davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
సయ్యద్ ముహమ్మద్ ఆరిఫ్

సయ్యద్‌ మహ్మద్‌ ఆరిఫ్‌ (1944 జనవరి 29) బ్యాడ్మింటన్‌ కోచ్‌. అతను అరిఫ్ సాహెబ్ గా సుపరిచితుడు. అతని సేవలకు గానూ భారతప్రభుత్వము పద్మశ్రీ, ద్రోణాచార్య పురస్కారములచే సత్కరించింది. గోపీచంద్‌,చేతన్‌ ఆనంద్‌, గుత్తా జ్వాల,సైనా నెహ్వాల్ వంటి వారు ఆయన దగ్గర శిక్షణ పొందారు.
ఎస్.ఎం.ఆరిఫ్ తెలంగాణా లోని హైదరాబాదుకు చెందినవాడు. అతను హైదరాబాదు విశ్వవిద్యాలయం నుండి బి.యస్సీ చేసాడు. అతను అన్వర్ ఉల్ ఉలూం కాలేజీ నిర్వహిస్తున్న క్రికెట్ జట్టులో నాలుగు సంవత్సరాల పాటు ఆడాడు. తరువాత హెచ్.సి.ఎ. లీగ్ లో దకన్ బ్లూస్ కోరకు ఆడాడు. తరువాత అతను తన క్రికెట్ కోచ్ పక్కనపెట్టి బ్యాడ్మింటన్ ను అనుసరించాడు.
S. M. ఆరిఫ్, తన కళాశాల రోజుల్లో, హైదరాబాద్ విశ్వవిద్యాలయానికి ప్రాతినిధ్యం వహించడం ద్వారా ఇంటర్-వర్సిటీ బ్యాడ్మింటన్ ఛాంపియన్‌షిప్‌ను గెలుచుకున్నాడు. అతను అనేక జాతీయ టోర్నమెంట్లలో ఆంధ్రప్రదేశ్‌కు ప్రాతినిధ్యం వహించాడు.
పాటియాలాలోని నేషనల్ ఇనిస్టిట్యూట్ ఆఫ్ స్పోర్ట్స్ నుండి బ్యాడ్మింటన్ కోచింగ్‌లో డిప్లొమా సంపాదించాడు. 1974 లో అతను బ్యాడ్మింటన్ కోసం జాతీయ శిక్షకుల ప్యానెల్‌లో చేరాడు. 1997 లో నేషనల్ చీఫ్ బ్యాడ్మింటన్ కోచ్‌గా నియమించబడ్డాడు. మాజీ ఆల్ ఇంగ్లాండ్ బ్యాడ్మింటన్ ఛాంపియన్ పుల్లెల గోపిచంద్, మాజీ భారత జాతీయ బ్యాడ్మింటన్ ఛాంపియన్స్ పి. వి. వి. లక్ష్మి, జ్వాలా గుత్తా, సైనా నెహ్వాల్ సహా పలువురు భారతీయ బ్యాడ్మింటన్ ఆటగాళ్లకు ఆరిఫ్ శిక్షణ ఇచ్చాడు.
పుల్లెల గోపీచంద్

1973 నవంబర్ 16 న ఆంధ్రప్రదేశ్ లోని ప్రకాశం జిల్లా, నాగండ్లలో జన్మించిన పుల్లెల గోపీచంద్ (ఆంగ్లం: Pullela Gopichand) భారతదేశపు బ్యాడ్మింటన్ క్రీడాకారుడు. 2001లో చైనాకు చెందిన చెన్‌హాంగ్ ను ఓడించి ఆల్ ఇంగ్లాండ్ బ్యాడ్మింటన్ చాంపియన్‌షిప్ గెల్చి ఈ ఘనతను సాధించిన రెండో భారతీయుడిగా నిల్చాడు. ఇంతకు పూర్వం 1980లో ఈ ఘనతను ప్రకాష్ పడుకోనె సాధించాడు. గోపీచంద్ సాధించిన అపురూప విజయానికి గుర్తింపుగా 1999లో అర్జున పురస్కారము, 2000-01 లో రాజీవ్ గాంధీ ఖేల్ రత్న అవార్డు లభించాయి. కాని ఆ తర్వాత దురదృష్టవశాత్తు తను గాయపడడంతో 2003లో అతని స్థానం 126 కు పడిపోయింది. 2005లో భారత ప్రభుత్వం అతనికి పద్మశ్రీ పురస్కారంతో సత్కరించింది. ప్రస్తుతం గోపీచంద్ పుల్లెల్ల గోపీచంద్ బ్యాడ్మింటన్ అకాడమీని నిర్వహిస్తున్నారు. శిష్యురాలు సైనా నెహ్వాల్ బ్యాడ్మింటన్ రంగములో తన ప్రతిభను చాటుతున్నది.
జులై 29, 2009న భారత ప్రభుత్వం గోపీచంద్ కు ద్రోణాచార్య పురస్కారము ప్రకటించింది. 2014లో ఈయనకు ప్రతిష్ఠాత్మక పద్మభూషణ్ అవార్డు లభించింది.
పుల్లెల గోపీచంద్ 5 జూన్ 2002న పీ.వీ.వీ. లక్ష్మి ని వివాహం చేసుకున్నాడు. వారికీ ఇద్దరు పిల్లలు గాయత్రి & విష్ణు ఉన్నారు. గాయత్రి 2015లో అండర్ - 13 జాతీయ బ్యాడ్మింటన్ ఛాంపియన్, కుమారుడు విష్ణు గోపీచంద్ అకాడమీలో శిక్షణ పొందుతున్నాడు.
1900 వేసవి ఒలింపిక్ క్రీడలు

1896లో తొలి ఆధునిక ఒలింపిక్ క్రీడలు ప్రారంభమైన తరువాత ప్రతి నాలుగేళ్ళకోసారి నిర్వహించాలనే ప్రాతిపదికన 1900లో రెండో ఒలింపిక్ క్రీడోత్సవాలను పియరీ డి కోబర్టీన్ స్వంత దేశమైన ఫ్రాన్స్లో సుందరనగరమైన పారిస్లో నిర్వహించారు. 19000, మే 14 నుంచి అక్టోబర్ 28 వరకు సుదీర్ఘకాలం పాటు జరిగిన ఈ పోటీలకు ఆరంభ, ముగింపు ఉత్సవాలు నిర్వహించబడలేదు. 24 దేశాల నుంచి 997 క్రీడాకారులు పాల్గొని తమ ప్రతిభాపాటవాలను నిరూపించుకున్న ఈ ఒలింపిక్స్‌లో నిర్వాహక దేశమైన ఫ్రాన్స్ 26 స్వర్ణపతకాలతో ప్రథమస్థానం పొందినది.
19 క్రీడలు, 95 క్రీడాంశాలలో జరిగిన పోటీలలో 26 క్రీడాంశాలలో నెగ్గి నిర్వాహక దేశమైన ఫ్రాన్స్ పతకాల పట్టికలో ముందంజలో నిలిచింది. అమెరికా, బ్రిటన్‌లు ద్వితీయ, తృతీయ స్థానాలు పొందాయి. బ్రిటీష్ ఇండియా తరఫ్ఉన పోటీలో పాల్గొన్న అథ్లెటిక్ క్రీడాకారుడు నార్మన్ ప్రిచర్డ్ రెండు రజత పతకాలను సాధించి భారత్ను 17వ స్థానంలో నిలిపాడు.
1900 నాటికి భారత్‌ బ్రిటీష్ పాలనలో ఉండుటవలన భారత్ తరఫున పాల్గొన్న ఏకైక అథ్లెట్ నార్మన్ ప్రిచర్డ్ బ్రిటీష్ ఇండియా తరఫున పాల్గొన్నాడు. ఇతడు భారత్ తరఫున పాల్గొన్న తొలి ఒలింపిక్ క్రీడాకారుడిగా క్రీడా చరిత్రలో స్థానం సంపాదించాడు. 200 మీటర్లు, 200 మీటర్లు హార్డిల్స్ పోటీలలో పాల్గొని రెండింటిలోనే రజత పతకాలను సాధించి భారత్ తరఫున ఒలింపిక్ పతకం సాధించిన తొలి క్రీడాకారుడిగానూ రికార్డు సృష్టించాడు. ఇతడు 100 మీటర్లు, 110 మీటర్లు హార్డిల్స్, 60మీటర్లు పరుగులో కూడా పాల్గొన్నాడు. ఇతడు సాధించిన రెండు రజత పతకాల వలన భారత్ పతకాల పట్టికలో 17వ స్థానంలో నిలిచింది.
కరణం మల్లేశ్వరి

