davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Día Internacional de la Celebración del Solsticio

El Día Internacional de la Celebración del Solsticio es una jornada que se celebra anualmente el 21 de junio desde 2019, fue instaurada por la Asamblea General de las Naciones Unidas (AGNU) en ese mismo año.
El Día Internacional de la Celebración del Solsticio fue proclamodo por la AGNU el 20 de junio de 2019​ a propuesta de Bolivia,​ con el objetivo de fortalecer los lazos entre los pueblos, promoviendo el respeto mutuo y los ideales de paz y buena vecindad.​
El día se celebra anualmente el 21 de junio y la fecha fue elegida porque marca el solsticio de verano en el hemisferio norte, el día más largo del año, y es un momento significativo en muchas culturas debido a su conexión con la agricultura y las tradiciones milenarias.​ Esta proclamación reconoce que los solsticios y equinoccios simbolizan la fertilidad de la tierra, los sistemas de producción agrícola y alimentaria y el patrimonio cultural. La primera celebración oficial fue el 21 de junio de 2019,​ y desde entonces se ha conmemorado anualmente con eventos que destacan la importancia del patrimonio cultural y la armoniosa convivencia de diferentes culturas.​​
Billete de dos mil pesos colombianos

Los billetes de 2000 pesos colombianos ($ 2 000) son una de las denominaciones del papel moneda que circulan actualmente en Colombia. Las diferentes ediciones emitidas rinden homenaje a Simón Bolívar, Francisco de Paula Santander y Débora Arango, siendo esta última la que se encuentra actualmente en circulación.
Impresa el 24 de julio de 1983 por Thomas de la Rue and Company Limited. Muestra en el anverso el rostro del libertador Simón Bolívar, mientras que en el reverso se puede apreciar una reproducción de la pintura «Paso del Ejército Libertador por el Páramo de Pisba», obra de Francisco Antonio Cano.​
Impresa el 2 de abril de 1996 por la «Imprenta de billetes - Santa Fe de Bogotá» en colores predominantes Verde y beige. En el anverso se aprecia el rostro de Francisco de Paula Santander, y en el reverso se muestra la Casa de Moneda con sede en Bogotá.​
Sus características de seguridad son las siguientes:​
El anverso tiene la imagen del rostro de la artista antioqueña Débora Arango, y otra de cuerpo entero con las manos entrelazadas. En el reverso se plasma la imagen del río Caño Cristales y la Sierra de la Macarena que se encuentran en el departamento del Meta.​ La imagen busca promover la protección del medio ambiente y la preservación de los recursos naturales. También está impreso un fragmento de una entrevista que le hicieron a la pintora a los 30 años y fragmentos de algunas de sus obras.​
Los billetes de 2000 pesos colombianos tienen las siguientes medidas de seguridad:​
El Banco de la República ha emitido en total 5796,55 millones de billetes de 2000 pesos colombianos entre 1989 y 2019.​
El Banco de la República informó que a finales de 2022, 226,1 millones de billetes de 2000 pesos colombianos estaban en circulación en Colombia, que representan 1 252 143 millones de pesos colombianos.​
El director del Banco de la República de Colombia, José Darío Uribe, lanzó la campaña Billetes y monedas: valor y arte en 2010 para que los ciudadanos puedan detectar falsificaciones. A través de una serie de talleres, cajeros, comerciantes, conductores de servicios públicos, y en general, todos aquellos que pueden estar expuestos a recibir dinero falsificado fueron capacitados para reconocer el dinero falsificado. Al final de esta capacitación, recibieron como certificado una calcomanía para exhibir en su tienda y en sus cajas registradoras a fin de ahuyentar a los posibles traficantes de dinero falsificados.​ Según José Darío Uribe, «Las diversas campañas educativas que ha llevado a cabo el Banco de la República han reducido la cantidad de billetes falsos en Colombia». El Banco de la República recomienda reconocer los billetes falsos por el simple método de «Tocar, mirar y girar».​
Laura González

Laura González Ospina (Cali, 22 de febrero de 1995), conocida por su nombre artístico Laura Barjum,​ es una modelo, actriz, presentadora y reina de belleza Colombiana. Conocida por haber sido la ganadora del Concurso Nacional de Belleza de Colombia 2017 y primera finalista del certamen Miss Universo 2017.​
Nació en Cali, y desde los seis meses de edad su familia la llevó a Cartagena.​ Cursó bachillerato en el Gimnasio Moderno de Cartagena y arte dramático en la Escuela de Formación Actoral Casa Ensamble.​ Habla inglés y francés.​ Participó en la telenovela La Cacica interpretando a Chechi (joven), actualmente se encuentra grabando la serie de Bolívar con el rol de Rosa Campuzano.​ Como youtuber, formó parte del Miss Club Prom. 2019, junto a Kika Nieto, Juana Valentina y Valeria Basuco.
Representó a Cartagena de Indias en el Concurso Nacional de Belleza de Colombia 2017 el 20 de marzo de 2017, donde obtuvo los más altos puntajes de la noche para convertirse en la sucesora de Andrea Tovar y es la segunda representante de la ciudad sede en llevarse el título tras Andrea Nocetti, ganadora en 2000.
Como parte de su misión social internacional, la Señorita Colombia Laura González viajó a Estados Unidos para participar en la Gala de Belleza 2017, del Miami Global Colombian Lions Club. Laura estuvo acompañada por la Virreina Nacional Vanessa Pulgarín Monsalve, la Primera Princesa Yenniffer Hernández Jaimes, la Segunda Princesa Vanessa Domínguez Field y la Tercera Princesa, María Fernanda Betancurt Moreno.
En el desfile benéfico, que se realizó el 22 de abril en el Hyatt Regency Hotel de Miami, la Señorita Colombia y su corte real lucieron trajes artesanales, traje de baño y traje de gala con el fin de recaudar fondos para apoyar a «Funvivir», entidad sin ánimo de lucro ubicada en Cartagena, la cual trabaja por el bienestar de los niños con cáncer y sus familias.
Durante el Miss Universo 2017 realizado en el Planet Hollywood Resort and Casino, Las Vegas, Nevada, Laura González se perfilaba como una de las grandes opcionadas a ganar la corona entre las 92 naciones y territorios autónomos que competían por el título que ostentaba la francesa Iris Mittenaere. El vestido usado en la noche final fue elaborado por el diseñador momposino Hernán Zajar. Al finalizar la 66.ª edición del certamen, Laura obtuvo el segundo puesto, quedando como primera finalista, logrando así que Colombia por cuarto año consecutivo estuviera en el top 3. La ganadora fue Demi-Leigh Nel-Peters representante de Sudáfrica.
Praise Music Awards

Los Praise Music Awards son una gala de premios organizada por Praise Music Worldwide, fundados en 2006 en Puerto Rico y realizados ininterrumpidamente hasta 2016,​ y en Colombia desde 2017.​ Los premios están enfocados en reconocer los valores de la música, medios de comunicación y personas que han realizado un trabajo que debe ser resaltado.​
Es el primer premio dedicado exclusivamente a la música cristiana en Puerto Rico,​ y al mudarse a Colombia, sigue siendo también una gala especializada y pionera en este país. Al pasar de los años, han aumentado sus categorías para incluir medios de comunicación y prensa, además de otras esferas de trabajo relacionadas con lo artístico.
La primera versión de los premios se realizó el 14 de enero del 2006 en el teatro Ramon Rivero “Diplo” en el pueblo de Naguabo, con la participación de diferentes exponentes de la música cristiana en Puerto Rico, convirtiéndose en los premios oficiales de la música Cristiana en el territorio. Desde ese entonces se realizó versión tras versión hasta la última edición realizada en el país en el año 2016.​
En el año 2017, no se pudo llevar a cabo los premios en Puerto Rico debido a que la isla fue atacada por el Huracán María. Por tal motivo, el vicepresidente, Gabriel Martínez, toma la iniciativa de realizar los premios por primera vez en Colombia.​ En el año 2018, se realiza la primera versión de los premios en Barranquilla,​ en el año 2019 para el mes de noviembre, los premios tienen la pérdida de su fundador y presidente Enrique Bobe. El vicepresidente Gabriel Martínez decide continuar el legado y visión.​
En el 2020, se llevaron a cabo los premios virtuales por motivos de la pandemia de COVID-19. En 2021, se realizó de manera presencial, cumpliendo con todos los protocolos de seguridad, y con la transmisión por streaming.​
Con la intención de abarcar la mayoría de ámbitos a evaluar por una junta directiva especializada, los Praise Music Awards poseen, además de las categorías musicales como Canción del Año, Cantante del año (masculino y femenino), Mejor canción del año,​ entre otros, categorías especiales para Locutor del año,​ Periódico del año,​ y otros gremios importantes en los medios de comunicación.​ En diversas galas, también se hacen reconocimientos especiales a la trayectoria.
Desde 2006, su primera edición, se realizó en diversas instalaciones de la isla caribeña, como Naguabo, Juncos,​ entre otros.​ Fue hasta la edición 2016, la última, que se realizó en Puerto Rico por motivos del Huracán María.​ En este país se realizaron 7 entregas,​ contando con la participación de Alex Zurdo, Redimi2, Zammy Peterson, René Gonzalez, Unción Tropical, entre otros artistas de música cristiana, generalmente, puertorriqueños.​
En 2017, se realizó por primera vez esta ceremonia en un país sudamericano, siendo Colombia la nueva sede donde anualmente se realizaría el evento.​ El primer evento se realizó en Barranquilla. El segundo en Bogotá.​ Actualmente, se registran 6 entregas de este premio.​ La edición actual será realizada en 2023.
Amparo Garrido (artista visual)

