davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
10 பைசா (இந்திய நாணயம்)

பத்து பைசா என்பது ஒரு நாணய அலகாகும். இதன் மதிப்பு இந்திய ரூபாயில் ⁄10 ஆகும். பைசாவின் சின்னம் p. 1957 முதல் 1998 வரை பத்து பைசா நாணயங்களை இந்திய அரசு அச்சிட்டது. ஜூன் 30 2011 அன்று பத்து பைசா நாணயங்கள் செல்லாதவை என அறிவிக்கப்பட்டன.
1957 இல் இந்திய அரசாங்கம் 10 பைசா நாணயத்தினை வெளியிட்டது. இந்த நாணயம் காப்பர் நிக்கல் உலோகத்தால் வெளியிடப்பட்டது. இந்த நாணயம் 4.9 கிராம் எடை கொண்டதாகவும், 23 மில்லி மீட்டர் விட்டம் கொண்டதாகவும், 1.7 மில்லி மீட்டர் தடிமன் கொண்டதாகவும் உள்ளது. 1957-1963 வரை இந்த நாணயங்கள் வெளியிடப்பட்டது. ஜூன் 30 2011 ஆம் தேதி இந்த நாணயம் செல்லாதது என அறிவிக்கப்பட்டது.
1964 இல் இந்திய அரசாங்கம் 10 பைசா நாணயத்தினை வெளியிட்டது. இந்த நாணயம் காப்பர் நிக்கல் உலோகத்தால் வெளியிடப்பட்டது. இந்த நாணயம் 4.9 கிராம் எடை கொண்டதாகவும், 23 மில்லி மீட்டர் விட்டம் கொண்டதாகவும், 1.7 மில்லி மீட்டர் தடிமன் கொண்டதாகவும் உள்ளது. 1964-1967 வரை இந்த நாணயங்கள் வெளியிடப்பட்டது. ஜூன் 30 2011 ஆம் தேதி இந்த நாணயம் செல்லாதது என அறிவிக்கப்பட்டது.
1968 இல் இந்திய அரசாங்கம் 10 பைசா நாணயத்தினை வெளியிட்டது. இந்த நாணயம் காப்பர் பித்தளை உலோகத்தால் வெளியிடப்பட்டது. இந்த நாணயம் 4.3 கிராம் எடை கொண்டதாகவும், 23 மில்லி மீட்டர் விட்டம் கொண்டதாகவும், 1.7 மில்லி மீட்டர் தடிமன் கொண்டதாகவும் உள்ளது. 1968-1971 வரை இந்த நாணயங்கள் வெளியிடப்பட்டது. ஜூன் 30 2011 ஆம் தேதி இந்த நாணயம் செல்லாதது என அறிவிக்கப்பட்டது.
1971 இல் இந்திய அரசாங்கம் 10 பைசா நாணயத்தினை வெளியிட்டது. இந்த நாணயம் அலுமினியம் உலோகத்தால் வெளியிடப்பட்டது. இந்த நாணயம் 2.27 கிராம் எடை கொண்டதாகவும், 25.91 மில்லி மீட்டர் விட்டம் கொண்டதாகவும், 1.92 மில்லி மீட்டர் தடிமன் கொண்டதாகவும் உள்ளது. 1971-1982 வரை இந்த நாணயங்கள் வெளியிடப்பட்டது. ஜூன் 30 2011 ஆம் தேதி இந்த நாணயம் செல்லாதது என அறிவிக்கப்பட்டது.
1983 இல் இந்திய அரசாங்கம் 10 பைசா நாணயத்தினை வெளியிட்டது. இந்த நாணயம் அலுமினியம் உலோகத்தால் வெளியிடப்பட்டது. இந்த நாணயம் 1.76 கிராம் எடை கொண்டதாகவும், 23.03 மில்லி மீட்டர் விட்டம் கொண்டதாகவும், 1.94 மில்லி மீட்டர் தடிமன் கொண்டதாகவும் உள்ளது. 1983-1993 வரை இந்த நாணயங்கள் வெளியிடப்பட்டது. ஜூன் 30 2011 ஆம் தேதி இந்த நாணயம் செல்லாதது என அறிவிக்கப்பட்டது.
1988 இல் இந்திய அரசாங்கம் 10 பைசா நாணயத்தினை வெளியிட்டது. இந்த நாணயம் எக்கு உலோகத்தால் வெளியிடப்பட்டது. இந்த நாணயம் 2 கிராம் எடை கொண்டதாகவும், 16 மில்லி மீட்டர் விட்டம் கொண்டதாகவும், 1.51 மில்லி மீட்டர் தடிமன் கொண்டதாகவும் உள்ளது. 1988 இலிருந்து 1998 வரை இந்த நாணயங்கள் வெளியிடப்பட்டது. இதுவரை வெளியிடப்பட்ட பத்து பைசா நாணயத்தில் குறைவான விட்டம் கொண்ட நாணயமாக வெளியிடப்பட்டதால், மிகவும் சிறிய அளவாக இருந்தது. ஜூன் 30 2011 ஆம் தேதி இந்த நாணயம் செல்லாதது என அறிவிக்கப்பட்டது.
அனைவருக்கும் உணவு என்ற நாணயத்தின் வரிசையில் திட்டமிடப்பட்ட குடும்பங்கள் என்ற நாணயம் வெளியிடப்பட்டது. இந்த நாணயத்தின் முன்பகுதியில் மையமாக சிங்க இலட்சனையும் 10 என்ற எண்ணும் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. பின்பகுதியில் குடும்ப கட்டுப்பாடு சின்னமான முக்கோணமும், ஆண் பெண் குழந்தைகளை கைகளில் பிடித்த தம்பதியினரும் பொறிக்கப்பட்டிருந்தார்கள். அவர்களைச் சுற்றி PLANNED FAMILIES:FOOD FOR ALL, नियोजित परिवार:सबको लिए अनाज, 1974 என பொறிக்கப்பட்டிருந்தது.
1 பைசா (இந்திய நாணயம்)

ஒரு பைசா நாணயம் (One Paisa coin (Hindi: पैसा), என்பது ஒரு நாணய அலகாகும். இதன் மதிப்பு இந்திய ரூபாயில் ⁄100 ஆகும். பைசாவின் சின்னம் p. 1955 ஆம் ஆண்டில், இந்திய "நாணயல்களை மெட்ரிக் முறைமையைப் பின்பற்றி சீர்திருத்த " இந்திய நாணயச் சட்டம்" திருத்தப்பட்டது. அதன்படி பைச நாணயங்கள் 1957 இல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. 1957 முதல் 1964 வரை நாணயமானது "நயா பைசா" (Hindi: नया पैसा) (ஆங்கிலம்: New Paisa) என்று அழைக்கப்பட்டது. 1964 சூன் 1 அன்று இதிலுள்ள, "நயா" என்ற வார்த்தை கைவிடப்பட்டது மேலும் அந்த பெயரானது "ஒரு பைசா" என அழைக்கப்பட்டது. ஒரு பைசா நாணயம் பிற்காலத்தில் சட்டப்படி செல்லாததாக்கப்பட்டது.
1957 க்கு முன்னர், இந்திய ரூபாய் தசமபடுத்தப்படாமல் இருந்தது, 1835 முதல் 1957 வரை ரூபாய் ரூபாயானது 16 அணாக்களாக பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. ஒவ்வொரு அணாவும் நான்கு இந்திய பைசாக்களாகவும், ஒவ்வொரு பைசாக்களும் மூன்று தம்பிடிகளாக இருந்தன 1947 இல் தம்பிடிக் காசு செல்லாததாக்கப்பட்டது. 1955 ஆம் ஆண்டில், இந்திய "நாணயல்களை மெட்ரிக் முறைமையைப் பின்பற்றி சீர்திருத்த " இந்திய நாணயச் சட்டம்" திருத்தப்பட்டது. அதன்படி பைச நாணயங்கள் 1957 இல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன, ஆனால் 1957 முதல் 1964 வரை நாணயமானது "நயா பைசா" (English: New Paisa) என்று அழைக்கப்பட்டது. 1964 சூன் 1 அன்று இதிலுள்ள, "நயா" என்ற வார்த்தை கைவிடப்பட்டது மேலும் அந்த பெயரானது "ஒரு பைசா" என அழைக்கப்பட்டது. பைசா நாணயங்கள் "பதின் வரிசை"யின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. ஒரு பைசா நாணயமானது புழக்கத்தில் இருந்து நீக்கப்பட்டு 2011 சூன் 30 அன்று செல்லாக் காசாக்கப்பட்டது.
1 நயா பைசா (இந்திய நாணயம்)

