इंडोनेशियामधील इस्लाम धर्म

इस्लाम हा इंडोनेशियात सर्वाधिक प्रमाणात पाळला जाणारा धर्म आहे, २०१८ च्या सर्वेक्षणात इंडोनेशियामधील ८६.७% किंवा २२.५ कोटी लोकांनी स्वतःला मुस्लिम म्हणवून घेतले. जगातील सर्वात मोठी मुस्लिम लोकसंख्या येथे आहे.
संप्रदायाच्या बाबतीत, बहुसंख्य (99%) सुन्नी इस्लामचे पालन करतात, तर 1-3 दशलक्ष (1%) जकार्ताच्या आसपास केंद्रित शिया इस्लामचे पालन करतात आणि सुमारे 400,000 (0.2%) अहमदी इस्लाम. लोकसंख्याशास्त्रीय आकडेवारीवर आधारित इस्लामिक न्यायशास्त्राच्या शाळांच्या बाबतीत, 99% इंडोनेशियन मुसलमान प्रामुख्याने शफी शाळेचे पालन करतात, जरी विचारले तरी 56% कोणत्याही विशिष्ट शाळेचे पालन करत नाहीत. इंडोनेशियातील इस्लाममधील विचारांच्या रुंदीचे व्यापकपणे दोन प्रवृत्तींमध्ये वर्गीकरण केले जाऊ शकते: "आधुनिकता", जे आधुनिक शिक्षण स्वीकारताना सनातनी धर्मशास्त्राचे बारकाईने पालन करते, आणि "पारंपारिकता", जे स्थानिक धार्मिक नेते आणि इस्लामिक धार्मिक शिक्षकांच्या व्याख्यांचे पालन करते. बोर्डिंग शाळा (पेसेंट्रेन). इस्लामच्या सिंक्रेटिक स्वरूपाची ऐतिहासिकदृष्ट्या महत्त्वपूर्ण उपस्थिती देखील आहे ज्याला केबेटिनन म्हणतात.
इंडोनेशियातील इस्लाम हळूहळू अरब मुस्लिम व्यापाऱ्यांनी व्यापारी क्रियाकलापांद्वारे, स्थानिक शासकांनी दत्तक घेतल्याने आणि 13 व्या शतकापासून सूफी धर्माच्या प्रभावामुळे पसरला आहे असे मानले जाते. इंडोनेशिया मसाला उत्पादक क्षेत्र म्हणून ओळखला जातो. युरोपियन लोकांनी मसाल्यांची मागणी केली कारण त्यांचे तापमान गरम होते आणि ते अन्न संरक्षक म्हणून वापरले जाऊ शकते. महाग असण्याव्यतिरिक्त, मसाले असणे हे त्या वेळी राजाच्या वैभवाचे प्रतीक होते. या घटकांवरून, अनेक युरोपियन मसाला उत्पादक क्षेत्रे शोधण्याचा प्रयत्न करीत आहेत, त्यापैकी एक इंडोनेशिया आहे. आज, जरी इंडोनेशियात मुस्लिम बहुसंख्य बहुसंख्य असले तरी ते इस्लामिक राज्य नाही, परंतु घटनात्मकदृष्ट्या एक धर्मनिरपेक्ष राज्य आहे ज्याचे सरकार अधिकृतपणे सहा औपचारिक धर्मांना मान्यता देते.