Amparo Garrido Arce (Valencia; 1962) es una artista multidisciplinar española.​ Ha desarrollado su trabajo en el campo de la fotografía recreando espacios y situaciones para transportar al espectador hacia mundos donde la figura humana y la figura animal son representados con una gran fortaleza irónica y conceptual creando una realidad simbólica. Ha recibido diversos galardones por sus trabajos fotográficos entre ellos el III Premio, Certamen Nacional de Fotografía: “Los jóvenes vistos por los jóvenes” (1986) y el Premio ABC de fotografía (2001). Su obra se encuentra en colecciones como el Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía de España.​
Nació en Valencia y reside en Madrid. Estudió Arte dramático y empezó a trabajar en cine hasta que en 1986 tras ganar el III Premio en el Certamen Nacional de Fotografía “Los jóvenes vistos por los jóvenes” del Ministerio de Cultura orientó su obra hacia la fotografía y el vídeo. Desde 2000 ha impartido clases esporádicamente.​ Es miembro de Mujeres en las Artes Visuales.​
Su producción se basa en la creación de un imaginario donde la figura humana en escasas ocasiones se establece como protagonista, incidiendo a través de las imágenes en el espectador espejado.​ Ha investigado en el mundo animal y lo ha representado en series de retratos primero de perros y posteriormente de simios, haciendo que mediante la mirada, el animal muestra su incomunicación.​​ Sus series fotográficas más reconocidas "Sobre perros, la mirada y el deseo" (1988) y como la bestia humana "De lo que no puedo hablar" (2006).​
En el año 2019 realiza su primer largometraje con el título 'El silencio que queda', un filme que también le sirvió para exorcizar la muerte de un amigo​.Este primer largometraje documental compitió en la Sección Oficial de Documentales del 22º Festival de Málaga. Cine en Español. ​ Un filme que parte del encuentro de la artista con un ornitólogo ciego desde los 6 años y capaz de identificar el canto de 200 especies de aves. Su mejor amigo, conociendo la afición de Garrido al mundo animal, le hizo llegar un recorte de prensa que le dejó en el buzón unas semanas antes de morir. Sabía que a ella le iba a fascinar salir al campo y cerrar los ojos. Garrido sintió que su amigo le estaba dejando un encargo, invitándola a un encuentro sobrecogedor con la belleza a partir de dos formas de acercarse al mundo: la mirada y la escucha. Cuenta la artista los pormenores en esta completa entrevista realizada en la revista de medios audiovisuales online Audiovisual451.​ En el Diario El Pais hay un extenso reportaje realizado por el crítico especializado en cine Gregorio Belinchón en el que se narra el proceso de la realización de la película con unos pasajes descriptivos sumamente poéticos, en el se destaca estas palabras de la autora.​
Su obra forma parte de colecciones públicas y privadas como Fondos del Ministerio de Educación Cultura y Deportes, Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía (MNCARS), Colección de Alcobendas “Géneros y Tendencias en los albores del S.XXI”​ , Colección Circa XX - Colección Pilar Citoler, Colección Ordóñez-Falcó, entre otras.​
Melanie Smith (artista)

Melanie Smith es una artista británica radicada en la Ciudad de México. Su trabajo ha sido caracterizado por relecturas de las categorías formales y estéticas del movimiento avant-garde y post avant-garde, problematizado en los sitios y dentro de los horizontes de heterotopias. Su producción es íntimamente relacionada con una visión expandida de la idea de modernidad, manteniendo una relación con lo que esto significa en Latinoamérica, particularmente en México, y con la implicación que esto tiene para sus exploraciones formales como momento crítico en el estructura estético-política de modernidad y modernidad tardía.
Melanie Smith nació en Poole, Inglaterra en 1965. Graduada en Artes por la Universidad de Reading. Desde 1989 ha vivido y trabajado en la Ciudad de México, una experiencia que ha influenciado enormemente sus trabajos.
Sus obras más recientes consideran a la Ciudad de México, sus multitudes, su violencia, su banalidad, y su clandestina naturaleza y al mismo tiempo su descomposición inherente. La pieza más excepcional de este ciclo es el video Ciudad de Espiral (2002). En otro de sus trabajos, amplía las ideas de lugar y no-lugar para documentar la pequeña ciudad de Parres en las afueras de la ciudad. Produjo una trilogía de películas de 35mm y una serie de pinturas e instalaciones que retrabajan la idea modernista del monocromático.
Su trabajo ha sido exhibido en numerosas instituciones, tanto nacionales como internacionales, incluyendo: PS1, Nueva York; MoMA, Nueva York, UCLA Museo de Martillo, Los Ángeles; ICA, Boston; Tate Liverpool; Tate Moderno, Londres; Galería de Londres Del sur, Londres; Museo de Arte de la Lima; Tamayo Museo de Arte Contemporáneo, Arte Contemporáneo Museo Universitario y El Eco Museo Experimental, Ciudad de México; y el Museo de Monterrey, entre otros. Sus exposiciones individuales incluyen: "Parres," Tate Gran Bretaña (2006); "Seis pasos a realidad," Museo de San Diego de Arte Contemporáneo; "Parres," Museo de Arte de Miami, y "ciudad de Espiral y otros placeres artificiales," una exposición retrospectiva que viajado del Museo Universitario de Ciencia y las Artes (MUCA) en Ciudad de México al Laboratorio en Belmar, en Denver (2008) y el MIT Lista en Boston (2009).​ Representó a México en 2011 en la Bienal de Venecia.​ Ha producido los libros de dos artistas: Ciudad de Espiral y otros Placeres Vicarios (2006) y Parres (2008).
Ciénaga, Magdalena

Ciénaga (Spanish pronunciation: [ˈsjenaɣa]) is a municipality and city in the Magdalena Department, Colombia, the second largest population center in this department, after the city of Santa Marta. It is situated at 11° 00' North, 74° 15' West, between the Sierra Nevada de Santa Marta, the Caribbean Sea and the Ciénaga Grande de Santa Marta marsh in northern Colombia. The city is situated in the northern part of Magdalena, 35 km from Santa Marta. According to estimations in 2020, the city had a population of 110,303. The mean annual temperature is 34 °C.
Prior to the arrival of the Spanish colonizers the area was vastly populated by Chimila indigenous people and a village known as Pongueyca. The foundation of Ciénaga has always been a matter of dispute due to many different historical theories and the lack of documented sources. It is believed to be founded first in what is now a small village known as Pueblo Viejo and the site of a former Chimila tribe. In 1529 monk Fray Tomás Ortiz established a parish that would later burn in a fire. It was then refounded as a city by Fernando de Mier y Guerra under the name of Villa de San Juan Bautista de la Ciénaga but also was known with the names of San Juan del Córdoba, Aldea Grande, Córdoba, Pueblo de la Ciénaga and simply Ciénaga.
During the Venezuelan War of Independence from Spain, Ciénaga became a battle ground on November 10, 1820, between loyalists and independentists of what became known as the Battle of Ciénaga.
On December 6, 1928, the Banana Massacre (in Spanish, matanza de las bananeras) occurred in the town. It was a massacre of 100 to 2,000 people during a month-long strike of workers for the United Fruit Company; an unknown number of workers died after the government decided to send the military forces.
In 2012, the Colombian government named Ciénaga a Pueblo Patrimonio (heritage town) of Colombia, making it the first town in Magdalena department to earn the distinction. As of March 2021, Ciénaga is Colombia's northernmost Pueblo Patrimonio.
Ciénaga has been the place of birth and home to numerous notable people, including native Thousand Days' War hero, musician and farmer Colonel Clemente Escalona, father and teacher of vallenato composer Rafael Escalona. Guillermo Buitrago, who died very young - 29 years old - became a very important figure of the 20th century's folklore in Colombia. The city pays annual homage to him in the Guillermo de Jesús Buitrago Guitar Festival. It was also the birthplace of Andrés Paz Barrosthe, cumbia cienaguera founder and musical composer. Ciénaga celebrates every year on January 20 the Fiesta del Caimán (Feast of the Caiman) honoring a local legend known as La Historia de Tomasita.
The impact of the banana industry on Ciénaga and the surrounding region is depicted in several stories by Gabriel García Márquez in 100 Years of Solitude and The Leaf Storm.
Important to note this town was also the principal port of Colombia during the late 19th century and was where the largest immigrant groups entered Colombia, mainly from Lebanon and Europe.
11°00′25″N 74°15′00″W﻿ / ﻿11.00694°N 74.25000°W﻿ / 11.00694; -74.25000
Bolivarian Museum