కరణం మల్లేశ్వరి భారతీయ క్రీడాకారిణి. శ్రీకాకుళానికి చెందిన వెయిట్‌ లిఫ్టింగ్‌ క్రీడాకారిణి. ఆమె 2000 సిడ్నీ ఒలింపిక్ పతకం సాధించి ప్రసిద్ధురాలయ్యింది. 2000 సంవత్సరంలో జరిగిన సిడ్నీ ఒలంపిక్స్ లో ఈమె వెయిట్ లిఫ్టింగ్ విభాగంలో భారతదేశం తరపున కాంస్య పతకం సాధించింది.
బీబీసీ శతవసంతాల ఏడాది సందర్భంగా 2022 మార్చి మాసంలో కరణం మల్లీశ్వరికి ‘బీబీసీ లైఫ్‌ టైమ్‌ అచీవ్‌మెంట్‌ (జీవన సాఫల్యం)’ అవార్డు ప్రకటించారు.
ఈమె 1975 జూన్ 1 న జన్మించింది. చిత్తూరు జిల్లాకు చెందిన తవణంపల్లి గ్రామములో పుట్టిన మల్లీశ్వరి తండ్రి ఉద్యోగరీత్యా ఆమదాలవలసకు వచ్చి అక్కడే స్థిరపడ్డారు.
ఢిల్లీ క్రీడా విశ్వవిద్యాలయం వైస్‌ చాన్స్‌లర్‌ (వీసీ)గా కరణం మల్లీశ్వరి నియమిస్తూ 22 జూన్ 2021న ఉత్తర్వులు జారీ చేసిన ఢిల్లీ ఉన్నత విద్యాశాఖ సంచాలకులు అజ్మిల్‌ హఖ్‌. ఆమె ప్రస్తుతం హరియాణాలోని భారత ఆహార గిడ్డంగుల శాఖ(ఎఫ్.సి.ఐ) లో చీఫ్‌ జనరల్‌ మేనేజర్‌గా విధులు నిర్వర్తిస్తోంది.
మల్లీశ్వరి అక్క నరసమ్మకు జాతీయ వెయిట్ లిఫ్టింగ్ మాజీ కోచ్ నీలంశెట్టి అప్పన్న శిక్షణ ఇచ్చేవారు. అక్క విజయాలను చూచిన మల్లీశ్వరి కూడా ఈ రంగం పై ఆసక్తి పెంచుకున్నారు. చివరకు అంతర్జాతీయ గుర్తింపు తెచ్చుకున్నారు. చైనా దేశం లోని గ్యాంగ్ ఝూలో జరిగిన ప్రపంచ వెయిట్ లిఫ్టింగ్ పోటీల్లో 54 కిలోల విభాగంలో దేశానికి మూడు స్వర్ణపతకాలు తెచ్చారు. ఆ తరువాత టర్కీ రాజధాని ఇస్తాంహుల్ లో జరిగిన పోటీల్లో తన ప్రత్యర్థి చైనా క్రీడాకారిణి డ్రగ్స్ తీసుకున్నట్లు రుజువుకావడంతో ఆ టైటిల్ ను మల్లీశ్వరికి ప్రధానము చేసారు. 1995 చైనాలో జరిగిన పోటీల్లో వరుసగా 105,110, 113, కిలోల బరువులు ఎత్తి చైనా వెయిట్ లిఫ్టర్ - లాంగ్ యాపింగ్ పేరున ఉన్న ప్రపంచ రికార్డును బద్దలు కొటారు.
సిడ్నీలో జరిగిన 2000 ఒలింపిక్ క్రీడలలో వెయిట్ లిఫ్టింగ్ పోటీలో కాంస్య పతకం సాధించింది. ఆ విధంగా ఒలింపిక్ ఆటలలో పతకం సాధించిన మొదటి భారతీయ మహిళ అయ్యింది, మూడవ భారతీయ వ్యక్తి. (అంతకుముందు పతకాలు సాధించిన భారతీయులు - 1952 హెల్సింకీలో bantamweightwrestler ఖషబా జాదవ్, 1996 అట్లాంటాలో టెన్నిస్ క్రీడాకారుడు లియాండర్ పేస్)
మల్లీశ్వరి 1997లో హరియాణాకు చెందిన వెయిట్‌ లిఫ్టర్‌ రాజేష్‌ త్యాగిని వివాహం చేసుకుంది.
ఒక సందర్భంలో ఆమె ఇలా అంది -
యువజన ఒలింపిక్ క్రీడా పోటీలు

యూత్ ఒలింపిక్ గేమ్స్ అనగా అంతర్జాతీయ ఒలింపిక్ కమిటీ ఏర్పాటు చేసిన అంతర్జాతీయ బహుళ క్రీడా కార్యక్రమం. ఈ క్రీడా కార్యక్రమాలు ప్రస్తుత ఒలింపిక్ గేమ్స్ ఫార్మాట్‌కు అనుగుణంగా వేసవి, శీతాకాల ఈవెంట్స్ లాగా ప్రతి నాలుగు సంవత్సరాలకు వేరువేరు నగరాలలో జరుగుతాయి. ఈ క్రీడలు 14 నుంచి 18 సంవత్సరాల మధ్య వయసున్న క్రీడాకారులకు జరుగుతాయి. మొదటి యూత్ ఒలింపిక్ గేమ్స్ యొక్క వేసవి గేమ్స్ సింగపూర్ దేశంలో 14-08-2010 నుంచి 26-08-2010 వరకు జరిగాయి, అయితే మొదటి శీతాకాల గేమ్స్ ఇన్న్స్బ్రక్, ఆస్ట్రియా లో 13-01-2012 నుండి 22-01-2012 వరకు జరిగాయి.
2004 వేసవి ఒలింపిక్ క్రీడలు

ప్రతి నాలుగేళ్లకు ఒకసారి జరిగే వేసవి ఒలింపిక్ క్రీడలు 2004లో గ్రీసు రాజధాని ఎథెన్స్లో జరిగాయి. వీటికే 2004 ఒలింపిక్ క్రీడలు లేదా 2004 వేసవి ఒలింపిక్ క్రీడలు అని వ్యవహరిస్తారు. ఈ క్రీడలు 2004, ఆగష్టు 13 నుంచి ఆగష్టు 29 వరకు జరిగాయి. ఇందులో 10,625 క్రీడాకారులు, 5501 అధికారులు 201 దేశాల నుంచి పాల్గొన్నారు. 1896లో తొలి ఒలింపిక్ క్రీడలు జరిగిన ఎథెన్స్‌లోనే మళ్ళీ 100 సంవత్సరాల తరువాత 1996లో కూడా ఒలింపిక్స్ నిర్వహించాలనే ఆశ నెరవేరకున్ననూ 2004 క్రీడల నిర్వహణ మాత్రం లభించడం గ్రీసు దేశానికి సంతృప్తి లభించింది.
2004 వేసవి ఒలింపిక్ క్రీడలలో 28 క్రీడలు, 301 క్రీడాంశాలలో పోటీలు జరగగా అత్యధికంగా 36 స్వర్ణ పతకాలను సాధించి అమెరికా తొలి స్థానంలో నిలిచింది. ఆ తరువాతి స్థానాలు చైనా, రష్యాలు పొందినాయి.
2004 ఎథెన్స్ ఒలింపిక్స్‌లో భారత్‌కు ఒకే ఒక్క పతకం లభించింది. పురుషుల డబుల్ ట్రాప్ షూటింగ్‌లో రాజ్య వర్థన్ సింగ్ రాథోడ్ ఒక్కడే రజత పతకం సంపాదించి భారత్‌ పేరును పతకాల పట్టికలో చేర్చాడు. అథ్లెటిక్స్‌లో పలువులు భారతీయ క్రీడాకారులు తొలి రౌండ్‌లోనే నిష్క్రమించారు. జాతీయ క్రీడ హాకీలో 7 వ స్థానం లభించింది.టెన్నిస్‌లో మహేష్ భూపతి, లియాండర్ పేస్ జోడి పురుషుల డబుల్స్‌లో నాల్గవ స్థానం పొంది తృటిలో కాంస్యపతకం జారవిడుచుకున్నారు.
Indian National Badminton Championships

