davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Charles Bentley (painter)

Charles Bentley (1805/6–4 September 1854), was an English watercolour painter of coastal and river scenery.
Bentley was born in 1805 or 1806, the son of a master-carpenter and builder living in Tottenham Court Road, London. He was sent to work colouring prints for Theodore Fielding to whom he was eventually apprenticed in order to learn aquatinting. Bentley became a lifelong friend of another, rather younger, pupil of Fielding, William Callow. During his apprenticeship he was sent to Paris, probably to assist work on the plates for Excursion sur les Cotes et dans les Ports de Normandie' (Paris, 1823-5), most of which were after watercolours by Richard Bonington.
After the end of his apprenticeship, though earning some money from engraving or designing plates for periodicals, Bentley turned increasingly to painting watercolours. He exhibited four works at the first Exhibition of the New Society of Painters in Water-Colours, (later the Royal Institute of Painters in Water-Colours) in 1832, and six the next year. He was then living at 15, Bateman's Buildings, a narrow turning on the south side of Soho Square, where he remained for another six years. In February 1834, Bentley was elected an Associate-Exhibitor of the Old Water-Colour Society (later the Royal Society of Painters in Water-Colours). By 1838 he had moved to 11, Mornington Place, Hampstead Road, where, except for a three-year break (when he lived with William Callow in Charlotte Street) he spent the rest of his life. His exhibits at the Old Water-Colour Society in 1838 included two imaginative compositions :From the Red Rover, depicting a naval battle, and From Tom Cringle's Log, which represented a sinking slave-ship. He showed at the British Institution for the first time in 1843, and the next year became a full member of the "Old Society" . In 1851 he showed at the Society of British Artists.
Bentley painted scenes all over Britain, in Jersey, the north of Ireland, and in Normandy, which he visited several times with Callow between 1836 and 1841. He also exhibited views of Venice, Holland and Düsseldorf, but it is not certain that he actually went to these places, as he is known to have painted works after sketches by other people, such as his paintings of Trebizond and Abydos, shown in 1841 and 1849, based on drawings by Coke Smyth. He also worked up the illustrations for 12 Views in the Interior of Guiana, published by Rudolf Ackermann in 1841, from studies done on an expedition to South America by John Morison.
Bentley was not financially successful: Samuel Redgrave described him as "uncertain in his transactions, and always poor". He died of cholera on 4 September 1854, leaving a widow, and was buried in the western side of Highgate Cemetery. The grave (no.6056) no longer has a headstone or marker.
Phyllodoce empetriformis

Phyllodoce empetriformis, also known as pink mountain heather, gets its name from its red and pink bell-shaped flowers. It is found along the Rocky Mountains of the Northwestern United States and Western Canada.
Phyllodoce empetriformis is a low matting shrub with distinctive leaves which are pine needle like. It bears attractive flowers in shades of pink and purple.
It is one of the parents of the artificial hybrid × Phyllothamnus erectus, the other being Rhodothamnus chamaecistus.
This common evergreen alpine shrub bears its red-purple flower clustered at the end of the stem. The flowers of the Phyllodoce empetriformis can grow in clusters of many to as little as one. The leaves alternate on the stem and roll under themselves so tightly they resemble pine needles. It is a fairly short shrub that grows from 10–40 cm tall. The dwarf shrub can survive in subalpine to alpine regions because of their ability to minimize water loss through evaporation. It thrives under heavy snow cover which then waters the plant in the summer when the snow melts.
Phyllodoce empetriformis is helpful in eliminating mountainous soil erosion. The heather acts as a mountain canopy and collects stone-free soil either from the wind or that has been washed in. This stimulates vegetative growth and may take up to one hundred years to reach full mature status. Pink mountain heather is easily damaged by natural causes such as a dry winter. It can also be affected by humans like getting stepped on. This can result in the decrease of coverage on a mountain and any slight wind can erode the loose sediment away.
Pink mountain heather can often be mistaken for Empetrum nigrum (crowberry), although Phyllodoce empetriformis does not produce berries. A closely related species is the Phyllodoce glanduliflora (yellow mountain heather). This species can be identified by its yellow, urn-shaped flowers. Pink and yellow mountain heather can form a hybrid called Phyllodoce intermedia. It produces flowers that are white with pink sepals.
Cassiope tetragona

Cassiope tetragona (common names include Arctic bell-heather, white Arctic mountain heather and Arctic white heather) is a plant native to the high Arctic and northern Norway, where it is found widely.
Growing to 10–20 cm in height, it is a strongly branched dwarf shrub. The leaves are grooved, evergreen, and scale-like in four rows. Pedicels are long and arched. The plant bears bell-shaped, solitary flowers usually with white and pink lobes and pink anthers. The flower stalks and sepals are red, but the petals may also be yellowish-white. The anthers can also be brownish-yellow and flower stalks and sepals yellowish-green.
It grows on ridges and heaths, often in abundance and forming a distinctive and attractive plant community.
In Greenland, indigenous peoples use the plant as important source of fuel. Because of high resin content, it burns even when wet.
The plant can also be used in cooking. Canadian chef Louis Charest used arctic heather as a smoked herb for the 2016 Three Amigos Summit state dinner.
Asclepias uncialis

Asclepias uncialis is a species of flowering plant in the dogbane family known by the common name wheel milkweed. It is native to the western United States. Two subspecies are sometimes described, with ssp. ruthiae containing three plants which are sometimes described as separate species, Asclepias ruthiae, A. eastwoodiana, and A. sanjuanensis.
This species is a small perennial herb with stems just a few inches long. Like most other milkweeds, the stems contain a milky sap. There are two different leaf types. The lower leaves are lance-shaped to oval, and the upper leaves are narrower. Flowers occur at the ends of the stems in clusters of up to 12. They are pinkish purple in color. The fruit is a follicle containing seeds which each have a tuft of silky hairs up to an inch long. The plant may be considered "semi-rhizomatous", as what appear to be separate individuals may actually be connected underground by the root crown, which may be up to a foot deep in the soil.
This plant is less common than it was 100 to 150 years ago. It was collected in greater numbers then and appears to have had a larger distribution. There are many historical occurrences that are gone today. There are about 20 occurrences known today.
This plant occurs along the edge of the southern Rocky Mountains in what may be considered the western Great Plains. This distribution generally excludes what is sometimes called ssp. ruthiae, which has a distribution extending west to Nevada. The habitat is mostly shortgrass prairie. The amount of available habitat has declined over the years due to its conversion to agricultural purposes, including rangeland. The land is dominated by grasses, particularly Bouteloua species. Other species include Buchloë dactyloides, Hesperostipa comata, Koeleria macrantha, Pascopyrum smithii, Aristida purpurea, and Sporobolus cryptandrus. There are also shrubs such as the sagebrush Artemisia tridentata. The plant may also be found in grass-dominated parts of pinyon-juniper woodland habitat and other open woodlands. The plants may grow at the bases of large features such as mesas, but they do not occur on rock outcrops or disturbed habitat such as dunes. It is not restricted to any particular soil type.
There are several threats to the species. One is an unknown threat probably related to the plant's biology that is evidenced by its absence in large stretches of appropriate habitat and its absence from an assemblage of surviving native plants. It may have low rates of sexual reproduction.
Coffea racemosa

Coffea racemosa, also known as racemosa coffee and Inhambane coffee, is a species of flowering plant in the family Rubiaceae. It has naturally low levels of caffeine, less than half of that found in Coffea arabica, and a quarter of that in Robusta coffee.
Coffea racemosa is endemic to the coastal forest belt between northern KwaZulu-Natal in South Africa and Mozambique, found in an area less than 150 km (58 sq mi) in size. It was widely cultivated by the Portuguese during the 1960–1970s in Mozambique; currently there are only two plantations, at Ibo Island and in Hluhluwe, which remain.
Coffea racemosa is an open-branched shrub or small tree growing up to 3.5 m (11 ft) tall. It has white to pinkish singular flowers (2 cm (1 in) in diameter) or in few-flowered clusters along the branches, which bloom between September and February. The fruit is near-spherical in shape and purple to black when ripe. The fruit is harvested from the wild for local use as a coffee. The beans are one third of the size of Arabica beans. The beans are roasted and ground to a powder then used to make coffee. Salt is sometimes sprinkled over them as they are roasted.
மல்லர் கம்பம்