The Bolivarian Museum (Spanish: Museo Bolivariano) is dedicated to Simón Bolívar, the hero of Latin American independence. It is situated in Caracas, Venezuela. The museum is run in tandem with the birthplace of Simón Bolívar next door. The collections include items related to Bolivar and Venezuelan independence.
Many of the items in the museum were collected in the nineteenth century, and some of them were put on display in 1883 when President Guzmán Blanco organised an exhibition to celebrate the centenary of Bolívar's birth. In the twentieth century they were housed in a museum.
President Rómulo Betancourt decided to move the museum to its present site near the Plaza El Venezolano. The design of the single-storey structure was commissioned from the architect, Graziano Gasparini, who was already known for restoration work on Venezuela's Spanish Colonial church buildings. For the museum building he reconstructed a Spanish Colonial facade in keeping with the adjacent birthplace of Bolívar. It was inaugurated in 1960.
The collections include the coffin in which Bolívar's remains were brought from Santa Marta to Caracas.
There are other museums named after Bolivar including a museum at Ziortza-Bolibar, Basque Country, Spain. See List of places and things named after Simón Bolivar for more places associated with Bolivar.
10°30′17″N 66°54′48″W﻿ / ﻿10.5047°N 66.9133°W﻿ / 10.5047; -66.9133
La casa de los famosos Colombia

La casa de los famosos Colombia (LCFC) is a Colombian reality television that premiered on Canal RCN on 11 February 2024. The series follows the format pioneered by the Dutch franchise Big Brother, known as Gran Hermano in Spanish speaking countries, created by John de Mol Jr. in 1999.
La casa de los famosos Colombia is the second version of the show held in Colombia, being preceded by two seasons of Big Brother, broadcast by the Caracol Televisión and Citytv channels in 2003 and 2012, respectively. However, it is the first edition of the franchise developed in Colombia using competition between celebrities as a primary audience draw. The show is a direct adaptation of the American program of the same name which premiered in 2021 on the Telemundo network, and is the second version of this format to be carried out globally, after the broadcast of La casa de los famosos México in 2023.
In June 2024, the series was renewed for a second season, that premiered on 26 January 2025.
As in the international franchise Big Brother, La casa de los famosos Colombia follows a group of contestants, in this case celebrities, who stay inside an expansive mansion for a predetermined period of time. One of the main aspects of the series are the 24-hour live feeds which allows viewers to watch the day-to-day activities of the cast at all times. During their time in the mansion, the celebrity contestants compete in weekly physical and logical tests, puzzles and competitions in order to avoid elimination. Contestants are eliminated by an online viewer ballot. The challenges are categorized according to their level of importance; the five categories are as follows:
In August 2023, it was reported that Canal RCN had acquired the format La casa de los famosos, itself based on the franchise Celebrity Big Brother. Cristina Hurtado and Carla Giraldo were announced as hosts of the program. The construction of the mansion began at the end of 2023 in Bogotá, Colombia. The space has an area of approximately 2,000 square meters and is equipped with 40 cameras which livestream and film any events within the mansion. In December 2023, it was announced that streaming service Vix would host the 24/7 live feeds of the series. On 15 January 2024, the Panamanian television channel TVN announced its partnership with Canal RCN for the distribution of the show in Panama. The partnership included the addition of a Panamanian contestant. The premiere occurred on 11 February 2024.
On 17 June 2024, Canal RCN renewed the series for a second season. In November 2024, it was announced that Vix would not renew its contract with Canal RCN for the broadcast of the 24/7 live feeds, and instead, RCN would take over the broadcast through its digital platforms for the second season. That same month, it was announced that Cristina Hurtado wouldn't return as co-host for the second season. On 4 December 2024, Marcelo Cezán was confirmed as Hurtado's replacement.
Celebrities in Africa

Celebrities in Africa (Russian: Звёзды в Африке) is a Russian reality television show, that broadcast on TNT. The format sees a group of celebrities living together in the camp and undertaking challenges to secure food for the group to avoid being voted out by participants. The programme was filmed within Kruger National Park, South Africa and had been hosted by Olga Buzova and Mikhail Galustyan. The winner receives 5 million rubles, half of which will be given to charity.
It was the Russian version of the international reality show I'm a Celebrity...Get Me Out of Here!. However since 2023 it airs without ITV Studios' involvement in the production.
In 2024 show had changed the location to Tayrona National Park, Colombia and as well the name to Celebrities in Jungle (Russian: Звёзды в Джунглях).
Some people believe that the show is staged - all dialogues are scripted and results are known in advance. Despite this, every episode consistently scored great indicators.
Imperial treasures (Russian: Сокровища императора) is a Russian reality television show, that broadcast on TNT. The format sees a group of celebrities finding the Final Goal by completing tasks and getting hints for it. The programme was filmed within Beijing, China and had been hosted by Olga Buzova and Mikhail Galustyan. The winner receives 10 million rubles, half of which will be given to charity.
Survive in (Russian: Выжить в) is a Russian reality television show, that broadcast on TNT. The format sees a group of celebrities living in the wild nature. The programme was filmed within Dubai, UAE and had been hosted by Pavel Volya and Lyaisan Utyasheva. The winner receives 10 million rubles, half of which will be given to charity.
Challenge (Russian: Вызов) is a Russian reality television show, that broadcast on TNT. The format sees a group of celebrities solving logical conundrums in extreme conditions. The programme was filmed within Russia and had been hosted by Dmitry Guberniev. The winner receives 5 million rubles, half of which will be given to charity.
Ariadna Gutiérrez

Ariadna Gutiérrez Arévalo (Spanish pronunciation: [aˈɾjaðna ɣuˈtjeres]; born 25 December 1993) is a Colombian actress, model and beauty pageant titleholder who was crowned Miss Colombia 2014. She represented Colombia at the Miss Universe 2015 competition on December 20, 2015 and placed 1st runner-up after host Steve Harvey mistakenly announced her as the winner. After pageantry, she appeared in the film XXX: Return of Xander Cage and tied for third place on Celebrity Big Brother 1.
Ariadna Gutiérrez Arévalo was born in Sincelejo, Colombia. When she was seven months old, her parents moved to Barranquilla, where she was raised. She studied at the German School of Barranquilla. She is a cousin of Miss Universe 2014 and Miss Colombia 2013 winner Paulina Vega.
Gutiérrez was awarded as Miss Sucre 2014. She was subsequently crowned as Miss Colombia 2014. Currently, she is working as a professional model.
Gutiérrez competed at the Miss Colombia 2014, representing the Sucre Department, where she won the title of Miss Colombia, gaining the department's very first win at the Miss Colombia pageant. The version of the pageant she won was its 80th edition held on November 17, 2014, in Cartagena de Indias.
On November 16, 2015, Gutierrez crowned her successor, Andrea Tovar, as Miss Colombia 2015.
Gutiérrez represented Colombia at the 64th Miss Universe pageant and she was mistakenly crowned the winner by host Steve Harvey. However, after Gutiérrez's crowning, Harvey realized that he had misread the result and should have announced her as the 1st runner-up and Pia Wurtzbach of the Philippines as the winner. This was originally the second time having a back-to-back victory after Venezuela from 2008–2009, since Paulina Vega is also from Colombia.
Gutiérrez later called the experience "humiliating" and declared that the television producers handled the mistake poorly. At a Colombian radio station, she remarked that it was a "great injustice and very humiliating for me."
After pageantry, Gutiérrez appeared the 2017 film XXX: Return of Xander Cage with American actor Vin Diesel. Gutiérrez later took part in the first American season of the reality show competition Celebrity Big Brother. She was evicted on finale night, placing tied 3rd/4th with Mark McGrath.
Gutiérrez resides in. She is the cousin of Miss Colombia 2013 and Miss Universe 2014 winner Paulina Vega.
Ariadna Gutiérrez was impersonated by James Leyva, stage name "Valentina," on season 9, episode 6 of RuPaul's Drag Race.
காஷ்மீரி இந்துக்கள் வெளியேற்றம்

