davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Carnegie Medal

Carnegie Medal er en britisk litteraturpris som tildeles årets beste barne- eller ungdomsbok. Boken må være skrevet på engelsk og utgitt i Storbritannia og Nord-Irland året før. Prisen ble innstiftet i 1936 til minne om den skotsk-amerikanske filantropen Andrew Carnegie (1835–1919), og den deles ut av den britiske bibliotekforeningen Chartered Institute of Library and Information Professionals (CILIP). Prisen består av en gullmedalje, og en boksjekk på 500 pund (per 2013) som vinneren kan donere til et bibliotek etter eget valg.
Medlemmer av CILIP kan nominere bøker til prisen. Juryen for prisen består av tolv medlemmer av Youth Libraries Group i CILIP. Listen over nominerte legges fram i november; en kortliste offentliggjøres i mars, og prisvinneren gjøres kjent når prisen deles ut i juni. Den samme juryen og prosessen gjelder også for den andre barnebokprisen som CILIP deler ut: Kate Greenaway-medaljen, som tildeles en barnebokillustratør.
Prisen regnes som viktig både fordi det er den eldste britiske barnelitteraturprisen, og fordi den har vært gjenstand for mer kritikk og debatt enn andre priser.
Da prisen ble etablert i 1936, var den ytre anledningen Carnegies 100-årsminne. Ønsket om en egen britisk barnebokpris var imidlertid lansert tidligere, i 1931, og kan også ha vært motivert av at den amerikanske bibliotekforeningen ALA hadde etablert sin barnelitteraturpris Newbery-medaljen allerede i 1922.
I de første årene hadde prisutdelingene et preg av å være en heder ikke bare til en enkelt bok, men til et langvarig forfatterskap som hadde utspilt seg før prisen ble etablert. Dette toppet seg i 1947 og 1955, da prisene ble tildelt Walter de la Mare og Eleanor Farjeon for bøker med gjenutgivelse av tidligere tekster.
Ulike grader av «nestenvinnere» ble introdusert fra og med prisutdelingen for 1954: I tillegg til vinneren kunne en eller flere bøker bli «commended» eller «highly commended». Fra og med 2003 er det ingen slike utmerkelser ut over den offentlige kortlisten som omfatter inntil åtte bøker. Den første «Special Commendation» i 1954 ble tildelt Lavender's Blue: A Book of Nursery Rhymes, redigert av Kathleen Lines og illustrert av Harold Jones. Det var særlig Jones' illustrasjoner juryen ønsket å hedre, og dette la grunnlaget for etableringen av illustrasjonsprisen Kate Greenaway-medaljen to år etter.
Ivan Southall fra Australia ble i 1971 den første ikke-brite til å vinne prisen. Senere har Margaret Mahy fra New Zealand vunnet prisen to ganger, i 1982 og 1984. Etter at prisvedtektene ble endret, ble Sharon Creech fra USA den første fra et ikke-samveldeland til å motta prisen i 2002.
I forbindelse med feiringen av prisens 70-årsjubileum i 2007 ble det arrangert en publikumsavstemning om «The public’s favourite winner of all time», med utgangspunkt i en liste med 10 av de beste bøkene. Avstemningen ble vunnet av Philip Pullmans Det gylne kompasset (1995), som er første bok i Den mørke materien-trilogien.
Siden 2007 angis året da prisen ble delt ut som prisåret. Tidigere ble bøkenes utgivelsesår angitt som prisår, selv om prisen ble delt ut året etter.
Verdens figurteaterdag

Verdens figurteaterdag har siden 2003 blitt markert over hele verden den 21. mars hvert år.
Dagen ble innstiftet av organisasjonen UNIMA (UNion Internationale de la MArionnette), som er en verdensomspennende interesseorganisasjon for figurteater. Dagen ble innstiftet etter initiativ fra den iranske figurmakeren og figurspilleren Javad Zolfaghari, og ble markert for første gang i 2003.
UNIMAs generalsekretariat holder til i Charleville-Mézières i Frankrike, og sørger for en behørig feiring i og rundt organisasjonens hovedkvarter. Figurteaterkompanier og -utøvere over hele verden markerer også dagen på ulike måter. Eksempelvis organiserte ensemblet som spilte den prisbelønte figurteatermusikalen Avenue Q på Broadway, en utendørsmarkering på Manhattan den 21. mars 2016.
UNIMAs generalsekretariat publiserte i mars 2018 en video der figurteaterutøvere og -entusiaster fra blant annet Algerie, Australia, Canada, Frankrike, Spania, Kina og India hadde tatt opp sine hilsener i anledning den forestående feiringen. I alle de ulike opptakene ble mottoet «Together we create the movement» fremsagt på de medvirkendes respektive språk.
UNIMA Norge bidrar til å feire figurteaterkunsten ved å markere den 21. mars på norsk hold. Rundt om i landet sørger også lokale utøvere av figurteater for å skape oppmerksomhet om denne scenekunstformen.
Muhammadu Buhari

Muhammadu Buhari (født 17. desember 1942) er en nigeriansk politiker som siden 29. mai 2015 er president i landet. Han ble gjenvalgt i 2019.
Buhari var tidligere militærdiktator i landet mellom 31. desember 1983 og 27. august 1985, da han ble styrtet i et kupp. Buhari stilte som presidentkandidat i det nigerianske presidentvalget den 19. april 2003, men nådde ikke opp.
Hans etniske bakgrunn er Fulani, hans tro er islam, og hans familie er fra delstaten Katsina som ligger nord i Nigeria.
Buhari kom for første gang i rampelyset i 1975 da han ble minister for olje-og naturressursene under den daværende statslederen, general Olusegun Obasanjo. Før dette var han sjef for det nyopprettede North Eastern State i Nigeria som ble dannet under regimet til Murtala Mohammed. Han ble senere leder for det nyopprettede Nigeria National Petroleum Corporation i 1977.
I 1983 kom det tsjadiske soldater som invaderte og tok over 19 av øyene i Lake Tsjad, som da var en del av de nigerianske territoriene. Daværende Brigader Buhari, som var general kommandant ledet tredje panserdivisjon som vellykket gjennomført en blokade av Tsjad. Noe som førte til at de innvanderte territorier ble returnert tilbake til Nigeria. Den nigerianske hæren under Buhari forfulgte deretter den tsjadiske hæren så langt som 50 km inn inn på Tsjads territorium.
Major-General Buhari ble valgt til å lede Nigeria etter å ha blitt valgt ut av middels og høyt rangerte militære offiserer etter et vellykket militært statskupp som styrtet den sivile presidenten Shehu Shagari den 31. desember 1983.
Buhari ble utnevnt til Head of State og Commander-in-Chief for det nigerianske forsvaret, og Tünde Idiagbon ble utnevnt til sjef for generalstaben. Buhari ble selv styrtet i et nytt statskupp som ble ledet av general Ibrahim Babangida den 27. august 1985. Mange høytstående militære offiserer var innblandet i dette statskuppet.
Mohammed VI av Marokko

Mohammed VI (arabisk: الملك محمد السادس للمغرب), opprinnelig Mohammed Ben Al-Hassan (født 21. august 1963 i Rabat, Marokko), er konge i Marokko. Han overtok tronen 23. juli 1999 da hans far, Hassan II døde. Hassan var gift med Latifa Hammou, en berber og mor til Mohammed VI.
Han tilhører Alaouite-dynastiet, som har regjert i Marokko siden 1664, bortsett fra perioden 1912–1956, da Marokko var en fransk koloni.
Han ble utnevnt til tronarving i 1984. Han har studert økonomi, statsvitenskap og rettsvitenskap i Marokko og tok videre utdannelse i rettsvitenskap i Frankrike. I 1988 jobbet han som assistent for Jacques Delors, president i Europakommisjonen.
Mohammed VI giftet seg 21. mars 2002 med Salma Bennani (født 1978). Før hun giftet seg, jobbet hun som dataingeniør. 8. mai 2003 fikk paret sitt første barn, kronprins Hassan av Marokko og i 2006 fikk paret ei datter, Khadija.
Ostekake

