davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Longmen (mythology)

In Chinese mythology, Longmen (lit. 登龍門 "Dragon Gate") is located at the top of a waterfall cascading from a legendary mountain. The legend states that while many carp swim upstream against the river's strong current, few are capable or brave enough for the final leap over the waterfall. If a carp successfully makes the jump, it is transformed into a powerful dragon. The legend is so famous that throughout China, a common saying is that "a student facing his examinations is like a carp attempting to leap the Dragon Gate."
According to tradition, a carp that could swim upstream and then leap the falls of the Yellow River at Dragon Gate (Longmen) would be transformed into a dragon. This motif symbolizes success in the civil service examinations. The Dragon Gate is located at the border of Shanxi and Shaanxi where the Yellow River flows through a cleft in the Longmen mountains, supposedly made by Yu the Great, who cut through the mountain.
According to one account, forceful water brought many carp down the river, and the carp could not swim back. The carp complained to Yu the Great. His wife, the Jade Emperor's daughter, explained to her father on behalf of the carp. The Jade Emperor promised that if those carp could leap over the Dragon Gate, then they would become mighty dragons. Thus, all the carp competed at a yearly competition to leap the Longmen falls; those who succeeded were immediately transformed into dragons and flew off into the sky.
Pictures of carp attempting to leap the Longmen falls have been enduringly popular in China and other parts of Asia such as Japan (known as Tōryūmon). There are other Dragon Gates (Longmen) in China's rivers, typically with steep narrows, and the mythological geography does not depend upon an actual location. Many other waterfalls in China also have the name Dragon Gate and much the same is said about them. Other famous Dragon Gates are on the Wei River where it passes through the Lung Sheu Mountains and at Tsin in Shanxi Province. The "flying carp" or "silver carp" (Hypophthalmichthys molitrix) is native to China and other parts of Asia.
The fish's jumping feature is set in such a proverbial idiom as "Liyu (Carp) jumps over the Dragon Gate" (鲤跃龙门) an idiom that conveys a vivid image symbolizing a sudden uplifting in one's social status, as when one ascends into the upper society or has found favor with the royal or a noble family, perhaps through marriage, but in particular through success in the imperial examination. The idiom is often used to encourage students or children to achieve success through hard work and perseverance.
Media related to Carp leaping the Dragon Gate at Wikimedia Commons
Samanco

Samanco (Korean: 참붕어싸만코) is a South Korean brand of waffle-encased ice cream in the shape of a carp. It typically has an ice cream filling flavored with red bean paste, although other flavors such as chocolate and green tea also exist.
The concept of the food is based on bungeo-ppang (carp bread, that fish being an auspicious symbol). Bungeo-ppang itself is possibly descended from the dish taiyaki from Japan.
Samanco is an emblematic summer fast food, and as of 2023 has achieved popularity in the West, where it is colloquially known as "ice cream fish".
Hanako (fish)

Hanako (Japanese: 花子) (purportedly c. 1751 – July 7, 1977) was a scarlet koi fish reportedly owned by several individuals, the last of whom was Komei Koshihara. She was reported to be the longest-lived koi fish ever recorded, having died at the age of 226, although there is dispute as to the veracity of her longevity.
Most koi fish from Japan live around forty years. Far exceeding the average lifespan for koi, she was reportedly 226 years old at the time of her death. Her age was said to be determined in 1966 by removing two of her scales and examining them extensively. At this time, Hanako weighed 7.5 kg (17 lb) and measured 70 cm (28 in) in length. Once the scales were fully analyzed, it was determined that she was 215 years old. In July 1974, a study of the growth rings of one of the koi's scales reported that Hanako was 226 years old. She is reported to be the longest-lived koi fish ever recorded.
Despite the claims of Hanako's long life, Snopes reported that no conclusive evidence of Hanako's age could be found. The story of Hanako dates back to a 1966 interview with Komei Koshihara, who stated that Hanako's age was determined by a scientist named Masayoshi Hiro at the Laboratory of Animal Science at the Nagoya Women's University, although Snopes was unable to find any peer-reviewed studies from Hiro regarding Hanako's age. Furthermore, Dave Catania from the California Academy of Sciences said that "using scales is the least accurate method of aging carp", and that a more accurate age could have been determined by extracting otoliths from Hanako after her death. National Geographic noted that Hanako's age may "just be a legend".
Hiroshima Gokoku Shrine

Hiroshima Gokoku Jinja (広島護国神社) is a Japanese Shinto Shrine in Hiroshima, Japan.
The original shrine was founded in 1869, the first year of the Meiji period, in Futabanosato (二葉の里) Hiroshima. The shrine was established to mourn the Hiroshima-Han victims of the Boshin War.
In 1934, it was dismantled and moved to where Hiroshima Municipal Stadium now stands, and in 1939 its name was changed to the Hiroshima Gokoku Shrine.
In 1945, it was destroyed by the atomic bombing, and was rebuilt within the confines of Hiroshima Castle in 1965 with the aid of donations from the citizens of Hiroshima.
The Hiroshima Gokoku Shrine is one of the most popular places for celebrating Hatsumōde and Shichi-Go-San in Hiroshima.
Tofuya Ukai

Tofuya Ukai is a luxury tofu restaurant in Minato, Tokyo, located near Tokyo Tower. It is part of the Ukai group chain of restaurants.
The restaurant is inspired from the Edo period and includes a traditional Japanese garden with Japanese maple trees (Momiji), a waterfall and a carp pond. Tofuya Ukai occupies the premises of a 200-year-old former sake brewery transplanted from Yonezawa, Yamagata Prefecture, and still keeps the sake brewing vats. Waitresses wear hakamas and guests seat on tatamis. The restaurant has 55 private rooms furnished in traditional zashiki-style with tatami mats, screens and windows with translucent paper, and leg wells under the table called horigotatsu.
According to architect Makoto Yamaguchi, Tofuya Ukai has Tokyo Tower as its shakkei, which means borrowed scenery or neighboring textures.
Dishes are served in the refined kaiseki stye, full course traditional Japanese cuisine. Fresh tofu is delivered daily from its own workshop in the Okutama mountains, made from Hokkaido beans. Ukai offers a variety of seasonal tasting menus, including meat-based and vegetarian courses. The signature dish is warm tofu served in a dashi-seasoned soy milk.
According to Condé Nast Traveler, Tofuya Ukai is: "A shrine to all things tofu, often rendered in ways you never imagined. A lunch here is delicious but lengthy—be prepared to spend at least three hours. The location—a traditional house with private tatami-floored rooms overlooking a carp pond—is as beautiful as the food". According to Butterfield & Robinson's The Slow Road Luxury Travel Blog, Tofuya Ukai is among Tokyo's best restaurants. The Lonely Planet guide describes Tofuya Ukai as "One of Tokyo's most gracious restaurants".
Hiroshima Flower Festival

The Hiroshima Flower Festival (ひろしまフラワーフェスティバル) is a flower festival held annually in Hiroshima, Japan.
The Hiroshima Flower Festival has been held every year since 1977 during Golden Week, from 3 May to 5 May. More than one million people take part in the festival each year.
The festival includes multiple stages for entertainment, shops, a small zoo, and other amusement attractions along Peace Boulevard and in Hiroshima Peace Memorial Park. Many concerts, dancing shows, fashion shows, talk shows, and traditional and contemporary performances featuring local citizens and other events are held throughout the area. Locals also participate in a parade, and Yosakoi dance on Peace Boulevard.
The origin of the festival is the Japanese professional baseball Central League Champion parade for the Hiroshima Toyo Carp team in 1975. At the inaugural festival in 1977, Agnes Lum had to be escorted from the festival on a fire truck due to the number of fans overwhelming the event.
The underlying themes of the festival are to:
The key events of the festival are:
ጭላዳ ዝንጀሮ

ከ50 እስከ 60 ሺህ ብቻ የሚሆኑ ጭላዳ ዝንጀሮወች በአለማችን ይገኛሉ። ሁሉም የሚገኙት ኢትዮጵያ ውስጥ ባብዛኛው ሰሜን ተራራ ላይ ብቻ ነው። ጭላዳወች በቡድን ሆነው መኖርን የሚወዱ እንሳስቶች ናቸው። ብዙ ጊዜ ከ350 ያላነሱ ዝንጀሮወች አንድ ላይ ይኖራሉ። ምግባቸውም ቅጠላ ቅጠል ሲሆን ብዙውን ጊዜ የሚያሳልፉት ሳር በመጋጥ ነው።
ከሰው ልጅ ቀጥሎ አውራ ጣታቸው በመተጣጠፍ ጭላዳ ዝንጀሮወች ከሌሎች እንስሳቶች ይበልጣሉ።
በጥንት የጠፉት የትልልቅ ጭላዳ ዝርዮች ከደቡብ አፍሪካ እስከ ሕንድና እስፓንያ ድረስ እንደ ተገኙ ከቅሪቶች ታውቋል። በአሁኑ ዘመን ግን የኢትዮጵያ ጭላዳ ብቻ ተርፏል።
አቡነ ዮሴፍ ተራራ