காஷ்மீரிலிருந்து இந்துக்கள் வெளியேற்றம் (Exodus of Kashmiri Hindus அல்லது Exodus of Kashmiri Pandits) இந்தியாவின் ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலத்தில், காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கு பகுதிகளில் காலம் காலமாக வாழ்ந்த சிறுபான்மையின காஷ்மீர பண்டிதர்கள் உள்ளிட்ட காஷ்மீர இந்து மக்களை, பெரும்பான்மையின பாகிஸ்தான் ஆதரவு தீவிரவாத அமைப்புகள் மற்றும் காஷ்மீர் பிரிவினைவாத இசுலாமிய அமைப்புகளால் 1989-ஆம் ஆண்டு முதல் 1990-ஆம் ஆண்டின் துவகக்ம் வரை, காஷ்மீரிலிருந்து 3 இலட்சம் முதல் 6 இலட்சம் வரையானவர்கள் துரத்தி அடிக்கப்பட்டனர். தற்போது 2016-இல் காஷ்மீரில் காஷ்மீர இந்துக்கள் 2,000 முதல் 3,000 வரை மட்டுமே உள்ளனர்.
இசுலாமிய தீவிரவாத அமைப்புகளால் காஷ்மீரிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட காஷ்மீர இந்துக்கள் சொந்த நாட்டில் தில்லி, சண்டிகர் மற்றும் ஜம்மு போன்ற நகரங்களில் 62,000 குடும்பங்கள் சொந்த நாட்டில் அகதிகளாக வாழ்கின்றனர் என இந்திய அரசு தெரிவித்துள்ளது. 2015-ஆம் ஆண்டில் ஒரே ஒரு காசுமீரப் பண்டிதர் மட்டுமே காஷ்மீருக்கு திரும்பியுள்ளார். இந்திய அரசு ஜம்மு காஷ்மீர் மறுசீரமைப்புச் சட்டம் 2019 இயற்றிய பின்னர், 2021-ஆம் ஆண்டில் 2,000 காஷ்மீர இந்துக்கள் மற்றும் 520 காஷ்மீர பண்டிதர்கள் காஷ்மீருக்குத் திரும்பினர்.
காஷ்மீர இந்துக்கள், காஷ்மீர் பகுதியில் தங்களுக்கு என தனி நிலப்பகுதி நிறுவுவதற்கு பனூன் காஷ்மீர் எனும் இயக்கத்தை நடத்தி வ்ருகின்றனர்.
2022-ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில் மட்டும் காஷ்மீர பண்டிதர்கள் உள்ளிட்ட 4 இந்து ஆசிரியர்கள், அரசு ஊழியர்கள் மற்றும் வணிகர்களை பாகிஸ்தான் ஆதரவு இசுலாமிய பயங்கரவாதிகளால் சுட்டுக் கொல்லபட்டதால், நூற்றுக்கணக்கான இந்துக்கள் காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கை விட்டு வெளியேறி வருகின்றனர்.
காஷ்மீர இந்துக்கள்

காஷ்மீர இந்துக்கள் (Kashmiri Hindus) இந்தியாவின் வடக்கில் அமைந்த காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கில் வாழும் காஷ்மீர இந்து சமயத்தைப் பின்பற்றும் இனக்குழுவினர் ஆவார். காஷ்மீர இந்து மக்கள் காசுமீர சைவத்தை பயில்கின்றனர். காஷ்மீர இந்துக்கள், காஷ்மீர் பகுதியில் தங்களுக்கு என தனி நிலப்பகுதி நிறுவுவதற்கு பனூன் காஷ்மீர் எனும் இயக்கத்தை நடத்தி வருகின்றனர்.
பொ.ஊ. 14-ஆம் நூற்றாண்டில் காஷ்மீரை ஆண்ட சுல்தான் சிக்கந்தர் பட்சிகான் ஆட்சியில் பெரும்பாலான காஷ்மீர இந்து மக்களை வலுக்கட்டயமாக இசுலாம் சமயத்திற்கு மதம் மாற்றப்பட்டனர்.. 1990களில் காஷ்மீர இந்துக்களுக்கு எதிரான இசுலாமியப் பிரிவினைவாதிகள் நடத்திய தாக்குதல்களில் 1,341 இந்துக்கள் கொல்லப்பட்டனர். எனவே 1,40,000 இந்துக்கள் காஷ்மீரத்திலிருந்து வெளியேறி சொந்த நாட்டில் ஜம்மு, தில்லி, சண்டிகர் போன்ற நகரங்களில் அகதிகளாக இன்றளவு வாழ்கின்றனர்.
1997-இல் இயற்றப்பட்ட ஜம்மு & காஷ்மீர் புலம்பெயர்ந்தோரின் அசையாச் சொத்துகள் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் படி, காஷ்மீரப் பண்டிதர்கள், காஷ்மீர் சமவெளியில் விட்டுச் சென்ற அசையாச் சொத்துகளை பிறர் விற்கவோ அல்லது உரிமை கொண்டாடவோ முடியாது. மேலும் இச்சட்டத்தை மீறி காஷ்மீர பண்டிதர்களின் நிலங்களை பயன்படுத்துவர்கள் அதற்கான ஈட்டுத்தொகையை, நில உரிமையாளர்களான காஷ்மீரப் பண்டிதர்களுக்கு செலுத்த வேண்டும்.
காஷ்மீரிலிருந்து அகதிகளாக வெளியேற்றப்பட்ட காஷ்மீர இந்து மகக்ள், ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலத்தில் தங்களுக்கென தனி தன்னாட்சி பகுதியை நிறுவித்தர பனூன் காஷ்மீர் இயக்கத்தை நடத்தி வருகிறார்கள். தங்களை காஷ்மீரில் மறு குடியமர்த்தவும், காஷ்மீரை விட்டு தங்களை விரட்டியடிக்கப்பட்ட போது ஆயிரக்கணக்கான காஷ்மீரப் பண்டிதர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டது தொடர்பான வழக்குகளை மீண்டும் விசாரிக்கக் கோரி போராட்டங்கள் மூலம் இந்திய அரசிடம் கோரிக்கைகள் வைத்துள்ளனர்.
காஷ்மீர இந்து மக்களில் பெரும்பான்மையாக காஷ்மீர பண்டிதர்கள்கள் இருந்தனர். மேலும் காஷ்மீர் இந்து மக்களில் சத்திரியர் மற்றும் வணிகப் பிரிவினரும் உள்ளனர்.
பஞ்சாபி இந்துக்கள்

