davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
ප්‍රජා උද්‍යානකරණය

ප්‍රජා උද්‍යානයක් යනු මිනිසුන් කණ්ඩායමක් විසින් වගා කිරීම සිදු කරන භූමි භාගයකි. ප්‍රජා උද්‍යාන නැවුම් නිෂ්පාදන හා ශාකවලට ප්‍රවේශය සපයන අතරම මහන්සිය සංතෘප්ත කර ගැනීමට, අසල්වාසී වැඩි දියුණු කිරීම්වලට, ප්‍රජාව පිළිබඳ හැඟීමක් ලබා ගැනීමට හා පරිසරයට සබඳතාවක් ඇති කිරීමට ප්‍රවේශයක් ලබා දෙයි. මේවා භාරකාරත්වය, ප්‍රවේශය හා කළමණාකරණය හරහා පොදුව ක්‍රියාත්මක වන අතර සාමාන්‍යයෙන් දේශීය රජයන් හෝ ලාභ නොලබන ආයතනවල විශ්වාසය යටතේ හිමිකාරීත්වය ලබා ගනී.
නඟරයක ප්‍රජා උද්‍යානය එහි උද්‍යානකරුවන්ගේ ප්‍රජාව මෙන්ම විවිධත්වයකින් යුක්ත විය හැක. සමහරෙක් තනිවම මල් පමණක් වැවීමට තෝරා ගනී. අනෙක් අය සාමූහිකව වගා කරන අතර ඔවුන්ගේ ඵලදාව බෙදා ගනු ලැබේ. සමහරෙකුට පුද්ගලික භාවිතය සඳහා තනි පාත්ති තිබෙන අතර අනෙක්වා අබාධ සහිත උද්‍යානකරුවන් සඳහා ඔසවා තබන ලද පාත්තිවලින් සමන්විත වේ.
ප්‍රජා උද්‍යාන නාගරික ජනතාවගේ ආහාර ආරක්ෂිතභාවය නඟා සිටුවන අතර එමඟින් පුද්ගලයන්ට ඔවුන‍්ගේ ආහාර වවා ගැනීමට හෝ ඔවුන් වවන ලද ඒවා අනෙක් අයට ප්‍රදානය කිරීම ඉඩ ලබා දෙයි. මෙම උද්‍යාන මඟින් උද්‍යානකරුවන් ඔවුන්ගේ ආහාර ප්‍රබව සමඟ සමීප කිරීමෙන් හා සමාජ ප්‍රජාවක් නිර්මාණය කිරීමෙන් හුදකලාව බිඳ හෙලීම මඟින් නූතන නාගරික ජීවිතයට බාධා කරන ආකාර දෙකක දුරස්ථභාවයන් එරෙහිව සටන් කරනු ලැබේ. ක්‍රියාකාරී සමාජ අඩු අපරාධ හා ම්ලේච්ඡත්වය අත්දකින බවට ද සොයා ගෙන ඇත.
වොල්වින් ද සිල්වා

වොල්වින් ආර්නෝල්ඩ් ද සිල්වා, CCS ශ්‍රී ලාංකික සිවිල් සේවකයෙකි . ඔහු කොළඹ ලංකා විශ්වවිද්‍යාලයේ උපකුලපතිවරයා සහ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු ද විය.
වොල්වින් 1905 අගෝස්තු 12 වැනි දින ලංකාවේ (දැන් ශ්‍රී ලංකාව) බලපිටියේදී උපත ලැබීය. ඔහුගේ පියා වෛද්‍ය ඕඒ ද සිල්වා සෞඛ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවට අනුයුක්තව ලියාපදිංචි වෛද්‍ය වෘත්තිකයෙකි. ඔහුට බාල සහෝදරයෙකු වූ කොල්වින් ට්‍රොට්ස්කිවාදී නායකයෙකු බවට පත් වූ අතර වැවිලි කර්මාන්ත සහ ව්‍යවස්ථා කටයුතු පිළිබඳ කැබිනට් අමාත්‍යවරයා ලෙස කටයුතු කළේය.
ඔහු තම සොහොයුරා සමඟ පානදුර ශාන්ත ජෝන් විද්‍යාලයෙන් මූලික අධ්‍යාපනය ලැබූ අතර ද්විතීයික අධ්‍යාපනය සඳහා කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයට ගියේය. ලංකාවේ යුනිවර්සිටි කොලීජියට ඇතුළත් වූ ඔහු මහාචාර්ය සී.සුන්තරලිංගම් යටතේ ගණිතය හැදෑරූ අතර ලන්ඩන් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ගණිතය පිළිබඳ ගෞරව උපාධියක් ලබා ගත්තේය.
ප්‍රවේශ විභාගයෙන් ලංකා සිවිල් සේවයට ඇතුළත් වූ ඔහු කැඩෙට් නිලධාරියෙකු ලෙස පුහුණුව ලබා ඇත. 1927 දී ඔහු උප දිසාපතිවරයෙකු ලෙස පත් කරන ලදී. ඔහු ගාල්ල, කෑගල්ල, බදුල්ල සහ පුත්තලම සහ අනෙකුත් කච්චේරිවල සහකාර කොමසාරිස් ලෙසද සේවය කළේය. ඉන් අනතුරුව ඔහු නියෝජ්‍ය ආහාර පාලක ලෙස කොළඹ ආහාර දෙපාර්තමේන්තුවට පත් කරන ලදී. මෙය සිදු වූයේ දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී දිවයිනේ ආහාර සැපයුම ප්‍රවේශමෙන් සලාකනය කරමින් කළමනාකරණය කිරීමේ වගකීම ඔහු දැරූ අවස්ථාවේදීය. ඔහු එවකට රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවේ සන්නිවේදන අමාත්‍ය ශ්‍රීමත් ජෝන් කොතලාවල මහතාගේ ලේකම්වරයා ලෙසද කටයුතු කළේය. ඉන්පසුව අතිරේක අධ්‍යක්ෂවරයා ලෙසත් පසුව වැඩබලන අධ්‍යාපන අධ්‍යක්ෂවරයා ලෙසත් කටයුතු කළා.
1940 ගණන්වල අගභාගයේදී සිවිල් සේවයෙන් විශ්‍රාම ගැනීමෙන් පසු, 1950 මැයි මාසයේ පැවති අතුරු මැතිවරණයකින් ඔහු අම්බලන්ගොඩ-බලපිටිය ආසනයෙන් ස්වාධීන අපේක්ෂකයෙකු ලෙස පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත් විය.
1966 දී ඔහු 1966 අංක 20 දරන උසස් අධ්‍යාපන පනත යටතේ පිහිටුවන ලද උසස් අධ්‍යාපනය සඳහා වූ ජාතික සභාවේ සාමාජිකයෙකු ලෙස පත් කරන ලදී. 1968 දී ඔහු කොළඹ ලංකා විශ්ව විද්‍යාලයේ උපකුලපතිවරයා ලෙස පත් කරන ලද අතර එය 1969 දක්වා ඔහු දැරීය. ඔහු සහ ඔහුගේ බිරිඳ ශිෂ්‍යත්ව දෙකක් ප්‍රදානය කළහ: තම දියණිය සිහිපත් කිරීම සඳහා ගීතා ද සිල්වා අනුස්මරණ ශිෂ්‍යත්වය සහ ඔවුන්ගේ පුතා සිහිපත් කිරීම සඳහා සුනිල් ද සිල්වා අනුස්මරණ ශිෂ්‍යත්වය.
P. සරවනමුත්තු මහතාගේ අභාවයෙන් පසු සීමාසහිත සිලෝන් ඇන්ඩ් ෆොරීන් ට්‍රේඩ්ස් හි විධායක අධ්‍යක්ෂවරයා ලෙසත් ඉන් අනතුරුව සභාපතිවරයා ලෙසත් කටයුතු කළේය. ඔහු ලංකා සංවර්ධන මූල්‍ය සංස්ථාවේ (DFCC) සභාපතිවරයා වූ අතර මහජන බැංකුවේ අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩල සාමාජිකයෙකු ද විය.
කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලය 1985 දී ඔහුට ලිපි පිළිබඳ ගෞරව ආචාර්ය ( Honoris Causa ) සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබීය.
Ciudad de las Artes y las Ciencias (barrio)