አቡነ ዮሴፍ ተራራ ከላሊበላ በስተስሜን ምስራቅ የሚገኝ፣ ከኢትዮጵያ በከፍታው 16ኛ የሆነ ተራራ ነው። ከባህር ወለል በላይ 4260ሜትር የሚደርሰው ይህ ከፍተኛ ቦታ ከአካባቢው ጠለል ደግሞ በ1909 ሜትር ወደላይ ይጎናል። አቡነ ዮሴፍ ተራራ መቼና መድኃኔ አለምን፣ይምርሃነ ክርስቶስን፣ ጀመዱ ማርያምን፣ ገነተ ማርያምን፣ አሸተን ማርያምንና ሌላ አንድ የአለት ፍልፍል አብያተ ክርስቲያናንን በማቀፍ በታሪክ ይታወቃል። የእንግሊዙ አርኪዮሎጂ ተማሪ ክራውፎርድ የጨረቃ ተራራ ተብሎ በጥንቶቹ ግሪኮችና አረቦች የሚታወቀው ጀበል ኤል-ካማር ይህ ተራራ እንደነበር ያስረዳል። የጨረቃ ተራራ (ጀበል ኤል ካማር) በኋላ ኢኩየተር በመባል ለምድር ወገብ ስሙን የለገሰ ሐረግ ነው።
በአቡነ ዮሴፍ ተራራ ላይ በተደረገ ጥናት የ43 አይነት አጥቢ እንስሳት መኖሪያ መሆኑ ሲረጋገጥ፣ 221 አይነት ወፎችም ቤታቸው አድርገው ይኖሩበታል። ኢትዮጵያ ውስጥ ብቻ የሚገኙት ጭላዳ ዝንጀሮ እና ቀይ ተኩላ በዚሁ ቦታ ይገኛሉ ። አቡነ ዮሴፍ ኢትዮጵያ ውስጥ ከሚገኙ የአዕዋፍ መኖሪያዎች በወፍት ሃብቱ ሁለተኛ ነው።
መንዝ

መንዝ የሚለው ስያሜ የመጣው ከግዕዝ ቃል ሲሆን ትርጉሙና አመጣጡም መንዛት መርጨት ከሚለው ቃል የመጣ ሲኾን ሊቀ መልዐክቱ ቅዱስ ዑራኤል የጌታችንን ደም የረጨባት የምድር ማእከል ናት ፡፡
መንዝ ማለትም ደሙን የረጨበት ስለሆነ ነዝሃ መንዝ ተባለ ፡፡
ቅዱሱ ጽዋም እዚችው ምድር ሲገኝ ብዙ ምስጢራት ስላላት ከዚህ በላይ መናገር አልችለም ፡፡በጣምም ቅዱስ ስፍራ ነው ፡፡
መንዝ በሰሜናዊ ሸዋ የሚገኝ ክፍል ሲሆን በውስጡ ላሎ ምድርን በስተደቡብ፣ ጌራ ምድርን በስተሰሜንና ማማ ምድርን በመካከል ይዞ ይገኛል ። የመንዝ ድንበር በ3 ወንዞችና በአንድ ተራራ እንዲህ ይካለላል፦ ሞፋር ወንዝ (ደቡብ)፣ አዳባይ ወንዝና ወንጭት ወንዝ (ምዕራብ)፣ ቀጨኔ ወንዝ (በሰሜን) እንዲሁም በስተምስራቅ ከቆላው ኤፍራታ፣ ግድምና ቀወት የሚለየው የተራራ ሰንሰለት ናቸው ።🙏
መንዝ ለመጀመሪያ ጊዜ በታሪክ ተጠቅሶ የሚገኘው በቀዳማዊ አጼ አምደ ጽዮን ዜና መዋዕል ሲሆን በጊዜው መንዝሔል ይባል ነበር ። ቀጥሎም በአጼ በእደ ማርያም ዜና መዋዕል ተጠቅሶ ይገኛል ።
መንዝ በኢትዮጵያ ታሪክ ውስጥ ቁልፍ ቦታ የያዘው በ17ኛው ክፍለ ዘመን መጠናቀቂያ፣ በነጋሲ ክርስቶስ ነበር። የመንዝ ተወላጁ ነጋሲ የአጋንጫ ኪዳነ ምህረትን ቤተክርስቲያን በመመሰረት ሲታወቅ የፍሩክታንም ደብር በማስፋፋት ይጠቀሳል። ነጋሲ ታላቁ እያሱን ለመጠየቅ በሄደበት በትክትክ በሽታ ሲያርፍ ልጁ ሰባስቲያኖስ ሸዋን ከመንዝ ሆኖ ያስተዳድር ነበር። ኋላ ላይ የተነሱት ንጉስ አብይ፣ ምንም እንኳ እናታቸው ከላሎ ምድር የመጣች ብትሆንም መስተዳድራቸውን ከመንዝ ወደ ሐር አምባ በማዛወራቸው የመንዝ ማዕከላዊነት ደበዘዘ። የሆኖ ሆኖ መንዝ ለሚቀጥሉት ዘመናት ታዋቂ መሪወችን በማፍራትና በማስተናገድ ትታወቃለች። ለምሳሌ የነጋሲ ዘር የሆነው መርድ አዝማች አስፋ ወሰን በ18ኛው ክ.ዘመን መጨረሻ ጠላቶቹ ሲያሳድዱት በፍሩክታ ኪዳነ ምህረት እንደተጠለለ ይነገራል። የንጉሥ ሣህለ ሥላሴ እናት ወይዘሮ ዘነበወርቅ፣ የነጋሲ ዘር ሲሆኑ ዋና ከተማቸውን በሰላ ድንጋይ፣ ላሎ ምድር መሥርተው ይኖሩ ነበር። እንዲሁም አቶ በዛብህ ("አባ ደቅር") የመንዝ ባላባት ሲሆኑ በዓፄ ቴዎድሮስ የአበጋዝ ሹም የነበሩና የአጠቃላይ ሸዋ አስተዳዳሪና ኋላ ላይ ከወደፊቱ ዳግማዊ ዓፄ ምኒልክ ሠራዊት ጋር በአምባ ዳየር ጦርነት አድርገው የተሸነፉ ናቸው። ቆይቶም ዓፄ ምንሊክ በአምባ አፍቃራ፣ መንዝ፣ ቤተ መንግሥትና የጦር መሣሪያ ግምጃ ቤት ገንብተዋል። በኋላ በጣሊያን ወረራ ወቅት ለነበረው ትግል መንዝ ማዕከላዊ ሚናን ተጫውቷል።
መንዝ እጅግ ለም የሆነ መሬት የሚገኝበት ሲሆን ጥሩ ዝናብ ሲገኝ በአመት እስከ 3 ጊዜ እህል ማጨድ ይቻላል። የአየር ጸባዩም፣ ከከፍታው አንጻር ደጋማ ሲሆን በደቡቡ ማማ ምድር የሚገኘው የአየር ንብረት ወይና ደጋማ ነው። ይህ ሆኖ እያለ የመሬቱ ተራራማ አቀማመጥ ከሞላ ጎደል በዚህ አካባቢ የሚደረግን ግብርና ከባድ ያደርገዋል።
በመንዝ የሚገኙ ቤቶች በባህር ዛፍ እና ጥድ የሚታጀቡ ሲሆን አቀማመጣቸውም ተሰባጥረው ነው። በሞላሌ የሚገኘው የቅዳሜ ገበያ እስከ 2000 ሰወችን ያስተናግዳል።
ከከፍታው አንጻር፣ ብዙው የመንዝ አካባቢ ብርዳማ ስለሆነ ልብስ የሚሰራው ከሪዝ (wool) ነው። ይህም ልብስ ባና ይባላል። እንጀራም ብዙ ጊዜ ከገብስ የሚጋገር ሲሆን የመንዝ ሰወች ውርጩንና ንፋሱን ለመከላከል ቤቶቻቸውን ከእንጨትና ጭቃ ይልቅ ከድንጋይ መሰራት ያዘወትራሉ። ከዚህ እና መሰል ባህላዊ ቅርሶች አንጻር በአካባቢው ሕዝብ ዘንድ መንዝ «የአማራ ምንጭ» በመባል ይታወቃል።
በኢትዮጵያ ውስጥ ከፍተኛ የኦርቶዶክስ ተዋህዶ ቤተ ክርስቲያንና ደብር ስብጥር የሚገኘው በመንዝ ነው። ቅዱስ ዮሐንስ ምስራቃዊ ( የመንዝ ሃዋርያ) ለአካባቢው ህዝብ ክርስትናን እንደሰበከ ትውፊት አለ። እንደ ታሪክ ተመራማሪወች አባባል ይህ ሰው በአጼ አምደ ጽዮን ዘመን የነበረው ዮሐንስ ዘቀላት ሲሆን በአቡነ ያቆብና የደብረ ሊባኖሱ እጨጌ ፍሊጶስ ታዞ በ1322 ዓ.ም. ይተጋ የነበረ ሓዋርያ ነው።
የጓሳ ሜዳ በመንዝ የሚገኝ፣ወደ 110 ኪሎ ሜተር ስኩየር የሚጠጋ ስፋት ያለው፣ ከኢትዮጵያም ሆነ አፍሪካ ትልቁ የአፍሮ አልፓይን ስርዓተ ህይወት ቅሪት ነው። በዚህ ሜዳ 26 ምንጮች ሲኖሩ ቦታው ሳይታረስ ለ400 አመታት የተለያዩ ብርቅ እንስሳት (ምሳሌ፡- ጭላዳ ዝንጀሮ (200 የሚጠጉ) ፣ ቀይ ቀበሮ (ከ20 እስከ 50 ብቻ የሚደርሱ) ፣ አጋዘን፣ ወዘተ...) መኖሪያ በመሆን አገልግሏል። የአካባቢው ሕዝብ የዚህን ጉዳይ መሰረት ሲያስረዱ፣ ከላይ የተጠቀሰው ጻዲቁ ዮሐንስ ምስራቃዊ በዚህ አካባቢ ሲኖር ሳለ አንዲት ሴት በውሸት አስረግዞኛል ብላ ከሰሰችው። የአካባቢውም ሕዝብ ይህን ክስ ከጻዲቁ ፊት እንድትደግም አደረጓት እርሷ ግን ክሱን መድገም ብቻ አይደለም "ከዋሸሁ ድንጋይ ያድርገኝ" ብላም ጨመረች። በዚህ መሰረት ንግግሯን ሳታቋርጥ ወደ ድንጋይ ተቀየረች። ጻዲቁም በማዘን ሜዳው ምንም እህል እንዳያበቅል ተራገመ። በዚህ መሰረት በጥሩ ጤፍ ምርቱ ይታወቅ የነበረው ጓሳ የተለያዩ አውሬዎች መኖሪያ ኾነ።
በአኹኑ ወቅት በጓሳ ሜዳ 7 ኢትዮጵያ ውስጥ ብቻ የሚገኙ አጥቢ እንስሳት ይገኛሉ - ይህም ከአጠቃላዩ ኢትዮጵያ ብቻ ከሚገኙት አጥቢ እንስሳት 22.6% ነው። 111 የወፍ አይነቶች በመንዝ ሲገኙ ሰባቱ ኢትዮጵያ ውስጥ ብቻ የሚገኙ ናቸው።
አርባዕቱ እንስሳ