பஞ்சாபி இந்துக்கள் (Punjabi Hindus) இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் பஞ்சாப் பகுதிகளில், வாழும் இந்து சமயத்தைப் பின்பற்றும் பஞ்சாபி மொழியைத் தாய் மொழியாக கொண்ட மக்கள் ஆவார். இந்து பஞ்சாபி மக்கள் தாங்கள் பேசும் பஞ்சாபி மொழிக்கு தேவநாகரி எழுத்து முறை பயன்படுத்துகிறார்கள். சீக்கிய பஞ்சாபியர் குர்முகி எழுத்துகளையும், முஸ்லீம் பஞ்சாபியர் அரபு எழுத்துக்களையும் பயன்படுத்துகிறார்கள்.
இந்தியாவில் பஞ்சாப், அரியானா, ஜம்மு, சண்டிகர் மற்றும் தில்லி ஆகிய பகுதிகளிலும் மற்றும் அமெரிக்கா, கனடா, ஐக்கிய இராச்சியம், ஆஸ்திரேலியா, நியுசிலாந்து மற்றும் துபாய் போன்ற வெளிநாடுகளிலும் வாழ்கின்றனர்.
இசுலாமிய சமயம் இந்தியாவில் பரவுதற்கு முன்னர் வரை, பஞ்சாப் மக்களின் சமயமாக இந்து சமயம் விளங்கியது. முகலாயர் ஆட்சிக்காலத்தில், குரு நானக் போன்ற இந்துக்களில் சிலர் சீக்கிய சமயத்தை தோற்றுவித்தனர். பெருவாரியான பஞ்சாபிய இந்துக்கள் தங்களை சீக்கிய சமயத்தில் இணைத்துக் கொண்டனர். லாலா லஜபதி ராய், ஐ. கே. குஜரால், குல்சாரிலால் நந்தா, கபில் தேவ் மற்றும் ஹர் கோவிந்த் கொரானா ஆகியோர் புகழ் பெற்ற பஞ்சாபிய இந்துக்களில் சிலராவர்.
இந்திய விடுதலைக்கு முந்தைய பஞ்சாப் பகுதி, தற்போது மேற்கு பஞ்சாப், கிழக்கு பஞ்சாப், அரியானா, இமாசலப் பிரதேசம், சண்டிகர் மற்றும் ஜம்மு என அரசியல் காரணமாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
ரிக் வேதத்தில் ஏழு ஆறுகள் பாயும் பகுதியாக பஞ்சாப் குறிக்கப்பட்டுள்ளது. ஏழு ஆறுகளின் பெயர்கள்;
பஞ்சாப் பகுதியில் உருவான வேத கால இலக்கியங்கள் பின்வருமாறு;
பஞ்சாப் பகுதியில் 1881-ஆம் ஆண்டின் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி 43.8% ஆக இருந்த இந்து சமயத்தினர், சீக்கிய சமய எழுச்சியால், 1941-இல் பஞ்சாபிய இந்து சமய மக்கள் தொகை 29.1% ஆக குறைந்து விட்டது.
1947-இல் நடந்த இந்தியப் பிரிவினையின் போது, வங்காள இந்துக்களைப் போன்று, பாகிஸ்தான் பகுதியில் இருந்த ஒரு இலட்சம் பஞ்சாபிய இந்துக்கள், இந்தியாவின் கிழக்கு பஞ்சாப் பகுதிகளில் குடிபெயரும் போது பெருந்துன்பங்கள் அடைந்தனர்.
பஞ்சாபிய இந்துக்களில் பெரும் எண்ணிக்கையினர், இந்திய பஞ்சாப் மாநிலத்தின் ஜலந்தர் மாவட்டம், சாகித் பகத் சிங் நகர் மாவட்டம் மற்றும் ஹோசியார்பூர் மாவட்டங்களிலும்; அரியானா, சண்டிகர், இமாசலப் பிரதேசம், தில்லி, ஜம்மு, மும்பை ஆகிய பகுதிகளிலும்; அமெரிக்கா, ஐக்கிய இராச்சியம், கனடா, ஆஸ்திரேலியா, நியுசிலாந்து போன்ற வெளிநாடுகளிலும் கனிசமாக வாழ்கின்றனர்.
மியான்மரில் வங்காள இந்துக்கள்

மியான்மரில் வங்காள இந்துக்கள் (Bengali Hindus in Myanmar) மியான்மரில் உள்ள வங்காள இந்துக்களின் வரலாறு இடைக்காலத்தில் இருந்து தொடங்குகிறது. அரகானிய மன்னர்கள் வங்காளத்திலிருந்து பிராமணர்களை சோதிடர்களாகவும், தொம்பன்களை அரக்கானில் உள்ள அடுக்குத் தூபிகளை சுத்தம் செய்பவர்களாகவும் கொண்டு வந்தனர். பர்மிய இராச்சியத்தை ஆங்கிலேயர்கள் இணைத்த பிறகு, வங்காள இந்துக்கள் பல்வேறு பதவிகளில் பணிபுரிய பிரித்தானிய பர்மாவிற்கு வந்தனர். நிர்வாகத்தில் பெரிய பிரிவு அதிகாரிகளாக இருந்தனர். அதே நேரத்தில் ஒரு சிறிய அளவிளான மக்கள் பல்வேறு திட்டங்களில் தொழிலாளர்களாக வந்னர். 1920 களில், இரங்கூன், மண்டலை, மாவலமயீனி, பேசின் மற்றும் சிட்டவே போன்ற நகர்ப்புற மையங்களில் வங்காள இந்துக்கள் செழிப்பான ஒரு சமூகமாக இருந்தனர். 1930களின் பிற்பகுதியில் இந்திய எதிர்ப்பு இயக்கங்களில் தொடங்கி, வங்காள இந்துக்கள் நூற்றுக்கணக்காக பிரித்தானிய பர்மாவை விட்டு வெளியேறத் தொடங்கினர். சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, குறிப்பாக 1962 ஆட்சி கவிழ்ப்புக்குப் பிறகு, ஏராளமான வங்காள இந்துக்கள் இந்தியாவுக்குச் சென்றனர்.
தற்போது, வங்காள இந்து மக்கள் யங்கோன் மற்றும் சிட்டவே நகரங்களிலும், இராகினி மாநிலத்தின் சில அரை நகர்ப்புற மற்றும் கிராமப்புறங்களிலும் குவிந்துள்ளனர். பல்வேறு ஆதாரங்களில் மேற்கோள் காட்டப்பட்ட மதிப்பிடப்பட்ட மக்கள் தொகை 10,000 முதல் 56,000 வரை இருக்கும். 1982 ஆம் ஆண்டு சட்டத்தின்படி வங்காள இந்துக்கள் முழு குடிமக்களாக அங்கீகரிக்கப்படவில்லை. ஆனால் தேசிய சரிபார்ப்புக்கான அடையாள அட்டையை வைத்திருக்க இவர்களுக்கு உரிமை உண்டு.
மியான்மரில், ரோகிங்கியாக்களின் குடியுரிமை பிரச்சினை வங்காள இந்து மக்களிடையே அடையாள நெருக்கடிக்கு வழிவகுத்துள்ளது. ரோகிங்கியாக்கள் தங்களை அடையாளப்படுத்த ரோகிங்கியா என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்த விரும்புகிறார்கள். மியான்மர் அதிகாரிகள் இவர்களை வங்காளிகள் என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துமாறு வலியுறுத்துகின்றனர். ரோகிங்கியாக்கள் சட்டவிரோதமாக வங்காளதேசத்தில் குடியேறியவர்களாக கருதப்படுவதால், இராகினி மாநிலத்தில் உள்ள வங்காள இந்துக்கள் தங்களை அடையாளப்படுத்த வங்காளி என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துவதைத் தவிர்க்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களை பர்மிய இந்துக்கள் என்று அடையாளப்படுத்த விரும்புகிறார்கள்.
சமீப காலங்களில், வங்காள இந்துக்கள் ரோகிங்கியாக்களிலிருந்து தங்களை வேறுபடுத்திக் காட்டுவதற்காக சிறிய கைப்பட்டைகளை அணியத் தொடங்கியுள்ளனர். வங்காள இந்து பெண்கள் ரோகிங்கியாக்களிலிருந்து தங்களை வேறுபடுத்திக் காட்ட பொட்டு அணியத் தொடங்கியுள்ளனர்.
1962இல் ஆட்சி கவிழ்ப்புக்குப் பிறகு, சுமார் 300,000 இந்தியர்கள் மியான்மரை விட்டு வெளியேற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. திருப்பி அனுப்பப்பட்டவர்களில் கிழக்கு வங்காள வம்சாவளியைச் சேர்ந்வங்காள இந்துக்களும் அடங்குவர். திரும்பி வந்த வங்காள இந்து மக்கள் மேற்கு வங்காளத்தின் 24 பர்கானாஸ் மாவட்டத்தில் உள்ள கமர்ஹதி, பராசத், பங்கான் மற்றும் ஹஸ்னாபாத் ஆகிய நான்கு முகாம்களில் குடியேறினர்.
பெரம்பூர்