மல்லர் கம்பம் என்பது உடல்வித்தை விளையாட்டு.
மல் என்னும் சொல் வளத்தைக் குறிக்கும் எனத் தொல்காப்பியம் குறிப்பிடுகிறது. உடல்வளம் கொண்ட சங்ககால மன்னர்களில் ஒருவன் ஆமூர் மல்லன். தெருக்களில் வித்தை காட்டும் டொம்பர் தம் குழந்தைகளை நட்டுவைத்த மரத்தில் தலைகீழாக ஏறவும் இறங்கவும் செய்து விளையாட்டு காட்டுவர்.
தற்காலத்தில் இந்தியாவில் பல மாநிலங்களும் பங்கு கொள்ளும் தேசிய உடல்வித்தைப் போட்டியாக நடைபெற்று வருகிறது. இந்த விளையாட்டு தொன்றுதொட்டு விளையாடப்பட்டு வந்தாலும் 18-ம் நூற்றாண்டில் மகாராட்டிர மாநிலத்துப் பலம்பத்த தாதா தியோதர் என்பவரால் புத்துயிர் ஊட்டப்பட்ட விளையாட்டே சிறப்புற்று விளங்குகிறது. நடப்பட்ட கம்பத்தில் வித்தைகாட்டும் விளையாட்டில் ஆண்கள் பங்கு கொள்வர்.
கயிற்றில் தொங்கி வித்தை காட்டும் விளையாட்டுகளில் பெண்கள் பங்குகொள்கின்றனர்.
ஆதி மனிதன் மரம் ஏறி இறங்க பல்வேறு வழிமுறைகளை கையாண்டான். அதை விதியாக வகுத்தான். இந்தமுறையில் மனிதன் போல மரம் அல்லது கல்லில் உருவம் அமைத்து மல்யுத்தம் செய்ய பயிற்சிகள் மேற்கொண்டதால் இவ்விளையாட்டு மல்லர் கம்பம் எனப்பட்டது. தற்காலத்தில் கோவில் விழாக்களில் விளையாடும் ழவழுக்கு மரம் அக்கலத்தில் சோழர்கள் விளையாடிய மல்லர் கம்பததின் மறு உருவாகும்.காஞ்சியை ஆண்ட மாமல்லன் நரசிம்மப் பல்லவன் இக்கலையைஸ் செழிக்க செய்தான். தமிழ நாட்டு வீர தற்காப்பு கலைகளுல் இதுவும் ஒன்று. இவ்விலையாட்டு மனதை ஒருனிலைப் படுத்தும் ஓர் கலையாகும்.
இவ்விளையாட்டு வடமாநிலங்களில் மால்காம் என்ற பெயரில் விளையாடப்படுகிறது. தற்காலத்தில் மல்லர் விளையாட்டு நிலைக் கம்பம், தொங்குகம்பம் கயிறு விளையட்டு என பிரித்து விளையாடப்படுகிறது. நிலைக் கம்பம் என்பது பருமனான மரத்தை நட்டு அதில் ஏறி பலவித ஆசனங்கள் செய்வது. தொங்கு கம்பம் என்பது பருமனான மரத்தை கயிறுறில் கட்டி எண்ணெய் பூசி வீரதீர விளையாட்டு ஆடுவது. கயிறு விளையாட்டு என்பது கம்பத்திற்கு பதில் கயிற்றில் பெண்கள் ஏறி ஆசனம் செய்வது. இது இந்தியாவில் பல மநிலங்களில் இன்றும் விளையாடப் படுகிறது.
திம்பிள் சோபடே

திம்பிள் சோபடே (Dimple Chopade) என்பவர் ஓர் இந்திய நடிகை. இவர் தெலுங்கு, கன்னடம், தமிழ்த் திரைப்படங்களில் நடித்து வருகிறார்.
திம்பிள் இந்தியாவின் மகாராட்டிர மாநிலம் புனேவில் பிறந்தார். புனேவில் உள்ள சிம்பையாசிசு சர்வதேசப் பல்கலைக்கழகத்தில் பட்டம் பெற்றார். இவர் குதிரைச் சவாரி, மல்லர் கம்பம் ஆகியவற்றைக் கற்றுக்கொண்டார்.
புனே திரைப்பட நிறுவனத்தில் திரைப்பட உருவாக்கத்தில் ஒரு குறுகிய படிப்பை முடித்த பிறகு, டிம்பிள், மராத்தி நாடக அரங்கில் தனது முயற்சியை மேற்கொண்டார். இவருக்கு 18 வயதாக இருந்தபோது ஒரு கன்னடப் படத்தில் நடிக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது. அந்தப் படம் சிகிமுத்து இன்னும் வெளியாகவில்லை என்றாலும், மேலும் நான்கு கன்னடப் படங்களில் நடித்தார். இவரது முதல் திரைப்படம் 2011-இல் வெளியான கோட் ஆகும்.
சந்தீப் கிசன் கதாநாயகனாக நடித்த 'யாருடா மகேஷ்' படத்தின் மூலம் தமிழில் அறிமுகமானார். இவர் மோகனுடன் கன்னடப் படமான நந்தாராவில் நடித்துள்ளார்.
2022 இந்திய தேசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள்

2022 இந்திய தேசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள் (2022 National Games of India) இந்தியாவில் நடத்தப்பட்டு வரும் தேசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளின் 36 ஆவது பதிப்பாகும். குசராத்து மாநிலத்தில் உள்ள அகமதாபாத்து, காந்திநகர், சூரத்து, வடோதரா, ராச்கோட்டு மற்றும் பவநகர் ஆகிய இடங்களில் செப்டம்பர் 27 முதல் அக்டோபர் 10 ஆம் தேதிகளுக்கு இடையில் நடைபெறுகிறது. குசராத்து 2022 என்ற பெயராலும் அழைக்கப்படுகிறது.
இந்தியாவின் அனைத்து 28 மாநிலங்கள் மற்றும் எட்டு ஒன்றியப் பிரதேசங்களில் இருந்தும் இந்திய ஆயுதப் படைகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அணியிலிருந்தும் அணிகள் இப்போட்டிகளுக்கு எதிர்பார்க்கப்படுகின்றன. புதிய ஒன்றியப் பிரதேசங்களான லடாக், தாத்ரா நகர் அவேலி மற்றும் தியூ தாமன் ஆகியவையும் இந்த தேசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் அறிமுகமாகும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. ஜனவரி 2020 ஆம் ஆண்டு சனவரி மாதத்தில் கையொப்பமிடப்பட்ட ஒப்பந்தத்தின் விதிமுறைகளின்படி, போடோலாந்து பிராந்தியப் பகுதிக்கு தேசிய அளவிலான விளையாட்டு நிகழ்வுகளில் பங்கேற்க உரிமை வழங்கப்பட்டது. எனவே போடோலாந்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அணியும் இந்த விளையாட்டுகளில் பங்கேற்கலாம் என்று எதிர்ப்பார்க்கப்படுகிறது.
தடகளப் போட்டிகள், வளைதடிப் பந்தாட்டம், கால்பந்தாட்டம், கைப்பந்தாட்டம், தென்னிசு, மேசைப்பந்தாட்டம், யுடோ, மற்றும் சடுகுடு, கோ-கோ, மல்லர் கம்பம், யோகாசனம் போன்ற விளையாட்டுகளில் போட்டிகள் நடைபெறுகின்றன.
பிஸ்கா யாத்திரை

