davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
City gate

A city gate is a gate which is, or was, set within a city wall. It is a type of fortified gateway.
City gates were traditionally built to provide a point of controlled access to and departure from a walled city for people, vehicles, goods and animals. Depending on their historical context they filled functions relating to defense, security, health, trade, taxation, and representation, and were correspondingly staffed by military or municipal authorities. The city gate was also commonly used to display diverse kinds of public information such as announcements, tax and toll schedules, standards of local measures, and legal texts. It could be heavily fortified, ornamented with heraldic shields, sculpture or inscriptions, or used as a location for warning or intimidation, for example by displaying the heads of beheaded criminals or public enemies.
Notably in Denmark, many market towns used to have at least one city gate mostly as part of the city's fortifications, but during the Age of Absolutism their functions become closely linked to the collection of customs, the so-called octroi, which from 1660 onwards was charged to the market town's coffers. When absolutism in Denmark came to an end after the revolutions of 1848, gate consumption was abolished in 1852, and since then the city gates also began to disappear.
Medieval Danish city gates are found today only in Vesterport, Faaborg, and Mølleporten, Stege, as well as in Flensburg, today in Germany. Further city gates, in one form or another, can be found across the world in cities dating back to ancient times to around the 19th century. Many cities would close their gates after a certain curfew each night, for example, a bigger one like Prague or a smaller one like the one in Flensburg, in the north of Germany.
With increased stability and freedom, many walled cities removed such fortifications as city gates, although many still survive; albeit for historic interest rather than security. Many surviving gates have been heavily restored, rebuilt or new ones created to add to the appearance of a city, such as Bab Bou Jalous in Fes. With increased levels of traffic, city gates have come under threat in the past for impeding the flow of traffic, such as Temple Bar Gate in London which was removed in the 19th century.
Media related to City gates at Wikimedia Commons
Apostolic Prefecture of Gondar

The Apostolic Prefecture of Gondar was a pre-diocesan Christian missionary jurisdiction with its ecclesiastical seat in Gondar, Ethiopia. It existed from 1937 to 1951. The prefecture was a Roman Catholic diocese.
It was exempt, i.e. directly dependent on the Holy See.
It was established on 1937.03.25, during the Italian occupation, as Apostolic Prefecture of Gondar, on territory split off from the then Apostolic Vicariate of Abyssinia, the heartland of Ethiopia.
On 1951.10.31 it was suppressed, its territory being merged back into what was by then the Apostolic Exarchate of Addis Abeba (which became the Metropolitanate in chief of an Alexandrian rite Eastern Catholic particular church sui iuris), in Abyssinia.
Its first and only Ordinary was Father Pietro Villa, Comboni Missionaries (F.S.C.I.) (1937.07.28 – resigned 1946.03.25), later Titular Bishop of Lystra (1946.03.25 – death 1960.11.13) and Auxiliary Bishop of the Suburbicarian Diocese of Porto e Santa Rufina (Italy) (1946.03.25 – 1951), finally Auxiliary Bishop of the Suburbicarian Diocese of Ostia (Italy) (1951 – 1960.11.13).
Ngagunakeun kaméra kotak garing

Ayeuna anjeun parantos suksés ngawangun kotak garing kaméra anjeun nyalira, léngkah salajengna nyaéta ngartos kumaha leres ngagunakeun kotak garing pikeun ngajaga kit kaméra anjeun dina kaayaan anu optimal. Ieu pituduh ngeunaan cara ngagunakeun kotak garing kaméra:
Sateuacan nyimpen kaméra sareng lensa dina kotak garing, pastikeun sadayana beresih sareng garing. Bersihkeun kaméra sareng lénsa tina lebu atanapi kokotor nganggo lawon lemes anu cocog. Pastikeun ogé teu aya tetes cai atanapi Uap sanés sateuacan nempatkeun dina kotak garing.
Sateuacan nempatkeun alat kaméra, pariksa deui kotak garing anjeun sareng pastikeun éta garing sareng desiccant masih efektif pikeun nyerep Uap. Upami desiccant mimiti jenuh atanapi beueus, ganti ku anu énggal supados kotak garing tiasa dianggo sacara optimal.
cara membuat dry box kamera Archived 2023-07-20 di Wayback Machine
Caladi

Caladi (basa Indonésia:Burung Pelatuk) nyaéta manuk tina ordo piciformes. Kapanggih di sakuliah dunya jeung ngawengku sababaraha spésiés, biasana nomer 218 (kaasup bagian - gading caladi ).
Sababaraha caladi ordo piciformes dina suku zigodaktil, jeung dua toes ngarah maju, sarta dua batur ka pungkur. Suku nu, najan diadaptasi ka tahan permukaan nangtung, bisa dipaké pikeun tahan atawa perch. Sababaraha spésiés geus ngan tilu toes. Lila basa kapanggih dina sababaraha caladi bisa stretched kaluar nyekel gegeremet.
Caladi meunang ngaranna ti kabiasaan sababaraha speiesnya ngetok jeung pecking a tangkal kalapa jeung béak nya. éta mangrupa alat komunikasi kapamilikan lokal ngaliwatan sinyal ka saingan, sarta kumaha panggihan tur nomeran larva gegeremet dina babakan atawa nan lila winding torowongan di tangkal.
Dina awalna, caladi nu néangan torowongan ku cara ngetok rod. Sakali torowongan ieu kapanggih, caladi ngukir kayu nyieun bubuka ka torowongan. Saterusna nyangkut nya anu jadi torowongan nyoba néangan larva. Basa caladi lila jeung nunjuk kait. Jeung basa caladi piercing sirung bilatung tarik kaluar.
Caladi ogé ngagunakeun béak nya nyieun liang badag salaku sayang kira 15–45 cm (6-18 inci) di handap beungeut nu dibuka. Nests nya ngan dijejeran ku potongan kai sarta nyimpen 2-8 bikang endog bodas anu dileungitkeun. Sabab leuwih ti jangkauan vision, sayang anu predator kawih jeung endog teu perlu camouflaged. Cavities dijieun ku caladi ogé bahannana tiasa dipaké deui salaku nests ku manuk lianna, saperti sababaraha ducks jeung owls, jeung mamalia, kayaning bajing.
Pais

Pais nyaéta cara ngolah kadaharan anu umum hampir aya di daérah Indonésia. Cara mais biasana ngagunakeun daun cau keur ngabungkus lauk sarta bungbuna. Cara nyieunna ku cara bungbu jeung rempah diréndos sarta ditambah daun surawung, tomat, jeung cabé dibalurkeun kana lauk anu geus bérésih. Sanggeus kitu dibungkus ku daun cau disemat ku nyéré tungtungna. Bungkusan tuluy dibeuleum (dipais) ku seuneu atawa ruhak tina areng nepika garing.
Gumantung daérah séwang-séwangan, pais miboga rupa-rupa ngaran. Di Tatar Sunda disebut pais, sedengkeun di Palémbang jeung Jawa disebut brengkes. Loba masarakat Indonésia anu resep kana olahan anu dijieun pais. Lantaran pais geus umum jadi menu kadaharan di kulawarga-kulawarga masarakat Indonésia.
Muncang