አርባዕቱ እንስሳ (አራቱ እንስሳ)፡ በሰሜን ወሎ (የድሮው አንጎት)) የሚገኝ፣ እንደ ላሊበላ አብያተ ክርስቲያናት ከአለት ፍልፍል የተሰራ፣ ነገር ግን ከላሊበላ 35ኪሎ ሜትር ርቆ የሚገኝ የሚገኝ ቤተ ክርስቲያን ነው። በውስጡ የቆዩ ጌጣ ጌጦችን፣ ቅርጻ ቅርጽ ያላቸው አምዶችንና በአክሱም ሃውልት መልክ የተቀረጹ መቃ መድራፎችን ይዞ ይገኛል። አርባቱ እንስሳ ለአራቱ ወንጌላውያን መታሰቢያነት በዓፄ ካሌብ (518 ዓ.ም.) እንደተሰራ ትውፊት አለ።
አህያ

አህያ አራት እግር ያለው ለማዳ እንስሳ ሲሆን ከባድ ዕቃ በመሸከም ሰውን ይረዳል። በተለይም ዘመናዊ የመጓጓዣ አገልግሎት በሌለበት ሥፍራ አገልግሎት በስፋት ይሰጣል። አህያ ኢትዮጵያ ውስጥ የሚገኝ አጥቢ እንስሳ ነው።
ለማዳ አህያ ወይም Equus africanus asinus የመጣ ከአውሬ አህያ Equus africanus ነበር።
ድኩላ

ድኩላ በእንግሊዝኛው Menelik's Bushbuck ተብሎ የሚታወቅ የኒያላ ( አጋዘን ) ዝርያ የሆነ እንስሳ ነው። ኢትዮጵያ ውስጥ አልፎ አልፎም ለምግብነት ያገለግላል።
ማውንቴን ኒያላ በመባል የሚታወቀው እንስሳ ከኢትዮጵያ ብርቅዬ እንስሳት መካከል አንዱ ነው፡፡
ዝንዠሮ

ዝንዠሮ ወይም ዝንጀሮ ባንዳንድ አገር እንዲሁም በኢትዮጵያ ውስጥ የሚገኝ አጥቢ እንስሳ ነው።
ዝንጀሮች በሰብአስተኔ ክፍለመደብ ውስጥ 6 አስተኔዎች ናቸው። ከነዚህ 5ቱ አስተኔዎች የምዕራብ ክፍለአለም ዝንጀሮች ሲሆኑ፣ የተረፈውም የምሥራቅ ክፍለዓለም ዝንጀሮችን ያጠቅልላል። አንኮ፣ ጭላዳ፣ ጨኖ እና ጉሬዛ በዚህ መጨረሻ አስተኔ ውስጥ ይገኛሉ።
ይህ አከፋፈል ዘመናዊ ነው፤ ባለፉት ወቅቶች «ዝንጀሮ» እና «ጦጣ» የሚሉ ስሞች አልተለዩም ወይም ይለዋወጡ ነበር። አሁንስ «ጦጣ» በተለይ ትልቁ ጅራት ያጡት ዝርያዎች እንደ ገመሬ (ጎሪላ) ያመልክታል።
Theropithecus brumpti

Theropithecus brumpti was a large terrestrial monkey that lived in the mid to late Pliocene. It is an extinct species of papionin.
This fossil primate is mostly known from skulls and mandibles found in Pliocene deposits excavated in the Shungura Formation, at the Omo River, Ethiopia. Both T. brumpti and its cousin, the extant gelada (T. gelada), were related to the baboon.
Similar to most other such animals, T. brumpti was quadrupedal with highly dexterous, manipulative hands. Males grew very large, as evidenced by a specimen found at Lomekwi, Kenya, which was estimated to have weighed approximately 43.8 kilograms. (In comparison, the male gelada averages around 20 kilograms ). In addition, the male was most likely very colorful, with the female smaller and less colorful; the species displayed a high degree of sexual dimorphism. Like most papionins, the male possessed large canine teeth, primarily for display.
Theropithecus brumpti was most likely a folivore. Large muscles in the long muzzle suggest T. brumpti ate tough vegetation, and was capable of breaking and eating large nuts.
This species was largely terrestrial, with the size of adult males making any significant arboreal lifestyle unlikely. From the locations of T. brumpti finds, the species lived in riverine forest habitats.
Theropithecus

Theropithecus is a genus of primates in the family Cercopithecidae. It contains a single living species, the gelada (Theropithecus gelada), native to the Ethiopian Highlands.
Additional species are known from fossils, including:
The earliest remains probably belonging to the genus are from Kanapoi, Kenya, dating to the early Pliocene, around 4.1-4.2 million years ago.
Although most remains are known from Africa, during the Early Pleistocene the genus had a broader distribution ranging from southern Europe, including Spain and possibly Italy, to the Indian subcontinent.
Robin Dunbar

