílias preparavam o frango caipira acompanhado de pirão, arroz branco e feijão tropeiro. Outros autores afirmam que a galinha caipira com quiabo e angu, herança indígena, era usada para alimentar escravos.
No livro Um, dois, feijão com arroz: a alimentação no Brasil de norte a sul há a seguinte citação:
Já no livro Ser tão mineiro, de 1984, há a seguinte narrativa complementar:
Puxada de Rede

Puxada de rede (lit. "fishing net pulling") is a Brazilian folkloric theatrical play, seen in many capoeira performances. It is based on a traditional Brazilian legend.
A fisherman goes out to fish at night on a jangada, a handmade seaworthy sailing raft used by fishermen of north-eastern Brazil. His wife has a presentiment of something wrong and tries to stop him from going fishing that night. He goes anyway, leaving his wife crying and his kids scared. His wife waits the whole night for him on the beach, and around 5:00am, the usual arrival time, she sees the jangada. The fishermen have a very sad expression and some are even crying, but she does not see her husband. The fishermen tell her that her husband has fallen off the jangada by accident. As they start to withdraw the net, they find his body amongst the fish. His friends carry his body on their arms, in a traditional funeral ritual on the beach. The fishermen composed a dance in his memory and called it "puxada de rede". it has two rhythms.
English translation in italics where available.
NO MAR
No mar, no mar, no mar, no mar eu ouvi cantar In the sea, in the sea, in the sea, in the sea I heard singing No mar, no mar, no mar minha sereia, ela é sereia In the sea, in the sea, in the sea my mermaid, she is a mermaid
MINHA JANGADA VAI SAIR P'RO MAR
Minha jangada vai sair p'ro mar My jangada is going out to sea Vou trabalhar, meu bem querer I'm going to work, my love. Se Deus quiser quando eu voltar do mar If God wants when I return from the sea Um peixe bom, eu vou trazer A good fish, I will bring Meus companheiros tambem vão voltar My friends will also return E a Deus do céu vamos agradecer and to God we will give thanks
A REDE PUXA
A puxa a marra marinheiro A rede puxa A puxa lá que eu puxo cá A rede puxa A puxa a marra samangolê A rede puxa
PUXA A MARRA MARINHEIRO
Puxa a marra marinheiro puxa a marra E olha o vento que te leva pela a barra
Maculelê (stick dance)

Maculelê (Portuguese pronunciation: [makuleˈle]) is an Afro-Brazilian stick-dance from Bahia.
Maculele, a stick fighting dance from Santo Amaro, was introduced to a wider audience by Viva Bahia, a capoeira theater group founded in 1963. Viva Bahia's founder, Emília Biancardi, had researched Bahian folklore for many years and integrated maculele into her group's performances. Major capoeira groups, such as those led by mestres Bimba, Pastinha, and Canjiquinha, soon adopted maculele as well.
The German painter Rugendas observed African slaves stick fighting during the 1820s in Brazil:
That stick fighting and dancing have endured into the twentieth century through forms like maculêlê.
In the roda, one or more atabaques positioned at the entrance of the circle. Each person brandishes a pair of long sticks, traditionally made from biriba, canzi, or pitia wood from Brazil. The sticks, called grimas, traditionally measure 20–24 inches (50–60 cm) long by 1+1⁄8 inches (3 cm) thick. As the Maculelê rhythm plays on the atabaque, the people in the circle begin rhythmically striking the sticks together. The leader sings, and the people in the circle respond by singing the chorus of the songs. When the leader gives the signal to begin playing Maculelê, two people enter the circle, and to the rhythm of the atabaque, they begin striking their own and each other's sticks together. On the first three beats, they strike their own sticks together, making expressive and athletic dance movements, and on each fourth beat, they strike each other's respective right-hand stick together. This makes for a dance that looks like "mock stick combat". (Also, traditionally in Maculelê, the players wear dried grass skirts).
Maculelê has steps similar to many other Brazilian dances such as "frevo" from Pernambuco, "Moçambique" from São Paulo, "Cana-verde" from Vassouras-RJ, "Bate-pau" from Mato Grosso, "Tudundun" from Pará among others.
In some capoeira schools, students perform maculelê using a pair of machetes or facones (facão in Portuguese; plural: facões). These large knives are associated with the tools used by slaves in plantations. The knives spark as they strike in the air, and the sparks along with the sounds of the knives striking one another make this performance particularly impressive. Because a fast moving dance with large knives is dangerous, only very experienced capoeiristas will use knives.
Maculelê was performed as a group dance in the Canadian version of So You Think You Can Dance.
List of sports films

This compilation of films covers all sports activities. Sports films have been made since the era of silent films, such as the 1915 film The Champion starring Charlie Chaplin. Films in this genre can range from serious (Raging Bull) to silly (Horse Feathers). A classic theme for sports films is the triumph of an individual or team who prevail despite the difficulties, standard elements of melodrama.
Note: Films should not be listed here unless the sporting aspects of martial arts play a major part in the plot.
Note: Lucha films are not included in this list. Although they feature luchadores (Mexican professional wrestlers) as the lead characters, the luchadores typically portray heroes (often superheroes) within non-wrestling stories (such as action, horror, or sci-fi).
Note: This category is for films about sports in general or films about athletes participating in multiple sports. This category is not for films featuring the Olympics, Paralympics, X Games and other similar "games" which fall under the "Multi-sport games/Olympics" category. Films featuring specific sports should be listed under that specific sport.
Note: Films featuring the Olympics, Paralympics, X Games, and other similar events are included. Films featuring specific sports featured in the games should be listed under that specific sport
David Norris