जावा, सुमात्रा, पश्चिम नुसा टेंगारा, सुलावेसी, कालीमंतनचा किनारपट्टी भाग आणि उत्तर मलुकू येथे मुस्लिम बहुसंख्य आहेत. पापुआ, बाली, पूर्व नुसा टेंगारा, उत्तर सुमात्राचे काही भाग, कालीमंतनचे बहुतेक अंतर्देशीय भाग आणि उत्तर सुलावेसी येथे मुस्लिम वेगळे अल्पसंख्याक बनतात. सुहार्टो सरकारद्वारे पुरस्कृत मोठ्या प्रमाणावर स्थलांतर प्रयत्नांच्या आधी आणि अलीकडील उत्स्फूर्त अंतर्गत स्थलांतर करण्यापूर्वी, हे गैर-मुस्लिम क्षेत्र मूळतः इंडोनेशियाच्या एक तृतीयांशपेक्षा जास्त होते. [उद्धरण आवश्यक]
अंतर्गत स्थलांतराने गेल्या तीन दशकांमध्ये देशाची लोकसंख्याशास्त्रीय रचना बदलली आहे. देशाच्या पूर्वी प्रामुख्याने ख्रिश्चन पूर्व भागात मुस्लिमांची टक्केवारी वाढली आहे. १ 1990 ० च्या दशकाच्या सुरुवातीला, मालुकू बेटांच्या काही भागात ख्रिश्चन प्रथमच अल्पसंख्याक झाले. जास्त लोकसंख्या असलेल्या जावा आणि मदुरा येथून कमी लोकसंख्या असलेल्या भागात सरकार पुरस्कृत स्थलांतरणाने पुनर्वसन क्षेत्रातील मुस्लिम लोकसंख्या वाढण्यास हातभार लावला असताना, ख्रिश्चन भागात मुस्लिम बहुसंख्य निर्माण करण्याचा सरकारचा हेतू नसल्याचे कोणतेही पुरावे सुचवत नाहीत आणि बहुतेक मुस्लिम स्थलांतर उत्स्फूर्त वाटत होते. त्याच्या हेतूची पर्वा न करता, स्थलांतर धोरणाच्या आर्थिक आणि राजकीय परिणामांनी मालुकू, मध्य सुलावेसी आणि काही प्रमाणात पापुआमध्ये धार्मिक संघर्षांना हातभार लावला.
इंडोनेशियातील इस्लामिक शाळा आणि शाखा इंडोनेशियात कार्यरत असलेल्या इस्लामिक सिद्धांत आणि संस्थांच्या क्रियाकलापांना प्रतिबिंबित करतात. संप्रदायाच्या बाबतीत, इंडोनेशिया हा बहुसंख्य सुन्नी देश आहे ज्यात इतर पंथ जसे की शिया इस्लाम आणि अहमदिया अल्पसंख्य आहेत. न्यायशास्त्राच्या इस्लामिक शाळांच्या बाबतीत, इंडोनेशियात शफी स्कूल मोठ्या प्रमाणात प्रभावी आहे. शफी शाळेचा प्रसार दक्षिण अरबी द्वीपकल्पातील अरब व्यापाऱ्यांमुळे मानला जातो ज्यांनी या विद्याशाखेचे पालन केले.
शास्त्रीय दस्तऐवजीकरण इंडोनेशियन मुसलमानांना "नाममात्र" मुस्लिम किंवा अबंगन, ज्यांची जीवनशैली गैर-इस्लामिक संस्कृतींकडे अधिक केंद्रित आहे, आणि "ऑर्थोडॉक्स" मुस्लिम, किंवा ऑर्थोडॉक्स इस्लामिक नियमांचे पालन करणारे संत्री यांच्यात विभाजन करतात. अबंगनला मूळ आणि हिंदू-बौद्ध श्रद्धांचे इस्लामिक पद्धतींसह स्वदेशी मिश्रण मानले जात असे ज्याला कधीकधी जावनवाद, केजावेन, अगमा जावा किंवा केबातीन असेही म्हणले जाते. जावावर, संत्रीला केवळ जाणीवपूर्वक आणि केवळ मुस्लिम असलेल्या व्यक्तीचा उल्लेख केला गेला नाही, तर त्या व्यक्तींचे वर्णन देखील केले ज्यांनी स्वतःला धर्मनिरपेक्ष जगातून काढून टाकले इस्लामिक शाळांमध्ये भक्तिविषयक क्रियाकलापांवर लक्ष केंद्रित केले - शब्दशः "संत्रीचे स्थान" . या भिन्नतेच्या अटी आणि नेमके स्वरूप संपूर्ण इतिहासात वादात होते आणि आज ते अप्रचलित मानले जाते.