Robin Ian MacDonald Dunbar (born 28 June 1947) is a British biological anthropologist, evolutionary psychologist, and specialist in primate behaviour. Dunbar is professor emeritus of evolutionary psychology of the Social and Evolutionary Neuroscience Research Group in the Department of Experimental Psychology at the University of Oxford. He is best known for formulating Dunbar's number, a measurement of the "cognitive limit to the number of individuals with whom any one person can maintain stable relationships".
Dunbar, the son of an engineer, was educated at Magdalen College School, Brackley. He went on to study at Magdalen College, Oxford, where his teachers included Niko Tinbergen; he completed his Bachelor of Arts in Psychology and Philosophy in 1969. Dunbar then went on to the Department of Psychology of the University of Bristol and completed his PhD in 1974 on the social organisation of the gelada, Theropithecus gelada, a monkey that is a close relative to baboons.
He spent two years as a freelance science writer. Dunbar told BBC Radio interviewer Jim Al-Khalili in The Life Scientific in 2019 that he "got his first real job" only at the age of 40.
Dunbar's academic and research career includes the University of Bristol, University of Cambridge from 1977 until 1982, and University College London from 1987 until 1994. In 1994, Dunbar became Professor of Evolutionary Psychology at the University of Liverpool, but left Liverpool in 2007, to take up the post of Director of the Institute of Cognitive and Evolutionary Anthropology at the University of Oxford. In 2012, Dunbar migrated over to the Department of Experimental Psychology at the University of Oxford, after receiving a competitive research grant from the European Research Council.
Dunbar was formerly co-director of the British Academy Centenary Research Project (BACRP) "From Lucy to Language: The Archaeology of the Social Brain" and was involved in the BACRP "Identifying the Universal Religious Repertoire".
Digital versions of selected published articles authored or co-authored by him are available from the University of Liverpool Evolutionary Psychology and Behavioural Ecology Research Group.
In 2015, Dunbar was awarded the Huxley Memorial Medal—established in 1900 in memory of Thomas Henry Huxley—for services to anthropology by the council of the Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland, the highest honour at the disposal of the RAI. Dunbar is also a Humanists UK Distinguished Supporter of Humanism.
Dunbar's work is mentioned in The Big Bang Theory, Season 4, Episode 20 ("The Herb Garden Germination"), when Amy Farrah Fowler is talking with Sheldon Cooper while listening to a lecture by Brian Greene (2011).
Dunbar is a featured character in the adaptation of Yuval Noah Harari's book Sapiens: A Brief History of Humankind into graphic novel (2020).
Dunbar's work is described in the epilogue of Blake Crouch's novel Upgrade (2022).
Theropithecus oswaldi

Theropithecus oswaldi is an extinct species of Theropithecus from the early to middle Pleistocene of Kenya, Ethiopia, Tanzania, South Africa, Spain, Morocco, and Algeria. The species went extinct in South Africa around 1 million years ago. Having existed alongside hominins like Homo erectus, it is likely that conflict with early humans played a role in their extinction as a site has been found with many juveniles butchered.
It is remarkable for its large size compared to other Old World monkeys. One source projects a specimen of Theropithecus oswaldi to have weighed 72 kg (159 lb). Postcranial fossils found of this species are much greater in size than extant papionins, including the mandrill.
According to δC values from fossils of the species from Swartkrans, it was a specialised grazer. A dental microwear study based on fossils from the Omo Valley suggests that the diet of T. oswaldi, like that of the modern day gelada, consisted primarily of the aerial parts of herbaceous monocots and dicots. T. oswaldi fossils are also known from Elandsfontein, where they subsided on diets mainly composed of C3 plants as both browsers and grazers.
Dinopithecus

Dinopithecus ("terrible ape") is an extinct genus of very large primates, closely related to baboons, that lived during the Pliocene and Pleistocene epochs in South Africa and Ethiopia. It was named by British paleontologist Robert Broom in 1937. The only species currently recognized is Dinopithecus ingens, as D. quadratirostris has been reassigned to the genus Soromandrillus. It is known from several infilled cave sites in South Africa, all of early Pleistocene age, including Skurweberg, Swartkrans (Member 1), and Sterkfontein (Member 4 or 5, but probably member 4).
Dinopithecus ingens was approximately twice the size of the largest living baboons, with males averaging 46 kg (101 lb) and females 29 kg (64 lb), based on estimates from the molar teeth. In some cases males were estimated to reach in maturity a weight of 77 kg (170 lb). The most distinguishing feature of the genus is its large size in comparison to other papionins. The only other papionin species to attain a similar size were Theropithecus brumpti and Theropithecus oswaldi. These, however, are very different from Dinopithecus in their dental morphology. Overall, the skull is similar to that of modern baboons, except that it generally lacks the facial fossae (depressions on the sides of the muzzle and lower jaw) and maxillary ridges (ridges of bone that run along the upper sides of the snout). For these reasons, Dinopithecus is sometimes treated as a subgenus of Papio.
Most living papionins are omnivorous feeders that consume a wide range of readily digestible plant parts, especially fruits, as well as insects and other invertebrates, and small vertebrates. An analysis of the carbon isotopes from samples of its tooth enamel found Dinopithecus to consume the smallest portion of grass and other savanna-based foods of any South African primate. Analysis of the microwear patterns on the molar teeth showed that they were similar to those of the living yellow baboon (Papio cynocephalus), suggesting a broad and eclectic diet. A study of the adaptations of the molar teeth suggested that D. ingens ate a very high percentage of fruit and relatively few leaves.
No bones of the limbs or other parts beyond the skulls and teeth have been attributed to Dinopithecus, so it is impossible to know its mode of locomotion for certain. However, as a papionin of very large size, it most probably spent a significant amount of time on the ground and moved quadrupedally.
கயத்தாறு

கயத்தாறு (Kayatharu), இந்தியாவின், தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் அமைந்துள்ள தூத்துக்குடி மாவட்டம், கயத்தாறு வட்டத்தில் இருக்கும் ஒரு பேரூராட்சி ஆகும். கயத்தாறு பேரூராட்சியில், வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் துக்கிலிடப்பட்ட இடம் சுற்றுலா தலமாக உள்ளது. இதன் அருகமைந்த நகரங்கள், வடக்கில் கோவில்பட்டி 30 கி.மீ. தொலைவிலும், தெற்கில் திருநெல்வேலி 30 கி.மீ தொலைவிலும், கிழக்கில் தூத்துக்குடி 55 கி.மீ தொலைவிலும். அமைந்துள்ளது. இதன் அருகமைந்த தொடருந்து நிலையம், 12 கி.மீ தொலைவில் உள்ள குரும்பூர் ஆகும்.
கயத்தாறு 6.23 சகிமீ பரப்பும், 15 வார்டுகளும், 72 தெருக்களும் கொண்ட இப்பேரூராட்சி, கோவில்பட்டி (சட்டமன்றத் தொகுதி)க்கும், தூத்துக்குடி மக்களவைத் தொகுதிக்கும் உட்பட்டது.
2011-ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி 2,799 வீடுகள் கொண்ட இப்பேரூராட்சியின் மக்கள்தொகை 10,400 ஆகும். கயத்தாறு நகரம் முந்தைய திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் ஒரு பகுதியாக இருந்தது.
பாஞ்சாலங்குறிச்சியில் பிறந்த வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் அக்டோபர் 16 , 1799, அன்று ஆங்கிலேயரால் இவ்வூரில் தான் தூக்கிலிடப்பட்டார். வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனின் நினைவாகக் கட்டப்பட்ட நினைவிடம் இவ்வூரில் உள்ளது. இந்த நினைவிடம் அக்டோபர் 16, 1970 ஆம் ஆண்டு அன்று பத்மஸ்ரீ நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசனால் சிலை நிறுவப்பட்டு, நீ. சஞ்சீவ ரெட்டி விழாத் தலைவராகவும், மற்றும் காங்கிரசு பெருந்தலைவர் கு. காமராசரால் சிலை திறந்து வைக்கப்பட்டது. இந்த நினைவிடம் தேசிய நெடுஞ்சாலையும், உள்ளூர் சாலையும் சந்திக்கும் சந்திப்பில் இந்த நினைவிடம் உள்ளது. இங்கு ஆங்கிலேயர்களால் உருவாக்கப்பட்ட பழைய விமானதளம் ஒன்று உள்ளது.
இவ்வூரில் வாரசந்தை ஒவ்வொரு வாரமும் வியாழக்கிழமை சந்தை நடைபெறுகின்றது. அதற்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ள தனிப்பட்ட இடத்தில் செயல்படுகின்றது. இங்கு சமையலுக்குத் தேவையான அனைத்துக் காய் கறிகள், தானியங்கள், கனி வகைகள், மற்றும் இறைச்சி வகைகள், ஒரு பக்கமாகவும். மறுபக்கத்தில் பசுமாடுகள், ஆடு, கோழிகள், என மிருகங்கள் சார்ந்தவை மற்ற பகுதிகளிலும் விற்கப்படுகின்றன. இந்த சந்தைக்கு, பக்கத்தில் உள்ள 50 கிராமங்களின் மக்கள் வருகை தருகின்றனர்.
இங்கு மழைக் காலங்களில் மழை நீர் இந்த நீர் நிலையில் சேமிக்கப்பட்டு விவசாயத்திற்காகவும் மற்றும் மேச்சல் கால் நடைகளுக்கும் உபயோகிக்கப்படுகின்றது.
இங்கு பாய் தயாரிப்புடன் மிகப்பெரிய தொழிற்சாலையும், இந்த வட்டாரத்திலேயே மிகப் புகழ்பெற்ற மின்சாரக் காற்றாலையும் உள்ளது. இதையேற்று மத்திய அரசின் ஒரு அலுவலகமும் உள்ளது. இதை முன்னாள் இந்தியப் பிரதமர், அடல் பிகாரி வாச்பாய் திறந்து வைத்தார்.
இந்த ஊரில் புகழ்பெற்ற பள்ளிவாசல் ஒன்று உள்ளது, இது இந்த நகரத்தின் மேற்கு திசையில் அமைந்துள்ளது.
பூலாங்குடியிருப்பு