ஒரு நயாபைசா (ஆங்கிலம்: One Naya paisa, Hindi: एक नया पैसा), என்பது இந்திய ரூபாய்க்கு உட்பட்ட ஒரு நாணயம் ஆகும். இது இந்திய ஒரு ரூபாயில் ⁄100 (நூறில்-ஒரு பங்கு) அலகு ஆகும். பைசாவின் சின்னம் p. 1955 ஆம் ஆண்டில், மெட்ரிக் முறைமைக்கு ஏற்ப இந்திய நாணய முறை, "இந்திய நாணயச் சட்டம்" மூலம் திருத்தப்பட்டது. இதன் பின்னர், புதிய ஒரு பைசா நாணயங்கள் 1957 ஏப்ரல் 1 முதல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. 1957 ஆம் ஆண்டு முதல் 1964 வரை, ஒரு பைசா நாணயம் "நயா பைசா" (Hindi: नया पैसा) (English: New Paisa) என்று அழைக்கப்பட்டது. 1964 சூன் 1 அன்று "நயா" என்ற வார்த்தை கைவிடப்பட்டு, "ஒரு பைசா" என்றே அழைக்கப்பட்டது. பிற்காலத்தில் ஒரு பைசா சட்டப்படி செல்லாக் காசாக்கப்பட்டது.
1957 க்கு முன்னர், இந்திய ரூபாய் தசமபடுத்தப்படாமல் இருந்தது, 1835 முதல் 1957 வரை ரூபாய் ரூபாயானது 16 அணாக்களாக பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. ஒவ்வொரு அணாவும் நான்கு இந்திய பைசாக்களாகவும், ஒவ்வொரு பைசாக்களும் மூன்று தம்பிடிகளாக இருந்தன 1947 இல் தம்பிடிக் காசு செல்லாததாக்கப்பட்டது. 1955 ஆம் ஆண்டில், இந்திய "நாணயல்களை மெட்ரிக் முறைமையைப் பின்பற்றி சீர்திருத்த " இந்திய நாணயச் சட்டம்" திருத்தப்பட்டது. அதன்படி ஒரு பைசா நாணயங்கள் 1957 இல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன, ஆனால் 1957 முதல் 1964 வரை இந் நாணயமானது "நயா பைசா" (English: New Paisa) என்று அழைக்கப்பட்டது. 1964 சூன் 1 அன்று இதிலுள்ள, "நயா" என்ற வார்த்தை கைவிடப்பட்டு "ஒரு பைசா" என அழைக்கப்பட்டது. நயா பைசா நாணயங்கள் "பதின் வரிசை"யின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. நயா பைசா நாயணயங்கள் 2011 சூன் 30 இல் செல்லாமல் ஆக்கப்பட்டன.
50 பைசா இந்திய நாணயம்

50 பைசா இந்திய நாணயம், அல்லது 50 காசு (பேச்சுவழக்கில் எட்டணா என்றும் அழைக்கப்பட்டது) (50 paise (Indian coin)) என்பது 1/2 ( அரை) ரூபாய் மதிப்பு நாணயத்தின் ஒரு அலகு ஆகும். இந்திய ஐம்பது பைசா (Hindi: पचास पैसे) (singular: Paisa). பைசாவின் சின்னம் ().
1957 - ஆம் ஆண்டிற்கு முன்னா், இந்திய ரூபாய் தசமப்படுத்தப்படாமல், 1835 - ஆம் ஆண்டு முதல் 1957 - ஆம் ஆண்டு வரை ஒரு ரூபாயானது 16 அணாக்களாக வகுக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு அணாவும் நான்கு பைசாக்களாக வகுக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு பைசாவும் மூன்று பைகளாக 1947 ஆம் ஆண்டுவரை பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. 1955 ஆம் ஆண்டில், இந்தியா " நாணயத்திற்கான மெட்ரிக் முறைமையை" பின்பற்ற " இந்திய நாணயச் சட்டம்" திருத்தப்பட்டது. பைசா நாணயங்கள் 1957 -இல் அறிமுகப்படுத்தியது, ஆனால் 1957 முதல் 1964 வரை பைசா நாணயமானது " நயா பைசா" (பொருள்; புதிய பைசா) என்று அழைக்கப்பட்டது. ஜூன் 1, 1964 அன்று " நயா" என்ற நொல் கைவிடப்பட்டது மற்றும் அந்தச் சொல்லுக்கு பதில் " ஒரு பைசா என பயன்படுத்தப்பட்டது. பைசா நாணயங்கள் " தசம தொடா்பு" ஒரு பகுதியாக வெளியிடப்பட்டன.
இந்திய பைசா
இந்திய வரலாற்றுக் காலக்கோடு

இந்திய வரலாற்று காலக்கோடுகள்
• சூலை, 2019 - இந்தியாவில் முத்தலாக் முறை தடை செய்யப்பட்டது.
மு. அப்பாஸ் மந்திரி. (2001). உலக நாடுகளும் விவரங்களும். சென்னை: குட்புக்ஸ் பதிப்பகம்.
பண்டைய இந்தியாவின் குறிப்புகள்

பண்டைய இந்தியாவின் குறிப்புகள் (Outlines of Ancient India), வரலாற்றுக் காலத்திற்கு முன் முதல் குப்தப் பேரரசின் இறுதி வரை இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் குறிப்புகளை கூறுகிறது. பண்டய இந்தியா, தற்கால இந்தியா, வங்காளதேசம், பாகிஸ்தான், ஆப்கானிஸ்தான், பாகிஸ்தான் மற்றும் நேபாளப் பகுதிகளைக் கொண்டது.
தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி

