davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Azginivelezh italian

An Azginivelezh italian eo an anv roet d’ur marevezh istorel a grogas er XVvet kantved en Italia, bro orin ar "Rinascimento" (an anv italianek hiziv), hag a voe orin prantad an Azginivelezh a badas a-hed ar XVIvet kantved en Europa penn-da-benn.
Un torkad pennadoù zo diwar-benn an danvez-se, re all zo war sevel.
Ne ouie ket tud an Azginivelezh e oant o vevañ er mare-se pa n'eus anv ebet anezhañ a-raok an XVIIIvet kantved. Da gentañ e voe kaoz gant Giorgio Vassari eus rinascita. Goude e voe anv eus Renaissance e Geriadur gallek an Akademiezh c'hall e 1718. Adkavout a reer ar ger en ur skrid gant Honoré de Balzac, e 1830, Bal de Sceaux. Michelet an hini a reas gant ar ger en ul levr istor, an hini a skrivas e 1855 diwar-benn istor Bro-C'hall er XVIvet kantved. E 1860 e teuas an anv gallek Renaissance da vout ur ger etrebroadel pa voe implijet gant an istorour suis Jakob Bürckhardt en e levr Die Kultur der Renaissance in Italien. E 1875 e voe lakaet ar ger en Dictionnaire universel (levrenn XX), gant Pierre Larousse. Implijet e vez ar ger gallek e saozneg hag alamaneg. Troet eo bet en italianeg ma komzer bremañ eus rinascenza pe rinascimento. E geriadur Vallée ez eus anv eus Azganedigezh. Abaoe ar bloavezhioù 1950 e vez lavaret Azginivelezh, diwar ar ger Ginivelezh, implijet da gomz eus ganedigezh ar Mabig Jezuz.
Ouzhpenn ul luskad arzel ha lennegel e oa an Azginivelezh hervez Michelet ha Bürckhardt. Un emdroadur eus ar sevenadur eo, a denn d'ar politikerezh, d'an teknikoù, d'ar spered, d'an ideologiezh. Marevezh ar Stad evel krouidigezh arzel, diorroadur an den-hinienn, dizoloadur an den evel hinienn, hervez titloù rannoù oberenn an istorour suis.
Chino cloth

Chino cloth (/ˈtʃiːnoʊ/ CHEE-noh) is a twill fabric originally made from pure cotton. The most common items made from it, trousers, are widely called chinos. Today it is also found in cotton-synthetic blends.
Developed in the mid-19th century for British and French military uniforms, it has since migrated into civilian wear. Trousers of such a fabric gained popularity in the U.S. when Spanish–American War veterans returned from the Philippines with their twill military trousers.
It is unknown why American veterans called the trousers "chinos". It is theorized that the cloth or the trousers were made in China.
The American Heritage Dictionary says that the word is from American Spanish chino, literally "toasted", in reference to its usual color. But this is not a usual meaning of the Spanish word.
First designed to be used in the military, chino fabric was originally made to be simple, durable and comfortable for soldiers to wear; the use of natural earth-tone colors also began the move towards camouflage, instead of the brightly colored tunics used prior. The British and United States armies started wearing it as standard during the latter half of the 1800s.
The all-cotton fabric is widely used for trousers, referred to as chinos. The original khaki (light brown) is the traditional and most popular color, but chinos are made in many shades.
All-dressed

All-dressed (French: assaisonnées or French: toute garnie) is a potato chip flavour popular in Canada.
While consensus is that the flavour first originated in Canada, it is unknown who or which company first introduced the all-dressed potato chip. Yum Yum, a Quebec-based company, is known to have created a variety of the flavour in 1978. The term "all-dressed" and its French equivalent toute garnie originally applied to pizza, meaning roughly "everything-on-it", deluxe, or "the works". The term "all-dressed" extended beyond just pizza and found its way into the world of potato chips, where it refers to a combination of several different flavors: ketchup, BBQ, sour cream and onion, and salt and vinegar. Many early references to the flavour all-dressed are linked to pizza flavour potato chips. An all-dressed chip called The Whole Shabang is produced by American prison supplier Keefe Group. It became available to the general public in 2016. Frito-Lay began selling all-dressed Ruffles potato chips in the United States that same year. In 2024, Co-op Food in the United Kingdom began selling a limited edition all dressed variety crisp as part of their Irresistible range.
Квадрига (премия)

«Квадрига» (нем. Quadriga) — ежегодная премия, вручавшаяся в 2003—2010 годах немецкой некоммерческой организацией Netzwerk Quadriga gGmbH, находящейся в Берлине. Учредителем премии является клуб Werkstatt Deutschland («Мастерская „Германия“»), основанный в 1993 году. Премия вручалась людям или группам за стремление к инновациям, общественному благу и обновлению путём действий в сфере политики, экономики и культуры. Церемония награждения проходила ежегодно 3 октября — в День немецкого единства в память воссоединения Германии. С 2003—2007 года с премией вручался чек на 100 тысяч евро. С 2008 года премия не дотирована.
Приз премии представляет собой небольшую скульптурную композицию, копию квадриги, венчающую Бранденбургские ворота в Берлине. Церемония награждения в разные годы проходила на разных площадках: в 2003 и 2004 годах в берлинском Концертхаусе, с 2005 по 2008 год — в Комише опер, в 2009 году — в Министерстве иностранных дел Германии. Премию получали такие известные политики как Виктор Ющенко, Михаил Горбачёв, Вацлав Гавел, Бернар Кушнер и другие.
Решение жюри вручить премию В. В. Путину в 2011 году было критически встречено рядом немецких политиков. Представитель «зелёных» оказался не единственным политиком, недовольным присуждением этой премии российскому премьеру: уполномоченный правительства ФРГ по правам человека Маркус Лёнинг назвал присуждение премии Путину «циничным поступком». В знак протеста против решения о присуждении премии Путину о выходе из попечительского совета «Квадриги» заявили основатель «Википедии» Джимми Уэйлс, сопредседатель партии «зелёных» Джем Оздемир и историк Эдгар Вольфрум. Вацлав Гавел и Олафур Элиассон заявили о намерении вернуть свою премию. В итоге организаторы премии вообще отказались от идеи вручать её в 2011 году. После этого премия более не вручалась.
Лауреаты премии 2003 года:
Лауреаты премии 2004 года:
Лауреаты премии 2005 года:
Лауреаты премии 2006 года
Лауреаты премии 2007 года:
Лауреаты премии 2008 года:
Лауреаты премии 2009 года:
Лауреаты премии 2010 года:
Вручение премии было отменено в связи со скандалом вокруг решения о её вручении Владимиру Путину. Не получившие премию лауреаты:
Квадрига святого Марка