समकालीन युगात, "पारंपारिकता" आणि "आधुनिकतावाद" मध्ये अनेकदा फरक केला जातो. नागरी समाज संघटना नाहदलतुल उलामा यांनी उदाहरण दिलेले पारंपारिकता, इस्लाम नुसंताराचे कट्टर वकील म्हणून ओळखले जाते, इस्लामचा एक विशिष्ट ब्रँड ज्यामध्ये परस्परसंवाद, संदर्भ, स्वदेशीकरण, व्याख्या आणि इंडोनेशियातील सामाजिक-सांस्कृतिक परिस्थितीनुसार भाषिकरण झाले आहे. इस्लाम नुसंतारा संयम, करुणा, कट्टरवादविरोधी, सर्वसमावेशकता आणि सहिष्णुतेला प्रोत्साहन देते. इतर स्पेक्ट्रममध्ये आधुनिकतावाद आहे, जो इस्लामिक आधुनिकतावादाने जोरदारपणे प्रेरित आहे आणि नागरी समाज संघटना मुहम्मदीया एक प्रख्यात प्रखर समर्थक आहे. आधुनिकतावादी मुस्लिम इंडोनेशियात इस्लामिक सुधारणांचा पुरस्कार करतात, जे ऐतिहासिक इस्लामिक रूढीवादी पासून विचलित झाल्याचे मानले जाते. ते कुराण आणि हदीसच्या अधिकारावर जोर देतात आणि उलेमांना समक्रमण आणि तक्लिदला विरोध करतात. तथापि, अलीकडील विश्लेषणामध्ये हा विभाग देखील एक सरलीकरण मानला गेला आहे.
केबेटिनन इस्लामचे इतर विविध प्रकार आणि रूपांतर स्थानिक संस्कृतींनी प्रभावित होतात जे संपूर्ण द्वीपसमूहामध्ये वेगवेगळे नियम आणि धारणा धारण करतात. मुख्य उदाहरण इस्लामचे एक समकालिक रूप आहे, ज्याला केबेटिनन म्हणतात, जे शत्रुत्व, हिंदू-बौद्ध आणि इस्लामिक-विशेषतः सूफी-विश्वासांचे एकत्रीकरण आहे. 1945च्या संविधानामध्ये विचार आणि अभ्यासाचा हा सुव्यवस्थित संघटित प्रवाह वैध होता, आणि 1973 मध्ये, जेव्हा त्याला आगमांपैकी एक म्हणून ओळखले गेले, तेव्हा अध्यक्ष सुहार्टोने स्वतःला त्याचे अनुयायी म्हणून गणले. केबेटिनन किंवा केपरकयानमध्ये कोणताही विशिष्ट संदेष्टा, पवित्र ग्रंथ किंवा वेगळे धार्मिक सण आणि विधी नाहीत; त्याचा प्रत्येक अनुयायीच्या आंतरिक दृष्टीकोन दृष्टी आणि सर्वोच्च अस्तित्वाशी असलेल्या संबंधांमधील विश्वासांशी अधिक संबंध आहे. परिणामी, त्यात सर्वसमावेशकता आहे की केबातीन आस्तिक स्वतःला अधिकृतपणे मान्यताप्राप्त सहा धर्मांपैकी एक ओळखू शकतो, किमान त्यांच्या ओळखपत्रात, आणि तरीही त्यांचा केबातीन विश्वास आणि जीवनशैली टिकवून ठेवू शकतो. , आणि काही जाती आध्यात्मिक आत्म-नियंत्रणाशी संबंधित होत्या. जरी 1992 मध्ये अनेक जाती प्रसारित होत असल्या तरी, केबेटिनन सहसा पंथवादी उपासना दर्शवते कारण ते स्थानिक आणि वडिलोपार्जित आत्म्यांना त्याग आणि भक्तींना प्रोत्साहित करते. असे मानले जाते की हे आत्मा नैसर्गिक वस्तू, मानव, कलाकृती आणि महत्त्वाच्या वाली (मुस्लिम संत)च्या गंभीर स्थळांवर राहतात. आजार आणि इतर दुर्दैव अशा आत्म्यांना सापडतात. जर यज्ञ किंवा तीर्थस्थाने संतप्त देवतांना शांत करण्यात अयशस्वी झाल्या तर, डुकुन किंवा बरे करणाराचा सल्ला घेतला जातो. केबेटिनन, हे रूढिवादी इस्लामच्या लढाऊ सार्वभौमिकतेला नकार दर्शवताना, अधिक आंतरिक सार्वभौमिकतेकडे वाटचाल करते. अशाप्रकारे, केबॅटिनन सार्वत्रिक आणि स्थानिक, सांप्रदायिक आणि व्यक्ती यांच्यातील फरक दूर करण्याच्या दिशेने वाटचाल करते.