Muncang (Aleurites moluccana), nyaéta tuwuhan anu sikina dimangpaatkeun minangka bahan minyak sarta samara. Tuwuhan ieu masih sabaraya jeung sampeu sarta kaasup kana sélér (suku) Euphorbiaceae. Dina padagangan antarnagara dipikawanoh minangka candleberry, Indian walnut, atawa candlenut. Tangkalna disebut varnish tree atawa kukui nut tree. Minyak anu diperes tina sikina kapaké dina industri pikeun bahan campuran cét sarta dipikawanoh minangka tung oil.
Muncang ayeuna geus sumebar di wewengkon-wewengkon tropis. Luhur tangkal ieu ngahontal kira-kira 15-25 méter. Daunna boga warna héjo sepa. Sikina mibanda garis tengah kira-kira 4–6 cm; Sikina mibanda taméng anu pohara teuas sarta ngandung minyak anu cukup réa, anu matak bisa dipaké pikeun lilin. Buah muncang nu di jerona ngan hiji sikina disebut gandul, di mana jerona dua sikina disebutna dampa.
Muncang mangrupa tuwuhan anu dijadikeun tuwuhan resmi nagara bagian Hawaii.
Budidaya muncang jaman modéren lolobana pikeun ngarah minyakna. Dina saban tangkal baris dihasilkeun kira-kira 30–80 kg siki muncang, sarta kira-kira 15 nepi ka 20% tina beurat kasebut mangrupa minyak. Lolobana minyak anu dihasilkeun dipaké sacara lokal, henteu didagangkeun sacara internasional.
Siki muncang ngandung racun tapi teu pati kuat daya racunna. Alatan éta henteu dimeunangkeun dahar siki muncang atah-atah. Pamakéan muncang kudu dimimitian ku nyangray nepi ka sikina haneut. Cara ieu baris ngaruksak racunna.
Linggis

Linggis atawa (tembilang) nyaéta pakakas anu dijieun tina beusi buleud panjang kurang leuwih 60 cm ukuran buleudan beusina kurang leuiwih 3 cm tungtungna ngahaja digepéngkeun , linggis dipaké pikeun ngabantu nyokél hiji barang anu pageuh atawa beurat, saperti nyokél paku, ngala batu, bisa waé dipaké ngali taneuh mangsana ngala hui jeung sajabana . Urang Maluku nyebut kana linggis téh lawangka
Linggis dina wangunna kawilang sederhana, beusi buleud gedéna kurang leuwih 3 cm diteukteuk panjangna kurang leuwih 60 cm atawa gumantung kana kabutuhan , di urang linggis dijieun di gosali. Bahan beusi buleud dibeuleum nepika beureum burahay tuluy diteuktek luyu jeung kabutuhan, paneukteukana tuluy dipeupeuh luhureun paron nepika gepéng, tungtung anu hijina deui dipeupeuh ogé nepi ka gepéng tuluy dicowak saeutik sangkal calawak, di mana geus aya cowakan tuluy dielukeun, bagéan ieu paranti nyokél paku, kai, batu jeung sajabana.
Insurgentes (estación)

Insurgentes es una de las estaciones que forman parte del Metro de la Ciudad de México, perteneciente a la Línea 1. Se ubica al poniente de la Ciudad de México, en la alcaldía Cuauhtémoc.
Toma su nombre de la Avenida de los Insurgentes, encontrándose la estación en la Glorieta de los Insurgentes, Insurgentes es el nombre con el que se conocía al ejército independentista de México y su símbolo representa la Campana de Dolores, con la cual el sacerdote Miguel Hidalgo y Costilla llamó a rebelarse contra el gobierno español el 16 de septiembre de 1810 en Dolores Hidalgo, en el estado de Guanajuato.
En esta estación, se efectuó la ceremonia de inauguración de la Línea 1 del Metro y del Metro de la Ciudad de México el 4 de septiembre de 1969.
En la glorieta de esta estación se filmó una escena de la película Total Recall con Arnold Schwarzenegger. La avenida de los Insurgentes es una de las más importantes arterias de la Ciudad de México y la única que atraviesa la ciudad de norte a sur. Al norte, esta avenida se convierte en la carretera que conduce al estado de Hidalgo y al sur, en la carretera que conduce al estado de Morelos.
La estación permanece cerrada desde la noche del 9 de noviembre de 2023, debido a la remodelación que se está llevando a cabo desde el 2022, con la finalidad de rehabilitar y aumentar la vida útil de la primera línea del metro de la Ciudad de México, inaugurada entre 1969 y 1984. Se espera que las obras de la segunda fase de remodelación (Observatorio-Salto del Agua) concluya durante el año 2024, para finalmente reabrir toda línea completamente remodelada.​
Durante la remodelación están habilitadas varias rutas de autobuses de RTP y Metrobús para suplir la demanda de transporte.​
La estación está decorada por tres murales:
En 2014, Insurgentes se convirtió en la 11° estación más utilizada de la red, al registrar una afluencia promedio de 268,432 pasajeros en día laborable.​
La siguiente tabla muestra la afluencia de la estación en los últimos 10 años:
Existen conexiones con las estaciones y paradas de diversos sistemas de transporte:
Glorieta de los Insurgentes (estación)

Glorieta de los Insurgentes, o sencillamente Insurgentes, es una de las estaciones que forman parte del Metrobús de la Ciudad de México; se ubica al centro de la Ciudad de México, en la alcaldía de Cuauhtémoc. Fue inaugurada el 19 de junio de 2005.
El ícono representa la campana de Dolores que fue tocada para dar comienzo a la guerra de independencia en 1810, la lucha del ejército insurgente, de donde la calle y la glorieta toman su nombre.
Llamada popularmente Insurgentes, esta avenida tiene sus orígenes a principio de los años 1900. En aquel entonces se le llamó Vía del Centenario y unía al centro histórico con el sur de la ciudad. Durante el gobierno del presidente Miguel Alemán Valdés esta avenida recibió su actual nombre en honor al Ejército Insurgente, quienes jugaron un papel fundamental en la guerra de independencia. En esta misma época se extendió hacia el norte, pues llevaba el nombre de "Ramón Guzmán" desde el Paseo de la Reforma hasta Buenavista, donde terminaba abruptamente, pues se topaba con la antigua estación de trenes, misma que fue derrumbada y reconstruida aproximadamente 1 km para dar paso a la avenida.
En 1969, por la inauguración de la línea 1 del metro se construyó un paso a desnivel de la avenida Chapultepec y una amplia glorieta con una zona peatonal en su interior, para acceso a la estación del metro, con una serie de pasos subterráneos para acceso desde todas las calles circundantes.
Insurgentes Sur (estación)

Insurgentes Sur es una de las estaciones que forman parte del Metro de la Ciudad de México, perteneciente a la Línea 12. Se ubica al sur de la Ciudad de México, en la alcaldía Benito Juárez.
El nombre proviene de la Avenida Insurgentes en la parte sur de esta vialidad y que pasa cerca de la estación. El ícono es la fusión de los íconos de las estaciones Hidalgo (de las Líneas 2 y 3) y Morelos (de las Líneas 4 y B), ya que son los héroes de la independencia de México más representativos.
La estación permaneció cerrada desde el 4 de mayo de 2021 hasta el 15 de enero de 2023 por seguridad, debido a un desplome que ocurrió en la interestación Tezonco-Olivos con dirección a Tláhuac y que dejara un saldo de 27 fallecidos y 80 heridos.​
La siguiente tabla presenta el promedio de la afluencia de la estación en el año 2014, organizados en días laborales, fines de semana y días festivos.​
La siguiente tabla muestra la afluencia de la estación en los últimos 10 años:
Metrobús de la Ciudad de México
Servicio de Transportes Eléctricos de la Ciudad de México
Corredores Concesionados
Autobuses Metropolitanos de Valencia (MetroBus)