Квадри́га свято́го Ма́рка (итал. Cavalli di San Marco) — квадрига из позолоченной бронзы. Хранится в базилике Сан-Марко (Венеция). Является единственным сохранившимся образцом многофигурной конной античной, а именно древнегреческой скульптуры. Создание квадриги приписывают скульптору Лисиппу и датируют IV веком до н. э.
Квадрига украшала константинопольский ипподром и была вывезена в Венецию в 1204 году в ходе Четвёртого крестового похода дожем Энрико Дандоло.
Ошейники на шеях лошадей были добавлены в 1204 году, чтобы скрыть места отреза голов: скульптуры были обезглавлены перед перевозкой в Венецию.
Квадрига была установлена на лоджии базилики Сан-Марко в период правления дожа Реньеро Дзено (1252—1268 годы). Первым документальным свидетельством о появлении этой композиции в Венеции является её изображение на мозаике круглой ниши портала Сант Алипио (святого Алипия Столпника), датируемое 1265 годом.
Античная квадрига поражала средневековых ценителей мастерством исполнения. В 1364 году Петрарка писал о ней:
Квадрига стала одним из символов города. Так, в 1370 году, когда венецианцы предложили заключить мир с Генуей, генуэзский адмирал Дориа Пьетро ответил, что генуэзцы «не даруют мира, пока не взнуздают коней святого Марка».
Анонимный автор древнерусского «Хождения на Флорентийский собор», проезжавший через Венецию в 1439 году в составе русской церковной делегации, писал о базилике:
После завоевания Венеции Наполеоном в 1797 году квадрига по указанию императора была вывезена в Париж и установлена на арке на площади Каррузель. Скульптура вернулась на своё место 13 декабря 1815 года при содействии итальянского скульптора Антонио Кановы.
Во время Второй мировой войны квадрига была спрятана в городе Доло. В ходе проводившейся в 1970-е годы реставрации собора было принято решение заменить квадригу на лоджии собора точной копией, чтобы спасти бесценный оригинал от растущего разрушения, вызванного загрязнением окружающей среды. В 1982 году оригинал квадриги был помещён в музей базилики, расположенный в верхних помещениях нартекса собора.
Мама (скульптура)

Мама (фр. Maman) — монументальная скульптура Луизы Буржуа, созданная в 1999 году, которая выставлялась во многих музеях современного искусства.
Из скульптуры были сделаны шесть бронзовых отливок и приобретены художественными учреждениями по всему миру — Британская галерея Тейт, Музей Гуггенхейма в Бильбао, Эрмитаж, Художественный музей Мори, Samsung Museum of Art, Музей современного искусства Кемпера.
В 2000 году Лондонская галерея Тейт открыла Турбинный зал как пространство для выставок произведений современного искусства особо крупного масштаба, Буржуа пригласили создать для них инаугурационную инсталляцию. Ключевым элементом выставки скульптора стало возведение гигантского стального паука под названием Maman, возвыщающегося более чем на десять метров на восьми веретенообразных ногах, вокруг которых предлагалось побродить зрителям.
Автор скульптуры давала следующую интерпретацию произведения: «Это — ода моей матери. Она была моим лучшим другом. Подобно паукам она ткала. У моих родных было собственное дело: они занимались реставрацией гобеленов, и мать руководила мастерской. Как и пауки, моя мать была умна. Пауки дружелюбны и едят комаров. Мы знаем, что комары переносят болезни, за это их не любят. То есть, пауки полезны, они нас защищают. Такой была и моя мать».
Будучи одновременно глубоко личным по своему замыслу, так как Луиза Буржуа уподобляет паука своей матери, которая была ткачихой, одновременно произведение является «публичным в своем эстетическом формате», произведение Буржуа является символом гигантизма, к которому неуклонно тяготеет искусство современной эпохи.
Скульптуру также можно читать как отсылку к более, чем одной возможной материнской фигуре: художник, ее мать, мифологическая или архетипическая мать и символ материнства.
Некоторые исследователи считают, что в конце XX века чёрные пауки Луизы Буржуа автомобили наряду с «мобилями» Александра Кодлера стали восприниматься как нечто обыденное, привычная деталь городской среды, которая должны быть выставлена перед каким-нибудь бизнес-центром или музеем современного искусства.
По мнению искусствоведа, сотрудника Эрмитажа Чекмарёвой Марины Александровны, несмотря на то, что образ паука к моменту создания скульптуры распространился повсеместно и использовался уже множество раз, Буржуа создала скульптуру, «обнажающую суть этого образа: немощное тело и жёсткие сильные лапы». Огромный паук, который защищает свои драгоценные яйца в стальном теле-клетке, вызывает чувство страха, но, на контрасте, массивный рост, сбалансированный на тонких ногах, передает почти острую уязвимость.Так, «Мама» вызывает различные эстетические оценки: для кого-то она является «типичным» украшением города, а для кого-то откровением художницы, раскрытием образа матери.
Цифровая валюта