தேசிய ஜனநாயக் கூட்டணி ('National Democratic Alliance (NDA), இந்தியாவில் தேசிய அளவில் பாரதிய ஜனதா கட்சியின் தலைமையில் செயல்படும் ஒரு வலது சாரி அரசியல் கூட்டணி ஆகும். இக்கூட்டணி 1998ம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்டது. தற்போது இக்கூட்டணி இந்திய அரசையும், 15 இந்திய மாநிலங்களையும், 1 ஒன்றிய பகுதியையும் ஆட்சி செய்கிறது.
1998ல் தேசிய ஜனநாயக் கூட்டணியின் முதல் தலைவர் இந்தியப் பிரதமர் அடல் பிகாரி வாஜ்பாய் ஆவார். 2004 முதல் 2014 முடிய இந்தியத் துணை பிரதமர் லால் கிருஷ்ண அத்வானி இதன் தலைவராக செயல்பட்டார். 2014ம் ஆண்டு முதல் அமித் சா தேசிய ஜனநாயக் கூட்டணியின் தலைவராக உள்ளார்.
தேசிய ஜனநாயக் கூட்டணி 1998 முதல் 2004 முடிய இந்திய அரசை ஆட்சி செய்தது. பின்னர் 2014 பொதுத் தேர்தலில் 38.5% வாக்குகள் பெற்று, பெரும்பான்மையான மக்களவைத் தொகுதிகளைக் கைப்பற்றி மீண்டும் இந்தியாவில் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியது. இதன் தலைவர் நரேந்திர மோதி 26 சூன் 2014 அன்று இந்தியப் பிரதமர் ஆனார். 2019 இந்தியப் பொதுத் தேர்தலில் இக்கூட்டணி 353 மக்களவைத் தொகுதிகளை கைப்ப்ற்றியதுடன் 45.43% வாக்குகளையும் பெற்று மீண்டும் நரேந்திர மோதி தலைமையில் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியது.
1998 இந்தியப் பொதுத் தேர்தலை ஒட்டி பாரதிய ஜனதா கட்சி தலைமையில் தேசிய ஜனநாயக் கூட்டணி மே 1998ல் நிறுவப்பட்டது. இக்கூட்டணியில் மாநிலக் கட்சிகளான சமதா கட்சி, அதிமுக, சிவசேனா, சிரோமணி அகாலி தளம், ஐக்கிய ஜனதா தளம் ஆகிய அரசியல் கட்சிகள் இருந்தது. தேர்தலுக்குப் பின்னர் தெலுங்கு தேசம் கட்சியின் ஆதரவுடன் அடல் பிகாரி வாச்பாய் இக்கூட்டணி சார்பில் பிரதம அமைச்சர் ஆனார்.
ஒராண்டு கழித்து அதிமுக இக்கூட்டணிக்கு தனது ஆதரவை திரும்பப் பெற்றது. இதனால் வாஜ்பாய் ஆட்சி இழந்தார். இதனால் நடைபெற்ற 1999 இந்தியப் பொதுத் தேர்தலில், தேசிய ஜனநாயக் கூட்டணியில் திமுக போன்ற சில மாநிலக் கட்சிகளுடன் இணைத்து பெரும்பாலான மக்களவை தொகுதிகளைக் கைப்பற்றி ஆட்சியைப் பிடித்தது. மீண்டும் அடல் பிகாரி வாஜ்பாய் பிரதமர் ஆனார்.
2004 பொதுத் தேர்தலில் தேசிய ஜனநாயக கூட்டணி 186 மக்களவைத் தொகுதிகளை மட்டும் கைப்பற்றி ஆட்சியை இழந்தது.
2008ம் ஆண்டு வரை ஜார்ஜ் பெர்னாண்டஸ் தேசிய ஜனநாயக கூட்டணியின் ஒருங்கிணைப்பாளராக இருந்தார். பின்னர் ஐக்கிய ஜனதா தளம் தலைவர் சரத் யாதவ் 16 சூன் 2013 முடிய ஒருங்கிணைப்பாளராக இருந்தார். பின்னர் சுன் 2013 முதல் ஆந்திரப் பிரதேச முதலமைச்சர் சந்திரபாபு நாயுடு கூட்டணியின் ஒருங்கிணைப்பாளராக இருந்தார். தெலுங்கு தேசம் கட்சி ஆதரவை விலக்கி கொண்ட பின்னர் ஒருங்கிணைப்பாளர் பதவி காலியானது.
19 ஆகஸ்டு 2017 அன்று நிதிஷ் குமார் தலைமையிலான ஐக்கிய ஜனதா தளம் மீண்டும் தேசிய ஜனநாயக் கூட்டணியில் இணைந்து பிகார் மாநிலத்தில் நான்கு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தது.
கொங்குநாடு மக்கள் தேசிய கட்சி

கொங்குநாடு மக்கள் தேசிய கட்சி (Kongunadu Makkal Desia Katchi) இந்தியநாட்டின் தமிழகத்தில் இயங்கும் ஓர் அரசியல் கட்சியாகும். கட்சியின் வாக்குத் தளம் முக்கியமாக தமிழ்நாட்டின் கொங்குநாடு பகுதியில் குவிந்துள்ளது. இது கொங்குநாடு முன்னேற்ற கழகத்தில் இருந்து (கே.எம்.கே) பிளவுபட்டஒரு கட்சியாகும்.
21 மார்ச் 2013 அன்று ஈஸ்வரன் கொங்குநாடு முன்னேற்ற கழகத்தில் இருந்து பிரிந்து கொங்குநாடு மக்கள் தேசிய கட்சி என்ற பெயரில் புதிய கட்சியை துவக்கினார்.
பண்டைய இந்திய வரலாறு (நூல்)

பண்டைய இந்திய வரலாறு (நூல்) பண்டைய இந்திய வரலாறு: இந்நூல் இந்தியாவின் பண்டையகால வரலாற்றைப் பற்றி தெரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. இந்நூல் ஆங்கிலத்தில் ராம் சரண் சர்மாவால் எழுதப்பட்டது.
இந்நூல் முதன்முதலில் தேசிய கல்வி ஆராய்ச்சி மற்றும் பயிற்சிக் கழகத்தால் 1977-இல் வெளியிடப்பட்டது. பின்னர் இதனை ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழக அச்சகம் (OUP) புதுடில்லியில் 2005-இல் புதுபதிப்பாக வெளியிட்டது. இந்தப் புத்தகம் 387 பக்கங்களைக் கொண்டுள்ளது.
இந்நூலில் மொத்தம் 33 உட்பிரிவுகள் உள்ளன. இதன் முதல் அத்யாயம்: பண்டைய இந்திய வரலாற்றின் முக்கியத்துவம். இந்தியாவின் தொன்மைக்கால வரலாற்றைப் பற்றி ஏன் அறியவேண்டும் என்பதைத் தெளிவாக விளக்குகிறது. இதன் இறுதி அத்யாயம் பண்டைய இந்தியாவின் கொடைகளை நமக்கு காட்டுகிறது.
இந்த புத்தகம் மத்திய கல்வி வாரியத்தின் புத்தகமாக இருந்தபோதே இதன் முக்கியத்துவம் நமக்கு தெரிகிறது. ஒவ்வொரு அத்யாயத்தின் இறுதியிலும் கால வரிசை கொடுத்திருப்பது மிகவும் அருமை. ஆசிரியரின் மொழிநடை தெளிவாகவும் எளிமையாகவும் உள்ளது. குறிப்பாக, இந்நூல் போட்டித்தேர்வுகளுக்கு பயனுள்ளதாக இருக்கும்.
இந்நூல் தமிழில் நியூ சென்சுரி புக் ஹௌஸ் பதிப்பகத்தால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.
இந்திய வரலாறு, பண்டைய இந்திய வரலாறு மற்றும் ராம் சரண் சர்மா புத்தகங்கள்.
Indian 20-rupee coin

The Indian 20-rupee coin (₹20) is a denomination of the Indian rupee. The ₹20 coin is the highest-denomination circulation coin minted in India since its introduction in 2019. The present ₹20 coin is released for circulation. The release of the coin was supposed to be in March 2020, but it was shifted to May 2020 because of the COVID-19 lockdown. This is used alongside the 20 rupee banknote. This coin was released in May 2020 along with the new series of the rupee coins.
The new 20 rupee coin is a circle (it is 12 edged*) with a diameter of 27mm (millimeters) and weight of 8.54 grams. The outer ring is composed of 65% copper, 15% zinc and 20% nickel whereas the inner ring (centre piece) is composed of 75% copper, 20% zinc and 5% nickel. Designed with the help of students of National Institute of Design, Ahmedabad.
Ashoka Pillar with the legend “Satyameva Jayate” inscribed below, flanked on the left periphery with the word “Bharat” in Hindi and on the right periphery with the word “INDIA” in English.
The face of the coin will bear denominational value “20” and the rupee symbol will be shown above the denominational value. The design of grains is flanked on the left periphery of the coin to depict the agricultural aspect of India. The top right and bottom right peripheries will bear the word Rs 20 in Hindi "बीस रुपये" and “TWENTY RUPEES” in English. The year of minting in international numerals will be depicted on centre of left periphery of the coin.
Indian 50-rupee note