Ostekake er en kake som pleier å inneholde ingrediensene kesam (eller en annen usaltet kremost), egg, melk og sukker.
Allerede i den romerske antikken ble en type ostekake fremstilt av rømme og kesam. Det har blitt hentet oppskrifter ut av Cato den eldres samling, hvor han henviser til tre typer: libum, savillum and placenta. Av de tre ligner placenta mest på moderne ostekaker, siden den har en skorpe som blir bakt separat.
Det finnes mange forskjellige varianter av ostekaker, som gjerne har et særskilt nasjonalt eller historisk preg. I USA blir den mest alminnelige ostekaken dandert på en seng av oppsmuldrede kjekssmuler, mens den i Sveits og Tyskland ofte blir dandert på et dekke bakt med gjær. I Sverige finnes det en nasjonal variant kalt ostkaka, som blir laget ved å tilsette osteløype til melk før den blir stekt i ovnen. Denne kaken har sine røtter fra Hälsingland og Småland.
Ostekaker blir ofte tilsatt bær (som f.eks: bringebær, blåbær, bjørnebær, rips, kirsebær, etc.) for å heve smaksnivået og kvaliteten på kaken. En annen mulighet er å tilsette fruktsaft fra en sitrusfrukt som appelsin, sitron eller grapefrukt.
I USA er ostekake med jordbær («Strawberry cheesecake») en populær variant (bildet), en kake som blir dekket med en søt jordbærmasse etter baking. En annen populær variant er New York Cheesecake, som har en litt mer fyldig konsistens.
Ved baking av ostekake med bunn blir først og fremst bunnen lavet, derefter blir kesammassen helt over, og tilslutt baker man kaken. Et særegent tilfelle kan sies å være den russiske toppkaken, som både består av ost og sjokolade.
En forenklet variant av ostekaken er den uten bunn. Her blir ingrediensene ganske enkelt blandet sammen med kesammassen og semule- eller maisgryn. Et annet eksempel på en bunnløs ostekake er den korsikanske Fiadone.
Denne kaken blir bakt på vanlig måte, men blir tatt ut av ovnen ca. 10 minutter før baketiden er over for å bli dekket med et marengslag, før den settes tilbake og las bake ferdig. Ved avkjøling trenger fuktigheten fra ostemassen gjennom marengsen og lager små perler.
Det finnes en litt annerledes type ostekake, som i motsetning til de andre ikke blir stekt, men derimot kokt. Melk, sukker, smør blir i dette tilfellet kokt sammen med en ostekrem. Så bruker man enten en kesam som er tilsatt tre skjeer planteolje eller en kremost, som man blander med kakemassen og nyvispet eggehvite. Ostekaken blir så lagt inn i en form med ferdigbakt bunn, og blir så bakt til den får en gyllen farve.
Ostebløtkake hører per def. ikke til kategorien ostekake. Grunnen til det er at kesammassen (uten egg, men med desto mer kremfløte) ikke blir bakt sammen med resten av kaken, men derimot blir lagt på den ferdig preparerte kakebunnen, hvor den med hjelp av gelatin (eller lignende) kan stivne i løpet av en natt i et kjøleskap.
Ostekake i Tysk kokebok
Pinjekjerne

Pinjekjerner er store frø fra konglen på furutrær som vokser ved Middelhavet. Det finnes flere ulike kongler som har store nok frø til at de kan bli solgt som pinjekjerner. De smaker mest når de har vært ristet, og brukes ofte i salater og er en av hovedingrediensene i pesto.
Pinjekjerner har blitt brukt som menneskeføde i Europa og Asia siden paleolitikum. De er ofte brukt i kjøtt, fisk, salater and vegetarretter eller bakt inn i brød. Pinjekjerner er også brukt i sjokolade, kaker og dessert.
I Europa og Midtøsten brukes pinjekjerner fra Pinus pinea. De har en avlang form og er mer homogene enn asiatiske pinjekjerner som er rundere i formen.
En liten del av pinjekjernene som dyrkes i Kina kan forårsake smaksforstyrrelser, dysgeusia, som kan vare mellom noen få dager og inntil to uker. Det beskrives som en bitter, metallisk ettersmak som gjør at alt man spiser smaker vondt. Dette fenomenet ble først beskrevet i et vitenskapelig artikkel i 2001. I noen publikasjoner er fenomenet kjent som "pine mouth". Nestle Research Centre har foreslått at det er en bestemt kinesisk pinjeart, Pinus armandii, som er opphav til smaksforstyrrelsene. Den mistenkte pinjearten har kjerner som er mindre, mattere og rundere enn de typiske pinjekjernene. Dette er bekreftet av nyere forskning. I 1998 publiserte FAO en liste over spiselige nøtter fra trær som inneholdt 29 sorter av pinjenøtter som vanligvis spises men den nevnte kinesiske sorten var ikke nevnt. Smaksforstyrrelsen, kjent som metallogeusia, kommer normalt 1–3 dager etter konsum, og er verst to dager etter Möller har fremlagt en hypotese som kan forklare årsaken til at smaksforstyrrelsen kan komme flere dager etter konsum og kan vare i to uker. En biologisk prosess kjent som enterohepatisk sirkulasjon, enterohepatisk resirkulasjon (EHR) kan være medvirkende årsak til smaksforstyrrelse forårsaket av pinjekjerner.
Kongekake

Kongekake er en kake som spises i samband med trettende dag jul i mange land.
Den franske varianten kalles galette des rois eller gâteau des rois (kongenes kake) etter de tre vise menn som besøker Jesusbarnet i Betlehem 12 dager etter jul. I det nordlige Frankrike lages den med smørdeig og mandelkremsfyll. I det sørlige Frankrike lages den tradisjonelt av søt briochedeig smaksatt med appelsinblomstvann som formes til en krans og dekoreres med kandisert frukt og perlesukker. I kaken gjemmer man en fève (bønne), som fra begynnelsen av bokstavelig var en bønne, men som på 1800-tallet ble erstattet av en figurin i porselen og senere plast. Den som får kakebiten med figurinen utses til dagens konge eller dronning og får bære papirkronen som følger med kaken.
I den spansktalende verden spiser man på trettendedagen, Día de los Reyes Magos (de tre vise menns dag), mange steder en roscón de reyes (kongekrans). Den er i likhet med den sørfranske gâteau des rois en kransformet kaka dekorert med kandisert frukt. I kaken gjemmer man en figurin forestillende Jesusbarnet eller en liten leke samt en tørr bondebønne. Den som finner figurinen utnevnes til høytidens konge eller dronning, mens den som får bønnen må kjøpe kransen neste år. I Catalonia går kaken under navnet tortell.
I Portugal spiser man mellom jul og trettendedagen, Dia dos reis (kongenes dag, dvs. de tre vise menns dag), en kransformet fruktkake som kalles bolo rei. Den ble introdusert i Portugal på sent 1800-tall på konditoriet Confeitaria Nacional med oppskrift fra Frankrike, og lages av søt briochedeig som blandes med rosiner, nøtter og kandisert frukt. Tradisjonelt inneholder den også en tørket bønne som forplikter dens finner til å kjøpe kransen neste år.
I visse deler av Hellas spiser man på trettendedagen den ellers for nyttårsdagen typiske brødkaken vasilópita (βασιλόπιτα). Den inneholder en mynt eller en pyntegjenstand som skal gi hell til den som finner den i sin bit.
Suksessterte