Цифровая (электронная) валюта — электронные деньги, которые используются как альтернативная или дополнительная валюта. Чаще всего их стоимость привязана к национальным валютам, но есть и другие базы для обмена. Привязка может быть к драгоценным металлам (E-gold, WebMoney Gold — WMG), также встречается плавающий валютный курс (bitcoin и другие криптовалюты). О планах по выпуску своих национальных цифровых валют сообщали правительства или центробанки Китая, Японии, Эквадора, Нидерландов, Казахстана, России, Белоруссии.
В отличие от валют в виртуальных экономиках (например в онлайн-играх), цифровые валюты используются для покупок реальных товаров и услуг напрямую. Несмотря на это, цифровые валюты могут также называть виртуальными валютами, употребляя данное выражение в качестве синонима. ЕЦБ под цифровой валютой понимает любую валюту в цифровой (нематериальной) форме как то: (1) записи на банковских счетах, (2) электронные деньги и (3) виртуальные валюты (которые, в отличие от электронных денег, не имеют материального эквивалента с тем же названием, являющимся законным средством платежа). ФБР и FinCen в своих официальных документах используют термин «виртуальная валюта» как общий и единственный.
В докладе «Центральные банки и цифровые валюты», который чиновник Банка Англии Бен Бродбент в 2016 году сделал в Лондонской школе экономики были предложены варианты использования цифровых валют центральными банками.
В октябре 2012 года Европейский центральный банк распространил доклад «Схемы виртуальных валют». В нём отмечается, что в некоторых случаях «виртуальные сообщества» создают и распространяют свою собственную цифровую валюту для обмена товарами (услугами) и единицы учёта. В докладе Виртуальная валюта определяется как один из видов нерегулируемых [государством] цифровых денег, которые создаются и контролируются обычно разработчиками, и принимаемые среди членов определённого «виртуального сообщества».
20 марта 2013 года комиссия по финансовым преступлениям (англ. FinCEN) при министерстве финансов США издала документ, содержащий толкование применимости американского Закона о банковской тайне (англ. Bank Secrecy Act) при создании, обмене и передаче виртуальных валют.
По классификации комиссии, выделяется «реальная валюта» — монеты и бумажные деньги США или любой другой страны, которые:
«Виртуальная валюта» — средство обмена, которое действует как валюта в некоторых сферах, но не имеет всех атрибутов реальной валюты. В частности, виртуальная валюта не имеет статуса законного средства платежа ни в одной юрисдикции. Виртуальная валюта считается «конвертируемой», если она имеет эквивалент в реальной валюте или действует как заменитель реальной валюты.
У криптовалют, таких как Bitcoin, Litecoin и PPCoin, эмиссия и учёт основаны на криптографии и методах защиты Proof-of-work или Proof-of-stake, причём это происходит децентрализованно в распределённой компьютерной сети.
Список наиболее популярных криптовалют. Общее их число в конце ноября 2013 года превышало 80.
The Meeting of Napoleon I and Tsar Alexander I at Tilsit

The Meeting of Napoleon I and Tsar Alexander I at Tilsit (French: Entrevue de Napoléon Ier et d'Alexandre Ier sur le Niemen. 25 juin 1807) is an 1808 history painting by the French artist Adolphe Roehn. It depicts the scene on 25 June 1807 when Napoleon met with Alexander I of Russia on a raft in the middle of the River Neman. They began the negotiations that led to the Peace of Tilsit, ending the War of the Fourth Coalition. Conspicuously absent were the Prussians, Alexander's allies, who Napoleon relegated to a minor role in the proceedings despite the fact that Tilsit was in East Prussia. Although in reality the meeting was coreographed so that the two rulers arrived on the raft at the same time, the painting shows Napoleon waiting for the Russian in a position of ascendency.
Besides the two emperors, other figures depicted include Marshal Murat, Marshal Berthier, Marshal Ney and Grand Duke Konstantin. The painting was displayed at the Salon of 1808 in Paris. It is today in the collection of the Palace of Versailles.
Alexander Sergeyevich Menshikov

Prince Alexander Sergeyevich Menshikov (Russian: Князь Алекса́ндр Серге́евич Ме́ншиков; 26 August 1787 – 2 May 1869) was a Russian nobleman, military commander and statesman. He was made adjutant general in 1817 and admiral in 1833.
A great-grandson of Alexander Danilovich Menshikov, Duke of Ingria, and a cognatic descendant of the Princely House of Golitsyn (another of his great-grandfathers was Prince Mikhail Golitsyn, the military governor of Åbo (Turku) during the Russian occupation in the Great Northern War). Menshikov entered the Russian service as attaché to the embassy at Vienna in 1809. He became close to Tsar Alexander I and accompanied him throughout his campaigns against Napoleon. In 1817 Menshikov was appointed acting Quartermaster general of the General Staff. In 1823, he was transferred to the ministry of foreign affairs. Menshikov retired from army service in 1824.
During the initiation of the Russo-Persian War of 1826–28 and the success of Abbas Mirza's initiative in Tehran, Menshikov was placed under house arrest. He was appointed head of the Naval Headquarters and cabinet minister by Tsar Nicholas I. He distinguished himself at the Siege of Varna in 1828 when an exploding Turkish cannon shell emasculated him. In 1830 he became a member of the State Council. In 1831 Menshikov held the post of Governor-General of Finland. He mainly devoted himself to naval matters. His bad influence on the development of the Russian Navy stalled its technical progress and combat training.
In 1853, Menshikov was sent on a special mission to Constantinople, and when the Crimean War broke out he was appointed commander-in-chief on land and sea. He commanded the Russian army at Alma and Inkerman and showed incompetence and lack of military talent. On 15 February 1855 Menshikov was removed from command and replaced by Prince Mikhail Dmitrievich Gorchakov. Between December 1855 and April 1856, he held the post of Governor General of Kronstadt and then retired. He died in St. Petersburg.
He was created Prince (Fürst) in the Finnish nobility, being the only person of the rank of prince to be registered in the Finnish House of Nobility.
The first Finnish steamship Furst Menschikoff was named after him.
김영종 (1953년)

김영종(1953년 12월 3일~)은 대한민국의 건축사 출신 정치인이다. 민선 5·6·7기 서울특별시 종로구청장이다. 본관은 광산이며, 전라남도 곡성군 출신이다.
종로구는 '한류 중심지'를 지향하면서 한복을 비롯해 한옥과 한식, 한지, 한글 등을 홍보하고 있다. 2016년에는 종로한복축제를 진행하기 시작했고, 상인들과 뜻을 모아 한복을 입고 관내 음식점을 찾은 관광객에게 음식값의 10%를 할인해주는 등의 정책을 펼쳤다. 2018년에는 '퓨전한복 고궁 무료입장 혜택 폐지'를 주장해 한복 정체성 논란을 공론화시켰다.
동덕여자대학교

동덕여자대학교(同德女子大學校, Dongduk Women's University)는 1950년 학교법인 동덕여학교(현 동덕학원)에서 초급단과대학으로 설립하여 1987년 종합대학으로 승격하였다.
서울특별시 성북구 하월곡동 23-1에 위치하고 있는 4년제 사립대학이다.
8개의 단과대학, 1개의 독립학부, 37개의 학과로 구성되어 있다. (2019년 기준)
2023년 6월 7일 등교하던 학생이 트럭에 치인 뒤 이틀 만에 사망한 사건이 발생한 직후에 재학생들은 학교의 안전불감증을 비판했다.
2024년 동덕여자대학교 남녀공학 전환 반대 시위가 발생하였다.
휴먼 서바이벌 도전자