The Indian 50-rupee banknote (₹50) is a denomination of the Indian rupee. The present ₹50 banknote in circulation is a part of the Mahatma Gandhi New Series of banknotes. However, ₹50 banknotes of the previous series (Mahatma Gandhi Series) will continue to be legal tender.
The ₹50 banknote denomination was first introduced by the Reserve Bank of India (RBI) in 1975 as a part of the Lion Capital Series, which had the Ashoka pillar on the banknote. It was replaced by a watermark of Mahatma Gandhi in the Mahatma Gandhi Series, in 1996.
On 10 November 2016, the Reserve Bank of India announced, a new redesigned ₹50 banknote was to be available as a part of the Mahatma Gandhi New Series. On 18 August 2017, the Reserve Bank of India introduced a new ₹50 banknote in the Mahatma Gandhi (New) Series. However, ₹50 banknotes of the previous series will continue to be legal tender.
The new version of the note has a depiction of Hampi with Chariot on the reverse, depicting the country's cultural heritage. The base colour of the note is Light Green. The note has other designs, geometric patterns aligning with the overall colour scheme, both at the obverse and reverse. The dimensions of the banknote are measured at 135 mm × 66 mm.
The ₹50 banknote in the Lion capital series was the highest denomination.
The obverse design included the Lion Capital. The reverse design included an image of the Old Parliament House.
As of 2012, the new ₹ sign has been incorporated in revised versions of the ₹50 note. In January 2014 RBI announced that it would be withdrawing from circulation all banknotes printed prior to 2005 by 31 March 2014. The deadline was later extended to 1 January 2015, then to 30 June 2016.
The security features of the ₹50 banknote includes:
Like the other Indian rupee banknotes, the ₹50 banknote has its amount written in 17 languages. On the obverse, the denomination is written in English and Hindi. On the reverse is a language panel which displays the denomination of the note in 15 of the 22 official languages of India. The languages are displayed in alphabetical order. Languages included on the panel are Assamese, Bengali, Gujarati, Kannada, Kashmiri, Konkani, Malayalam, Marathi, Nepali, Odia, Punjabi, Sanskrit, Tamil, Telugu and Urdu.
Indian 20-rupee note

The Indian 20-rupee banknote (₹20) is a common denomination of the Indian rupee. The current ₹20 banknote in circulation is a part of the Mahatma Gandhi New Series. The Reserve Bank introduced the ₹20 note in the Mahatma Gandhi New Series in 2019, making it the last denomination to be introduced in the series.
It was first introduced by the Reserve Bank of India in 1972 to contain the cost of production of banknotes in circulation. With the introduction of this banknote, the Reserve Bank started a major redesign of the motif of the Lion Capital Series banknotes.
On 10 November 2016, the then Economic Affairs Secretary Shaktikanta Das announced a new ₹20 banknote would be released in the Mahatma Gandhi New Series in the coming months.
The Reserve Bank of India has announced on 26 April 2019 that it would shortly issue a new ₹20 note. The new denomination has a motif of Ellora Caves on the back, a UNESCO World Heritage site in Aurangabad district, Maharashtra, India on the reverse, depicting the country's cultural heritage continuing with the theme in Mahatma Gandhi New Series banknotes. Size of the bank note will be 129 mm × 63 mm. This is used alongside to the new Indian 20-rupee coin.
The obverse side featured the Lion Capital. The reverse side featured the chariot wheel of the Konark Sun Temple.
The ₹20 banknote of the Mahatma Gandhi Series is 129 × 63 mm red-orange coloured, with the obverse side featuring a portrait of Mahatma Gandhi with a signature of the governor of Reserve Bank of India. It has the Braille feature to assist the visually challenged in identifying the currency. The reverse side features the famous Mount Harriet in Andaman and Nicobar Islands.
As of 2012, the new ₹ sign has been incorporated into banknote of ₹20. In January 2014 RBI announced that it would be withdrawing from circulation all banknotes printed prior to 2005 by 31 March 2014. The deadline was later extended to 1 January 2015. Now further dead line was extended to 30 June 2016.
The security features of the ₹20 banknote include:
As like the other Indian rupee banknotes, the ₹20 banknote has its amount written in 17 languages. On the obverse, the denomination is written in English and Hindi. On the reverse is a language panel which displays the denomination of the note in 15 of the 22 official languages of India. The languages are displayed in alphabetical order. Languages included on the panel are Assamese, Bengali, Gujarati, Kannada, Kashmiri, Konkani, Malayalam, Marathi, Nepali, Odia, Punjabi, Sanskrit, Tamil, Telugu and Urdu.
Prenestr

Ur prenestr (prenestroù ha prenester el liester) zo un digor e moger pe toenn un ti, pe un nor, gant ur werenn pe get, evit kaout sklerijenn naturel pe aveliñ ur sal. Prenestroù a vez ivez er c'harbedoù.
Stalaf a vez graet eus al lodenn fiñvus hag a ra ur c'horn gant ar voger a-sonn. E koad, mein mañsonet, brikennoù (adalek an XIX kantved) pe veton (e kreiz an XX kantved) e vez toul ar prenestr. E koad, aluminiom pe PVK e vez ar stern. En nec'h e kaver ar gourin graet e koad pe vaen. Ur gael a c'hall bezañ lakaet e toul ar prenestr, pe ur stign-fubu. Stalafioù ouzhpenn a c'hall bezañ ivez evit en em wareziñ ouzh an heol, an avel pe ar selloù eus an diavaez.
He

Pempvet lizherenn meur a abjad (هد۶) semitek eo he (prenestr), en o zouez al lizherennegoù fenisek , aramaek , hebraek (ה) , siriek (ܗ) hag arabek (ﻩ).
Dont a ra hec'h anv diwar ar fed ma veze heñvel he stumm orin ouzh hini ur prenestr.
Distaget e vez (LFE) [h].
Diwar stumm al lizherenn fenisek-mañ e oa bet diorroet al lizherennoù gresianek epsilon E, estruskek , latin E ha kirillek E, Ë ha Э.
Hervez ar sistem niverenniñ hebraek gematria e talvez al lizherenn-mañ da 5.
Plac'h o lenn ul lizher ouzh ur prenestr digor

Plac'h o lenn ul lizher ouzh ur prenestr digor (Brieflezend Meisje bij het Venster e nederlandeg) a zo un eoullivadur bet livet gant al livour izelvroat Johannes Vermeer e-tro 1657. War ziskouez emañ er Gemäldegalerie Alte Meister e Dresden.
Ar plac'h livet gant Vermeer a denn d'an hini a livas en e daolenn Itron en glas o lenn ul lizher, bet livet gantañ e 1662. Hervez tud zo e vefe e wreg, Catharina Bolnes hec'h anv.
Dre implijout skinoù X ez eus bet dizoloet roudoù un daolenn ma weler Kupidon, staget ouzh ar voger a-dreñv ar plac'h. Heñvel ouzh an daolenn a weler el livadur Itron en he sav ouzh ur c'hlav-kerdin eo.
Prenet e voe an daolenn e 1724 gant August III, priñs-dilenner Saks ha roue Polonia. Da gentañ e soñje d'an dud e oa bet livet gant Rembrandt pe gant Govaert Flinck. Anv "Van der Meer de Delft" a voe meneget evit ar wech kentañ e 1806 met e 1817 e voe roet en-dro da Flinck. Etre 1826 ha 1860 e soñjas an dud e oa bet livet gant Pieter de Hooch. E 1862 e voe roet da Vermeer.
Gwerzhet e voe an daolenn da Pieter van der Lip e Amsterdam e 1712. An testeni nemetañ o vezañ : « Ur plac'h o lenn en ur gambr, gant van der Meer a Delft », neuze eo diaes gouzout hag-eñ e oa an daolenn-se pe Itron en glas o lenn ul lizher a zo war ziskouez er Rijksmuseum en Amsterdam.
Arkitektouriezh c'hotek

