Prehistorya ng Pilipinas

Ang prehistorya ng Pilipinas ay sumasaklaw sa mga pangyayari bago ang nakasulat na kasaysayan ng kung ano ngayon ang Pilipinas. Ang kasalukuyang demarcation sa pagitan ng panahong ito at ng maagang kasaysayan ng Pilipinas ay Abril 21, 900, na katumbas sa Proleptic Gregorian calendar para sa petsa na nakasaad sa Inskripsiyon sa Binatbat na Tanso ng Laguna- ang pinakaunang kilala na nakaligtas na nakasulat na talaan na nagmula sa Pilipinas. Sa panahong ito nakita ang napakalawak na pagbabago na humawak sa kapuluan mula Panahon ng Bato kultura sa 50000 BC sa paglitaw ng binuo thalassocratic mga sibilisasyon noong ikaapat na siglo, na nagpatuloy sa unti-unting pagpapalawak ng kalakalan hanggang 900 at ang unang nakaligtas na nakasulat na mga talaan.
Isang pag-aaral sa 2018 na pinangunahan ni Thomas Ingicco, na pinag-aralan ang rhino ay nananatiling nahukay sa isang site ng Kalinga gamit ang ilang mga diskarte sa pakikipag-date, ang pag-alis ng mga unang species ng Homo sa maagang Chibanian (tapos na Pleistoseno), sa pagitan ng 631,000 at 777,000 taon na ang nakalilipas.
Ang natuklasan sa lugar ay isang' halos kumpletong, disarticulated ' rhinoceros skeleton, ng mga nauubos na uri Rhinoceros philippinensis (mga ibon na may mga bulate). Ipinakita nito ang mga tagaytay na naiwan ng mga tool na ginawa habang tinatanggal ang laman, at mga espesyal na tool na idinisenyo upang alisin ang utak ng buto. Ang lugar ay nagbigay ng mahigit na 400 buto, kasali na ang ilang dosenang mga kasangkapan na pinutol at pinutol, na 49 sa mga ito ay mga flakes na gaya ng kutsilyo na may dalawang martilyo. Gayundin, kabilang sa mga nahanap ay ang iba pang mga labi ng kalansay, na kinabibilangan ng brown deer, subaybayan ang mga butiki, pagong ng tubig-tabang at stegodonts.
Habang ang pinakamaagang nakumpirma na katibayan ng isang hominin ay nagmula sa isang 67,000 taong gulang na buto ng paa mula sa Sierra Madre na natuklasan noong 2007, ang mga nahanap na iyon ay walang direktang bakas ng mga kumakatay ng mga hayop. Sa kabilang dako, posible na ang mga manggagawang hayop ay sa panahong iyon ay nagbago na sa isang natatanging subespesyang ito.
Ang pinakalumang kilalang hominin na natitira sa Pilipinas ay ang fossil na natuklasan noong 2007 sa Callao Caves sa Cagayan. Ang 67,000 taong gulang na natagpuan ay nauna pa sa 47,000 taong gulang Taong Tabon, na hanggang noon ang pinakalumang kilala na hanay ng mga labi ng tao sa kapuluan. Ang paghahanap ay binubuo ng isang solong 61 milimetro metatarsal na napetsahan gamit pag-aalis ng serye ng uranium. Sa simula ay naisip na posibleng isa ito sa pinakalumang Homo sapiens nananatili sa Asya-Pasipiko.
Sa parehong stratigraphic layer kung saan natuklasan ang ikatlong metatarsal, ang patuloy na pagtuklas ay nagsiwalat ng 12 fossil na buto (7 postcanine maxillary teeth, 2 manual phalanges, 2 pedal phalanges, 1 femoral shaft) mula sa tatlong hominin na indibidwal. Ang mga labi na ito at ang Callao Man ay nakilala na kabilang sa isang bagong uri ng hominins, Homo luzonensis.