Ciudad de las Artes y las Ciencias (en valenciano y oficialmente​ Ciutat de les Arts i les Ciències) es un barrio de la ciudad de Valencia (España), perteneciente al distrito de Quatre Carreres. Está situado al sureste de la ciudad y limita al norte con Penya-Roja, al este con La Punta, al sur con Fuente San Luis y al oeste con Na Rovella. Su población en 2022 era de 7.687 habitantes.​
Academia Estadounidense de las Artes y las Ciencias

La Academia Estadounidense de las Artes y las Ciencias (American Academy of Arts and Sciences, AAAS) es una organización dedicada a la enseñanza y el avance del conocimiento. Juega el papel de una asociación honorífica en los Estados Unidos.
La Academia fue fundada en la ciudad de Boston durante la Guerra de Independencia de los Estados Unidos por James Bowdoin, John Adams y John Hancock. El objetivo, tal y como quedó recogido en sus estatutos, era el de "cultivar las artes y las ciencias que puedan incrementar el interés, el honor, la dignidad y la felicidad de la gente libre, independiente y virtuosa.". También participaron en la fundación en 1780 Robert Treat Paine y 58 líderes de comunidades locales. Otras personas destacadas se unieron pronto a la asociación, entre los primeros miembros se encontraban Benjamin Franklin (cuya Asociación Filosófica Estadounidense de Filadelfia impulsó a los líderes de Boston a crear una asociación más orientada políticamente), George Washington, Thomas Jefferson y Alexander Hamilton. Hablando en términos de prestigio, la pertenencia a la Academia se considera un honor tan sólo superado por el Premio Nobel.
En 2001 de los 3.700 miembros y los 600 miembros honorarios extranjeros 150 de ellos habían sido distinguidos con el Nobel y 50 con el Pulitzer.​ Uno de los miembros más destacados, fue la compositora Chen Yi, galardonada con La beca Goddard Lieberson.
La primera mujer miembro de la Academia fue la astrónoma Maria Mitchell en 1848​ y la primera en presidirla fue Patricia Meyer Spaks en 2001.​
La academia actual tiene su sede en Cambridge, Massachusetts. Patrocina conferencias, organiza proyectos de investigación y publica un periódico trimestralmente, Dædalus. Actualmente la Academia tiene 4000 miembros y cerca de 600 miembros externos honoríficos. A lo largo del año académico, son invitados a charlas y reuniones en Cambridge y a los centros de la Universidad de Chicago y la Universidad de California, Irvine.
Palacio de las Artes Reina Sofía

El Palacio de las Artes Reina Sofía​​ (en valenciano Palau de les Arts Reina Sofía, o simplemente Les Arts) es el teatro de la ópera de estilo neofuturista de Valencia (España), y sede de la Orquesta de la Comunidad Valenciana. Es obra de Santiago Calatrava y forma parte del complejo arquitectónico de la Ciudad de las Artes y las Ciencias.​
Fue inaugurado el 8 de octubre de 2005. La primera ópera se interpretó el 25 de octubre de 2006, eligiéndose para la ocasión Fidelio, de Beethoven.
Desde su inauguración, el edificio ha conocido varios problemas, como el desprendimiento, el 26 de diciembre de 2013, de parte del trencadís que recubre el edificio, y que obligó más tarde a retirar la totalidad del recubrimiento por el fallo de adherencia observado.​ A finales de octubre de 2014 comienzan las obras para la reposición de la cubierta de trencadís del edificio.​ En noviembre de 2015 el Palacio de las Artes Reina Sofía volvió a lucir el trencadís en su fachada y desde entonces no ha habido ningún problema.
El edificio tiene 14 plantas sobre rasante y tres bajo rasante. Su altura es de 75 metros, siendo el teatro de ópera más alto del mundo.​
El edificio consta de los siguientes salas:
Desde sus comienzos hasta 2015, fue su intendente Helga Schmidt quien contrató a Lorin Maazel como director musical, quien a su vez tuvo la tarea de formar una nueva orquesta estable para el teatro, la Orquesta de la Comunidad Valenciana.
Por su escenario han pasado voces de primera línea y también batutas de nivel como la de Zubin Mehta quien hasta el 2014 dirigió el Festival del Mediterrani, una mini temporada de ópera donde se fue representando, entre otras óperas, la tetralogía de El anillo del nibelungo de Wagner, la primera producción española de esta obra.​
Desde el 1 de enero de 2019, Jesús Iglesias Noriega es el director artístico de Les Arts, y el 17 de septiembre de 2021, Les Arts nombra a Jorge Culla director general de la Fundación.
Museo Interactivo Laberinto de las Ciencias y las Artes

El Museo Interactivo Laberinto de las Ciencias y las Artes es un museo ubicado en la ciudad de San Luis Potosí, en México. Fue edificado en el Parque Tangamanga I de esta ciudad e inaugurado el 4 de septiembre de 2008. El arquitecto que lo realizó fue Ricardo Legorreta.
Las instalaciones se extienden alrededor de un gran patio de laberintos y el recorrido del visitante se hace a través de pórticos que rodean ese patio, generando un paseo variado, que da acceso a los diferentes pabellones en los que se ubican monumentales esculturas que ilustran el diálogo entre la ciencia, el arte y la tecnología. Asimismo, una torre hace las de observatorio para admirar las estrellas y conocer los astros.
El gobierno de San Luis Potosí, invirtió 300 millones de pesos para los trabajos que se realizaron sobre una superficie de 9 mil metros cuadrados en ese complejo cultural. Además, este gran proyecto dedicado a la divulgación de la ciencia, la tecnología y las artes se suma al recientemente inaugurado Centro de las Artes de San Luis Potosí, el cual abrió sus puertas en la antigua penitenciaría de esta ciudad.
Ilham Tower

La Ilham Tower (también conocida como Ilham Baru Tower o IB Tower) es un rascacielos de estilo neofuturista situado en la calle Jalan Binjai de Kuala Lumpur (Malasia). La torre tiene 58 plantas y una altura de 274 metros.​ Fue completada en 2015 y es el séptimo edificio más alto de Kuala Lumpur.​ El diseño de la Ilham Tower es el resultado de un cuidadoso proceso de búsqueda de la forma. Detrás de su exoesqueleto diagonal, que incluye grandes marcos triangulares de hormigón y celosías exteriores, se encuentra un elegante acristalamiento insertado en la estructura del edificio.
La arquitectura de la Ilham Tower, con sus características líneas, pretende ser un «brindis» a la ciudad. Alberga treinta y tres plantas de oficinas y veintidós plantas de apartamentos con servicios, que suponen una superficie total de unos 90 000 m².​ La torre tiene aparcamiento para los trabajadores y visitantes.​
Pearl River Tower

La Pearl River Tower (en chino simplificado, 珠江大厦) es un rascacielos de estilo neofuturista diseñado para ser un edificio energéticamente eficiente, ubicado en el cruce de la calle Jinsui con la Avenida Zhujiang Oeste, en el distrito de Tianhe, Guangzhou, China. El diseño y la estructura han sido desarrollados por el estudio de arquitectura estadounidense, Skidmore, Owings and Merrill, con Adrian D. Smith y Gordon Gill como arquitectos. La construcción de la torre comenzó el 8 de septiembre de 2006 y finalizó en 2013.
El diseño de la Pearl River Tower pretende asentarse como un nuevo estándar para los futuros rascacielos: Es una estructura diseñada en armonía con su entorno que extrae energía de las fuerzas naturales y fuerzas pasivas que rodean al edificio.​ Uno de los mayores logros radica en la integración de forma y funcionalidades tanto naturales como artificiales en un acercamiento al diseño holístico de ingeniería y arquitectura.​
El edificio fue diseñado con la idea de reducir el consumo de energía y autoabastecerse parcialmente, incluyendo para ello generadores eólicos y colectores solares, paneles fotovoltaicos, ventilación por medio de pisos elevados, y sistema de enfriamiento y calentamiento de techo radiante. Es uno de los edificios más respetuosos con el medio ambiente en el mundo.​
Las características de sostenibilidad de la torre incluyen, con respecto a otros edificios similares, ser:
L'Hemisfèric