Madepura District , Bihar State ADM Shishir do not hit shuttle , he hit human instead of Shuttle .
The Indian National Badminton Championships is a tournament organized to crown the best badminton players in India since 1934. Until the 1960s, foreign players could compete in the championships, which is why the winners' lists includes Malaysians and Danes (e.g. Erland Kops).
The championships are locally now referred to as the All Indian National Badminton Championships. The National titles in India are the following:
Mount St Mary's School (New Delhi)

Mount St. Mary's School is a Patrician Brothers' School run by the Brothers of St Patrick. It is located in Delhi Cantt, Delhi, India, at 75, Parade Road. The school was established in 1963. The current principal is Bro. Tomy Varghese
In 1963, the Brothers of St Patrick opened the school in Delhi at the invitation of the Army. It started with four Brothers, six teachers and 85 students. The first Principal was Bro. E.T Dunne who was in charge of the school till January 1969. The foundation stone was laid on 6 January 1963, by Lt Gen Bhagwati Singh, who was at that time G.O.C of Delhi Area, New Delhi.
The school was first housed in eight tents (with seven classes)- there were only two students in the seventh standard. The building work started immediately, and the entire school moved into the building in July 1963. Two floors were completed in December 1963. This building was however not complete as the number of students were increasing and a Science Block was required. The staff and students organised fetes in 1966 and 1968, which brought in enough money to help complete the building.
In addition to two computer labs, two libraries, and three science labs, the school also has sports fields and courts - onesynthetic tennis courts, one soccer fields, a cricket ground, volleyball court, one outdoor badminton courts and onesynthetic basketball court. In addition to these, there is a science park, skating rink, swimming pool and centrally air-conditioned auditorium with a capacity of nearly one thousand people.
All students are given an education based on the requirements of the Central Board of Secondary Education (CBSE). Religious instruction is imparted to Catholic pupils.
In its 60-year history, Mount St. Mary's School has won numerous accolades across sports, co-curriculars and academics. The Ecom-Buzz and Matrix Symposium, a series of inter-school competitions, organized solely by the students has been the recipient of media praise. Students have won an edition of the national level Bournvita Quiz Contest. In 2012, they came fifth nationwide in the Wild Wisdom Quiz, organized by the World Wide Fund for Nature.
28°34′59″N 77°08′09″E﻿ / ﻿28.5830°N 77.1359°E﻿ / 28.5830; 77.1359
St. Stanislaus High School

St. Stanislaus High School is a private primary and secondary school for boys located in Bandra, Mumbai, Maharashtra, India. Founded in 1863 by German Jesuit priests as an orphanage, the institution later grew to be a full-fledged school for day-scholars as well as boarders and now has more than 2,300 students from KG-10. The school is spread over a campus of approximately seven acres (three hectares), making it one of the largest schools (by area) in Mumbai.
In addition to academic work, the school encourages the development of young athletes and sportsmen. Teachers like Master Neeff, Master Oliver, Master Willy, Master Donald and sportsmasters include Oliver Andrade (who founded the famous Jogger's Park in Bandra Mumbai), Master Cyril Gabriel, Fr. Harry Pereira, S.J., Fr. Benjamin Fernandes, S.J., and Fr. Robin Selwyn, S.J., in the 1970s and 1980s saw the place of sports in the full development of youth.
Through the efforts of Fr. Lawrie Ferrao, as principal, the gymnasium was upgraded with a treadmill. The Donnelly field was completely redone with new turf and sprinklers. After that the carpentry room next to the Donnelly gym was renovated and part of it made into a changing room, and the toilet facilities repaired. The grounds facing Waroda Road were revamped and floors tiled, for weddings and other gatherings. It is also called "The Backyard Lawn".
The school has won inter-school tournaments, participating in the Ahmed Sailor Cup in field hockey. The school has a grass hockey ground (Donnelly Gym), two basketball courts, an outdoor badminton court, two football grounds, two smaller grounds, a swimming pool and a gymnasium. The hockey ground is used to play state-level tournaments.
The school has four houses: Britto (red), Loyola (yellow), Xavier (blue), and Kostka (green), named after Jesuit saints John de Britto, Ignatius Loyola, Francis Xavier, and Stanislaus Kostka. New students are assigned to a house. Points are awarded for activities and competitions, and the winning house is announced each week. House captains are elected each year.
The following individuals have served as principal of the school:
The Stanislaus Ex-students Association was started by Fr. Joseph Casasayas SJ in 1936. It is a not-for-profit organization aimed at assisting alumni (ex-students and ex-staff members) to network.
Indian women at the Olympics

Several Indian women have participated in the Olympics over the years. Eight women from India have won an Olympic medal so far. They are Karnam Malleswari, Mary Kom, Saina Nehwal, P. V. Sindhu (twice), Sakshi Malik, Saikhom Mirabai Chanu, Lovlina Borgohain and Manu Bhaker (also twice).
The first Indian woman to ever win an Olympic medal was Karnam Malleswari, who won a bronze medal at the 2000 Sydney Olympics in the Women's 69 kg category in Weightlifting.
In the 2012 London Olympics, women's boxing was featured as a sport for the first time. India was represented by five-time world champion Mary Kom who was the only Indian to qualify for the event. However, she lost to Nicola Adams of the UK in the semi-final. She thus earned herself an Olympic bronze medal. Saina Nehwal became the first Indian to win a medal in Badminton at the Olympics, by winning the bronze medal at the London Olympics 2012 on 4 August 2012. Geeta Phogat became the first ever Indian woman to qualify for the women's 55 kg wrestling in the London Olympics 2012. Women's wrestling was announced in 2004.
At the 2016 Rio Olympics, P. V. Sindhu became the first ever Indian woman to win a silver medal at the Olympics. She reached the Women's singles badminton final, which she lost to Carolina Marín of Spain on 19 August 2016. She also became the youngest Indian to win an Olympic medal. At the same Olympics, Sakshi Malik became the first Indian woman to win a medal in Wrestling. She won the bronze medal in Women's 58 kg freestyle wrestling. This was the first Olympics for India where all the medallists (2) were women.
P. V. Sindhu, Saikhom Mirabai Chanu and Lovlina Borgohain made India proud by winning medals at the 2020 Tokyo Olympics. Saikhom Mirabai Chanu won the silver medal on the very first day of the Tokyo Olympics 2020, where she achieved the second position after the total count of both Snatch and Clean & Jerk. Her highest lift at Snatch was 87 kg and at Clean & Jerk, she was able to lift 115 kg, making her overall score 202 kg. P. V. Sindhu became the first Indian woman to win two Olympic medals. Following up on her silver medal in Rio 2016, she secured the bronze medal in Tokyo 2020 by defeating China's He Bingjiao 21–13, 21–15 in two straight games. Lovlina Borgohain won her first Olympic medal in Women's welterweight boxing, where she assured herself a medal after she defeated Taiwan's Chen Nien-Chin in the quarterfinals. However, in the semifinals, she lost to Busenaz Sürmeneli of Turkey, earning herself the bronze medal.
Manu Bhaker became the first Indian athlete ever to bag more than one medal at a single edition of the Olympic Games, winning 2 bronzes in the Women's 10m Air Pistol & the Mixed 10 metre air pistol team event, which she won alongside Sarabjot Singh.
Badminton at the 2012 Summer Olympics – Women's singles

The badminton women's singles tournament at the 2012 Olympic Games in London took place from 28 July to 4 August at Wembley Arena.
The draw was held on 23 July 2012. Forty-six players from 42 nations competed.
In an all-Chinese final, Li Xuerui defeated reigning World Number 1 Wang Yihan to win the gold medal. India's Saina Nehwal took bronze after the injury-forced withdrawal of China's Wang Xin. This was the first medal of any colour for India in Olympic badminton.
For the first time, the preliminary stage consisted of 16 groups of either two or three players. Each played every other member of the group with the top players advancing to the knock-out stage, ultimately leading to the winner.
A Total of 16 Players were given seeds.
B. Nagendra