Ang unang katibayan ng sistematikong paggamit ng teknolohiya ng panahon ng bato sa Pilipinas ay tinatayang 50,000 BC, at ang yugto na ito sa pag-unlad ng mga lipunan ng proto-Philippine ay itinuturing na nagtatapos sa pagtaas ng mga kasangkapan sa metal noong mga 500 BC, bagaman may mga kasangkapan sa bato na ginagamit pa rin sa nakalipas na petsa. Pilipino antropologo F. Landa Jocano tumutukoy sa pinakamaagang kapansin-pansin na yugto sa pag-unlad ng mga lipunan ng proto-Philippine bilang ang Yugto Ng Pagbuo. Tinukoy din niya ang mga kasangkapan sa bato at paggawa ng seramik bilang dalawang pangunahing industriya na tinukoy ang pang-ekonomiyang aktibidad ng panahon, at na humubog sa mga paraan kung saan ang mga unang Pilipino ay umangkop sa kanilang kapaligiran sa panahong ito.
Sa pamamagitan ng tungkol sa 30,000 BC, ang mga Negrito, na naging mga ninuno ng mga katutubong Pilipino ngayon (tulad ng Aeta), marahil ay naninirahan sa kapuluan. Walang katibayan na nakaligtas na magpapakita ng mga detalye ng sinaunang buhay ng Pilipino tulad ng kanilang mga pananim, kultura, at arkitektura. Binanggit ng istoryador na si William Henry Scott na ang anumang teorya na naglalarawan ng gayong mga detalye para sa panahon ay dapat na purong hipotesis, at sa gayon ay matapat na ipinakita bilang gayon.
Fossilized na mga fragment ng isang bungo at ang panga ng tatlong indibidwal ay natuklasan noong Mayo 28, 1962 ni Dr. Robert B. Fox, isang Amerikanong antropologo ng Pambansang Museo. Ang mga fragment na ito ay sama-sama na tinatawag na "Taong Tabon" pagkatapos ng lugar kung saan sila ay natagpuan sa kanlurang baybayin ng Palawan. Ang Kuwebang Tabon tila isang uri ng isang Panahon ng Bato pabrika, na parehong natapos mga tool sa flake ng bato at ang mga basura ng core flakes ay natagpuan sa apat na hiwalay na antas sa pangunahing silid. Ang uling na naiwan mula sa tatlong pagtitipon ng mga apoy sa pagluluto ay nagkaroon Carbon-14 na may petsa na humigit-kumulang 7,000, 20,000, at 22,000 BC. Ang mga labi na ito ay ang pinakaluma modernong tao mga labi na natagpuan sa mga isla, at naging U / Th-napetsahan sa 47,000 ± 11-10,000 taon na ang nakalilipas. (Sa loob Mindanao, ang pagkakaroon at kahalagahan ng mga sinaunang kasangkapan na ito ay napansin ng sikat Si José Rizal kanyang sarili, dahil sa kanyang pagkakakilala sa Espanyol at Aleman mga siyentipikong arkeologo noong 1880s, habang nasa Europa.)
Ang tabon Cave ay pinangalanang "tabon bird" (Tabon scrubfowl, Megapodius cumingii), na nagdeposito ng makapal na matigas na mga layer ng guano noong panahon na ang kuweba ay hindi pa tinatahanan, na nagresulta sa isang tulad-semento na sahig na gawa sa dumi ng ibon kung saan tatlong sumunod na grupo ng mga tagagawa ng kasangkapan ang nanirahan. Ipinakikita na halos kalahati ng 3,000 mga ispesimen na nakuha mula sa kuweba ay mga itinapon na mga core ng isang materyal na kailangang ilipat mula sa ilang distansya. Ang mga fossil ng tabon man ay itinuturing na nagmula sa ikatlong grupo ng mga naninirahan na naninirahan sa kuweba sa pagitan ng 22,000 at 20,000 BC. Ang isang mas naunang antas ng kuweba ay nasa ibaba ng antas na naglalaman ng mga pagpupulong ng apoy sa pagluluto na dapat itong kumatawan Mataas Na Pleistoseno mga petsa mula 45 o 50 libong taon na ang nakalilipas.
