davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Riyadh

Riyadh (Basa Arab: الرياض‎ dialihaksarakeun Ar Riyāḍ dilapalkeun [ʔɑrːiˈjɑːdˤ]) nyaéta ibu kota jeung kota panggedéna di Saudi Arabia. Riyadh ogé nyaéta ibu kota ti Propinsi Riyadh, sarta kaasup kana wewengkon baheula Najd jeung Al-Yamama. Kota ieu aya di bagian tengah Semenanjung Arab dina hiji plato nu gedé, sarta miboga populasi kira-kira 5.254.560 jiwa. Kota ieu dibagi kana 15 distrik kota (~kacamatan), di handapeun Kotamadya Riyadh nu diluluguan ku Walikota Riyadh, sarta Otoritas Pamekaran Riyadh, nu diluluguan ku Gubernur Propinsi Riyadh. Riyadh miboga universitas putri nu panggedéna sadunya, Universitas Putri Nora binti Abdurrahman..
Bandar Udara Internasional Raja Khalid (IATA: RUH), mangrupa bandar udara utama Riyadh, aya kirang langkung 35 kilométer kaléreun puseur kota.
Riyadh miboga sistem jalan modéren. Jalan Lingkar Wétan ngahubungkeun bagian kidul jeung kalér Riyadh, samentara Jalan Lingkar Kalér ngahubungkeun bagian wétan jeung kulon. Jalan Raja Fahd ngaliwatan puseur kota ti kalér ka kidul, sajajar jeung Jalan Lingkar Wétan. Jalan Makkah, ngaliwatan puseur kota ti wétan ka kulon.
Badan Karéta Api Saudi Arabia ngoperasikeun 2 rupa jalur nu béda pikeun karéta panumpang jeung karéta barang antara Riyadh jeung Dammam liwat Hofuf, jeung Haradh.
PT Saudi Arabian Public Transport (SAPTCO), jaringan beus nasional, ngoperasikeun angkutan panumpang ka sababaraha kota jeung nagara tatangga.
Hiji rancangan jaringan métro kalawan 6 jalur enggeus disatujuan.
Singapura

Singapura (Basa Malayu: Singapura; Cina: 新加坡; pinyin: Xīnjiāpō; Basa Tamil: சிங்கப்பூர், Ciŋkappūr), ngaran resmina Républik Singapura (Basa Malayu: Republik Singapura; Cina: 新加坡共和国; pinyin: Xīnjiāpō Gònghéguó; Basa Tamil: சிங்கப்பூர் குடியரசு, Ciŋkappūr Kudiyarasu), nyaéta hiji nagara pulo nu perenahna di tungtung kidul Jajirah Malayu. Singapura ayana 137 kilométer (85 mi) kalereun hatulistiwa, kiduleun nagara bagéan Johor, Malaysia sarta kalereun Kapuloan Riau Indonésia. Kalayan legana nu ukur 704.0 km² (272 sq mi), Singapura mangrupa salah sahiji nagara kota nu ngan saeutik nyesa kénéh sadunya, tur mangrupa nagara pangleutikna di Asia Tenggara.
This article incorporates public domain text from the websites of Singapore Department of Statistics, United States Department of State, the United States Library of Congress & CIA World Factbook (2004).
Iber umum
Jalan-jalan
Peta
Citakan:Singapore topics
Koordinat: 01°22′N 103°48′E
Asia Wétan

Asia Wétan nyaéta hiji sub-wewengkon di Asia nu bisa didéfinisikeun boh sacara géograpi atawa sacara budaya. Sacara géografis, Asia Wétan ngawengku kurang leuwih 12,000,000 km², atawa 28% tina buana Asia sarta 15% leuwih gedé ti batan aréa Éropa. Leuwih ti 1.5 miliar jalma, kurang leuwih 40% populasi Asia atawa saparapatna jumlah jalma sadunya, nu hirup di Asia Wétan géografis, kurang leuwih dua kalieun populasi Eropa. Wewengkon ieu mangrupa salah sahiji tempat pangraména sadunya. Kapadetan populasina 130 per km², tilu kalieun rata-rata sadunya.
Sacara budaya, ieu ngawengku masarakat-masarakat anu geus lila jadi bagéan ti Lingkup Budaya Tiongkok:
displaying héavy historical influence from the Classical Chinese language (including the traditional Chinese script),
This combination of language, political philosophy, and religion (as well as art, architecture, holidays and féstivals, etc.) overlaps with the géographical designation of éast Asia for the most part, with a few exceptions, such as the overseas Chinese (including those in Singapore, Malaysia, Vietnam, and the West).
éast Asia and éastern Asia (the latter form preferred by the United Nations) are both more modérn terms for the traditional Européan name the Far East, which describes the region's géographical position in relation to Europe rather than its location within Asia. However, in contrast to the United Nations definition, éast Asia commonly is used to refer to the éastern part of Asia, as the term implies.
All the countries in éastern Asia: the countries of Southeast Asia and éastern Siberia.
The following political entities are commonly seen as located in géographic éast Asia:
The following péoples or societies are commonly seen as being encompassed by cultural éast Asia:
Some consider the following countries or regions as part of éast Asia, while others do not. Disagreements hinge on the difference between the cultural and géographic definitions of the term. Political perspective is also an important factor. In descending order in terms of the frequency with which they are described as East Asian:
In infrequent circumstances, the term East Asia is purposefully used to include all countries in Southéast Asia, especially when used in dualism with the term West Asia, the latter of which is then used to include those regions commonly considered West Asia, Central Asia and Southwest Asia.
Kortisol

Kortisol nyaéta hormon stéroid dina kelas hormon glukokortikoid. Lamun dipaké natambaan, mangka katelahna hidrokortison.
Dina awak manusa, kortisol dihasilkeun ku zona fasikulata dina adrenal cortex jero kelenjar adrénal. Kortisol dileupaskeun dina kaayaan setrés jeung kadar glukosa-getih kurang. Pancénna pikeun nambahan gula getih ngaliwatan glukonéogenesis, pikeun suprési sistim imun, sarta pikeun ngarojong métabolisme gajih, protein, sarta karbohidrat. Kortisol ogé nurunkeun laju pembentukan tulang.
Dina sato, kortisol mindeng dipaké salaku indikator setrés anu bisa diukur tina getih, ciduh, cikiih, bulu, jeung taina.
Nikaragua

Nikaragua, resmina Républik Nikaragua (basa Spanyol: República de Nicaragua, dilapalkeun: [reˈpuβlika ðe nikaˈɾaɣwa] ( dangukeun)), nyaéta hiji nagara di Amérika Tengah, wawatesan jeung Honduras di kalér jeung Kosta Rika. Samudra Pasifik aya di kuloneunnana, sarta Laut Karibia wétaneunnana.
Nikaragua mangrupa républik kahijian. Administratifna, Nikaragua dibagi kana 15 departemén (departamentos) jeung 2 wewengkon otonom. Departemén-departeménna teras dibagi kana (total 153) municipios (kotamadya). 2 wewengkon otonomna nyaéta 'Región Autónoma Atlántico Norte' jeung 'Región Autónoma Atlántico Sur', sok dilandi RAAN jeung RAAS; saméméh miboga otonomi ti 1985 wewengkon-wewengkn éta mangrupa hiji departemén, Zelaya.
Kalobaannana sumber warta di Nikaragua nyaéta radio jeung TV. Aya Leuwih ti 100 stasion radio, kalobaannana di ibu kota, jeung sababaraha jaringan TV. TV kabel kasadia di loba wewengkon pakotaan.
Média citak rupa-rupa jeung gerilyaan, ngawakilkeun posisi pro jeung anti-pamaréntah.
La Prensa; El Nuevo Diario; Confidencial Varies; Hoy; Mercurio
Televicentro Canal 2; Multinoticias Canal 4; Telenica Canal 8; Canal 9; Canal 10; TVRED canal 11; Nicavision Canal 12; Viva Nicaragua Canal 13; VosTV Canal 14; 100% Noticias canal 15; CDNN Canal 23; Extraplus Canal 37
Radio Corporacion; Radio Mundial; Radio Nicaragua (state-owned); Radio Sandino; Radio Pirata; Radio Maranata:; Estacion X; Radio joya; Radio Romantica; Radio Pachanguera; Radio Buenisima; Radio Disney: Radio Oldis
Béca