பூலாங்குடியிருப்பு (ஆங்கிலம்:poolankudiyiruppu), தமிழக - கேரள எல்லைபகுதியான இவ்வூர் இயற்கை எழில்கொஞ்சும் மேற்கு தொடர்ச்சி மலைப்பகுதியின் அடிவாரத்தில் அரிகர நதி ஆற்றின் கரையோரத்தில் அமைந்துள்ளது. இவ்வூரின் வழியாக புகழ்பெற்ற செங்கோட்டை - கொல்லம் இரயில் பாதை உள்ளது. மேலும் இங்கிருந்து புகழ்பெற்ற ஆன்மீக தளமான திருமலைகோவில் செல்வதற்கு தனி பாதையும் உள்ளது. முன்பு திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானதின் கீழ் கலங்காதகண்டி மன்னன் கட்டுபாட்டில் சுமார் 150 ஆண்டு இருந்தது குறிப்பிடதக்கது. இவ்வூர் 1956 ஆண்டு நவம்பர் 1 ம் தேதி திருவிதாங்கூர் சமஸ்தான்திலிருந்து தமிழ்நாட்டுடன் இனைந்த பகுதிகளுள் ஒன்றாகும்.
இந்தியாவின் தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் அமைந்துள்ள தென்காசி மாவட்டம் செங்கோட்டை வட்டத்தில் இருக்கும் புதூர் பேருராட்சியில் அமைந்துள்ள ஒரு ஊர் ஆகும்.
குறிப்பிட்டு சொல்லும்படியான தொழிலகங்கள் இவ்வூரில் இல்லையென்றாலும் மக்களின் முதன்மை தொழிலாக விவசாயமே இருந்துவருகிறது. கணிசமான மக்கள் மத்திய கிழக்கு வளைகுடா நாடுகளில் பணிபுரிகின்றனர். இங்கு பட்டுவளர்சி துறையின் பண்னை உள்ளது.
அருகிலுள்ள நகரங்கள்
வலங்கைமான்

வலங்கைமான் இந்தியாவின் தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் அமைந்துள்ள திருவாரூர் மாவட்டத்தில் உள்ள வலங்கைமான் வட்டம் மற்றும் வலங்கைமான் ஊராட்சி ஒன்றியம் ஆகியவற்றின் நிர்வாகத் தலைமையிடமும், தேர்வு நிலை பேரூராட்சியும் ஆகும். வலங்கைமானில் நாட்டு வெடிகள் தயாரிக்க படுகிறது. வலங்கைமானில் புகழ்பெற்ற பாடைகட்டி மகா மாரியம்மன் திருக்கோயில் உள்ளது. வலங்கைமான் நகரம் 1 ஜனவரி 1997 ஆம் ஆண்டில் தஞ்சாவூர் மாவட்டதிலிருந்து பிரித்து திருவாரூர் மாவட்டத்தில் இணைக்கப்பட்டது.
வலங்கைமான் (தேர்வு நிலைபேரூராட்சி)திருவாரூருக்கு 32 கிமீ தொலைவில் உள்ளது. வலங்கைமான் அருகே அமைந்த தொடருந்து நிலையம் கும்பகோணத்தில் உள்ளது. இதனருகே அமைந்த நகரங்கள் கும்பகோணம் 9கிமீ; மன்னார்குடி 27 கிமீ தொலைவில் உள்ளது.
5.46 சகிமீ பரப்பும், 15 வார்டுகளும், 58 தெருக்களும் கொண்ட இப்பேரூராட்சி நன்னிலம் (சட்டமன்றத் தொகுதி)க்கும், நாகப்பட்டினம் மக்களவைத் தொகுதிக்கும் உட்பட்டது.
2011-ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி இப்பேரூராட்சி 2948 வீடுகளும், 11,754 மக்கள்தொகையும் கொண்டது.
வலங்கைமான் வரதராஜன்பேட்டையில் மகாமாரியம்மன் கோயில் உள்ளது. இந்த மாரியம்மனைப் பற்றி ஓர் அற்புத வரலாறு வழங்கப்பட்டுவருகிறது. வலங்கைமான் வரதராஜன்பேட்டை தெருவில் சுமார் 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் காதக்கவுண்டர் என்பவர் வசித்துவந்தார். அவர் மனைவி கோவிந்தம்மாள். இருவரும் இறைபக்தி மிக்கவர்கள். காதக்கவுண்டர் விவசாய வேலை பார்த்துவந்தார். அவர் மனைவி பக்கத்துக் கிராமங்களுக்குச் சென்று தின்பண்டங்கள் விற்கும் வியாபாரம் செய்துவந்தார். அவரால் புங்கஞ்சேரி என்ற கிராமத்தில் கண்டெடுக்கப்பட்ட குழந்தையை 'சீதளா' என்று பெயரிட்டு வளர்த்துவந்தார்., வைசூரி நோயால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தை இறந்துவிட்டது. மாரியம்மனே குழந்தை வடிவில் வந்ததாக இத்தம்பதியரின் கனவில் தோன்றி ஒரு நாள் அருள் வாக்கு கிடைத்ததால் குழந்தையை நல்லடக்கம் செய்த இடத்திலேயே பிற்காலத்தில் கோயில் எழுப்பப்பட்டது. மற்ற சிவாலயங்களில் உள்ள சிவபெருமான் திருவுருவில் இடது கையில் மான் இருக்கும். ஆனால் வலங்கைமானில் உள்ள சிவபெருமான் திருவுருவில் வலது கையில் மான் இருப்பதால் இவ்வூருக்கு வலங்கைமான் என்று பெயர் வந்ததாகச் சிலர் கூறுவர். சீதையின் விருப்பத்தினால் மாயமானை இராமபிரான் துரத்திச் சென்றபோது, அம்மான் அங்கு வலது புறமாக ஓடியதால் வலங்கைமான் என்று இவ்வூருக்குப் பெயர் வந்ததாகச் சிலர் கூறுவர். ஆவணி, பங்குனி ஆகிய இரு மாதங்களிலும் வலங்கைமான் மாரியம்மனுக்கு திருவிழா நடைபெறுகின்றது. பதினைந்து நாட்கள் விழா நடைபெறும். எட்டாம் நாள் பிரசித்தி பெற்ற பாடைத் திருவிழாவும் (பங்குனி மாதம் இரண்டாம் ஞாயிறு), ஒன்பதாம் நாள் மீன் திருவிழாவும், பதினைந்தாம் நாள் புஷ்பப் பல்லக்கும் (பங்குனி மாதம் மூன்றாம் ஞாயிறு) சிறப்பாக ஆண்டுதோறும் நடைபெறுகின்றன.
இந்த பள்ளியானது வட்டாரத்திலேயே மிகவும் பழமையானது. 1932ம் ஆண்டு இப்பள்ளியில் ஒரு கட்டிடம் திறக்கப்பட்டதற்கான கல்வெட்டு இருந்ததாக அப்பள்ளியில் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற முதுகலை ஆசிரியர் திரு.தமிழ்ச்செல்வம் அவர்கள் தெரிவித்தார்கள்.
உதம்பூர் மாவட்டம்