Is polaiteoir, feachtasóir agus fear léinn é David Norris (Gaeilge: Daithí Norris uaireanta) (1 Iúil, 1944 a rugadh é) atá mar sheanadóir i Seanad Éireann.
Rugadh i Leopoldville, Congó na Beilge é. Nuair a bhí sé óg, fuair a athair bás agus tháinig sé go Éirinn. Is ball d'Eaglais na hÉireann é agus is fear aerach é.
Chaith David Norris na blianta ag troid ar son na cearta daonna, go háirithe cearta na homaighnéasach in Éirinn nuair a bhí an homaighnéasachas mídhleathach.
Tharla an chéad agóid LADT+ i mBaile Átha Cliath ar an 27 Meitheamh 1974. Chuaigh deichniúr -Norris san áireamh - ar mhórshiúl ón Roinn Dlí agus Cirt go dtí Ambasáid na Breataine chun agóid a dhéanamh in aghaidh choiriúlú na homaighnéasachta (iarsma ó na dlíthe coilíneachta).
In 1977 níor éirigh le Norris an tArd-Aighne a thabhairt chun na hArd-Chúirte maidir le coir a dhéanamh ar ghníomhartha homaighnéasacha agus rinne sé a chás a achomharc chuig Cúirt Uachtarach na hÉireann.
Bhí sé mar aidhm ag Norris agus an t-abhcóide agus seanadóir Mary Robinson cosaint bhunreachtúil a bhaint amach do homaighnéasaigh na tíre ag breathnú go háirithe ar an bpríobháideachas ó na 1980í i leith. Ach theip ar a gcás cúirte sa bhliain 1983 in aghaidh an stáit. De réir mar a mhínigh an Príomh-Bhreitheamh Tom O'Higgins, “…on the grounds of the Christian nature of our state and on the grounds that the deliberate pratice of homosexuality is morally wrong…”.
Ar an 26 Deireadh Fómhair 1988, sa Chúirt Eorpach um Chearta an Duine i Strasbourg, sa chás NORRIS v. IRELAND, thug an chúirt breithiúnas cinniúnach i bhfabhar cearta daoine aeracha agus leispiacha.
Aisghaireadh na dlíthe a lochtaigh an breithiúnas cúig bliana ina dhiaidh sin in 1993.
Chuir sé isteach ar ainmniúchán d' Uachtarántacht na hÉireann sa bhliain 2011 ach cáineadh a thuairimí ar ghnéas agus aois an toilithe. Tuairiscíodh i mí Iúil 2011 gur scríobh David Norris litir ar pháipéar an tSeanaid sa bhliain 1997 chun trócaire a lorg dá chara, Ezra Nawi, a bhí os comhair na cúirte cúisithe as luí le buachaill faoi bhun aois an toilithe. Ina dhiaidh seo d'éirigh Norris as an rás tar éis do chuid dá fhoireann toghchánaíochta éirí as a rólanna. Tháinig sé isteach sa rás arís áfach sular fógraíodh deireadh a bheith le hainmniúcháin, tar éis gur éirigh leis tacaíocht cheithre chomhairle chontae a fháil.
Is gníomhaí ar son foirgneamh Seoirseacha é Norris agus ball de Chumann Seoirseach na hÉireann, agus tá cónaí air ar Shráid Sheoirse Mhór Thuaidh i mBaile Átha Cliath.
D'fhreastail Norris ar St. Andrew's College agus The High School. Uaidh sin lean sé ar aghaidh go Coláiste na Tríonóide áit a raibh sé mar eagarthóir ar an iris liteartha ollscoile Icarus agus ar bhain sé scoláireacht bhunaidh amach ina chéim B.A. i Litríocht agus Teanga an Bhéarla. Léachtóir agus teagascóir ba ea é sa Choláiste ó 1968 go 1996. Scoláire de chuid James Joyce atá ann agus glacann sé páirt i gceiliúradh Bloomsday. Tá Eabhrais agus beagán Gaeilge aige.
St. Patrick's Day Parade Scranton

The St. Patrick's Parade Day in Scranton or Parade Day is one of the largest Saint Patrick's Day parades in the United States. It is held in Scranton, Pennsylvania every year on the Saturday of the weekend before St. Patrick's Day - even if St Patrick's day falls on a Saturday or Sunday. For Example, in 2013, St. Patrick's Day was on a Sunday, and the Parade was held on the Saturday of the previous weekend - March 9.
The date of the parade is commonly referred to as "Parade Day". Festivities begin with a mass at 10:00 am at St Peter's Cathedral. The mass is followed by a 2-mile footrace of the parade route at 11:00, an hour later the parade begins.
Each year, thousands of people line the streets of downtown Scranton on Parade Day to take part in one of the city's greatest traditions. The city has hosted a St. Patrick's Day Parade since early in its history, with the current iteration being held annually since 1862. The Parade is sponsored and organized by the St. Patrick's Day Parade Association of Lackawanna County. Attendance for the 2008 parade, which featured appearances by Bertie Ahern, Hillary Clinton, and Andy Buckley of The Office, was estimated to be as high as 150,000 people.
The parade usually involves about 12,000 participants, including bagpipers, Irish stepdancers, high school bands, local organizations and other Irish groups.
The 2020 parade was cancelled due to the COVID-19 pandemic. And 2021 was rescheduled to mid-September. Other cancellations were in 1917–18 & 1942–45.
41°24′40″N 75°39′45″W﻿ / ﻿41.411065°N 75.662529°W﻿ / 41.411065; -75.662529
நபா இலைக்கோசு

நபா இலைக்கோசு (தாவரவியல் பெயர்: Brassica rapa subsp. pekinensis அல்லது Brassica rapa Pekinensis குழு) என்பது இலைக்கோசு வகைகளில் ஒன்றாகும். இது முதன்முதலாக பெய்சிங் பகுதியில் பயிரிடப்பட்டதென்பர். பெரும்பான்மையான ஆசிய நாடுகளின் உணவில் இது பயன்படுத்துப்படுகிறது. இருபதாம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பா, அமெரிக்காக்கள், ஆத்திரேலியா முழுவதும் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. உலகின் பல நாடுகள், இதனைச் சீன இலைக்கோசு என்று அழைப்பர். ஆத்திரேலியாவில் சில நேரங்களில் 'வோம்போக்' ("wombok") என்றழைப்பர்.
சப்பானிய பேச்சு வழக்கில், nappa (菜っ葉) என்ற சொல்லானது எந்த ஒரு காய்கறியின் இலைகளைக் குறிக்கிறது, குறிப்பாக உணவாகப் பயன்படுபவற்றைக் குறிக்கிறது. இந்த குறிப்பிட்ட இலைக்கோசிற்கான சப்பானியப் பெயர் hakusai (白菜), சைனோ-சப்பானிய முறைப்படி (Sino-Japanese reading) சீனப் பெயர் báicài (白菜), வாய்மொழியாக "வெள்ளைக் காய்கறி". இதன் கொரியப் பெயர், baechu (배추), இன்றைய மான்டரின் சீனப் பெயர் dàbáicài (大白菜) என்பதன் பொருள் "பெரிய வெள்ளை காய்கறி", இதன் எதிரான பெயர் "சிறிய வெள்ளைக் காய்கறி" என்பதே போக் சொய் ஆகும். ஆசியாவிற்கு வெளியே, இக்காய்கறியை சீன இலைக்கோசு அல்லது சில சமயங்களில் செலரி (celery) இலைக்கோசு என்கின்றனர்.
அலிபாக் வெள்ளை வெங்காயம்