B. Nagendra is an Indian politician & former Minister of Sports & Youth services. He has been elected four times as a member of the Karnataka Legislative Assembly from the Bellary & Kudligi constituency. He started his career in Bhartiya Janata Party & later shifted to Indian national congress prior to 2018 Karnataka elections in Hospet.
He is a B.com. graduate from Veerashaiva College, Bellary, Gulbarga University in the year 1993.
He represents Bellary Rural constituency from Ballari district as a member of Karnataka Legislative Assembly as an INC candidate. He was elected as Member of Legislative Assembly from Kudligi from 2008 to 2018 as BJP and Independent candidate respectively. He was a former close aide of Mining Baron Gali Janardhan Reddy. He was involved in illegal transportation of Iron Ore from Bellary mining area. He was also involved in 2024 Valmiki department funds scam & was sent to Bengaluru Jail. He defeated BJP leader and former Transport minister of Karnataka B Sriramulu by 29,500 votes in 2023 legislative assembly election representing Bellary Rural.
Eragrostis pilosa

Eragrostis pilosa is a species of grass in the family Poaceae. It is native to Eurasia and Africa. It may or may not be native to North America. It is widely introduced, and it is a common weed in many areas.
Common names include Indian lovegrass, Jersey love-grass, hairy love grass, small tufted lovegrass, and soft lovegrass.
This species is an annual grass growing up to 70 centimeters tall. The narrow leaves are up to 20 centimeters long. Both stem and foliage usually have scattered glandular pits; when the species is divided into varieties, the abundance of the pits helps to distinguish them. The ligule is a short fringe of hairs. The inflorescence is an open panicle with branches each up to 10 centimeters long. The lowest branches are whorled about the stem. The narrow, grayish to purple-green spikelets are up to a centimeter long and each can contain up to 10 to 17 florets.
This grass can be found in a variety of habitat types, easily taking hold in disturbed areas such as roadsides and crop fields. It grows well in moist and wet habitat, including swamps. It is spread by seed, which is transported by water and wind, in soil and hay, and on machinery and trains. It likely has a long-lasting soil seed bank.
The grass has some value as a forage and fodder. The grain is edible by humans.
This grass is also of interest in agriculture because it is the main wild ancestor of teff (Eragrostis tef), a staple cereal in some regions and of particular importance in Ethiopia. The close connection between the two grasses is supported by genetic evidence. They are also very similar in morphology, sometimes indistinguishable. The most consistent difference is that E. pilosa undergoes spikelet shattering, the disintegration of the seedhead that is the first step in seed dispersal. Teff heads do not shatter, making the plant easier to manage as an agricultural crop. E. pilosa has been occasionally harvested as a grain in Ethiopia, but only in times of desperation.
The majority of Eragrostis species are polyploid, with more than two sets of chromosomes; E. pilosa is an allotetraploid, containing the genes of other species, suggesting it is of hybrid origin. Teff is also allotetraploid. Fertile hybrids between the two have been bred.
This grass can be infested with the parasitic plant purple witchweed (Striga hermonthica).
Ensete

Ensete is a genus of monocarpic flowering plants native to tropical regions of Africa and Asia. It is one of the three genera in the banana family, Musaceae, and includes the false banana or enset (E. ventricosum), an economically important food crop in Ethiopia.
The genus Ensete was first described by Paul Fedorowitsch Horaninow (or Horaninov, 1796–1865) in his Prodromus Monographiae Scitaminarum of 1862 in which he created a single species, Ensete edule. However, the genus did not receive general recognition until 1947 when it was revived by E. E. Cheesman in the first of a series of papers in the Kew Bulletin on the classification of the bananas, with a total of 25 species.
Taxonomically, the genus Ensete has shrunk since Cheesman revived the taxon. Cheesman acknowledged that field study might reveal synonymy and the most recent review of the genus by Simmonds (1960) listed just six. Recently the number has increased to seven as the Flora of China has, not entirely convincingly, reinstated Ensete wilsonii. There is one species in Thailand, somewhat resembling E. superbum, that has not been formally described, and possibly other Asian species.
It is possible to separate Ensete into its African and Asian species.
Ensete oregonense Clarno Formation, Oregon, United States, Eocene
Cynodon

Cynodon is a genus of plants in the grass family. It is native to warm temperate to tropical regions of the Old World, as well as being cultivated and naturalized in the New World and on many oceanic islands.
The genus name comes from Greek words meaning "dog-tooth". The genus as a whole as well as its species are commonly known as Bermuda grass or dog's tooth grass.
Several species now considered better suited to other genera, namely Arundo, Bouteloua, Chloris, Cortaderia, Ctenium, Digitaria, Diplachne, Eleusine, Enteropogon, Eragrostis, Eustachys, Gynerium, Leptochloa, Molinia, Muhlenbergia, Phragmites, Poa, Spartina, Tridens, and Trigonochloa.
Some species, most commonly C. dactylon, are grown as lawn grasses in warm temperate regions, such as the Sunbelt area of the United States where they are valued for their drought tolerance compared to most other lawn grasses. Propagation is by rhizomes, stolons, or seeds. In some cases it is considered to be a weed; it spreads through lawns and flower beds, where it can be difficult to kill with herbicides without damaging other grasses or plants. It is difficult to pull out because the rhizomes and stolons break readily, and then re-grow.
It is also noted for its common use on the surface of greens on golf courses, as well as football and baseball playing fields.
Recent news reports claim that a Bermuda-derived F1 hybrid called Tifton 85 suddenly started producing cyanide and killed a cattle herd in Texas, USA.
Media related to Cynodon at Wikimedia Commons Data related to Cynodon at Wikispecies
Ụgbọala Honeywagon

Ụgbọ ala mmanụ aṅụ ma ọ bụ ụgbọ ala mmanụ aṅụ bụ okwu ụgha maka "ụgbọala na-ekpo ọkụ" maka ịnakọta na iburu mpụ mmadụ.[1] Enwere ike iji ụgbọ ala ndị a wụsa tankị nsị nke ụlọ, ebe a na-asa ụgbọ elu, ụlọ mposi ụgbọ oloko ndị njem na n'ogige na ọdụ ụgbọ mmiri yana ụlọ mposi nwere ike ibugharị. A na-eche na usoro ọmụmụ ndị mmadụ n'azụ aha 'honeywagon' na-emetụta mmiri mmiri na-acha mmanụ aṅụ na-esi na ya pụta mgbe ị na-ekpochapụ tankị ndị ahụ.
Ụgbọ mmiri aṅụ bụ ụgbọ ala ịnyịnya na-adọkpụ na mbụ nke na-agafe n'okporo ụzọ azụ iji nakọta nsị mmadụ. Ụlọ n'oge ahụ enweghị ụlọ mposi ma ọ bụ n'ezie ụdị ọ bụla nke ime ụlọ karịa ụlọ mposi. N'ime ime obodo, a na-ejikọta ụlọ mposi (nke onwe) na ụlọ mposi dị iche iche, mana ọtụtụ obodo na obodo ukwu dabere na ụdị ụfọdụ nke ụlọ mposi, nke chọrọ ịwụcha mmiri ugboro ugboro. Na ụlọ mposi ọ bụla dị n'èzí, onye ọkwọ ụgbọala (honey dipper) ga-akwụsị ụgbọ ala ahụ, tụgharịa ọnụ ụzọ azụ (ọnụ ụzọ ọnyà) nke ụlọ mposi ahụ, wepụ bọket ahụ (bucket), were ya, ma tụfuo ihe dị n'ime otu n'ime ọkara barel asatọ nke osisi oak n'ime igbe ụgbọ ala ahụ. Ọkara barel enweghị mkpuchi. ndị a dị ka dunnies na Australia, ya mere "dunnywagon" nke "dunnymen" na-akwọ. [Ihe e dere n'ala ala peeji]
Ụgbọ mmiri aṅụ na-akpọ honeywagon bụ ụlọ mposi a na-ebugharị ebugharị nke a na-eji eme ihe nkiri na ụlọ ọrụ telivishọn. Ọtụtụ na-ewere ọdịdị nke ọkara ụgbọala pụrụ iche.
Na UK ụgbọ mmanụ aṅụ na-ezokarị aka na ụlọ mposi ndị nkedo na ndị ọrụ na-eji. Ndị a na-abịa n'ụdị na nha niile - ma ọ bụ ebe a na-adọkpụ ụgbọala ma ọ bụ wuru n'ime ahụ igbe nke gwongworo. Na America, okwu honeywagon na-enyekarị gwongworo, ụgbọala na-adọkpụ ma ọ bụ ngwakọta nke ha abụọ nwere ọnụ ụlọ ejiji maka onye na-eme ihe nkiri. Ndị a nwere ụlọ mposi n'otu n'otu ma ọ bụ ebe a na-arụkọ ọrụ ọnụ. Ụfọdụ ụgbọ mmanụ aṅụ ga-abụ nanị nnukwu ụlọ mposi abụọ. Ndị ọzọ bụ ngwakọta nke ọnụ ụlọ dị iche iche maka ebumnuche ụfọdụ: ọnụ ụlọ ndị a nwere ike ịbụ ụlọ ejiji nkeonwe ekenyere otu onye, ​​nnukwu ọnụ ụlọ ahaziri maka akwa akwa, ma ọ bụ ngalaba etemeete, obere ụlọ mposi maka ndị ọrụ na-ekerịta, yana ọtụtụ onye ọrụ ma ọ bụ onye ọ bụla. ụlọ ịsa ahụ maka ịsa ahụ
Onye na-arụ ọrụ na-ejikọta eriri na ebe a na-ewepụ ihe na ụgbọala ntụrụndụ, ụgbọ mmiri ma ọ bụ ụlọ ma na-agbanye ihe mkpofu n'ime tankị ụgbọ ala ahụ. Mgbe tankị ahụ jupụtara, onye na-arụ ọrụ kwesịrị ịhapụ tankị ahụ na ebe a kwadoro ka a na-atụfu tankị ma ọ bụ ọdọ mmiri nsị.
Anambra South senatorial district