Ang mga pisikal na antropologo na sumuri sa tabon Man skullcap ay sumang-ayon na ito ay kabilang sa isang modernong tao (Homo sapiens), na nakikilala mula sa kalagitnaan ng Pleistoseno Homo erectus mga uri. Ipinakikita nito na si tabon Man ay Pre-Mongoloid (Mongoloid ang pagiging term na antropologo ay nalalapat sa stock ng lahi na pumasok sa Timog Silangang Asya sa panahon ng Holocene at sinakop ang mga naunang tao upang makabuo ng mga modernong Malay, Indonesian, Filipino, at "Pacific" na mga tao). Dalawang eksperto ang nagbigay ng opinyon na ang mandible ay "Australian" sa pisikal na uri, at na ang mga sukat ng skullcap ay halos katulad ng mga Ainu o Mga taga-Tasmania. Walang maaaring tapusin tungkol sa pisikal na hitsura ng tabon man mula sa nakuhang mga fragment ng bungo maliban na hindi siya isang Negrito.
Ang kaugalian ng Paglilibing Ng Jar, na mula sa Sri Lanka, sa Kapatagan ng mga garapon, sa loob Laos, sa Hapon, ay ginagampanan din sa Tabon caves. Ang isang kamangha-manghang halimbawa ng pangalawang burial jar ay pag-aari ng National Museum, isang Pambansang Kayamanan, na may takip ng banga na may dalawang pigura, ang isa ay ang namatay, ang mga kamay ay nakasalubong, ang mga kamay ay kumakapit sa mga balikat, ang isa naman ay isang steersman, na parehong nakaupo sa isang proa, na ang mast lamang ang nawawala sa piraso. Pangalawang libing ay isinagawa sa lahat ng mga isla ng Pilipinas sa panahong ito, na may mga buto na muling inilibing, ang ilan sa mga banga ng libingan. Pitumpu ' t walong mga sasakyang pang-lupa ang nakuha mula sa Manunggul cave, Palawan, partikular para sa libing.
Ang mga labi ng tao sa kuweba ay mula sa malalaking at maliliit na indibiduwal. Ang huli ay angkop sa mga Negrito ng Pilipinas na kabilang sa mga unang naninirahan sa kapuluan, mga inapo ng unang paglipat ng tao mula sa Aprika sa pamamagitan ng ruta sa baybayin sa kahabaan ng Timog Asya hanggang sa ngayon ay nalunod na mga lupain ng Sundaland at Sahul.
Ang lugar ay isa sa mga unang lugar ng paninirahan ng tao sa rehiyon. Ang site mismo ay bahagi ng isang malaking sistema ng karst na may mga layer ng mga shell at iba pang mga mineral na ginawa ng mga unang tao. Ang higit pang paghukay ay humantong sa pagtuklas ng sinaunang mga artifact tulad ng mga kasangkapan sa flake, mga bato na pinulot, mga piraso ng mga kagamitan sa lupa, mga kasangkapan sa buto at ilang mga labi ng hayop. Ang mga labi at mga artifact na ito ay pinanggalingan ng C-14 na mga 8,810 hanggang 5,190 taon na ang nakalilipas, na ginagawang isa sa mga pinakamahalagang arkeolohikal na lugar sa rehiyon. Ang site ay idineklara bilang isang mahalagang ari-arian ng kultura noong 2017 ng pambansang pamahalaan.
Ang kasalukuyang pang-agham na pagkakaisa ng pag-areglo ng Pilipinas ay ang Hipotesis sa labas ng Taiwan (OOT) (tinatawag din na Pagpapalawak ng mga Austronesyo). Ito ay unang iminungkahi ni Si Peter Bellwood at orihinal na batay sa kalakhan sa linggwistika, hewing napakalapit sa Robert Blustang modelo ng kasaysayan ng Pamilya ng wika ng Austronesian. Mula noon ay pinalakas ito ng mga pag-aaral sa henetiko at arkeolohiya na malawak na sumasang-ayon sa timeline ng pagpapalawak ng Austronesian.