《휴먼 서바이벌 도전자》는 매주 금요일 오후 11시 5분에 방송된 대한민국의 방송 채널 KBS 2TV의 서바이벌 프로그램이다.
일반인 남녀 지원자 중 공개모집을 통해 남녀 18명의 후보를 사전에 선정한 뒤, 하와이에서 2011년 5월 20일부터 20일 간 11회까지 블루팀과 레드팀의 팀전, 12~15회는 개인전으로 신체적, 지적, 사회적 미션 게임을 한다. 미션 게임에 필요한 능력은 한국체육측정평가학회, 인하대학교 스포츠과학연구소, 한국직업능력개발원 엔잡인재진단연구소에서 분석하여 그래프로 표시한다. 오전/오후 두 번에 걸쳐 미션 게임을 한다. 미션에서 진 팀에서 탈락 후보자가 나오고 9회까지 탈락자선정위원회에서 4명 중 3명 구제, 구제받지 못한 1명이 탈락하는 방식이고 10회부터는 동반탈락후보자제도 폐지, 탈락자선정위원회에서 다수결로 탈락자를 결정하는 서바이벌 프로그램이다. 총 16회에 걸쳐 방송된다. 하와이에서 촬영한 15회 분량은 사전 제작이다. 마지막 16회는 생방송으로 진행된다. 최종 우승시에는 1억원의 우승 상금과 세계일주 항공권, 스폰서기업 취업 기회가 제공된다.
당의

당의(唐衣)는 조선 시대 때 신분이 높은 사람들이 입었던 소례복의 한 가지이다. 여기서 소례복이란 예절에 맞게 간단하게 차려입게 만든 옷을 가리키는 말이다. 조선민주주의인민공화국의 자료에 따르면 삼국 시대 때 이 옷이 처음으로 만들어졌다고 하며, 어떤 기록에 따르면 남북국 시대 때 중국의 고대 왕조인 당나라에서 처음으로 만들어졌다고 하는데, 후자의 기록은 어디서 유래했는지 알 수 없다. 이 옷은 오늘날에도 전해져 내려오면서 혼례식과 연회가 많이 차려질 때 입는 민족의상으로써 국외교포들과 한민족에게 많이 사랑을 받고 있다.
당의는 간이예복 또는 소례복(小禮服)으로 평복 위에 입었으며 궁중에서는 평상복으로 입었다. 조선 초기 명나라에서 전래된 단배자(短背子)가 배자저고리로 변하였다가 다시 숙종 이후 조선 말기의 당의와 같은 제도가 이루어진 것 같다. 당의에 영향을 준 반비(半臂)·배자 등은 당나라의 유속(遺俗)으로 명나라를 거쳐 전래되었으므로, 이 옷의 명칭에도 ‘당’자를 붙여 당의라 부르게 된 것이라 본다.
Korean fabric arts

Korean fabric arts are fabric arts in the style or tradition used by the people on the Korean Peninsula. Fabrics often used include guksa, nobang, sha, jangmidan, Korean-made jacquard, brocade, and satin. Specific crafts consist of the Korean quilts known as bojagi, Korean embroidery, Korean knots, Korean clothing, and the rarer arts of Korean blinds weaving and Korean paper clothing.
It can be difficult to study very old fabrics because they degrade over time. The oldest surviving examples of bojagi, for example, are from the Joseon Dynasty, which was from 1392-1910CE.
During the Joseon Dynasty, due to the Confucian society, women were not allowed to leave their house or its courtyard during the day; when they did go out, they had to be covered by cloth. With these restrictions, being able to create fabric arts was likely a welcome outlet of expression.
There have been some specific efforts to repopularize Korean fabric arts. The Korean government established October 21 as Hanbok Day. In 2022, Hanbok saenghwal, the cultural practices encompassing the making, wearing, and enjoying of hanbok, was recognized as a National Intangible Cultural Heritage by the Cultural Heritage Administration.
According to author Youngmin Lee, making a fiber arts piece using the clothing of family members is meant to bring them prosperity.
Morro Dois Irmãos (Fernando de Noronha)

Morro Dois Irmãos é uma formação rochosa que emerge do fundo do Oceano Atlântico, na Praia da Cacimba do Padre, em Fernando de Noronha, Pernambuco. Recebe esse nome devido característica peculiar de estarem lado a lado e possuírem praticamente mesmas formas estruturais.
Duckbill (formação rochosa)

A rocha Duckbill era uma formação rochosa de arenito em formato hoodoo, no estado de Oregon nos Estados Unidos. A rocha serviu como uma atração turística ao longo da costa de Oregon e foi fotografada com frequência antes de ser derrubada por vândalos em 29 de agosto de 2016.
O grupo que a derrubou afirmou que ela era um risco à segurança pois um amigo deles havia quebrado a perna após subir na rocha. Chris Havell, diretor associado do Departamento de Parques e Recreação de Oregon, observou que a formação foi cercada e os sinais proibiam a aproximação por qualquer pessoa: The fence is very clear, you have to intentionally move the wires aside and crawl through it.
Os vândalos não foram pegos.
Sítio Arqueológico da Pedra Pintada

A Pedra Pintada é uma formação rochosa considerada um sítio arqueológico encontrada no estado de Roraima. Tem mais de 35 metros de altura, numa altitude de 83 metros em relação ao nível do mar. Dentro da pedra encontra-se uma caverna na qual foram encontradas pinturas rupestres, pedaços de cerâmicas, machadinhas, contas de colar, entre outros artefatos. Por fora da rocha, há pinturas em cor branca rosada — daí o nome Pedra Pintada.
Localiza-se a 140 quilômetros de Boa Vista, capital do estado, sul do município de Pacaraima, com acesso pela BR-174 e RR-400. Por estar atualmente no interior da reserva indígena São Marcos, a visitação ao sítio só é concedida pela Fundação Nacional do Índio.
Na parede rochosa principal (100 m de comprimento, 30 m de altura e 30 m de largura), existem gravuras e várias pinturas rupestres que foram estudadas pelo pesquisador francês Marcel Homet em 1950. A maioria dessas pinturas são indícios de origem amazônica. Na parte de trás existe uma caverna e alguns abrigos rochosos. Encontrando vários crânios e ossos humanos pintados de vermelho, Marcel Homet supôs que a caverna tenha sido usada no passado como um lugar sagrado para guardar sepulturas.
No levantamento arqueológico realizado entre 1985 e 1987 estimou-se a ocupação do local por 4 000 anos.
Pedra da Galinha Choca