अलीकडच्या इस्लामी विचारांच्या ज्या प्रवाहांनी मूळ धरले आहे त्यात इस्लामवाद समाविष्ट आहे. आज [केव्हा?], इंडोनेशियातील प्रमुख इस्लामिक राजकीय पक्ष म्हणजे समृद्ध न्याय पक्ष (पीकेएस), जो इंडोनेशियातील मुस्लिम ब्रदरहूड चळवळीची प्रादेशिक शाखा म्हणून काम करण्यासाठी ओळखला जातो. मुस्लिमांच्या पहिल्या पिढ्यांनुसार कुरआन आणि सुन्नत समजून घेण्यासाठी आणि नंतरच्या धर्मात सुरू झालेल्या बाबी टाळण्यासाठी सलाफीवाद ही इस्लामिक शाखा आहे, विशेषतः १ 1990 ० च्या दशकापासून इंडोनेशियन समाजात त्याचा विस्तार झाला आहे.
एक लहान अल्पसंख्यांक शिया इस्लाम आणि अहमदियाचे सदस्य आहेत. इंडोनेशियात सुमारे दहा लाख शिया मुस्लिम आहेत, किंवा देशाच्या लोकसंख्येच्या ०.५% आहेत, त्यापैकी बहुतेक जकार्ताच्या आसपास केंद्रित आहेत. ऐतिहासिक शिया समुदायाला हदरामी स्थलांतरितांच्या अल्पसंख्यांक विभागाचा वंशज मानले जाते, आणि ते आचेह, मूळतः इंडोनेशियातील शिया इस्लामचे केंद्र होते. समकालीन युगात, इराणी इस्लामिक क्रांतीनंतर शिया इस्लामबद्दलची आवड वाढली, त्यानंतर अनेक शिया प्रकाशने इंडोनेशियनमध्ये अनुवादित झाली. दुसरा अल्पसंख्यांक इस्लामिक पंथ म्हणजे अहमदिया. असोसिएशन ऑफ रिलिजन डेटा आर्काइव्ह्सचा अंदाज आहे की इंडोनेशियात सुमारे 400,000 अहमदी मुस्लिम आहेत, जे देशभरात 542 शाखांमध्ये पसरलेले आहेत. इंडोनेशियातील अहमदियाचा इतिहास १ 20 २० च्या दशकात मिशनरी क्रियाकलापाने तापकेतुआन, आचे येथे चळवळ स्थापन केल्यापासून सुरू झाला. शिया आणि अहमदी मुस्लिम दोघेही प्रतिगामी आणि कट्टरपंथी इस्लामी गटांकडून वाढती असहिष्णुता आणि छळाला सामोरे जात आहेत.