உதம்பூர் மாவட்டம், இந்தியாவின் சம்மு காசுமீர் மாநிலத்தின் இருபத்தி இரண்டு மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும்.
இம்மாவட்டத்தின் தலைமையிடமான உதம்பூர் நகரத்திலிருந்து, 53 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் புகழ்பெற்ற வைஷ்ணவ தேவி அம்மன் மலைக் கோயிலும், ஜம்மு நகரமும் அமைந்துள்ளன. மாநிலத் தலைநகரம் காஷ்மீர் 130 கிலோ மீட்டர் தொலைவிலும், இந்தியத் தலைநகரான புதுதில்லி 630 கிலோ மீட்டர் தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது. இம்மாவட்டத்தில் பத்னிடாப் எனும் மலைவாழிடம் உள்ளது.
2,637 சதுர கிலோ மீட்டர் கொண்ட உதம்பூர் மாவட்டத்தின் வடக்கில் இராம்பன் மாவட்டமும், வடகிழக்கில், தோடா மாவட்டமும், தென்கிழக்கில் கதுவா மாவட்டமும், தென்மேற்கில் சம்பா மாவட்டமும், மேற்கில் ஜம்மு மாவட்டமும், வடமேற்கில் ரியாசி மாவட்டமும் எல்லைகளாக அமைந்துள்ளன.
ஜம்மு - காஷ்மீரை இணைக்கும் தேசிய நெடுஞ்சாலை எண் 1 எ உதம்பூர் வழியாக செல்கிறது.
உதம்பூர் மாவட்டத்திலிருந்து, சம்மு காஷ்மீர் மாநிலத்தின் அனைத்து நகரங்களையும் இணைக்க ஜம்மு காஷ்மீர் மாநில அரசின் பேருந்துகளும், தனியார் பேருந்துகளும் இயக்கப்படுகின்றன.
இந்திய இரயில்வே, உதம்பூரையும் ஜம்மு, பதான்கோட், கட்ரா, புதுதில்லி, அகமதாபாத், மும்பை, சென்னை, கான்பூர், கோட்டா, சண்டிகர் போன்ற நகரங்களையும் இணைக்கும் தொடருந்துகளை இயக்குகிறது.
டோக்கிரி, இந்தி, உருது, ஆங்கிலம், கோஜ்ரி மொழிகளை பேசுகின்றனர்.
உதம்பூர் மாவட்டம் கடல் மட்டத்திலிருந்து 600 மீட்டர் முதல் 3000 மீட்டர் உயரம் வரை அமைந்துள்ளது. செனாப் ஆறு மற்றும் தாவி ஆறுகள் இம்மாவட்டத்தின் குறுக்கே பாய்கிறது.
இந்திய இராணுவத் தரைப்படை மற்றும் விமானப்படையின் வடக்கு கட்டளை மண்டலங்கள் உதம்பூரில் அமைந்துள்ளதால், இம்மாவட்டம் வடக்கு இந்தியாவின் முக்கிய இராணுவ கேந்திரமாக கருதப்படுகிறது.
உதம்பூர் மாவட்டம் உதம்பூர், செனானி, இராம்நகர், மஜால்தா, வருவாய் வட்டங்களும், ஏழு ஊராட்சி ஒன்றியங்களும், நாற்பத்தி ஆறு ஊராட்சி மன்றங்களும் கொண்டுள்ளது.
2011 ஆம் ஆண்டு இந்திய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி, உதம்பூர் மாவட்ட மக்கள் தொகை 5,54,985 ஆக உள்ளது. அதில் ஆண்கள் 296,784; பெண்கள் 258,201 ஆக உள்ளனர். மக்கள் தொகை அடர்த்தி, ஒரு சதுர கிலோ மீட்டருக்கு 210 ஆக உள்ளது. பாலின விகிதம் ஆயிரம் ஆண்களுக்கு 870 பெண்கள் உள்ளனர். சராசரி எழுத்தறிவு விகிதம் 68.49 விழுக்காடாக உள்ளது. அதில் ஆண்கள் எழுத்தறிவு விகிதம்78.36% ஆகவும், பெண்கள் எழுத்தறிவு விகிதம் 57.10% உள்ளது. ஆறு வயதிற்குட்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை 84,332 ஆக உள்ளது. உதம்பூர் மாவட்ட மக்கள் தொகையில் இந்துக்கள் 88.12% விழுக்காடாகவும், இசுலாமியர்கள் 10.77% ஆகவும், கிறித்தவர்கள் 0.35% ஆகவும், சீக்கியர்கள் 0.62% ஆகவும், மற்றவர்கள் 0.14% ஆகவும் உள்ளனர்.
இந்திய இராணுவத்தின் தரைப்படை மற்றும் விமானப்படையின் வடக்கு கட்டளைப் பிரிவுகள் உதம்பூர் மாவட்டத்தில் அமைந்திருப்பதால், இங்கு இராணுவத்தினரின் குடும்பங்கள், கல்வி நிலையங்கள் அதிக அளவில் உள்ளதால், உதம்பூர் மாவட்டத்தின் மக்கள் தொகையில், இராணுவத்தினர் மற்றும் அவர் தம் குடும்பங்களின் பங்கு கணிசமாக உள்ளது.
உதம்பூர், பாட்லி, மன்சர், தாபு, செனானி, நர்சு, தாலொரா, டோமெயில் மற்றும் ராம்நகர் இம்மாவட்டத்தின் முக்கிய நகரங்கள் ஆகும்.
உதம்பூர் மாவட்டம், உதம்பூர், செனானி மற்றும் இராம்நகர் என மூன்று சட்டமன்ற தொகுதிகளை கொண்டுள்ளது. இம்மாவட்டத்தில் பாரதிய ஜனதா கட்சி, இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் மற்றும் தேசிய சிறுத்தைகள் கட்சி முக்கிய அரசியல் கட்சிகளாகும்.
33°00′N 75°10′E﻿ / ﻿33.000°N 75.167°E﻿ / 33.000; 75.167
கொல்கத்தா மாவட்டம்

கொல்கத்தா மாவட்டம் (Kolkata district) (Bengali: কলকাতা জেলা) கிழக்கு இந்தியாவின் மேற்கு வங்காளம்மாநிலத்தின் 25 மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். இராஜதானி கோட்டத்தில் அமைந்த ஏழு மாவட்டங்களில் இம்மாவட்டமும் ஒன்றாகும். இது பரப்பளவில், மேற்கு வங்காள மாநிலத்தில் அமைந்த, மிகச்சிறிய மாவட்டம் ஆகும்
இம்மாவட்டத்தின் மையத்தில் மேற்கு வங்காள மாநிலத்தின் தலைநகரும், இம்மாவட்டத்தின் நிர்வாகத் தலைமையிடமான கொல்கத்தா நகரம் அமைந்துள்ளது. இம்மாவட்டத்தின் பெரும் பகுதி கொல்கத்தா மாநகராட்சிப் பகுதியில் அமைந்துள்ளது.
இம்மாவட்டத்தில் ஹூக்லி ஆறு பாய்கிறது.
இம்மாவட்டத்தின் குடிநீர் மற்றும் வடிகால் நிர்வாகத்தை கொல்கத்தா மாநகராட்சியே மேற்கொள்கிறது.
185 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட கொல்கத்தா மாவட்டத்தின் வடகிழக்கில் வடக்கு 24 பர்கனா மாவட்டம், தெற்கில் தெற்கு 24 பர்கனா மாவட்டம் மற்றும் வடமேற்கில் ஹவுரா மாவட்டம் எல்லைகளாக அமைந்துள்ளது.
கொல்கத்தா மாவட்டம் பதினொன்று சட்டமன்ற தொகுதிகளை கொண்டுள்ளது. அவைகள்; கொல்கத்தா துறைமுகம் சட்டமன்ற தொகுதி, பவானிபூர் சட்டமன்ற தொகுதி, இராஷ்பிகாரி சட்டமன்ற தொகுதி, சௌரங்கி சட்டமன்ற தொகுதி, எந்தாலி சட்டமன்ற தொகுதி, பெலகட்டா சட்டமன்ற தொகுதி, ஜோர்சங்கோ சட்டமன்ற தொகுதி, ஷியாம்புக்கூர் சட்டமன்ற தொகுதி, மணிக்தலா சட்டமன்ற தொகுதி மற்றும் காசிப்பூர்-பெல்கச்சியா சட்டமன்ற தொகுதி.
கொல்கத்தா வடக்கு மக்களவை தொகுதி, கொல்கத்தா தெற்கு மக்களவை தொகுதி என இரண்டு மக்களவை தொகுதிகளை இம்மாவட்டம் கொண்டுள்ளது.
2011 ஆம் ஆண்டு இந்திய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி இம்மாவட்டத்தின் மொத்த மக்கள் தொகை 4,496,694 ஆக உள்ளது. அதில் ஆண்கள் 2,356,766 மற்றும் பெண்கள் 2,139,928 ஆகவும் உள்ளனர். பாலின விகிதம் ஆயிரம் ஆண்களுக்கு பெண்கள் 908 வீதம் உள்ளனர். மக்கள் தொகை அடர்த்தி ஒரு சதுர கிலோ மீட்டரில் 24,306 பேர் வீதம் வாழ்கின்றனர். இம்மாவட்டத்தின் சராசரி படிப்பறிவு 86.31% ஆகவும், ஆண்களின் படிப்பறிவு 88.34% ஆகவும், பெண்களின் படிப்பறிவு 84.06% ஆகவும் உள்ளது. ஆறு வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை 339,323 ஆக உள்ளது.
இம்மாவட்டத்தில் இந்து சமயத்தவரின் மக்கள்தொகை 3,440,290 (76.51 %) ஆகவும், இசுலாமியர் மக்கள்தொகை 926,414 (20.60 %) ஆகவும், கிறித்தவ சமயத்தினரின் மக்கள்தொகை 39,758 (0.88 %) ஆகவும், சீக்கிய சமயத்தவரின் மக்கள்தொகை 13,849 ஆகவும், சமண சமயத்தவரின் மக்கள்தொகை 21,178 ஆகவும், பௌத்த சமயத்தவரின் மக்கள்தொகை 4,771 ஆகவும், பிற சமயத்தவரின் மக்கள்தொகை 1,452 ஆகவும், சமயம் குறிப்பிடாதவர்கள் எண்ணிக்கை 48,982 (1.09 %) ஆகவும் உள்ளது.
185 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட கொல்கத்தா மாவட்டத்தின் வடகிழக்கில் வடக்கு 24 பர்கனா மாவட்டம், தெற்கில் தெற்கு 24 பர்கனா மாவட்டம் மற்றும் வடமேற்கில் ஹவுரா மாவட்டம் எல்லைகளாக அமைந்துள்ளது.
கொல்கத்தா பல்கலைக்கழகம்