பிஸ்கா யாத்திரை (Biska Jatra) என்பது ஏப்ரல் மாதத்தில் நேபாளத்தின் பக்தபூர், திமி மற்றும் அதன் சுற்றுப்புறங்களில் கொண்டாடப்படும் வருடாந்திர திருவிழாவைக் குறிக்கிறது. பக்தபூர் மற்றும் திமி உட்பட இது கொண்டாடப்படும் பல இடங்களில், பிஸ்கா ஆண்டின் முக்கிய கொண்டாட்டமாக இருக்கிறது. பிற நேபாளப் பண்டிகைகளைப் போலல்லாமல் பிஸ்கா நேபாள சந்திர நாட்காட்டிக்கு பதிலாகவிக்ரம் நாட்காட்டியை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
பிஸ்கா என்ற பெயரில் பக்தபூர், திமி, போடே, நாகதேஷ், தாபாசி, தோகா, துலிகேல், கட்டுன்ஜே, குண்டூ மற்றும் சங்கா ஆகிய இடங்களில் ஒரே நேரத்தில் கொண்டாடப்படுகிறது. இவை அனைத்தும் ஒரு காலத்தில் பக்தபூர் இராச்சியத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தன. பக்தபூரில் சூரிய புத்தாண்டான வைசாகியை கொண்டாடும் திருவிழாவாக பிஸ்கா உருவானது. ஒரு நீண்ட மரக் கம்பத்தில் கட்டப்பட்ட நீண்ட கொடியுடன் காட்சிப்படுத்தப்படுகிறது. மல்லர் வம்சத்தின் போது, திருவிழா இராச்சியத்தின் பிற பகுதிகளுக்கும் பரவியது. மேலும் பல புதிய மரபுகள் சேர்க்கப்பட்டன. அவற்றில் பக்தபூரில் பைரவர் மற்றும் அவரது துணைவியார் பத்திரகாளியின் தேர்த் திருவிழா, திமியில் குங்குமம் எறிதல் விழா ஆகியவையும் அடங்கும். இவை இரண்டும் இன்றைய திருவிழாவின் மிகவும் பிரபலமான பகுதியாகும். ஒவ்வொரு நகரமும் பண்டிகையைக் கொண்டாடுவதற்கு அதன் சொந்த தனித்துவமான வழியைக் கொண்டுள்ளது.
பிஸ்கா என்ற பெயர் நேவார் வார்த்தையான பி ஸிகா என்பதிலிருந்து தோன்றியதாக பிரபலமாக நம்பப்படுகிறது. இது "பாம்பு கொல்லப்படுகிறது" என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. இது இரண்டு பாம்புகளின் மரணத்தை உள்ளடக்கிய திருவிழாவின் தோற்றம் குறித்த பிரபலமான புராணத்துடன் இணைக்கிறது.
இருப்பினும், உண்மையில், இந்தப் பெயர் பாரம்பரிய நேவார் பெயரான பிஸ்கியாதாவிலிருந்து உருவான. இது மல்லர் வம்சத்தின் பல வரலாற்று பதிவுகளில் அடிக்கடி காணப்படும் ஒரு சொல்.
இதேபோல், நேபாளி மொழியில், இந்த திருவிழா பிஸ்கெட் ஜாத்ரா என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது, இது நேவார் வார்த்தையான "பிஸ்கா ஜாத்ரா" என்பதன் நேபாளி தழுவல் ஆகும்.
திருவிழாவின் தொடக்கத்துடன் தொடர்புடைய பல புராணங்கள் பக்தபூரில் நாட்டுப்புறக் கதைகளாக பிரபலமாக மீண்டும் மீண்டும் கூறப்படுகின்றன. அவை அனைத்தும் இரண்டு பாம்புகள் கொல்லப்பட்டு அவற்றின் சடலம் ஒரு நீண்ட மரக் கம்பம் வழியாக காட்சிக்கு வைக்கப்படுவதாகக் கூறுகின்றன.
பக்தபூரில் சூரிய புத்தாண்டின் போது காட்சிப்படுத்தப்படும் இரு நீண்ட சிவப்புக் கொடிகள் (உலகத்திற்கான கொடி) திருவிழாவின் பழமையான பாரம்பரியம் என்று வரலாற்றாசிரியர்களால் ஒப்புக் கொள்ளப்படுகிறது. இருப்பினும், உள்ளூர் நாட்டுப்புறக் கதைகளுக்கு மாறாக, சிவப்புக் கொடிகள் பாம்புகளுடன் தொடர்புடையவை அல்ல என்பதை வரலாற்றாசிரியர்களும் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்.. அஷ்டமங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்தக் கொடிகள், சூரிய புத்தாண்டின் போது பக்தபூர் மக்களுக்கு ஆண்டு முழுவதும் நல்ல அதிர்ஷ்டத்தை அளிக்கும் ஒரு மங்களகரமான சின்னமாகக் கருதப்படுகிறது..
இந்திய விளையாட்டு மேம்பாட்டு ஆணையம்

இந்திய விளையாட்டு மேம்பாட்டு ஆணையம் (Sports Authority of India, SAI) இந்தியாவின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் விளையாட்டினைப் பரப்பவும் கட்டமைப்புகளை மேம்படுத்தவும் இந்திய அரசின் இளைஞர் விவகாரம் மற்றும் விளையாட்டுத் துறை அமைச்சகத்தால் 1984இல் நிறுவப்பட்ட மீயுயர் தேசிய விளையாட்டு அமைப்பாகும். இதன்கீழ் பெங்களூரு, காந்திநகர், சண்டிகர், கொல்கத்தா, இம்பால், குவகாட்டி, போபால், இலக்னோ, சோனேபட் இடங்களில் அமைந்துள்ள ஒன்பது வட்டார மையங்களும் பாட்டியாலா, திருவனந்தபுரம் ஆகியவிடங்களில் அமைந்துள்ள இரண்டு விளையாட்டுத்துறை கல்வி நிறுவனங்களும் உள்ளன. பாட்டியாலாவிலுள்ள நேதாசி சுபாசு தேசிய விளையாட்டுக் கழகத்திலும் பெங்களூரு, கொல்கத்தா போன்ற சில வட்டார மையங்களிலும் பயிற்றுநருக்கான கல்வியும் விளையாட்டு மருந்தியல் கல்வியும் வழங்கப்படுகின்றன. திருவனந்தபுரத்திலுள்ள இலட்சுமிபாய் தேசிய உடற்பயிற்சிக் கல்லூரியில் உடற்பயிற்சிக் கல்வியில் பட்ட, பட்டமேற்படிப்பு கல்வித்திட்டங்கள் நடத்தப்படுகின்றன.
இவற்றைத் தவிர இமாச்சலப் பிரதேசத்தில் சிலரூ என்றவிடத்தில் உயர்ந்த உயரத்தில் பயிற்சி வழங்கும் மையம் உள்ளது.
இந்த ஆணையத்திடம் தில்லியிலுள்ள கீழ்க்கண்ட ஐந்து விளையாட்டரங்கங்களைப் பராமரிக்கும், பயன்படுத்தும், மேம்படுத்தும் பொறுப்பும் வழங்கப்பட்டுள்ளது:
பிபிசி விளையாட்டு வீராங்கனைகள்