Ang modernong modelo ng pagpapalawak ng Austronesian ay nagpapahiwatig na sa pagitan ng 4500 BC at 4000 BC, ang mga pag-unlad sa teknolohiyang pang-agrikultura sa Patag Ng Yunnan sa loob Tsina lumikha ng mga panggigipit na nag-udyok sa ilang mga tao na lumipat sa Taiwan. Ang mga taong ito ay mayroon na o nagsimulang bumuo ng isang natatanging wika ng kanilang sarili, na tinukoy ngayon bilang Proto-Austronesian. Noong mga 3000 BC, ang mga grupong ito ay nagsimulang mag-iba sa tatlong o apat na magkakaibang mga subkulturang. Noong 2500 hanggang 1500 BC, isa sa mga grupong ito (ang ninuno Malayo-Polinesyo- mga nagsasalita) ay nagsimulang lumipat sa timog sa pamamagitan ng dagat patungo sa Pilipinas, pagkatapos ay higit pa sa Kapuluang Mariana sa pamamagitan ng 1500 BC, at ang natitirang bahagi ng Isla Timog Silangang Asya, Isla Ng Melanesia, at sa wakas hanggang sa Polinesya at Madagascar. Bago ang pagpapalawak mula sa Taiwan, ang kamakailang ebidensiya sa arkeolohiya, lengguwistiko at henetiko ay nag-uugnay sa mga nagsasalita ng Austronesian sa isla ng Timog-Silangang Asya sa mga kultura tulad ng Hemudu, Liangzhu at Dapenkeng sa loob Neolitiko Tsina.
Historyador William Henry Scott ay napansin na, batay sa leksikostatistikal pagsusuri na kinasasangkutan ng pitong milyong pares ng salita linguist Isidore Dyen inaalok noong 1962, dalawang alternatibong mga senaryo na nagpapaliwanag sa pinagmulan at pagkalat ng mga wikang Austronesian: (a) na nagmula sila sa ilang Isla ng Pasipiko at kumalat patungo sa Kanluran sa Asya, o (B) na nagmula sila sa Taiwan at kumalat patungo sa timog. Batay sa kasunod na pag-aaral ng pangalawang kahalili, napagpasyahan ni Scott na ang puno ng wika ng Pilipinas ay maaaring ipinakilala ng mga nagsasalita ng Austronesian noong 5000 BC, marahil mula sa hilaga, kasama ang kanilang mga inapo na lumalawak sa buong kapuluan ng Pilipinas at higit pa sa mga sumunod na millennia, sumisipsip o pinapalitan ang mga kalat-kalat na populasyon Sa loob ng mga milenyo na iyon, ang iba pang mga nagsasalita ng Austronesian ay pumasok sa Pilipinas sa sapat na bilang upang mag-iwan ng isang marka sa wika ngunit hindi upang palitan ang mga itinatag na wika. Ipinagmumungkahi ni Scott na kung tama ang senaryo na ito lahat ng kasalukuyang wika ng Pilipinas (maliban sa Mga wika ng Sama–Bajaw, na marahil ay may higit na mga nagsasalita sa labas ng Pilipinas kaysa sa loob) ay ginawa sa loob ng kapuluan, wala sa kanila ang ipinakilala sa pamamagitan ng hiwalay na paglipat, at lahat ng mga ito ay may higit na pagkakapareho sa bawat isa kaysa sa mga wika sa labas ng Pilipinas.