Béca (asalna tina basa Hokkien: be chia anu hartina "karéta kuda") nyaéta moda transportasi tilu roda anu ilahar kapanggih di Indonésia jeung di sawaréh Asia. Béca mangrupa ngaran tutumpakan gilindingna tilu gilinding sepéda jeung majuna diboséh ku jelema . Kapasitas béca nyaéta pikeun ngangkut dua urang panumpang jeung saurang supir.
Béca samacam ieu mimiti aya di urang kira-kira taun 1950, di méh unggal kota ayeuna aya béca, sabab, béca lain baé bisa ngangkut jelema ogé bisa dipaké ngangkut naon baé . Jadi supir béca téh nyaéta salah sahiji cara pikeun meunangkeun napkah anu panggampangna, nu antukna jumlah supir béca di wewengkon anu angka pangangguranana luhur mah baris jadi réa pisan. Béca dilarang di Jakarta kira-kira ahir dasawarsa 1980-an. Alesan resmina mah harita téh nyaéta yén béca nyaéta "éksploitasi manusa ku manusa", tuluy béca diganti ku Bajaj, hélicak.
Lorena (bus company)

PT Eka Sari Lorena Transport Tbk is a publicly-traded (IDX: LRNA) bus company providing inter-city transport buses with long distance routes in Indonesia.
PO Lorena was founded by GT Soerbakti in 1970 under the name CV Lorena. At the beginning of its establishment CV Lorena only had 2 bus fleets with short distance routes, namely Bogor - Jakarta PP. Long distance routes were opened by PO Lorena in 1984 starting with the route Jakarta - Surabaya PP, followed by other cities on Java, Madura, Bali and Sumatra.
PO Lorena currently has long-distance routes between Bali, Java and Sumatra,being served by a 500 bus fleet with executive and business classes on single or level bus. The routes are:
Note: All routes are round trip.
PO Lorena was an operator of TransJakarta Bus Rapid Transit from 2008 to 2018. PO Lorena had a fleet of 47 buses painted grey, consisting of 13 articulated locally made Komodo buses operated in Corridor 5 and 34 single Hino buses operated in Corridor 7. All buses were fueled with CNG.
Calapurca

Calapurca o kalapurka (del aimara qala phurk'a, '[guiso preparado con] piedras ardientes') es el nombre que recibe una variedad de preparaciones gastronómicas de origen precolombino, típicas del área cultural andina. Básicamente, la calapurca es una sopa que, en algunas ocasiones, se calienta antes de servir con una o varias piedras precalentadas sobre brasas. En el norte de Argentina, Bolivia y Chile existen diversas preparaciones.
La mayoría de los lexicógrafos asigna al vocablo calapurca una procedencia quechua que puede encontrarse escrito como k'ala phurka o kalapurka. Sin embargo, según Rodolfo Cerrón-Palomino, es más congruente el origen aimara (qala, 'piedra', y phurk'a, 'asar', 'en las brasas' o 'en rescoldo').​
La preparación de alimentos con piedras calientes tiene antigua data en la zona andina. Se tienen indicios de que se comenzaron a hervir alimentos de este modo, antes de la aparición de la cerámica, en recipientes que permitieron contener agua, como cestas de cuero, calabaza o madera durante el periodo arcaico.​ En el siglo XVII, el sacerdote y cronista español Bernabé Cobo registró el término calapurca, utilizado por indígenas peruanos para cocinar cuy.
La calapurca ha permanecido hasta el presente con una variedad de recetas tradicionales que incorporan los alimentos típicos de la zona —como el maíz pelado, la papa chuño y el ají de diversos tipos—, formando parte de la cultura andina y siendo consumida cotidianamente o en fiestas tradicionales.
Tradicional del norte argentino, sus ingredientes principales son: ají molido, caldo de hueso de vacuno, cebollas, charqui, maíz pelado, papas y tomate. Consiste de una sopa picante que se sirve con una piedra caliente que le da un sabor tostado característico.​
Plato típico de la zona de Potosí, sus ingredientes principales son: ají molido, carne o charque de res, harina de maíz y papas. Conocida como k'alapurka, kalapurka​, o k'ala phurka, se trata de una lawa caliente que se sirve con una piedra caliente burbujeando en el plato.​
Tradicional del norte chileno, sus ingredientes principales son: ají de color, carne de vacuno, cordero, llamo, pollo, cebolla, cebollín, mote, papas y zanahorias. Se consume en las localidades cordilleranas y de los valles del norte chileno, generalmente durante fiestas tradicionales como un plato restaurador.​
El uso de piedras calientes en esta preparación es muy similar al acostumbrado para el caldo de piedra en México. Además, se relaciona con otro tipo de preparaciones de origen precolombino en el continente americano, como la chashkin, el curanto, la huatia y la pachamanca, que utilizan piedras calentadas en brasas para cocer los alimentos; sin embargo, en otros continentes también existen preparaciones de este tipo.​
Polla Chilena de Beneficencia

La Polla Chilena de Beneficencia es una empresa estatal chilena encargada de la administración de los juegos de azar con sede central en Santiago de Chile. Junto con la Lotería de Concepción, tiene el duopolio en el país de la organización de loterías y otros juegos de azar públicos. Sus accionistas son: CORFO (99%) y el Fisco chileno (1%). Es administrada y supervigilada por el Comité Sistema de Empresas.
Fue fundada el 16 de julio de 1934, al ser publicada la ley N° 5.443 que autorizaba a la Junta Central de Beneficencia y Asistencia Social a realizar cuatro sorteos de lotería al año; posteriormente se amplió su rubro a todo tipo de juegos de azar. La Junta designaba a un Consejo para su administración y posteriormente un Comité Administrativo. Se convirtió en Sociedad Anónima el 22 de noviembre de 1989.
Del 5 % de la venta de los sorteos se forma un Fondo de Beneficiarios, que por ley es entregado a las siguientes instituciones (según la modificación más reciente de mayo de 2006) en los porcentajes que se señalan:
Sus principales juegos son:
Sus principales juegos desaparecidos son:
El Ogro y el Pollo

El Ogro y el Pollo, fue una microserie animada en claymation chilena. Creada en 2009 por Cristián Louit, y trasmitida dentro de los comerciales de TVN.​​
Los 24 episodios estaban dirigidos a niños de entre 5 años y 8 años, los padres también podían participar estimulando el diálogo en familia en torno a los valores de la convivencia.
La iniciativa de promover valores surgió hacia 1994 inspirado por el Padre Mario Zañartu, para favorecer la construcción de un Chile solidario y justo. Desde ese año se realizaron seminarios sobre ética y comunicación donde se generaron propuestas para trabajar la promoción de valores en el ámbito de la educación y las comunicaciones.
Luego a mediados del año 1995, con el apoyo de publicistas, sociólogos y psicólogos se elaboró una propuesta comunicacional que se denominó "Campaña por la Vida Buena", hacia mediado del año 1996 comenzaron a aparecer diversos comerciales que promovían actitudes de bien público, utilizando la más avanzada tecnología audiovisual. El Ogro y Pollito dos personajes de la campaña, eran dos muñecos robotizados, pero intensamente humanos que mostraban situaciones cotidianas donde estaban en juego los valores.
El año 2008 desde la productora Sólo por las Niñas y en conjunto con Jaime Carril de la Corporación Vida Buena, replantearon el proyecto y para ello reformularon tanto la técnica, la estética, como el tono para poder hacer una nueva campaña.
Chairo