El servicio de Autobuses Metropolitanos de Valencia, más conocido como MetroBus, o popularmente como los "autobuses amarillos", es el encargado de prestar el servicio de transporte en autobús entre la ciudad de Valencia, y toda su área metropolitana, así como las conexiones entre sí de estas zonas suburbanas. Las líneas de MetroBus son realizadas por distintas compañías. Son: AUVACA, Grupo Transvia (Fernanbús, Avsa, Edetania Bus, Autocares Herca y Autocares Buñol) y Urbetur.
Todas estas compañías, con la creación de Metrobús, para prestar los servicios regulares de las líneas metropolitanas de Valencia, tuvieron que pintar su flota de autobuses interurbanos de color amarillo, para que todos los usuarios puedan identificarlos rápidamente.
El 29 de noviembre de 2010 la Agencia Valenciana de Movilidad Metropolitana pone en marcha la nueva línea Metrorbital. Su recorrido es Est. Empalme - Nueva Fe - Est. Valencia Cabañal. La línea es sustituida posteriormente por la nueva 99 de la EMT.
Metrobús tiene un total de 105 líneas repartidas por toda el área suburbana de Valencia. Además de estas líneas regulares, alguna de las empresas que explotan Metrobús, también hacen servicios discrecionales con los autobuses de línea regular.
Hay líneas de MetroBús, que por su poca cantidad de pasaje, tiene salidas a determinadas horas del día, que no guardan ningún tipo de margen igual de tiempo entre ellas. También alguna de estas líneas varían el horario en verano, reduciéndolo la mayor parte de las veces a la mitad.
Benimámet, Bétera, Burjasot, La Coma, Godella, Puerto de Sagunto, Masalfasar, Masamagrell, Náquera, Paterna, Puebla de Farnals, Playa de Puebla de Farnals, Port Saplaya, Puzol, El Puig, Playa del Puig, Rocafort, Sagunto, Serra y Vall d'Uixó.
Albal, Alcácer, Alfafar, Alfarp, Almusafes, Benetúser, Benifayó, Beniparrell, Benimodo, Carlet, Catadau, Catarroja, Horno de Alcedo, La Punta, Les Gavines, Lugar Nuevo de la Corona, Llombay, El Mareny Blau, Masanasa, El Palmar, El Perelló, El Perellonet, Pinedo, Picasent, El Saler, Sedaví, Silla, Sollana y Sueca.
Aeropuerto de Valencia, Alacuás, Alborache, Alboraya, Aldaya, Benaguacil, Benisanó, Bugarra, Buñol, Cheste, Chirivella, Chiva, La Eliana, Gestalgar, Godelleta, Liria, Macastre, Manises, Pedralba, Puebla de Vallbona, Cuart de Poblet, Ribarroja del Turia, San Antonio de Benagéber, Torrente, Vedado de Torrente, Turís, Villamarchante y Yátova
Pacífico (Metrobús)

La estación Pacífico forma parte del Metrobús de Buenos Aires, en el ramal que recorre la Avenida Juan B. Justo. Esta estación terminal es operada por la 166,34,160 y la 10. Fue inaugurada el 31 de mayo del 2011. Está ubicada sobre la Avenida Intendente Bullrich en el cruce con la Avenida Santa Fe
La estación consiste en dos plataformas enfrentadas. Las paradas incluyen carteles informativos sobre el servicio y la combinaciones posibles. Se informan las líneas de colectivos que pasan por la estación, además de un mapa detallado de las inmediaciones y las estaciones de todo el ramal. Las paradas son cubiertas, cuentan con asientos, rampas para facilitar la subida y carteles en braille con el nombre e información de la estación.
A diferencia de la mayoría de las estaciones, Pacífico está cerrada a medias hacia la calle, como parte de la frustrada idea de incluir molinetes y puertas de andén. Además, no se encuentra en medio de la avenida sino empotrada a las veredas.
Debe su nombre al cercano Puente Pacífico, que su vez debe su nombre al Ferrocarril Buenos Aires al Pacífico. (actual San Martín)
A pocos pasos se encuentra la estación Palermo de la Línea San Martín y la estación Palermo de la Línea D del subtarráneo, además de numerosas líneas de colectivo cercanas.
Metrobús Calchaquí

Metrobús Calchaquí es un ramal perteneciente a la red de Metrobús del Gran Buenos Aires, inaugurado el 4 de junio de 2019, siendo el primero ubicado en la Zona Sur del Gran Buenos Aires.
Cuenta con una extensión de 8,7 kilómetros de carriles exclusivos dividido en dos tramos que benefician a 144 mil personas.​​ El tramo de 3,2 kilómetros intermedios entre Zapiola y Triunvirato no cuentan con este sistema ya que el ancho de calzada impide instalar el tendido.​ Debido a esto, el tramo fue repavimentado y puesto en valor por separado en 2017.​​
El primer tramo que va desde el triángulo de Bernal hasta Zapiola sobre la avenida Los Quilmes abarca cuatro estaciones y el segundo tramo sobre la avenida Calchaquí desde Triunvirato hasta Sargento Cabral abarca ocho estaciones, habiendo once estaciones en total.​ Este Metrobús posee dos carriles exclusivos para el transporte público —uno por sentido de circulación—; paradas iluminadas y señalizadas.​
Sacheverell Sitwell

Sacheverell Sitwell (15 de noviembre de 1897-1 de octubre de 1988) fue un escritor inglés, más conocido como crítico de arte y escritor sobre la arquitectura, en especial, barroca. Fue el hermano menor de Edith Sitwell y de Osbert Sitwell.
Fue hijo de George Sitwell de Renishaw Hall. Su madre fue Ida Emily Augusta Denison, una de las hijas del barón Londesborough y nieta de Henry Somerset, 7.º duque de Beaufort, quien descendía de la Casa de Plantagenet. Se convirtió en el 6.º Baronet, al heredar el título a la muerte de su hermano Osbert en 1969. Su residencia principal se ubicó en Weston Hall, Northamptonshire, en la casa familiar.
Si bien nació en Scarborough, Yorkshire, fue criado en Derbyshire. Fue educado en el Colegio Eton y en el Balliol College de la Universidad de Oxford. Durante la Primera Guerra Mundial, sirvió desde 1916 en regimiento de los Grenadier Guards del Ejército Británico.
En 1925, se casó con la canadiense Georgia Doble. La pareja tuvo dos hijos. Constant Lambert puso música a uno de sus poemas, The Rio Grande, y fue publicado en 1928.
Entre sus obras más destacadas y originales se encuentra una serie de "fantasías" autobiográficas, tales como "For Want of the Golden City", "The Hunters and the Hunted", "Dance of the Quick and the Dead" (1936).
Tren de Cercanías de Nuevo México

El Tren de Cercanías de Nuevo México o New Mexico Rail Runner Express es un sistema de tren de cercanías que abastece al área metropolitana de Santa Fe y Albuquerque, Nuevo México. Inaugurado en julio de 2006, actualmente el New Mexico Rail Runner Express cuenta con 1 línea y 15 estaciones.
El Tren de Cercanías de Nuevo México (New Mexico Rail Runner Express) es administrado por el Departamento de Transporte de Nuevo México y el Rio Metro Regional Transit District.
Streamline moderne

El streamline moderne, también llamado simplemente streamline o streamlining (en español llamado estilo aerodinámico o aerodinamismo) fue una rama del estilo art decó tardío que tuvo su apogeo en el año 1937 y su influencia se extendió hasta los años 50. El estilo se caracterizaba por el uso de formas curvas, líneas horizontales largas y a veces elementos náuticos, como barandas y ventanas de portillo.
El estilo aerodinámico surgió en el contexto histórico de la crisis que se produjo en los Estados Unidos debido a la depresión de finales de la década de 1920 y comienzos de 1930. Con el objetivo de captar interés en los consumidores y compradores, se apeló a un cambio formal del estilo predominante en el área de la arquitectura y el diseño.​ Se propuso un cambio formal acorde al nuevo mundo que estaba surgiendo. El nuevo enfoque tuvo la influencia del futurismo, que glorificaba la velocidad y estaba basado en investigaciones técnico-científicas orientadas a lograr superficies que ofrecieran menor resistencia al avance para aplicaciones ingenieriles.
Con el paso de la década, surgió en Estados Unidos un nuevo aspecto del art déco, creado por diseñadores industriales que dejaron de lado las ornamentaciones del estilo en favor del concepto de las líneas de corriente. La aerodinámica se aplicó en los más diversos ámbitos del diseño y la arquitectura, desde casas, hoteles, autos y hasta en objetos que no requerían diseño aerodinámico como sacapuntas de lápices. En el área del diseño industrial se popularizó gracias a diseñadores como Norman Bel Geddes.​ El estilo se extendió tanto en los Estados Unidos que ha llegado a ser considerado como sinónimo de diseño industrial estadounidense de las décadas de 1930 y 1940.
En la arquitectura, el aerodinámico fue el primer estilo en incorporar la luz eléctrica en la estructura arquitectónica. El vestíbulo del Strand Palace Hotel (1930), salvado de la demolición del Victoria and Albert Museum en 1969, marcó uno de los primeros usos de la luz interior del vidrio arquitectónico, y casualmente fue el primer interior de estilo aerodinámico que se conserva en un museo. A pesar de que el estilo se usó principalmente en edificios comerciales, existen algunas viviendas de este estilo. La Casa de Lydecker en Los Ángeles, construida por Howard Lydecker, es un ejemplo de diseño aerodinámico en arquitectura habitacional.​
Este estilo se considera una antecesor del estilo arquitectónico Googie, predominante en los años 50 y años 60.
Ejemplos:
Avenida de los Insurgentes