इस्लामचा प्रसार (1200-1600) 8 व्या शतकाच्या सुरुवातीला अरब मुस्लिम व्यापारी इंडोनेशियात दाखल झाल्याचे पुरावे आहेत. तथापि, 13 व्या शतकाच्या अखेरीस इस्लामचा प्रसार सुरू झाला नाही. सुरुवातीला, अरब मुस्लिम व्यापाऱ्यांद्वारे इस्लामची ओळख झाली आणि नंतर विद्वानांनी मिशनरी क्रियाकलाप केले. स्थानिक शासकांनी दत्तक घेतल्याने आणि उच्चभ्रूंच्या धर्मांतरामुळे त्याला आणखी मदत झाली. मिशनऱ्यांची उत्पत्ती अनेक देश आणि प्रदेशातून झाली होती, सुरुवातीला दक्षिण आशिया (म्हणजे गुजरात) आणि दक्षिणपूर्व आशिया (म्हणजे चंपा) आणि नंतर दक्षिण अरेबियन द्वीपकल्प (म्हणजे हध्रमौत) येथून.
13 व्या शतकात, सुमात्राच्या उत्तर किनारपट्टीवर इस्लामिक राजवटी उदयास येऊ लागल्या. मार्को पोलो, 1292 मध्ये चीनहून घरी जात असताना, किमान एक मुस्लिम शहर नोंदवले. मुस्लिम राजवंशाचा पहिला पुरावा म्हणजे समुदेरा पासई सल्तनतचा पहिला मुस्लिम शासक सुलतान मलिक अल सालेहचा एएच 696 (एडी 1297)चा कबरस्तंभ आहे. 13 व्या शतकाच्या अखेरीस, उत्तर सुमात्रामध्ये इस्लामची स्थापना झाली.
सर्वसाधारणपणे, स्थानिक व्यापारी आणि प्रमुख राज्यांच्या राजघराण्याने प्रथम नवीन धर्म स्वीकारला. शासक वर्गात इस्लामचा प्रसार झाला कारण मुस्लिम व्यापाऱ्यांनी स्थानिक स्त्रियांशी लग्न केले, काही श्रीमंत व्यापाऱ्यांनी उच्चभ्रू सत्ताधारी कुटुंबांमध्ये लग्न केले. इंडोनेशियन लोकांनी स्थानिक शासक आणि राजघराण्यांप्रमाणे इस्लाम धर्म स्वीकारण्यास सुरुवात केली आणि त्यानंतर त्यांच्या प्रजेने त्यांच्या धर्मांतराला प्रतिबिंबित केले. जरी प्रसार मंद आणि हळूहळू होत असला तरी, मर्यादित पुरावे सूचित करतात की 15 व्या शतकात ते वेगवान झाले, कारण मलाय द्वीपकल्पातील मलक्का सल्तनत आणि या प्रदेशावर वर्चस्व असलेल्या इतर इस्लामी सल्तनतांची लष्करी शक्ती 1446 मध्ये मुस्लिम बंडाच्या भागांनी मदत केली होती. , युद्धे आणि समुद्री व्यापार आणि अंतिम बाजाराचे उच्च नियंत्रण.