L'Hemisfèric (en castellano, El Hemisférico) fue el primer edificio abierto al público de la Ciudad de las Artes y las Ciencias de Valencia (España) el 16 de abril de 1998. Es un edificio neofuturista diseñado por Santiago Calatrava con analogía de un ojo, que en su interior alberga una gran sala con una pantalla cóncava de 900 m² y 24,4 m de diámetro.​
La programación ofrece temas de ciencia y tecnología y cambia periódicamente. Dispone de una superficie aproximada de 143 000 m². Es la sala más grande de España que alberga tres sistemas de proyección en una pantalla cóncava de 900 metros cuadrados:
Es un edificio espectacular diseñado por Santiago Calatrava, que cuenta con una cubierta ovoide de más de 100 metros de longitud, que alberga en su interior la gran esfera que constituye la sala de proyecciones.​
Está ubicado concretamente sobre un estanque de agua de 24.000 m. La esfera es la sala de proyecciones, que tiene una capacidad de 300 personas. La altura del edificio es de 26 metros.​
Red hemisférica de reservas para aves playeras

La red hemisférica de reservas para aves playeras (RHRAP) o Western Hemisphere Shorebird Reserve Network (WHSRN) en inglés, es el primer sistema hemisférico de reservas naturales en red cuyo objetivo es proteger a las especies de aves playeras y sus hábitats en América.​​ La oficina ejecutiva tiene su sede en Manomet, Massachusetts, Estados Unidos.
Fue creada en 1986 sobre la base de la idea de Guy Morrison, del Servicio Canadiense de Vida Silvestre, luego desarrollada junto a J.P. Myers y otros investigadores en la Academia de Ciencias Naturales de Filadelfia y más tarde en la Sociedad Nacional Audubon.
El objetivo principal es proteger los sitios críticos para las aves playeras: áreas de reproducción, de invernación, de tránsito y de escala durante la migración.
Hay tres clasificaciones para los sitios: hemisférico, internacional o regional. Para calificar como hemisférico un sitio debe ser utilizado por más de 500 000 aves playeras por año, o más del 30 % de una especie. El internacional debe presentar una población de al menos 100 000 aves por año o más del 10 % de una especie. Y el regional por lo menos 20 000 por año, o un 5 % de una especie.​
El primer sitio designado fue la bahía de Delaware en Estados Unidos, el 21 de mayo de 1986.
El Centro Manomet para las Ciencias de la Conservación entrega un premio bienal a organizaciones o individuos de América Latina que hayan realizado un trabajo importante relacionado con la conservación de las aves playeras. El premio se instituyó en honor del biólogo Pablo Canevari quien fuera director de la red hemisférica de reservas para aves playeras.​
Hasta 2021 se calculaban quince millones de hectáreas distribuidas en 109 sitios de diecisiete países, conservadas por los socios de los sitios.​
Motor SOHC

Un motor con un solo árbol de levas en cabeza (también conocido como SOHC, de la expresión inglesa equivalente "Single OverHead Camshaft"), es un tipo de motor de combustión interna que usa un único árbol de levas, ubicado en la culata, para accionar las válvulas de escape y admisión del motor. Se contrapone al motor double overhead camshaft DOHC, que usa dos árboles de levas.​
Este motor fue ideado a inicios de la década de 1960 por Aurelio Lampredi, ingeniero de motores de Fiat Auto, S.p.A.
La principal diferencia es que, en el SOHC, el mismo árbol de levas maneja ambos tipos de válvulas, a diferencia de los motores DOHC, en donde se usa un árbol de levas para las válvulas de admisión y otro para las de escape. A su vez, estos dos tipos de motores difieren de los motores OHV por el hecho de que en estos últimos, la acción del árbol de levas sobre las válvulas se desarrolla mediante varillas y balancines, mientras que en los OHC la acción del árbol de levas es directa.
Los motores SOHC tienen un buen rendimiento, pero generan un menor par motor y por lo tanto una menor potencia que los DOHC, aun cuando el resto del motor sea idéntico.
Serena Malfi

Serena Malfi (Pomigliano d'Arco, Nápoles, 19 de julio de 1985) es una mezzosoprano Italiana de creciente trayectoria en grandes teatros líricos internacionales, especializada en el repertorio belcantista y mozartiano. Estudio en el concervatorio Santa Cecilia de Roma. Debutó en la Opernhaus Zürich como Rosina en Il barbiere di Siviglia de Rossini en el 2009, haciendo su debut en la Ópera Garnier en París en La Cenerentola de Rossini en 2013.
Ha cantado Il barbiere di Siviglia, La Cenerentola, La clemenza di Tito, Don Giovanni, Il Flaminio, La Salustia y Agrippina entre otras.
Desde 2010 se presenta en los más prestigiosos teatros de ópera del mundo, tales como Wiener Staatsoper, Ópera Garnier de París, Teatro Comunale de Florencia, Teatro Real de Madrid, Palau de les Arts Reina Sofia de Valencia entre otros.
En 2012 debutó en el Teatro Colón de Buenos Aires con La Cenerentola, regresó en 2013 como Cherubino en Las Bodas de Fígaro junto a Erwin Schrott y Majia Kovalevska.
Destacada por la crítica internacional y reconocida por el público por su calidad artística.
L'arbore di Diana

L'arbore de Diana (título original en italiano; en español, El árbol de Diana) es una ópera bufa en dos actos con música de Vicente Martín y Soler y libreto en italiano de Lorenzo da Ponte, que lo desarrolló al tiempo que trabajaba con Mozart en Don Giovanni.​
Se estrenó el 1 de octubre de 1787 para la boda de la sobrina de José II, la archiduquesa María Teresa con el príncipe Anton Clemens de Sajonia. La obra fue un éxito enorme en su día, con 65 a 70 representaciones en el Burgtheater de Viena entre 1787 y 1792, pero el repertorio de las óperas de Martín ha caído desde entonces en el olvido.
Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase​ aparece con sólo 4 representaciones en el período 2005-2010. Entre ellas la representación durante la temporada 2007 / 2008 en el Teatro de Bielefeld en Renania del Norte Westfalia, Alemania, o las representaciones en suelo español: en el Palau de les Arts Reina Sofía de Valencia (2008) o en el Gran Teatro del Liceo en 2009.
En 2011, la compañía argentina Lírica Lado B presentó en el marco del evento "Bienvenido Martin y Soler a la Argentina" el estreno en el país de L'arbore di Diana y La festa in villaggio.-
Las referencias mitológicas de la ópera son fundamentales para comprender el libreto de Da Ponte. Diana, la protagonista, equivalente en el mundo romano de la Artemisa griega, hermana gemela de Apolo, es la diosa de la caza, de los bosques y, como se subraya en esta opera, de la castidad. Existe no obstante una leyenda muy extendida, que dice que se enamoró del pastor Endimión. En el nacimiento de este amor se basa esta pieza, que es un canto a la libertad sexual y a las bondades del amor libre frente al conservadurismo popular y la mojigatería.
La obra es una comedia erótica, siendo calificado el libreto por el mismo autor como «voluptuoso sin ser lascivo».​
https://liricaladobe.blogspot.com/2013/01/larbore-di-diana.html
Edificio del Banco de España (Valencia)