Avenida de los Insurgentes (English: Avenue of the Insurgents), sometimes known simply as Insurgentes, is the longest avenue in Mexico City, with a length of 28.8 km (17.9 mi) on a north-south axis across the city. Insurgentes has its origins in what was during the early 20th century known as the Via del Centenario which ran from city centre to the southern suburbs.
Many decades later, after it was paved and widened, its name was changed to Avenida de los Insurgentes, apparently happening during the administration of President Miguel Alemán, when the area attracted wealthy urbanites for sophisticated, modern housing. The avenue was named after the Insurgent Army (Ejército de los Insurgentes) that fought for Mexican independence from Spain during the Mexican War of Independence from 1810 to 1821.
The avenue's southern terminus is located near Volcán Ajusco in the intersection with the Viaducto Tlalpan avenue, where it becomes Highway 95 in direction to Cuernavaca. The northern terminus is located in the intersection with Avenida Acueducto where it becomes the highway to Pachuca.
The avenue crosses five of the 16 boroughs of the city. Many of Mexico City's emblematic colonias (such as Condesa, Roma, Del Valle, Napoles, San Ángel, Pedregal) are either crossed or on the side of Insurgentes. The Mexico City Metrobús bus rapid transit system, opened in 2005, runs along the avenue, from Tlalpan to Indios Verdes metro station.
From north to south:
Along with a myriad of skyscrapers, several shopping malls line the boulevard, including Perisur, Galerías Insurgentes, Centro Insurgentes, the one at World Trade Center Mexico City, and Forum Buenavista.
Throughout its span, Insurgentes crosses several ejes viales as well as the Circuito Interior and Anillo Periférico highway rings twice.
Mexico City Metrobús Line 1, inaugurated in 2005, runs on Avenida de los Insurgentes for 28.1 km, almost all of the avenue's length, from Indios Verdes to El Caminero.
Several Mexico City Metro stations are also located on Avenida de los Insurgentes, most notably the Insurgentes station of Line 1, at the Glorieta de los Insurgentes.
Galerías Insurgentes

Galerías Insurgentes, full name Centro Comercial Galerías Insurgentes, is a shopping mall on Insurgentes Sur Avenue at Parroquia in the Actipan neighborhood of Colonia Del Valle, Mexico City.
In 1992, Galerías Insurgentes opened as a collection of retail shops to complement the existing large Liverpool department store directly to its north. Its design is European, housing a Louvre-style glass pyramid and a towering Longines clock on its facade.
Insurgentes Sur metro station

Insurgentes Sur is a station on Line 12 of the Mexico City Metro. The station is located between Mixcoac and Hospital 20 de Noviembre. It was opened on 30 October 2012 as part of the first stretch of Line 12 between Mixcoac and Tláhuac. It is built underground.
The station is located south of the city center, at the intersection between Avenida de los Insurgentes, Eje 7 Sur Extremadura, and Eje 7 Félix Cuevas, in the Benito Juárez borough. The station, thus, receives its name from being at the southern section of the Avenida de los Insurgentes.
The icon for the station depicts Miguel Hidalgo and José Morelos, two of the main rebel leaders during the Mexican War of Independence.
The station serves the following neighborhoods: Colonia del Valle, Tlacoquemecatl del Valle, Extremadura Insurgentes, and San José Insurgentes.
In the initial Line 12 plans, the station was to be named Extremadura, due to its location at the intersection of Avenida de los Insurgentes Sur and Eje 7 Sur, which receives the name of Félix Cuevas to the east of Avenida de los Insurgentes, and Extremadura to the west of the Insurgentes avenue.
List of Mexico–United States border crossings

There are 50 places where people can cross the Mexico–United States border. Several large border cities have multiple crossings, often including one or more that bypass the center of the city and are designated for truck traffic. For planned crossings, see the Proposed crossings section below. For former border crossings, see the Closed crossings section below. Details on each of the US ports of entry are provided using the links in the table.
On the U.S. side, each crossing has a three-letter Port of Entry code. This code is also seen on passport entry stamp or parole stamp. The list of codes is administered by the Department of State. Note that one code may correspond to multiple crossings.
This section lists crossings of the US-Mexico Border that are in the planning or construction phases.
This table includes only those roads where the governments of either the US or Mexico once had Customs or Immigration services.
Also included are places where certain legitimate vehicular or vessel traffic has been permitted to cross the border in recent years.
List of Frank Lloyd Wright works

Frank Lloyd Wright designed 1,141 houses, commercial buildings and other works throughout his lifetime, including 532 that were eventually built. As of 2013, there were 409 extant structures designed by Wright. Over one-third of the extant structures are on the U.S. National Register of Historic Places, either as part of their own designation or as part of a historic district. UNESCO added eight of Wright's designs to the World Heritage List in July 2019 under the title "The 20th-Century Architecture of Frank Lloyd Wright".
Mexico City Metrobús Line 1

The Mexico City Metrobús Line 1 is a bus rapid transit line in the Mexico City Metrobús. It operates between Indios Verdes, in the Gustavo A. Madero municipality in the northern part of the city, and El Caminero, in Tlalpan in southern Mexico City. The line was the first one to be built and opened. The first section of the line, known as Corredor Insurgentes, was inaugurated by Andrés Manuel López Obrador, Head of Government of the Federal District from 2000 to 2005, on 19 June 2005. The second stretch of the line, known as Corredor Insurgentes Sur, was inaugurated on 13 March 2008, by Marcelo Ebrard, Head of Government of the Federal District from 2006 to 2012.
The line has 46 stations and a total length of 28.1 kilometers.
The line has five itineraries.
Indios Verdes to Insurgentes
Indios Verdes to El Caminero
Indios Verdes to Dr. Gálvez
Buenavista to El Caminero
Colonia del Valle to Tepalcates (Line 2)
Line 1 services the Gustavo A. Madero, Cuauhtémoc, Benito Juárez, Álvaro Obregón, Coyoacán and Tlalpan municipalities.
Line 1 has four operators.
As of April 2018, the Metrobus Line 1 moves an average of 600,000 commuters daily. This has led to a saturation of the line, thus articulated buses are being substituted for bi-articulated buses.
According to the director of CISA, there are between one and four minor accidents per week in Line 1.
In February 2018, a cyclist was hit by a bus when he invaded the Metrobús' right-of-way near Perisur. The cyclist died immediately after the incident.
Mexico City Metrobús Line 2