பிபிசி இந்திய விளையாட்டு வீராங்கனைகள் (BBC Indian Sportswoman of the Year) என்பது பிபிசி நிறுவனத்தினால் முன்னெடுக்கப்படும் விளையாட்டுத்துறையில் திறமையை வெளிப்படுத்தும் இந்திய விளையாட்டு வீராங்கனைகளை கௌரவித்து வழங்கப்படும் விருதாகும். இந்த விருது வழங்கல் 2020 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்டது. முதன் முதலில் இவ்விருதைப் பெற்றவர் பு. வெ. சிந்து ஆவார்.
விருது வழங்கப்படும் ஆண்டிற்கு முந்தைய ஆண்டில் தத்தம் துறைகளில் திறமையாக செயற்படும் ஐம்பது இந்திய விளையாட்டு வீராங்கனைகளின் பட்டியல் தயார் செய்யப்படும். விளையாட்டுத்துறை பத்திரிகையாளர்கள், நிபுணர்களினால் வாக்களிப்பின் மூலம் ஐந்து வீராங்கனைகள் தெரிவு செய்யப்படுவார்கள். இவ் ஐந்து வேட்பாளர்களுக்கும் பொதுமக்கள் பிபிசி வலைத்தளங்களின் வழியாக வாக்களிக்கலாம். அதிக வாக்குகளைப் பெறும் விளையாட்டு வீராங்கனை அவ்வருடத்திற்கான வெற்றியாளராக அறிவிக்கப்படுவார். பிபிசி இந்திய விளையாட்டு வீராங்கனை என்ற பட்டத்தை பெறுவார்.
இந்த விருது வழங்கல் முதன்முதலில் 2020 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்டது. இவ்விருது வழங்கலின் முதலாம் ஆண்டில் விரைவோட்ட மெய்வல்லுனரான துத்தி சந்த், மாற்றுத்திறனாளி இறகுப்பந்து விளையாட்டு வீராங்கனை மானசி கிரிஷ்சந்திர ஜோசி, குத்துச்சண்டை வீராங்கனை மேரி கோம், மல்யுத்த வீராங்கனை வினேஷ் போகாட் மற்றும் இறகுபந்தாட்ட வீராங்கனை பு. வெ. சிந்து ஆகியோர் பொது வாக்களிப்புக்கு இறுதி வேட்பாளர்களாக தேர்வு செய்யப்பட்டனர்.
பிபிசி மார்ச் 8, 2020 அன்று, அனைத்துலக பெண்கள் நாளை முன்னிட்டு விருது வழங்கல் விழாவை தில்லியில் நடத்தியது. அதிக வாக்குகளைப் பெற்று பு. வெ. சிந்து 2020 ஆம் ஆண்டின் இந்திய விளையாட்டுப் வீராங்கனையாக வெற்றி வாகைசூடினார்.
இந்நிகழ்வில் இந்திய இளைஞர் விவகாரங்கள் மற்றும் விளையாட்டு அமைச்சர் கிருன் ரிஜிஜு சிறப்பு விருந்தினராக கலந்து கொண்டார். இந்த நிகழ்ச்சியின் போது ஓய்வுபெற்ற தடகள வீராங்கனை பி. டி. உசாவிற்கு வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது வழங்கப்பட்டது.
பிபிசி நிறுவனம் 2021 சனவரி 8 அன்று இரண்டாவது பிபிசி இந்திய விளையாட்டு வீராங்கனைகள் விருதுக்கான அறிவிப்பை வெளியிட்டது.
இரண்டாவது பதிப்பில் கள வளைகோல் பந்தாட்ட வீராங்கனை இராணி இராம்பால், மற்போர் வீராங்கனை வினேசு போகாட், துப்பாக்கி சுடும் மனுபாக்கர், விரைவோட்ட மெய்வல்லுனரான துத்தி சந்த், சதுரங்க விளையாட்டு வீராங்கனை கொனரு ஹம்பி ஆகிய ஐவரும் இறுதிச் சுற்றுக்கு தேர்வு செய்யப்பட்டுள்ளனர். 2021 மார்ச் 8 அன்று வெற்றியாளர் வாக்கெடுப்பின் மூலம் தெரிவு செய்யப்பட்டு அறிவிக்கப்படுவார்.
இந்நிகழ்வின் பகுதியாக நாடு முழுவதும் உள்ள பத்திரிகைத் துறை மாணவர்கள் பல்வேறு இந்திய மொழி விக்கிபீடியாக்களில் இந்திய விளையாட்டுப் பெண்கள் குறித்த கட்டுரைகளை உருவாக்கி மேம்படுத்துவார்கள்.
நேதாஜி சுபாஷ் தேசிய விளையாட்டு நிறுவனம், பட்டியாலா

நேதாஜி சுபாஷ் தேசிய விளையாட்டு நிறுவனம் (Netaji Subhas National Institute of Sports) (என்ஐஎஸ்) என அழைக்கப்படுகிற நிறுவனம், இந்தியாவில் பஞ்சாப் மாநிலத்தில் பட்டியாலா நகரில் அமைந்துள்ள இந்திய விளையாட்டு ஆணையத்தின் (எஸ்ஐஐ) கல்விசார் பிரிவாகும். இது ஆசியாவின் மிகப்பெரிய விளையாட்டு நிறுவனம் ஆகக் கருதப்படுகிறது.
7 மே 1961 ஆம் நாளன்று நிறுவப்பட்ட இந்த நிறுவனம், 1973 ஜனவரியில் நேதாஜி சுபாஷ் தேசிய விளையாட்டு நிறுவனம் என மறுபெயர் சூட்டப்பட்டது. இந்த நிறுவனம் 1987 ஆம் ஆண்டில் இந்திய விளையாட்டு ஆணையத்துடன் இணைக்கப்பட்டது. இந்நிறுவனம் 268 ஏக்கர் பரப்பளவில் அமைந்துள்ளது. பட்டியாலா மாநிலத்தின் முந்தைய அரச இந்நிறுவனம் உள்ளது, இந்தியா விடுதலை பெற்ற பிறகு இந்திய அரசால் வாங்கப்பட்டது.
தற்போது அதிக எண்ணிக்கையிலான விளையாட்டு தொடர்பான கலைப்பொருள்கள் இங்கு காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அவற்றுள் 95 கிலோ எடையுள்ள ஹாஸ் (டோனட் வடிவ உடற்பயிற்சி வட்டு) போன்றவை கிலோ, தி கிரேட் காமா எனப்படுகின்ற குத்துச் சண்டை வீரர் பயன்படுத்தியவை உள்ளன. மேலும் 1928 ஆம் ஆண்டில் ஆம்ஸ்டர்டாமில் நடைபெற்ற ஒலிம்பிக் விளையாட்டுப் போட்டியின்போது மேஜர் தியான் சந்தின் பெற்ற தங்கப் பதக்கம் மற்றும் 1986 ஆம் ஆண்டில் சியோல் நகரில் நடைபெற்ற ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியின்போது பி.டி. உஷா அணிந்திருந்த காலணிகள் ஆகியவை தேசிய விளையாட்டு அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளன.
நேதாஜி சுபாஷ் தேசிய விளையாட்டு நிறுவனத்தில் விளையாட்டு மருத்துவத் துறை, உடற்பயிற்சி உடலியல் துறை, விளையாட்டு உயிர் வேதியியல் துறை, விளையாட்டு மானுடவியல் துறை, விளையாட்டு உளவியல் துறை, விளையாட்டு ஊட்டச்சத்து துறை, பொது கோட்பாடு மற்றும் பயிற்சி முறைகள், உயிர் விசையியல் துறை உள்ளிட்ட பல துறைகள் செயல்பட்டு வருகின்றன.
நேதாஜி சுபாஷ் தேசிய விளையாட்டு நிறுவனத்தில் ஜிம்னாசியம் மற்றும் நீச்சல் குளம் வளாகம், மல்யுத்தம், பளு தூக்குதல், குத்துச்சண்டை, கூடைப்பந்து, பூப்பந்து, மேசைப் பந்தாட்டம் ஆகியவற்றை நடத்துவதற்காக மூன்று உட்புற அரங்குகள், கைப்பந்து, எறிபந்தாட்டம் மற்றும் ஜூடோ, இரண்டு சுவர்ப்பந்து விளையாட்டு அரங்குகள், சைக்கிள் ஓட்டுதல் வெலோட்ரோம் ஹாக்கி விளையாடும் தரை அமைப்பு ஆஸ்ட்ரோடர்ப் மற்றும் மூன்று புல் வயல் அமைப்புகள், தடகள பாதை - செயற்கை (8 பாதைகள்), புல் (4 பாதைகள்) மற்றும் சிண்டர் (8 பாதைகள்), வீசுதலுக்கான பகுதி, சிமெண்ட்டால் ஆன இரண்டு கூடைப்பந்து அரங்குகள், இரண்டு கால்பந்து மைதானங்கள், இரண்டு எறிபந்தாட்ட மைதானங்கள், டென்னிஸ் (3 கடினமான தரைப் பகுதி மற்றும் 3 புல்வெளி தரைப் பகுதிகள்) நான்கு கைப்பந்து மைதானங்கள், டர்ஃப் விக்கெட் துடுப்பாட்ட மைதானம் மற்றும் 6 கிரிக்கெட் வலைகள், வில்வித்தை மைதானம் ஐந்து வழிச் ஜாகிங் மற்றும் கிராஸ் கன்ட்ரி டிராக் , உஷு பயிற்சி மையம், ஃவாள் வீச்சுக்கான பயிற்சி மையம் உள்ளிட்ட பலவிதமான விளையாட்டு தொடர்பான அமைப்புகள் மற்றும் வசதிகள் உள்ளன.
இந்த நிறுவனம் முது அறிவியல் (விளையாட்டு கற்பித்தல்), பட்ட மேற்படிப்பு (விளையாட்டு மருத்துவம்), சான்றிதழ் வகுப்பு (விளையாட்டு கற்பித்தல்), பட்டய வகுப்பு (விளையாட்டு கற்பித்தல்) போன்ற வகுப்புகளையும், திறன் மேம்பாட்டு வகுப்புகளையும் நடத்தி வருகிறது.
அருச்சுனா விருது