El edificio del Banco de España en Valencia, está situado en la calle Barcas número 6 de la ciudad de Valencia, Comunidad Valenciana, España. Es un edificio público de estilo clásicista construido en el año 1917.​ Su construcción corrió a cargo del arquitecto madrileño José de Astiz Bárcena.
La historia del Banco de España en Valencia se inicia el 18 de junio de 1858, una vez autorizada la banca a emitir billetes con la condición de que existiese una sola entidad bancaria por cada ciudad, autorizada para ello. Sería en ese momento cuando el Banco de España establece sus sucursales en Alicante y Valencia, donde no había bancos encargados de la emisión de billetes.​
Después de tener varias sedes de carácter temporal, en 1912 se inicia el proyecto de la nueva sede​ y en 1917 se procede a la construcción del edificio de estilo clásicista que alberga la sede del Banco de España en Valencia hasta la actualidad. Fue inaugurada el 11 de marzo de 1918 en la calle Barcas, que destaca por ser la vía en donde están ubicadas buena parte de las sedes centrales de las entidades bancarias con presencia en Valencia y en la Comunidad Valenciana y que ejerce de centro financiero de la ciudad.
El proyecto del edificio del Banco de España en Valencia es obra del arquitecto madrileño José de Astiz Bárcena, que ejecutó posteriormente la edificación de otras sucursales del Banco de España como la de Alcoy en 1927 y la de La Coruña en 1926. Su construcción fue acabada en 1917. La fachada está trabajada en piedra. El elaborado artesonado de la rejería es obra del herrero valenciano José Guillot.​
El edificio cuenta con semisótano, planta baja, tres alturas y siete patios interiores, de los cuales dos poseen vidrieras que aportan luz a la parte central del edificio. En 1963 se le añadió una planta más al edificio con proyecto del arquitecto Juan de Zavala Lafora,​ que había participado anteriormente en la construcción del cercano edificio del Ateneo Mercantil.
La sede consta en el Catálogo de Bienes y Espacios Protegidos del Ayuntamiento de Valencia, por su localización dentro de los límites de protección del Teatro Principal de Valencia, que está clasificado como bien de interés cultural.
La sucursal del Banco de España en Valencia opera con entidades de crédito,​ y ofrece los siguientes servicios al público:
Grao (Valencia)

Grao (en valenciano y oficialmente​ El Grau) es un barrio de la ciudad de Valencia (España), perteneciente al distrito de Poblados Marítimos. Está situado al este de la ciudad y limita al norte con Cabañal-Cañamelar, al este con el mar Mediterráneo, al sur con Nazaret y La Punta y al oeste con Ayora (barrio), La Creu del Grau y Penya-Roja. En este barrio se encuentra la zona más antigua del Puerto de Valencia. Su población en 2022 era de 9495 habitantes.​
Tras la conquista cristiana de Valencia, por parte de Jaime I, este dio franquicias a los que se asentaran en el Grao, a fin de crear una población portuaria.​ Para esto, otorgó carta puebla dada el 27 de mayo de 1247, nombrando a la nueva población Vilanova Maris Valentiae (Villanueva de la Mar de Valencia). El rey comenzó también las obras de fortificación y de construcción de un puente de madera para facilitar la carga y descarga de los barcos.​
En el siglo XIV comenzó la construcción de las Reales Atarazanas (Reials Drassanes), que alcanzaron tal fama durante sus primeros años que en 1342, al ofrecer las Cortes un donativo al rey para formar la armada que había de ir a Mallorca, le exigieron que las naves se construyeran en Valencia.​ Igualmente se creó un baluarte defensivo para proteger la ciudad de Valencia de desembarcos de piratas o ejércitos rivales en tiempos de guerra.​ Se conserva un apunte dibujado por el pintor flamenco Antonio de las Viñas en que se muestra una perspectiva de este barrio o núcleo urbano en 1563. Fue un encargo hecho por el rey Felipe II con el tema de la vista de la ciudad de Valencia. El cuadro muestra un caserío del siglo XVI entre el que se encuentra el templo de Santa María anterior al actual.
En 1609 se promulgó el decreto de expulsión de los moriscos y judíos de la ciudad, siendo este el punto de referencia para su posterior embarque con destino a Túnez. En 1812 y en plena Guerra de la Independencia Española, el general Maroto se ocupó de la defensa de las plazas valencianas del Grao junto con las de Monteolivete y Torres de Quart. El Grao dependía de la ciudad de Valencia, la cual nombrada todos los años justicia para aquel lugar. En 1768 el Regimiento del Grao acudió al Real Acuerdo para emanciparse de la ciudad; pero este tribunal desestimó su pretensión en 1777. Continuó el pleito muchos años, hasta que en 1826 la Audiencia revocó el fallo de 1777, reconociendo la independencia municipal de la que se llamó desde entonces Villanueva del Grao.​ En el Diccionario de Madoz (1845-1850) aparece la siguiente descripción:
En 1897 la Villanueva del Grao fue anexionada nuevamente a la ciudad de Valencia, junto con el Pueblo Nuevo del Mar.​
La identidad corporativa del municipio de Villanueva del Grao viene descrita en una carta conservada en el Archivo Histórico Nacional, gracias a la iniciativa de su director Francisco González de Vera, que en 1876 ordena conformar una sección de sigilografía con las réplicas de los sellos empleados hasta ese momento por las administraciones españolas (como gobiernos civiles, autoridades eclesiásticas, centros de estudios y agrupaciones militares).​ La carta citaba literalmente:​
L'Àgora

L'Àgora (Valencian: [ˈlaɣoɾa], Spanish: El Ágora [el ˈaɣoɾa]; anglicised "The Agora") is a multifunctional covered space designed by Santiago Calatrava located in the Ciutat de les Arts i les Ciències (City of Arts and Sciences) complex, Valencia, Spain.
The building has a height of 70 m (230 ft) and occupies 5,000 m of space with an open ground plan resembling a pointed ellipse about 88 m (289 ft) long and 66 m (217 ft) wide. Depending on the configuration of the space, a maximum seating capacity for 6,075 people can be reached.
The building is a diaphanous large arena, with a glass roof along its spine and a movable structure to control the overhead natural light. The tall white steel rib-cage arches give the interior space an organic element, whereas the exterior is geometric and abstract, in day or when illuminated at night.
L'Àgora was officially inaugurated in November 2009 to host the Valencia Open 500 ATP tournament, although the construction works were not completely finished. The Valencia Open 500 continued for six years and ended in 2015.
In early 2018, the Catalan architect Enric Ruiz-Geli was announced to be the winner of a private architecture competition to build the new CaixaForum Valencia inside L'Àgora. CaixaForum Valencia will adapt 6,500 square meters to house two exhibition halls, an auditorium with 300 seats, two multipurpose rooms, a bar-restaurant, a bookstore, and family and educational space on a second level. The space will offer art exhibitions, conferences, concerts and shows, social events, educational and family workshops and activities for the elderly. An investment of around 18 million euros is needed to renovate L'Àgora to house CaixaForum Valencia. In addition, about 5 million euros may be allocated annually for the maintenance, programming and operation of the center. It is expected to open in early 2021.
39°27′13″N 0°21′0″W﻿ / ﻿39.45361°N 0.35000°W﻿ / 39.45361; -0.35000
Orquestra de la Comunitat Valenciana

The Orquestra de la Comunitat Valenciana (Spanish: Orquesta de la Comunidad Valenciana, English translation 'Orchestra of the Region of Valencia'), is a Spanish orchestra based in Valencia. It is the resident orchestra of Valencia’s Palau de les Arts Reina Sofía.
The orchestra was created in 2006 to be the orchestra of the new opera house, the Palau de les Arts Reina Sofía. The first chief conductor of the orchestra was Lorin Maazel, from 2006 to 2011. Omer Meir Wellber served as the orchestra's next chief conductor, from 2011 to 2014. In 2015, Roberto Abbado and Fabio Biondi became joint chief conductors of the orchestra. Biondi served in the post through 2018, and Abbado through 2019.
On 1 September 2021, James Gaffigan became chief conductor of the orchestra, with an initial contract of 4 years. In December 2024, the orchestra announced that Gaffigan is to stand down as its chief conductor at the close of the 2024-2025 season.
In 2022, Sir Mark Elder first guest-conducted the orchestra. In January 2025, the orchestra announced the appointment of Elder as its next music director, effective 1 September 2025, with an initial contract of two years.
Nou Mestalla