El chairo es una sopa que combina ingredientes típicos de los Andes con alimentos traídos por los españoles, como la carne de res y cordero. También puede incluir carne de llama o alpaca.​ Se consume principalmente en el occidente de Bolivia, el sur del Perú y otros zonas de la región andina.​
Los principales ingredientes son el chuño (papa deshidratada), la papa dulce, carne de cordero, la chalona (carne de res deshidratada), habas o arvejas y el mote pelado.​ De origen andino, es una sopa espesa que se sirve bien caliente.​
El chairo es una sustanciosa sopa caracterizada por la papa deshidratada (chuño), carne de cordero, carne seca (chalona), papa, zanahoria, cebolla, habas y/o arvejas, granos de maíz, hierbabuena, huacatay, orégano, comino, ajo, perejil y sal.​ Los ingredientes varían según las regiones o localidades, respecto al chairo cusqueño leemos en el diccionario quechua castellano
La palabra chairo está registrada en diccionarios del idioma aimara y en diccionarios del Runa Simi (quechua), como chayru, con significado de sopa,​ con ingrediente nuclear: chuño. Para una variedad, puneña posiblemente, el lexicógrafo aimarista Felipe Huayhua Pari ha escrito
Buena parte de los ingredientes del chairo fueron traídos por los españoles a América, llegando al altiplano andino en 1532.
En el libro de cocina escrito por Josepha de Escurrechea en 1776 se menciona un plato, la olla española, que estaba mestizada de acuerdo con los siguientes ingredientes: pecho de vaca, carnero, jamón, tocino, capones o gallinas gordas, garbanzo, ajo, hierbabuena, culantro, repollo, yuca, camote, plátano, nabo, membrillo, pera, zapallo, papa, oca, chuño, morcilla, salchicha, longaniza, azafrán, clavo, canela, pimienta, mostaza, perejil y ají. Estos ingredientes serían la base del chairo. La primera referencia histórica del chairo como palabra usada en la gastronomía latinoamericana se encuentra en la obra de Ciro Bayo, Chuquisaca, donde cuenta su estadía de cinco años en Sucre a finales del siglo XIX (1890).​​
Debido a que la gente del campo debía caminar y trabajar por horas, muy lejos de sus hogares, optaron por preparar una sopa que tuviera estos alimentos, que no se echara a perder fácilmente y pudiera ser transportada por largo tiempo. Ya con la llegada a la ciudad, esta sopa se sofisticó un poco, adicionándole, por ejemplo, trigo y zanahoria.
El chairo es una tradición boliviana principalmente de la ciudad de La Paz y también forma parte de una tradición peruana de Puno, conocido plato de origen Aimara.
Su consumo también es muy popular en el altiplano peruano, formando parte importante dentro de la gastronomía de la Región Puno.​
Algunas variedades de este plato son:
Causeo

El causeo es un plato tradicional de la gastronomía chilena. Es definido por Larousse como una "comida ligera, generalmente de fiambres y alimentos fríos, que se hace fuera de las horas acostumbradas".​ Consiste básicamente en una ensalada de tomate y cebolla, cortada en pluma o cuadros, a la cual se le añaden diferentes ingredientes, como carne picada, pescado o queso, sin llegar a ser un salpicón, siendo uno de los más tradicionales el causeo de pata (de cerdo o vacuno).​​
El causeo suele ser preparado para acompañar las onces/comida (cena), aunque también se puede preparar para acompañar el almuerzo.
Según la Academia Chilena de la Lengua, su nombre deriva del vocablo quechua "kawsay" (sustento de la vida).​ El origen de la palabra también podría provenir del verbo causear, definido por la RAE como "comer o tomar alimento" ​ y por Larousse como "comer golosinas a deshora" o "comer, en general".​
Aliño completo

El aliño completo es una mezcla de especias reconocida como la «base fundamental de la gastronomía chilena». Fue creado en los años 1940 por el agricultor Enrique Helfmann en su almacén ubicado en la comuna de Quinta Normal en la ciudad de Santiago, cuando se le ocurrió mezclar algunas especias como regalo a sus clientes.​ Luego lo vendió en envases verdes con la imagen de la cabeza de una mujer de piel negra en la tapa principal, bajo la marca Negrita​​ porque "alegraba" las comidas, aludiendo a su personalidad, y fue popularizado en el país.​
Sus ingredientes base son el cilantro, el comino, el orégano y la pimienta. También puede llevar ajo, chile o sal.​
Sopa de huevo

La sopa de huevo es un tipo de sopa hecha con huevo batido, caldo de pollo y agua hirviendo. Suelen añadírsele condimentos tales como sal, pimienta negra y cebollino. La sopa se termina añadiendo un poco de huevo batido al caldo hirviendo, creando así hebras finas y sedosas de huevo cocido que flotan en ella. La sopa de huevo es conocida con recetas diferentes, en varios países del mundo.
En los Estados Unidos la sopa de huevo suele ser una de las principales ofrecidas en la gastronomía sinoestadounidense, llamándose también sopa de flor de huevo.
En la cocina china las sopas de huevo tienen una consistencia más clara que sus equivalentes de Occidente. Según la región, puede guarnecerse con ingredientes que van del tofu al cebollino, la cebolleta, los brotes de judía o incluso el maíz.
En Japón los huevos se añaden con frecuencia a la sopa sin batir, como colofón para el tsukimi de udon o soba. El aspecto de la yema entera es responsable del nombre, que significa ‘contemplar la luna’.
En Francia se elabora el tourin, una sopa de ajo hecha con clara de huevo revuelta en el caldo de forma similar a como se hace la sopa de huevo asiática.
En Austria la sopa de huevo es una receta simple y tradicional habitualmente preparada para los niños pequeños y los enfermos. Se mezclan huevos revueltos con harina y se vierten en sopa hirviendo para obtener pequeñas bolitas de huevo. Pueden añadirse especias al gusto.
En Italia la stracciatella, una versión hecha con huevo y queso parmesano, es una variante popular de la sopa de huevo.
Sopa de caracol

«Sopa de Caracol» es una canción interpretada por la banda hondureña Banda Blanca. Fue adaptada de la canción original en garífuna del cantante y escritor garinagu beliceño Hernán «Chico» Ramos.​ En 1991, fue lanzada una versión en español por Banda Blanca, basada en la original, que logró un éxito en todo el continente americano hasta alcanzar el primer puesto del Top Latin Songs de Billboard en Estados Unidos.​​ La canción incluye elementos de la música garífuna y la punta que se han usado para promover a Honduras.​ Gracias a este éxito, Banda Blanca se convirtió en el grupo musical más conocido de Honduras.​
En la letra de la canción se utiliza la lengua garífuna contemporánea —misma que ha tenido préstamos lingüísticos del español, inglés y francés—,​ y según la explicación de Pilo Tejeda en Sábado Gigante​ de la siguiente manera:
La canción debutó en la lista del Hot Latin Tracks de Billboard en el puesto 15 durante la semana del 19 de enero de 1991, alcanzando los primeros 10 puestos la semana siguiente.​​ "Sopa de caracol" llegó al primer puesto el 16 de marzo de 1991,​ remplazando a "Te pareces tanto a él" de la cantante chilena Myriam Hernández y fue sucedida por "No basta" del cantautor ítalo-venezolano Franco de Vita dos semanas después.​ "Sopa de caracol" terminó siendo la quinta canción latina del año en los Estados Unidos, según la lista Top Latin Songs Year-End Chart de Billboard.​ Banda Blanca ganó una gaviota de plata el 12 de febrero de 1992 en el XXXIII Festival Internacional de la Canción de Viña del Mar, y obtuvo una postulación a un Premio Lo Nuestro.​
De esta canción se hicieron covers posteriores a la versión de la Banda Blanca; tal es el caso de Alcides, Los Fabulosos Cadillacs, Banda Maguey, Los Flamers, Wilkins y Tony Camargo.​ También, en 2011, el cantante hondureño Polache realizó una versión en la que canta junto a Pilo Tejeda.
Hubo algunos rumores que generaron confusión entre los miles de fanáticos de esta canción, se decía que la verdadera letra era: "What a very good soup". Sin embargo fue desmentida en medios sociales por los propios autores.​
El tema también fue usado como la cábala del equipo chileno Colo-Colo en la campaña de la Copa Libertadores de América de 1991 donde se titula campeón. Los mismos jugadores que pertenecieron a ese plantel, cuentan que cuando estaban en Ecuador disputando la primera fase, desde una disquería comenzó a sonar Sopa de caracol. El tema gustó tanto que de inmediato compraron un casete y antes de salir a la cancha, escuchaban el tema cuando estaban en el camarín.​​
Torta de carne