The Mexico City Metrobús Line 2 is a bus rapid transit line in the Mexico City Metrobus. It operates between Tepalcates, in Iztapalapa and Tacubaya in the Miguel Hidalgo municipality, in western Mexico City.
Line 2 has a total of 36 stations and a length of 20 kilometers and it runs from east to west through Eje 4 Sur.
Construction of Line 2 started on September 4, 2007 and it was inaugurated on December 16, 2008 by Marcelo Ebrard, Head of Government of the Federal District from 2006 to 2012.
The line has six itineraries.
Line 2 services the Iztapalapa, Iztacalco, Benito Juárez, Cuauhtémoc, and Miguel Hidalgo and Álvaro Obregón boroughs.
The route runs from Tepalcates to Viaducto normally. As soon as it reaches Avenida de los Insurgentes, the route detours towards Southern Mexico City sharing the same stations Line 1 uses. The branch originally ran from Tepalcates to Colonia del Valle stations, but since 31 October 2022, there is an additional service that runs from Rojo Gómez station to Doctor Gálvez station.
The route starts at Río Frío station and runs normally to Doctor Vértiz. As it reaches Etiopía / Plaza de la Transparencia station, the route detours at Avenida Cuauhtémoc towards Northern Mexico City sharing the same stations Line 3 uses until Juárez station. Then the route returns following the same route and it ends at Del Moral station.
Line 2 has five operators.
பண்டைய இந்திய கட்டிடக்கலை

இந்திய வெண்கலக் காலம் முதல் கிபி 800 வரை பண்டைய இந்திய கட்டிடக்கலையின் காலமாக கணிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் இறுதிக்கட்டத்தில் இந்தியாவிலிருந்த புத்த மதம் பெரிதும் வீழ்ச்சியடைந்திருந்தது. மேலும் இந்து சமயம் கோலோச்சிய காலமுமாகும். மத மற்றும் மதச்சார்பற்ற கட்டிட பாணிகள் பல்வேறு பரிமாணாங்களுடன் பல்வகை வடிவங்களை எடுத்தன. பிற்காலத்திய மாபெரும் கட்டிட மாற்றங்களுக்கு ஈடு கொடுத்து தக்க வைக்கும் வகையில் இஸ்லாம் மற்றும் ஐரோப்பியர்களின் வருகையால் கொண்டுவரப்பட்ட சில சக்திவாய்ந்த மாற்றங்களுக்குப் பிறகும் அவை தக்கவைத்துக்கொண்டன.
மிகவும் ஆரம்பகால இந்திய கட்டிடக்கலை முழுக்க மரத்தால் இழைக்கப்பட்டது. இது கிட்டத்தட்ட எப்போதும் சிதைந்தாகவோ, எரிந்ததாகவோ, அல்லது செங்கல், போன்ற சுதைவடிவ மறுபயன்பாட்டிற்காக எடுத்துச் செல்பவையாகவோ இருந்தன. கிமு 250 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கி, பெரிய அளவிலான இந்திய கற்சிலைக் கட்டிடக்கலை, குறிப்பாக முக்கியமானதாக இருந்தது. ஏனெனில் அதில் பெரும்பாலானவை சமகாலங்களில் கட்டப்பட்ட கட்டிடங்களிலிருந்து தெளிவாக மாறுபட்டிருந்தன, அவற்றில் எந்த உதாரணமும் மீதம் இல்லை. அடித்தளம் தோண்டப்படுவதற்கு பல முக்கியமான தளங்கள் மட்டுமே எஞ்சி உள்ளன, ஆனால் கட்டமைப்புகளின் மேற்பகுதிகள் முற்றிலும் மறைந்துவிட்டன.
வெண்கலக் காலத்தில், சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தில் முதல் நகரங்கள் தோன்றின. கிமு 1200ம் ஆண்டிலேயே கங்கை சமவெளிகளில் கோட்டை நகரங்களின் தோற்றத்துடன், வடக்கு கருப்பு மெருகூட்டப்பட்ட பொருட்களின் வனப்புடன் நகரமயமாக்கல் தொடங்கப்பெற்றிருந்தது. இந்திய நாணயங்கள் மற்றும் இந்திய கட்டிடக்கலையில் கல் பெரும்பாலும் பயன்படுத்தப்பட்டதால் மகாசன பாத காலம் என வகைப்படுத்தப்பட்டது. மௌரியக் காலம் இந்திய கட்டிடக்கலையின் பாரம்பரியக் காலத்தின் தொடக்கமாகக் கருதப்படுகிறது. ஆரம்ப இடைக்கால காலத்தில் நாகரா மற்றும் திராவிட கட்டிடக்கலை பாணிகள் இந்து மறுமலர்ச்சியின் எழுச்சி மற்றும் இந்திய துணைக் கண்டத்தில் இந்து கோயில் கட்டிடக்கலை முக்கிய பங்குடன் வளர்ந்தன.
இந்தியாவின் மத்தியப் பிரதேசத்திலுள்ள, சித்தி மாவட்டத்தில் பாகோரில் தெய்வத்தை வழிபடுவதற்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட கிமு 1 க்கிற்கும் முந்தைய பழங்கற்காலத்திலிருந்த ஒரு வலுவான கோயிலாகக் கண்டறியப்பட்டுள்ளது.
உத்திரமேரூர் சுந்தரவரதராஜ பெருமாள் கோயில்

உத்திரமேரூர் சுந்தரவரதராஜ பெருமாள் கோயில் என்பது தமிழ்நாட்டடின், காஞ்சிபுரம் மாவட்டம் உத்திரமேரூரில் அமைந்துள்ள ஒரு பெருமாள் கோயில் ஆகும். இக்கோயில் திராவிட கட்டிடக்கலை பாணியில் அமைந்துள்ளது. இந்த கோயில் முதலில் பல்லவரால் கட்டப்பட்டது, பின்னர் சோழர்கள், பாண்டியர்கள், சம்பவராயர்கள், விஜயநகர மன்னர்கள், நாயக்க மன்னர்கள் போன்றோரால் திருப்பணிகள் செய்யபட்டது.
இந்த சுந்தரராஜ வரதனைப் பிரும்மா, ருத்ரன், பூதேவி, மார்க்கண்டேயர் முதலியோர் வழிபட்டு முத்தியடைந்தார்கள் என்பது தல புராண வரலாறு கூறும் செய்தியாகும்.
இக் கோயில் மூன்று தளங்களைக் கொண்டுள்ளது. அடித்தளத்தில் சுந்தர வரதராஜர் உள்ளார். இவர் நின்ற கோலத்தில் சேவை சாதிப்பார். இவரைத் தவிர, இந்த அடித்தளத்திலேயே அச்சுத வரதன், அநிருத்தவரதன், கல்யாணவரதன், ஆனந்தவல்லித்தாயார், ஆண்டாள் முதலியோர் உள்ளனர்.
அடுத்த தளத்தில் இருப்பவர் வைகுண்ட வரதர். அவருடன் கிருஷ்ணார்ச்சுனர், யோக நரசிம்மர், லக்ஷ்மி வராகன் ஆகியோர் இருக்கிறார்கள். மூன்றாவது தளத்தில் ரங்கநாதவரதர் பள்ளிகொண்டுள்ளார். இக்கோயில் இப்படி மூன்று தளங்களாகக் கட்டப் பட்டிருந்தாலும், அவைகளில் வீற்றிருக்கும் ஸ்திர பேதங்கள் நேருக்கு நேராக ஒன்றின் மேல் ஒன்றாக அமைக்கப் படவில்லை, இப்படி விமான அமைப்பும் மூர்த்திகளின் அமைப்பும் கொண்ட கோயில் தமிழ் நாட்டில் அதிகம் இல்லை எனப்படுகிறது.
வீரணிமங்கலம் மகாதேவர் கோயில்