En suksessterte eller suksesskake (også noen ganger kalt for kake med gul krem eller Vadsø-kake) er en skandinavisk kake med mandelbunn. Kaken har som regel to lag: en mandelbunn og et eggebasert kremlag. Dekor på det øverste laget kan komme i form av blant annet spiselige blomster, mandelflarn, nøtter og sjokoladepulver eller -striper, men det er også vanlig å presentere kaken uten dekor på topplaget.
Suksessterte har også inspirert små konfektbiter som kalles for «gule bomber», som bruker samme gul krem i en makron-lignende utforming.
I en NRK-kåring over Norges favoritt­kaker i 2024 kom suksessterten på andreplass, like bak Kvæfjordkaken.
Opphavet til kaken er noe uklart, hvor noen kilder viser til norsk opprinnelse, mens andre mot svensk.
Mona Bristøl ved det VG-eide nettstedet Godt.no nevner at kaken har en tilknytning til Finnmark, hvor noen kaller den «Vadsø-kake» (til tider kreditert til bakeriet Hildonen). I samme artikkel er det pekt til at kaken er blitt laget i Sør-Varanger før 1930. Henry Notaker nevner sine funn i samme artikkel på Godt.no: Ifølge Notaker er suksessterte først sett i 1962-utgivelsen «Den lille bakeboken», som er en norsk oversettelse av svenske «Den lilla bakboken», og hevder at kaken antageligvis kommer fra Sverige, da med lokalt navn «Oskar den andres terte» eller «Kung Oscars tårta». Begge kakene har store likheter, der Oskar den andres terte gjerne benytter mandelkrokan eller -nougat i tillegg, og til tider bringebær.
Kransekage

Kransekage (Danish: [ˈkʁ̥ɑnsəˌkʰæːjə]), kransekake (Norwegian) or kransakaka (Icelandic) is a traditional Danish and Norwegian confection, often eaten on special occasions in Scandinavia. In English, the name means 'wreath cake'. In Norway it is alternatively referred to as tårnkake (English: 'tower cake') and often prepared for Constitution Day celebrations, Christmas, weddings, and baptisms. In Denmark it is typically eaten as part of New Year celebrations, while a variation of the cake, overflødighedshorn, is traditionally served at weddings and baptisms.
The origin of the kransekage can be traced to the 18th century, where it was first created by a baker in Copenhagen.
A kransekage takes the form of a series of concentric rings of cake, layered on top of each other in order to form a steep-sloped cone shape—often 18 or more layers—stuck together with white icing. Kransekake cake rings are made with almonds, sugar, and egg whites. The ideal kransekake is hard to the touch, yet soft and chewy.
This confection is served by separating individual rings and breaking them into smaller pieces. In recent years the kransekake when mass-produced is sold year round in the shape of dessert bars. Mass-produced kransekake is available in stores around Christmas and before New Year's Eve.
One cultural tradition is for the wedding couple to lift the top layer of the cake at their wedding. The number of cake rings that stick to the top one when they lift it is said to be the number of children the couple will have.
The world's tallest kransekake was baked in 2006 by the supermarket Coop in Oslo in celebration of their 100th anniversary. The cake was 13.17 meters (43.2 ft) tall and made from over 700 kilograms of dough.
The original variant used at weddings is called overflødighedshorn (English: 'horn of plenty') and is shaped like a cornucopia and filled with chocolates, cookies, and other small treats. Sometimes a bottle of wine or akvavit is placed in the center, and the cake is decorated with ornaments such as crackers and flags.
Bite-sized versions of the cake, called kransekakestenger (English: 'wreath cake rods') are often prepared for Christmas. The cake is prepared in the same way as with the original version, but instead of being formed into rings they are set into small, straight portions between 5–8 cm (2–3 in) long. They are then similarly decorated with white icing, though they may also be dipped in chocolate.
Kvæfjord cake

Kvæfjord cake (Norwegian: Kvæfjordkake), or Verdens beste (lit. 'the world's best'), is a sponge cake baked with meringue, vanilla cream and almonds.
The cake is named for Kvæfjord Municipality in Troms county, Norway. In September 2002, the cake was named Norway's national cake by listeners of Nitimen, a Norwegian entertainment show. Other participants included marzipan cake, carrot cake, kransekake, and chocolate cake.
In Sweden and Finland, the cake is known as Brita cake (Swedish: Britatårta, Finnish: Brita-kakku) after Brita Edland, who popularized the cake through a series of magazine articles. In both countries, the cake is commonly decorated with fresh berries. Other names include Pinocchio cake, manor cake (herrgårdstårta), and summer cake (sommartårta).
Clementine cake

Clementine cake is a flourless cake flavored primarily with whole unpeeled clementines and almonds. It may originate from an orange cake in Sephardic cuisine. In popular culture, the cake played a minor part in the plot of the 2013 film The Secret Life of Walter Mitty.
Joyce Goldstein called it a classic. The Sydney Morning Herald called it famous. In 2021 Cooks' Country said it was "having a moment."
Clementine cake is prepared with clementines, ground almonds or almond meal, sugar, butter, and eggs. Some recipes call for flour, but the cake is typically flourless.
Optional ingredients include orange juice, Orange Muscat, milk, white dessert wine, or Riesling wine, orange oil or tangerine oil (or both), almond extract and vanilla extract. Other variations exist.
The cake is typically prepared by boiling the whole unpeeled clementines, removing any seeds, and pureeing the whole fruit, then combining the pulped fruit with ground almonds or almond flour, eggs, butter, sugar, and baking powder before baking. The almonds used can be toasted or blanched.
Candied clementine slices are often used as a garnish. Other finishes include sweet toppings such as a glaze or powdered sugar.
Clementine cake is dense and moist, and its flavor may improve a day or more after preparation, because the ingredients intermingle and coalesce to enhance its flavor as it ages. After preparation, it can be frozen to preserve it.
It can also be prepared as an upside-down cake. Cupcakes are a common variation.
Clementine cake is probably related to a Sephardic orange cake. Sephardic Jews popularized citrus cultivation in the Mediterranean region in the 15th century and popularized the use of orange in baked goods. In addition to its Iberian flavors, the cake also has North African and Spanish roots.
Claudia Roden, writing for The Guardian, said that she'd traced the evolution of the dish, which she describes as a Sephardic passover dish, "from Andalucia, through Portugal and Livorno in Italy, to Aleppo". The New Yorker said that Roden's recipe had been adapted by so many other cook book writers that Roden had lost count.
According to the San Francisco Chronicle, Joyce Goldstein called it a "classic Judeo-Spanish cake". In 2020, Jill Dupleix, writing for the Sydney Morning Herald, called it "the now famous, never-bettered, flourless Sephardic cake". Nigella Lawson called Roden's recipe "magnificent" and created an adaptation. In 2021, Cook's Country said the cake was "having a moment".
Clementine cake played a minor part in the plot of the 2013 film The Secret Life of Walter Mitty, and was included in the opening scene of the film and in a couple of additional scenes.
Chimenea

A chimenea (UK English) or chiminea (US English) (/ˌtʃɪmɪˈneɪ.ə/ CHIM-in-AY-ə; from Spanish chimenea [tʃimeˈnea], in turn derived from French cheminée, "chimney") is a freestanding front-loading fireplace or oven with a bulbous body and usually a vertical smoke vent or chimney.
Historically chimeneas have been made out of fired clay and used for heating and cooking. These traditional designs can be traced to Spain and its influence on Mexico. The first use of a traditionally designed chimenea appears around 400 years ago.
The chimenea was once a daily life necessity that served a domestic purpose. The chimenea of the past was used indoors for heating and cooking, usually by an open window or in the center of the hut or home with an opening in the roof to allow smoke to escape. With the advent of the modern home, chimeneas are now used outdoors mainly for entertainment in a backyard setting.
More modern clay chimeneas have clay that has been heavily grogged to better handle the thermal stresses that often fracture traditional earthenware items. Manufacturers now also offer cast iron and aluminium chimeneas, which can become very hot on the outside, but are much less fragile than the traditional clay models, and may be better suited to climates with wide temperature ranges.
Firewood is most commonly used for fuel; pressure-treated lumber is not recommended but hardwood is the best. Softwood is only used for kindling. The best types of hardwood include oak, cedar, pear, sycamore, ash, apple and cherry. Charcoal and ethanol can be used in some types of chimenea. Pinyon wood is commonly used in the Southwest US in chimineas.
Chimeneas have a tendency to smoke without regular maintenance. The amount of smoke is generally dependent on the type of fuel. Unseasoned or wet wood, leaves, and too much tinder are causes of smoking. Periodic cleaning is necessary.
Quebec Winter Carnival