Una torta de carne (en América) o un filete ruso (en España) es un plato cocinado con carne picada de vacuno (algunas ocasiones de carne de cerdo, o incluso mezcla de ambas). En el mundo anglosajón se lo conoce como Salisbury steak o hamburger steak. La carne picada se suele amasar en forma esférica y luego se aplasta para que parezca un filete; luego se suele freír o hacer a la parrilla, y se sirve caliente acompañado de salsas (una de las más típicas es la brown sauce).​ Es un alimento que se vende precocinado y a veces es elaborado de forma industrial en formato de filete reestructurado.
Este preparado de carne tiene muchos orígenes posibles pero aparece descrito por primera vez en el Larousse gastronomique de 1938.​ Su nombre ha tenido diversas connotaciones a lo largo de la historia, por ejemplo en la zona norte de Alemania se come el labskaus, que es de alguna forma heredero del steak tartare.​ Los inmigrantes alemanes de comienzos de siglo XX que viajaban a través de la HAPAG (Hamburg Amerikanische Packetfahrt Actien Gesellschaft) transportaban las costumbres culinarias del continente,​ y es esta una de las razones por la que en los puertos de destino se hiciera tan famoso el filete de Hamburgo (denominado Hamburger steak en inglés);​ este filete poco a poco se convirtió en la hamburguesa (véase también: Historia de la hamburguesa). Posteriormente se denominó Salisbury steak en honor al médico norteamericano Dr. J. H. Salisbury (1823–1905), y este término se empleó en Estados Unidos desde 1897.​
Este tipo de preparación a base de carne picada es muy común en diversas cocinas del mundo. En la cocina costarricense las tortas de carne elaboradas con carne molida, harina, huevos y todo tipo de especias, son básicas en la dieta, consumidas en todo tipo de preparaciones y muchas veces bañadas en salsa de tomate.​ No es de extrañar que también puedan encontrarse en la cocina asiática, como en Japón con la denominación de hamburg (ハンバーグ, hanbāgu), acompañado de aros de cebolla y otras verduras cocinadas al vapor (se puede encontrar en los bentō). En Hawái es posible encontrar el loco moco con huevo. En algunas zonas de Asia hay restaurantes que ofrecen variantes del hamburger steak.​
En España es conocido como filete ruso y es frecuente servirlo bañado en salsa de tomate. La preparación incluye otros componentes, además de la carne picada, se añade cebolla, huevo, pan, etc. La cocción del plato suele ser frito y rebozado en harina.​
Tom kha kai

Tom kha kai, tom kha gai, or Thai coconut soup (Thai: ต้มข่าไก่, pronounced [tôm kʰàː kàj]; lit. 'chicken galangal soup') is a spicy and sour hot soup with coconut milk in Thai cuisine.
Tom kha is a Thai soup that originated around 1890 and was first recorded in a Thai recipe book. The earliest recorded version of the soup was called tom kha pet, and it featured duck and young galangal in a coconut milk-based curry. Over time, chicken became a more popular protein choice and the dish evolved into the version known as tom kha kai, which is made with chicken instead of duck. In addition to chicken, shrimp is also a popular protein option and is often referred to as tom kha kung. Tom kha shares many base ingredients with another popular Thai soup called tom yam. However, tom kha is distinguished by the addition of coconut milk, which lends it a creamy texture and a milder, sweeter taste compared to tom yam.
Tom kha kai recipes typically include coconut milk, galangal (sometimes substituted with ginger), kaffir lime leaves, lemongrass, Thai chili, coriander (or cilantro), straw mushrooms (or shiitake or other mushrooms), chicken, fish sauce, and lime juice. Fried chilies are sometimes added.
There are other versions of tom kha kai made with seafood (tom kha thale, Thai: ต้มข่าทะเล), mushrooms (tom kha het, Thai: ต้มข่าเห็ด), pork (tom kha mu, Thai: ต้มข่าหมู) and tofu (tom kha taohu, Thai: ต้มข่าเต้าหู้).
Rajas con crema

Rajas con crema is the name given to a Mexican dish consisting of sliced poblano pepper with cream (the name literally means "slices" in Spanish). It is very popular in Mexico, particularly in the central and southern parts of the country. It is one of the dishes most commonly served during taquizas (taco parties), together with tinga, mole, chicharrón, and papas con chorizo. Preparation of the dish involves roasting, peeling and slicing the peppers, sauteing them together with sliced onions, and simmering the mixture with cream. Sometimes chicken broth is added for flavor.
The original recipe uses poblano chiles, although there are also recipes that use other types of green chiles. It is recommended that the chiles are quite ripe and very dark, and should be roasted whole over direct heat or on a comal, a popular Mexican technique called "tatemado" (from the Nahuatl, tlatemati) and turned over so that all parts of the fruit are roasted and the skin is blistered. Then they are "sweated" in a bag, deveined, the seeds are removed, peeled and cut into wide strips. Together with the onion, also cut in small feathers, they are sautéed in the skillet and cooked over low heat with the heavy cream. Optionally, tender corn kernels, garlic and/or cheese are added. In some houses they also add quelites, shredded chicken meat or chicken broth.
Argentina–Chile border

The Argentina–Chile border is the longest international border of South America and the third longest in the world after the Canada–United States border and the Kazakhstan–Russia border. With a length of 5,308 kilometres (3,298 mi), it separates Argentina from Chile along the Andes and on the islands of Tierra del Fuego. However, there are some border disputes, particularly around the Southern Patagonian Ice Field. It is the largest border of the two countries, beating the Argentina–Paraguay and Chile–Bolivia, Argentina's and Chile's second largest borders, respectively.
The northern end of the border is a tripoint it forms with those at the Argentina–Bolivia border and the Bolivia-Chile border in the arid Puna de Atacama plateau. The border extends south until reaching the sea at the same place the Strait of Magellan meets the Atlantic Ocean. Further south the border on the Isla Grande de Tierra del Fuego follows a meridian separating the island into two. This boundary reaches the sea at Beagle Channel a few kilometers southwest of Ushuaia.
In November 1984 the southern border area was finally established after long negotiations and mediation of John Paul II by the Treaty of Peace and Friendship of 1984 between Chile and Argentina, a perpetual treaty, signed at the Vatican by representatives of both countries.
On 16 December 1998, an agreement between Argentina and Chile was signed to redefine the border line from Mount Fitz Roy and Mount Daudet and finish with the historical dispute. However both countries didn't agree in the section between Mount Fitz Roy and Mount Murallón, and the border is still pending to be defined. Only Chile shows this on the cartography, while Argentina shows its pre-1998 claim, not following the new border between Murallón and Daudet from the agreement, nor indicating the pending section.
The territorial claims of Argentina and Chile over Antarctica partially overlap with each other. Chile claims for itself the Chilean Antarctic Territory, which is included in the Region of Magallanes and Chilean Antarctica, while Argentina claims Argentine Antarctica, whose territory is part of the Province of Tierra del Fuego, Antarctica and South Atlantic Islands.
Both countries recognize each other's territories that do not overlap with their own as stipulated in the protocols of 1947, 1948, 1964, 1971 and 1978.
Both countries have areas reachable by road only through the other country. Magallanes Region in Chile requires an around 1400 km drive through Argentina if driving from the more northern parts of Chile. Tierra del Fuego of Argentina requires 220 km drive through Chile from nearest other part of Argentina.
22°48′36″S 67°10′48″W﻿ / ﻿22.81000°S 67.18000°W﻿ / -22.81000; -67.18000
Food Network Star season 8