அலிபாக் வெள்ளை வெங்காயம் (Alibag White onion) என்பது இந்திய மாநிலமான மகாராட்டிராவில் வளர்க்கப்படும் ஒரு பாரம்பரிய வெள்ளை வெங்காய வகையாகும். இது ராய்காட் மாவட்டத்தின் அலிபாக் வட்டத்தில் பொதுவாகவும் பரவலாகவும் பயிரிடப்படும் ஒரு பயிராகும். இந்த வெங்காயம் அதன் இனிப்பு, குறைந்த காரத்தன்மை, அதிக ஊட்டச்சத்து மதிப்பு ஆகியவற்றால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது. இது பாரம்பரியமாக அலிபாக்கில், குறிப்பாக கார்லே, கண்டாலா, நெவுலி, தல்வாலி, சாகோன், வாட்கான் போன்ற கிராமங்களில் பயிரிடப்படுகிறது. இது 1883-ஆம் ஆண்டு முதல் அதிகாரப்பூர்வ வர்த்தமானியில் அங்கீகரிக்கப்பட்டு, அதன் மருத்துவ குணங்களுக்காகவும், இதய நோய்களுக்குச் சிகிச்சையளித்தல், கொழுப்பைக் கட்டுப்படுத்துதல், கணையநீரை ஒழுங்குபடுத்துதல் உள்ளிட்ட இதன் ஆரோக்கிய நன்மைகளுக்காகவும் அறியப்படுகிறது.
இந்திய புவிசார் குறியீட்டின் கீழ், இது "அலிபாக் வெள்ளை வெங்காயம்" என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.
அலிபாக் வெள்ளை வெங்காயம் என்பது அலிபாக்கில் ஒரு மதிப்புமிக்க, பூர்வீகக் காய்கறி பயிராகும், எனவே இடத்தின் பெயரால் இது பெயரிடப்பட்டது.
அலிபாக் வெள்ளை வெங்காயம் உள்ளூரில் "அலிபாக் பந்தாரா காண்டா" (अलिबाग पांढरा कांदा) என்று அழைக்கப்படுகிறது. "பந்தாரா" என்ற சொல் வெள்ளை நிறத்தைக் குறிக்கிறது. அதே நேரத்தில் "காண்டா" என்பது உள்ளூர் மாநில மொழியான மராத்தியில் வெங்காயத்தைக் குறிக்கிறது.
அலிபாக் வெள்ளை வெங்காயத்தின் பண்புகள் பட்டியல்:
அலிபாக் வெள்ளை வெங்காயத்திற்கு 16 நவம்பர் 2022 அன்று இந்திய அரசு புவிசார் குறியீடு பதிவேட்டில் பதிவு செய்து புவியியல் குறியீடு தகுதி வழங்கியது.
அலிபாக் பண்டார கண்ட ஷேட்காரி உட்பதக் காட், அலிபாக் வெள்ளை வெங்காயத்தின் புவிசார் குறியீடு பதிவை முன்மொழிந்தார். சனவரி 2020-இல் விண்ணப்பத்தைத் தாக்கல் செய்த பிறகு, வெங்காயத்திற்கு சென்னையில் உள்ள புவியியல் குறியீட்டுப் பதிவேட்டால் 2022-ஆம் ஆண்டில் புவிசார் குறியீடு வழங்கப்பட்டது. இதனால் "அலிபாக் வெள்ளை வெங்காயம்" என்ற பெயர் இப்பகுதியில் விளையும் வெங்காயத்திற்கு மட்டுமே பிரத்தியேகமாக வழங்கப்பட்டது. இதனால் இது லசல்கான் வெங்காயத்திற்குப் பிறகு மகாராட்டிராவிலிலிருந்து புவிசார் குறியீடு பெறும் இரண்டாவது வெங்காய வகையாகவும், புவிசார் குறியீடு பெற்ற மகாராட்டிரப் பொருட்களில் 34ஆவது வகைப் பொருளாகவும் மாறியது.
புவிசார் குறியீடு, வெங்காயத்தைச் சட்டவிரோத விற்பனை மற்றும் சந்தைப்படுத்தலிலிருந்து பாதுகாக்கிறது. மேலும் இதற்குச் சட்டப் பாதுகாப்பையும் தனித்துவமான அடையாளத்தையும் வழங்குகிறது.
கூட்டு