அருச்சுனா விருது 1961ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசினால் தேசிய அளவில் விளையாட்டுத் துறைகளில் சிறந்த சாதனைகளைப் படைக்கும் வீரர்களுக்கு அங்கீகாரம் வழங்கும் வகையில் நிறுவப்பட்டது. இவ்விருது பெற்றோருக்கு தொன்மவியலில் வில்விளையாட்டில் சிறப்பாக கருதப்படும் அருச்சுனனின் வெங்கலச்சிலையோடு, இந்திய ரூபாய்கள் 15,00,000 மற்றும் பாராட்டுச் சுருள் கொடுக்கப்படுகிறது.
1991 ஆம் ஆண்டு கேல் ரத்னா விருதுகள் அறிமுகப்படுத்தப்படுவதற்கு முன்புவரை அருச்சுனா விருதே விளையாட்டு துறையில் இந்தியாவின் உயரிய விருதாக போற்றப்பட்டது.
கடந்த ஆண்டுகளில் இவ்விருதின் செயல்வீச்சு அருச்சுனா விருது துவங்கப்பட்ட காலத்திற்கு முற்பட்ட விளையாட்டு வீரர்களுக்கும் விரிவாக்கப்பட்டுள்ளது. தவிர, விருது வழங்கப்படும் துறைகளும் விரிவாக்கப்பட்டு இந்திய பரம்பரை விளையாட்டுகளும் உடல் நலிவடைந்தோருக்குமான விளையாட்டுகளும் சேர்க்கப்பட்டன.
2001ஆம் ஆண்டிலிருந்து இந்த விருது கீழ்கண்ட வகைகளில் பல்வேறு துறைகளுக்கு வழங்கப்படுகின்றன:
தடகள விளையாட்டுக்களில் இந்திய சாதனைகளின் பட்டியல்

இந்திய தடகள விளையாட்டுகள் கூட்டமைப்பு (AFI) பராமரித்துவரும் இந்திய தடகள விளையாட்டுக்களில் தேசிய சாதனைகளின் பட்டியல்:
பட்டியலுக்கான விளக்கக் குறியீடு: Awaiting ratification
இந்திய மூத்தோர் தடகள கூட்டமைப்பு

இந்திய மூத்தோர் தடகள கூட்டமைப்புப்பானது இந்தியா சார்பாக உலக மூத்தோர் போட்டிகளிலும் ,ஆசிய மூத்தோர் தடகள சாம்பியன்ஷிப் போட்டிகளிலும் மற்ற இதர உலக மூத்தோர் தடகள போட்டிகளிலும் பங்கு பெற வீர்ர்களை தேர்வு செய்துபயிற்சிகள் வழங்கி, கலந்து கொள்ளச்செய்யும் அதிகாரம் பெற்ற ஓர் அதிகாரபூர்வமான அமைப்பாகும். இவ்வமைப்பானது ஒவ்வொரு வருடமும், மாவட்ட, மாநில மற்றும் தேசிய அளவில் மூத்தோர்களுக்கு வயது வாரியாக போட்டி நடத்தி அணிவீரரர்களை தேர்வு செய்கிறது.
ஒவ்வொரு நாடும் தங்களின் சொந்த விவகாரங்களை நிர்வகிக்க உலக மூத்தோர் தடகள சங்கம் மற்றும் ஆசியா மூத்தோர் தடகள சங்கத்துடன் இணைந்துள்ளது. ஆசியா மூத்தோர் தடகள பேட்டியை இந்தியா மூன்று முறை நடத்தியுள்ளது.
இந்திய தடகள விளையாட்டுகள் கூட்டமைப்பு

இந்திய தடகள விளையாட்டுக்கள் கூட்டமைப்பு (Athletics Federation of India, AFI) இந்தியாவில் தடகள விளையாட்டுக்களை கட்டுப்படுத்தும் மிக உயரிய அமைப்பாகும். இது நாட்டில் தடகளப் போட்டிகளை ஒருங்கிணைக்கும் பொறுப்பை உடையது. இது முன்னதாக இந்திய தொழில்முறையற்ற தடகள விளையாட்டுக்கள் கூட்டமைப்பு (Amateur Athletic Federation of India, AAFI ) என அழைக்கப்பட்டு வந்தது. இது ஆசிய தடகள விளையாட்டுக்கள் சங்கம் (AAA) மற்றும் தடகள விளையாட்டுக் கூட்டமைப்புகளின் பன்னாட்டுச் சங்கம் (IAAF) ஆகிய அமைப்புகளுடன் இணைந்துள்ளது.
இந்திய தொழில்முறையற்ற தடகள விளையாட்டுக்கள் கூட்டமைப்பாக 1946இல் உருவானது. மகாராசா யத்வீந்திர சிங் மற்றும் முனைவர் ஜி.டி சோந்தி இதற்கான முனைப்புகளை மேற்கொண்டனர். புதிய கூட்டமைப்பிற்கு முதல் தலைவராக முனைவர் சோந்தி இருந்தார். ஏப்ரல் 13, 1950இல் இவர் பதவி விலகினார்.
இந்தக் கூட்டமைப்பு நடத்தும் போட்டிகள் மூன்று வகுப்புகளாப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன: “I”, “II” & “III”. வகுப்பு I போட்டிகளை கூட்டமைப்பே நடத்துகின்றது. வகுப்பு II போட்டிகள் கூட்டமைப்பு அனுமதி வழங்கி இணைந்துள்ள அலகுகள்/சங்கங்கள்/அமைப்புகள் நடத்துவனவாகும். ஒழுங்கான காலவெளியில் இல்லாது கூட்டமைப்பு நேரடியாக நடத்தும் போட்டிகள் மூன்றாம் வகுப்பு III போட்டிகளாகும்.
விளையாட்டுகளின் பட்டியல்

பின்வருவது வகைப்படுத்தப்பட்ட விளையாட்டுகளின் பட்டியல் ஆகும். இது விளையாட்டு எவ்வாறு விளையாடப்படுகிறது என்ற அடிப்படையில் வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இது ஒரு முழுமையான பட்டியல் அல்ல. இன்னும் பல விளையாட்டுகளை இதிலே சேர்த்துக்கொள்ள முடியும். இதிலுள்ள சில விளையாட்டுகள் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பிரிவுகளுள் அடங்கக்கூடியனவெனினும் ஒரு பிரிவில் மட்டுமே சேர்த்துக்கொள்ளப்பட்டுள்ளன.
முதன்மைக் கட்டுரை: தமிழர் விளையாட்டுக்கள்
துவிச்சக்கர வண்டிகளை அல்லது ஒரு சில் வண்டிகளைப் பயன்படுத்தும் விளையாட்டுகள்.
மேற்படி எதிலும் இல்லாதவை
Sports not based on a specific field.
உடல் வலுவை சார்ந்த விளையாட்டுகள்.
பந்து அல்லது வேறு பொருட்களை அடித்து விளையாடுதல்.
Sports in which skates are used.
Sports in which skis or snowboards are used.
Sports that use sleighs.
Sports where the main objective is to hit a certain target.
Indian sports at the 1936 Summer Olympics

Traditional sports of India were showcased as an exhibition alongside the 1936 Summer Olympics. It is known that the sports of kabaddi, kho kho and mallakhamba were demonstrated. A 35-member contingent from the Hanuman Vyayam Prasarak Mandal (HVPM) physical education institute demonstrated the events, and were not considered part of the official Indian team. The sports' inclusion was spearheaded by HVPM Vice President Dr. Siddhanath Kane, who successfully lobbied Olympic organizer Carl Diem for permission to exhibit them. Indian physical culture practices such as lezim and yoga were also performed.
The sports were not recognized as official demonstration sports by the International Olympic Committee. However, the contingent were awarded an honorary medal by Adolf Hitler, who was said to have been impressed by the displays.
कोंबडी

कोंबडी (पुल्लिंग - कोंबडा) हा एक पक्षी आहे. कोंबडीची अंडी व कोंबडीच्या मांसापासून बनवले जाणारे पदार्थ लोकप्रिय आहेत. कुक्कुटपालन म्हणजे कोंबड्या पाळण्याचा व्यवसाय.
==कोंबडीच्या मांसापासून बनविले जाणारे पदार्थ== चीकेन बिर्याणी ,चीकेन लोल्लीपोप, चीकेन टिक्का
भात