பெரம்பூர் (ஆங்கிலம்: Perambur) என்பது சென்னை மாநகராட்சியின் வடக்கே உள்ள ஒரு பகுதியாகும். இது பெரம்பூர் வட்டத்தின் நிர்வாகத் தலைமையிடம் ஆகும். சில நூறு வருடங்களுக்கு முன்பு, இங்கு மூங்கில் காடுகள் காணப்பட்டன. மூங்கிலின் மற்றுமொரு தமிழ்ப் பெயர் 'பிரம்பு' ஆகும். 'பிரம்பு உள்ள ஊர்' என்பதே மருவி 'பெரம்பூர்' ஆனது. இங்கிருந்து, புரட்சித் தலைவர் எம்.ஜி. இராமச்சந்திரன் மத்திய இரயில் நிலையம், 4 கி.மீ. தொலைவில் அமைந்துள்ளது.
இந்தப் பகுதி, சென்னையுடன் பொ.ஊ. 1742-ஆம் வருடம் இணைக்கப்பட்டது. இந்தப் பகுதி, குடியிருப்பு மற்றும் வணிக நிறுவனங்கள் நிறைந்த பகுதி. பெரம்பூரில் அமைந்துள்ள, நூற்றி இருபது ஆண்டுகள் பழமையான, தூய லூர்து அன்னை திருத்தலம், இப்பகுதியின் குறிப்பிடத்தகுந்த அடையாளமாக அமைந்துள்ளது. மேலும், புத்தர் கோவில் ஒன்றும், அமைதியான வழிபாட்டுத் தலமாக விளங்குகின்றது.
அரசு சார்பதிவாளர் அலுவலகம், பெரம்பூர் கிளை, 'தூய லூர்து அன்னை திருத்தலம்' அருகில் அமைந்துள்ளது.
கோலார் அம்மன் கோவில்

கோலாரம்மன் கோவில் என்பது கர்நாடக மாநிலம், கோலார் மாவட்டம் கோலரில் அமைந்துள்ள ஒரு கோயிலாகும். இது சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் தென்னிந்திய சோழர் கட்டிடக்கலை பாணியில் கட்டப்பட்டுள்ள கோயிலாகும். கோலார் மக்கள் இறைவி பார்வதியை கோலாரம்மா என்ற பெயரில் வணங்குகின்றனர். இதே கோவில் பிரகாரத்தில் செல்லம்மா கோவில் என்றொரு கோவில் உள்ளது. தேள் கடித்து பாதிப்பு ஏற்படும்போது, இங்கு வழிபட்டால் நோய் தீரும் என்பது உள்ளூர் மக்களின் நம்பிக்கை.
தென்னிந்திய புத்தர் கோயில், பெரம்பூர்

தென்னிந்திய புத்தர் கோயில் என்பது இந்தியாவில் தமிழ்நாடு மாநிலத்தின் சென்னையிலுள்ள பெரம்பூர் பகுதியில் அமையப் பெற்றுள்ள ஒரு புத்த விகாரம் ஆகும்.
கடல் மட்டத்திலிருந்து சுமார் 29.9 மீ. உயரத்தில், (13°06′37″N 80°14′30″E﻿ / ﻿13.110315°N 80.241668°E﻿ / 13.110315; 80.241668) என்ற புவியியல் ஆள்கூறுகள் கொண்டு, பெரம்பூர் பகுதியில் இப்புத்த விகாரம் அமைந்துள்ளது.
2018 ஆம் ஆண்டு சனவரி 14 ஆம் நாள் பொதுமக்கள் பயன்பாட்டிற்காக இந்த புத்த விகாரம் திறக்கப்பட்டது. பர்மா, கம்போடியா, தாய்லாந்து, இலங்கை ஆகிய நாடுகளிலிருந்து வந்த புத்த பிக்குகள் மற்றும் தென்னிந்திய புத்தர் சங்கம் சார்பில் கலந்து கொண்டவர்களால் இந்த புத்தர் கோயில் துவக்கி வைக்கப்பட்டது. சுமார் 6 அடி உயரமுள்ள தியான நிலையில் அமர்ந்து காணப்படும் புத்தர் சிலை இங்கு நிறுவப்பட்டுள்ளது. சென்னை மற்றும் அதன் சுற்று வட்டாரப் பகுதிகளில் புத்தர் போதனைகளைப் பரப்பி சீர்திருத்தம் செய்வதே இங்குள்ள புத்த பிக்குகளின் நோக்கமாகும்.
[2]
காமிகாகமம்

தமிழ் நாட்டிலும், இலங்கையிலும் வழக்கிலுள்ள சைவ சமயத் தத்துவம், சைவ சித்தாந்தம் ஆகும். சைவ சித்தாந்தத்திற்குச் சிறப்பாக அமைந்த நூல்கள் சைவ ஆகமங்கள் எனப்படுகின்றன. சைவாகமங்கள் இருபத்தெட்டு. இவற்றுள் தலையாயது காமிகாகமம் ஆகும். இது மிகப் பெரிய ஆகமங்களுள் ஒன்று. ஏனைய ஆகமங்களைப் போலவே இதுவும் சமஸ்கிருத மொழியிலேயே எழுதப்பட்டுள்ளது. சமஸ்கிருத மொழியில் இருந்தாலும், தமிழ் நாட்டில் மட்டும் வழங்கிவந்த கிரந்த எழுத்துக்களில் எழுதப்பட்டுள்ளதால், வட இந்தியப் பகுதிகளில் இது அதிகம் அறியப்படவில்லை.
காமிகம் என்பது சமஸ்கிருதத்தில் விரும்பிய பொருள் எனப் பொருள்படும். காமிகாகமம், ஆன்மாக்கள் விரும்பிய பொருள்களை வழங்கி, அவை மலங்களில் இருந்து விடுதலை பெற உதவுவதால், இப்பெயர் பெற்றதாகக் கூறுகிறார்கள்.
எல்லா ஆகமங்களும் நான்கு பகுதிகளாகப் (பாதங்கள்) பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை:
எனப்படுகின்றன. இவற்றுள், ஞான பாதம் ஆகமங்களின் தத்துவப் பகுதியாகும். கிரியா பாதம், சமயக் கிரியைகள் பற்றிய பகுதி. ஆகமங்களின் உள்ளடக்கத்தின் பெரும் பகுதி இவ்விரண்டு பாதங்களுக்குள்ளேயே அடங்கி விடுகின்றது. ஏனைய இரண்டு பகுதிகளும் நீளம் குறைந்த பகுதிகளாகும்.
காமிகாகமத்தின் கிரியா பாதம், பூர்வ பாகம், உத்தர பாகம் என இரு பிரிவுகளாக உள்ளன. கிரியா பாதம் 12,000 செய்யுள்களைக் கொண்டது. இதில் 5166 செய்யுள்கள் பூர்வ பாகத்திலும், 6477 செய்யுள்கள், உத்தர பாகத்திலும் உள்ளன. 357 செய்யுள்கள் கிடக்கவில்லை.
பூர்வபாகத்தில், ஆகமங்களின் தோற்றம், அன்றாடம் கடைப் பிடிக்கவேண்டிய சமய நடைமுறைகள் மற்றும் வழிபாடுகள், கோயில்கள், வீடுகள் முதலியவற்றின் அமைப்பு விதிகள், விக்கிரகங்களைப் பிரதிஷ்டை செய்வதற்கான விதிகளும் கிரியைகளும் என்னும் நான்கு பிரிவுகள் உள்ளன. இதில் கோயிற் கட்டிடக்கலை மற்றும் சிற்பங்கள் தொடர்பான விடயங்கள் மிகவும் விரிவாக எடுத்தாளப்பட்டுள்ளதாகக் கூறப்படுகின்றது. இந் நூலின் 75 பிரிவுகளில் 60 பிரிவுகள் கட்டிடக்கலை, சிற்பம் ஆகியவற்றுக்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன.
காமிகாகமத்தில் கூறப்பட்டுள்ள கட்டிடம் மற்றும் சிற்பம் தொடர்பான அம்சங்கள், பிற்காலத்தில் உருவான தனித்துவமான சிற்பநூல்களான மயமதம், மானசாரம் போன்றவற்றுக்கு அடிப்படையாக அமைந்ததாகச் சில ஆய்வாளர்கள் நம்புகிறார்கள். மயமதம் எனும் சிற்பநூலை சமஸ்கிருதத்தில் இருந்து ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்த புரூனோ டாகென்ஸ் (Bruno Dagens), அந் நூலுக்காக எழுதிய அறிமுகப் பகுதியில், காமிகாகமத்திலும் மயமதத்திலும், சொல்லுக்குச் சொல் சரியாக அமைந்த வசனங்களும், சில சமயங்களில் முழுமையான பத்திகளும் கூடப் பொதுவாக அமைந்திருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். இரண்டில் ஏதாவதொன்று மற்ற நூலிலிருந்து விடயங்களைப் பிரதிபண்ணியிருக்கக்கூடும் எனக்கருதும் அவர், காமிகாகமத்தில் கட்டிடக்கலை தொடர்பான அம்சங்கள் ஒழுங்கின்றியும், ஒருங்கிணைவின்றியும் அமைந்திருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டி, மயமதம் போன்ற ஒரு நூலிலிருந்து, காமிகாகமத்தில் பிற்காலத்தில் இடைச் செருகல்கள் ஏற்பட்டிருக்கக்கூடும் எனக் கருத்து வெளியிட்டுள்ளார்.
பிரித்தானிய உறைவிடம்

