වඩේ

වඩේ, වඩයි, වඩ, බර හෝ බෝරා යනු ඉන්දියාවට ආවේණික රසවත් බැදපු කෙටි ආහාර වර්ගයකි. වඩස් ෆ්‍රිටර්ස්, කට්ලට් හෝ ඩම්ප්ලිං ලෙස විවිධ ලෙස විස්තර කළ හැකිය. වඩස් සමහර විට එළවළු වලින් පුරවා සාම්ප්‍රදායිකව චට්නි සහ සාම්බාර් සමඟ සේවය කරයි.
උතුරු ඉන්දියාවේ සහ පකිස්ථානයේ භල්ලා යනු සමාන ආහාරයකි. එය චැට් සාප්පු සහ කඩ සාප්පු වල විකුණනු ලැබේ; හරිත බෝංචි පේස්ට් කුළු බඩු සමග එකතු කරනු ලැබේ, පසුව ක්රොකට් සෑදීමට ගැඹුරු ෆ්රයිඩ්. ඉන්පසු ඒවා දහි (යෝගට්), සවුන්ත් චට්නි (වියළි ඉඟුරු සහ සියඹලා සෝස්) සහ කුළුබඩු වලින් සරසා ඇත. Aloo Tikki මෙන් නොව භල්ලා සාමාන්‍යයෙන් සීතල ලෙස පිරිනමනු ලැබේ.
රනිල කුලයට අයත් බෝග (දකුණු ඉන්දියාවේ මේඩු වඩ වැනි) සිට අර්තාපල් දක්වා ( මහාරාෂ්ට්‍රයේ බටටා වඩ වැනි) විවිධ අමුද්‍රව්‍යවලින් විවිධ වර්ගවල වඩ සෑදී ඇත. ඒවා බොහෝ විට උදේ ආහාරය හෝ සුලු කෑමක් ලෙස සේවය කරන අතර අනෙකුත් ආහාර සැකසීමේදීද ( දහි වඩ, වඩ පාව්, සහ ද්විත්ව වැනි) භාවිතා කරයි.
KT ආචාට අනුව, වඩයි (වඩ) ක්‍රි.පූ. 100 - ක්‍රි.ව. 300 අතර සංගම් සාහිත්‍යයේ සඳහන් වේ. වර්තමාන කර්නාටක ප්‍රදේශයෙන් පාලනය කළ සෝමේශ්වර III විසින් සම්පාදනය කරන ලද 12 වන සියවසේ සංස්කෘත විශ්වකෝෂයක් වන මනසොල්ලාසයේ වඩක වර්ගයක් "වටක" ලෙස සඳහන් වේ. මෙම වට්ටෝරුව තුළ, මුං ඇට පොඟවා, සම ඉවත් කර, තලපයක් ලෙස අඹරනු ලැබේ. මෙම පේස්ට් බෝල හැඩයට හා ගැඹුරු ෆ්රයිඩ්. වර්තමාන බිහාර් සහ උත්තර් ප්‍රදේශ් ප්‍රාන්තවල මුල් සාහිත්‍යයේ ද බර (වඩා) සහ මුංගුරා ( මුං වලින් සාදන ලද වඩයක්) ගැන සඳහන් වේ.