Sa panahong Neolitiko na ito, isang ruta ng kalakalan na unang nilikha ng mga katutubo ng Pilipinas at Taiwan ay itinatag. Ang ruta, na kilala bilang ang Maritime Jade Road, ay isa sa pinakamalawak na mga network ng kalakalan na nakabatay sa dagat ng isang solong materyal na heolohikal sa sinaunang mundo mula 2000 BCE-1000 CE, mas matanda kaysa sa Daan ng Sutla. Ang Jade ay minahan sa Taiwan at pangunahing naproseso sa Pilipinas, kung saan ang ruta ng kalakalan ay umabot sa maraming lugar sa Timog-Silangang Asya tulad ng Vietnam, Thailand, Malaysia, at Indonesia. Isang "jade ang kultura " ay umunlad sa panahong ito, gaya ng pinaniniwalaan ng sampu-sampung libong magagandang gawa na mga artifact ng jade na natagpuan sa isang lugar sa Batangas lalawigan. Mga artifact ng Jade natagpuan na may petsa na 2000 BC, gamit ang lingling-o jade items na ginawa sa Luzon na ginawa gamit ang mga hilaw na materyales na nagmula sa Taiwan. Sa mapayapang panahong ito bago ang kolonyal, wala ni isang libingan na pinag-aralan ng mga iskolar ang nagbigay ng anumang patunay sa osteolohiya para sa marahas na kamatayan. Walang mga kaso ng mga libing ng masa ang naitala din, na nagpapahiwatig ng mapayapang kalagayan ng mga isla. Ang mga libingan na may marahas na katibayan ay natagpuan lamang mula sa mga libingan na nagsimula noong ika-15 siglo, malamang dahil sa mga bagong kultura ng pagpapalawak na ipinadala mula sa India at Tsina. Nang dumating ang mga Espanyol noong ika-16 na siglo, naitala nila ang ilang mga pangkat na tulad ng giyera, na ang mga kultura ay naiimpluwensyahan na ng na-import na mga kultura ng pagpapalawak ng India at Tsino noong ika-15 siglo. Sa pamamagitan ng 1000 BC, ang mga naninirahan sa kapuluan ay nabuo sa apat na uri ng mga pangkat ng lipunan: mga tribo ng mangangaso, mga lipunan ng mandirigma, highland mga plutocratias, at mga prinsipe ng daungan.
Ang mga Austronesian na nanirahan sa Pilipinas ay pinaghalong mga dating grupo tulad ng Mga Negrito na nakarating sa mga isla sa pamamagitan ng ngayon sunken Sundaland ang landmass. Ipinakita ng mga pag-aaral sa henetika na ang mga modernong katutubong Pilipino ay may iba ' t ibang antas ng mga ninuno ng Negrito bilang karagdagan sa karamihan ng mga ninuno ng Austronesian.
Isang 2002 Unibersidad Ng Medikal Ng Tsina ipinahiwatig ng pag-aaral na ang ilang mga Pilipino ay nagbahagi ng genetic chromosome na matatagpuan sa Mga Asyano, gaya ng mga aborigine ng Taiwan, Indonesian, Thai, at Tsino.
Isang pag-aaral sa henetika noong 2008 ni Unibersidad ng Leeds at inilathala sa Molekular na Biyolohiya at Ebolusyon, ay nagpakita na mitokondriyal na DNA ang mga linya ng lahi ay umuunlad sa loob ng Island Southeast Asia (ISEA) mula nang dumating ang mga modernong tao humigit-kumulang 50,000 taon na ang nakalilipas. Ang mga may-akda ay naghinuha na ito ay katibayan na ang mga Austronesiano ay nagbago sa loob ng isla ng Timog-Silangang Asya at hindi nagmula sa Taiwan (ang "out-of-Sundaland" hypothesis). Ang mga pagkalat ng populasyon ay naganap nang sabay na tumaas ang antas ng dagat, na nagresulta sa mga paglipat mula sa Mga Isla ng Pilipinas patungo sa Taiwan sa loob ng huling 10,000 taon.
Isang pag-aaral noong 2013 sa genetika at pinagmulan ng Mga taong Polynesian suportado ang Sa labas ng Taiwan scenario ng Austronesian expansion mula sa Taiwan, sa paligid ng 2200 BC, pag-aayos ng Batanes at Hilagang Luzon mula sa Taiwan. Mula roon, mabilis silang kumalat pababa sa iba pang mga isla ng Pilipinas at Timog-silangang Asya. Ang populasyon na ito ay na-assimilate sa umiiral na mga Negrito na nagreresulta sa modernong mga pangkat etniko sa Pilipinas na nagpapakita ng iba ' t ibang mga ratio ng pagsasama ng henetiko sa pagitan ng mga grupo ng Austronesian at Negrito.
Gayunman, isang pag-aaral noong 2014 na inilathala ng Kalikasan paggamit buong pagkakasunud-sunod ng genome sa halip na ang pagkakasunud-sunod lamang ng mtDNA ang nagpapatunay sa hilaga-hanggang-timog na pagkalat ng mga Austronesian na mga tao sa "out-of-Taiwan" na hipotesis. Itinuro pa ng mga mananaliksik na, habang ang mga tao ay naninirahan sa Sundaland nang hindi bababa sa 40,000 taon, ang mga Austronesian ay kamakailang dumating. Ang mga resulta ng pag-aaral noong 2008 ay nabigo na isaalang-alang ang pagsasama sa mas sinaunang ngunit hindi nauugnay Negrito at Papuan mga populasyon.