Ijinet eo bet an arkitektouriezh c'hotek en Enez-Frañs e-kreiz an XIIvet kantved. En Europa e teuas da vezañ ar stil pennañ betek kreiz ar XVIvet kantved p'en devoa graet berzh an arkitektouriezh klasel dindan levezon an Azginivelezh italian. Implijet eo bet da gentañ-holl evit kement savadur relijiel bras ha bihan, iliz, chapel, abati, manati, prioldi, met ivez evit sevel savadurioù lik evel sezioù ar galloudoù (palezioù, tiez-kêr) hag etrepaouezioù. Meizet eo bet koulz evel un hollad a deknikoù hag ur preder. Diouzh-se e c'heller sellet ouzh an arkitektouriezh c'hotek evel unan eus brasañ pennvadoù ar Grennamzer. Addizoloet e voe an arkitektouriezh-se en XIXvet kantved hag e voe savet meur a savadur er bed a-bezh diwar ar skouerioù kozh : an arkitektouriezh nevezgotek pe ar stil nevezgotek a vez graet eus ar pleustradoù-se.
Ar meizadoù pennañ a gaver en Europa e mare ar stil gotek a oa eus un tu an unvezh gant an urzh hag eus un tu all abegoù ha youl Doue.
Peurvuiañ, an arkitektouriezh romanek a oa implijet evit savadurioù ma veve enno ur gumuniezh venec'h a vourre an uvelded hag an arvesterezh hag er c'hontrol e veze savet ar savadurioù gotek evit krouiñ lec'hioù foran. Skeudennadur Jeruzalem an Neñvoù eo an iliz-veur c'hotek, ur galv da bignat koulz hag ur benveg evit lakaat splann braster Doue ha galloud e Iliz war un dro. Skeudennadur Keoded Doue o tegemer ar feizidi eo ivez. Met evit aroueziñ Rouantelezh Doue gant an arouelezh doueel hag gant e tres kemplezh hervez reolennoù ar skolbrederouriezh : rannoù hag isrann ar savadur a zo dasparzhet en un doare unvan. Gant doueoniezh ar gouloù eo levezonet an arkitektouriezh c'hotek, evit gwir gant doueoniezh Tadoù an Iliz zo evel sant Aogustin a wele dindan ar gouloù eztaoladur an doueelezh. Ken gwir eo ma n'eo ket deuet an teknikoù nevez eus un emdroad voutin, met eus klask ar gouloù hag en deus broudet an arkitektourien da ijinañ anezho.
Un oberenn bolitikel eo ivez p'eo bet roet al lañs gant un eskob hag an arc'hant gant an noblañs hag ar pennoù uhel. Ur benveg evit klask brud ha diwar-se eo bet ouzhpenn re un nebeud esaeoù evit uhelaat ar bolzioù (kouezh bolzioù iliz-veur Beauvais e 1284). Setu perak e weler a-bell an tour (pe an tourioù). An delwennoù hag ar skeudennoù a ziskouez elfennoù an Aviel ha talvoudegezhioù speredel an Iliz. Un oberenn a bedagogiezh eo ivez seul vui ma vez savet an iliz evit un niver bras a dud.
Dracula

Dracula zo ur romant gotek-spont embannet e 1897 gant ar skrivagner iwerzhonat Bram Stoker. En oberenn-se e konter istor ar c'hont Dracula. Adal an oberenn-se ez eo bet awenet darn eus taolennadurioù vodern ar sunerien-gwad. Er romant e vez taolennet penaos e klask ar c'hont Dracula dilojañ eus Transilvania etrezek Bro-Saoz evit kavout gwad nevez ha ledañ muioc'h c'hoazh ar sunerien-wad. Klasket e vez warnañ gant ur strolladig tud (maouezed ha paotred) gant ar c'helenner Abraham Van Helsing e penn ar bagadig.
Dracula a vez staget ouzh meur a zoare lennegezh evel hini ar sunerien-gwad, spont ijinet, romantoù gotek dreist-holl. Adal ar romant ez eus bet savet e-leizh a bezhioù-c'hoari, filmoù, ha stiradoù skinwel.
Malcolm X

Malcolm X (1925 – 1965) a oa ul lider politikel afroamerikan ha degemennour Nation of Islam. Anvet e oa ivez El-Hajj Malik El-Shabazz.
Ganet e oa dindan an anv Malcolm Little d'an 19 a viz Mae 1925 en Omaha e Nebraska. E touez breudeur e dad, Earl Little, e oa bet lazhet gant tud wenn hag unan eus e eontred a oa bet linchet. Sklaerik e oa kroc'hen ar Malcolm yaouank. Tennañ a rae an arouezenn-mañ d'e vamm Louise Helen, sklaer he liv peogwir e oa gwenn he zad.
Ur wech deuet en oad e teuas da vezañ felladenner, ha bac'het e voe en toull. D'ar mare-se en doe kaz ouzh ar bibl, Doue hag ar relijion dre-vras. Padal e glevas komz eus an Islam ha goude an toull-bac'h e voe gounezet d'ar feiz vuzulman. Emezelañ a reas ouzh Nation of Islam ha cheñch a reas e anv en "X", o nac'hañ e anv sklav. Graet e veze "diaouled" eus ar re wenn gantañ hag ar re zu a oa sañset o vont da ren ar bed en-dro hervezañ.
Dimeziñ a reas e 1958 gant Betty X (ganet Sanders). C'hwec'h merc'h o doe.
E miz Gwengolo 1960 e kejas gant Fidel Castro hag a oa e New-York o weladenniñ ar Broadoù Unanet.
Goude bezañ kuitaet Nation of Islam e 1964 e reas e Hajj, da lâret eo ar perc'herinded d'ar vMekka. Dont a reas da vezañ ur muzulman sunni. Gwellout a reas muzulmaned eus meur a ouenn ha dont a reas da soñjal e c'hallfe an Islam mont dreist ar c'hudennoù gouennel. Beajiñ a reas div wech en Afrika, e 1959 hag e 1964. Diwezhatoc'h, e 1964, ez eas da Vro-C'hall hag d'ar Rouantelezh-Unanet.
Drouklazhet e voe d'an 21 a viz C'hwevrer 1965 e Manhattan e New-York gant izili eus Nation of Islam moarvat.
Spike Lee en deus savet ur film diwar e benn : sellit ouzh ar pennad Malcolm X (film).
Modern Gothic style

Modern Gothic, also known as Reformed Gothic, was an Aesthetic Movement style of the 1860s and 1870s in architecture, furniture and decorative arts, that was popular in Great Britain and the United States. A rebellion against the excessive ornament of Second Empire and Rococo Revival furniture, it advocated simplicity and honesty of construction, and ornament derived from nature. Unlike the Gothic Revival, it sought not to copy Gothic designs, but to adapt them abstract them, and apply them to new forms.
The style's leading advocates were English designers Christopher Dresser and Charles Eastlake. Eastlake's Hints on Household Taste, Upholstery, and Other Details, published in England in 1868 and in the United States in 1872, was one of the most influential decorating manuals of the Victorian Era. The Eastlake movement argued that furniture and decor in people's homes should be made by hand or by machine-workers who took personal pride in their work. Eastlake lectured in the United States in 1876.
French architect Eugène Viollet-le-Duc advocated similar principles in Entretiens sur l'architecture (in 2 volumes, 1863–72), which was translated and published in the United States as Discourses on Architecture (1875). He incorporated modern materials, such as cast iron, into his historicist designs and building restorations. He also designed furniture.
Other designers who worked in the Modern Gothic style include Bruce James Talbert, Edward William Godwin, and Thomas Jeckyll in England; and Kimbel and Cabus, Frank Furness, and Daniel Pabst in the United States. The style's parting zenith was the Modern Gothic furniture exhibited at the 1876 Centennial Exposition in Philadelphia.
By 1878, the American critic Clarence Cook was already pronouncing the style passé:
Ghazni Minarets