The eighth season of the American reality television series Food Network Star premiered Sunday, May 13, 2012 and consisted of 11 episodes. The format for the eighth season changed to three 5-member teams, each coached by a Food Network host — Alton Brown, Bobby Flay or Giada De Laurentiis. This season viewers had the opportunity to follow the show (#Star) or their favorite team (#TeamAlton, #TeamBobby or #TeamGiada) on Twitter.
(in order of elimination)
The contestants were introduced and chosen by their mentors.
Original Air Date: May 13, 2012
Original Air Date: May 20, 2012
Original Air Date: May 27, 2012
Original Air Date: June 3, 2012
Original Air Date: June 10, 2012
Original Air Date: June 17, 2012
Original Air Date: June 24, 2012
Original Air Date: July 1, 2012
Original Air Date: July 8, 2012
Original Air Date: July 15, 2012
Original Air Date: July 22, 2012
அசைவ உணவு

அசைவ உணவு (Non-vegetarian) என்பது விலங்குகளின் இறைச்சியை கொண்ட உணவாகும். அது பெரும்பாலும் வீட்டுவளர்ப்பு விலங்காகவே இருக்கும். நோன் வெஜ் (non-veg) என்பது ஒரு இந்திய ஆங்கில வார்த்தையாகும், இது மாமிச உணவைக் குறிக்கப் பயன்படுகிறது, மேலும் சைவ உணவு உண்பவர் அல்லாத ஒரு நபருக்கு, அதாவது இறைச்சியை உட்கொள்ளும் ஒருவர், குறிப்பாக புரதத்தின் முக்கிய ஆதாரமாக இருக்கிறார். இந்தியாவில் கோழிக் கறி, மாட்டுக் கறி, ஆட்டுக் கறி, பன்றிக் கறி மற்றும் மீன் போன்றவை உண்ணுகின்றனர்.
இந்தியாவில் தொகுக்கப்பட்ட உணவுப் பொருட்கள் சைவம் மற்றும் அசைவ அடையாளங்களுடன் குறிக்கப்படுவது கட்டாயமாகும், அவை பச்சை மற்றும் சிவப்பு-பழுப்பு நிற அடையாளங்களாக இருக்கின்றன, அவை முறையே சைவ உணவு உண்பவர்களுக்கு அல்லது சைவ உணவு உண்பவர்களுக்கு ஏற்றவையா என்பதை தெளிவாகக் குறிக்கின்றன.
இந்திய அரிசி ஆராய்ச்சி நிறுவனம்

இந்திய அரிசி ஆராய்ச்சி நிறுவனம் (Indian Institute of Rice Research) (முன்பு அரிசி ஆராய்ச்சி இயக்குநரகம்) என்பது அரிசி ஆராய்ச்சி நிறுவனமாகும். இது தெலங்காணாவின் ஐதராபாத்து அருகே ராஜேந்திரநகரில் அமைந்துள்ளது.
1965ஆம் ஆண்டு இந்திய வேளாண் ஆராய்ச்சி நிறுவனம் அகில இந்திய ஒருங்கிணைந்த அரிசி மேம்பாட்டுத் திட்டத்தினை ஐதராபாத்தில் நிறுவியது. நாடு முழுவதும் பயிர் பெருக்கம் பயிர் மேம்பாட்டில் மரபணு மற்றும் தொழில்நுட்பச் சோதனைகள் இந்தியாவின் பல இடங்களில் மேற்கொள்ளவும் ஒருங்கிணைக்கவும் நிறுவப்பட்டது. இந்தத் திட்டம் 1975ஆம் ஆண்டில் அரிசி ஆராய்ச்சி இயக்குநரகமாகத் தரம் உயர்த்தப்பட்டது. அரிசி ஆராய்ச்சி இயக்குநகரம் கூடுதல் ஆராய்ச்சி மையங்களுடன் அகில இந்திய ஒருங்கிணைந்த அரிசி மேம்பாட்டுத் திட்டத்தைத் (AICRIP) தொடர்கிறது. இது மாநில வேளாண் பல்கலைக்கழகங்கள், மாநில வேளாண்மைத் துறை மற்றும் இந்திய வேளாண் ஆராய்ச்சி மன்ற பிற ஆராய்ச்சி நிறுவனங்களுடன் இணைந்த 47 மையங்களில் கூட்டு நிதியுடன் செயலில் உள்ளது. பல இடங்களில், சோதனை திட்டத்தில் 50க்கும் மேற்பட்ட தன்னார்வ மையங்கள் பங்கேற்றுள்ளன. ஒட்டுமொத்த அரிசி உற்பத்தி முன்னணியில் இதன் குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்புக்காக இந்திய அரிசி ஆராய்ச்சி நிறுவனம் தனது 50வது ஆண்டு விழாவினை 2015இல் கொண்டாடியது. இது நாட்டிற்கு உணவுப் பாதுகாப்பை உறுதி செய்துள்ளது.
இந்திய அரிசி ஆராய்ச்சி நிறுவனம் முக்கியமாக நெல் வளர்ப்பு சுற்றுச்சூழலுக்குப் பொருத்தமான மாறுபட்ட மற்றும் மேலாண்மை தொழில்நுட்பங்களை அடையாளம் காணத் தேசிய அளவில் பல இருப்பிட சோதனைகளை ஒருங்கிணைக்கிறது. இது உற்பத்தி, உற்பத்தித்திறன் மற்றும் இலாபத்தை மேம்படுத்துதல் மற்றும் பாதுகாத்தலை நோக்கமாகக் கொண்டது. தேசிய மற்றும் பிராந்திய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பிரச்சினைகள் தொடர்பான ஆராய்ச்சி வலையமைப்பினை துவக்கி ஒருங்கிணைக்கிறது. ஆராய்ச்சி பொருள் மற்றும் தகவல்களைப் பரிமாறிக்கொள்வதற்கான முக்கிய மையமாக இந்நிறுவனம் செயல்படுகிறது.
தகவல் தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் இந்திய அரிசி ஆராய்ச்சி நிறுவனம் தொழில்நுட்ப பரிமாற்ற விகிதத்தினைத் துரிதப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. சமீபத்தில், இந்நிறுவனம் அரிசி அறிவு மேலாண்மை தலைவாசலை உருவாக்கியுள்ளது. இது அரிசி அறிவை சமீபத்திய தகவல் தொழில்நுட்பம் மூலம் பயனர்களுக்குப் பகிர்ந்து கொள்வதில் அரிசி துறைக்குத் தகவல் வழியாகச் செயல்படுகிறது. கூட்டு ஆராய்ச்சி திட்டத்திற்காகத் தேசிய, பன்னாட்டு மற்றும் தனியார் நிறுவனங்களுடன் தொடர்ச்சியான புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இந்நிறுவனம் ஆலோசனையும் சேவைகளையும் வழங்கி ஒப்பந்த அடிப்படையில் ஆராய்ச்சியினையும் மேற்கொள்கிறது.
இந்திய அரிசி ஆராய்ச்சி நிறுவனம் 1965 ஆம் ஆண்டில் அகில இந்திய ஒருங்கிணைந்த அரிசி மேம்பாட்டுத் திட்டமாக (ஏ.ஐ.சி.ஆர்.ஐ.பி) நிறுவப்பட்டது.
ஆரணி அரிசி