උත්තර් ප්‍රදේශ් සහ බිහාර් වලින් බොහෝ සංක්‍රමණිකයන් ට්‍රිනිඩෑඩ් සහ ටොබැගෝ, ගයනා, සුරිනාම්, දකුණු අප්‍රිකාව, මොරිෂස්, සහ ෆීජි වැනි ප්‍රදේශවලට 19 වන මැද භාගයේදී සංක්‍රමණය විය. ශතවර්ෂයේ සිට 20 වන සියවසේ මුල් භාගය දක්වා ගිවිසුම්ගත කම්කරුවන් ලෙස. බාරා මෙම රටවල ඉන්දියානු ආහාරවල වැදගත් කොටසක් බවට පත් විය. ට්‍රිනිඩෑඩ් සහ ටොබැගෝහි, බාරා ඔවුන්ගේ වඩාත් ප්‍රසිද්ධ වීදි ආහාරයක් වන ඩබල්ස් ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. ඩබල්ස් පිරිනමනු ලබන්නේ ව්‍යංජන සහිත චන්න වලින් පුරවා ඇති සහ විවිධ චට්නි හෝ අචාර් වලින් පුරවා ඇති බාරා දෙකක් සමඟිනි. බොහෝ දකුණු ඉන්දියානුවන් ද මෙම රටවලට සංක්‍රමණය වී ඔවුන්ගේ වඩ අනුවාදය ගෙන එන ලදී. නිදසුනක් වශයෙන්, ගයනාවේ එය උතුරු ඉන්දියානු බරාගෙන් වෙන්කර හඳුනා ගැනීම සඳහා මද්‍රාසි බරා හෝ වඩේ ලෙස හැඳින්වේ.
වඩා රනිල කුලයට අයත් බෝග, සේගෝ හෝ අර්තාපල් වලින් සෑදිය හැකිය. බහුලව භාවිතා වන රනිල කුලයට අයත් වන්නේ පරෙවි ඇට, කඩල, උළු සහ මුං . රසය සහ පෝෂණ අගය වැඩි දියුණු කිරීම සඳහා එළවළු සහ අනෙකුත් අමුද්රව්ය එකතු කරනු ලැබේ.
රනිල කුලයට අයත් වඩස් සඳහා, රනිල කුලයට අයත් බෝග ( පරිප්පු ) වතුරෙන් පොඟවා, පසුව පිටි ගුලියකට අඹරනු ලැබේ. ඉන්පසු බැටරය දුරු ඇට, ළූණු, කරපිංචා (සමහර විට කලින් බැදපු ), ලුණු, මිරිස් හෝ කළු ගම්මිරිස් ඇට වැනි අනෙකුත් අමුද්‍රව්‍ය සමඟ පදම් කරනු ලැබේ . බොහෝ විට ඉඟුරු සහ ෙබ්කිං සෝඩා සාප්පු වල කුළුබඩුවක් සඳහා එකතු කරනු ලබන්නේ සිනිඳු වයනය වැඩි කිරීමට සහ විශාල කණ්ඩායම් සඳහා පැසවීම වැඩි දියුණු කිරීම සඳහා ය. පසුව මිශ්‍රණය හැඩගස්වා ගැඹුරු බදින ලද අතර එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස හැපෙනසුළු සමක් සහ සුදුමැලි මධ්‍යයක් සහිත වඩස් ඇතිවේ. කල්මි වඩස් සකස් කිරීම සඳහා ලැබෙන නිෂ්පාදනය කැබලිවලට කපා නැවත බැදීම ඇතුළත් වේ.
වඩස් බොහෝ විට අනුභව කරනු ලබන්නේ කෙටි ආහාර ලෙස හෝ වෙනත් කෑමක් සමඟිනි. අවන්හල් වලදී, ඒවා à la Carte අයිතමයක් ලෙස ඇණවුම් කළ හැකි නමුත් ප්‍රධාන පාඨමාලාව නොවේ. ඒවා උණුසුම් හා හැපෙනසුළු වන අතරම නැවුම්ව බැදපු ආහාරයට ගැනීම වඩාත් සුදුසුය. ඒවා සාම්බාර්, වතුර සහිත හෝ වියලි චට්නි සහ ඩැහි (යෝගට්, බොහෝ විට ඉන්දියානු ඉංග්‍රීසියෙන් "කිරි" ලෙස හැඳින්වේ) ඇතුළු විවිධ ඩිප් සමඟ පිරිනමනු ලැබේ.
දෝසා, ඉඩ්ලි හෝ පොංගල් වැනි ප්‍රධාන ආහාර වේලක් සමඟ මේඩු වඩ සාමාන්‍යයෙන් පිරිනමනු ලැබේ. සාම්බාර් සහ පොල් චට්නි මේඩු වඩස් සඳහා සම්මත සහායක වේ.