வீரணிமங்கலம் மகாதேவர் கோயில் இந்தியாவின் கேரள மாநிலத்தில் திருச்சூர் மாவட்டத்தில் எங்கக்காட்டில் உள்ள சிவன் மற்றும் நரசிம்மருக்கான ஒரு பழமையான இந்து கோயிலாகும் .
இக்கோயிலின் மூலவரான சிவபெருமான் மேற்கு நோக்கிய நிலையில் சுயம்புலிங்கமாக உள்ளார். 1000 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான பழமையான இக்கோயில் கேரள-திராவிட கட்டிடக்கலை பாணியைச் சேர்ந்ததாகும். பரசுராம முனிவர் சிவபெருமானின் சிலையை நிறுவியதாக நாட்டுப்புற வழக்காறுகள் கூறுகின்றன. மகாவிஷ்ணுவின் ஆறாவது அவதாரம் பரசுராம முனிவர் ஆவார். இந்த கோயில் கேரளாவின் புகழ்பெற்ற 108 சிவன் கோயில்களில் ஒன்றாகும். 108 சிவாலய தோத்திரத்தில் இக்கோயிலைப் பற்றிய குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன.
இக்கோயில் வடக்கஞ்சேரி வட்டத்தின் தெற்குப் பகுதியில் எங்கக்காடு கிராமத்தில் அமைந்துள்ளது. இந்த வட்டத்திலுள்ள முக்கியமான கோயில்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். கோயில் சுமார் இரண்டு ஏக்கர் நிலப்பரப்பைக் கொண்டுள்ளது. கோவில் கட்டிடக்கலையை நோக்கும்போது சிவன் கோயில்கள் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை என்பது கருதப்படுகிறது. கோயில் வளாகம் மேற்கு நோக்கி அமைந்துள்ளது. கோயிலின் மேற்குப் பகுதியில் ஒரு பெரிய குளம் உள்ளது. சிவன் கோயிலை எதிர்கொள்ளும் வகையில் அமைந்துள்ளது.
நரசிம்மரும் சிவபெருமானுடன் தொடர்புடையவராக இருப்பதால் இங்கு நரசிம்மருக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. நரசிம்மரின் சன்னதி மேற்கு நோக்கி உள்ளது. சிவபெருமானின் கோபத்தை நரசிம்மர் போக்கியதாக கூறப்படுகிறது.
இக்கோயிலில் மகா விஷ்ணு, கணபதி. அய்யப்பன், முருகன், நாகர், கிருஷ்ணன் ஆகிய துணைத்தெய்வங்கள் உள்ளன.
வேதநாராயண பெருமாள் கோயில், திருநாராயணபுரம்

வேதநாராயணப் பெருமாள் கோயில் (Vedanarayana perumal temple) என்பது இந்தியாவின் தமிழ்நாட்டின் திருச்சிராப்பள்ளி மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு பெருமாள் கோயில் ஆகும். இது வேதநாராயணனாக - விஷ்ணுவிற்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது.
இங்கு, மகாவிஷ்ணு நான்கு வேதங்களைத் தலையணையாகக் கொண்டு சாய்ந்த நிலையில் பிரம்மாவுக்கு வேதங்களைக் கற்பித்து அருள்பாலிக்கிறார். இந்த கட்டிடம் திராவிட கட்டிடக்கலை பாணியில் கட்டப்பட்டுள்ளது, இது இடைக்கால சோழர்கள் மற்றும் விஜயநகர மன்னர்களால் கட்டப்பட்டதாக நம்பப்படுகிறது. தினசரி ஆறு சடங்குகள் மற்றும் 12 ஆண்டு விழாக்கள் இங்கு நடத்தப்படுகின்றன, இதில் தமிழ் மாதமான சித்திரையில் (மார்ச்-ஏப்ரல்) கொண்டாடப்படும் தேர் திருவிழா மிகவும் முக்கியமானது. கோவில் காலை 6 மணி முதல் இரவு 7:30 மணி வரை திறந்திருக்கும். இது தமிழ்நாடு அரசின் இந்து சமய மற்றும் அறநிலையத் துறையால் பராமரிக்கப்பட்டு நிர்வகிக்கப்படுகிறது.
ஒருமுறை பிரம்மா உயிர்கள் எல்லாவற்றையும் படைத்ததால் அகங்காரம் கொண்டார். மஹா விஷ்ணு அவருக்கு பாடம் கற்பிக்க விரும்பினார், அதனால் அவர் விஸ்வகர்மாவின் உதவியுடன் ஒரு அபிமான சிலையை உருவாக்கினார், பிரம்மா, இந்த அற்புதமான சிலையை யாரால் உருவாக்க முடியும் என்று ஆச்சரியப்பட்டார். மகா விஷ்ணு பிரம்மாவை வேதங்களை மறக்கச் செய்தார். எனவே பிரம்மா விஷ்ணுவிடம் சென்று உதவிக்காக மன்றாடினார், பின்னர் மகா விஷ்ணு, பிரம்மாவின் அகங்காரத்தைப் போக்கி, நான்கு வேதங்களையும் தலையணையாக வைத்து பிரம்மாவிடம் விரிவாக விளக்கினார் என்று புராணம் தெரிவிக்கிறது.
தொட்டபசவப்பா கோயில்

தொட்டபசவப்பா கோயில் (Doddabasappa Temple) என்பது 12 ஆம் நூற்றாண்டின் மேலைச் சாளுக்கியர் காலத்திய கட்டிடக்கலையை அடிப்படையாகக் கொண்டு கட்டப்பட்ட ஒரு கோயிலாகும். இது இந்தியாவின் கர்நாடக மாநிலம் தம்பாலில் உள்ளது. தம்பால் கடக் நகருக்கு தென்கிழக்கே 20 கிமீ (12 மைல்) தொலைவிலும், கொப்பள் மாவட்டத்தில் உள்ள இட்டாகிக்கு தென்மேற்கே 24 கிமீ (15 மைல்) தொலைவிலும் உள்ளது. இங்கு கருவறையில் ஒரு சிவலிங்கம் உள்ளது. கோயில் உட்புறம் ஒரு நிலையான கட்டுமானம் மற்றும் ஒரு கருவறையும், ஒரு முன்மண்டபமும் , ஒரு முக்கிய மண்டபமும் உள்ளது. முன்மண்டபம் கருவறையை மண்டபத்துடன் இணைக்கிறது. மேலைச் சாளுக்கிய நினைவுச்சின்னங்கள், தற்போதுள்ள திராவிடக் கட்டிடக்கலை (தென்னிந்திய) கோயில்களின் பிராந்திய மாறுபாடுகள், கர்நாடக திராவிட கட்டிடக்கலை பாரம்பரியத்தை வரையறுக்கின்றன.
24-புள்ளிகள் கொண்ட தடையற்ற நட்சத்திர வடிவமைப்பு இந்த கோயிலின் முக்கிய அம்சமாகக் கருதப்படுகிறது. மேலும், சோப்புக்கற்களைக் கொண்டு இதன் கட்டுமானம் எழுப்பப்பட்டுள்ளது.
15°19′41″N 75°48′37″E﻿ / ﻿15.32806°N 75.81028°E﻿ / 15.32806; 75.81028
போக நந்தீசுவரர் கோவில்

போக நந்தீசுவரர் கோவில் (Bhoga Nandeeshwara Temple) இந்தியாவின் கர்நாடகா மாநிலத்தின் சிக்கபள்ளாப்பூர் மாவட்டத்தில் நந்தி மலைக்கு அருகேயுள்ள நந்தி கிராமத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு சிவன் கோவில் ஆகும். பெங்களூரில் இருந்து 60 கிமீ தூரத்தில் நந்தி மலை அடிவாரத்தில் அமைந்துள்ள இக்கோவில் கர்நாடகாவின் பழமையான கோயில்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகின்றது. மூலக் கோவில் கிபி 9 ஆம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்டு பின்னர் திராவிட முறைப்படி திருத்தப்பட்டது. இதைக் கட்டியவர்கள் சோழர்கள் என்று கருதப்படுகிறது.
கள்ளக்குறிச்சி