Nou Mestalla (Valencian pronunciation: [ˈnɔw mesˈtaʎa]) is a partially built football stadium in Valencia, Spain, intended as a replacement for Valencia's current stadium, the Mestalla. The basic concrete structure of the stadium was built between August 2007 and February 2009, but work was then halted for financial reasons. Following multiple redesigns, all of which reduced the final capacity, construction work eventually resumed in January 2025.
The stadium architects are Reid Fenwick Asociados and ArupSport, and the cost is estimated between €250 million and €300 million. The design features a futuristic exterior, clad in aluminium and an interior of wood. It is being built on the site of a former factory in the neighbourhood of Benicalap.
The plans for the new stadium were unveiled on 10 November 2006, by former president Juan Soler and the club who unveiled details about the stadium and presented a short film about the stadium at the Museu Príncipe Felipe in Valencia. The work on the Nou Mestalla began in August 2007, with an intention to complete in early summer 2009, in time for the 2009–10 season. Planned capacity was around 80,000.
On 26 May 2008, four construction workers lost their lives following the collapse of some scaffolding on the Nou Mestalla site. A five-minute silence, called for by the Unión General de Trabajadores and Workers' Commissions trade unions, was observed throughout the Valencian Community in all sectors of industry.
Construction on the stadium was suspended in February 2009, due to the club struggling financially. Valencia CF announced in December 2011 that it had negotiated a deal with Bankia to complete the stadium and transfer the old Mestalla property to the bank, and that it expected to complete the stadium in approximately two years, but this deal later collapsed.
An updated redesign, by Fenwick Iribarren Architects, was put forward in November 2013. The capacity was to be reduced to 61,500, the underground car park reduced in size, and the original roof and elaborate façade to be scaled back, but no date was given for when construction would restart. Valencia CF began negotiations with Ayuntamiento of Valencia in October 2017 to renew and restart the project. Further design modifications were proposed, reducing to a capacity of 54,000 seats.
A new project to complete stadium construction was presented by then-club president Anil Murthy to President of the Generalitat Valenciana, Ximo Puig, in December 2021. This saw another change in design, reducing capacity further to somewhere between 43,000 and 50,000 seats. The stadium was included in RFEF's original bid for Spain, Portugal, and Morocco to host the 2030 FIFA World Cup in 2022, but did not make the final list when they were unveiled in July 2024.
After a hiatus of almost 16 years, construction on the Nou Mestalla stadium recommenced in January 2025. Valencia CF are currently targeting moving into the completed stadium for the 2027–28 season.
Mercado Central, Valencia

Mercado Central or Mercat Central (English: Central Market) is a public market located across from the Llotja de la Seda and the Church of Santos Juanes in central Valencia, Spain. It is one of the main works of the Valencian Art Nouveau.
In 1839, the spot had been used to inaugurate an open-air marketplace called Mercat Nou. By the end of the century the city of Valencia sponsored a contest for the construction of a new roofed market. A new contest in 1910 selected the present design by Alexandre Soler March and Francesc Guàrdia Vidal, who had got his architect's degree at the School of Architecture of Barcelona and collaborated with Lluís Domènech i Montaner. Construction began in 1914 and was not fully completed until 1928 by the Valencian architect Enrique Viedma Vidal.
The Central Market of Valencia is one of the largest in Europe; it covers more than 8,000 square metres (86,000 sq ft), with a predominantly Valencian Art Nouveau style. Its unusual roof comprises original domes and sloping sections at different heights, while the interior seems to be lined in a range of materials such as iron, wood, ceramics and polychromed tiles. The beauty of the building stands out especially on account of the light that enters through the roof at various points, and through coloured window panels.
The style blends a modern Valencian Art Nouveau look but mirrors some of the architectural influences of nearby buildings such as the Valencian Gothic style Lonja de la Seda and the eclectic Gothic-baroque church of Sants Juanes. It celebrates the power of iron and glass to permit the construction of large open spaces, but still utilizes domes at crossings.
Most vendors sell food items, although souvenir shops and restaurants are located inside the market as well. It is a popular location for tourists and locals alike.
39°28′24.809″N 0°22′44.116″W﻿ / ﻿39.47355806°N 0.37892111°W﻿ / 39.47355806; -0.37892111
List of destroyed landmarks in Spain

This list of missing landmarks in Spain includes remarkable buildings, castles, royal palaces, medieval towers, city gates and other noteworthy structures that no longer exist in Spain, or have been partially destroyed. It does not include walls of cities. City gates are included.
There are hundreds of ruins of destroyed landmarks all over Spain, although there are many famous structures standing. Many of these destroyed monuments could be important examples of cultures passed, of that cities today.
The following is an incomplete list.
San Nicolás, Valencia

The Church of Sant Nicolau de Bari and Sant Pere Màrtir is a Valencian Gothic style, Catholic parish church located in Valencia, Spain.
The church was founded in the 13th century, with a layout that includes a single-nave with six chapels between the buttresses and polygonal apse. The church was refurbished in Gothic style in the 15th century, with a rose window alluding to a miracle of Saint Nicholas. A standalone chapel closed with a gate was built next to the church, which serves as the parish cemetery and, accordingly, it is known as the fossar ('cemetery'). The church portal, which overlooks the Square of San Nicolás, however, is a 19th-century neo-Gothic construction.
The interior of the church was completed between 1690 and 1693, and was decorated by Juan Pérez Castiel in Baroque fashion. It has frescoes, depicting the lives of Saint Nicholas and Peter of Verona, along with virtues and allegories, designed by Antonio Palomino and completed by Dionís Vidal [es]. The chapel altarpieces include works by Juan de Juanes, Fernando Yáñez de la Almedina, Jerónimo Jacinto de Espinosa, and José Vergara Gimeno.
Pope Callixtus III, born Alfonso de Borgia, was a rector of the Church of San Nicolás before becoming pope. On the wall to the left of the portal is a ceramic plaque dedicated to him, commemorating the prediction of Saint Vincent Ferrer that Alfonso de Borgia would become pope and then would canonize Ferrer.
காலி

காலி இலங்கையின் தென் பகுதியிலுள்ள ஒரு நகரம். இலங்கையின் பெரிய நகரங்களுள் ஒன்று. இலங்கையின் எட்டு மாகாணங்களுள் ஒன்றான தென் மாகாணத்தின் தலைநகரமும் இதுவே. இலங்கையின் முக்கிய துறைமுகங்களில் ஒன்றான காலித் துறைமுகமும் இங்கே அமைந்துள்ளது. 2004 ல் ஏற்பட்ட சுனாமியினால் இந்த நகரம் கடுமையாகப்பாதிக்கப்பட்டது. சர்வதேச துடுப்பாட்ட திடல் ஒன்றையும் இந்த நகரம் கொண்டுள்ளது. 2004 ஆழிப்பேரலை தாக்கத்தில் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்ட இந்த திடல் புணரமைக்கப்பட்டு மீண்டும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
இதன் காலநிலை வெப்பமண்டல மழைக்காடுகளின் காலநிலையை ஒத்ததாக உள்ளது. இங்கு வறட்சி என தனிக் காலம் இல்லாவிடிலும் சனவரி மற்றும் பெப்ரவரி மாதங்களில் சற்று வறட்சி தென்படும்.
காலியின் மக்கள் தொகை 91 000 ஆகும். அதிகமாக சிங்களவர்களே வசிக்கின்றனர். மேலும் தமிழர் முஸ்லிம்களும் வசிக்கின்றனர்.
இங்குள்ள வெளிச்சவீடு பழமை வாய்ந்தது. இது 1934 ஆம் ஆண்டில் தீயினால் அழிந்ததை அடுத்து 1939 இல் புதிதாகக் கட்டப்பட்டது. இதன் உயரம் 26.5 மீற்றர், வட்ட இரும்புக்கோபுரமாகவும், மேற்பக்கம் தட்டை உருவம் உடையதாகவும் உள்ளது. கோபுரம் முழுவதும் வெள்ளை நிறத்தாலும் அடிப்பகுதி சிவப்பு நிறத்தாலும் நிறம் தீட்டப்பட்டுள்ளது.
காலி மீள் கட்டுமானம் (2005) பரணிடப்பட்டது 2016-10-28 at the வந்தவழி இயந்திரம்
பீலிக்கணவாய்