பிரித்தானிய உறைவிடம் (British Residency; மலையாளம்: ആശ്രാമം ബ്രിട്ടീഷ് റെസിഡന്‍സി), அரசாங்க விருந்தினர் மாளிகை (Government Guest House) அல்லது உறைவிட பங்களா (Residency Bungalow) என்றும் அழைக்கப்படுவது, தென்னிந்திய மாநிலமான கேரளத்தின் , கொல்லம் நகரின், ஆசிரமம் பகுதியில் அமைந்துள்ள இரண்டு மாடி அரண்மனை ஆகும். இது நகரத்தின் அஸ்ராமத்தில் அமைந்துள்ள பழைய கொல்லம் வானூர்தி நிலையத்தின் இடத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ளது. இது 1811–19 க்கு இடையில் கர்னல் ஜான் மன்ரோவால் கட்டப்பட்டது. இது சின்னக்கடா மணிக்கூண்டு போன்ற புகழ்பெற்ற கொல்லம் நகரின் அடையாளமாகும்.
பிரித்தானிய உறைவிட கட்டடமானது தனித்துவமான மாறுபட்ட கலை அம்சங்களின் இணக்கமான கலவையாகும். பிரித்தானிய ஆட்சிக் காலத்தில், இந்த கட்டிடம் பிரித்தானிய உறைவிடமாகச் செயல்பட்டது. திருவாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் கௌரி பார்வதி பாயி ஆட்சியாளராக இருந்த காலத்தில் கர்னல் ஜான் மன்ரோ பிரித்தானிய பிரதிநிதியாக இருந்தபோது கட்டப்பட்டது. இது ஐரோப்பிய, இந்திய, தசுகன் கட்டிடக் கலைகளின் கலவையாகும். கட்டிடத்தின் மேலே ஒரு சிங்கம் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு கிரீடம் உள்ளது. அதன் மேலே டியு எட் மோன் ட்ராய்ட் (கடவுளும் என் உரிமையும்) என்ற குறிக்கோளுரை பொரிக்கபட்டுள்ளது. 10 அடிகள் (3.0 m) கொண்ட முகப்புக் கதவுகள் கண்ணாடி அடைசுகளால் ஆனவை. அரண்மனையில் உள்ள மாநாட்டு மண்டபத்தில் மாற்றியமைக்கத்தக்க தடுப்புக் கதவு கொண்ட ஒரு முன் கூடம் உள்ளது, அதே நேரத்தில் ஒரு பெரிய விசிறிப்பலகணி வளைவு இரண்டு அறைகளையும் பிரிக்கிறது. இந்த கட்டிடத்தில் மேல் மாடியானது மரத்தாலான தரையைக் கொண்டுள்ளது. மாநாட்டு மண்டபத்தின் சுவர்களின் நான்கு பக்கங்களிலும் அழகுத் தொங்கல்கள், சாடிகள், மலர் வடிவங்கள் போன்றவை உள்ளன. வளைவுகளின் மையத்தில் அலங்கார பூட்டும் கல் கொண்டதாக உள்ளன. எட்வர்ட் ரோஸ் தோட்டம் இந்த மாளிகையின் மற்றொரு ஈர்க்கும் அம்சமாகும்.
மெருகூட்டப்பட்ட மரச்சட்டங்களில் உள்ள பழங்கால வேலைப்பாடுகள் சீரிங்கப்பட்டிணப் போரை சித்தரித்து சுவர்களை அலங்கரிக்கின்றன. பேராசிரியர். பண்டலா "இந்தியாவின் மிக நேர்த்தியான கட்டிடங்களில் ஒன்று" என்று இதனை வர்ணித்துள்ளார்.
மானசாரம்

மானசாரம் என்பது, ஒரு சிற்பநூல் ஆகும். பண்டைக்கால இந்தியாவின் நகர அமைப்பு, கட்டிடக்கலை, படிமவியல் ஆகியவை பற்றிய விடயங்கள் இந்நூலில் எடுத்தாளப்படுகின்றன. மேற்படி துறைகள் தொடர்பாகப் பல நூல்கள் இருந்த போதும், முழுமையான நூல்கள் என்று சொல்லத் தக்கவை மிகச் சிலவே. இம் மிகச்சில முழுமையான நூல்களுள் மானசாரமும் ஒன்றாகும். சிற்பநூல்களுள் மிகவும் நீளமானது என்று சொல்லத்தக்க வகையில் 5400 பாடல்களைக் கொண்டுள்ள இந்நூல், 70 அத்தியாயங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
சமஸ்கிருத மொழியில் எழுதப்பட்டுள்ளது ஆயினும், பெரும்பாலும் தென்னிந்திய மரபுகள் பற்றியே பேசுவதால், இது தென்னிந்தியாவிலேயே எழுதப்பட்டிருக்கவேண்டும் என்ற கருத்து நிலவுகின்றது.
இதன் காலம் பற்றித் தெளிவான சான்றுகள் கிடைக்கப்பெறவில்லை. மானசாரத்தை மொழிபெயர்த்துப் பதிப்பித்தவரான பி.கே. ஆச்சார்யா என்பவர் இது குப்தர் காலத்தைச் (கி.பி 4 – 8 ஆம் நூற்றாண்டு) சேர்ந்தது எனக் கருதுகிறார். ஆனால், இது கி.பி ஒன்பதாம் நூற்றாண்டுக்குப் பிற்பட்டதாதல் வேண்டும் என்று வேறு சிலர் கருதுகிறார்கள்.
சர்தார் வல்லபாய் படேல் காவல் துறை அருங்காட்சியகம்

சர்தார் வல்லபாய் படேல் காவல் துறை அருங்காட்சியகம் (Sardar Vallabhbhai Patel Police Museum) என்பது இந்தியாவில் காவல் துறையின் வரலாறு மற்றும் வளர்ச்சி சுவடுகளுக்காக அமைக்கபட்ட ஒரு அருங்காட்சியகமாகும் . இது தென்னிந்திய மாநிலமான, கேரளத்தின், கொல்லத்தில், கொல்லம் சந்திப்பு தொடருந்து நிலையத்திற்கு எதிரே அமைந்துள்ளது. இந்த அருங்காட்சியகத்துக்கு வழக்கறிஞரும் அரசியல்வாதியான வல்லபாய் பட்டேல் பெயரிடப்பட்டுள்ளது.
இந்த அருங்காட்சியகம் 2000 ஆண்டில் திறக்கப்பட்டது. இங்கு துப்பாக்கிகள், தோட்டாக்கள், இயந்திரங்கள் மற்றும் பன்முகத்தன்மை வாய்ந்த பிற ஆயுதங்கள் உள்ளிட்ட 18 மற்றும் 19 ஆம் நூற்றாண்டுகளின் ஆயுதங்கள் மற்றும் வெடிமருந்துகள் போன்றவை காட்சிப்படுத்தபட்டுள்ளன. மேலும் இந்த அருங்காட்சியகத்தில் மரபணு சோதனைகள், மனித எலும்புகள், கைரேகைகள், காவல்துறை நாய்களின் ஒளிப்படங்கள், வெவ்வேறு காவல்துறை அணிகளின் காவலர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட பலவிதமான பதக்கங்கள் பற்றிய தகவல்கள் விளக்கப்படங்கள் போன்றவை உள்ளன. 1.1 டன் எடையில் காவலர் திரு. சந்தோஷ் அவர்களால் கற்காரையால் உருவாக்கபட்ட வல்லபாய் படேலின் சிலை 2005 சனவரி அன்று திறக்கப்பட்டது.
மைசூர் பல்கலைக்கழக நூலகம்