भात हे भारत देशातील प्रमुख अन्न मानले जाते.पाणी घालून शिजवलेल्या तांदळास भात असे म्हणतात. महाराष्ट्रात , गोव्यात काही प्रदेशात भाताचा उल्लेख तांदूळ या अर्थाने पण होतो. महाराष्ट्राची सागरी किनारपट्टी-कोकण, तसेच भंडारा, चंद्रपूर गोंदिया, गडचिरोली हे प्रमुख तांदूळ उत्पादक प्रदेश आहेत व भात हे तेथील जनतेचे प्रमुख अन्न आहे. कोकण प्रांतात प्रामुख्याने शेती पावसाळ्यात केेली जाते.
भात शिजतानाचे आधणाचे (गरम) पाणी काढतात, त्यास पेज असे म्हणतात गोवा राज्यात भाताची पेज खाल्ली जाते.
भाताबरोबर वरण (डाळ), आमटी, सांबार, पातळ पालेभाजी, दूध, दही इ. पदार्थ खाल्ले जातात.
खिचडी, चित्रान्न, नारळी भात, पुलाव, बिर्याणी,मसाले भात, गोळाभात हे भातापासून केले जाणारे वेगवेगळे पदार्थ आहेत. भातापासून खीर,लाडू इत्यादी पदार्थसुद्धा केले जातात.
वेलदोडे

ही भारतात उगवणारी एक आयुर्वेदिक औषधी वनस्पती आहे. हिच्या फळास वेलची, वेलदोडा, विलायची वेलदोडा, इलायची किंवा एला असेही म्हणतात.
वेलदोडा हा मसाल्याचा एक प्रकार आहे. ह्याचा वास खूप सुंदर असतो. वेलदोडा साधारणपणे गोड खाद्यपदार्थांमध्ये वापरतात. विड्याच्या पानातही वेलदोडा टाकतात. याशिवाय मसालेभात, पुलाव, बिर्याणी यांत वेलदोड्याचा बडी इलायचीनामक प्रकार वापरला जातो.
ही वनस्पती मूळची भारतातली आहे. सुमारे आठव्या शतकाच्या आसपास वेलदोड्याचा शोध लागला असावा असा एक मतप्रवाह आहे. प्रामुख्याने भारतात व श्रीलंकेत वेलचीचे मोठ्या प्रमाणात पीक घेतले जाते. नेपाळ, ग्वाटेमाला, मेक्सिको, थायलंड व मध्य अमेरिकेतही या पिकाचे उत्पादन घेतले जाते.
वेलदोडा हे मुखदुर्गंधीनाशक, उलटी थांबवणारे, तहान कमी करणारे, भूक वाढवणारे व पाचक गुणाचे औषध आहे असे मानले जाते. भावप्रकाश या आयुर्वेदीय ग्रंथात दमा, खोकला, मुळव्याध, मूत्रविकार यामध्ये वेलदोडे उपयोगी आहेत, असे वर्णन आढळते.
रेशम टिपणीस

रेशम टिपणीस (जन्म : मुंबई, २८ ऑगस्ट १९७३) ही प्रामुख्याने मराठी चित्रपटांत आणि हिंदी दूरचित्रवाणी मालिकांमध्ये भूमिका करणारी अभिनेत्री आहे.
टिपणीस यांनी वयाच्या २० व्या वर्षी १९९३ मध्ये अभिनेता संजीव सेठ बरोबर लग्न केले, परंतु २००४ मध्ये त्यांचे घटस्फोट झाला. २०१८ पासून ती संदेश कीर्तिकरशी रिलेशनशिपमध्ये आहे.
अफलातून (२०२३ चित्रपट)

अफलातून हा २०२३ चा परितोष पेंटर दिग्दर्शित आणि राजीव कुमार साहा निर्मित भारतीय मराठी-भाषेतील कॉमेडी-थरारपट आहे. या चित्रपटात सिद्धार्थ जाधव, पारितोष पेंटर, जयेश ठक्कर, जॉनी लिव्हर, भरत दाभोळकर, श्वेता गुलाटी, तेजस्विनी लोणारी, विजय पाटकर, रेशम टिपणीस, जेसी लीव्हर आणि विष्णू मेहरा यांच्या प्रमुख भूमिका आहेत.
बकेट लिस्ट (मराठी चित्रपट)

बकेट लिस्ट हा २०१८ भारतीय मराठी भाषेचा विनोदी-नाट्यपट आहे, ज्याचे दिग्दर्शन तेजस प्रभा विजय देओस्कर यांनी केले आहे. रेणुका शहाणे आणि सुमीत राघवन यांच्यासह डीएआर मोशन पिक्चर्स, डार्क हार्स सिनेमा आणि ब्लू मस्टंग क्रिएशन्स यांनी संयुक्तपणे तयार केलेल्या या चित्रपटात माधुरी दीक्षितने तिच्या मराठी चित्रपटसृष्टीत पदार्पण केले आहे. माधुरी दीक्षितने १४ जानेवारी रोजी चित्रपटाचे पहिले पोस्टर रिलीज केले होते, त्यानंतर २५ मार्च २०१८ रोजी ४३-सेकंद लांबीचा टीझर लावला होता.
हार्ट ट्रान्सप्लांट मिळाल्यानंतर, पुण्यातील ४० वर्षीय गृहिणी आपल्या २० वर्षांच्या अवयवदातेची इच्छा पूर्ण करण्याचा जीवनदायी निर्णय घेते.
बकेट लिस्ट आयएमडीबीवर
सोनाली खरे

सोनाली खरे ही एक मराठी चित्रपट तथा दूरचित्रवाणी अभिनेत्री आहे.
तिचे लग्न मराठी आणि हिंदी चित्रपटसृष्टीतील अभिनेता बिजय आनंदसोबत झाले आहे. सोनाली तिचा पती बिजय आणि मुलगी सनाया सोबत मुंबईत राहते.
वर्ष शीर्षक भूमिका नोट्स 2000 तेरे लिये तारा चित्रपट पदार्पण 2003 रेशम गाथ किरण 2004 सावरखेड एक गाव प्रिया 2004 रणरागिणी रागिणी बिराजदार 2005 हम जो कहना पये 2006 भुल्वा राधिका शेलार 2008 चेकमेट सुनीला 2013 नवरा माझा भवरा 2016 7, रोशन व्हिला रती बक्षी 2016 & जरा हटके नलू 2017 हृदयांतर अश्विनी 2019 थोडं हसा स्वतः फक्त "चल पुधे चल तू" गाण्यात 2021 वेल डन बेबी डॉक्टर सिमोन
वर्ष शीर्षक भूमिका नोट्स 2000 आभाळमाया रेश्मा कपाडिया दूरचित्रवाणी पदार्पण 2004 रुह एपिसोडिक भूमिका 2005 ऊण पावस सहाय्यक भूमिका 200 प्यार के दो नाम: एक राधा, एक श्याम कावेरी शर्मा 2014 दुने दाहा व्हा विभावरी बापट मुख्य भूमिका 2021 क्रॅश देवयानी कपूर
Naporitan

Naporitan or Napolitan (Japanese: ナポリタン) is a popular Japanese itameshi pasta dish. The dish consists of soft-cooked spaghetti, tomato ketchup, onion, button mushrooms, green peppers, sausage, bacon and optionally Tabasco sauce. Naporitan is claimed to be from Yokohama.
Naporitan was created by Shigetada Irie (入江茂忠), the chef of the Hotel New Grand in Yokohama, for general Douglas MacArthur. Because available ingredients were limited after World War II, he had to use what was on hand for the general, who lived at the hotel with his wife.
The chef named the dish after Naples, Italy (hence "Napoli"). Phonetically, the Japanese language does not distinguish R and L as separate sounds, and so uses the same katakana characters to represent R and L sounds of Western alphabets. Thus when converting katakana back into English, based solely on the Japanese spelling in the English alphabet is ambiguous and can vary. The spelling Naporitan is derived from the usual romanization of Japanese, while the spelling Napolitan takes the origin of the name into account. This could be roughly translated as Neapolitan.
جون 2021ء میں وفیات

یہ جون 2021ء میں وفیات کی وقائع نگاری ہے۔ نام بلحاظ تاریخ وفات شامل ہیں۔ ہر تاریخ کے نام بلحاظ الف بائی ترتیب ہیں۔
تمام معلومات کی ترتیب یہ ہے :
لانگ مارچ (پاکستان 2013)