Ang isang 2021 genetic na pag-aaral, na sumuri sa mga kinatawan ng 115 katutubong komunidad, ay nakakita ng katibayan ng hindi bababa sa limang independiyenteng alon ng maagang paglipat ng tao. Ang mga grupo ng Negrito, na nahahati sa pagitan ng mga nasa Luzon at ng mga nasa Mindanao, ay maaaring nagmula sa isang solong alon at naghiwalay pagkatapos, o sa pamamagitan ng dalawang hiwalay na alon. Malamang na nangyari ito pagkaraan ng 46,000 taon na ang nakalilipas. Ang isa pang paglipat ng mga Negrito ay pumasok sa Mindanao pagkaraan ng 25,000 taon na ang nakalilipas. Dalawang maagang alon ng Silangang Asya ang napansin, ang isa ay pinakamalakas na napatunayan sa mga Manobo mga taong nakatira sa inland Mindanao, at ang iba pa sa Sama-Bajau at mga kaugnay na tao ng Sulu archipelago, Zamboanga Peninsula, at Palawan. Ang paghahalo na matatagpuan sa mga Sama ay nagpapahiwatig ng isang relasyon sa Lua at Mga tao ng Mlabri ng mainland Southeast Asia, at sumasalamin sa isang katulad na genetic signal na matatagpuan sa kanlurang Indonesia. Nangyari ang mga ito pagkatapos ng 15,000 taon na ang nakalilipas at 12,000 taon na ang nakalilipas ayon sa pagkakabanggit, sa mga panahong ang huling panahon ng glacial ay darating sa isang dulo. Ang mga austronesiano, mula sa Timog Tsina o Taiwan, ay natagpuan na dumating sa hindi bababa sa dalawang magkakaibang alon. Ang una, na naganap marahil sa pagitan ng 10,000 at 7,000 taon na ang nakalilipas, ay nagdala ng mga ninuno ng mga katutubong grupo na ngayon ay nakatira sa paligid ng Cordillera Central saklaw ng bundok. Nang maglaon, ang mga paglipat ay nagdala ng iba pang mga grupo ng Austronesian, kasama ang agrikultura, at ang mga wika ng mga kamakailang migrante ng Austronesian ay epektibong pinalitan ang mga umiiral na populasyon. Sa lahat ng kaso, ang mga bagong imigrante ay waring naghahalo sa ilang antas sa umiiral na mga populasyon. Ang pagsasama ng Timog-Silangang Asya sa mga network ng kalakalan sa Karagatang India Mga 2,000 taon na ang nakalilipas ay nagpapakita din ng ilang epekto, na may mga genetic signal ng Timog Asya na naroroon sa loob ng ilang mga komunidad ng Sama-Bajau..
Bagaman may ilang katibayan na ang mga unang Austronesian na migrante ay may mga kasangkapan na tanso o tanso, ang pinakamaagang mga kasangkapan na metal sa Pilipinas ay karaniwang sinasabing unang ginamit noong mga 500 BC, at ang bagong teknolohiyang ito ay magkasama sa mga makabuluhang pagbabago sa pamumuhay ng mga unang Pilipino. Ang mga bagong kasangkapan ay nagdala ng isang mas matatag na paraan ng pamumuhay, at lumikha ng mas maraming mga pagkakataon para sa mga komunidad na lumago, kapwa sa mga tuntunin ng laki at pag-unlad ng kultura.
Kung saan ang mga pamayanan ay dating binubuo ng maliliit na pangkat ng mga kamag - anak na nakatira sa mga kamping, ang mas malalaking nayon ay naganap-karaniwang nakabase malapit sa tubig, na ginagawang mas madali ang paglalakbay at pangangalakal. Ang nagreresultang kadalian ng pakikipag-ugnay sa pagitan ng mga komunidad ay nangangahulugan na nagsimula silang magbahagi ng mga katulad na katangian ng kultura, isang bagay na hindi pa posible nang ang mga komunidad ay binubuo lamang ng maliliit na grupo ng kamag-anak.