The Quebec Winter Carnival (French: Carnaval de Québec), commonly known in both English and French as Carnaval, is a pre-Lenten festival held in Quebec City, Quebec, Canada. After being held intermittently since 1894, the Carnaval de Québec has been celebrated annually since 1955. That year, Bonhomme Carnaval, the mascot of the festival, made his first appearance. Up to one million people attended the Carnaval de Québec in 2006, making it, at the time, the largest winter festival in the world (since overtaken by the Harbin Festival). It is, however, the largest winter festival in the Western Hemisphere.
The most famous attractions of this winter festival are the night-time and daytime parades led by mascot Bonhomme Carnaval. The parades wind through the upper city, decorated for the occasion with lights and ice sculptures.
Numerous public and private parties, shows and balls are held across the city, some of them outside in the bitter cold, a testimony to the Québécois' fabled joie de vivre.
Other major events include:
Outdoor dance parties are held at the Ice Palaces.
Duchesses were present at the Carnaval de Québec from 1955 to 1996. After a period of 17 years, they returned for the 2014 to 2018 carnivals. Originally, the duchess would represent a local organization, but as of 1957 they represented different sectors of Québec. On May 23, 2018, it was announced that the duchesses would no longer be a part of the Carnaval de Québec.
Nora Ibsen

Nora Bergliot Ibsen (born 1951) is a Norwegian theatrical producer, noted for being the producer of the 2006 Ibsen Year, Norway's major anniversary of playwright Henrik Ibsen's death 100 years earlier, including high profile celebrations in multiple countries. The Ibsen Year was one of the Norwegian government's major cultural undertakings in 2006, aimed at increasing appreciation of Henrik Ibsen and Norwegian culture internationally. The Ibsen Year comprised 8213 separate cultural events, and 83 countries took part in the commemoration.
She is the great-great-granddaughter of both Henrik Ibsen and Bjørnstjerne Bjørnson, the 1903 Nobel Prize in Literature laureate. She is the daughter of diplomat Tancred Ibsen, Jr., the granddaughter of pioneer film director Tancred Ibsen and dancer and actress Lillebil Ibsen, and the great-granddaughter of Prime Minister Sigurd Ibsen. She is named for the character Nora in Ibsen's play A Doll's House as well as for her great-grandmother Bergliot Ibsen. She is, together with her sister Hedda Ibsen, one of only two surviving male line members of the Ibsen family.
Nora Ibsen was headhunted by Bentein Baardson as the producer of the 2006 Ibsen Year. Queen Sonja was the Ibsen Year's high protector.
The opening ceremony of the International Ibsen Year in Oslo, produced by Nora Ibsen and attended by the royal family and distinguished guests, presented Hedda Gabler as a Chinese opera, Ghosts as a ballet, as well as a rap version of Peer Gynt. The ceremony was also broadcast on NRK1. Nora Ibsen also produced the International Gala performance of Peer Gynt at the Great Pyramid of Giza, which was held under the auspices of Egypt's First Lady Suzanne Mubarak and also attended by Queen Sonja of Norway.
Nora Ibsen was also the producer of the 2008 Wergeland Year commemorating Henrik Wergeland, again in collaboration with Bentein Baardson.
She has also worked as a producer for the official celebration of King Harald V's and Queen Sonja's 70th birthdays.
Almond tofu

Almond tofu (Chinese and Japanese: 杏仁豆腐; pinyin: xìngrén dòufǔ; Cantonese Jyutping: hang6 jan4 dau6 fu6; rōmaji: an'nindōfu) is a soft, jellied dessert made of apricot kernel milk, agar, and sugar popular throughout East Asia.
The name "tofu" here refers to "tofu-like solid"; soy beans, which are the main ingredient of tofu, are not used, nor coagulated as soybeans would be to make tofu. This naming convention is also seen in other East Asian dishes, such as Chinese yúdòufu (魚豆腐) and Japanese gomadōfu (胡麻豆腐). Apricot kernel milk is often confused with almond milk, as apricot kernel itself is often confused with almond.
In the traditional recipe, the primary flavoring agent is apricot kernels, soaked and ground with water. The mixture is strained, sweetened, and heated with a gelling agent (usually agar). When chilled, the apricot kernel milk mixture solidifies into the consistency of a soft gelatin dessert.
Although the agar-based recipe is vegan, there are numerous nontraditional recipes that are not. Most are based on dairy products and a small amount of flavored extract. Gelatin is also a common substitute for agar. Annin jelly can be made from scratch or using instant mix. There is an instant soy-based powder with a coagulating agent, which dissolves in hot water and solidifies upon cooling.
In Taiwanese cuisine, the dish uses the sweeter southern variety of apricot kernels which are mixed with peanuts. In Taipei, the dessert originated as a food stall dish, but is now also served in banquets halls and hotel restaurants. In Hawaii where it is commonly known as "almond float," it was introduced by Chinese immigrants starting in the 1850s, it is now usually made with gelatin and almond extract and typically mixed with canned fruit cocktail and canned lychee.
የእቴጌ ጣይቱ ደብዳቤዎች

==ለደብረ ሥልጣን በኢየሩሳሌም አባቶች==
ማኅበሩ በጎሣ ምክንያት መጣላቱ እንደማይረባቸው፤ አንድነታቸውን አጽንተው በበለጠ ክብር እንዲኖሩ ለማኅበሩ የጻፏቸው ምክርና ተግሳጽ።
የተላከ ከእቴጌ ጣይቱ፤ ብርሃን ዘኢትዮጵያ ይድረስ ከማህበረ ዴር ሥልጣን ወደብረ ገነት ዘኢየሩሳሌም፤
እጅጉን እንዴት ናችሁ፡ እኔ እግዚአብሔር ይመስገን ደህና ነኝ፡፡ እስካሁንም አለመላኬ ጠብና ድብልቅልቅ እያደረጋችሁ ባትስማሙ ነው። አሁን ግን መስማማታችሁን አድነታችሁን ብንሰማ እጅግ ደስ አለን። እንግዴህ እንዲህ ከተስማማችሁልን አንድነታችሁ ካማረ እናንተን አባቶቻችንን አትርሱን ለማለት እንተጋለን። እናንተም እዘኑ ሐዘናችሁ እንኳን ለኛ ለሌላም ሰው ትተርፋላችሁ። እኔ ጎጃሜ ነኝ፣ እኔ ትግሬ ነኝ፣ እኔ ሸዋ ነኝ እያሉ መጣላቱ ቀርቶ ፩ ልብ ሆናችሁ ዳዊታችሁን ድገሙ። ወትሮ የሚቸግራችሁ በገንዘብና የታዳጊ እጦት ነበር። እኛ ደህና ከሆን እንግዲህ ይህ ሁሉ አይቸግራችሁም። ታኅሣሥ ፴ ቀን ፲፰፻፺፪ ዓመተ ምሕረት አዲስ አበባ ከተማ ተጻፈ።
የግርጌ ማኅተም፡ ዝማኅተም ዘእቴጌ ጣይቱ ብርሃን ዘኢትዮጵያ
የራስጌ ማኅተም፡ ዝማኅተም ዘእቴጌ ጣይቱ ብርሃን ዘኢትዮጵያ
የተላከ ከእቴጌ ጣይቱ ብርሃን ዘኢትዮጵያ፤ ይድረስ ከማህበረ ዴር ሥልጣን ወደብረ ገነት ዘኢየሩሳሌም፣ እንዴት ሰንብታችኋል፡ እኔ እግዚአብሔር ይመስገን ደህና ነኝ።
እናንተ ብትስማሙ እርስ በርሳችሁ ብትፋቀሩ አንድነትችሁን ብታፀኑ ይሻላል እንጂ ትግሬ የብቻ ነው፣ ሸዋ የብቻ ነው፣ ቤገምድር ጎጃም የብቻ ነው እያላችሁ ጎሣ እየለያችሁ ብትጣሉ ምን ትረባላችሁ። እኛስ በኢየሩሳሌም ነገር ይህንን ያህል መድከማችን ያነን ያህል ብር ባንክ አግብተን የዚያን ወለድና ከቤቱ የሚወጣውን ክራይ መስጠታችን እንዳትቸገሩ የሰው ፊት እንዳታዩ ያነን እየበላችሁ ለኛም የጌታችን ደም ከፈሰሰበት ላይ ዳዊት እንድትደግሙልን እንድታዝኑልን እናንተም ፩ነታችሁ እንዲጸና ብለን ነው እንጂ ገንዘቡ ተርፎ ባገራችን በኢትዮጵያ ለምንሰጠው ሰው አጥተን አይደለም። አሁንም ስለ እግዚአብሔር ብላችሁ እናንተም እርስ በርሳችሁ ተፋቀሩ፡ ለኛም ዳዊት ድገሙልን እዘኑልኝ። ሳትቸገሩ እንዴት የድፍን አውሮፓ መሳቂያ ትሆናላችሁ። አሁንም ይኸው እማሆይ ወለተ ተክሌ መቃብሬ ከዚያው ይሁን ብላ መጥታለችና አደራችሁን ምኑም በምኑም ነገር እንዳታስቀይሟት። እንግዲህ እሷ እንዲህ አደረጉኝ ብላ የላከችብኝ እንደሆነ እናንተንም እጣላችኋለሁ እኔንም እንዳታስቀይሙኝ። ሰኔ ፳፱ ቀን ፲፱፻ ዓመት አዲስ አበባ ከተማ ተጻፈ።
ምልምሎች