14 व्या शतकापर्यंत, ईशान्य मलाया, ब्रुनेई, नैwत्य फिलिपिन्स आणि किनारपट्टीच्या पूर्व आणि मध्य जावाच्या काही न्यायालयांमध्ये आणि 15 व्या शतकापर्यंत मलाक्का आणि मलय द्वीपकल्पाच्या इतर भागात इस्लामची स्थापना झाली. 15 व्या शतकात हिंदू जावानीस मजपाहित साम्राज्याचा ऱ्हास झाला, कारण अरबस्तान, भारत, सुमात्रा आणि मलय द्वीपकल्पातील मुस्लिम व्यापारी आणि चीननेही एकदा जावानीज मजपाहित व्यापाऱ्यांच्या नियंत्रणाखाली असलेल्या प्रादेशिक व्यापारावर वर्चस्व गाजवायला सुरुवात केली. चिनी मिंग राजघराण्याने मलाक्काला पद्धतशीर आधार दिला. मिंग चायनीज झेंग हेज वॉयजेस (1405 ते 1433) यांना पालेमबांग आणि जावाच्या उत्तर किनारपट्टीवर चिनी मुस्लिम वस्ती निर्माण करण्याचे श्रेय दिले जाते. मलाक्काने या प्रदेशात इस्लाम स्वीकारण्यास सक्रियपणे प्रोत्साहित केले, तर मिंग फ्लीटने उत्तर किनारपट्टीच्या जावामध्ये सक्रियपणे चिनी-मलय मुस्लिम समुदायाची स्थापना केली, त्यामुळे जावाच्या हिंदूंना कायमचा विरोध निर्माण झाला. 1430 पर्यंत, मोहिमांनी जावाच्या उत्तरेकडील बंदरांमध्ये मुस्लिम चीनी, अरब आणि मलय समुदाय स्थापन केले जसे की सेमरंग, डेमक, टुबान आणि अँपेल; अशा प्रकारे, इस्लामने जावाच्या उत्तर किनारपट्टीवर पाय ठेवण्यास सुरुवात केली. मलाक्का चिनी मिंगच्या संरक्षणाखाली भरभराटीला आला, तर मजपाहितला सातत्याने मागे ढकलण्यात आले. या काळात प्रमुख मुस्लिम राज्यांमध्ये उत्तर सुमात्रा मध्ये समुदेरा पासई, पूर्व सुमात्रा मध्ये मलाक्का सल्तनत, मध्य जावा मध्ये डेमक सल्तनत, दक्षिण सुलावेसी मध्ये गोवा सल्तनत आणि पूर्वेला मालुकू बेटांमधील तेरनेट आणि तिदोर सल्तनत यांचा समावेश होता.
इंडोनेशियाचे ऐतिहासिक रहिवासी शत्रुवादी, हिंदू आणि बौद्ध होते. व्यापार, शाही धर्मांतरण आणि विजयाशी संबंधित आत्मसात करून, [उद्धरण आवश्यक] तथापि, इस्लामने 16 व्या शतकाच्या अखेरीस हिंदू आणि बौद्ध धर्माला जावा आणि सुमात्राचा प्रमुख धर्म म्हणून स्थान दिले. या प्रक्रियेदरम्यान, "हिंदू-बौद्ध कालखंडातील सांस्कृतिक प्रभाव बहुतेक सहन केले गेले किंवा इस्लामिक विधींमध्ये समाविष्ट केले गेले." इस्लामने पूर्वीची संस्कृती नष्ट केली नाही; त्याऐवजी, त्याने स्थानिक रीतिरिवाज आणि गैर-इस्लामिक घटकांना नियम आणि कलांमध्ये समाविष्ट केले आणि समाविष्ट केले आणि त्यांना इस्लामिक परंपरा म्हणून रिफ्रॅम केले.
काही प्रमाणात, इस्लाम आणि इतर धर्मांमधील या समरसतेला सूफीवादाची सशक्त उपस्थिती प्रमुख मानली गेली आहे. विशेषतः इंडोनेशियात इस्लामच्या प्रसाराच्या सुरुवातीच्या काळात आलेल्या इस्लामिक विद्वानांमध्ये सूफीवादाने मजबूत प्रभाव राखला आणि नक्षबंदिया आणि कादिरिया सारख्या अनेक सूफी आदेशांनी नवीन इंडोनेशियन धर्मांतरितांना आकर्षित केले. त्यांनी वेगवेगळ्या स्थानिक विभागांमध्ये शाखा सुरू केल्या आहेत. सूफी गूढवाद जो या कोर्स दरम्यान पसरला होता, त्या काळात इंडोनेशियनमध्ये इस्लामच्या सिंक्रेटिक, एक्लेक्टिक आणि बहुलवादी स्वरूपाला आकार दिला. इंडोनेशियन द्वीपसमूहातील समृद्ध सूफी 13 व्या शतकापासून अरबी स्त्रोतांमध्ये आधीच ज्ञात होते. या काळातील सर्वात महत्त्वाच्या इंडोनेशियन सूफींपैकी एक म्हणजे 16 व्या शतकातील कवी आणि लेखक हमजा फनसुरी. : 4 इंडोनेशियनमध्ये इस्लाममध्ये सूफीवादाचे प्राधान्य दक्षिण आशियातून अरेबियनमध्ये बाह्य प्रभावाच्या शिफ्ट होईपर्यंत चालू राहिले. द्वीपकल्प, ज्यांच्या विद्वानांनी इस्लामबद्दल अधिक सनातनी शिकवणी आणि धारणा आणल्या.