ஆரணி அரிசி (Arani Rice) என்பது திருவண்ணாமலை மாவட்டத்தில் உள்ள ஆரணியில் தயாரிக்கப்படும் ஒரு வகை உணவு பொருளாகும்.
ஆரணி நகரம் அரிசி, விவசாய மற்றும் நெசவு பட்டுக்கு போன்றவைக்கு புகழ்பெற்ற ஊராகும். திருவண்ணாமலை மாவட்டத்திற்கு மிக முக்கிய பங்களிப்புவருவாய் நகரம் ஆகும்.இங்கு 250க்கும் மேற்பட்ட அரிசி ஆலைகள் உள்ளன. மாநில அளவில் அரிசி உற்பத்தியில் திருவண்ணாமலை மாவட்டம், ஆரணி தான் முதல் நகரம் ஆகும்..ஆரணி அரிசி (Arni Rice) என்பது இந்தியநாட்டில் உள்ள தமிழ் நாட்டைச் சேர்த்த ஓர் நகரமான ஆரணியில் தயாரிக்கப்படும் தரமான அரிசி ஆகும். இந் நகரில் நூற்றுக்கணக்கான ஆலைகள் உள்ளன. மேலும் இந் நகரில் இருந்து நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கு மற்றும் அண்டை நாடுகளுக்கும் இவ்வரிசி விற்பனைக்கு செல்கிறது. இவை தவிர மாநிலத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்து வரும் நெல் வகைகள் இங்கிருக்கும் அரிசி ஆலைகளில் அரைக்கப்படுகிறது.
ஆரணி பகுதியில் விளையும் நெல்லுக்கு நீராதாரமாக விளங்குவது செய்யாறு ஆறும், கமண்டல நாகநதி ஆறும் ஆகும். இவ்விரு நதிகளும் ஜவ்வாது மலையில் உற்பத்தி ஆகி ஆரணி அருகே செல்கிறது. இந்த ஆற்றுப்படுகையில் விளைவிக்கப்படும் நெல்லுக்கு கிடைக்கும் நீர் ஜவ்வாது மலையிலுள்ள காடுகளிலும், கனிமவளங்களிலிருந்தும் நுண் ஊட்டச் சத்துகள் கொண்டு வருவதும் ஒரு காரணமாக குறிப்பிடப்படுகிறது.இந்தப் பகுதியில் கிடைக்கும் நன்னீரில் அரிசி வேகவைக்கப்படுவதால் தமிழகத்தில் எங்கிருந்து நெல்லைப் பெற்றாலும் சுவை கூடி விடுகிறது என்பது தான் ஆரணி அரிசியின் சிறப்பு. எனவேதான் சென்னை போன்ற பெருநகரங்களில் எங்கு கிடைக்கும் ஆரணி அரிசி என்று விளம்பரப்படுத்துகின்றன.
கடந்த ஆகஸ்ட் மாதம் 2019 ஆம் ஆண்டு தமிழ்நாட்டில் அரிசி உற்பத்தியில் ஆரணி அரிசி முக்கிய பங்கு வகித்துள்ளது. அரிசி உற்பத்தியில் ஆரணி அரிசியானது தஞ்சாவூர் அரிசியை பின் தள்ளியுள்ளது.தற்போது தமிழ்நாட்டில் அரிசி உற்பத்தியில் திருவண்ணாமலை மாவட்டம் தான் முன்னனியில் உள்ளது.அரிசி உற்பத்தியில் முன்னணி பெற்றதால் ஆரணி அரிசிக்கு ஜிம் விருதும் மற்றும் தேசிய அளவில் தேசிய விருதும் 2018 ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசால் வழங்கப்பட்டது.
இந்திய அரிசி மீன்

ஓரைசியாசு டான்செனா (Oryzias dancena) அல்லது இந்திய அரிசி மீன் என்பது இந்தியா, வங்காளதேசம், இலங்கை, மியான்மர் மற்றும் தாய்லாந்து ஆகிய நாடுகளைப் பூர்வீகமாகக் கொண்ட ஒரு நன்னீர் - உவர் மீன் சிற்றினமாகும். இவற்றின் அதிகபட்ச நீளம் 3.1 சென்டிமீட்டர்கள் (1.2 அங்) ஆகும். இவை பொதுவாகக் கடற்கரைக்கு அருகிலுள்ள உப்பு நிறைந்த வாழ்விடங்களில் காணப்படுகின்றன. ஆனால் இந்திய அரிசி மீன் நன்னீரிலும் வாழ்கிறது. இந்த மீனின் வாழ்விற்கு அச்சுறுத்தல் எதுவும் கருதப்படவில்லை. 1822ஆம் ஆண்டில் பிரான்சிசு புக்கனன்-ஆமில்டன் என்பவரால் சைப்ரினசு டான்செனா என இந்த சிற்றினம் விவரிக்கப்பட்டது. இது கல்கத்தாவிற்குக் கீழே உள்ள கழிமுகம் பகுதியில் காணப்பட்டது எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
குல்ச்சா (ரொட்டி)

குல்ச்சா (ரொட்டி) என்பது இந்திய துணைக்கண்டத்தில் தோன்றிய லேசான புளித்த தட்டையான ரொட்டி வகையாகும்.
குல்ச்சா மைதா மாவு, தண்ணீர், ஒரு சிட்டிகை உப்பு மற்றும் புளிப்பேற்றியான (ஈசுட்டு அல்லது பழைய குல்ச்சா மாவு) ஆகியவற்றிலிருந்து தயாரிக்கப்படுகிறது. கையால் ஒன்றாகப் பிசைந்து மிகவும் கெட்டியான மாவை திரட்டவும். ஈரமான துணியால் மூடப்பட்ட இந்த மாவை ஒரு மணி நேரம் வெதுவெதுப்பான இடத்தில் வைக்கவும். மாவில் சிறிது புளிப்பு ஏறும். ஆனால் அதிகமாக ஏறாது.. மாவை மீண்டும் கையால் பிசைந்து, திரட்டி சப்பாத்தி உருட்டுக் கட்டையில் வைத்து தட்டையாக, வட்ட வடிவில் உருட்டவும். இதனை ஒரு களிமண் அடுப்பில் (" தந்தூர் ") இட்டு வாட்டவும். வாட்டும்போது, அதில் வெண்ணெய் அல்லது நெய் தடவவும். நெய் அல்லது வெண்ணெய் தேவையில்லை என்றால் இந்திய கறியுடன் உண்ணலாம். குறிப்பாக, சோளே எனப்படும் காரமான வெள்ளை சன்னா கறி, குல்ச்சாவுடன் சாப்பிடுவதற்கு ஏற்ற உணவாகும்.
முதல் மாறுபாட்டில், மாவை பிசைவதற்கு தண்ணீரைப் பயன்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, பால் அல்லது தயிர் பயன்படுத்தலாம்; இதன் விளைவாக மாவு மென்மையாகவும் மேலும் ரப்பர் நிறமாகவும் மாறும். இந்த வகை குல்ச்சா தூதியா குல்ச்சா (பால் குல்ச்சா) என்று அழைக்கப்படுகிறது. தயிர் பயன்படுத்தினால் புளிப்பு பெரும்பாலும் அதிகமாக இருக்கும்.
இந்த வகை குல்ச்சாக்கள் போதியப்படாமல் (Stuffing), வெறுமையாகவே காய்கறிகள், பருப்பு வகைகள் அல்லது இறைச்சி சேர்த்த துணைக் கறியுடன் சேர்த்து உண்ணலாம்.
இரண்டாவது வகை: முகலாயர்கள் மற்றும் நிஜாம்கள் காலத்தில் அவர்களது தர்பார்களில் பரிமாறப்பட்ட குல்சாக்கள் பொதியப்பட்டவை (Stuffed) ஆகும். எடுத்துக்காட்டாக, ஆவாத் பகுதியில், ஆவாதி குல்ச்சா (ஆங்கிலம்: Awadhi Kulcha), ஆட்டிறைச்சி சேர்த்த உணவான நஹாரியுடன் (ஆங்கிலம்: Nahari) பரிமாறப்படுகிறது.
இப்போதெல்லாம், இவை உணவகம் மற்றும் கடைகளில் விற்கப்படுகின்றன. ஜம்முவின் காலடி குல்ச்சா (Kaladi Kulcha) பாரம்பரிய டோக்ரா சீஸ் (Dogra Cheese) அதாவது காலடி சீஸ் (Kaladi Cheese) ஜம்முவில் அதிகம் விரும்பப்படும் தெரு உணவுகளில் (Street foods) ஒன்றாகும். காலடி சீஸ் ஐ ஒரு கடாயில் எண்ணெயில், இருபுறமும் பழுப்பு நிறமாக வரும் வரை வதக்கி, வறுத்த குல்ச்சாக்களுக்கு இடையில் பொதியப்படுகிறது.
அமிர்தசாரி குல்ச்சா, அதாவது அமிர்தசாரி நான், என்பது ஒரு நவீன செய்முறையாகும். இது அமிர்தசரஸின் உள்ளூர் மக்களுக்கான விருப்பமான காலை உணவுகளில் ஒன்றாக மாறியுள்ளது.
வட இந்தியா முழுவதிலும், பனீர் (பாலாடைக்கட்டி), உருளைக்கிழங்கு, வெங்காயம் மற்றும் பிற காய்கறிகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு வகையான பொருட்கள் இந்த குல்சாக்களில் பொதிவதற்கு பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
பாகிஸ்தானில், குல்ச்சா ரொட்டிகள் ஹசாரா மற்றும் வடக்கு பஞ்சாப் பகுதிகளின் சில பகுதிகளில் விரும்பி உண்ணப்படுகின்றன. அங்கு அவை நன்கு அறியப்பட்ட காலை சிற்றுண்டியாகும்.
ராகி ரொட்டி