அறுசுவையான உணவில் கூட்டு என அழைக்கப்படும் காய்கறிகளும் பருப்பும் சேர்ந்து சமைக்கப்படும் உணவு பதார்த்தர்த்திற்கு சிறப்பான இடமுண்டு. இது மிகவும் கெட்டியாகவும் இல்லாமல், குழம்பு போல தண்ணீராகவும் இல்லாமல் இடைப்பட்ட பதத்தில் சமைக்கப்படும் பண்டமாகும். சாப்பிடப்பழகும் குழந்தைகள் முதல் ஜீரணமாக கஷ்டப்படும் வயதானோர் வரை எந்த வயதிலுள்ளோரும் சாப்பிடக்கூடிய அருமையான பதார்த்தமாகும்.
கூட்டுடன் சாதம் என்பது ஒரு முழுமையான உணவாக கருதப்படுகிறது. காய், பருப்பு, தேங்காய், உப்பு, காரம் என்று எல்லாம் கலந்த கலவையில் கூட்டு தயாரிக்கப்படுகிறது. மேலும் எண்ணெய் குறைவாக உபயோகிப்பதால் உடலுக்கும் தீங்கு விளைவிக்காது. செய்வதற்கும் மிகவும் எளிதானது. கூட்டிற்கு பூசணி, புடலங்காய், பீர்க்கங்காய், கொத்தவரங்காய், அவரைக்காய், கோஸ், வெள்ளரிக்காய், மற்றும் கத்திரிக்காய் போன்ற பல காய்கள் பயன்படுத்தப் படுகின்றன. இரண்டு காய்களை சேர்த்தும் கூட கூட்டுகள் செய்வதுண்டு…
விருந்து சாப்பாடு என அழைக்கபடும் உணவில் வேக வைத்த சாதம் (சோறு), சாம்பார், ரசம், அவியல், பொரியல், அப்பளம், தயிர், பாயாசம் மற்றும் ஊறுகாய் போன்றவற்றுடன் கூட்டும் இருந்தால் தான் அந்த விருந்தே முழுமையடையும்.
எல்லா வகையான கூட்டுகளும் ஏதாவது ஒரு காய்கறியும் ஒரு பருப்பும் சேர்ந்தே சமைக்கப்படுவதாகும். கூட்டு பெரும்பாலும்
ஆனால் மூலப்பொருட்கள் இரண்டு வகையிலும் காய்கறி மற்றும் பருப்புதான்
எந்த மூலப்பொருளையும் அரைக்காமல் அப்படியே வேகவைத்து சமைப்பது பொரிச்ச கூட்டு என்று அழைக்கப்படுகிறது. பீன்ஸ், அவரைக்காய் போன்ற காய்கறிகளும் வறுத்த வெள்ளை உளுந்து மற்றும், மிளகு, காய்ந்த மிளகாய் வத்தல், தேங்காய் போன்றவைகளே இத்தகைய கூட்டு செய்ய தேவையான அடிப்படை பொருட்களாகும்.
மூக்குத்தி அவரை

மூக்குத்தி அவரை அல்லது காம்புக் கத்தரி (Ipomoea muricata) என்பது அலங்காரம் மற்றும் சமையல் நோக்கங்களுக்காக வளர்க்கும் ஒரு கொடி ஆகும். இது முதலில் மரியானோ லகாஸ்கா ஒய் செகுராவால் விவரிக்கப்பட்டது. இபோமோயா முரிகாட்டா கான்வால்வுலேசியே குடும்பத்தில் ஐபோமியா இனத்தைச் சேர்ந்தது. இது ஆண்டு முழுவதும் பயிரிடக்கூடிய காய்கறி பயிர், எனவே மலையாளத்தில் நித்யகாரி என்றும் நித்யகாரியன் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இது அதிக பராமரிப்பு தேவைப்படாத ஒரு வேலி கொடியும் கூட. இதன் மலர்கள் மாலையில் பூக்கும். இக்கொடியின் காய், கிராம்பு வடிவில் இருக்கும். இது சிறிய கொத்துக்களைக் கொண்டதாக பூத்து, காய்க்கும். இதன் பிஞ்சு காய்கள் சமையலுக்கு பயன்படுத்தப்படுகின்றன. காய்கள் நீளமான தண்டுகளுடன் குமிழ் போன்ற வீங்கிய நுனிகளுடன் கிராம்பு போன்று இருக்கும். இதன் பூக்கள் வெள்ளை நிறத்திலும், ஊதா நிறத்திலும் இருக்கும். இக்காய்கள் மூக்குத்தியைப் போன்ற தோற்றம் கொண்டதால் மூக்குத்தி அவரை என்ற பெயரைப் பெற்றன. என்றாலும் இவை அவரைக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவை அல்ல.
பூண்டு

பூண்டு அல்லது பூடு என்பது தாவர வகைகளுள் ஒன்று. இவை உறுதியில்லாத, ஒடிசலான, பெரும்பாலும் பச்சை நிறம் கொண்ட தண்டுகளுடன் கூடியவை. பூண்டுகள் ஒரு மீட்டருக்கும் குறைவான உயரம் கொண்டவை. இவை பருவகாலத் தாவரங்கள். நிலத்துக்கு மேல் உள்ள இதன் பகுதிகளான இலை, தண்டு என்பன குறிப்பிட்ட பருவ காலங்களில் மட்டுமே காணப்படும். அதன் பின்னர் அவை அழிந்து விடும்.
பூண்டுகளில் ஓராண்டுத் தாவரங்கள், ஈராண்டுத் தாவரங்கள், பல்லாண்டுத் தாவரங்கள் என்னும் வகைகள் இருக்கின்றன. ஓராண்டுத் தாவர வகையைச் சேர்ந்த பூண்டுகள், ஓராண்டுக்குள் அவற்றின் வளரும் காலம் முடிவடைந்ததும் முற்றாகவே அழிந்து விடுகின்றன. ஈராண்டுத் தாவர வகைப் பூண்டுகளில், முதல் ஆண்டுப் பருவகால முடிவில் இலைகளும், தண்டுகளும் அழிந்தாலும், நிலத்துக்குக் கீழ் வேர்கள், கிழங்குகள் போன்ற பகுதிகள் உயிருடன் இருக்கின்றன. அடுத்த பருவகாலத்தில் அவற்றில் இருந்து தண்டுகளும் இலைகளும் வளர்ந்து பூத்து, வித்துக்களை உருவாக்கியபின் இறந்துவிடுகின்றன. பல்லாண்டுப் பூண்டுகளில், நிலத்தின் கீழுள்ள சில பகுதிகள் பல ஆண்டுகள் நிலைத்திருக்கக் கூடியவை. ஒவ்வொரு பருவகாலத்திலும் புதிதாகத் தண்டுகளும், இலைகளும் உருவாகின்றன.
பூண்டுத் தாவரங்கள் பல மிகப் பழைய காலத்திலிருந்தே சமையலில் பயன்பட்டு வருகின்றன. பல பூண்டுகளின் தண்டு, இலை, வேர், கிழங்கு முதலிய உறுப்புகள் ஊட்டச்சத்துகள் கொண்ட உணவாக அமையும் அதே வேளை, வேறு சில பூண்டுகளின் உறுப்புக்கள் உணவில் வாசனைப் பொருட்களாகப் பயன்படுகின்றன. பல பூண்டுகளின் பகுதிகள் மருத்துவக் குணம் கொண்டவை. இதனால் பல மருத்துவ முறைகளில் இப்பூண்டுகள் நோய்களைத் தீர்க்கும் மருந்தாகவும் பயன்படுகின்றன. பூண்டுத் தாவரங்களிற் பல அழகிய பூக்களையோ, இலைகளையோ அல்லது தோற்றத்தையோ கொண்டிருப்பதனால், அவை அலங்காரத் தாவரங்களாகவும் பயன்படுகின்றன.
பூண்டு வகைகளில்.
1.ஒருதலை பூண்டு 2.மலை பூண்டு (கொடைக்கானல், மூணார் மலை பகுதிகளில் விளைவது) 3.தரை பூண்டு (ஊட்டி பகுதிகளில் விளைவது) 4.நாட்டு பூண்டு (தமிழகம் மற்றும் பிற மாநில சமவெளியில் விளைவது) 5.தைவான் அல்லது சைனா பூண்டு (இது இறக்குமதி செய்யப்பட்ட வியாபார நோக்கத்தில் பரப்பபட்டு இந்திய மாநிலங்களில் விற்கப்படும் அளவில் பெரியதாக உள்ள மரபுமாற்ற பூண்டாக இருக்கலாம்)
வெள்ளைப்பூண்டு