A Pedra da Galinha Choca é uma formação rochosa da cidade brasileira de Quixadá, no Ceará, que leva esse nome devido ao seu formato curioso. Está localizado a 5 km do centro da cidade. A formação está no Monumento Natural dos Monólitos de Quixadá, área totalmente protegida.
Até o início do século XX era chamada de Pedra da Arara . É composto por dioritos e granitos de Inselberg, que são rochas ígneas, ou seja, formadas a partir do resfriamento do magma . Assim como outros monólitos da região, a Pedra da Galinha Choca encontra-se num terreno cristalino, ou seja, é constituída por rochas antigas e resistentes que se formaram durante o Pré-cambriano, e que com a erosão acabaram por ficar acima da superfície.
A Barragem do Cedro foi construída entre 1890 e 1906 em alvenaria de pedra, cimento e aço, aos pés da Pedra da Galinha Choca. Em 30 de janeiro de 2015, a barragem foi colocada na lista provisória como Patrimônio Mundial da UNESCO.
4° 59′ 11″ S, 39° 04′ 17″ O
Mapa do Turismo Brasileiro

O Mapa do Turismo Brasileiro é um programa de regionalização do turismo instituído pelo Ministério do Turismo do Brasil e reúne as cidades e destinos "que possuem vocação ou que são impactados pelo setor de viagens no país".
No dia 17 de maio de 2023 o órgão informou que 2 477 cidades estavam inseridas no Mapa, dentro de 335 regiões em que o país foi, no âmbito do turismo, dividido. Esses números devem "orientar a definição de políticas públicas, incluindo a destinação de recursos pelo governo federal para a elaboração e/ou revisão planos, estudos e planejamentos visando o fortalecimento da gestão descentralizada, obras de infraestrutura turística e oferta de cursos de qualificação profissional, por exemplo. Desde o ano passado, a plataforma está disponível durante todo o ano para o cadastro de novos destinos".
Ainda segundo o órgão, "proporcionalmente, as regiões Sudeste e Sul do país registram mais da metade dos municípios com os dados atualizados no sistema. Quanto aos estados, o Espírito Santo contabilizou quase 90% de todas as cidades inseridas no Mapa, seguido pelo Rio de Janeiro e Rio Grande do Sul, com mais de 75% dos municípios, em cada estado, com informações atualizadas no sistema do Ministério do Turismo. No Nordeste, Alagoas e Sergipe registraram os maiores percentuais de cidades inseridas. Já no Norte, Acre e Roraima puxaram os índices na região. No Centro-Oeste, Goiás, Mato Grosso e Mato Grosso do Sul também impulsionaram o Mapa". Para integrar o Mapa a cidade precisa preencher uma série de requisitos e a inserção tem a duração de um ano, quando então um novo Mapa é preparado.
Segundo informa o SEBRAE, as cidades "que fazem parte do Mapa do Turismo Brasileiro podem se beneficiar diretamente com ações e recursos do Ministério do Turismo". O órgão também diz que "a cada dois anos, este mapa é atualizado e, no dia 28 de setembro de 2022, o novo Mapa do Turismo Brasileiro foi lançado ...Entre os benefícios do Mapa do Turismo, estão a categorização dos municípios turísticos com intuito de acompanhar e identificar o desempenho das economias turísticas locais a partir de algumas variáveis. São cinco categorias que vão de “A” a “E” (...) ele subsidia a priorização de investimentos por programas do Ministério do Turismo, incluindo ações de infraestrutura turística, qualificação profissional e promoção dos destinos, observando características peculiares de demanda e vocação turística".
CVC Brasil

A CVC CORP é uma holding de empresas do ramo de turismo fundada e sediada na cidade de Santo André, estado de São Paulo. A empresa surgiu em 1972 com a fundação da Agência de Viagens CVC, sendo reestruturada em 2009 quando abriu seu capital e tornou-se uma holding.
Nos anos seguintes, diversas operadoras turísticas e agência de viagens foram compradas e incluídas ao grupo. Atualmente, a CVC CORP é a maior operadora de turismo da América Latina com operações e negócios baseados no Brasil e na Argentina.
Em 1972, foi fundada na cidade de Santo André, na região do ABC Paulista, a Agência de Viagens CVC. O negócio foi fundado em sociedade por Guilherme Paulus e Carlos Vicente Cerchiari, cujas iniciais serviram de inspiração para a marca CVC.
Ainda na década de 1970, Cerchiari deixa a sociedade que passa a ser administrada totalmente pela família Paulus. Iniciam-se ainda as primeiras organizações de grupos de viagens para os grêmios de funcionários das empresas da região do ABC, oferecendo excursões de um dia, finais de semana e viagens de férias.
Em 1983, a CVC abre suas primeiras agências fora do ABC Paulista e inicia uma série de parcerias com outras agências de viagem, vendendo seus serviços através destas agências. No final da década de 80 e início dos anos 1990, passou a fretar voos de diversas companhias aéreas para comercialização dentro de seus pacotes de viagem.
Em 1998, a CVC inaugura sua primeira agência dentro de um shopping center, dando início a uma fase de expansão e popularização da venda de viagens no varejo. Nos anos 2000, passou a fretar navios da companhia espanhola Pullmantur Cruises para cruzeiros all-inclusive pela costa brasileira.
Em 2007, adquiriu a companhia aérea Webjet por cerca de 45 milhões de reais, visando reduzir a dependência que possuía das demais companhias aéreas brasileiras. A Webjet foi vendida para a Gol Linhas Aéreas no ano de 2011.
No ano de 2009, a holding CVC passou por uma reestruturação, abrindo seu capital e dividindo a CVC Viagens em dois negócios: agência de viagens e operadora turística. No início do ano seguinte, a família Paulus vende 63.6% da CVC para o fundo de investimento Carlyle Group, iniciando uma nova fase de expansão e reformulação corporativa.
Em 2015, a CVC comprou a Submarino Viagens, do grupo B2W por 80 milhões de reais. No ano seguinte, foi comprada a Experimento Intercâmbio por 41 milhões de reais.
Ainda em 2016, o Carlyle Group colocou a sua participação na CVC a venda, chamando o banco Morgan Stanley para intermediar as negociações.
Em 2017, a CVC comprou a Visual Turismo por 67,9 milhões de reais, a consolidadora RexturAdvance, além de 90% do Grupo Trend por 258,8 milhões de reais, incorporando-os a holding. Neste mesmo ano, a CVC passa a chamar sua holding de CVC CORP após a incorporação destas cinco empresas do setor de turismo compradas anteriormente.
Em setembro de 2022, a CVC anunciou a compra da Ôner Turismo, plataforma de agenciamento de viagens para microempreendedores.
Área de Conservação da Paisagem de Laulasmaa