Tinutukoy ni Jocano ang panahon sa pagitan ng 500 BC at 1 AD bilang ang yugto ng incipient, na sa kauna-unahang pagkakataon sa talaan ng artifact, nakikita ang pagkakaroon ng mga artifact na katulad sa disenyo mula sa site hanggang sa site sa buong kapuluan. Kasabay ng paggamit ng mga kasangkapan na metal, ang panahong ito ay nakakita rin ng makabuluhang pagpapabuti sa teknolohiya ng aluminyo.
Ang Kultura ng Sa Huynh sa kung ano ngayon ang gitnang at Timog Vietnam ay nagkaroon ng malawak na kalakalan sa kapuluan ng Pilipinas sa panahon ng taas nito sa pagitan ng 1000 BC at 200 AD.
Ang Sa Huynh beads ay gawa sa salamin, carnelian, Agata, olibin, zircon, ginto at garnet; karamihan sa mga materyales na ito ay hindi lokal sa rehiyon, at malamang na na-import. Dinastiyang Han- estilo mga salamin na tanso natagpuan din sa mga lugar ng Sa Huynh. Sa kabaligtaran, ang mga alahas sa tainga na ginawa ni Sa Huynh ay natagpuan sa mga arkeolohikal na lugar sa Gitnang Thailand, Taiwan (Orkidyas Island), at sa Pilipinas, sa Palawan Mga Lubong Ng Tabon. sa loob Ang Kalanay Cave ay isang maliit na kuweba na matatagpuan sa isla ng Masbate sa gitnang Pilipinas. Ang kuweba ay matatagpuan partikular sa hilagang-kanlurang baybayin ng isla sa loob ng munisipalidad ng Aroroy. Ang mga artifact na nakuha mula sa site ay katulad ng mga natagpuan sa Timog-silangang Asya at Timog Vietnam. Ang site ay isa sa "Sa Huynh- Kalanay " pottery complex na may pagkakatulad sa Vietnam. Ang uri ng mga seramikang natagpuan sa lugar ay may petsa na 400bc-1500 AD.
Ang Maritime Southeast Asia ay nagsimula na isama sa mas malawak na mga network ng kalakalan sa unang mga siglo ng unang milenyo, na ang kalakalan sa pagitan ng Tsina at rehiyon ay naging regular sa ika-5 siglo.
Ang mga Fragmented na grupo ng etniko ay nagtatag ng maraming mga lungsod-estado na nabuo sa pamamagitan ng pag-aangkop ng ilang maliliit na yunit ng pulitika na kilala bilang barangay bawat isa ay pinamumunuan ng isang Datu o pinuno (ginagamit pa rin sa mga di-Hispanic na grupo ng etniko na Pilipino) at may pananagutan sa isang hari, na pinamagatang Raha. Kahit na ang mga nakakalat na barangay, sa pamamagitan ng pag-unlad ng inter-island at internasyonal na kalakalan, ay naging mas homogenous sa kultura noong ika-4 na siglo. Hindu-Budista ang kultura at relihiyon ay umunlad sa mga maharlika sa panahong ito. Marami sa mga barangay ay, sa iba ' t ibang lawak, sa ilalim ng de jure jurisprudence ng isa sa maraming mga kalapit na emperyo, kasama ng mga ito ang Malay Srivijaya, Mga taga-Java Majapahit, Brunei, Melaka mga imperyo, bagaman de facto ay nagtatag ng kanilang sariling independiyenteng sistema ng pamamahala. Mga link sa kalakalan sa Sumatra, Borneo, Thailand, Java, Tsina, Indiya, Arabia, Hapon at ang Kaharian ng Ryukyu umunlad sa panahong ito. A thalassocracy sa gayon ay lumitaw batay sa internasyonal na kalakalan.