ምልምሎች
(26) ለእንጦጦ ማርያም ይመስለኛል ጣይቱ ለመዘምራንነት ድምጸ መረዋ የሆኑ ስልቦችን ለአገልጋይነት ይሰጣሉ። እነዚህ መዘምራን ከአለቃ ጋር በምን እንደተጣሉ አይታወቅም። አለቃ እነሱን እናንተ ምልምሎች ይሏቸዋል። መዘምራኑም ምኒልክ ዘንድ ይከሳሉ ተሰደብን ብለው። አለቃም ተጠርተው ሲጠየቁ አልተሳደብኩም ይላሉ። ከዚያ ምን ብሎ ነው አለቃ የሰደባችሁ ይላሉ ምኒልክ። መዘምራኑ አፍረው ዝም ሲሉ አለቃ ምን ትላለህ ይሏቸዋል። አለቃም አልተሳደብኩም እቴጌ ጣይቱ ከአገልጋዮቻቸው መካከል መርጠው መልምለው ለእንጦጦ ማርያም ስለሰጡ ነው ምልምሎች ያልኩት አሉ። ምኒልክም ስቀው ዝም አሉ አሉ።
መውጫችንን ነዋ

መውጫችንን ነዋ
(30) ቦታው የት እንደሆነ አላውቅም ብቻ ጣይቱ በእንጨት ደረጃ ወደ ፎቅ ይወጣሉ። ድሮ ያው ግልገል ሱሪ አልነበረም ፎቅ ሲወጡ አለቃ ደረጃው ስር ሆነው አንጋጥጠው የጣይቱን ምስጢር ያያሉ። ጣይቱም መለስ ብለው ወደታች ወደ አለቃ አዩና አለቃ «ምን እያዩ ነው?» ቢሏቸው። «መውጫችንን ነዋ» አሏቸው።
Selamawit Kassa

Selamawit Kassa (Amharic: ሰላማዊት ካሳ) is an Ethiopian politician who is currently serving as Minister of Tourism since 2024. She was Deputy Minister of Government Communication Services from 31 October 2021.
Selamawit Kassa has been Minister of Government Communication Services from 31 October 2021. On 18 October 2024, Selamawit appointed as Minister of Culture and Tourism which was later approved by the House of Peoples' Representatives (HoPR).
Armenian church architecture

Armenian church architecture is the architectural style of the Armenian church buildings created since the Apostolic era of Christianity in the Armenian Highland during the 1st century. It was developed over the last 1900 years. According to professor Dickran Kouymjian (Ph.D. in Armenian Studies from Columbia University), the unique national style of Armenian church architecture came into being by the late 6th or early 7th century, probably becoming the first national style in Christian architecture, long before the Byzantine, Romanesque and Gothic or the less known Ethiopian, Scandinavian and Slavic styles were concretely formed.
Christianity's institution as Armenia's official religion in 300 allowed new developments in Armenian architecture. The first Armenian churches were built on the orders of Saint Gregory the Illuminator, and were often built on top of pagan temples, imitating some aspects of Armenian pre-Christian architecture. Armenian churches particularly have several distinctive features with common characteristics:
Within the bounds of the aforementioned common characteristics, individual churches display considerable variation which may reflect time, place, and the creativity of its designer. Toros Toramanian distinguished the following classical styles while studying these variations in the early 20th century:
பசு சிறுநீர்