கொல்கத்தா பல்கலைக்கழகம் (University of Calcutta, அல்லது Calcutta University) (Bengali: কলিকাতা বিশ্ববিদ্যালয়) இந்திய மாநகரம் கொல்கத்தாவில் (அப்போதைய கல்கத்தா) சனவரி 24,1857ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்ட ஓர் தொன்மையான பொதுத்துறை பல்கலைக்கழகம் ஆகும்.தெற்கு ஆசியாவிலேயே பல்வேறு துறைகளைக் கொண்ட முதல் பல்கலைக்கழகமாக இது விளங்கியது. இதற்கு முன்னதாக பல்கலைக்கழக தரச்சான்று வழங்கப்பட்ட செராம்பூர் கல்லூரி இறையியல்|இறையியலில் மட்டுமே பட்டம் வழங்க அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தது.
பல்கலைக்கழக மானியக் குழு (இந்தியா)|பல்கலைக்கழக மானியக் குழு இந்தப் பல்கலைக்கழகத்தை "ஐந்து நட்சத்திர பல்கலைக்கழகங்களில்" ஒன்றாகவும் சீர்மைபெற வாய்ப்புள்ள மையங்களில் ஒன்றாகவும் அடையாளப்படுத்தி உள்ளது. மாநில அரசால் நிர்வகிக்கப்படும் இந்த ஊரக பல்கலைக்கழகம் தனது ஆட்சிப்பகுதியில் உள்ள கல்லூரிகளுக்கு இணைப்பு வழங்கி கட்டுபடுத்துகிறது. சிறந்த ஆய்வு மையமாகவும் செயல்படுகிறது. இதன் மைய வளாகம் (அசுதோஷ் சிக்சா பிராங்கன் என அழைக்கப்படுகிறது) கொல்கத்தாவின் காலேஜ் சாலையில் அமைந்துள்ளது.பிற வளாகங்கள் ராசா பசார் (ராஷ்பிகாரி சிக்சா பிராங்கன்),பாலிகஞ்ச் (தாரக்நாத் பாலித் சிக்சா பிராங்கன்), அலிப்பூர் (சகீத் குதீராம் சிக்சா பிராங்கன்)ஆகிய இடங்களிலும் அசுரா, சிந்தி என்ற புறநகர் பகுதிகளிலும் அமைந்துள்ளன.
கொல்கத்தா மெட்ரோ

கொல்கத்தா மெட்ரோ அல்லது கல்கத்தா மெட்ரோ கல்கத்தா நகரில் செயல்பட்டு வரும் ஒரு விரைவுப் போக்குவரத்து. இதுவே இந்தியாவில் தொடங்கப்பட்ட முதல் மெட்ரோ அமைப்பு. இது 1984-ஆம் ஆண்டு முதல் பயன்பாட்டில் இருந்து வருகிறது. இதில் தற்போது ஒரு பாதை மட்டுமே உள்ளது. தற்போது ஒரு பாதை அமைக்கப்பட்டு வருகின்றது. மேலும் நான்கு பாதைகள் எதிர்காலத்தில் அமைக்கத் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது.
La Tetera (Quillota)

La Tetera es una entidad rural perteneciente al Sector de "La Palma" y está ubicada a 2 km de Quillota, (Ciudad más cercana) y a 2,7 km de La Palma,​ y es conectada por la Ruta CH-60. Su población según el Instituto Nacional de Estadísticas es de 11.117 habitantes, siendo categorizada como un pueblo.​
La Tetera se encuentra ubicada en el Valle del Aconcagua, sus tierras están caractegorizadas como fértiles además de contener un clima templado, generando zonas agrícolas.​
La Tetera se encuentra ubicada a las afueras de Quillota, siendo una entrada directa de localidades de La Palma, San Isidro, Pueblo de Indios o San Pedro, además de estar cruzada por la Ruta CH-60.​
La Tetera es administrada por la Municipalidad de Quillota, y es considerada como un distrito censal según el INE.​
Gloriao

El Gloriao,Gloriado o Cordial es una bebida caliente presente en Chile desde la época de la Colonia elaborada de forma tradicional con azúcar quemada, agua hervida y aguardiente.​
En la actualidad también se le añade un poco de café y es consumido como una bebida tradicional presente en los velorios campesinos.
la receta del Gloriao consta de lo siguiente:
Se hierve el agua a fuego alto en una tetera grande, luego se retira la tapa y se agrega con cuidado el café, el azúcar, el aguardiente y se revuelve todo con una cuchara para mezclar y disolver la totalidad de los ingredientes. Tapar y servir inmediatamente, bien caliente repartiendo desde la misma tetera con una bombilla de Mate.
Oreste Plath entregaba dos recetas, al referirse al trago en su Geografía gastronómica de Chile:
De acuerdo a los testimonios más antiguos que se registran, el gloriao era una bebida caliente consumida durante el velorio del angelito, una ceremonia que consistía en velar a aquellos niños que fallecían antes de cumplir tres años y donde se celebraba su ingreso a la gloria de dios, se trata de una costumbres folclóricas más arraigadas.
Más tarde el consumo de gloriao se fue extendiendo a las ceremonias funerarias con la que los campesinos despedían a todos su muertos, independiente de la edad, también empezó a consumirse en onomásticos, fiestas patronales y la noche de San Juan.
El nombre gloriao comenzó a relacionarse al uso de la oración cristiana con la que se desea descanso eterno de los muertos.
"Gloria al Padre y al hijo y al Espíritu Santo. Como era en el principio ahora y siempre, por los siglos de los siglos Amén"
Solange Lackington

Solange Lackington Gangas (Santiago, 7 de diciembre de 1962) es una actriz, directora y dramaturga chilena.
Estudió teatro en la Escuela de Teatro de la Universidad Católica. Con tan sólo 20 años, debutó en televisión, actuando en telenovelas como La torre 10 (1984) y Bellas y audaces (1988), al lado de figuras como Sonia Viveros, Lucy Salgado y Luis Alarcón. Durante este período, colaboró con la productora Sonia Fuchs en el Área Dramática de Televisión Nacional de Chile.
Logró gran popularidad al interpretar a Estrellita en la serie diaria Los Venegas. No obstante, su consagración se debió al incorporarse al Área Dramática de Canal 13, actuando en telenovelas como en Sabor a ti, Piel canela, Machos y Brujas. En este período, logró una temporada de grandes premios por sus trabajos, entre ellos Premios Apes y Premios Altazor.
En 2017, asumió el papel protagonista en la obra de Edward Franklin Albee ¿Quién teme a Virginia Woolf?.​​ Su actuación en esta obra le valió positivas críticas. Un año más tarde, encarnó a Gabriela Mistral en Mistral, Gabriela, 1945, de Andrés Kalawski.​
Luego, Solange se emigró al elenco del área dramática del canal Mega, en dónde actuó en diversas telenovelas como Perdona nuestros pecados, Juegos de poder y su más reciente participación en la telenovela diurna del canal, Verdades ocultas; en dónde interpreta a Rocío Verdugo en su etapa adulta.
Premios Altazor
Premios APES
Otros premios y nominaciones
La colonia (serie de televisión)

La Colonia es una sitcom creada y escrita por Hernán Rodríguez Matte y producida por Mega, que se ambienta en el Chile colonial del siglo XIX. Tuvo tres temporadas emitidas de lunes a viernes durante 2010 y 2011, con un total de 180 capítulos.
MEGA compró la idea original de esta comedia de situación a Hernán Rodríguez Matte. Fue la primera sitcom original producida por esta compañía televisiva y se enmarcó en la guerra de teleseries existente en Chile.​
La serie originalmente tenía 50 episodios, pero debido a su buen rating, Mega, pasadas dos semanas de su debut, decidió alargarla.​ La segunda temporada se estrenó el 28 de febrero de 2011, a las 20:15.
El 6 de agosto del mismo año se estrenó la tercera temporada en horario estelar, y al día siguiente retomó el horario habitual de las temporadas anteriores. Sin embargo, se notó una baja en la sintonía del público y fue cambiada al horario de trasnoche.
La serie tiene el humor característico de la comedia de situación chilena, muy similar al de otras comedias chilenas como Casado con hijos; además, en los diálogos hay mezcla y mención de elementos de la época colonial con actuales.
Los episodios comienzan con una descripción narrada por Fernando Godoy, que explica la relación entre los eventos en la colonia chilena con lo que ocurrirá en el episodio; acto seguido, hay una pequeña presentación del conflicto que se desarrollará en el episodio. Esta introducción tiene un estilo de fotoanimación, donde se presentan a los 6 personajes más importantes (Bernardo, Rosa, Juana, Eleodoro, JM, reemplazado en la segunda temporada por Conchita, y Simón). La trama del episodio generalmente contiene dos historias, una principal y una secundaria, que comienza y termina con el desenlace de la principal. Los capítulos siempre terminan con los créditos y escenas de chascarros.
Primera temporada
Segunda temporada
Tercera temporada
Sonia Montecino