A Área de Conservação da Paisagem de Laulasmaa é um parque natural localizado no Condado de Harju, na Estónia.
A sua área é de 131 hectares.
A área protegida foi fundada em 2005 para proteger as paisagens costeiras de Laulasmaa e a sua biodiversidade.
Ilha de Wrangel

A ilha de Wrangel (em russo: Остров Врангеля, Ostrov Vrangelya, em chukoto: Умӄиԓир) é uma ilha de grande dimensão do Oceano Árctico, entre os mares de Chukchi e da Sibéria Oriental. Pertence à Federação Russa. A ilha de Wrangel situa-se quase sobre o meridiano 180 (71° 14′ N, 179° 25′ O). Tem cerca de 7600 km² de superfície, e 125 km de comprimento. O ponto mais elevado é o monte Sovetskaya, com 1096 m de altitude.
Recebeu o seu nome em homenagem ao militar explorador germano-báltico Ferdinand von Wrangel (1797-1870) que, após ouvir histórias da existência de uma ilha contadas pelo povo Chukchi, embarcou numa expedição (1820–1824) com o intuito de a descobrir, porém sem êxito.
O primeiro desembarque conhecido na Ilha de Wrangel ocorreu em 12 de Agosto de 1881, por um grupo do Revenue Cutter Service Corwin, que reclamou o território para os Estados Unidos.
A União Soviética assumiu o controle da ilha em 1924, pela primeira vez é içou a bandeira da URSS e levou os integrantes da expedição americana a Vladivostok. Depois disso, os Estados Unidos quase sem objeções abandonaram suas reivindicações por esta terra.
Recentemente, apelos foram feitos nós EUA para "devolver" a Ilha de Wrangel da Rússia no Oceano Ártico.
A ilha é rochosa, tem cerca de 150 km de comprimento por 80 km de largura, área de 7600 km, e está coberta por permafrost. Nela encontra-se uma estação meteorológica e uma localidade permanente. Está habitada por ursos-polares, focas e lemingues. No Verão nidifica na ilha uma importante colónia de aves. A ilha é cercada por diversos ilhéus como, ao norte, Ostrov Nakhodka.
O Sistema Natural da Reserva da Ilha de Wrangel encontra-se classificado pela UNESCO como Património Mundial.
A ilha de Wrangel tem um clima polar. Os invernos são muito frios e os verões são frescos. Em fevereiro, o mês mais frio, a temperatura média diária aproxima-se de -30ºC. Em julho, o mês mais quente, a temperatura média diária excede ligeiramente os 0ºC. As águas frias do Oceano Ártico desempenham um papel moderador e ajudam a manter baixas temperaturas ao longo do ano. A precipitação é baixa e ocorre principalmente no verão. A neve não cobre o chão mais de 79 dias por ano, em média. O vento sopra fortemente a maior parte do ano (média anual de velocidade do vento: 5 m/s). O nevoeiro é comum.
Um estudo de 2019 publicado na revista Quaternary Science Reviews indica que os últimos mamutes morreram há 4 mil anos na ilha de Wrangel.
Zona turística da Costa do Dendê

A Zona turística da Costa do Dendê é uma das zonas turísticas da Bahia estabelecidas devido ao Programa de Desenvolvimento do Turismo (PRODETUR). A zona litorânea compreende os municípios de Valença, Igrapiúna, Cairu, Camamu, Taperoá, Nilo Peçanha, Ituberá e Maraú, localizados no baixo sul do estado.
São 115 quilômetros de costa, desde a Baía de Camamu (ao sul) até a foz do Rio Jaguaripe (ao norte), que além das praias, abrigam ilhas, rios, cachoeiras, restingas, manguezais, recifes de coral e paisagens históricas. São possíveis o turismo de aventura, de esportes radicais e mergulho, náutico, histórico, ecoturismo e o turismo de sol e praia. Destacam-se as atrações naturais: Morro de São Paulo na Ilha de Tinharé e a Ilha de Boipeba, ambas no Arquipélago de Cairu em Cairu, a Baía de Camamu, os rios Una, das Almas e Jaguaripe, Península de Maraú. Há também as plantações de dendê, cujo azeite é ingrediente típico da gastronomia baiana.
Na Costa do Dendê, existem algumas áreas protegidas, como APA Ilhas de Tinharé e Boipeba, APA Baía de Camamu e APA Baía de Guaibim.
Segundo a Fundação Instituto de Pesquisas Econômicas (Fipe), a Costa do Dendê atrai 660 mil turistas anualmente, com média de estrangeiros (20%) superior à nacional.
Em 2013, a zona foi beneficiada com a abertura do voo comercial regular semanal Salvador-Valença operado pela Passaredo Linhas Aéreas, quando até então o Aeroporto de Valença só operava voos particulares e táxi aéreo.
Lista de municípios do Rio Grande do Sul por população

Esta é a lista de municípios do Rio Grande do Sul por população, em ordem decrescente de número de habitantes; os municípios são as divisões oficiais do estado brasileiro supracitado, localizado na Região Sul do país.
De acordo com o Censo 2022 do Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística (IBGE), o estado possui 497 municípios, sendo a capital estadual Porto Alegre o município mais populoso com 1,3 milhão de habitantes — e o único com mais de um milhão de habitantes. Em segundo lugar está a cidade de Caxias do Sul, com uma população de 463 338.
O Rio Grande do Sul é o terceiro estado brasileiro com o maior número de municípios, atrás apenas de Minas Gerais (853) e São Paulo (645), sendo que menos de um terço dos municípios gaúchos possui mais de 10 mil habitantes.
Catedral de São Sebastião do Rio de Janeiro