பசு சிறுநீர் (Cow Urine) என்பது பசுக்களில் வளர்சிதை மாற்றத்தினால் வெளியாகும் ஒரு உபபொருள் ஆகும். இதனை இந்தியா, மியான்மர், நேபாளம் மற்றும் நைஜீரியா ஆகிய நாடுகள் பயன்படுத்துகின்றனர். பசு சிறுநீர் மற்றும் மாட்டுச் சாணம் உரங்களாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட போதிலும், ஒரு சில நோய்கள் மற்றும் புற்றுநோயைக் குணப்படுத்துவது குறித்த பசு ஆதரவாளர்களின் கூற்றுகளுக்கு அறிவியல் ஆய்வுகள் ஆதரவாக இல்லை.
சில இந்துக்கள் பசு சிறுநீருக்கு ஒரு மருத்துவ பானமாகச் சிறப்பு முக்கியத்துவம் உண்டு என்று கூறுகின்றனர். பசு சிறுநீரைத் தெளிப்பது ஆன்மீக ரீதியான சுத்திகரிப்பு விளைவையும் ஏற்படுத்தும் என்று கூறப்படுகிறது.
பண்டைய இந்தியாவில் கால்நடைகள் அடிப்படை பொருளாதார அலகாக இருந்தது. பசுக்கள் இந்துக்களுக்குப் புனிதமானவை என்பதால், அவற்றினை உணவிற்காகக் கொல்வதைப் பாவமாகக் கருதினர்.
பண்டைய ஆயுர்வேத மருத்துவத்தில் சிகிச்சை நோக்கங்களுக்காகப் பசு சிறுநீர் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஒரு கர்ப்பிணி பசுவின் சிறுநீர் சிறப்பு என்று கருதப்படுகிறது; இது சிறப்பு ஹார்மோன்கள் மற்றும் தாதுகளைக் கொண்டிருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆயுர்வேதத்தின்படி, கோமுத்ரா (பசு சிறுநீர்) தொழுநோய், காய்ச்சல், வயிற்றுப் புண், கல்லீரல் வியாதிகள், சிறுநீரக கோளாறுகள், ஈழைநோய், சில ஒவ்வாமை, தடிப்புத் தோல் அழற்சி, இரத்த சோகை மற்றும் புற்றுநோயைக் கூட குணப்படுத்தும். இந்தியாவின் மிகப்பெரிய ஆயுர்வேத நிறுவனங்களில் ஒன்றான பதஞ்சலி ஆயுர்வேத சிறுநீர் சார்ந்த தயாரிப்புகளை விற்பனை செய்கிறது.
மாட்டுச் சிறுநீர் மியான்மர் மற்றும் நைஜீரியாவிலும் நாட்டுப்புற மருந்தாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. நைஜீரியாவில், புகையிலை, பூண்டு மற்றும் எலுமிச்சை, துளசி சாறு, பாறை உப்பு மற்றும் மாட்டுச் சிறுநீர் கலவையானது குழந்தைகளில் ஏற்படும் வலிக்கு மருந்தாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதனால் சுவாச மன அழுத்தத்தால் பல குழந்தைகள் இறந்துவிட்டனர்.
கவுனைல் எனப்படும் திரவம் தரைத்தளத்தைச் சுத்தம் செய்ய புனிதப் பசுப் அறக்கட்டளை என்ற அமைப்பால் விற்பனை செய்யப்படுகிறது. மேனகா காந்தி, பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சர் மேனாள் அமைச்சர், கவுனைலை பீனாலுக்கு பதிலாக அரசு அலுவலகங்களில் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று முன்மொழிந்தார். மே 2015இல், ராஜேந்திர சிங் ரத்தோர், மருத்துவ மற்றும் சுகாதார அமைச்சர் ராஜஸ்தான், ஒரு ₹40 மில்லியன் (ஐஅ$4,60,000) செலவில் பசு-சிறுநீர் சுத்திகரிப்பு நிலையத்தினை ஜலோரில் திறந்து வைத்தார். கோகிளினர் எனும் தரையினைச் சுத்தம் செய்யப்பயன்படும் கலவையினை அறிமுகப்படுத்திய பார்த்விமேடா கவு பார்மா பிரைவேட் லிமிடெட் இதனை நிறுவியது.
கோமுத்ரா அரிசி உற்பத்திக்கு உரமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஜீவம்ருதா என்பது மாட்டுச் சிறுநீர், மாட்டுச் சாணம், வெல்லம், துடிப்பு மாவு மற்றும் வேரி மண்டல மண் ஆகியவற்றின் கலவையிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் உரமாகும்.
சிஐ எந்திரப் பயன்பாட்டில் கோமுத்ரா குழம்பாக்கப்பட்ட டீசல் தயாரிப்பதற்காகப் பசு-சிறுநீரினைப் பயன்படுத்தி (கோமுத்ரா) பல்வேறு ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன். இதன்மூலம் புதிதாக ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட டீசல் இயந்திரம் வெளியேற்ற உமிழ்வு மற்றும் இயந்திர செயல்திறனில் மிகவும் திருப்திகரமாக உள்ளன.
பசு அணைப்பு தினம்

பசு அணைப்பு தினம் (Cow Hug Day) என்பது பிப்ரவரி 2023 முதல் இந்தியாவில் அறிவிக்கப்பட்ட வருடாந்திர நிகழ்வாகும். இது பசுக்களைக் கட்டிப்பிடிப்பதன் மூலம் அன்பைக் காட்ட ஊக்குவிக்கிறது. இந்திய விலங்குகள் நல வாரியம் அறிவிப்பில், காதலர் தினத்திற்குப் பதிலாகப் பிப்ரவரி 14 அன்று பசு அணைப்பு தினத்தினை கடைப்பிடிக்குமாறு இந்தியா முழுவதும் பசுப் பிரியர்களைக் கேட்டுக்கொண்டது. இதன் மூலம் உணர்ச்சி வளம் அதிகரிக்கும் என்றும் "நமக்குத் தனிப்பட்ட மற்றும் கூட்டு மகிழ்ச்சியை அதிகரிக்கும்" எனவும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
இதுகுறித்து அறிவிப்பு வெளியான ஒரு நாள் கழித்து, சமூக ஊடகங்களில் கேலிச்சித்திரங்கள் அதிகரித்த நிலையில் பசு அணைப்பு தினத்தைத் திரும்பப் பெறுவதற்கான அறிவிப்பை இந்திய விலங்குகள் நல வாரியம் வெளியிட்டது.
அமெரிக்காவில் கோவிட்-19 பெருந்தொற்று முழு அடைப்பின்போது, பசுக்களை அரவணைப்பதன் மூலம் மனநிறைவு மற்றும் அமைதியின் அனுபவங்களைச் சிலர் பெற்றதாகத் தெரிவித்துள்ளனர்.
பார்த்தால் பசு

பார்த்தால் பசு (Paarthal Pasu) என்பது 1988 ஆம் ஆண்டய இந்திய தமிழ் திகில் திரைப்படமாகும். இப்படத்தை கே. எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன் இயக்க, ஜி. சின்னாதுரை மற்றும் ஜி. ரவிக்குமார் ஆகியோர் தயாரித்துள்ளனர். இப்படத்தில் ராமராஜன், சந்திரசேகர், பல்லவி, ஸ்ரீ பாரதி ஆகியோர் நடித்துள்ளனர். இப்படத்திற்கு இளையராஜா இசை அமைத்துள்ளார்.
படத்திற்கு இளையராஜா இசையமைத்துள்ளார்.
இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் இப்படம் குறித்து எழுதுகையில் "பார்வையாளர்களின் பலவீனங்களைக் கொண்டு சுரண்டுவதற்குப் பயன்படுத்தபட்டுளது" என்று எழுதியது.
பண்டையக் கால இந்தியா : ஒரு வரலாற்று சித்திரம் (நூல்)

இந்து தேசியவாதம் மற்றும் இந்துத்துவம் ஆகியவற்றுக்கு எதிராகத் தொடர்ந்து பேசியும் எழுதியும் வரும் முனைவர் திவிஜேந்திர நாராயண் ஜா வின் நூல் ‘Ancient India in Historical outline’ .அசோகன் முத்துசாமி இந்நூலை ‘பண்டையக் கால இந்தியா : ஒரு வரலாற்று சித்திரம்’ என்கிற பெயரில் மொழியாக்கம் செய்துள்ளார். வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் தொடங்கி குப்தர்கள் காலம் வரையிலான வரலாற்று நிகழ்வுகளை ஜா இந்த நூலில் விரிவாக ஆய்வு செய்துள்ளார்.
பிரம்மாண்ட நகர அமைப்பும், மாட மாளிகைகளும் இருந்த அதே நேரத்தில், நகருக்கு வெளியே வறியவருக்கான இருஅறைக் குடில்கள் வரிசை வரிசையாகக் கட்டப்பட்டிருந்தன என்பதை ஆசிரியர் விவரிக்கிறார் . சிந்து சமவெளி மக்கள் வலமிருந்து இடமாக எழுதும் முறையைக் கொண்டிருந்தனர் என்பதையும், இறந்தவர்களைப் புதைத்துக் கல்லறை கட்டும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தனர் என்பதையும் ஆசிரியர் விளக்குகிறார்.
மாட்டிறைச்சி மற்றும் பசு மாமிசம் உண்ணும் வழக்கம் இஸ்லாமியர் வருகையை ஒட்டியே இந்தியாவிற்குள் நுழைந்தது, பசு புனிதமானது, அதைக் கொல்வது இந்து மத விரோதம் என்ற கூற்றுகள் அடிப்படை ஆதாரமற்றவை என்பதை வரலாற்றுச் சான்றுகள் வாயிலாக ஜா நிரூபிக்கின்றார். ‘கோக்னா’ எனப்படும் விருந்தாளிகளுக்கு பசு மாட்டு இறைச்சியை வழங்கி வேதகால ஆரியர்கள் கௌரவித்தனர்; ரிக்வேதம் பல்வேறு பலிச் சடங்குகளை விவரிக்கும் 428 பாடல்களைக் கொண்டது; ராஜரூய யாகம், அசுவமேத யாகம் உள்ளிட்ட பல்வேறு யாகங்களின் போது பசு மாடுகள் பலியிடப்பட்டு அவற்றின் இறைச்சி விருந்தாக வழங்கப்பட்டது என்பன போன்ற ஆதாரங்களை முன்வைக்கிறார். அறியப்பட்ட வரலாறுகள் அனைத்தும் வர்க்கப் போராட்ட வரலாறுகளே என்கிற புரிதலுடன் , வரலாற்றியல் பொருள்முதல்வாத கண்னோட்டத்துடன் கூடிய நூலாசிரியரின் தேடுதலும் ஆய்வும் நூலின் மையமாக அமைகின்றன.
முப்பொருள் (சைவம்)