கள்ளக்குறிச்சி (Kallakurichi) இந்தியாவின், தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் அமைந்துள்ள கள்ளக்குறிச்சி மாவட்டத்தில் இருக்கும் ஒர் தேர்வுநிலை நகராட்சி ஆகும். இதுவே கள்ளக்குறிச்சி மாவட்டத்தின் தலைநகராகவும் விளங்குகிறது. கள்ளக்குறிச்சி நகரம் முந்தைய தென் ஆற்காடு மாவட்டத்தில் ஒரு பகுதியாக இருந்தது.
2011 ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி 21 நகராட்சி மன்ற உறுப்பினர்களையும், 12,801 குடும்பங்களையும் கொண்ட இந்நகரத்தின் மக்கள்தொகை 52,507 ஆகும். இந்நகரத்தின் எழுத்தறிவு 86.17% மற்றும் பாலின விகிதம் 1000 ஆண்களுக்கு 984 பெண்கள் வீதம் உள்ளனர். 6 வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை 5541 ஆகவுள்ளது. குழந்தைகள் பாலின விகிதம், 1000 ஆண் குழந்தைகளுக்கு, 902 பெண் குழந்தைகள் வீதம் உள்ளனர். பட்டியல் சமூகத்தினரும், பட்டியல் பழங்குடியினரும் முறையே மற்றும்ஆகவுள்ளனர்.
2011 ஆம் ஆண்டு மதவாரியான கணக்கெடுப்பின்படி, கள்ளக்குறிச்சியில் இந்துக்கள் 83.87%, முஸ்லிம்கள் 13.4%, கிறிஸ்தவர்கள் 1.72%, சீக்கியர்கள் 0.04%, பௌத்தர்கள் 0.02%, சைனர்கள் 0.17%, 0.71% பிற மதங்களைப் பின்பற்றுபவர்கள் மற்றும் சமயமில்லாதவர்கள் 0.08% பேர்களும் உள்ளனர்.
கோமுகி அணை, மணிமுக்தா அணை, சின்னதிருப்பதி கோவில், தென்பொன்பரப்பி சிவன் கோவில், ஆஞ்சநேயர் கோவில், கல்வராயன் மலை, மேகம் நீர்வீழ்ச்சி, பெரியார் நீர்வீழ்ச்சி,கவியம் நீர்வீழ்ச்சி, தியாகதுருகம் மலை மற்றும் பழமைவாய்ந்த பீரங்கி குண்டுகள், எஸ். ஒகையூர் பெரிய ஏரி மற்றும் ஒகையூர் பழமைவாய்ந்த சிவன் கோவில், சித்தலூர் பெரியாயி கோவில்.
கள்ளக்குறிச்சி நகரில் உள்ள சாலை போக்குவரத்தின் விவரங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது:
கள்ளக்குறிச்சி நகராட்சியானது கள்ளக்குறிச்சி சட்டமன்றத் தொகுதிக்கும் மற்றும் கள்ளக்குறிச்சி மக்களவைத் தொகுதிக்கு உட்பட்டதாகும்.
2024 ஆம் ஆம் ஆண்டு நடந்த மக்களவைத் தேர்தலில், இம்மக்களவைத் தொகுதியை திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தை (திமுக) சேர்ந்த தே. மலையரசன் வென்றார்.
2021 ஆம் ஆண்டு நடந்த சட்டமன்றத் தேர்தலில், இச்சட்டமன்றத் தொகுதியை அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தை (அதிமுக) சேர்ந்த மா. செந்தில்குமார் வென்றார்.
விமானம் (கோயில் கட்டடக்கலை)

விமானம் என்பது இந்து கோயில்லகளின் கர்ப்பக்கிருகம் என்னும் உன்னாழிகையின் மீது அமைக்கப்படும் கோபுரத்தைக் குறிப்பிடுவது ஆகும்.
ஆகாஷ் (இந்தி)/விமானம் (தமிழ்)/ஆகாஷா (கன்னடம்/சமசுகிருதம்) என அழைக்கப்படுவது ஆகாயத்தில் உள்ள அனைத்து கிரகங்களிலிருந்தும் ஆற்றலை கிரகித்து ஆகர்சன சக்தியாக மக்களுக்கு எந்த செலவும் இல்லாமல் அளிக்கக்கூடியது என கருதப்படுகிறது. திராவிட பாணியிலான இந்துக் கோயில்களில் பல்வேறுவிதமான கோபுரங்கள் கட்டப்பட்டு இருக்கும். சந்நிதியைச் சுற்றி பொதுவாக பல அடுக்குகளாக பிரகாரச் சுவர்கள் கட்டப்பட்டிருக்கும், பொதுவாக வெளிப்பிரகாரச் சுவரில் நான்கு கோபுரங்கள் அமைக்கப்பட்டிருக்கும். மூலஸ்தான (முதனைமைத் தெய்வத்தின் கோவில்) கூரை மீது அமைந்துள்ள கோபுரம் விமானம் என அழைக்கப்படுகின்றது. பொதுவாக சில கோயில்களில்தான் இந்த விமான கோபுரங்கள் பிரபலமானவையாக உள்ளன பெரும்பாலும் வெளி கோபுரங்களே புகழ்பெற்றவையாக இருக்கின்றன.
தில்லை நடராசர் கோயிலின் பொன்னம்பலம் (கனக சபை) ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். இந்தக் கோயில் முற்றிலும் தங்க தகடுகளால் வேயப்பட்டிருக்கும், ஆனால் பெரும்பாலான மற்ற கோயில் விமானங்களை ஒப்பிடும்போது அதன் அளவு மற்றும் கட்டமைப்பு வேறுபட்டதாகவும் பெரியதாகவும் இருக்கும். வரலாற்று ஆதாரங்களின்படி தில்லை அம்பலத்தை 9 ஆம் நூற்றாண்டில் முதலாம் பராந்தக சோழன் பொற்தகடுகளால் வேய்ந்தார். இந்த விமானம் இன்றுவரை பெருமை வாய்ந்ததாக உள்ளது.
திருமலை வெங்கடேஸ்வரர் கோவிலின் முதன்மை சந்நிதியின் விமானம் ஆனந்த நிலையம் என்று அழைக்கப்படுகிறது இந்த விமானம் மற்றொரு புகழ்வாய்ந்த விமானத்துக்கு ஒரு முதன்மை எடுத்துக்காட்டாகும்.
மதுரை மீனாட்சி சுந்தரேசுவரர் கோயில் இரண்டு தங்க விமானங்களைக் கொண்டுள்ளது, ஒன்று சிவனின் கருவறை விமானத்தின் மீதும் மற்றொன்று மீனாட்சி கருவறை மீதும் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
தஞ்சை தஞ்சைப் பெருவுடையார் கோயில் விமானமானது மற்றொரு எடுத்துக்காட்டு, இந்த விமானமானது மிக உயரமானது. இது போன்ற விமான அமைப்பு மிக அரியது.
தேரு மல்லேசுவரர் கோயில், ஹிரியூர்

தேரு மல்லேசுவரர் கோயில் (Teru Malleshvara Temple) என்பது இந்திய மாநிலமான கர்நாடகாவில் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சித்ரதுர்கா நகரத்திற்கு அருகிலுள்ள ஹிரியூர் நகரில் உள்ள ஒரு விஜயநகர காலக் கோயில் ஆகும். ஹிரியூர் வேதவதி ஆற்றின் வலது கரையில் அமைந்துள்ளது. "தேரு மல்லேஸ்வரர்" திருவிழா, ஆண்டுதோறும் சனவரி அல்லது பிப்ரவரி மாதங்களில் பௌர்ணமியில் தொடங்கி ஒரு வாரத்திற்கு கொண்டாடப்படுகிறது. இந்தியத் தொல்பொருள் ஆய்வகத்தின் கர்நாடக மாநில பிரிவின் கீழ் பாதுகாக்கப்பட்ட நினைவுச்சின்னமாக இக்கோயில் உள்ளது
இந்த கோயில் திராவிடக் கட்டிடக்கலை பாணியிலான கட்டிடக்கலைகளுடன் உயரமான கோபுரத்துடன் காணப்படுகிறது. நுழைவு மண்டபத்தின் மேற்கூரையில் "சிவபுராணம்" (இந்து சைவ காவியம்) மற்றும் இராமாயணம் (இந்து வைணவ காவியம்) ஆகியவற்றின் காட்சிகளை சித்தரிக்கும் சுவரோவியங்கள் உள்ளன. விஜயநகரப் பேரரசின் ஆட்சிக் காலத்தில் இந்தக் கோயில் பொ.ச. சுமார் 1466இல் கட்டப்பட்டுள்ளன.
இட்டகி மகாதேவர் கோயில்