பூண்டு அல்லது உள்ளி (Allium sativum) என்பது வெங்காய இனத் தாவரத்தைக் குறிக்கும்.
கோரை, அறுகம்புல், வெங்காயம், வெள்ளைப்பூண்டு போன்றவற்றை பூண்டு என்னும் சொல் குறிக்கும்; என்றாலும் சிறப்பு வகையால் வெள்ளைப்பூண்டை மட்டுமே குறிக்கும்.
வெங்காயம் ஒரே மையத்தில் உரியும் அடுக்குத்தோல் கொண்ட கிழங்குவகை. பூண்டு பல பல்லடுக்குக் கொண்டது. இந்தப் பல பல்லடுக்குகள் ஓரிரு அடுக்குத் தோலால் மூடப்பட்டிருக்கும். வெங்காயத்தை ஈரவெங்காயம் என்றும், பூண்டை வெள்ளை-வெங்காயம் என்றும் சில வட்டாரங்களில் வழங்குவர். சித்த மருத்துவத்தில் இலசுனம் என அழைக்கப்படுகிறது. மலைப்பூண்டுப் பல் பெரிதாக இருக்கும். நாட்டுப்பூண்டுப் பல் சிறிதாக இருக்கும். உணவில் பூண்டைச் சேர்த்துக் கொள்வதால் உணவுக்கூழ் வயிற்றில் எளிதாகக் கரையும். இதனால் வயிற்றுப் பொருமல் நீங்கும்.
பூண்டின் தாயகம் மத்திய ஆசியக்கண்டமாகும். பிறகு இது இந்தியா மற்றும் மேலை நாடுகளுக்குப் பரவியது.
எரிப்பும் காரமும் உடையது. முகர்ந்தால் நெடியுடையது.
பூண்டை நடுவதற்கு நாற்று அல்லது பூண்டுப்பல் பார்களில் நட்டுத் தண்ணீர் விட்டு வளர்ப்பார்கள். இதை புரட்டாசி மாதத்தில் நட்டு வளர்த்து பார்களிலிருந்து வளர்ந்த பின் தை மாதத்தில் வெட்டியெடுப்பார்கள்.
சீனாவில் பூண்டு அதிகமாக உற்பத்தி செய்யபடுகிறது.
நோய் தடுப்பு மண்டலத்திற்கு உறு துணையாகிறது. புற்று நோயையும் மற்ற நோய் தொற்றுகளையும் எதிர்க்க உதவுகிறது. வெள்ளணுத் திறனின் செயல்பாடுகளை அதிகரிக்கச் செய்கிறது. ஊளைச் சதையைக் கரைக்கும். தண்டுவட உறையழற்சிக்கும் சிறந்த மருந்தாகிறது. இரத்த அழுத்தத்தைக் குறைக்கிறது. நீரழிவைக் குணப்படுத்தவும் உதவுகிறது. மாதவிடாய்க் கோளாறுக்கும் மருந்தாகும்.
வெட்டுக்காயப் பூண்டு