The Ghazni Minarets are two elaborately decorated minaret towers located in Ghazni city, central Afghanistan. They were built in middle of the twelfth century and are the only surviving elements of the mosque of Bahram Shah. The two minarets are 600 meters (1968 feet) apart and lie in an open plain, north-east of Ghazni city.
The minarets had a height of 44 meters in the 19th century, before the top half of both minarets crumbled in an earthquake in 1902. Now the minarets are about 20 meters high. Both minarets of Ghazni are 20 metres (66 feet) tall and built of fired mud brick. The surface of the towers are decorated beautifully with intricate geometric patterns and Quranic verses on elaborate terracotta tiles. In the 1960s, both towers were fitted with sheet metal roofs in a limited preservation effort.
The ruins of the Palace of Sultan Mas'ud III are located near Mas'ud III's minaret.
The 12th century minarets are the most famous monuments of Ghazni city and are among the last surviving remnants of the great Ghaznavid Empire. The two minarets are called, Mas'ud III Minaret (Manar-i Mas'ud III) and Bahram Shah Minaret (Manar-i Bahram Shah) after the ruler who built them, Mas'ud III (A.D. 1099–1115) and Bahram Shah (A.D. 1118–1157). The excavated palace of Mas'ud III lies nearby to the towers.
The minarets were taller before the upper sections were damaged and destroyed over time. Part of the Masud III minaret top was destroyed in an earthquake in 1902.
Ghazni Minarets are not well preserved or protected. Both towers are in danger from natural elements and the political instability in Afghanistan. There are no basic security measures in place to prevent vandalism and the towers are in need of new roofing to prevent water infiltration into the towers.
The towers' facade contains intricate geometric patterns and Quranic inscriptions which are deteriorating rapidly with exposure to rain and snow. They are further affected by the nearby road and the area is subject to periodic flooding.
Mas'ud III's minaret is stylistically more complex, and uses a larger variety of decorative techniques, compared to the minaret of his son Bahram Shah.
Bahram Shah's minaret was inspired by the minaret of his father, and built a few decades later (he ruled between 1117 and 1152), but is stylistically simpler.
Public holidays in Germany

By law, "the Sundays and the public holidays remain protected as days of rest from work and of spiritual elevation" (Art. 139 WRV, part of the German constitution via Art. 140 GG). Thus all Sundays are, in a manner, public holidays – but usually not understood by the term "holiday" (except for, normally, Easter Sunday and Pentecost Sunday).
Public holidays apart from the Sundays (there must be some of them constitutionally) can be declared by law either by the Federation or by the Länder for their respective jurisdictions. At present the only federal holiday is German Unity Day (Unity Treaty, Art. 2 sect. 2); all the other holidays, even those celebrated all over Germany, are prescribed by state legislation.
✔ – Public holiday is celebrated in that state.
In addition, the state of Brandenburg formally declared Easter Sunday and Pentecost Sunday as public holidays. As these are Sundays anyway, they have been left out by the other states, nor counted in the table above (the state of Hesse even declared all Sundays public holidays).
A couple of days are designated as stille Tage ("quiet days") by state legislation, which regularly means that public dancing or sport events, music at inns (if live or if not much quieter than usual) etc. are prohibited.
Some public holidays or commemorations are quiet days:
The status of quiet days is also given to festivities joyous in nature: in Hesse, the highest Christian holidays are half-quiet days (until midday) and in Rhineland-Palatinate, Easter Sunday and Christmas Day are two-thirds-quiet days (until 4 pm). For details see the German article on the Tanzverbot ("dancing ban").
A yet third category that may sometimes be called "holidays" in a sense are the "flag days" (Beflaggungstage). Only the very highest institutions and the military use the national flags at every day, so the directives when flags are to be displayed mark the days in question as special.
Flags are to be shown by Federal Decree on
and by state decrees on other days, such as election days for state parliaments, state constitution days, anniversary of the election of the Federal President (in Berlin) and so forth.
Frequently flags are ordered ad hoc to be shown at half-mast in cases of national mourning.
Either Carnival Monday ("Rosenmontag") or Shrove Tuesday is a de facto holiday in some towns and cities in Catholic western and southern Germany which have a strong Carnival tradition.
Also, Christmas Eve is developing into a semi-holiday: from mid-afternoon it is practically treated as a holiday, and while shops still open in the morning, for other businesses (apart from those that work even on holidays) this is becoming increasingly unusual; schools are closed in any case.
Ascension Day (Christi Himmelfahrt) and Corpus Christi (Fronleichnam) are both always on Thursdays. By taking only one day's leave, employees can have a four-day weekend.
The Three Kings Day, better known as Epiphany, is 6 January, the day after the 12 days of Christmas. In parts of Germany, it has its own local customs.
Julia Boracco

Julia Pauline Boracco Braaten (født 1991) er en norsk samtidskunstner som primært arbeider med tekstil, maleri og skulptur. Tematikken baseres ofte på idéer om indre vekst og forfall, samt de moralske gråsoners konflikter mellom individuell og kollektiv fremgang, sett fra et filosofisk og antropologisk perspektiv og formidlet gjennom stilistiske motiver. Kunsten til Julia Boracco er sammensatt, tverrfaglig og kompleks, og den inneholder noe av det deiligste innen kunst (og livet generelt) – det gjentagende.
Julia Boracco ble først kjent for offentligheten da hun som 11-åring spilte hovedrollen Kim i den norske barne- og ungdomsfilmen Ulvesommer fra 2003. Hun fikk rollen i konkurranse med 800 andre jenter. I 2006 hadde hun rollen som Vivian i familiefilmen Trigger. Kunstneren Julia Boracco er utdannet ved Strykejernet Kunstskole og Kunsthøgskolen i Oslo (Khio) hvor hun i 2020 fullførte en Mastergrad i medium- og materialbasert kunst.
Hun har siden 2022 vært representert ved Knut Blomstrøms galleri KB Contemporary i Oslo, og arbeidene er innkjøpt av en rekke privatsamlinger. Kunsten hennes har blitt vist i norske institusjoner og gallerier som Astrup Fearnley Museet, Munchmuseet, Kunstbanken Hedmark Kunstsenter, Buskerud Kunstsenter, Østfold Kunstsenter, Hvitsten Salong, RAM Galleri, Galleri Golsa, Black Box teater og Galleri Podium. Boracco arbeider til daglig i sitt studio ved Montebello Kulturhus i Oslo.
Ekte tofrøbladete planter

De ekte tofrøbladete plantene, eller egentlige tofrøbladete plantene, (engelsk: eudicots) er, etter nyere systematikk (APG IV-systemet, 2016), en uformell gruppe (klade) av blomsterplanter.
Et avledet fellestrekk for de egentlige tofrøbladete plantene er at de har pollen med tre åpninger i karakteristiske furer. Andre fellestrekk er at frøet oftest spirer med to frøblad, og at (de normale) bladene oftest har fjør- eller håndmønstrede nervestrukturer (få unntak).
Begrepet tofrøbladete har flere betydninger innen blomsterplantenes systematikk. Tradisjonelt var de tofrøbladete den ene av de to gruppene, ofte gitt rang av klasse, som blomsterplantene ble delt inn i. Den andre gruppa var de enfrøbladete. Det har vist seg at de enfrøbladete stammer fra de tofrøbladete, noe som innebærer at de tofrøbladete i tradisjonelt omfang er en parafyletisk gruppe. Gruppa har derfor fått endra innhold etter hvert som noen grupper er flytta ut for å oppnå monofyletiske grupper. Dette har ført til at man har tatt i bruk begrepet «ekte» eller «egentlige» (engelsk: eudicots) tofrøbladete for den resterende gruppa.
De fleste florabøker opprettholder den opprinnelige bruken av begrepene enfrøbladet og tofrøbladet.
Den norske Artsdatabanken har valgt å kalle gruppen med egentlige tofrøbladete planter for «tofrøbladete planter» med taksonomisk rang klasse. Dette valget avviker både fra den tradisjonelle bruken av navnet og fra APG IV-systemet.
Følgende kladogram viser de antatte slektskapsforholdene innenfor de egentlige tofrøbladete plantene.
Kunsthøgskolen i Oslo