Anambra South senatorial district in Anambra State, Nigeria is one of the three senatorial districts in the State. It has seven local governments areas. These are: Aguata(300PU), Ekwusigo(175PU), Ihiala(278PU), Nnewi North(198PU), Nnewi south(295PU), Orumba North(231PU), Orumba South(192PU) totaling 1,669 polling units.
The district covers 1,320 of the 4,887 km area of Anambra state. The senatorial district is set for a bye election following the death of their representative in the Nigerian Senate, Ifeanyi Ubah who died on 27 July 2024.
Aguata (Ekwulobia)
Ekwusigo (Ozubulu)
Ihiala (Ihiala)
Nnewi North (Nnewi)
Nnewi south (Ukpor)
Orumba North (Ajali)
Orumba South (Umunze)
Marauder (vehicle)

The Marauder is an armoured, mine-protected vehicle that is produced by Paramount Group in South Africa. It was launched during the 2007 International Defence Exhibition & Conference (IDEX) in Abu Dhabi, the largest arms exhibition in the Middle East.
The Marauder was developed for reconnaissance and peacekeeping missions. It carries a crew of up to ten including the driver and commander.
Designed to operate in urban, built-up, and confined areas, it is smaller in size and weight than the Matador, a similarly armored vehicle. Vehicle configuration is either 4x4 or a 6x6. The Marauder has a cruising speed of around 100 to 120 km/h (62–75 mph), and a maximum range of 700 kilometres (430 mi).
The Marauder double monocoque hull provides protection against projectiles up to STANAG 4569 Level III for the crew compartment.
The Marauder payload capacity allows for the fitting of various defense and weapons systems, including light and medium-caliber machine guns, cannon weapon installations, and missile launchers, as well as command-surveillance-control systems. The vehicle can be configured so mortars may be fired from the payload platform.
In 2008, for the manufacturing and production of the Marauder, the Paramount Group entered into an agreement with the King Abdullah Design and Development Bureau (now Jordan Design and Development Bureau), Jordan's primary governmental military agency that develops and manufactures defence systems, and which serves as an independent technical advisor to the Jordanian Armed Forces (JAF). As well as being a manufacturer, Jordan was the first customer for the Marauder.
The Marauder is also manufactured in Azerbaijan by the Ministry of Defence Industry of Azerbaijan through a joint agreement with Paramount.
Kazakhstan Engineering makes the Marauder under licence as the Arlan under the joint-venture Kazakhstan Paramount Engineering after their announcement in 2018. In the same year, they announced 70% of their radios and remote-control weapon-stations were local-made.
Near Astana, construction of the factory started in 2014, and was complete a year later.
The Marauder is manufactured in Singapore by ST Engineering in collaboration with Paramount and the Defence Science and Technology Agency. This was based on a 2012 agreement with Paramount to work together in manufacturing and marketing the vehicle.
The variants made under the Belrex label consist of security, engineer, reconnaissance, logistics, fuel, medical, signal, maintenance, and ammunition & mortar carrier. The base platform comes in three basic crew compartment sizes: four, eight and ten.
This vehicle was featured in episode 1 of the 17th series of Top Gear. Richard Hammond conducted the review.
It was also featured in episode 6 of the 2nd season of World's Top 5.
Media related to Paramount Group Marauder at Wikimedia Commons
Izuogu Z-600

The Izuogu Z-600 prototype was the first indigenous Nigerian car, and the first automobile of indigenous all-African technology. It was the brainchild of engineer Ezekiel Izuogu. Launched in 1997, the car caused a stir in the Nigerian media, and was touted by the then Nigerian chief of Staff General Oladipo Diya.
The prototype was equipped with a self made 1.8L four cylinder engine that got 18mpg and allowed the car to achieve a top speed of 140 km/h (86 mph). Front Wheel Drive (FWD) was chosen over Rear Wheel Drive (RWD) because a transmission tunnel, which RWD would require, would be more expensive to fabricate. 90% of the car's components were made locally.
The design of the car was very utilitarian resembling a Renault 4 with its upright stance and a front end that vaguely resembles the locally assembled Peugeot 504.
To be priced at $2000 it would have been the cheapest car in the world. Clever features like a door bell used in place of a horn ensure it achieves its low price target. Mass production was planned under Izuogu motors located in Naze, Imo state, but too many financial and political hurdles prevented the car from proceeding past the prototype stage.
In 2005 interest from other African countries arose about the Z-600 and Dr. Izuogu was invited to South Africa to give a speech on science and technology. The South African government showed keen interest in the car and wanted Izuogu to build it in South Africa.
Optimism surrounded the car until March 11, 2006, when no fewer than 12 heavily armed men raided the factory of Izuogu Motors in Naze taking with them the molds for the engine blocks and crank shaft, mudguards, the design history notebook of Z-600, the design file; Z-MASS (containing the design history for mass production of the Z-600 car) and other components. This was a big setback for the project. Since then not much is known on the status of the car.
일본 연극