வெட்டுக்காயப் பூண்டு அல்லது கிணற்றுப்பாசான் (Tridax procumbens) என்பது சூரியகாந்தி குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பூக்கும் தாவரமாகும். இது பரவலாகக் களைச் செடியாக அறியப்படுகிறது. இது வெப்பமண்டல அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த தாவரம் என்றாலும், இது உலகளாவிய வெப்பமண்டல, மிதவெப்ப மண்டலப் பகுதிகளில் பரவியுள்ளது. இது அமெரிக்காவின் ஒன்பது மாகாணங்களில் களைச் செடியாகப் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது.
இதன் பொதுவான பெயர்கள் ஆங்கிலத்தில் கோட் பட்டன்கள் மற்றும் டிரிடாக்ஸ் டெய்சி, கன்னடத்தில் ஜெயந்தி, எசுப்பானிய மொழியில் காடிலோ சிசாகா, பிரஞ்சு மொழியில் ஹெர்பி கைலி, சமற்கிருதத்தில் ஜெயந்தி வேதம், இந்தியில் கமாரா, ஒடியா மொழியில் பிஷாலியா கரானி, மராத்தி மொழியில் காம்பர்மொடி, தெலுங்கில் காயபாக்கு, & கட்டி சேமந்தி, தமிழில் வெட்டுக்காயப் பூண்டு அல்லது கிணற்றுப்பாசான், கிணற்றுப்பாசான், வெட்டுக்காயபச்சிலை, செருப்படித்தழை, மூக்குத்ததிப்பூண்டு, காயப்பச்சில்லை மற்றும் தென்தமிழகத்தில் பேச்சு வழக்கில் தாத்தாப்பூச்செடி முதலியன சப்பானிய மொழியில் கோட்டோபிகிகிகு, தாய் மொழியில் டின் டூக்கெ என்று அழைக்கப்படுகின்றன.
இலங்கையில் தமிழ் மக்கள் இச் செடியை கோணேசர் மூலிகை என அழைப்பர்.
இந்தச் செடியின் இலைகளை வெட்டுக் காயங்களுக்கு தமிழக ஊர்ப்புறங்களில் மருந்தாகப் பயன்படுத்துவர். குழந்தைகள் இதன் பூவை நீண்ட காம்புடன் கொய்து தாத்தா தாத்தா தல குடு என்று சொல்லியபடி கிள்ளி விளையாடுவார்கள். இது புண்ணாற்றும், குறுதியடக்கி, கபநிவாரணி .மூச்சுக்குழாய்ச்சிரை, மூக்கடைப்பு, தடுமல், நீர்கோப்பு, வயிற்றுப்போக்கு, பேதி முதலியவை குணமாகும்.
இலையை நீர்விடாது அரைத்து வெட்டுக்காயம், சிராய்ப்பு ஆகியவற்றில் பற்றிடச் சீழ் பிடிக்காமல் விரைந்து ஆறும்.
கிணற்றுப்பூண்டின் இலைச்சாறும், குப்பைமேனி இலைச்சாறும் மருத்துவரின் ஆலோசனைப்படி கலந்து குடித்தால் நஞ்சு முறிவு ஏற்படும். மேலும் வயிற்றுக் கோளாறுகள் தீரும்.
கிணற்றடிப்பூண்டு எல்லாவித வளமான மண்ணில் வளரும் ஒரு சிறு செடி. இதன் தாயகம் மத்திய அமெரிக்கா. பற்களுள்ள சற்று நீண்ட தடிப்பான சொரசொரப்பான பச்சை இலைகளையும், மஞ்சள் நிறப் பூக்களையும் உடைய சிறு செடி . ஈரமான இடங்களில் தானே வளரும் தன்மையுடையது . இலையின் நீளம் 3-6 1.5-3 செ.மீ. தண்டு 5 -10 எம்.எம். நீளம், பூவின்விட்டம் 1.3 1.5 செ.மீ. பூவின் இதழ்கள் 5. நடுவில் வெண்மையாகஇருக்கும். இது தன்மகரந்தச் சேர்க்கையால் விதை உண்டாகும். ஒரு செடியில் 1500 விதைகள் இருக்கும் அவை காற்றில் பரவி ஒட்டிக் கொள்ளும். இது சாலை யோரங்களில், தரிசு நிலங்களில், தோட்டங்கள், புல்வெளிகள் எங்கும் பரவி வளரும். சீதோஸ்ண, மிதசீதோஸ்ண வெப்பத்தில் வளரக்கூடியது. உலகெங்கும் பரவியுள்ளது. லேசான பஞ்சுபோன்ற விதைகள் மூலம் இனவிருத்தி செய்யப்படுகிறது.
பூண்டு உரொட்டி

பூண்டு ரொட்டி என்பது பூண்டைத் தூவி அல்லது அதன் சாற்றை ஊற்றி, வெண்ணெய் அல்லது ஆலிவ் எண்ணெய் இட்டு தயாரிக்கப்படும் ஒருவகை பகெத்தாகும். ஆர்கனோ மற்றும் இனப்பூண்டும் பயன்படலாம். சுடப்பட்டோ பொறிக்கப்பட்டோ வறுக்கப்பட்டோ இது பரிமாறப்படுகிறது.
அரைவேக்காடாய் சுடப்பட்ட பகெத்தை பிரித்து அதில் துருவிய, மசக்கிய அல்லது பொடிப்பட்ட பூண்டைச் சேர்த்து ஆலிவ் எண்ணெய் அல்லது வெண்ணெய் விட்டு மூடி, சுடப்பட்டோ பொறிக்கப்பட்டோ வறுக்கப்பட்டோ பூண்டு ரொட்டி பரிமாறப்படுகிறது. பூண்டு பீட்சா உள்ளிட்ட உணவுகளுக்கும் இது அடிப்படையாக உள்ளது. உலகின் பல்வேறு நாடுகளில் தயாாரிக்கப்படும் பூண்டு ரொட்டி இத்தாலியில் தோன்றியதாகக் கருதப்படுகிறது.
இலாபா பூண்டு

இலாபா பூண்டு (The Laba garlic) என்பது புளிங்காடியால் பதப்படுத்தப்பட்ட பூண்டு வகையைக் குறிக்கிறது. இதன் செயற்கை நிறம் மரகத பச்சையாகும் அல்லது கடல்நீலம் ஆகும். இதன் சுவை காரமாகவும், சற்று நறுமணத்துடன் இருக்கும். சீன ஆண்டின் (சந்திர நாட்காட்டி) 12வது மாதத்தின் எட்டாம் நாளில் இலாபா திருநாள் வருகிறது. அத்திருநாளைக் குறிக்கும் வகையில் இப்பெயர் உருவானது.
அதனால் இவ்வாறு தாயரிக்கப்படும் பூண்டு வகையை, இலாபா பூண்டு என அழைப்பர். இது தயாரிக்கப்படும் பகுதி சீனாவின் வடபகுதியாகும். சீனப் புத்தாண்டு அன்று இப்பூண்டினையும் வைத்து கொண்டாடுவர்.
முரைனா மாவட்டம்

முரைனா மாவட்டம் (Morena district, Hindi: मुरैना जिला) என்னும் மாவட்டம், இந்திய மாநிலமான மத்தியப் பிரதேசத்தில் உள்ளது.இதன் தலைமையிடம் முரைனா நகரம் ஆகும்.
இந்த மாவட்டம் முழுவதும் முரைனா மக்களவைத் தொகுதிக்குள் உள்ளது. இந்த மாவட்டம் சபல்கர், ஜவுரா, சுமாவலி, முரைனா, திமானி, அம்பா ஆகிய சட்டமன்றத் தொகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
நர்மதாபுரம் மாவட்டம்