Sonia Cristina Montecino Aguirre (12 de noviembre de 1954) es una antropóloga y escritora chilena. Obtuvo el Premio Nacional de Humanidades y Ciencias Sociales en 2013.​
Estudió Antropología en la Universidad de Chile, donde se recibió en 1980; años más tarde, en 2006, se doctoró en la Universidad de Leiden, Holanda.
Ha sido profesora asociada del Departamento de Antropología, Facultad de Ciencias Sociales, de su alma mater y titular de la Cátedra Unesco con sede en el Centro Interdisciplinario de Estudios de Género de la citada facultad, centro del que fue una de sus fundadoras y ha sido subdirectora y directora.​
En la Universidad de Chile ha editado la Revista Chilena de Antropología, ha sido coordinadora del Magíster en Género y Cultura en las facultades de Ciencias Sociales y de Filosofía y Humanidades, y directora del Archivo Central Andrés Bello (agosto de 2007).​
Ha participado en numerosas y variadas iniciativas culturales, desde trabajar en diversos comités hasta ser miembro de consejos editoriales de revistas, incluyendo Rocinante, "Hojas de Warmi y Mazorca.​
En la década de 2010 fue vicerrectora de Extensión y Comunicaciones de la Universidad de Chile.​
Ha publicado ensayos y obras de ficción, además de numerosos artículos especializados. Se ha dedicado al estudio de las identidades de género y étnicas, así como a las relaciones entre antropología y literatura, siendo La olla deleitosa, su libro más reconocido.
Está casada con el antropólogo Rolf Foerster González.
Libros
Como compiladora
Selección de artículos en revistas especializadas
Tetera

Una tetera es el recipiente donde se hierve el té (u otras infusiones) mediante aplicación directa de una fuente de calor. También es el recipiente que se utiliza para servirlo posteriormente en tazas o vasos. Suele ser una vasija de metal, porcelana, loza o barro provista de tapadera y de un pico con colador interno o externo.​ En este tipo de recipiente se pueden añadir las hojas del té directamente o mediante una bolsa de té. Después se añade el agua y se espera a que esta se caliente o hierva, dependiendo del tipo de té o infusión.
La tetera de Utah es una referencia estándar al diseño de objetos en la comunidad de diseño de gráficos por computadora. Es muy comparable con el Hello, World! (¡Hola, mundo!) empleado en el mundo de la informática para la explicación simple de rutinas y programas a los iniciados. Este tipo de tetera se puede encontrar en paquetes gráficos tales como AutoCAD, POV-Ray, OpenGL, Direct3D y 3D Studio Max.
The Teapot Song es una popular canción infantil estadounidense que habla sobre una tetera lista.
Según el material del que este hecho la tetera, se pueden clasificar en diferentes tipos, cada una con sus características propias.
Las teteras de metal están hechas para aguantar mucho tiempo y para darles un uso muy continuado. No obstante, se puede encontrar con el problema de que el té coge el sabor a metal.​
Las teteras de porcelana mantienen el té caliente bastante tiempo. Normalmente son de un diseño muy tradicional y hay que tener mucho cuidado porque son muy frágiles.​
La cerámica, a diferencia de otros tipos de materiales, no permite que se puedan poner las teteras directamente en el fuego. Por esto mismo, este tipo se utiliza para dejar el té reposando una vez que ya se ha calentado en el fuego. Hay que tener mucho cuidado con ellas, ya que es un material bastante frágil.​
Las teteras de cristal son de los mejores tipos de tetera que se pueden encontrar, ya que permiten observar el proceso del té en todo momento.​
Su material, el acero, es tan resistente que se pueden caer y darse muchos golpes sin que les suceda nada. Su diseño es totalmente diferente y no se parecen nada a las teteras tradicionales. Si se busca algo rompedor o moderno, estas teteras son ideales.​
El material con el cual están hechas estas teteras es un poco especial. Tiene una peculiaridad y es que el barro es muy poroso, por lo que se quedan los olores y los sabores que se vayan utilizando. Esto para muchos amantes del té es algo bueno, ya que utilizan una tetera de barro para cada sabor.​​
Caldera (cocina)

Una caldera, pava​ o tetera es un recipiente semejante a una tetera utilizado en la cocina para calentar el agua. A diferencia de las teteras, que generalmente sólo reciben agua precalentada, las calderas pueden ser usadas tanto para calentar agua directamente como para servirla y a diferencia de las jarras eléctricas, estos hierven el agua mediante una cocina de gas. Suelen ser metálicas, usualmente de hierro, acero inoxidable o aluminio, y pueden estar esmaltadas o enlozadas. Tienen un asa superior deslizable con madera o resina plástica incrustada para poder manejarlas.
En la mayoría de los países hispanoamericanos se le denomina tetera, con excepción de Honduras donde también se le llama porrón, en Costa Rica cafetera, en Uruguay y en gran parte de Bolivia se le denomina caldera. En Argentina —excepto en las provincias de San Juan y Mendoza donde se lo llama tetera—, Paraguay y en el sur de Bolivia (departamento de Tarija y el Chaco) se le suele llamar pava.
Tradicionalmente una caldera tiene una abertura superior con tapa por donde se le introduce el agua y un pico fino y curvado con una muesca, lo que la hace ideal para su uso en el cebado del mate. Está también la variedad sin orificio superior en la que el agua es introducida por un pico ancho, corto y recto, el cual tiene una tapa con un pequeño ojo por donde sale el vapor al producirse el hervor; la salida del vapor produce un silbido que avisa que el agua ya ha hervido. El asa de este tipo de calderas suele ser fija. También existen calderas eléctricas.
La denominación pava extendida en Argentina deriva de una metáfora risueña en su origen, ya que el perfil de este recipiente recuerda al de las aves llamadas pavas y el pico vertedor tradicionalmente tiene una forma que recuerda al del pico y apéndice carnoso de los pavos.
Tetera Negra

Marmita Negra, Caldera Negra, Cazo Negro o Tetera Negra son diversas traducciones del nombre en inglés Black Kettle con las que se conoce en español al caudillo de los cheyenes llamado Mo'ohtavetoo'o en idioma cheyene. En 1861, junto con Oso Flaco y Antílope Blanco, firmó junto a los arapahoe el Tratado de Fort Wise con los Estados Unidos. En 1863 visitaron Washington D. C., y recibieron una bandera estadounidense en señal de amistad. Sin embargo, en 1864 fue atacado por las tropas de Chivington en la masacre de Sand Creek y el 15 de octubre de 1865 firmó el nuevo tratado de Little Arkansas River. En el invierno de 1868 fue masacrado junto con otros 103 cheyennes en un campamento de invierno en el río Washita por el séptimo de caballería del general George Armstrong Custer.
La Pradera Nacional Black Kettle, área protegida entre Oklahoma y Texas, recibe su nombre en su honor.
Tetera de Utah

La tetera de Utah, Utah teapot o Newell teapot es una prueba de modelado 3D que se ha convertido en un objeto estándar de referencia dentro de la comunidad de computación gráfica del ordenador. Es un modelo matemático de una tetera normal que parece sólida, cilíndrica, y parcialmente convexa. Una tetera está considerada el equivalente de un programa "hola, mundo", como manera de crear una sencilla escena 3D con un modelo un poco complejo que actúa como referencia de geometría básica para una escena y disposición. Algunas bibliotecas de programación, como OpenGL Utilidad Toolkit, incluso tienen funciones dedicadas al dibujo de teteras.​
El modelo de la tetera fue creado en 1975 por el investigador de computación gráfica Martin Newell, un miembro del pionero programa gráfico en la Universidad de Utah.​
Para su trabajo, Newell necesitó un modelo matemático sencillo de un objeto familiar. Su mujer, Sandra Newell, le sugirió modelar su vajilla de té dado que entonces se encontraban tomando el té. Él dibujó la tetera a mano alzada utilizando papel gráfico y un lápiz.​ Tras esto, volvió al laboratorio informático y editó los puntos de control de bézier en un CRT de Tektronix, otra vez a mano.