பீலிக்கணவாய் (squid) என்பது தலைக்காலிகள் வகுப்பைச் சேர்ந்த கணவாய் வடிவி என்ற பெருவரிசையில் உள்ள ஒரு கடல்வாழ் உயிரினம் ஆகும். இது மெல்லுடலி வகையைச் சேர்ந்தது. பெரும்பாலான கணவாய் இனங்கள் 60 சென்டிமீட்டர் வரை வளரக்கூடியவை என்றாலும் சிலவகை கணவாய்கள் 13 மீட்டர் வரை வளரக்கூடியவை. இது மிகவும் பிரபலமான உணவாகும்.மேற்கத்திய நாடுகளில் இது கலமாரி என்ற இத்தாலியன் பெயரால் அழைக்கப்படுகின்றது. கணவாய் என்பது ஆங்கிலத்தில் கட்டில் ஃபிஷ் (cuttlefish) என்றழைக்கப் படுவது.
கணவாய்களை கடல்வாழ் பச்சோந்தி என்று சொல்வதும் உண்டு. காரணம் இவை எதிரிகளிடம் இருந்து தப்பிக்க தங்கள் உடல் மீதுள்ள கோலங்களையும் வண்ணங்களையும் சுற்றுப் புறத்திற்கேற்ப மாற்றிக் கொள்ளும் சக்தி படைத்தவை.
கணவாய்களை எதிரிகள் (டால்ஃபின், சுறா மீன் போன்றவை) துரத்தும் போது தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காக அவை நிறம் கொண்ட திரவத்தினை கடலில் பாய்ச்சும். பெரிய கணவாய் கருப்பு நிற திரவத்தினையும், ஊசிக் கணவாய் நீல நிற திரவத்தினையும். கணவாய் பழுப்பு நிற திரவத்தினையும்,வெளி விடும்.
கணவாயின் கண்ணில் உள்ள கருவிழி சற்று வினோதமானது. பல உயிரினங்களின் கண்ணில் கரு விழிகள் வட்ட வடிவில் இருக்கும். ஆனால் கணவாயின் கரு விழி டபிள்யூ (W) என்னும் ஆங்கில எழுத்தின் வடிவில் இருக்கும்.
பனையோலை

பனை மரத்தின் இலை பனையோலை (பனை + ஓலை) எனப்படும். பனையோலை விசிறி போன்ற வடிவத்தையுடையது. ஏறத்தாழ ஐந்து அடி விட்டம் கொண்டதாக இருக்கும். பனம் மட்டை அல்லது பனை மட்டை என்று அழைக்கப்படும் இதனுடைய காம்பு உறுதியானது, அரை வட்ட வடிவமான குறுக்கு வெட்டுமுகம் கொண்டது. அத்துடன் இதன் விளிம்புகளில் கருநிறமான, வாளின் பற்கள் போன்ற அமைப்பு உள்ளது இது கருக்கு எனப்படும். 20 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் வாழ்ந்த சோமசுந்தரப் புலவர் இந்தக் கருக்கை மன்னர்களின் வாளுக்கு ஒப்பிட்டு
என்று இலக்கியச் சுவையுடன் பாடியுள்ளார்.
பனையோலைக் குருத்து இள மஞ்சள் நிறம் கொண்டது. விரிந்து முதிரும் போது கரும் பச்சை நிறமாகத் தோற்றமளிக்கும். காய்ந்து விழும் நிலையிலுள்ள ஓலைகள் மண்ணிறமாக ஆகி விடுகின்றன.
ஒவ்வொரு நிலையிலும் இவ்வோலைக்கு வெவ்வேறு பயன்கள் உள்ளன. குருத்தோலைகளை வெட்டிக் காய விட்டு அதனைப் பயன்படுத்திப் பல விதமான கைப்பணிப் பொருட்கள் செய்யப்படும். பச்சை ஓலைகள் மாடுகளுக்கு உணவாவதுடன், வேலியடைத்தல், கூரை வேய்தல், முறம் செய்தல் போன்றவற்றுக்குப் பயன்படுத்தப் படுகின்றன. மட்டைகளும், வேலியடைத்தல், குடிசைகள் அமைத்தல், பலவகை நார்களின் உற்பத்தி ஆகியவற்றில் உதவுகின்றன. காய்ந்து விழும் ஓலைகளும் பயிர்களுக்கு உரமாகின்றன.
ஐங்கோணம்

வடிவவியலில் ஐங்கோணம் (pentagon) என்பது ஐந்து பக்கங்களைக் கொண்ட ஒரு பலகோணமாகும். ஒரு ஐங்கோணத்தின் ஐந்து பக்கங்களும் சம அளவுடன் இருந்தால் அந்த ஐங்கோணம் ஒழுங்கு ஐங்கோணம் அல்லது சீர் ஐங்கோணம் (regular pentagon) எனப்படும். ஒரு ஐங்கோணத்தின் அனைத்து (ஐந்து) உட்கோணங்களின் கூட்டுத்தொகை 540°. கிரேக்க மொழியில் எண் ஐந்தைக் குறிக்கும் சொல்லான pente -யிலிருந்து ஐங்கோணத்தின் ஆங்கிலப் பெயர் pentagon தோன்றியுள்ளது. ஒரு ஐங்கோணம் தனக்குள்ளாக வெட்டிக் கொள்வதாகவும் அமையலாம். நட்சத்திர ஐங்கோணம் இவ்வகையைச் சேர்ந்தது.
ஒரு ஒழுங்கு ஐங்கோணத்தின் ஐந்து பக்கங்களின் அளவுகளும் சமமாகவும் ஒவ்வொரு உட்கோணத்தின் அளவும் 108° -ஆகவும் இருக்கும். ஒழுங்கு ஐங்கோணத்திற்கு 5 சமச்சீர் பிரதிபலிப்புக் கோடுகளும் 5 வரிசையுடைய சமச்சீர் சுழற்சிகளும் (72°, 144°, 216° மற்றும் 288°) உண்டு. ஒரு ஒழுங்கு ஐங்கோணத்தின் மூலைவிட்டங்கள் அதன் பக்கங்களுடன் தங்க விகிதத்தில் அமைகின்றன.
ஒரு ஒழுங்கு குவிவு ஐங்கோணத்தின் பக்க அளவு t எனில் அதன் பரப்பு காணும் வாய்ப்பாடு:
R, அலகு ஆரமுள்ள ஒரு வட்டத்துக்குள் வரையப்படும் ஒழுங்கு ஐங்கோணத்தின் பக்க நீளம் t :
எந்தவொரு ஒழுங்கு பலகோணத்தின் பரப்பு வாய்ப்பாடு:
இங்கு P பலகோணத்தின் சுற்றளவு, a -பலகோணத்தின் மையத்திலிருந்து அதன் ஒரு பக்கத்தின் நடுப்புள்ளிக்கு வரையப்படும் நடுக்கோட்டின் நீளம். ஐங்கோணத்திற்கான இவற்றின் மதிப்புகளை பரப்பு வாய்ப்பாட்டில் பிரதியிட:
t -ஒழுங்கு ஐங்கோணத்தின் பக்க நீளம்.
ஒழுங்கு ஐங்கோணத்தின் மூலைவிட்டமும் (D) பக்கமும் (T) தங்க விகிதத்தில் அமையும் என்ற உண்மையைப் பயன்படுத்த:
எனவே மூலைவிட்டத்தின் நீளம்:
வரிசையாக A, B, C, D, E உச்சிகளுடைய ஒரு ஒழுங்கு ஐங்கோணம் ஒரு வட்டத்துக்குள் வரையப்பட்டால்:
B மற்றும் C புள்ளிகளுக்கிடையே வட்டத்தின்மீது அமையும் புள்ளி P.
நட்சத்திர வடிவில் அமையும் ஒழுங்கு ஐங்கோணமானது நட்சத்திர ஐங்கோணம் (pentagram) எனப்படும். இதன் Schläfli குறியீடு {5/2} ஆகும். இச்சிறப்பு வடிவத்தின் பக்கங்கள் ஒழுங்கு குவிவு ஐங்கோணத்தின் மூலைவிட்டங்களாக அமையும். எனவே இவ்விரண்டு வடிவங்களின் பக்கங்கள் தங்க விகிதத்தில் இருக்கும்.
ஒரு ஒழுங்கு ஐங்கோணம் வரைவதற்கு பல முறைகள் உள்ளன. அவற்றில் சில கீழே தரப்பட்டுள்ளன.
கவராயம் மற்றும் அளவுகோலைப் பயன்படுத்தி ஒரு ஒழுங்கு ஐங்கோணத்தை தரப்பட்ட வட்டத்துக்குள்ளாக அல்லது தரப்பட்ட ஒரு விளிம்பினைக் கொண்டு வரையலாம். இந்த வரைமுறையை தனது எலிமெண்ட்ஸில் யூக்ளிட் விளக்கியுள்ளார் (கிமு.300).
ஒரு தரப்பட்டுள்ள வட்டத்துக்குள் ஒழுங்கு ஐங்கோணம் வரையும் மற்றொரு முறை:
கார்லைல் வட்டமானது ஒரு இருபடிச் சமன்பாட்டின் மூலங்களை வடிவவியல் முறையில் காண்பதற்காகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. இந்த கண்டுபிடிப்பு ஒரு ஒழுங்கு ஐங்கோணம் வரையும் முறையைக் காணும் வழியைத் தருகிறது.
நீல பத்மநாபன்