முப்பொருள் என்பது சைவ சித்தாந்தத்தில் பதி பசு பாசம் ஆகியவற்றைக் குறிப்பதாகும். இவற்றில் பதி என்பது இறைவனையும், பசு என்பது உயிர்களையும், பாசம் என்பது தளைகளையும் குறிக்கிறது.
முப்பொருள்களில் கடவுள் பேரறிவு உடையது என்றும், உயிர் சிற்றறிவுடையது என்றும் தளை உயிர் அற்றதாகவும் அறியப்படுகிறது.
சைவ சித்தாந்தத்தில் கடவுள் எங்கும் இருப்பவராகவும், ஒருவனாய் உலகினை ஆள்பவனாகவும், உலகம் முழுவதும், அதற்கு அ்ப்பாலும் நிறைந்தவனுமாகவும் கூறப்பெறுகிறார். தோற்றமும் அழிவும் இல்லாதவராக கூறப்பெறும் கடவுளுக்கு எட்டு வகை குணங்கள் இருப்பதாகச் சைவ சித்தாந்தம் எடுத்துரைக்கிறது. இத்துடன் கடவுளுக்கு உவமை கூற இயலாது என்றும் சைவ சித்தாந்தம் கூறுகிறது.
சைவ சித்தாந்தத்தின் படி உயிரானது உடலினைப் பெறும் முன்பு அறிவு, இச்சை, செயல் என்பது இன்றி அறியாமை நிலையில் மூழ்கியிருக்கும். இந்த உயிரானது கடவுளைப் போன்று தோற்றமும் அழிவுமில்லாதாகும்.
சைவ சித்தாந்தத்தின் படி பாசம் அல்லது தளை என்பது உயிர்களை அடிமை செய்யும் பொருள்களாகும். இதனை போகப் பொருள்கள் என்றும் கூறுவர்
சைவ சமயம் இலிங்க வழிபாட்டில் தொடங்கியது. சிந்துவெளி நாகரிகத்தின் முத்திரைகளில் இலிங்க வழிபாட்டைக் குறிக்கும் சான்றுகள் உள்ளன. இதனை அம்மையப்பன் வழிபாடு என்பர். இலிங்கம் மக்களின் ஆண் பெண் உறவைக் காட்டுவது தவறான ஆரிய சித்தரிப்பாகும் .
இந்தச் சமயம் தன் வளர்ச்சிப் பாதையில் பல மாறுதல்களைப் பெற்றது. ஆரியர் வருகைக்குப் பின்னர் சைவம் வேதாந்த நிலையைப் பெற்றது. இதனை வேதாந்தம் என்பர். இதில் சிவனைப் பற்றிய கதைகள் தோன்றின. இதனை விடுத்து, சிவத்தை பத்கி, பசு, பாசம் என முக்கோணப் பாங்கில் எண்ணிப் பார்த்தனர். சிந்தித்துக் கண்ட முடிவைச் சித்தாந்தம் என்றனர்.
என்றெல்லாம் இதனைப் பாகுபடுத்திப் பார்த்தனர். சிவஞான சித்தியார், சிவஞான போதம் முதலான நூல்கள் இவற்றை விரிவாகப் பேசுகின்றன.
திருமூலர் பாடல்
அறிவுதான் பதி. அதுதான் எங்கும் பதிந்திருப்பது. பதிவு உயிர்த்தெழுந்து மூச்சு விடுவது உயிர். இந்த உயிர்ச்சத்து உடலைக் கட்டிக்கொள்கிறது. பாசம் என்பது கயிறாகிய கட்டு. பாசம் என்பது கட்டும், அவிழும், அறுந்து போகும். இதுதான் வாழ்வு. இவ்வாறு பதி பசு பாசங்களை உணர்ந்து பார்த்தனர்.
கடற்பசு

கடல் பசு (ஒலிப்பு) என்பது கடலில் மீன் பிடிப்பகுதிகளில் காணப்படும் தாவரங்களைத்தின்று வாழும் ஒரு உயிரினம் ஆகும். மீனவர்கள் ஆவுளியா என்று அழைக்கிறார்கள். மன்னார் வளைகுடாப் பகுதியில் ஒரு காலத்தில் கடல் பசுக்கள் அதிகம் வாழ்ந்தன. இன்று குறைந்துவிட்டன. கடல் பசுவின் இறைச்சி சுவைமிக்கதாக இருப்பதால் சந்தையில் கிராக்கி அதிகம். இவற்றின் பற்களைப் பொடி செய்து நச்சு முரிவு மருந்து தயாரிக்கின்றனர். தலையை வேக வைத்து தலைவலி தைலமும், துடுப்புகளிலிருந்து மலச்சிக்கல் மருந்தும் தயாரிக்கின்றனர். தோலை உரித்து செருப்பு செய்கின்றனர். கடல் பசுக்கள் அலைகளற்ற அமைதியான கடலில் வாழ்வதாலும், அடிக்கடி கரையோரம் வருவதாலும் வேட்டையாடுவது எளிது. 3 மீட்டர் நீளமும் 400 கிலோ நிறையும் உள்ள கடற்பசு கிட்டத்தட்ட தரை விலங்கான யானையின் பருமனுக்கு சமனானது.
இது நீர்நிலைகளில் உள்ள தாவங்களை மட்டுமே தின்று வாழ்பவை. நாள் ஒன்றுக்குச் சுமார் 45 கிலோ எடை கொண்ட தாவரங்களை உண்ணும்.
கடல் பசு வகையைச் சேர்ந்த மேனிட்டிகள் இன்று அழியும் நிலைக்கு வந்துவிட்டன. கடலில் வாழ்ந்த போதிலும் கழிமுகம் வழியே நதிக்கு நீந்தி வருவதுண்டு. படகுகளைக் கண்டால் சுற்றி சுற்றி நீந்தி வருமே தவிர எந்த விதத்திலும் எதிர்ப்பைக் காட்டாது. பயந்த சுபாவமுடைய விலங்கு ஆகும். கடல் பாசிகளையும், கடலுக்கு அடியில் காணப்படும் நீர் தாவரங்களையும் விரும்பி உண்ணும். பத்து கடல் பசு ஒரு பெரிய ஏரியில் இருந்தால் அந்த ஏரியில் உள்ள நீர் தாவரங்களை எளிதில் அழித்து விடலாம். கடல் பசு இறைச்சிக்காகவும், தோலிற்காகவும் அதிகம் வேட்டையாடப்படுகின்றன. கடல் பசுவின் பிறந்த குட்டி 3 அடி நீளம் இருக்கும். இதன் எடை 60 பவுண்ட். அமெரிக்காவில் இந்த இனத்தை பாதுகாப்பதற்காக தனிச் சட்டம் இயற்றப்பட்டுள்ளது.
கடல் பசு அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபர் தீவுகளின் மாநில விலங்கு ஆகும். கடல் பசு பார்ப்பதற்கு டால்பின்கள் போல் இருந்தாலும் இவற்றிற்கு முதுகுத்துடுப்பு இல்லை, இதனால் இது தண்ணீருக்கு வெளியே தாவும் திறன் அற்றுள்ளது.
தேன்கூடு பசு மீன்