Kunsthøgskolen i Oslo (ofte forkortet KhiO) er en vitenskapelig høyskole med rundt 500 studenter og 180 ansatte. Kunsthøgskolen i Oslo ble opprettet 1. august 1996 gjennom sammenslåingen av fem tidligere selvstendige høyskoler. Skolen tilbyr treårig bachelorstudium, toårig masterstudium, årsstudium og PPU. Det undervises i billedkunst, kunst og håndverk, design, teater, dans og opera.
Kunsthøgskolen ble samlet ved åpningen av siste byggetrinn på den gamle Seilduksfabrikken på Grünerløkka, ved semesterstart 30. august 2010. I 2011 ble Kunsthøgskolen delt opp i seks avdelinger: Teaterhøgskolen, Balletthøgskolen, Operahøgskolen, Design, Kunst og håndverk og Kunstakademiet.
Kunsthøgskolen i Oslo er i dag den siste selvstendige nasjonale institusjon som tilbyr høyere utdanning innen visuell kunst og design. Den tidligere Kunst- og designhøgskolen i Bergen ble i 2017 slått sammen med Universitetet i Bergen.
Kunsthøgskolen i Oslo ble opprettet 1. august 1996 gjennom sammenslåingen av fem tidligere selvstendige høyskoler:
I 2003 ble de tre scenekunstavdelingene samlet i ett fakultet, Fakultet for scenekunst. Samme år ble avdeling Statens håndverks- og kunstindustriskole (SHKS) delt i to avdelinger, Avdeling Design og Avdeling Kunstfag. Stortinget fattet vedtak om full samlokalisering. I 2003 flyttet scenekunstutdanningene dans, teater, opera og scenografi inn i nye lokaler på Grünerløkka. Resten av utdanningene innen visuell kunst og design flyttet inn i annet byggetrinn 30. august 2010 på samme campus ved tidligere Christiania Seildugsfabrik ved Akerselva. Arkitekten bak byggetrinn 1 er Samark AS, mens Lund Hagem Arkitekter AS og Søyland Arkitekter AS står bak byggetrinn 2. Det totale areal er på 43 000 kvadratmeter brutto.
I 2005 ble Statens kunstakademi og SHKS slått sammen til Fakultet for visuell kunst, og avdeling for design ble til Fakultet for design.
Peter Butenschøn var rektor ved Kunsthøgskolen fram til 1. august 2007, da tidligere rektor ved Einar Granums kunstfagskole, Cecilie Broch Knudsen overtok som rektor. I 2011 ble Cecilie Broch Knudsen gjenvalgt for fire nye år som rektor. Fra 2015 til 2019 var Jørn Mortensen rektor. I 2019 ble Måns Wrange valg til rektor for et åremål på fire år. I oktober 2020 sa han opp stillingen som rektor etter kritikk etter at han hadde tatt side for en av partene en identitetspolitisk konflikt mellom studenter på høyskolen. Markus Degerman tok over som rektor fra 2021 og Marianne Skjulhaug fra 2023.
Kunsthøgskolen har følgende inndeling (pr 2018):
Ole Rølvåg

Ole Edvart Rølvaag (1876–1931) var en norsk forfatter og professor.
Rølvaag vokste opp i typisk kystfiskermiljø og rodde blant annet Lofotfisket, der han en gang var nær å omkomme i en storm.
I 1896 emigrerte Rølvaag til Sør-Dakota i USA. Etter å vært gårdarbeider studerte han ved St. Olaf College og et år ved Universitetet i Kristiania. I 1906 ble han professor i norsk ved St. Olaf der han underviste i norsk språk, litteratur og historie. Han publiserte grammatikkverk og lesebøker, og sørget for innsamling av studierelevant lektyre til biblioteket. Han ble amerikansk statsborger i 1908.
Rølvaag etablerte «Nordlandslaget af Amerika og Kanada» og var lagets styreleder 1918-1922. Han var ikke tilhenger av ideologien USA som smeltedigel og var overbevist om at det ville berike det amerikanske samfunnet om immigrantene beholdt hjemlandets skikker, språk og religion. Med det mål for øye var han i 1925 medgrunnlegger av The Norwegian-American Historical Association.
Rølvaags sønn, Karl Rolvaag, var guvernør i Minnesota fra 1967 til 1969.
Rølvaag debuterte i 1912 med Amerika-breve. Som hans mest betydelige verk regnes de fire innvandrerromanene I de dage, Riket grundlægges, Peder Seier og Den signede dag (1924–31).
Rølvaag skrev på norsk og de fleste bøkene kom først ut på norsk. Målgruppa var sannsynligvis først og fremst norskspråklige amerikanere, men takket være de engelske oversettelsene fikk romanene en langt større leserkrets. Rølvaags romaner omtales iblant som norsk utvandrerlitteratur, men de tilhører heller amerikansk innvandrerlitteratur og har mye til felles med andre amerikanske romaner om innvandring og integrering, eksempelvis Abraham Cahans The Rise of David Levinsky (1917) og Willa Cathers My Antonia (1918). Rølvaag leses da også mer i USA enn i Norge.
I 1926 ble Rølvaag tildelt St. Olavs Orden for sine bøker om norske innvandrere til USA. Etter at Giants in the Earth kom ut ble Rølvaag foreslått til Nobelprisen i litteratur, et forslag som fikk stor støtte. I 1929 fikk han en æresgrad fra University of Wisconsin.
Biblioteket ved St. Olaf College bærer navnet Rølvaag Memorial Library (etablert 1944). Det er reist en byste av ham på Rølvåg i Dønna. Gater og veier oppkalt etter ham finnes i Bodø, Trondheim, Sandnessjøen, Dønna og Mo i Rana.
Oppsetningen Peder Seier på Nordland Teater (2006), med Anne Meek som regissør, var basert på Rølvaags romanserie om Per Hansa, Beret og sønnen deres Peder Seier.
Oslo arkitekturtriennale

Oslo arkitekturtriennale (OAT) er en internasjonal arkitekturfestival og arena for utforskning, utvikling og formidling av arkitektur og byutvikling. Festivalen har blitt avholdt i Oslo hvert tredje år siden 2000.
På programmet står utstillinger, konferanser, debatter og utflukter. Triennalens arrangører utgir også publikasjoner om arkitekturfagfeltet. Den første triennalen ble arrangert av Norske arkitekters landsforbund (NAL) i 2000.
OATs viktigste målgrupper er byens befolkning; beslutningstakere innen politikk, næringsliv og forskning; fagmiljøer innen blant annet arkitektur, bygg, eiendom, miljø og forskning og internasjonale gjester.
OAT har et eget sekretariat som står for den daglige driften av OAT. Sekretariatet holder til på Arkitektur- og designhøgskolen i Oslo (AHO). Fra 2021 er direktør og kurator for triennalen, Christian Pagh.
OAT er en ideell forening med seks medlemsorganisasjoner. Foreningen har i tillegg syv assosierte medlemmer.
Styret i OAT er satt sammen av representanter for foreningens medlemmer: styreleder Erling Dokk Holm (ekstern), Ole Gustavsen (Arkitektur- og designhøgskolen i Oslo), Siri Jæger Brudvik (Oslo arkitektforening), Kari Bucher (Norske arkitekters landsforbund), Martin Braathen (Nasjonalmuseet), Tor Inge Hjemdal (Design og arkitektur Norge) og Siw Andersen (Oslo Business Region).
Assosierte medlemmer av organisasjonen er NTNUs fakultet for arkitektur og design, Plan- og bygningsetaten i Oslo kommune, ROM for kunst og arkitektur, FutureBuilt, Norske interiørarkitekters og møbeldesigneres landsforening (NIL), Norske landskapsarkitekters foreninger (NLA) og Arkitektbedriftene.
Hver triennale har et samlende tema som danner utgangspunktet for de ulike utstillingene, foredragene, publikasjonene og øvrige deler av hovedprogrammet. Dette har vært temaene for triennalene hittil:
Det er utgitt både kataloger og bøker om triennalene.
Brutalisme