நீல பத்மநாபன் என்னும் நீலகண்டப்பிள்ளை பத்மநாபன் (பிறப்பு: ஏப்ரல் 26, 1938), தமிழ்நாட்டில் கன்னியாகுமரியினைச் சேர்ந்த ஒரு முன்னணி எழுத்தாளர். புதினம், சிறுகதை, கட்டுரை, கவிதை என பல வகைகளிலும் எழுதுபவர். இலை உதிர் காலம் புதினத்துக்காக 2007ஆம் ஆண்டின் தமிழ் நூல்களுக்கான சாகித்திய அகாதமி விருது பெற்றுள்ள நீல பத்மநாபன், பொறியாளராகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்று தற்போது திருவனந்தபுரத்தில் வசித்து வருகிறார்.. இவரின் படைப்புகள் கடந்த 25 ஆண்டுகளாக நவீனத்துவ வடிவ இலக்கணத்தால் மதிப்பிடப்பட்டு எதிர்மறைகள் சுட்டப்பட்டுள்ளன.
நீல பத்மநாபன் கன்னியாகுமரி மாவட்டம் இரணியலில் 1938 ஏப்ரல் 26 ஆம் நாள் நீலகண்டப்பிள்ளை - சானகி அம்மாள் இணையருக்கு மகனாகப் பிறந்தார்.
நீல பத்மநாபன் நாலாஞ்சிறை எனும் இடத்திலிருந்த மார் இவானியேஸ் கல்லூரியில் இடைநிலை வகுப்பில் (Intermediate) தேறினார். கேரளப் பல்கலைக்கழகக் கல்லூரியில் 1956 - 58 ஆம் கல்வி ஆண்டுகளில் இயற்பியல் பயின்று அறிவியல் இளவர் பட்டம் பெற்றார். பின்னர் பொறியியல் கல்லூரியில் சேர்ந்து மின்பொறியியலில் அறிவியல் இளவர் பட்டம் (B.Sc. Electrical Engineering) பெற்றார்.
நீல பத்மநாபன் கல்லூரியில் பயிலும்பொழுதே, கேரள பணியாளர் தேர்வாணையத் தேர்வை எழுதி வெற்றி பெற்றிருந்தார். எனவே கல்லூரிக் கல்வி முடிந்ததும் திருச்சூரில் அரசு அலுவலகம் ஒன்றில் சில காலம் பணியாற்றினார். தந்தை வற்புறுத்தலினால் அவ்வேலையைத் துறந்து பொறியியல் படிக்கச் சென்றார்.
1963ஆம் ஆண்டில் கேரள மாநில மின்வாரியத்தில் இளநிலை மின்பொறியாளராகப் (Junior Engineer) பணியிற் சேர்ந்தார். படிப்படியாக உயர்ந்து 1993 ஆம் ஆண்டில் துணை முதன்மைப் பொறியாளராக (Deputy Cheif Engineer) பணி ஓய்வு பெற்றார்.
நீல பத்மநாபன் கிருட்டிணம்மாள் என்பவரை மணந்து சானகி, உமா, நீலகண்டன், கவிதா என்னும் நான்கு மக்களை ஈன்றார்.
"கதைக் கருவைத்தேடி நான் ஒரு போதும் அலைந்திருக்கவில்லை. ஒரு பிரத்யேக கணத்தின் தெறிப்பில், ஏனோ ஒரு சொல்லத்தெரியாத தன்மையில் சிலிர்த்துப்போய் நேரிலும் காணும், சொல்லிக்கேட்கும் சில கருத்துக்களை மட்டும் என் மனம் சுவீகரித்துக் கொள்கிறது. உதறினாலும் விலகாமல் உள்ளத்தில் இறுகப்பற்றிக்கொள்ளும் இந்தக்கரு தன்னை எடுத்தாள என்னை விடாப்பிடியாக நிர்பந்திக்கிறது. இரும்பு இதயம் படைத்தவர்களுக்காக நான் எழுதவில்லை. காரணம் எனக்கு இரும்பு இதயம் இல்லை என்பதுதான், என்னைப்போல் சாதாரண ஆசை நிராசைகள் கொண்ட சாதாரண மனித ஜீவிகளுடன் என் பிரச்னைகள், உணர்ச்சிகளை, வியப்புகளை ,வெறுப்புகளை பரிமாறிக்கொள்ளவே நான் எழுதுகிறேன்" என்று நீல பத்மநாபன் தன்னைப் பற்றி குறிப்பிட்டதுண்டு.
2004 ஆம் ஆண்டில் மேற்கண்ட அனைத்துப் புதினங்களும் அடங்கிய தொகுப்பு நீல பத்மநாபனின் நாவல்கள் என்னும் தலைப்பில் வெளிவந்தது.
2000 ஆம் ஆண்டு வரை இவரால் எழுதப்பட்ட சிறுகதைகள் அனைத்தும் அடங்கிய தொகுப்பு நீல பத்மநாபன் கதைகள் என்னும் பெயரில் 2000ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது.
2003ஆம் ஆண்டு வரை இவரால் எழுதப்பட்ட கவிதைகள் அடங்கிய தொகுப்பு நீல பத்மநாபனின் 148 கவிதைகள் என்னும் தலைப்பில் 2003 ஆம் ஆண்டில் வெளிவந்தது.
2005 ஆம் ஆண்டு வரை இவர் எழுதிய கட்டுரைகள் அனைத்தும் அடங்கிய தொகுப்பு நீல பத்மநாபனின் கட்டுரைகள் என்னும் தலைப்பில் 2005 ஆம் ஆண்டில் வெளிவந்தது.
சேத்துப்பட்டு வட்டம்