இட்டகி மகாதேவர் கோயில் இந்தியாவின் கருநாடக மாநிலத்தில் கொப்பள் மாவட்டத்தில் இட்டகி எனும் கிராமத்தில் அமைந்துள்ளது. இது கக்கனூரிலிருந்து 7 கிலோ மீட்டர் தொலைவிலும், இலக்குண்டியிலிருந்து 20 கிலோ மீட்டர் தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது.
இங்கு பெல்லாரி – கதகு இருப்புப்பாதைச் சாலையில் பானிகோப்பு இருப்புப்பாதை நிலையத்திலிருந்து 4.8 கி.மீ. தொலைவில் தெற்காக குக்கனூர் - இட்டககி அமைந்துள்ளது. இட்டக்கியிலுள்ள மகாதேவர் கோயில் சாளுக்கியப் பேரரசன் ஆறாம் விக்கிரமாதித்தனின் படைத்தலைவர் மகாதேவர் என்பவரால் கி.பி.1112 ஆம் ஆண்டு கட்டப்பட்டது. கல்யாண சாளுக்கியர் ஆரம்பகாலக் கோயில்களில் குக்கனூர் கல்லேஸ்வரம் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாகும். இக்கோயில் 'கோயில்களின் பேரரசன்' என்று கல்வெட்டில் புகழப் பெற்றுள்ளது. சாளுக்கியர்களின் கோயிற் கட்டிடத் திறனுக்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக மகாதேவர் கோயில் விளக்குகிறது.
இவ்வாலயமானது கருவறை, அந்தராளம், விமானம், மண்டபம், நந்திமண்டபம் என்னும் கலை அம்சங்களை கொண்டது. இவ் ஆலய புறச்சுவர்களில் உள்ள கோஸ்டங்களில் கடவுள் படிமங்களுக்கு பதிலாக சிகரங்களின் குறுவடிவங்களே அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இவ் ஆலய விமானத்தளங்கள் உயரம் குறைந்தவை. இதன் மேல் இரட்டை வளைவுடைய ஆமலகம் காணப்படுகின்றது. எனவே திராவிட பாணிக்குரிய கலை அம்சம் மாற்றம் அடைந்து கல்யாணச்சாளுக்கிய கலைப்பாணிக்குரிய விமானம் உருப்பெற்றமைக்கு கல்லேஸ்வரம் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும்.
இக்கோயில் 120 அடி நீளமும் 60 அடி அகலமும் உடையது. கருவறை, இடைக்கழி, நவரங்க மண்டபம் போன்றவற்றைக் கொண்டுள்ளது. கருவறையின் மேலமைந்துள்ள விமானம் செவ்வக அமைப்பைக் கொண்டது. சிகரத்தின் மேல் பகுதி காலத்தால் சிதைவடைந்து இடிந்து காணப்படுகின்றது. விமானம் 40 அடி உயரம் உள்ளது. 3 நிலைகளைக் கொண்டுள்ளது. விமானத்தின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் அழகுடன் அமைக்கப்பட்ட மாடக் குழிகளும், சிற்பங்களும் காணப்படுகின்றன. கோயிலின் பெரிய மண்டபம் 68 தூண்களை உடையது. 26 தூண்கள் வடிவில் பெரியவை. 26 தூண்கள் மண்டபத்தின் நடுவே அமைக்கப்பட்டு மண்டபக் கூரையினைத் தாங்கியுள்ளன. மற்ற சிறிய தூண்கள் பெரிய தூண்களைச் சுற்றி உள்ளன. இவை சாய்வான கூரையினைத் தாங்குகின்றன. தூண்களில் சிற்பங்கள் மிக நுட்பமான முறையில் நன்றாகச் செதுக்கப்பட்டு அழகுபட அமைந்துள்ளன. இக்கோயிலின் இடிபாடுகளை ஐதராபாத்துத் தொல்லியல் துறையினர் புதுப்பித்துள்ளனர்.
மே 7

மே 7 (May 7) கிரிகோரியன் ஆண்டின் 127 ஆம் நாளாகும். நெட்டாண்டுகளில் 128 ஆம் நாள். ஆண்டு முடிவிற்கு மேலும் 238 நாட்கள் உள்ளன.
தமிழ்நாடு சட்டமன்றத் தேர்தல், 2016

பதினைந்தாவது தமிழ்நாடு சட்டமன்றத் தேர்தல் (Legislative Assembly election) 2016 மே 16 இல் இடம்பெற்றது. 234 தொகுதிகளைக் கொண்ட தமிழக சட்டமன்றத்திற்கு இடம்பெற்ற இத்தேர்தலில் ஜெ. ஜெயலலிதா தலைமையிலான அனைத்திந்திய அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் தமிழகத்தில் பெரும் கட்சிகளோடு கூட்டணி அமைக்காமல் சிறிய கட்சிகளுடன் ஒரிரு தொகுதியில் தனது இரட்டை இலை சின்னத்தில் போட்டியிட்டு தனிபெரும்பான்மையோடு தொடர் வெற்றி பெற்று மீண்டும் ஜெயலலிதா முதலமைச்சராக பொறுப்பேற்றார். எதிர்கட்சியான மு. கருணாநிதி தலைமையிலான திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் 89 இடங்களைக் கைப்பற்றி தமிழக தேர்தல் வரலாற்றிலேயே அதிகமான தொகுதிகளை கைப்பற்றி கொண்டு இரண்டாம் இடத்தைப் பிடித்த பலமான எதிர்கட்சியாக செயல்பட்டது. திமுக தலைமையிலான ஐமுகூ கூட்டணியில் போட்டியிட்ட காங்கிரஸ் 8 இடங்களை கைப்பற்றியது. முஸ்லிம் லீக் 1 இடத்தையும் கைப்பற்றியது. விஜயகாந்தின் தேமுதிக தலைமையில் மதிமுக தலைவர் வைகோ உருவாக்கிய மக்கள் நல கூட்டணியில் உள்ள கட்சிகள் மற்றும் தனித்து போட்டியிட்ட ராமதாஸ் அவர்களின் பாமக, சீமான் அவர்களின் நாம் தமிழர் கட்சி மற்றும் மத்தியில் ஆளும் கட்சியான பாஜக தலைமையிலான தேஜகூ போட்டியிட்ட கட்சிகள் எத்தொகுதியையும் கைப்பற்றவில்லை. வாக்குகள் எண்ணும் பணி 2016 மே 19 அன்று நடைபெற்றது.
தேர்தலின் முக்கிய நாட்கள் காலக்கோடு.
ஏப்ரல் 29, 2016 அன்று தமிழ்நாடு தேர்தல் ஆணையம் வெளியிட்ட பட்டியலின்படி:
திமுக கூட்டணியில் இடம்பெற்ற கட்சிகள்:
அதிமுக கூட்டணியில் இடம்பெற்ற கட்சிகள்:
இடம்பெற்ற கட்சிகள்:
இடம்பெற்ற கட்சிகள்:
234 சட்டமன்ற தொகுதியில், 227 தொகுதியில் போட்டியிட்டு 134 தொகுதியில் வென்று ஆளும் அதிமுக கட்சியே மீண்டும் வெற்றி பெற்று அக்கட்சியின் தலைவி செல்வி ஜெயலலிதா தமிழக முதலமைச்சர் ஆக பொறுப்பேற்றார்.