நர்மதாபுரம் மாவட்டம் (பழைய பெயர்:ஹோசங்காபாத் மாவட்டம்) மத்திய இந்தியாவின் மத்தியப் பிரதேச மாநிலத்தின் ஐம்பத்து ஒன்று மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். இம்மாவட்டத்தின் நிர்வாகத் தலைமையிட நகரம் நர்மதாபுரம் ஆகும். இது நர்மதாபுரம் கோட்டத்தில் அமைந்துள்ளது. இடார்சி தொடருந்து சந்திப்பு நிலையம், நர்மதாபுரம் நகரத்திலிருந்து 18 கி மீ தொலைவில் அமைந்துள்ளது.
மத்திய பிரதேச அரசு ஹோசங்காபாத் மாவட்டம் மற்றும் ஹோசங்காபாத் நகரத்தின் பெயர்களை நர்மதாபுரம் மாவட்டம் என்றும், நர்மதாபுரம் என்று மாற்றியதற்கு பிப்ரவரி 2022ல் இந்திய அரசு ஒப்புதல் வழங்கியது.
6,703 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட நர்மதாபுரம் மாவட்டத்தின் வடகிழக்கில் ராய்சென் மாவட்டம், கிழக்கில் நர்சிங்பூர் மாவட்டம்‎, தென்கிழக்கில் சிந்த்வாரா மாவட்டம் , தெற்கில் பேதுல் மாவட்டம்], தென்மேற்கில் ஹர்தா மாவட்டம், வடமேற்கில் செஹோர் மாவட்டம் எல்லைகளாக அமைந்துள்ளது.
நர்மதை ஆற்றுச் சமவெளியில் அமைந்த இம்மாவட்டத்தின் வடக்கு எல்லையாக நர்மதை ஆறு உள்ளது. இம்மாவட்டத்தின் தெற்கில் சாத்பூரா மலைத் தொடர் அமைந்துள்ளது.
2011 ஆம் ஆண்டு இந்திய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி இம்மாவட்டத்தின் மொத்த மக்கள் தொகை 1,241,350 ஆக உள்ளது. கிராமப்புறங்களில் 68.58% மக்களும்; நகரப்புறங்களில் 31.42% மக்களும் வாழ்கின்றனர். கடந்த பத்தாண்டுகளில் (2001-2011) மக்கள் தொகை வளர்ச்சி விகிதம் 14.49% ஆக உயர்ந்துள்ளது. மக்கள் தொகையில் 648,725 ஆண்களும் மற்றும் 592,625 பெண்களும் உள்ளனர். பாலின விகிதம் ஆயிரம் ஆண்களுக்கு 914 914 பெண்கள் வீதம் உள்ளனர். 6,703 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட இம்மாவட்டத்தின் மக்கள் தொகை அடர்த்தி ஒரு சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவில் 185 மக்கள் வாழ்கின்றனர். இம்மாவட்டத்தின் சராசரி படிப்பறிவு 75.29 % ஆகவும், ஆண்களின் படிப்பறிவு 83.35 % ஆகவும், பெண்களின் படிப்பறிவு 66.45 % ஆகவும் உள்ளது. ஆறு வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை 164,602 ஆக உள்ளது.
இம்மாவட்டத்தில் இந்து சமயத்தவரின் மக்கள் தொகை 1,175,203 (94.67 %) ஆகவும், இசுலாமிய சமய மக்கள் தொகை 52,269 (4.21 %) ஆகவும், கிறித்தவ, சீக்கிய, சமண, பௌத்த சமய மக்கள் தொகை கணிசமாக உள்ளது.
மத்தியப் பிரதேச மாநிலத்தின் ஆட்சி மொழியான இந்தி மொழியுடன், உருது மற்றும் வட்டார பழங்குடியின மொழிகளும் இம்மாவட்டத்தில் பேசப்படுகிறது.
இம்மாவட்டம் வேளாண் பொருளாதரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கோதுமை, நெல், கரும்பு, சோளம், பருப்பு வகைகள் அதிக அளவில் பயிரிடப்படுகிறது.
எண்ணெய் பிழிதல், சர்க்கரை ஆலைகள், மரத்தளவாடத் தொழிற்சாலைகள் அதிகம் கொண்டது. இடார்சி நகரம் இம்மாவட்டத்தின் பெரும் வணிகச் சந்தையாக உள்ளது. இந்திய பாதுகாப்பு அச்சகம் மற்றும் நாணயங்கள் உற்பத்திக் கழகம் ஹோசங்காபாத் நகரத்தில் செயல்படுகிறது. மேலும் இராணுவ தளவாடத் தொழிற்சாலை இடார்சி நகரத்தில் உள்ளது.
தேசிய நெடுஞ்சாலை எண் 69 மற்றும் மாநில நெடுஞ்சாலை எண்கள் 15, 19, 19A மற்றும் 22 நாட்டின் பிற பகுதிகளுடன் சாலை வழியாக இணைக்கிறது.
இடார்சி தொடருந்து சந்திப்பு நிலையம் நாட்டின் அனைத்து நகரங்களையும் இணைக்கும் வகையில் இருப்புப்பாதைகள் உள்ளது. இடார்சி இம்மாவட்டத்தின் மிகப்பெரிய தொடருந்து நிலையம் ஆகும். இடார்சி தொடருந்து சந்திப்பு நிலையத்திலிருந்து நாள் ஒன்றுக்கு 250 தொடருந்துகள் வந்து செல்கிறது.
22°40′N 77°30′E﻿ / ﻿22.667°N 77.500°E﻿ / 22.667; 77.500
ஹிஞ்சவடி