다음은 일본의 연극에 관해 서술한다.
원시시대는 아직 일본의 국가형태가 형성되지 않았던 시대이며, 소국가만이 서로 분립하여 있을 뿐, 통일된 국가가 없던 시대이다. 따라서 이 시대의 예능은 부족적·향토적·지역적이었으며, 종교행사에 바탕을 둔 음악 가무(音樂歌舞) 중심의 예능이었다.
아스카·나라·헤이안 시대가 되어 겨우 일본 천황을 중심으로 한 통일국가가 성립되었다. 그리고 중국 대륙과의 교섭도 왕성해지자, 중국의 제도나 문화가 도입되고, 중국문화를 섭취하는 시대로 들어가게 되었다. 이리하여, 중국으로부터는 예능도 수입되었다. 이때 전래된 것이 기악(기가쿠)·아악·산악(상가쿠) 등이다. 중국문화의 모방시대였던 나라 시대를 중심으로 한 시대에는 중국의 예능이 중시되고, 기악이나 아악은 ‘아악료’에서 보호·육성되었다. 일본 고유의 예능도 중앙으로 도입되었는데 이들 예능은 중국 예능의 영향을 크게 받았다.
그러던 중, 헤이안 시대에 들어가, 겨우 중국예능의 일본화가 행하여지기 시작했다. 나라·헤이안 시대에 천황·귀족들의 지지를 받고 일본예능의 대표격이 된 것은 아악인데, 그것은 일본인의 신앙생활과도 연결되어, 귀족들의 의식(儀式)이나 사찰 및 신사의 제례에는 불가결의 것이 되었다. 그러나 이들 예능은 이 시대에는 아직 민간인에게는 보급되지 못했었다.
헤이안 시대 말엽부터, 후지와라의 귀족정치가 점차 약체화하고, 지방의 호족들이 실력을 갖기 시작하여, 그들이 중앙으로 진출하게 되니, 이와 병행하여 지방에서 행하여지고 있었던 전악(田樂, 덴가쿠)이 사회의 표면으로 나타나게 되었다. 전악은 오곡풍요를 기원함과 동시에 진혼의 뜻도 있어, 레이카이(靈會)에는 빼놓을 수 없는 예능이 되었다. 레이카이와 관계를 갖는 기엔카이(祇園會)나 가스가와가미야제(春日若官祭)가 성해지자, 이들 제사엔 전악이 중요한 역할을 담당하게 됐다.
한편, 중국에서 들어온 곡예를 흉내내는 것을 중심으로 한 원악(사루가쿠)은 그 기예의 내용이 오락적인 데서 신사·법회·의식과 연취(淵醉)의 여흥적 예능로서 행해졌으며, 중국에서 들어온 예능이었기 때문에 귀족들 사이에서 행하여지고 있었다. 그러나, 기예의 내용이 민중적이었기 때문에, 교토를 중심으로 한 민중들 사이에서 크게 환영을 받았다. 원악이 민중들 사이에서 호평을 받게 되었기 때문에 전악과 맺어지게 되었고, 제전 때에는 전악과 함께 매우 필요한 예능이 되었다. 그래서 전악·원악이 가미된 예능제적(藝能祭的) 제례 양식을 가진 제전은 각지로 분포되어 나아갔다.
가마쿠라 시대가 되어, 후지와라 귀족 대신에 무사가 정치권력을 장악하게 되자, 전악과 원악은 당시에 있어서의 대표적 예능으로서 사회의 표면으로 등장하게 되었다. 무사는 지방 출신자이자 시골 사람이며, 아악과는 인연이 없었다. 무사들은 온 나라 안을 휩쓸었으되 교토에는 머무르지 않았고, 정권의 소재지는 가마쿠라에 있었으며, 연약한 후지와라 귀족문화와 접근하려 들지 않았다. 무사들의 주거지는 지방이었기 때문에 지방의 제례는 그들이 중심이 되었으며, 거기에다 전악과 원악을 섞은 제례양식을 도입하였다. 당시 지방에는 비와 스님(琵琶法師)이나 시라효시(白拍子) 등이 횡행, 이마요(今樣)·소가(早歌)·구세마이(曲舞) 등도 행해졌으며, 사원에서는 쇼묘(聲明)·엔넨(延年)이, 신사에서는 신악(神樂)이 행해졌고, 또한 고유의 노래나 춤도 있었다. 원악·전악은 이들 잡예를 받아들여, 그 기예의 내용을 풍부하게 해갔다.
가마쿠라 막부가 멸망한 후, 남북조 시대 57년간의 쟁란을 거쳐 아시카가 정권이 탄생하게 되자, 사회는 다시 크게 흔들렸다. 아시카가는 정치의 소재지를 가마쿠라에서 교토로 옮겼다.
교토는 헤이안 귀족문화가 떠도는 고장이었다. 아시카가는 무가(武家) 출신이며, 그 문화적 배경은 가마쿠라의 무가문화였다. 아시카가가 정치의 소재지를 가마쿠라에서 교토로 옮긴 것은, 가마쿠라 무가문화를 교토의 헤이안 귀족문화 속으로 이식시켰음을 뜻하는 것이라 할 수 있다. 이것은 예능에도 큰 영향을 주게 되었다. 가마쿠라 시대의 예능의 대표는 원악과 전악이며, 양자 중에선 전악이 당시의 예능을 대표하고 있었지만, 아시카가 3대 장군 아시카가 요시미쓰는 양자 중에서 원악을 채택하였다. 요시미쓰에게 총애를 받고 있던 원악자(猿樂者) 제아미는 헤이안 귀족문화가 지니는 유현(幽玄)한 미와 가마쿠라 무가문화가 지니는 연가적 민중의 미, 선(禪)의 사상을 짜 넣은 높은 예능을 완성하였다.
그런데, 오닌·분메이(文明)의 난을 경계로 하여 아시카가 정권이 쇠퇴하고 분국적 양상을 가져왔으며, 지방적·민중적 움직임이 강화되고, 소시민의 대두가 현저해져서 성하(城下) 도시에 소시민들의 세계가 형성되자, 이곳을 중심으로 하여 민중예능인 후류춤(風流踊)이 유행하기 시작했다. 이 후류춤 중에서 가부키춤이 싹트게 되었다.
박인희

박인희(한국 한자: 朴麟姬, 본명: 박춘호, 1946년 3월 15일~)는 대한민국의 노래하는 음유시인 가수 작사가 이자 작곡가 이고 방송인이다.
1970년대 대표적 통기타 가수 중 하나로 방송인으로 재능을 떨쳤다. 차분하고 청아한 음색의 소유자로 히트곡 〈그리운 사람끼리〉, 〈모닥불〉, <돌밥>, 자작시<얼굴>, <하얀 조가비>, <나무 벤치 길>, <끝이 없는길>, <봄이 오는 길>, <세월아>, <방랑자>, 〈목마와 숙녀〉, <세월이 가면>, <겨울 바다>, <고향 바다>, <바다>, <약속>, <썸머 와인><스카 부로의 추억> 등이 있다.
이해인하고는 풍문여자중학교 동창이다.
1964년 숙명여자대학교 불문과 재학 중에 혼성 포크 듀엣 ‘뚜아에모아’(너와 나)의 멤버로 〈약속〉을 발표, 가수로 데뷔하였고 1971년 9월 21일 TBC가요대상 중창단부문에서 대상을 수상하였다.
그해 9월에 그룹을 해체하고 DBS 《3시의 다이얼》의 진행을 맡았으며, 이후 1981년까지 방송인으로 활동을 계속하였다.
글쓰기를 좋아하여 숙명여대 3학년 재학 중 지은 자작〈얼굴〉이 회자되어 《한국의 명시집》에 수록되기도 하였으며, 훗날 해인수녀와 주고받던 쪽지들이 모여 수필집 "우리 둘이는"(1987년)이 발간되고 시집으로는 "소망의 강가로"(1989년) 두 번째 시집 "지구의 끝에 있더라도"(1994년)가 있다
얼굴시는 "우리 들이는" 수필집에 먼저 실려 있고 첫 번째 시집인 "소망의 강가로" 에도 실려있다..
태국 전통 악기

태국 전통 악기(태국어: เครื่องดนตรีไทย 크르앙돈뜨리 타이)는 태국의 고전 음악에 쓰이는 악기이다. 관악기, 현악기, 타악기 등으로 구성되며, 태국에 거주하는 다수 타이족뿐 아니라 다양한 태국의 소수 민족들이 음악 연주에 사용하고 있다.
태국의 전통적인 악기 분류 체계에 따르면, 태국 전통 악기는 연주 방식에 따라 크게 다음 네 종류로 나뉜다.
이 분류의 악기 이름으로 널리 쓰이는 공(gong)은 인도네시아어이며, 태국어로는 '콩(ฆ้อง)'이라 한다.
음계