A Catedral de São Sebastião do Rio de Janeiro, também conhecida como Catedral Metropolitana do Rio de Janeiro, é uma catedral católica localizada no Centro da cidade do Rio de Janeiro, no Brasil. Foi inaugurada em 1979, substituindo, como catedral da cidade, a Igreja de Nossa Senhora do Carmo. Em estilo moderno, apresenta formato cônico, com 106 metros de diâmetro, 75 metros de altura externa, 64 metros de altura interna e capacidade para 20 000 pessoas em pé. Um diferencial da edificação, de linhas retas e sóbrias, deve-se aos vitrais coloridos rasgados nas paredes até a cúpula. Seu projeto e execução foram coordenados pelo monsenhor Ivo Antônio Calliari (1918 - 2005).
O projeto é do arquiteto Edgar de Oliveira da Fonseca: segundo alguns, inspirado nas naves do Projeto Apollo, como símbolo do futuro; segundo outros, inspirado nas pirâmides maias. A porta principal é formada por relevos em bronze e tem, como tema, a fé. O interior da catedral foi projetado pelo padre Paulo Lachen Maier. As esculturas são de Humberto Cozzo. A Capela do Santíssimo tem dois candelabros de Niccola Zanotto.
Vidigal

Vidigal é um bairro da Zona Sul do município do Rio de Janeiro, no Brasil. Sua favela é o Morro do Vidigal, que deu origem ao bairro do Vidigal. O bairro e a comunidade do Vidigal, embora pobres, como toda favela, situam-se entre alguns dos bairros mais nobres do Rio, como Leblon e São Conrado, sobre o Morro Dois Irmãos. É reduto de diversos animais e plantas da Mata Atlântica. Seu IDH, no ano 2000, era de 0,873, o 38º melhor do município do Rio de Janeiro (resultado obtido devido ao fato de o cálculo de seu IDH ter sido feito junto com São Conrado). Até os anos 2000, era apenas uma favela, porém, com a expulsão do tráfico de drogas, o bairro começa a ter um lento e gradual processo de urbanização, tendo em vista seu potencial imobiliário e turístico. Possui, atualmente, o 21º metro quadrado mais valorizado da cidade, custando em média R$ 6.706, estando cerca de R$ 2.800 acima da média da cidade, R$ 3.853.
Considerado por muitos um cartão-postal da cidade do Rio e local favorável à pesca, ganhou fama rapidamente por ser um ótimo lugar para se contemplar a vista para o mar. Numa perspectiva romântica, algumas pessoas costumam afirmar que a vista do mar a partir do Vidigal é a mais bela da cidade do Rio de Janeiro.
O Vidigal ganhou esse nome em referência ao ex-comandante da Polícia Militar do Estado do Rio de Janeiro no século XIX, o major Miguel Nunes Vidigal, que, devido aos seus serviços, recebeu de presente dos monges beneditinos, em 1820, um terreno ao pé do Morro Dois Irmãos, o qual foi ocupado por barracos a partir de 1940, dando origem à atual favela.
Desde o dia 9 de outubro de 2017, existe uma integração tarifária entre vans legalizadas e o Metrô do Rio de Janeiro, originalmente no valor de R$ 5,00, possibilitando que moradores do Vidigal e da Rocinha paguem um preço mais baixo para utilizar os dois modais de transporte. A integração é feita nas estações Jardim de Alah e São Conrado, enquanto que pelo menos 66 vans, identificadas com uma faixa amarela na lateral, estão autorizadas a fazer a integração com o metrô. O benefício é concedido ao passageiro que possui um cartão RioCard, devendo a integração ser realizada em um intervalo máximo de duas horas e meia.
Por muitas décadas, junto com outras favelas, o Vidigal foi considerado um dos locais de maior perigo no Rio, devido à guerra do tráfico, mas, em 18 de Janeiro de 2012, a comunidade passou a ser atendida pela 19° UPP.
Two Brothers Rocks

The Two Brothers Rocks (Italian: Scoglio Due Fratelli; Sicilian I Ru' Frati) are a rock formation in the Ionian Sea to the north-east of Syracuse in Sicily.
The two rocks are located between the districts of Grottasanta, Mazzarona and Tunis Avenue, in a bay called "Coast of Piliceddi". The coasts in the area are jagged, except for a small beach formed by the disintegration of the rocks. The depth of the sea does not exceed 20 meters.
Three versions:
Both the flora and fauna are typical of the Mediterranean. There are several species of aquatic plants, mostly neptune grass. The fauna is composed of crabs, shellfish, sea urchins, octopus, starfish, fish of various species, moray eels, and there can be stingrays. In 2005, there was an influx of jellyfish, mostly Pelagia noctiluca. Other seaside towns saw an increase in jellyfish. The Pelagia noctiluca is very irritating and has hurt many people whom have tried to swim.
Tourism is mainly present in the summer, between the months of June and September. The tourists who come to visit this place are particularly attracted by the beauty of the sea and the landscape of jagged cliffs. There are boat tours driven by professionals, which take tourists to visit the sea and rocks. The tour, lasting about half an hour, begins from the island of Ortigia, then passes from the coast of sea grottoes of Syracuse, and finally arrives at the "Two Brothers", where it stops for a few minutes to give tourists the possibility to swim. Afterward, they repeated the same round, bringing the tourists to Ortigia.
This is a particularly suitable place to spend some time in contact with marine nature, repose and also for fun. The two rocks are also a great place for diving. There is also practiced spearfishing, given the abundance of the fauna.
The two rocks are accessible through the Via Sicilia, situated in the district of Grottasanta. Going from this to its end, and turning right, there is a destroyed wall, and immediately after the bike path. After this there is a large lawn by Mediterranean, bounded by cliffs overlooking the sea ("Coast of Piliceddi"), and from there the two rocks are visible. Walking centrally towards the cliff, you will reach a cliff with a short, steep descent, where you can see the stairs carved into the rock of ancient origin. Going down toward the reef closest to the sea, one arrives at a small peninsula, where the rocks of "Two Brothers" are only accessible by the sea. Somewhere between the mainland and the rocks there are around 60 meters of distance.
37°05′08″N 15°18′06″E﻿ / ﻿37.08556°N 15.30167°E﻿ / 37.08556; 15.30167
Salvador Bahia Airport