ஹிஞ்ஜவடி அல்லது ஹிஞ்ஜேவடி (மராத்தி: हिंजवडी) இந்தியாவின் மகாராட்டிரா மாநிலம், புனே மாவட்டம், முல்சி தாலுகாவில் அமைந்த சிற்றூர் ஆகும். இது புனே நகரத்தின் புறவழிச்சாலைக்கு அருகேவுள்ள ஒரு சிறிய கிராமம் ஆகும். பெரும்பாலும் இப்பகுதி மக்களால் தவறுதலாக ஹிஞ்ஜேவாடி என உச்சரிக்கப்படுகிறது. இங்கு ராஜீவ் காந்தி தொழிற்நுட்ப பூங்கா இருப்பதால் இருபதிற்கும் மேற்பட்ட மென்பொருள் நிறுவனங்கள் இயங்குகின்றன. ஹிஞ்ஜவடியில் மொத்தம் மூன்று கட்டங்களாக(Phase) திட்டமிடப்பட்டு அமைக்கப்பட்டுள்ளது இந்தப்பூங்கா.
ஐகேட், ஐபிஎம் இந்தியா, ஏடூஎஸ், சினெக்ரான், மஹிந்திரா இஞ்சினியரிங், ஐடியா செல்லுலார், கே.பி.ஐடி கம்மின்ஸ், டாடா டெக்னாலஜிஸ், இன்ஃபோசிஸ், விப்ரோ, கிரெடிட் சுவிஸ், டாடா கன்சல்டன்சி சர்வீசஸ், ஜியோமெட்ரிக் லிமிடெட், டெக் மஹிந்த்ரா, காக்னிசண்ட் டெக்னாலஜி சொல்யூஷன்ஸ், பெர்சிஸ்டண்ட் சிஸ்டம்ஸ் (கட்டப்பட்டு வருகிறது), ஹனிவெல், மைண்ட்ட்ரீ போன்ற தகவல் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களும் எம்க்யூர், எக்ளர்க்ஸ், கம்பூலிங்க் மற்றும் சிஸ்கோ போன்ற இதர நிறுவனங்ககளும் உள்ளன.
ஹின்ஜேவாடி தொழில்நுட்பப் பூங்காவில் பகுதி 1 மற்றும் 2 கட்டி முடிக்கப்பட்டுள்ளது. தற்போது பகுதி 3 கட்டப்பட்டு வருக்றது. எதிர்காலத்தில் அங்கு நான்காவது பகுதி உருவாக்கவும் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. தொழிற்பூங்காவிற்கு அருகில் வீட்டுமனை விற்பனை அதிகரித்துள்ளது. ஹிஞ்ஜவடி மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ளப் பகுதிகளின் மனை விலை அதிகமாகவுள்ளது. ஹின்ஜேவாடி கட்டம் ஒன்றில் காவல் நிலையமுள்ளது.
Archetyp Market

Archetyp or Archetyp market is a darknet market that was launched in May 2020. It operates on the Tor network and is therefore only accessible via a specialized browser. All transactions are conducted using Monero, a cryptocurrency designed to be private. Archetyp only accepts drug-related listings.
In an interview with German website tarnkappe.info [de], the founder of the market stated that they grew up in a deprived area and first encountered drugs at a young age. After trying LSD at age 20, they reflected on their life of alcohol abuse and drug-related anti-social behavior and realized that it did not fit with the social good they had wanted to do as a child. They were impressed by the libertarian philosophy of the Silk Road website and, after seeing that many of the markets which replaced it were more focused on profit than this philosophy, decided to set up their own to support the European drug scene and advocate drug liberalization.
At the May 2023 IEEE Conference on Computer Communications, researchers presented an onion service popularity estimation algorithm which found that, after accounting for phishing sites, Archetyp Market was the most popular onion service website on Tor.
According to a February 2024 study in the journal International Criminal Justice Review, most of the users of the previously-popular darknet market Flugsvamp migrated to Archetyp following security issues and allegations of fraud at Flugsvamp.
Research by the National Drug and Alcohol Research Centre at the University of New South Wales found that Archetyp was the largest of the 11 darknet markets monitored in May 2024 by number of listings, with an average of 8,607. This was up from January 2024, when Archetyp came fourth after Incognito, Bohemia and Nemesis (which all closed before May).
Carbon market in India

A carbon market in India was introduced through Energy Conservation (Amendment) Bill, 2022 to follow United Nations Climate Change Conference (COP26) as an attempt reduce fossil fuel consumption through use of non-fossil sources such as green hydrogen, green ammonia, biomass, and bioethanol as energy and feedstock.
The Indian National Carbon Trading Scheme is a carbon emission trading scheme being developed by the Bureau of Energy Efficiency in India, which may start as a voluntary market in 2023. It is expected to start trading existing Renewable Energy Certificates (REC) and Energy Savings Certificates (ESC) by 2025 and for these to become Carbon Credit Certificates by 2026. It was legislated in 2022. It has been suggested that mandatory carbon allowances could be included in future so that it would become a carbon market similar to the Chinese and EU ETS. Without this Indian exports could suffer from carbon tariffs such as the EU CBAM. The director of the bureau says that it will become the world's largest carbon market by 2030.
Due to India's fast growing population and economy it began to increase its fuel consumption. India's carbon market is roughly estimated to be worth over 1.2 billion dollars. It is the world's second largest source of carbon as of 2024. Due to the over pollutant in air India created what we know as the carbon market. The carbon market was made to combat climate change and keep global warming at 1.5C or lower. Carbon markets compensate for companies' greenhouse gas emissions and purchasing these carbon credits can remove or reduce their greenhouse gas emissions. Companies are not the only ones able to buy carbon credits but any individual can. Carbon credits are beneficial exports to the economy as it helps with the reduction of greenhouse gas emissions which can help improve the sustainability of natural habitats.
The government of India established a carbon market in India, improved the Code for Energy Conservation Building and helped to build the governing council of the Bureau of Energy Efficiency through increasing members. The bill aimed to make the use of non fossil fuel sources mandatory for energy and encourage feedstocks like green ammonia, green hydrogen, ethanol and biomass.
The carbon market in India seeks the following benefits:
The carbon market in India includes multiple features:
The mechanism of the carbon market in India can face challenges of corruption and environmental concerns. Implementation may take time and should be done in a phased manner.
Culinary Heritage of Switzerland

The Culinary Heritage of Switzerland (German: Kulinarisches Erbe der Schweiz, French: Patrimoine culinaire suisse, Italian: Patrimonio culinario svizzero, Romansh: Patrimoni culinar svizzer) is a multilingual online encyclopedia of traditional Swiss cuisine and produce.
The project was initiated after Swiss MP Josef Zisyadis's parliamentary motion in 2000. After obtaining CHF 2 million of funding by the Swiss federal government, the Swiss cantons and private sponsors, the private association "Culinary Heritage of Switzerland" was founded in 2003.
The association hired a team of researchers, including ethnologists and historians, to write the articles and carry out field research by interviewing Swiss bakers, butchers, cultural historians, archivists and farmer's wives. It made the encyclopedia, with an initial scope of some 400 articles, available to the public on 9 December 2008 at no charge.
To be included in the association's database, a food must be recognised as traditionally Swiss, have been produced for at least 40 years and remain in production. The project's scope is limited to processed foodstuffs, such as cheeses or meat products. It does not include unprocessed food (with a few exceptions), wines, recipes or dishes.