سال 2013ء میں پاکستان پیپلز پارٹی کے دور حکومت میں ڈاکٹر طاہرالقادری کی پاکستان عوامی تحریک نے الیکشن کمیشن آف پاکستان کی غیر آئینی تشکیل کے خلاف لاہور سے اسلام آباد تک لانگ مارچ کیا، جو 5 دن تک جاری رہا۔ پانچویں دن حکومت وقت ڈاکٹر طاہرالقادری کے دلائل کے سامنے مجبور ہوئی اور آئینی اصلاحات کے لیے ایک معاہدہ طے پایا جسے ’’اعلامیہ اسلام آباد لانگ مارچ‘‘ کا نام دیا گیا۔ حکومت پاکستان کی طرف سے اس وقت کے وزیر اعظم راجہ پرویز اشرف نے دستخط کیے۔
اس اعلامیے پر خوش اسلوبی اور مفاہمت کی رو سے عمل درآمد کیا جائے گا۔
انقلاب مارچ

انقلاب مارچ ایک عوامی احتجاج ریلی ہے جو آزادی مارچ کا ساتھی بھی ہے، اس احتجاج کی اصل جڑ سانحہ ماڈل ٹاؤن ہے جس میں طاہرالقادری کے کارکنان پہ پنجاب پولیس سے تشدد کروایا گیا جس کے نتیجے میں 80 سے زیادہ زخمی اور 14 لوگ جاں بحق ہو گئے جن میں 12 مرد اور 2 خواتین شامل تھی۔ جب عمران خان نے آزادی مارچ کا اعلان کیا تب طاہرالقادری نے بھی مارچ کا فیصلہ کیا جس کے مقاصد نواز حکومت کو گرانا اور نواز و شہباز کے خلاف مقدمہ ایف آئی آر درج کرنا۔ انقلاب اور آزادی مارچ پاکستان کے تاریخ میں سب سے بڑا مارچ سمجھا جاتا ہے جو چھ ہفتوں سے بھی زیادہ وقت ہوا مگر تاحال لوگ وہاں پہ قائم رہے۔
سانحہ ماڈل ٹاؤن یا لاہور تصادم 2014ء ایک متشدد تصادم تھا جو پنجاب پولیس اور کئی مظاہرین کے درمیان 17 جون 2014ء کو بلا تعطل تقریبا 11 گھنٹے تک جاری رہا۔ پولیس کی فائرنگ سے پاکستان عوامی تحریک کے 14 افراد ہلاک اور 90 سے افراد زائد شدید زخمی ہوئے۔ اس تصادم کا آغاز اس وقت ہوا جب ماڈل ٹاؤن، لاہور میں تحریک منہاج القرآن کے دفاتر اور پاکستان عوامی تحریک کے قائد ڈاکٹر محمد طاہرالقادری کی رہائش گاہ کے سامنے سے رکاوٹوں کو دور کرنے کے لیے پولیس کی انسداد تجاوزات کی ٹیم نے ایک کارروائی کا آغاز کیا۔
جون 2020ء میں وفیات

یہ جون 2020ء میں وفیات کی وقائع نگاری ہے۔ نام بلحاظ تاریخ وفات شامل ہیں۔ ہر تاریخ کے نام بلحاظ الف بائی ترتیب ہیں۔
تمام معلومات کی ترتیب یہ ہے :
Green mango

The green mango (Anthracothorax viridis) is a large species of hummingbird in the subfamily Polytminae. It is endemic to the main island of Puerto Rico.
The green mango's relationship to the other species of genus Anthracothorax has not been settled. The species is monotypic.
The green mango is 11 to 14 cm (4.3 to 5.5 in) long and weighs about 7 g (0.25 oz). The sexes are alike except that the female has a tiny white spot behind the eye. Adults' upperparts are emerald green, their underparts metallic blue-green, and their tail metallic blue-black with white tips to its feathers. Immatures have a brownish tinge to the head and back.
The green mango is found only on Puerto Rico. It primarily inhabits forests and plantations in the central and western mountains and is most common between 800 and 1,200 m (2,600 and 3,900 ft) of elevation. It is rare in coastal areas.
The green mango makes altitudinal movements in response to seasonal changes in the timing of flowering.
The green mango feeds on both nectar and arthropods. It takes nectar from a wide variety of flowering trees, shrubs, and vines, and males defend flowering trees. Insects are mostly taken on the wing and spiders from leaves and bark. It forages from the low understory to above tree-top level.
The green mango's nesting season spans from October to May. It makes a cup nest of soft plant fiber with lichen on the outside. It is attached to a vertical branch, usually at least 8 m (26 ft) above the ground. The clutch size is two eggs. The incubation period and time to fledging are not known.
The green mango is not highly vocal. It does have a song, "a repeated high-pitched phrase commencing with a drawn-out buzz, 'szzzzz-szi-szi-chup-tsz-tsz.....'." Its calls include "a repeated short 'tsik' and a high-pitched twittering trill." It makes harsh rattles and chatters during agonistic encounters.
The IUCN has assessed the green mango as being of Least Concern, though its population size and trend are not known. It is considered common in the mountains and "readily accepts man-made habitats" such as coffee platations.
Amba (condiment)

Amba or anba (Arabic: عنبة, Hebrew: עמבה) is a tangy mango pickle condiment of Baghdadi Jewish origin, and was typically prepared for Shabbat. It is typically made of pickled green mangoes, vinegar, salt, turmeric, chilies, and fenugreek. It is somewhat similar to savoury mango chutneys.
Mangoes being native to South Asia, the name "amba" seems to have been borrowed, via Arabic, from the Marathi word āmbā (आंबा), which is in turn derived from the Sanskrit word āmra (आम्र, "mango").
According to the legend, amba was developed in the 19th century by members of the Sassoon family of Bombay, India, who were Baghdadi Jews. Iraqi Jewish immigrants brought it to Israel in the 1950s as an accompaniment to their Shabbat morning meal.
Amba is frequently used in Iraqi cuisine, especially as a spicy sauce to be added to fish dishes, falafel, kubbah, kebabs, and eggs.
Amba is popular in the western part of the Arabian Peninsula, sold in sealed jars or by kilo. It is eaten with bread as part of nawashef (a mixed platter of small plates containing different types of cheese, egg dishes, pickles, ful mudammas, falafel, mutabbag and offal) type meals at breakfast or dinner in the Hejaz.
Amba is similar to the South Asian pickle achar.
The dish is found in Sephardi cuisine and Mizrahi cuisine. Amba has become very popular in Israel since its introduction to the country by Iraqi Jews in the 1950s and 1960s. Now one of the most common condiments in Israel, it is used as a condiment in sandwiches, as well as a topping for hummus and other mezzes. One difference with Israeli amba is that it is always made with unripe, green mangoes, which contribute to its more savory flavor as unripe mangoes taste less sweet. It is often served as a dressing on shawarma sandwiches, falafels, and usually on sabikh and as an optional topping on falafel, meorav yerushalmi, kebab and salads.
Amba is also mentioned in literary works, mainly memoirs. In his memoir Baghdad Yesterday Sasson Somekh dedicates a whole chapter to amba. He uses amba to tell the story of the Iraqi Jewish community that had satellite communities in India and Southeast Asia. In the same chapter Somekh references another Iraqi, who wrote a short story about amba (Abd al-Malik Noori, "It happened on a Friday").
Khalid Qisthini, a columnist at Asharq Al-Awsat, wrote a short article on remembering the foods of Baghdad of the past. His article is titled "Talking about the food of amba and samoon, which characterised Baghdad of the past." He remembers that in his youth, school children would rush out of school to get samoon with amba from the street vendor, who, if generous, would add a little more amba.
Marathwada Kesar mango

The 'Marathwada Kesar mango', is a mango cultivar primarily grown in Marathwada region of Maharashtra, India. Districts where they are primarily grown are Chhatrapati Sambhaji Nagar, Jalna, Beed and Latur.
The word "Marathwada" relates to the region, where it is grown while "Kesar" translates to "Saffron" in the Hindi language & Marathi language.
Marathwada Kesar mango, named for its saffron-like color and flavor, has the highest soluble solids content among Indian mango varieties.
It was awarded the Geographical Indication (GI) status tag from the Geographical Indications Registry under the Union Government of India on 30 November 2016 (valid until 29 September 2034).
Mango Growers Association, from Chhatrapati Sambhaji Nagar proposed the GI registration of the Marathwada Kesar Mango mango. After filing the application in 2016, the fruit was granted the GI tag in 2016 by the Geographical Indication Registry in Chennai, making the name "Marathwada Kesar Mango" exclusive to the mangoes grown in the region. It thus became the first mango variety in Maharashtra (before Alphonso mango) to earn the GI tag.
2024 India floods