음계(音階)는 음악에서 음높이(pitch) 순서로 된 음의 집합을 말한다. 악곡을 주로 구성하는 음을 나타낸 것이며 음계의 종류에 따라 곡의 분위기가 달라진다.
음계의 각각의 음에는 위치에 따라 도수가 붙는다.
음계는, 음계가 포함하고 있는 음정(interval)에 따라서 이름을 붙일 수 있다.
또는 음계가 포함하고 있는 서로 다른 피치 클래스의 수에 따라서 이름을 붙일 수 있다.
"음계의 음정(interval) 뿐만 아니라 음계를 만드는 음(note)의 수가, 한 문화권의 음악에 독특한 음악적 특징을 지니게 한다" "어떤 음계의 음의 수보다, 음의 거리(interval, pitch distance)가 음악의 소리에 대해서 더 많은 것을 알려준다."
온음계와 반음계(半音階)는 서양 음악에서 쓰이는 용어이다. 자체로는 음계에 관한 말이지만, 온음계적·반음계적인 선율, 화음, 화성 진행 등의 표현으로도 쓰인다. 대부분의 경우 온음계는 7개 음으로 이루어진 장음계를 말한다. 20세기 음악론에서는 반음계가 아닌 모든 음계(이를테면 팔음음계)를 말할 때 쓰이기도 한다.
반음계는 12개의 반음으로 이루어진 음계를 말한다.
계이름은 음계를 기준으로 한 음의 이름이다. 장음계를 이루는 음의 계이름은 으뜸음부터 위로 올라가면서 각각 도, 레, 미, 파, 솔(문화어: 쏠), 라, 시(문화어: 씨), 도가 된다.
서양 음악에서는 도·레·미·파·솔·라·시로 된 7음계가 많이 쓰이지만 한국 전통 음악에는 황종(黃鍾)-미♭·태주(太蔟)-파·중려(仲呂)-라♭·임종(林鍾)-시♭·무역(無射)-레♭으로 된 5음계가 많이 쓰이고, 중국 전통 음악에는 궁-도·상-레·각-미·변치(變徵)-올림화(Fa )·치-솔·우-라·변궁(變宮)-시로 7음계를 많이 쓴다.
한국 전통 음악에서는 5음계 외에도 3음계 또는 악계통에서는 7음계 등이 쓰인다.
Benerasyon ni Maria sa Simbahang Katoliko

Ang Mahal na Birheng Maria, o minsan ay pinapaikli bilang Birheng Maria ay isang tradisyunal na pampamagat na ginagamit ng mga Kristiyano lalo na ang mga Katoliko Romano, Anglikano, mga Lutherano, Ortodoksong Pansilangan at Katolikong Pansilangan, at sa iba'y inilalarawan si Maria, bilang Maria, Ina ni Hesus.
Ang Kapistahan ni Maria, Ina ng Diyos ay ipinagdiriwang tuwing Enero 1.
Narito ang ilang bagay na nagiging simbolo ng mga Kristiyano para kay Maria.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Katolisismo ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Palibhasa Lalake

Ang Palibhasa Lalake ay isang pang-sitcom sa Pilipinas ng ABS-CBN sa pakikipagtulungan ng Mother Studio.
Nagsimula ang palabas noong Marso 3, 1987, kasama ang orihinal na cast na binubuo nina Joey Marquez, Richard Gomez, Miguel Rodriguez, Gloria Romero, Cynthia Patag at Amy Perez.
Kalaunan ay sinamahan sila ni Carmina Villaroel (na gumanap noon bilang nakababatang kapatid ni Richard, si Cathy, isang street smart tomboyish na bata mula sa probinsya, at Apa Ongpin (na gumanap bilang isang mayamang Castilian hunky nerd).
Sa paglipas ng mga taon, maraming mga karakter ang dumating at nawala, tulad ni Rene Requiestas (bilang henyo na kapatid ni Minerva na hindi kailanman siniseryoso), John Estrada (bilang Johnny, isang piping hunk na ang paboritong pagpupursige ay mag-imbento ng mga bagay na hindi kailanman magtatagumpay). Nang maglaon, idinagdag sa pamilya ang miyembro ng Gwapings na si Eric Fructuoso, na unang itinampok bilang manliligaw ni Cathy. Sa huli ay nadagdag din sa cast ang dalawa pang miyembro ng Gwapings na sina Mark Anthony Fernandez at Jomari Yllana. Naglaro sila ng mga regular na teenage rascals na laging nagbabantay sa mga babae. Nang maglaon, isa pang bench brat ang sumali sa away si Jao Mapa.
Dahil ang palabas ay nakararami sa mga lalaki, ang mga babae ay kailangang sumali din sa kasiyahan. Sina Lindsay Custodio, Rica Peralejo, Jacqui Manzano at Regine Tolentino, mga teenager noon ay mga kilalang bisita. Lumabas din sina Claudine Barretto at G. Toengi bilang recurring guest stars noong mga unang taon. Sa pagsisikap na palakasin ang mga rating, ang mga susunod na season ay nagdagdag ng mga character foil, gaya ni Tikboy (Anjo Yllana), isang kaibig-ibig na semi-retardate sa paghahanap ng kanyang ina na matagal nang nawala.
Pagkatapos ng 11 taon ng pagsasahimpapawid, ang Palibhasa Lalake ay nagwakas noong Nobyembre 9, 1998.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Enrique Mendiola

Si Enrique José Mendiola y Victorino (3 Mayo 1859 — 30 Marso 1914) ay isang Pilipinong guro, may-akda ng mga aklat-aralin at isang politiko na nagtaguyod ng karapatan para sa edukasyon. Siya ay ang tinaguriang "Guro ng Himagsikan".
Ipinanganak si Enrique Mendiola noong 3 Mayo 1859 sa San Miguel, Maynila, anak nina Quintín Mendiola, isang panday, at María Escolástica Victorino.
Nagtapos siya ng Batsilyer ng Sining sa Kolehiyo ng San Juan de Letran. Nagsimula siyang magturo pagkatapos magtapos ng abogasya sa Unibersidad ng Santo Tomas at kalaunan ay nagtapos ng kurso sa pilosopiya at literatura.
Itinatag ni Mendiola ang paaralang binansagan naLa Invención de la Santa Cruz (salin: Ang Pagkakalikha ng Banal na Krus) sa lansangan ng Kalye Ongpin sa Binondo, Maynila na isa sa mga una at natatanging paaralan na pinangasiwaan ng Pilipino noong panahon na iyon. Ang paaralan na ito ay nag-alay ng pagtuturo mula sa mga mababang baytang hanggang mataas na paaralan. Sa ikalawang semestre ng taong akademiko 1898-1899, nagsimulang mag-alok ang paaralan ng mga kurso sa wikang Ingles sa ilalim ng isang gurong Amerikano.
Si Mendiola ay naging direktor ng paaralang Instituto Burgos na itinatag ng pamahalaang rebolusyonaryo sa Malolos, Bulacan, at pagkatapos noon, nang sumapit ang pananakop ng Estados Unidos sa Pilipinas, itinatag naya ang paaralang Liceo de Manila kasama ng ibang mga kilalang katauhan ng Rebolusyon.
Kinilala at malubos na binati ng Pangulo ng Estados Unidos na si Theodore Roosevelt si Mendiola sa isang makasaysayang liham, gawa ng kanyang mga mahalagang ambag sa larangan ng edukasyon.
Si Enrique Mendiola ay hinirang bilang unang kasapi ng Lupon ng mga Rehente ng bagong tatag na Unibersidad ng Pilipinas. Ang kanyang mga gawaing pangunguna sa larangan ng edukasyon sa Pilipinas ay hindi nilimutang banggitin ng pambansang manunulat ng panitikang pangkasaysayan na si Carlos Quirino sa kanyang talaang aklat ng mga dakila sa kasaysayan ng Pilipinas.
Pumanaw si Mendiola noong 30 Marso 1914, at kalauna'y ipinangalan sa kanya ang Kalye Mendiola, ang makasaysayang lansangang malapit sa Palasyo ng Malakanyang sa distrito ng San Miguel, Maynila.
Ang talaan na ito ay maaring humaba pa.
Panahong pre-Kolumbiyano