इंडोनेशियन लोकांनी इस्लामचा हळूहळू दत्तक घेताना काही सत्ताधारी शक्तींनी धमकी दिली होती. जावानीस शासक अखेरीस बालीला पळून गेले, जिथे 2.5 दशलक्षाहून अधिक इंडोनेशियांनी त्यांच्या हिंदू धर्माच्या आवृत्तीचा सराव केला. किनारपट्टीवरील सुमात्राच्या विपरीत, जिथे इस्लामला उच्चभ्रू आणि जनतेने सारखेच स्वीकारले होते, अंशतः हिंदू-बौद्ध राज्यांच्या आर्थिक आणि राजकीय सामर्थ्याचा सामना करण्याचा एक मार्ग म्हणून, उच्चभ्रूंनी जावाच्या आतील भागात हळूहळू इस्लाम स्वीकारला आणि नंतर केवळ औपचारिक म्हणून जावानीज आध्यात्मिक संस्कृतीसाठी कायदेशीर आणि धार्मिक संदर्भ. 17 व्या आणि 18 व्या शतकात इस्लाम आणि ख्रिश्चन धर्म स्वीकारेपर्यंत पूर्व बेटे मोठ्या प्रमाणावर दुश्मनीवादी राहिली, तर बाली अजूनही हिंदू बहुसंख्य आहे. 15 व्या शतकाच्या उत्तरार्धात, जावा मधील मजपाहित साम्राज्य कमी होऊ लागले. जावा मधील हे शेवटचे हिंदू राज्य 1520च्या दशकात डेमाकच्या इस्लामिकृत सल्तनतच्या वाढत्या शक्तीखाली आले; 1527 मध्ये, मुस्लिम शासकाने नव्याने जिंकलेल्या सुंदा केलपाचे नाव बदलून जयकार्ता असे ठेवले, ज्याचा अर्थ "मौल्यवान विजय" झाला, जो शेवटी जकार्ताला करारबद्ध करण्यात आला. जावा मध्ये इस्लाम नंतर औपचारिकपणे पसरू लागला, आदरणीय सूफी संत वाली सोंगो (किंवा नऊ संत) यांच्या आध्यात्मिक प्रभावांवर आधारित.
इस्लाम इंडोनेशियाच्या इतिहासातील सर्वात महत्त्वपूर्ण घडामोडी असूनही, ऐतिहासिक पुरावे खंडित आणि माहिती नसलेले आहेत. इंडोनेशियात इस्लाम कसा आला याची समज मर्यादित आहे; इंडोनेशियन लोकांच्या धर्मांतराबद्दल काय निष्कर्ष काढता येतील याबद्दल विद्वानांमध्ये बरीच चर्चा आहे. प्राथमिक पुरावे, किमान प्रक्रियेच्या सुरुवातीच्या टप्प्यातील, कबरस्तंभ आणि काही प्रवाशांची खाती आहेत, परंतु हे केवळ हेच दर्शवू शकतात की स्थानिक मुस्लिम एका विशिष्ट वेळी विशिष्ट ठिकाणी होते. नवीन धर्मामुळे जीवनशैलीवर कसा परिणाम झाला किंवा समाजांवर त्याचा किती गंभीर परिणाम झाला यासारख्या अधिक क्लिष्ट बाबींचे विस्तृत वर्णन करण्यासाठी हा पुरावा अपुरा आहे.