Salvador–Deputado Luís Eduardo Magalhães International Airport (IATA: SSA, ICAO: SBSV), formerly called Dois de Julho International Airport and known by the trade name Salvador Bahia Airport, is the airport serving Salvador, Brazil. Since 16 June 1998, by Federal Law, the airport is named after Luís Eduardo Maron Magalhães (1955–1998), an influential politician of the state of Bahia.
It is operated by Vinci SA.
Some of its facilities are shared with the Salvador Air Force Base of the Brazilian Air Force.
The airport, originally called Santo Amaro do Ipitanga Airport, was established in 1925. In 1941 Panair do Brasil participating in the World War II efforts with the support of the American and Brazilian governments completely rebuilt the facility.
On 20 December 1955, the airport had its name changed for the first time: it became known as Dois de Julho International Airport, celebrating Bahia Independence Day. This is still the name by which the population of Salvador da Bahia call the facility. On 16 June 1998 the airport name was again changed to honor Luís Eduardo Maron Magalhães (1955–1998) an influential politician of the state of Bahia. This second change remains however controversial and there have been attempts to revert it. Since 2017 the concessionary has been using the Trade name Salvador Bahia Airport.
The airport is located in an area of more than 6 million square meters between sand dunes and native vegetation. The lush, bamboo-covered road to the airport has become one of the scenic attractions of Salvador da Bahia.
A brand new passenger terminal was opened in 1998, replacing an original outdated terminal. This new terminal continued to be upgraded and was completed by the end of year 2000. The main terminal, which includes a shopping mall has 69,400 m, 11 jetways and a capacity to handle 6,000,000 passengers/year. Traffic has been growing at an average of 14% per year.
Responding to critiques to the situation of its airports, on May 18, 2011, Infraero released a list evaluating some of its most important airports according to its saturation levels. According to the list, Salvador da Bahia was considered to be in good situation, operating with less than 70% of its capacity.
Previously operated by Infraero, on 16 March 2017, the concession of the facility was won by Vinci SA, for which it paid R$ 2,35 billions (€ 640 millions). The concession is for a period of 30 years. The new concessionary then planned to duplicate the passenger terminal.
On 26 April 2018, the Aeroporto station on Line 2 of the Salvador subway was opened to the public.
Following is the number of passenger, aircraft and cargo movements at the airport, according to Infraero (2007-2017) and Vinci (2018-2024) reports:
Note: : 2018 series provided by Vinci is incomplete, lacking data for the months of January until part of June.
The airport is located 28 km (17 mi) north from downtown Salvador da Bahia.
A free shuttle bus runs every 15 minutes from 5am to 1am to Aeroporto station of Salvador subway, which connects to downtown Salvador at Lapa.
This article incorporates public domain material from the Air Force Historical Research Agency
Garça

Garça is a town located in the west-central part of the state of São Paulo, Brazil. The population is 44,409 (2020 est.) in an area of 556 km.
Established on October 4, 1924, it was one of the cities that had been part of the coffee circle, in the beginning of the 20th century. Garça is known for its coffee plantations, the iron line city and by the Cerejeiras Festival ("cherry tree festival") that takes place every year. The average altitude is 663 m (2,175 ft) above sea level.
The climate is subtropical with temperatures ranging from 17.8 °C to 28.5 °C. The precipitation is 1.274,4 mm/a. The rainy season occurs in the summer (December until March), with the temperature hovering between 25 and 30 °C. Low temperatures occur in the months of April and July.
Garça is situated in a landscape of rolling hills, where many small streams are formed, converging all to the formation of the rivers Rio do Peixe, Tibiriça and Feio.
The region is characterized by lush vegetation, predominantly grassy, while the native vegetation was primarily tropical forest.
In telecommunications, the city was served by Companhia Telefônica Brasileira until 1973, when it began to be served by Telecomunicações de São Paulo. In July 1998, this company was acquired by Telefónica, which adopted the Vivo brand in 2012.
The company is currently an operator of cell phones, fixed lines, internet (fiber optics/4G) and television (satellite and cable).
Christianity is present in the city as follows:
The Catholic church in the municipality is part of the Roman Catholic Diocese of Marília.
The most diverse evangelical beliefs are present in the city, mainly Pentecostal, including the Assemblies of God in Brazil (the largest evangelical church in the country), Christian Congregation in Brazil, among others. These denominations are growing more and more throughout Brazil.
List of Walt Disney Pictures films

This is a list of films produced by and released under the Walt Disney Pictures banner (known as that since 1983, with Never Cry Wolf as its first release) and films released before that under the former name of the parent company, Walt Disney Productions (1929–1983). Most films listed here were distributed theatrically in the United States by the company's distribution division, Walt Disney Studios Motion Pictures, formerly known as Buena Vista Film Distribution Company (1953–1960), Buena Vista Distribution Company (1960–1987) and Buena Vista Pictures Distribution (1987–2007). The Disney features produced before The Living Desert (1953) were originally distributed by United Artists and RKO Radio Pictures, and are now distributed by Walt Disney Studios Motion Pictures. Some films produced by Walt Disney Pictures are also released through the parent company's streaming service, Disney+.
This list is organized by release date and includes live-action feature films (including theatrical, direct-to-video and streaming releases), animated feature films (including films developed and produced by Walt Disney Animation Studios and Pixar Animation Studios) and documentary films (including titles from the True-Life Adventures series and films produced by the Disneynature label). For an exclusive list of animated films released by Walt Disney Pictures and its previous entities see List of Disney theatrical animated feature films and List of Disney feature-length home entertainment releases § Animated films.
This list is only for films released under the main Disney banner. It does not include films produced or released by other existing, defunct or divested labels or subsidiaries owned by Walt Disney Studios (i.e. Marvel Studios, Lucasfilm, 20th Century Studios, Searchlight Pictures, Fox 2000 Pictures, Touchstone Pictures, Hollywood Pictures, National Geographic Documentary Films, Miramax Films, Dimension Films, ESPN Films, etc.) unless they are credited as co-production partners, nor any direct-to-video releases unless they were produced under the main Disney banner, TV films, theatrical re-releases or films originally released by other non-Disney studios.
All films listed are theatrical releases and/or American-based films unless specified.
In-depth lists by other types
Disney-branded labels
Operating:
Defunct:
Other film labels and/or subsidiaries
Operating:
Defunct:
Divested (once owned by Disney):
Related lists