தேன்கூடு பசு மீன் (Honeycomb cowfish)(அகாந்தோசுட்ரேசியன் பாலிகோனியசு) என்பது ஆசுட்ராசிடே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மீன் சிற்றினம் ஆகும். இது தண்டுமீன் அல்லது பசு மீன் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.
தேன்கூடு பசு மீன் இதன் உடலின் பெரும்பகுதியை உள்ளடக்கிய கவசம் போன்ற, அறுகோண செதில்களைக் கொண்டுள்ளது. இதன் தனித்துவமான தேன்கூடு போன்ற அமைப்பு மற்றும் "கொம்புகள்" ஆகியவற்றிற்காக இப்பெயரினை இம்மீன்கள் பெற்றன. இந்த தகவமைப்பு காரணமாக இம்மீன்கள் பவளப்பாறைகளுடன் மறைந்து வாழ்கிறது. பெரும்பாலான தேன்கூடு பசு மீன்கள் நீல நிறத்தில் இருக்கும். சில மஞ்சள், சாம்பல் அல்லது பச்சை நிறமாகவும் இருக்கலாம். இளம் மீன்கள் பொதுவாகப் பெரிய மீன்களை விட வண்ணமயமானவை. இவை இடுப்பு துடுப்புகள் இல்லாமல் காணப்படும். மேலும் வால் துடுப்பு வட்டமானது.
தேன்கூடு பசு மீன்கள் பல மாற்றியமைக்கப்பட்ட எலும்பு செதில்கள் மற்றும் "கொம்புகளுடன்" காணப்படும். இவை பாதுகாப்பு அமைப்பாக விளங்குகின்றன. தேன்கூடு பசு மீனை ஒரே மாதிரியான மீன்களிலிருந்து இவற்றின் கண்களுக்கு மேலே உள்ள இரண்டு முதுகெலும்புகள் மற்றும் அறுகோண வடிவத்தால் வேறுபடுத்தி அறியலாம். மற்ற பெட்டி மீன்களுடன் ஒப்பிடும்போது, தேன்கூடு பசு மீன் சிறிய, நீண்டுகொண்டிருக்கும் வாய் மற்றும் சதைப்பற்றுள்ள உதடுகளைக் கொண்டுள்ளது.
தேன்கூட்டுப் பசு மீன்கள் அதிகபட்ச 50 சென்டிமீட்டர் நீளம் வரை வளரக்கூடியது. இவற்றின் சராசரி நீளம் 25 சென்டிமீட்டர் ஆகும்.
இந்த சிற்றினம் மேற்கு அட்லாண்டிக், கரீபியன் கடல் மற்றும் பிரேசிலுக்கு அருகிலுள்ள நீர்ப் பகுதி முழுவதும் காணப்படுகிறது. மெக்சிகோ வளைகுடாவின் பெரும்பகுதி முழுவதும் இவை காணப்படுவதில்லை, ஆனால் புளோரிடாவைச் சுற்றி இவைக் காணப்படும்.
தேன்கூடு பசு மீன், பவளப்பாறைகள், கடல் புல் படுக்கைகள் மற்றும் முகத்துவாரங்களில் வெதுவெதுப்பான, தெளிவான நீரில் வாழ்கிறது. இது ஒரு அசாதாரண மற்றும் எச்சரிக்கையான இனமாகும்.
தேன்கூடு பசு மீன்கள் பொதுவாகத் தனித்து இருக்கும், ஆனால் ஒரு ஆண் மற்றும் இரண்டு பெண்களைக் கொண்ட மூன்று மீன்களுடைய குழுக்களாகக் காணலாம். இவற்றின் இனப்பெருக்கம் பற்றி அதிகம் அறியப்படவில்லை. ஆனால் இவை நீரின் மேற்பகுதியில் இனப்பெருக்கம் செய்ய இணை சேருகின்றன. இவை இணையாக மேற்பரப்பில் விரைவாக நீந்தி இனசெல்களை வெளியிடும்.
தேன்கூடு மாட்டு மீன்கள் வேட்டையாடுவதிலிருந்து தங்களைக் காத்துக் கொள்வதற்காக நிறத்தை மாற்றும் திறன் கொண்டது. ஒருமுறை உருமறைப்பு செய்தால், மீன் நீண்ட நேரம் நிலையாக இருக்கும்.
முதிர்ச்சியடைந்த மீன்களை விட இளம் மீன்கள் வேகமாக நீந்தும்.
இவை பகல் நேரத்தில் உணவினைத் தேடும். இவற்றின் உணவில் இறால், கடற்பாசிகள், பாசிகள், ட்யூனிகேட்ஸ் மற்றும் புழுக்கள் உள்ளிட்ட சிறிய கடல் முதுகெலும்பிலி உயிரிகள் உள்ளன.
தேன்கூடு பசு மீன் ஒரு மதிப்புமிக்க உணவு மீனாகக் கருதப்படுகிறது. இது புதியதாக விற்பனை செய்யப்படுகிறது. மேலும் கரீபியன் தீவுகளில் இது அதிக அளவில் விற்பனை செய்யப்படுகிறது. இந்த மீனை உட்கொண்டதால் சிகுவேரா விடம் கலந்ததாகப் பல தகவல்கள் வந்துள்ளன. இது வணிக ரீதியாக மீன்களாகவும் விற்கப்படுகிறது.
Cow Creek Band of Umpqua Tribe of Indians

The Cow Creek Band of Umpqua Tribe of Indians, known to the Bureau of Indian Affairs (BIA) as the Cow Creek Band of Umpqua Indians of Oregon is a federally recognized tribe based in Roseburg, Oregon, United States. The tribe takes its name from Cow Creek, a tributary of the South Umpqua River.
The Cow Creek Band of Umpqua Tribe of Indians are descended from several different historical tribal entities, including Upper Umpqua Targunsans, Milwaletas, Takelmas, and possibly some Southern Molallas. The Cow Creek band were seasonally migratory, making use of permanent winter encampments and moving villages in pursuit of food sources during the warmer months.
In October 1855, the Rogue River War erupted in the area and the peoples of the Cow Creek Band fled for safety in the hills, joining others there who similarly faced removal from their traditional homeland for concentration on the Grand Ronde Reservation located to the north. This relocation proved inevitable however, and in January 1856 the bulk of the Cow Creek Band was moved to Grand Ronde, many forced to walk beside the inadequate 8 wagons appropriated for the move. Some refused to leave, however, with half the Milwaleta people dying of starvation and exposure when they remained in the hills. Several indigenous people were shot during armed forays into the hills in search of stragglers.
The mountainous terrain near today's Canyonville provided cover for some, however, and efforts in May 1856 by Oregon Indian Agent James P. Day and in 1860 by the re-activaed United States Army failed to round up remaining members of the Cow Creek Band. The tribe survived by intermarrying with Métis fur trappers.
In 1910, the Cow Creek Band made its first attempt to regain a portion of its homeland through the legislative process. A bill was passed to compensate the tribe in 1932, only to be vetoed by President Herbert Hoover.
Litigation commenced in 1936, with the Band in the case Rogue River Tribe of Indians v. United States (64 F. Supp. 339, Ct. Cl.). A second hearing was held four years later (89 F. Supp. 789, Ct. Cl.). Only two of the 17 tribes participating in these cases were successful, however, and the claim of the Cow Creek Band was dismissed.
Decades of litigation followed, marked by a series of legal defeats based on aspects of the law surrounding the Indian Claims Commission. This was reversed on May 26, 1980, however, when the United States Congress passed legislation paving the way for a lawsuit against the government on the basis that the amount paid by the federal government for tribal lands was unconscionably low. On December 29, 1982, an act of Congress granted the Cow Creek Tribal recognition.
In the 21st century, the Cow Creek Band of Umpqua Tribe of Indians is one of nine federally recognized tribal governments in Oregon and includes over 1400 members.
Among the economic ventures of the Cow Creek Band is the Seven Feathers Hotel & Casino Resort, located at Canyonville, Oregon.