Ang panahong pre-Kolumbiyano ang mga subdibisyon ng mga panahon sa kasaysayan at bago-ang-kasaysayang mga Amerika bago ang paglitaw ng malaking impluwensiya ng mga Europeo sa mga kontinenteng Amerikano. Ito ay sumasaklaw mula sa orihinal na pagtira sa panahong Itaas na Paleolitiko hanggang sa kolonisasyon ng mga Amerika noong panahong maagang moderno. Bagaman ang pariralang panahong pre-Kolumbiyano ay tumutukoy lamang sa panahong nauna sa mga paglalayag ni Christopher Columbus noong 1492, sa kasanayan, ito ay karaniwang ginagamit upang tukuyin ang kasaysayan ng mga katutubong tao ng mga Amerika hanggang sa ang mga kulturang ito ay sinakop o malaking naimpluwensiyahan ng mga Europeo kahit pa nangyari ito sa mga dekada o siglo pagkatapos ng unang pagtuntong ni Columbus dito. Para sa kadahilanang ito, ang mga alternatibong terminong Precontact Americas, Pre-Colonial Americas o Prehistoric Americas ay ginagamit rin. Sa mga sakop ng Amerikanong Hispaniko, ang terminong karaniwang ginagamit ay Pre-Hispaniko. Ang ilan sa mga katutubong kabihasnang ito ay lumipas na sa panahon ng unang permanent pagdating ng mga Europeo at mga Aprikano ca. huling ika-15 hanggang maagang ika-16 siglo CE. Ito ay alam lamang sa pamamagitan ng mga imbestigasyon sa arkeolohiya. Ang iba kontemporaryo sa panahong kolonyal at nilalarawan ng mga salaysay na historikal ng panahong ito. Ang ilan gaya ng kabihasnang Maya ay may sarili nilang mga isinulat na rekord. Dahil nakia ng maraming mga Kristiyanong Europeo ang mga kasulatang ito ng mga katutubo na eretikal, winasak at sinunog ng mga taong tulad ni Diego de Landa ang marami sa mga kasulatang ito. Ang tanging ilang mga nakatagong dokumento ng mga katutubo ang nakaligtas sa kanilang mga orihinal na wika samantalang ang iba ay tinranskriba o dinikta sa wikang Espanyol. Ang mga katutubong mga tao ng mga Amerika ay patuloy na nag-eebolb pagkatapos ng panahong pre-Kolumbiyano. Marami sa mga taong ito at kanilang mga inapo ay nagpapatuloy ng mga tradisyonal na kasanayan ng kanilang mga ninuno habang umaangkop sa mga bagong kasanayang kultural at teknolohikal sa kanilang mga buhay.
Palau

Ang Republika ng Palau o Palaos (na kilala rin sa mga pangalang Belau) ay isang bansang pulo sa Karagatang Pasipiko, matatagpuan ito 500 km silangan mula sa Pilipinas. Naging malaya ito noong 1994, at dahil dito isa ito sa mga pinakabatang bansa sa buong mundo. Ito rin ang may pinakakaunting tao.
Pangunahing artikulo: Kasaysayan ng Palau
Pangunahing artikulo: Gobyerno at politika ng Palau
Pangunahing artikulo: Organisasyon pampolitika-administratibo ng Palau
Nahahati ang Palau sa labing-anim na mga probinsiya administratiba:
Pangunahing artikulo: Heograpiya ng Palau
Pangunahing artikulo: Ekonomiya ng Palau
Pangunahing artikulo: Demograpiya ng Palau
Pangunahing artikulo: Kultura ng Palau
Talaan ng mga pahayagan sa Pilipinas

Ito ay isang talaan ng mga pahayagan na kasalukuyang inilalathala sa Pilipinas. Ang listahang ito ay may kasamang mga broadsheet at mga tabloid na inilalathala araw-araw at ipinamamahagi sa buong bansa. Ang pangrehiyong pahayagan o ang mga inilalathala lamang sa mga rehiyon ay kasama rin. Lahat ng mga broadsheet na inilathala at ipinamamahagi sa buong bansa ay nasa Ingles. Karamihan ng mga tabloid ay inilalathala sa Tagalog.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
San Nicolas, Maynila

Ang San Nicolas ay isa sa labing-anim na distrito ng lungsod ng Maynila sa Pilipinas. Matatagpuan ito sa kanlurang gitnang bahagi ng lungsod, sa hilagang pampang ng Ilog Pasig na pinapaligiran ng mga distrito ng Binondo sa silangan, at Tondo sa hilaga at kanluran. Tinuturing pamanang distrito ng Maynila, pinanatili ng pamayanang ito ang ika-19 na dantaong mga lumang bahay, na sinisimbolo ang mga tao na tumira doon, katulad ng mga lumang bahay ng Silay at Vigan.
Noong pambansang senso ng Mayo 1, 2010, umabot ang populasyon ng San Nicolas sa is 44,241 na may 15 barangay na may pangalang numero mula 268 hanggang 276 at mula 281 hanggang 286.
Ang San Nicolas ay orihinal na isang bayan na pangisdaan na may pangalang Baybay, na sa ibang salitang Tagalog ay nangangahulugang pampang o baybayin. Binanggit ni Regalado Trota Jose, isang dalubhasa sa kasaysayan, ang San Nicolas sa kanyang aklat tungkol sa mga kampana bilang ang dating bayan ng Baybay noong huling bahagi ng ika-16 na dantaon. Ang San Nicolas ay ang kanlurang bahagi ng unang Nayong Tsino sa Pilipinas, marahil sa mundo. Binondo ang silangang bahagi ng Nayong Tsino, na itinatag noong 1594 ni Goobernador-Heneral Luis Perez Dasmariñas. Dumating ang Orden ng Dominikano sa kanlurang bahagi ng Nayong Tsino noong 1596 at itinatag ang San Nicolas noong 1598. Ito ang unang misyon ng mga Dominikano sa labas ng Intramuros.
Noong 1901, sa panahon ng kolonisasayon ng mga Amerikano sa Pilipinas, kinimisyon ang Amerikanong arkitekto at urbanong tagaplanong si Daniel Burnham upang gawin ang Plano ng Maynila. Nagresulta ang plano sa paggawa ng mga lugar at parokya na kinabibilangan ng San Nicolas. Sa makabagong panahon, isa ang San Nicolas sa mga administratibong distrio ng Maynila at bahagi ng ikatlong distritong pambatas ng Maynila. Naging karugtong ang San Nicolas ng pamayanang Tsinong Pilipino sa Binondo.
Luis Antonio Tagle

Si Luis Antonio Tagle (Latin: Aloysius Antonius Tagle; Italyano: Ludovico Antonio Tagle) (ipinanganak noong 21 Hunyo 1957, sa Maynila) ay isang paring kardinal ng Simbahang Katoliko Romano sa Pilipinas, titulado ng Simbahan ng San Felice da Cantalice sa Centocelle at de facto Primado ng Pilipinas. Sinundan niya si Gaudencio Kardinal Rosales upang makapaglingkod bilang Arsobispo ng Maynila.
Si Tagle ay naging kasangkot sa maraming mga isyung-panlipunan sa Pilipinas na may diin sa pagtulong sa mahihirap at sa maralita habang pinapanatili ang pagsalungat laban sa ateismo, aborsyon, kontrasepsiyon, at ang Reproductive Health Bill.
Itinalaga si Tagle sa mismong Kapistahan ng Mahal na Birhen ng Guadalupe at kasalukuyang pinamamahalaan ang Arkidiyosesis ng Maynila kasama ang inang simbahan nito, ang Katedral-Basilika ng Kalinis-linisang Paglilihi bilang arsobispo.
Noong 24 Nobyembre 2012, ginawaran ng Santo Papa Benedicto XVI si Tagle bilang Kardinal sa Basilika ni San Pedro sa Lungsod ng Vaticano.
Simbahan ng Santo Tomas, Keith

Ang Simbahan ng Santo Tomas ay isang Katoliko Romanong simbahang sa Keith, sa Moray, Eskosya. Ito ay isang gusali na cruciform o may latag na hugis krus, na nagpapakita ng mga tampok na arkitekturang neoklasiko at baroque, na may isang patsada harapan na nakaharap sa silangan, at may mga transept na pahilaga-timog at may mga bintanang stained glass. Orihinal na idinisenyo ni Walter Lovi at William Robertson noong unang bahagi ng 1830s, ang malaking simboryong tanso ay idinagdag noong 1916 ni Charles Ménart, na muling binago rin ang interior. Ito ay itinalagang isang kategorya A nakalista na gusali.
Ang simbahan ay isang aktibong lugar ng pagsamba, pinamunuan ng isang dekano, si Padre Colin Stuart. May mga misa araw-araw maliban sa Miyerkoles, at ang mga kumpisal ay isinasagawa kapag Biyernes.
Basilika ng Pambansang Dambana ng Inmaculada Concepcion

Ang Basilika ng Pambansang Dambana ng Inmaculada Concepcion ay isang malaking Katolikong basilika menor at pambansang dambanang matatagpuan sa Washington, DC, Estados Unidos, sa 400 Michigan Ave NE, Washington, DC 20017, malapit sa Katolikong Unibersidad ng Amerika.