Ang bawat barangay ay binubuo ng mga 100 pamilya. Malaki ang ilang barangay, tulad ng Zubu (Cebu), Butuan, Maktan (Mactan), Mandani (Mandaue), Lalan (Liloan), Irong-Irong (Iloilo), Bigan (Vigan), at Selurong (Manila). Ang bawat isa sa malalaking barangay na ito ay may populasyon na mahigit na 2,000.
Noong unang panahon, ang mga bagay na pinahahalagahan ng mga tao ay kinabibilangan ng mga banga, na isang simbolo ng kayamanan sa buong Timog Asya, at kalaunan ay metal, asin at tabako. Bilang kapalit, ang mga tao ay nagtitinda ng mga balahibo, sungay ng rhino, mga panga ng hornbill, beeswax, pugad ng mga ibon, resina, rattan. Ang hinugpong bakal ay ginawa at naproseso sa Pilipinas at na-export Sa Taiwan.
Sa panahon sa pagitan ng ika-7 siglo hanggang sa simula ng ika-15 siglo, maraming maunlad na sentro ng kalakalan ang lumitaw, kabilang ang kaharian ng Namayan na umusbong sa tabi ng Manila Bay, Cebu, Iloilo, Butuan, ang kaharian ng Sanfotsi matatagpuan sa Pangasinan, ang mga kaharian ng Zabag at Wak-Wak na matatagpuan sa Pampanga at Aparri (na nag-espesyalisado sa kalakalan sa Hapon at ang Kaharian ng Ryukyu sa loob Okinawa).
Ang pagpapakilala ng metal sa Pilipinas at ang mga nagresultang pagbabago ay hindi sumunod sa karaniwang pattern. Mga tala ni Robert Fox, "May, halimbawa, walang tunay na katibayan ng isang "Panahong Bronse" o "Panahon ng Tanso"sa kapuluan, isang pag-unlad na naganap sa maraming lugar sa daigdig. Ang paglipat, gaya ng ipinakita ng kamakailang paghukay, ay mula sa mga kasangkapan sa bato tungo sa mga kasangkapan sa bakal."
Ang pinakaunang paggamit ng metal sa Pilipinas ay ang paggamit ng tanso para sa ornamentasyon, hindi mga kasangkapan. Kahit na ang mga kasangkapan na tanso at tanso ay naging karaniwan, kadalasang ginagamit ang mga ito nang magkasama sa mga kasangkapan na bato. Ang Metal lamang ang naging nangingibabaw na materyal para sa mga kasangkapan sa huli ng panahong ito, na humantong sa isang bagong yugto sa pag-unlad ng kultura.
Ang mga kasangkapan na tanso mula sa maagang panahon ng metal ng Pilipinas ay natagpuan sa iba' t ibang mga site, ngunit hindi sila laganap. Ito ay naiugnay sa kakulangan ng isang lokal na mapagkukunan ng lata, na kapag pinagsama sa tanso ay gumagawa ng tanso. Ang kakulangan na ito ay humantong sa karamihan ng mga antropologo na maghinuha na ang mga bagay na tanso ay na-import at na ang mga lugar ng pag-aalsa ng tanso na natagpuan sa Pilipinas, sa Palawan, ay para sa muling pag-aalsa at muling pag-aalsa.
Ang mga natuklasan sa Iron Age sa Pilipinas ay tumutukoy din sa pagkakaroon ng kalakalan sa pagitan ng Tamil Nadu at ang mga pulo ng Pilipinas noong ika-siyam at ikasampung siglo B. C. Nang ipakilala ang bakal sa Pilipinas, ito ang naging paboritong materyales para sa mga kasangkapan at sa kalakhan ay natapos ang paggamit ng mga kasangkapan sa bato. Kung ang bakal ay na-import o minahan nang lokal ay pinagtatalunan pa rin ng mga iskolar. Iniisip ni Beyer na ito ay minahan sa lokal, ngunit ang iba ay tumuturo sa kakulangan ng mga artifact ng pag-aalsa ng bakal at naghinuha na ang mga kasangkapan sa bakal ay malamang na na-import.
Ang mga metalsmith mula sa panahong ito ay nakabuo na ng isang krudo na bersyon ng mga modernong proseso ng metalurhiko, kapansin-pansin ang pagtigas ng malambot na bakal sa pamamagitan ng carburization.