Heavy rainfall during the 2024 monsoon season resulted in severe flooding and landslides across several regions of India. Rainfall caused significant flooding first in Assam State and later end of August also in Gujarat, India.
Heavy rainfall and flooding in June 2024 severely impacted Assam State in India, causing 109 deaths and inundating at least 1,325 villages in 19 districts, exacerbated by several rivers such as the Kopili, Barak, and Kushiyara overflowing. At least 400,000 people were impacted and 14,000 displaced, with the Karimganj, Darrang and Tamulpur districts being the worst hit. Flooding also killed five people and injured 13 others in Manipur, where 100,000 people were affected. Severe flooding also occurred in Sikkim and Meghalaya, with intense river flow destroying roads and bridges.
For days, the swollen waters of the Brahmaputra river flooded Kaziranga National Park and Tiger Reserve, resulting in the tragic death of over 200 wild animals, including ten endangered rhinos, who drowned in the deluge. Over 300,000 people were displaced due to their homes being submerged by heavy rain. Over 13 rivers were flowing above their "danger level," including the Brahmaputra River, putting over 2,000 island villages at risk of flooding. Overflowing of the river caused thirteen fishermen stranded for four days on an island in the Dibrugarh district to need rescue. In Arunachal Pradesh, several roads were destroyed by landfalls, stranding many villages and requiring army troops to rescue 70 students and teachers from a flooded school located in Changlang district. In addition, the Assam Rifles rescued 500 stranded civilians from other flooded areas.
Flooding from 11-12 July killed 54 people and affected 1.8 million people in 923 villages in Uttar Pradesh. In Himachal Pradesh, flooding and landslides killed 31 people and left 33 missing from 27 June to 16 August.
Heavy rains also battered Kerala, causing multiple landslides in Wayanad District which killed 420 people, injured 397 and left 118 missing.
Since 19 August, floods in Tripura killed 31 people, injured two, destroyed or severely damaged 3,243 houses and partially damaged 17,046 others.
As of September 4, 2024 Gujarat had received 118% of the season's monsoon rainfall, causing flooding, destruction of infrastructure and crops with at least 20.000 people relocating.
On September 26, 46 people, including 37 children, drowned during Hindu festival rituals in flooded bodies of water and rivers.
Chaunsa

Chaunsa (Urdu: چونسا ; Bhojpuri: चउसा Hindi: चौंसा), also known as chausa, is a mango cultivar indigenous to South Asia. It is grown mainly in India and Pakistan; both countries export significant quantities of the fruit.
The main centers of chaunsa cultivation are the states of Bihar & Uttar Pradesh in India and Rahim Yar Khan and Multan in Pakistani province of Punjab.
The Chausa mango, also known as Bahist-e-Samar ("Mango of Paradise"), was first grafted on a large scale by Abdul Hameed Khan Malihabadi of Malihabad, India. His son, Dr. Sami Khan 'Azad' Malihabadi, later migrated to Pakistan and was instrumental in introducing this mango variety there. The first plantations in Pakistan were established in the Sindh region.
The chaunsa variety of mango was made popular by the Indian ruler Sher Shah Suri while commemorating his victory over Humayun at Chausa, Bihar. Suri ultimately named his favorite mango "chaunsa" to honor his victory. The mango was also known as the Ghazipuriya mango due to its early large-scale cultivation in Ghazipur.
The fruit has a golden-yellow color when it is soft, is almost fiberless, and has an aromatic, pleasant, sweet flavor. Commonly available varieties in Pakistan are greenish-yellow. The unique taste and richness in its flavor makes it a worldwide favorite. Some consider it the best mango in terms of its rich aroma, sweet taste, juicy pulp and high nutritional value. Chaunsas have higher vitamin C content than other mango cultivars.
Chaunsa season in India and Pakistan normally starts at the beginning of June and ends in the third week of August. It is heavily exported to the Middle East, Europe, Canada, and most recently to the United States. Prior to its availability in the U.S., some American chaunsa aficionados would travel to Canada in order to legally purchase the mango. There are four known types of chaunsa mangoes: Mosami Chaunsa (Summer Bahisht), Kala Chaunsa (Black), Safaid chaunsa (White) and Azeem Chaunsa (Rattewala). White chaunsa is generally considered ideal for exports due to its longer shelf life.
Totapuri

The Totapuri mango, or Ginimoothi, is a cultivar that is widely grown in south India and is partially cultivated in Sri Lanka. It also goes by the names Bangalore, Collector, Kallamai, Kili Mooku, Gilli, Mukku, "Ottu", and Sandersha. In Bengaluru it is referred to as Ginimoothi Maavina Kayi, while most of the rest of India calls it Totapuri or Bangalora. It literally translates to parrot face (gini = parrot, muthi = beak). Totapuri mango skin lacks the usual bitter taste of most mango skins or has a very slight bitterness and is consumed with the flesh traditionally.
Totapuri was imported to Florida in 1901 as Sandersha and in the 1960s as Totapuri. It is the parent of at least two Florida mango cultivars, Anderson and Brooks.
Totapuri is one of the main cultivars grown in India along with Alphonso, Dasheri, and Kesar mango. The tree is medium size with greenish yellow fruits.
Haribhanga (mango)

The Haribhanga mango is a mango cultivar produced in the northwest part of Bangladesh, especially in the Rangpur district. Cultivation of the Haribhanga mango has recently gained popularity among the farmers of northern districts. Locally called Haribhanga, these mangoes are round in shape. Haribhanga is highly fleshy and typically weighs 200 to 400 grams. They have been recorded weighing up to 700 grams. In July 2021, India received 2600 kilos of Haribhanga mangoes from Bangladesh as a memento of friendship between the two neighbouring countries. It was sent through the Petrapole border of Bangaon in West Bengal.
Haribhanga later popularized around 2003 by Abdus Salam Sarkar. Haribhanga now sees large-scale cultivation in Mithapukur, Badarganj, Pirganj and Sadar upazilas in Rangpur district as well as other areas of the northern region, the Department of Agriculture Extension (DAE) working to develop of Haribhanga.
Around 30 thousand people of Mithapukur and others upazilas of Rangpur district are directly dependent on the cultivation and trading of mango. Traders from Dhaka, Rajshahi, Barisal, Chittagong, Khulna, and Sylhet are thronging the local markets to buy Haribhanga from here. In season, this variety of mango sells wholesale at Tk 1800–2000 per maund ($0.27–0.30 per pound).
4. Bangladesh gifts Haribhanga Mangoes to India
Carabao (mango)

The Carabao mango, also known as the Philippine mango or Manila mango among other names, is a variety of particularly sweet mango from the Philippines. It is one of the most important varieties of mango cultivated in the Philippines. The variety is reputed internationally due to its sweetness and exotic taste. The mango variety was listed as the sweetest in the world by the 1995 edition of the Guinness Book of World Records. It is named after the carabao, the national animal of the Philippines and a native Filipino breed of domesticated water buffalo.
Carabao mangoes are around 12.5 cm (5 in) in length and 8.5 cm (3+1⁄4 in) in diameter. These fruits are kidney-shaped and can range from being short to elongated. When ripe, the fruit is bright yellow. The flesh is a rich yellow in color with a tender melting consistency, very sweet, and very aromatic. Like other Southeast Asian-type mangoes, it is polyembryonic (in contrast to Indian-type mangoes). Unripe or underripe carabao mangoes are very sour, and are traditionally eaten with condiments like shrimp paste, salt, vinegar, and/or soy sauce or pickled into burong mangga. Fruiting season is usually from late May to early July.
There are 14 different strains of Carabao mango. These strains include the Talaban and Fresco of Guimaras, MMSU Gold of the Ilocos Region and Lamao and Sweet Elena of Zambales. A comparative study conducted by Bureau of Agricultural Research of the Department of Agriculture in 2003 found that the Sweet Elena of Zambales is the sweetest Carabao mango strain.
The Mexican Ataulfo and Manilita mango cultivars descended from the Philippine mango through the Manila galleon trade between 1600 and 1800. Both of these cultivars are sometimes referred to as "Manila mangoes" in trade. During the American colonial period of the Philippines, the Carabao mango was also known as the champagne mango, a name which is now also applied in North American markets to the similar descendant cultivar, Ataulfo. Another common market name for the cultivar is honey mango, which is also used for Ataulfo.