மைசூர் பல்கலைக்கழக நூலகம் (Mysore University Library) இந்தியாவிலுள்ள மைசூர் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த கல்விச் சமூகத்திற்குச் சேவையாற்றும் ஒரு நூலகமாகும். இந்நூலகம் மைசூர், ஆசன் மற்றும் மண்டியா ஆகிய இடங்களில் அமைந்துள்ளது. தென்னிந்திய மாநிலமான கர்நாடகாவில் உள்ள பல்கலைக்கழக நூலகங்களில் மைசூர் பல்கலைக்கழக நூலகம் மிகப்பெரியதும் பழமையானதுமாகும்.
2,311 புத்தகங்களுடன் மைசூர் பல்கலைக்கழக நூலகம் தொடங்கப்பட்டது. இன்று அதன் அமைப்பில் கிட்டத்தட்ட 7.5 லட்சம் ஆவணங்களின் சேகரிப்பும் 5600 உறுப்பினர்களையும் கொண்டு வளர்ந்துள்ளது. 600 ஆசிரிய உறுப்பினர்கள், 600 ஆராய்ச்சியாளர்கள், 3,500 முதுகலை மாணவர்கள், 500 அலுவலக ஊழியர்கள் மற்றும் மைசூர் நகரத்தின் 400 பட்டதாரிகள் உறுப்பினர்களாக உள்ளனர். மைசூர் பல்கலைக்கழக நூலகத்தில் 2,400 எண்ணிக்கைக்கும் மேற்பட்ட செய்தி பத்திரிகைகள் மற்றும் ஒரு லட்சம் செய்தி இதழ்களின் தொகுப்புகளும் இருக்கின்றன.
மைசூர் பல்கலைக்கழக நூலகத்தில் "மைசூர் வரலாறு" தொடர்பான புத்தகங்கள் மற்றும் மைசூர் சுதேச அரசு பற்றிய நிர்வாக அறிக்கைகள் முதலியன உள்ளன, இதில் இந்திய ஓவியம், கலை மற்றும் கட்டிடக்கலை தொடர்பான படைப்புகள் இடம்பெற்றுள்ளன. சமசுகிருதம், கன்னடம் மற்றும் தெலுங்கு மொழிகளின் கையெழுத்துப் பிரதிகள் உட்பட ஓரியண்டல் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தை இந்த நூலகம் ஆதரிக்கிறது.
சிறப்பு நூல்களைப் பொறுத்த வரையில் இங்கு மொத்தமாக 29,000 தொகுதிகளில் 84,000 படைப்புகள் உள்ளன. மைசூர் ஓரியண்டல் ஆராய்ச்சி நிறுவனம் ஆண்டுதோரும் நூலகத்தின் புத்தக சேகரிப்பின் தொடர்ச்சியான வளர்ச்சி மற்றும் ஆராய்ச்சி நடவடிக்கைகள் பற்றிய தகவல்களை வழங்குகிறது.
மைசூர் நூலகத்தில் உள்ள அரிய புத்தகங்களின் இலக்கமுறையாக்கல் செயல்முறை கூகிள் நிறுவனத்துடன் இணைந்து மேற்கொள்ளப்பட உள்ளது. மைசூர் பல்கலைக்கழக நூலகத்தில் சுமார் 100,000 கையெழுத்துப் பிரதிகள் உள்ளன. இந்த கையெழுத்துப் பிரதிகள் ஒப்பீட்டளவில் உடையக்கூடிய காகிதம் மற்றும் பனை ஓலைகளில் எழுதப்பட்டுள்ளன, சில எட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை. முதலில் இலக்கமுறை செய்யப்பட வேண்டிய கையெழுத்துப் பிரதிகளை நூலகம் அடையாளம் கண்டுள்ளது. ஆயுர்வேதம், கணிதம், மருத்துவம், அறிவியல், சோதிடம் மற்றும் பொருளாதாரம் போன்ற பல்வேறு பாடங்களும் இதில் அடங்கும்.
சிவசுப்பிரமணியர் கோயில், பிஜி

சிறீ சிவ சுப்பிரமணியர் கோவில் (Sri Siva Subramaniya temple) பிஜியில் நண்டி என்ற இடத்தில் உள்ள ஒரு இந்துக் கோவில் ஆகும். தெற்கு அரைக்கோளத்தில் மிகப்பெரும் இந்துக் கோவில் இதுவெனக் கூறப்படுகிறது.
1926 ஆம் ஆண்டில் தென்னிந்திய சன்மார்க்க ஐக்கிய சங்கம் இக்கோவிலின் பழைய கட்டடத்தில் தொடங்கப்பட்டது. சன்மார்க்க சங்கத்தின் ஐம்பதாவது ஆண்டு நிறைவு 1976 ஆம் ஆண்டில் இங்கு கொண்டாடப்பட்டது. 1984 ஆம் ஆண்டில் தமிழ்நாடு அரசின் உதவியுடன் இக்கோவிலுக்கு நிரந்தரமான அர்ச்சகர் ஒருவர் தருவிக்கப்பட்டார். சிவாசாரியார் மகாலிங்கக் குருக்கள் கோவில் நிகழ்வுகளை முறைப்படி நடத்தியதை அடுத்து பெருமளவு பக்தர்கள் இங்கு வருகை தரத் தொடங்கினர்.
ஐக்கிய சங்கத்தின் 1976 பொன்விழாக் கொண்டாட்டத்தின் போது புதிய கோயிலுக்கான அடிக்கல் பழைய கோயில் பகுதியிலேயே நாட்டப்பட்டது. இந்நிகழ்வில் பிஜிக்கான இந்தியத் தூதுவர் பங்கு பற்றினார். 1983 ஆம் ஆண்டில் புதிய காணி வாங்கப்பட்டு 1984 சனவரியில் பூமி பூசை நடத்தப்பட்டது. 1984 ஏப்ரல் மாதத்தில் துணைப் பிரதமரால் புதிய கட்டடத்துக்கான அங்குரார்ப்பண நிகழ்வு நடைபெற்றது. பண்டைய திராவிடக் கட்டிடக்கலை வடிவமைப்பில் புதிய கோவில் அமைக்கப்பட்டு 1994 சூலை 15 இல் குடமுழுக்கு வைபவம் இடம்பெற்றது.
மம்மியூர் சிவன் கோயில்

மம்மியூர் கோவில் (Mammiyoor Temple) அல்லது மம்மியூர் மகாதேவ க்ஷேத்ரம் என்பது தென் இந்தியாவில் உள்ள கேரளத்தில் அமைந்துள்ள குருவாயூர் கோவிலின் அருகாமையில் உள்ள ஒரு சிவபெருமானின் (பரமசிவன்) கோவிலாகும்.
குருவாயூரப்பனை வழிபட வரும் பக்தர்கள் மம்மியூர் சிவன் கோவில் தர்சனம் பெறவேண்டும் என்பதே ஐதீகம், அப்படி செய்வதால் குருவாயூர் கோவிலுக்கு சென்றதன் முழு புண்ணிய பலமும் அந்த பக்தருக்கு கிடைக்கப்பெறும் என்பதே இந்துக்களின் நம்பிக்கையாகும்.
வாயுவின் உதவியோடு பிரகஸ்பதி (குரு) உலகம் முழுவதும் அலைந்து கிருஷ்ணரின் பாதள அஞ்சன விக்ரகத்தை செய்ய மிகவும் புனிதமான மற்றும் பொருத்தமான தலத்தைத் தேடினார். அப்போது பரசுராமரின் வேண்டுகோள்படி வாயுவும் குருவும் கேரளா வந்தனர். அப்போது ருத்ர தீர்த்தத்தில் நீருக்குள் சிவபெருமான் தவம் செய்து கொண்டிருந்தார். அவர் வெளியே வந்து தாம் தவம் செய்து கொண்டிருந்த இடம் மிகப்புனிதமானது என்றும் அங்கே ஆயிரம் ஆண்டுகளாகத் தாம் தவம் செய்து வருதலையும், தாம் ருத்ர கீதையை உபதேசம் செய்த தலமும் அதுவே என்று கூறி, கிருஷ்ணரின் விக்கிரகத்தை அங்கேயே வைக்கலாம் என்று உறுதி செய்து அருளினார்.
அனைவரையும் ஆசிர்வதித்து விட்டு சிவபெருமான் மம்மியூருக்குச் சென்றுவிட்டார். எனவே குருவாயூர் குருவாயூரப்பன் கோயிலுக்கு வரும் பக்தர்கள் மம்மியூர் சிவபெருமானையும் வழிபட்ட பின்னரே வழிபாடு பூரணமாகின்றது.
மம்மியூர் கோவிலை கால்நடையாக பத்தே நிமிடங்களில் குருவாயூர் கோவிலில் இருந்து அடையலாம்.
இந்தக் கோவிலானது குருவாயூரில் இருந்து புன்னத்தூர் கோட்டைக்கு செல்லும் வழியில் கொட்டபடிக்கு அருகே சுமார் ஒரு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் உள்ளது. மிகவும் அருகாமையில் காணப்படும் நகரங்கள்: குருவாயூர், குன்னம்குளம், சாவக்காடு போன்றவையாகும்.