ராகி ரொட்டி (கன்னடம்: ರಾಗಿ ರೊಟ್ಟಿ) (மராத்தி: नाचणी ची भाकरी ) என்பது இந்திய மாநிலமான கர்நாடகத்தின் காலை உணவு ஆகும். இது தெற்கு கர்நாடகத்தின் கிராமப்புறங்களில் மிகவும் பிரபலமான உணவு. இது கேழ்வரகு மாவினால் தயாரிக்கப்படுகிறது. ராகி-ரொட்டி என்ற கன்னடச் சொல்லுக்கு கேழ்வரகு ரொட்டி என்று பொருள். இது அக்கி ரொட்டியைப் போலத் தயாரிக்கப்படுகிறது. கேழ்வரகு மாவானது உப்பு மற்றும் தண்ணீரைச் சேர்த்து நன்கு கலக்கப்படுகிறது. மாவு பிசையும்போது; வெட்டிய வெங்காயம் கேரட் போன்றவை சேர்க்கப்படுகின்றன, இதனுடன் கொத்தமல்லித் தழை மற்றும் சீரகம் ஆகியவற்றையும் சுவைக்காக சேர்க்கலாம். தோசைக் கல்லில் சற்று எண்ணெயைத் தடவி பிசைந்து வைத்துள்ள மாவை வட்டமாகவும் மெல்லியதாகவும் தட்டி, சிறிதளவு எண்ணெயை ரொட்டிமேல் பூசி நன்கு வெந்த பின்னர் சூடாக பரிமாறவேண்டும். உடன் சட்டினி இருந்தால் நல்லது.
மைதா

மைதா ஒரு இறுதியாக அரைக்கப்பட்டு சுத்திகரிக்கப்பட்ட கோதுமை (தென்னிந்தியாவில் மரவள்ளிக் கிழங்கு) மாவு ஆகும். இந்திய துரித உணவு வகைகளிலும், பேக்கரிகள் மற்றும் ரொட்டி போன்ற இந்திய அடுமனைப் பொருட்கள் தயாரித்தலிலும், சில நேரங்களில் புரோட்டா மற்றும் நான் போன்ற பாரம்பரிய இந்திய ரொட்டி தயாரிப்பிலும் பயன்படுகிறது. இழை தவிடுகள் நீக்கப்பட்ட தானியத்தின் வித்தகவிழையம் (மாச்சத்துக்கொண்ட வெள்ளை பகுதி) கொண்டு தயாரிக்கப்படுகிறது. ஆரம்பத்தில் மஞ்சள் நிற மாவாக இருந்தாலும், பென்சோயில் பெராக்சைடு சலவை செய்யப்பட்டு வெள்ளை நிறமாக மாறுகிறது. இந்த பென்சோயில் பெராக்சைடு சீனா, ஐரோப்பிய ஒன்றியம், (பிரிட்டன் உட்பட,) நாடுகளில் தடை செய்யப்பட்டுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது. மேலும் அலொட்சான் மூலம் மென்மையாக்கப்படுவதால் விலங்குகள் மற்றும் மற்ற இனங்கள் கணையத்தில் உள்ள பீட்டா செல்கள் அழிக்க அழைக்கப்பட்டு, நீரிழிவு நோய் பாதிக்க காரணமாக அமைகிறது. பெரும்பாலும் மைதாவைவிட தவிடு என அறியப்படும் பழுப்பு வெளித் தோலுடன் அரைக்கப்பட்ட கோதுமை மாவுதான் அதிக நார்ச்சத்துக் கொண்டு ஆரோக்கியமானதாக கருதப்படுகிறது.
மைதா மத்திய ஆசிய மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியவில் உணவாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இது இந்தியாவில் சுவரொட்டிகள் ஒட்டுவதற்கான பசையாகவும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. தென்னிந்தியாவில், கோதுமை அதிகமில்லாததால் மரவள்ளிக்கிழங்கிலிருந்து மைதா மாவு, ரவை, சேமியா, ஜவ்வரிசி முதலியன தயாரிக்கப்படுகிறது. சேலம், தர்மபுரி பகுதிகள் "ஜவ்வரிசி" உற்பத்திக்கு பெயர்போனவை, அமெரிக்காவில் கிடைக்கும் பேஸ்ட்ரி மாவு மைதாவிற்கு மாற்றாக பயன்படுத்தலாம்.
தேப்லா (ரொட்டி)

தேப்லா (ரொட்டி) ( குசராத்தி: થેપલા ) குசராத்தி உணவு வகைகளில் ஒரு மென்மையான இந்திய தட்டையான ரொட்டி வகை ஆகும்
இது பொதுவாக காலை உணவாக உண்ணப்படுகிறது. சிற்றுண்டியாகவும் (Snack) உண்ணலாம். சாப்பாட்டுடன் துணை உணவாகவோ அல்லது பிற்பகலில் சிற்றுண்டியாகவோ பரிமாறலாம். கோதுமை மாவு, கடலை மாவு , மேத்தி ( வெந்தய கீரை) மற்றும் பிற மசாலாப் பொருட்களுடன் தேப்லாவைச் சமைக்கலாம். தயிர், சிவப்பு பூண்டு சட்னி மற்றும் சுண்டோ (இனிப்பு மாங்காய் ஊறுகாய்) ஆகியவற்றுடன் தேப்லாவை ருசிக்கலாம்.
பல்வேறு வகையான தேப்லாக்கள், வெவ்வேறு பொருட்களைப் பயன்படுத்தி சமைக்கப்படுகின்றன. பொதுவான தேப்லா வகைகளுள் வெந்தயக்கீரை (மேத்தி), முள்ளங்கி (மூலி) மற்றும் சுரைக்காய் ஆகியன அடங்கும். பிசைந்த உருளைக்கிழங்கு, கலந்த காய்கறிகள் அல்லது பூண்டு ஆகியவற்றைக் கொண்டும் தேப்லா செய்யலாம். குசராத்திய பாரம்பரிய உணவான மேத்தி தேப்லா மிகவும் பிரபலமானதாகும்.
சப்பாத்திக்குப் பிசையும் மாவு, முழு வெள்ளை மாவு (சன்னமான), எண்ணெய் / நெய்யில் உப்பு சேர்த்து, மாவை பெரும்பாலும் தண்ணீருடன் பிணைத்து தயாரிக்கப்படுகிறது. சப்பாத்தி என்பது அன்றாட உணவாகும். பொதுவாக எண்ணெய் அல்லது நெய் இல்லாமல் தவாவில் சுட்ட பின்னர், நேரடியாக தணலில் வாட்டுவதன் மூலம், சிறிது நெய் மேலே பரவுகிறது.
தேப்லா பெரும்பாலும் பல தானியங்களைச் அரைத்து சேர்த்த மாவில் தயாரிக்கப்படுகிறது. பொதுவாக முழு கோதுமை மாவுடன் கொண்டைக்கடலை மற்றும் தினை மாவு சேர்த்து தயாரிக்கப்படுகிறது. பயணத்திற்காக தயாரிக்கப்படும் போது, தேப்லாவிற்கான மாவில் தண்ணீருக்குப் பதிலாக பால் மற்றும் கூடுதல் நெய்/எண்ணெய் சேர்த்து கெட்டியாக திரட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு தேப்லா செய்வதால் நீண்ட நாட்களுக்கு கெடாமல் பாதுகாக்க முடியும்..
குமாவுனி சமையல்