சேத்துப்பட்டு வட்டம், தமிழ்நாட்டின் திருவண்ணாமலை மாவட்டத்தின் 12 வருவாய் வட்டங்களில் ஒன்றாகும். இவ்வருவாய் வட்டம், ஆரணி வட்டத்தின் தென்பகுதிகளைக் கொண்டு, மே 2012ல் நிறுவப்பட்டது. இவ்வருவாய் வட்டத்தின் வட்டாட்சியர் அலுவலகம் சேத்துப்பட்டில் செயல்படுகிறது. இவ்வட்டம் 76 வருவாய் கிராமங்கள் கொண்டது.
இவ்வட்டத்தில் சேத்துப்பட்டு ஊராட்சி ஒன்றியம் மற்றும் சேத்துப்பட்டு பேரூராட்சி உள்ளது. இந்த வட்டம் போளூர் (சட்டமன்றத் தொகுதி)க்கும் மற்றும் ஆரணி மக்களவைத் தொகுதிக்கும் உட்பட்டதாகும்.
இந்த வட்டத்தில் 4 உள்வட்டங்கள் உள்ளன
சேத்துப்பட்டு வட்டத்தின் வடக்கில் ஆரணி வட்டம், கிழக்கில் வந்தவாசி வட்டம், தெற்கில் விழுப்புரம் மாவட்டம், மேற்கில் போளூர் வட்டம், தென்மேற்கில் கலசப்பாக்கம் வட்டம் மற்றும் கீழ்பெண்ணாத்தூர் வட்டங்கள் எல்லைகளாக உள்ளது.
சேத்துப்பட்டு, மாவட்டத் தலைமையிடம் திருவண்ணாமலையிலிருந்து 46 கிமீ தொலைவிலும்; சென்னையிலிருந்து 137 கிமீ தொலைவிலும் உள்ளது.
சேத்துப்பட்டு வருவாய் வட்டத்தில் 76 வருவாய் கிராமங்கள் உள்ளது.
2011-ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி இவ்வட்டத்தின் மக்கள்தொகை 1,46,806 ஆகும். அதில் 72,403 ஆண்களும், 74,400 பெண்களும் உள்ளனர். 43566 குடும்பங்கள் கொண்ட இவ்வட்ட மக்கள்தொகையில் 85.1% கிராமப்புறங்களில் வாழ்கின்றனர்.
பள்ளிகொண்டபுரம்

பள்ளிகொண்டபுரம் நீல. பத்மநாபனின் சிறந்த புதினங்களுள் ஒன்று. திருவனந்தபுரத்தின் பின்னணியில் அமைந்த கதை. அனந்த நாயரின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய தேடல்களும் அதற்கான கேள்விகளுமே புதினம் முழுவதும் பரவலாக உள்ளன.
இப்புதினம் முதல் பதிப்பாக டிசம்பர் 1970-இல் வாசகர் வட்டம், சென்னை என்ற நிறுவனத்தினரால் வெளியிடப்பட்டது. பிறகு இரண்டாம் பதிப்பு ஏப்ரல் 1985 இலும், மூன்றாம் பதிப்பு டிசம்பர் 2000-த்திலும் மணிவாசகர் பதிப்பகத்தினரால் வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. நான்காவது பதிப்பை காலச்சுவடு பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ளது.
இப்புதினத்தின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு Pallikondapuram - The City Where God Sleeps 1982 இல் முதல் பதிப்பாக கிறித்தவ இலக்கியக் கழகம் நிறுவனத்தராலும் இரண்டாவது பதிப்பு 2007 இல் இந்தியன் ரைட்டிங் நிறுவனத்தினரால் Where The Lord Sleeps என்ற தலைப்பிலும் வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. தேசிய புத்தக அறக்கட்டளை இப்புதினத்தை ஆதான் பிரதான் திட்டத்தில் தேர்ந்தெடுத்து அனைத்திந்திய மொழிகளிலும் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டிருக்கிறது. இதன்படி இந்தி, மலையாளம் (1982 இலும், 1998 இலும் இரண்டு பதிப்புகள்), உருது, பஞ்சாபி, மராட்டி, குசராத்தி, அசாமி, தெலுங்கு, ஒரியா, கன்னட, வங்க மொழிகளில் ஏற்கனவே வந்துவிட்டன. உருசிய மொழியில் லூபா பைச்சிகினா Gorod Spyashchego Bogo என்ற தலைப்பில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்.
மேலும் இப்புதினத்தை, பல்வேறான ஆய்வு மாணவர்கள் தங்கள் ஆய்வு நிறைஞர், முனைவர் பட்டங்களுக்காகத் தமிழ் நாட்டிலும் வெளி மாநிலங்களிலும் உள்ள பல்வேறு பல்கலைக்கழங்களில் ஆய்வுசெய்து பட்டங்கள் எடுத்திருக்கிறார்கள்.
நீலம் (மலர்)

நீலம் என்பது மலர். இது நீலநிறம் கொண்டது.
இது இலங்கை நாட்டின் தேசிய-மலர். நீலமலர் எது என வரையறுப்பதில் அறிஞர்களிடையே கருத்து வேறுபாடுகள் நிலவுகின்றன. இவற்றில் இளநீல-நிற மலர் வேறு, இருள்நீல-நிற மலர் வேறு என்னும் உண்மை தெளிவாகிறது.
இசுரேலிய தேசியக் கொடி

இசுரேலிய தேசியக் கொடி (எபிரேயம்: דגל ישראל, Degel Yisrael, Arabic: علم إسرائيل) ஒக்டோபர் 28, 1948 அன்று இசுரேல் உருவாக்கப்பட்டு ஐந்து மாதங்களின் பின் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டது. இது வெள்ளை பின்னனியில் இரண்டு நீல நிற கிடையான கோடுகளின் நடுவே நீல நிற தாவீதின் நட்சத்திரத்துடன் வரையப்பட்டுள்ளது. நீல நிறம் "ஆழ் வான் நீல" நிறமாக மாத்திரம் இருக்க வேண்டும். வேறுபட்ட கொடிகளுக்கு ஏற்ப தூய நீல சாயல், சில வேளை மங்கி கிட்டத்தட்ட ஆழ் கடல் நீலமாக, 75% தூய மென் நீலமாகவும் மிக மென்மையான நீல நிறமாகவும் மாறலாம். இக்கொடி சீயோனிய இயக்கத்தினால் 1891 இல் வடிவமைக்கப்பட்டது. இதன் அடிப்படை வடிவம் வெள்ளையில் நீல நிறக் கோடுகளுடைய யூதர்களின் வேண்டுதல் போர்வையான தலிட் என்பதைக் கொண்டு அமைக்கப்பட்டது. இதன் நடுவில் தாவீதின் நட்சத்திரத்திரமான அறுகோண நட்சத்திரம் அமைந்துள்ளது. இது வரலாற்று இடைக்காலத்தில் யூத அடையாளமாக விளங்கி, 1897 ஆம் ஆண்டு கூடிய முதலாம் சீயோனிய சபையில் உள்வாங்கப்பட்டது.
2007 இல், 660 X 100 மீட்டர் (2,165 x 330 அடி) அளவும் 5.2 டன் நிறையும் உடைய இசுரேலிய தேசியக் கொடி புராதன யூத கோட்டையான மசாடா அருகில் விரிக்க வைக்கப்பட்டு உலகில் பெரிய கொடி என்ற உலக சாதனையை நிகழ்த்தியது.
நீலம்

நீலம் (Blue) என்பது ஏழு முதன்மை நிறங்களுள் ஒன்றாகும். 440 முதல் 490 நானோமீட்டர் வரை அலைநீளம் கொண்ட ஒளிக்கதிர்களின் பிரதிபலிப்பு, நீல நிறத்தை உண்டாக்குகிறது.
மத சார்பின்மையைக் குறிக்கும் வகையில் நீல நிறம் விளையாட்டுகளுக்கான இந்தியாவின் தேசிய நிறமாக்கப்பட்டுள்ளது.
இசுக்கொட்லாந்து, அர்ஜென்டினா, பின்லாந்து, கிரீஸ், கௌதமாலா, இசுரேல், சோமாலியா ஆகிய நாடுகளின் தேசிய நிறம் நீலமும் வெள்ளையுமாகும்.
கிறித்தவத்தில் நீல நிறம் கன்னி மேரியுடன் தொடர்புடையதாய்க் கருதப்படுகிறது.
இந்து சமயத்தில் திருமால் நீல மேனி உடையவராயும், சிவன் ஆலகாலக் கொடு நஞ்சை அருந்தி அது அவரது கழுத்தில் தங்கியதால் நீலகண்டராகவும் கருதப்படுகின்றனர்.
நீலம் சஞ்சீவ ரெட்டி

நீலம் சஞ்சீவ ரெட்டி (மே 19, 1913 – சூன் 1, 1996) இந்தியாவின் ஆறாவது குடியரசுத் தலைவர் ஆவார். இவர் 1977இல் இருந்து 1982 வரை இப்பதவியை வகித்தார். இவரே ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் முதல் முதலமைச்சரும் ஆவார். 1956ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் இவர் பதவியேற்றார். பின் 1962-1964இலும் முதலமைச்சராக இருந்தார்.