Brutalisme er en stilretning innen modernistisk arkitektur som fikk en viss oppslutning fra midten av 1950-årene til begynnelsen av 1970-årene. Tidlige eksponenter for retningen var den franske arkitekt Le Corbusier og den tysk-amerikanske arkitekt Ludwig Mies van der Rohe. Blant kjennetegnene for stilen er bruken av rå, ubehandlet betong og «ærlig» materialbruk, eksponering av konstruktive bygningsledd og tekniske installasjoner, og enkle geometriske former.
Foruten Le Corbusier og Mies van der Rohe var flere internasjonalt kjente arkitekter aktive utøvere som bidro til å etablere retningen. De viktigste var Louis Kahn i USA og Alison og Peter Smithson i Storbritannia.
I norsk arkitektur skapte flere fremtredende arkitekter i perioder verker som mer eller mindre konsekvent preges av brutalismen. Blant de viktigste er Sverre Fehn (Den nordiske paviljong i Venezia 1958–1962, Hedmarksmuseet 1963–1970, Døveskolen på Skådalen i Holmenkollåsen, 1971–1977) og Lund + Slaatto Arkitekter (St. Hallvard kirke og kloster 1966, Chateau Neuf 1963–1971). Også Erling Viksjø blir av noen regnet som en brutalistisk arkitekt, kjent for byggverk som Bergen rådhus 1968–1974, hovedkontoret til Standard Telefon og Kabelfabrik 1968 og regjeringskvartalet 1952–1970. Det kan imidlertid diskuteres om Viksjøs bruk av naturbetong kvalifiserer ham for å kalles brutalist, siden betongen nettopp ikke er «rå», men tvertimot foredlet ved sandblåsing som fremhever tilslaget av rundslipt elvegrus.
I 2010 ble det foreslått å frede flere brutalistiske bygninger i Stavanger.
De engelske arkitektene Alison og Peter Smithson lanserte begrepet i 1954, basert på det franske uttrykket béton brut («rå betong»), som ble benyttet av Le Corbusier til å beskrive betong som framstår ubehandlet etter at forskalingen er fjernet, med avtrykk av forskalingsbordene eller kryssfinéren som har vært benyttet. Dette var en teknikk som Le Corbusier benyttet på mange av sine bygninger etter andre verdenskrig, eksempelvis Unité d'Habitation i Marseille bygget i perioden 1947 til 1952. Begrepet ble utbredt da den engelske arkitekturkritikeren Reyner Banham brukte det som tittel på sin bok The New Brutalism: Ethic or Aesthetic? fra 1966 for å beskrive de da veletablerte, ulike arkitektoniske tilnærmingene som var rådende, særlig i Europa.
Reyner Banham definerte begrepet New Brutalism som en arkitekturstil. Han mente at dens fremste kjennetegn er:
Andre trekk som Banham mente å finne i flere brutalistiske byggverk, var formalistiske planformer og bruk av klassiske prinsipper for utforming. Han merket seg hvordan Rudolf Wittkowers bok Architectural Principles in the Age of Humanism fra 1949 hadde påvirket mange av tidens yngre arkitekter.
Begrepet brutalisme har også konnotasjoner av brutal og brukes i dag ofte nedsettende om arkitektur, spesielt fra 1950- til 1970-årene.
Ving Norge

Ving Norge as er en norsk reisearrangør som selger charterreiser og pakkereiser til utlandet, samt flyreiser og hotellopphold. Den 30. oktober 2019 ble den nordiske Vinggruppen kjøpt opp av Petter Stordalens Strawberry Group, det svenske oppkjøpsfondet Altor og det britiske oppkjøpsfondet TDR Capital.
Reisene selges via internett, telefon og samarbeidende reisebyråer i Norge.
Saga Tours, som siden er kjøpt opp av Ving, har arrangert pakkereiser siden 1959. De første charterturene fra Norge til Mallorca. I 2016 var Ving Norges største reisearrangør.
Markedsnavnet Ving har vært i bruk siden 1993. Før dette var navnet Vingreiser. I dagens virksomhet inngår flere tidligere kjente merkenavn: Saga Tours som startet med charterreiser i 1959. I 1970 ble Vingreiser etablert som turoperatør. I 1973 slo Saga Tours og Informa Solreiser seg sammen og skapte Saga Solreiser. I 1989 kjøpte Vingreiser Saga Solreiser. 1993 kjøpte Saga Solreiser selskapet Gullivers Reiser.
Selskapet inngikk inntil 2019 i det internasjonale reisekonsernet Thomas Cook Group som var notert på London-børsen. Selskapet hadde i 2019 rundt 70 ansatte og sendte totalt 400 000 gjester ut i verden per år. Den 23. september 2019 gikk Thomas Cook Group konkurs. Den 30. oktober 2019 ble det kjent at Petter Stordalen kjøpte Ving.
Ving eier hotellkjedene Sunwing Family Resorts og Sunprime Hotels, som i hovedsak ligger rundt Middelhavet. Sunwing Family Resorts retter seg mot barnefamilier. Sunprime Hotels retter seg mot voksne som reiser uten barn.
Beach Club

Beach Club var en tradisjonsrik amerikansk hamburgerrestaurant og nattklubb på Aker brygge i Oslo. Stedet ble åpnet i 1989 av Morten Dreyer og Kai Jarre. I 2006 ble stedet overtatt av Umoe Restaurants som drev det frem til 2019, da leiekontrakten ikke ble fornyet.
Beach Club åpnet i 1989. Ifølge de daværende eierne Kai Jarre og Morten Dreyer satset de på å skape en motvekt til tungt og mørkt pubmiljø. «Her er det lyse farver som fremkaller sommerlette og positive assosiasjoner,» sa de til Aftenposten i et intervju rundt åpningen.
«Amerikansk skal det være på Beach Club, for alle pengene. På veggene henger store sverdfisker, gamle surfebrett og popart, signert Pushwagner og Keith Haring. Du kan sitte i myke stoler, på barkrakker eller i sofabåser. Sistnevnte et kjennetegn på dinerstedene som oppsto i gamle jernbanevogner «over there», i 1920-årene. Eierne har tatt turen til brukthandlere i Los Angeles for å finne favorittinteriør, inspirert av 50-tallsdesign,» het det videre. Beach Club var i starten et viktig sted for det mer trendy segmentet i Oslo. I begynnelsen fungerte det også som konsertsted, den amerikanske artisten Tom Verlaine er blant dem som opptrådte på Beach Club i 1990.
I 1994 var Beach Club blant tre utesteder som saksøkte Oslo kommune etter at det var blitt nektet brennevinsbevilling med begrunnelsen av utestedet ikke hadde matservering, sammen med Café Fiasco og Clodion Art Café. I 1996 fikk de tre stedene medhold, men kommunen anket kjennelsen. Beach Club gikk til erstatningssøksmål for tapt inntekt med påstand om å være blitt forskjellsbehandlet. Året etter inngikk kommunen forlik med Beach Club der stedet fikk 500 000 kroner i erstatning.
Ifølge en av eierne spiste kunstneren Pushwagner i årevis gratis på Beach Club, og kunsten hans var å finne på veggene på Beach Club, hvor de var til salgs, blant annet under en utstilling i 1990.. Pushwagner har også malt et maleri titulert «Beach Club» . Under rettssaken mellom Morten Dreyer og Pushwagner vitnet tre tidligere ansatte fra Beach Club.