குமாவுனி உணவு (Kumaoni cuisine) என்பது இந்தியாவின் உத்தராகண்டம் மாநிலத்தில் உள்ள குமாவுன் பகுதியின் உணவாகும். குமாவுனி உணவு எளிமையானது மற்றும் சத்தானது. இமயமலையின் கடுமையான சூழலுக்கு ஏற்றது. கொள்ளு (அல்லது குலாத், ஒரு உள்ளூர் வகை பீன்ஸ்) போன்ற பருப்பு வகைகளைப் பயன்படுத்தி, குமாவுனி ரைதா, பால் மித்தாய், ராஸ் பாத், சாயின், பாண்டா மற்றும் தட்வானி போன்ற பல்வேறு உணவுகள் தயாரிக்கப்படுகின்றன. இவை அனைத்தும் தனித்துவமான தயாரிப்புகள் ஆகும். தயிருடன் தாளிக்கப்பட்ட ஜோலி அல்லது கறி ஒரு வகையான குமாவுனி உணவாகும். பாட் பருப்புகளிலிருந்து சுட்கனி மற்றும் ஜூலா தயாரிக்கப்படுகிறது. அரிசி மற்றும் கோதுமையுடன் கூடிய மடுவா போன்ற தானியங்கள் பிரபலமானவை.
இறைச்சியும் தயாரிக்கப்படுகிறது. இவை வட இந்தியாவில் தயாரிக்கப்படும் செய்முறையை ஒத்திருக்கிறது. பல சிற்றுண்டிகள், ரொட்டிகள், பால் பொருட்கள் மற்றும் பானங்கள் குமாவுனி உணவு வகைகளின் முக்கியமானதாக உள்ளன. இவை பாரம்பரியமாக உத்தராகண்டில் பல பகுதிகளில் உண்ணப்படுகிறது.
ஒளிப்படவியல் வகைகளின் பட்டியல்

ஒளிப்படவியலில் அடிப்படைக் கொள்கை என்பது, ஒரு புகைப்படத்தை கைப்பற்ற புகைப்படக் கருவியைக் கொண்டு பயன்படுத்துவதாகும். ஆனால் புகைப்படம் எடுத்தலில், பல தனித்தனி துறைகளாகப் பிரிந்த ஒரு பரந்த ஒளிப்படவியல் வகைகளாக இருப்பதை மறுப்பதற்கில்லை. புகைப்படக் கலையில் பல வகைகள் உள்ளன, அது குழப்பமாகவும் இருக்கலாம். எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்று உங்களுக்குத் தெரியாமல் பல பாணிகள் மற்றும் வகைகள் உள்ளன.
தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியினாலும், மக்களின் தேடல் மற்றும் தேவையினாலும், ஒளிப்படவியல் வகைகள் வளர்ந்துள்ளன. பல்வேறு வகைகளாக பிரிந்து பரந்து உள்ள ஒளிப்படவியல் வகைகளை ஒன்று திரட்டி, இந்தப் பக்கத்தில் பட்டிலியிடப்பட்டுள்ளது.
கோலா மிளகாய்

கோலா மிளகாய் (Khola chilli) என்பது இந்திய மாநிலமான கோவாவில் முக்கியமாக வளர்க்கப்படும் ஒரு வகை மிளகாய் ஆகும்.
கோவாவின் தெற்கு கோவா மாவட்டத்தில் உள்ள கனகோனாவில் அமைந்துள்ள கோலா கிராமத்தினைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்டதால் இம்மிளாய்க்கு கோலா மிளகாய் எனப் பெயரிடப்பட்டது.
இது உள்ளூரில் கோலா மிர்சங் என்று அழைக்கப்படுகிறது. கோவா மாநில மொழியான கொங்கணியில் மிர்சங் என்றால் மிளகாய் என்று பொருள்.
கோலா கிராமத்தின் மலைச்சரிவுகளில் பிரத்தியேகமாக வளர்க்கப்படும் கோலா மிளகாய் இதன் ஈர்ப்பான சிவப்பு நிறம், நீளமான நீண்ட வடிவத்தால் பிற மிளகாய்களிலிருந்து வேறுபடுகிறது. குறிப்பிடத்தக்க வகையில், இது மிதமான அளவிலான காரத்தன்மையைக் கொண்டுள்ளது. இது தனித்துவமான சுவையுடன் மயக்கும் நறுமணத்தைக் கொண்டுள்ளது. குறிப்பிடத்தக்க வகையில், இது மாங்காய் ஊறுகாய், சட்னி, மீன் உணவு போன்ற பல்வேறு இந்தியச் சமையல் பயன்பாடுகளில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
கோலா மிளகாய் ஓர் உழவர் தாவர வகையாக அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இது தாவர வகைகள் மற்றும் விவசாயிகள் உரிமைகள் ஆணைய தாவர வகைகள் பதிவேட்டில் பதிவுசெய்யப்பட்ட கோவாவிலிருந்து இந்தியாவின் முதல் உழவர் தாவர வகையாகும்.
சோலியம், கோலாவைச் சேர்ந்த சுவிதா ஜராவுங்கரின் (கோலா மிளகாய் விவசாயி) பண்ணையில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படங்கள்.
கோலா மிளகாய்க்கு 28 ஆகத்து 2019 அன்று 5 ஆகத்து 2028 வரை செல்லுபடியாகும் புவிசார் குறியீடானது இந்திய அரசினால்புவிசார் குறியீடுகள் பதிவேட்டில் பதிவுசெய்யப்பட்டு வழங்கப்பட்டது.
கனகோனாவைச் சேர்ந்த கோலா/கனகோனா மிளகாய் சாகுபடியாளர் குழு சங்கம், கோலா மிளகாயின் புவிசார் குறியீடு பதிவிற்கு முன்மொழிந்தது. ஏப்ரல் 2019-இல் விண்ணப்பத்தைத் தாக்கல் செய்த பிறகு, மிளகாய்க்கு 2019-ஆம் ஆண்டில் சென்னையில் உள்ள புவியியல் அடையாளப் பதிவேட்டில் புவிசார் குறியீடு பதிவுசெய்யப்பட்டு வழங்கப்பட்டது. இதனால் இப்பகுதியில் விளையும் மிளகாய்களுக்கு "கோலா மிளகாய்" என்று பிரத்தியேகமாகப் பெயர் வந்தது. இது கோவாவிலிருந்து முதல் மிளகாய் வகையாகவும், கோவாவிலிருந்து புவிசார் குறியீடு பெற்ற 2ஆவது பொருளாகவும் ஆனது.