Buka puasa

Buka puasa nyaéta ngabatalkeun puasa anu dilaksanakeun ku muslim jeung muslimah saatos azan magrib dikumandangkeun.
Tradisi buka puasa babarengan geus aya di jaman Rasul. Utusan mualaf anu dongkap ti Thaif bade mukim sementawis di Madinah, ku sabab éta Rasul jeung Bilal bin Rabah nyayogikeun kadaharan keur buka puasa jeung saur pikeun maranéhna. Tradisi ieu diteruskeun ku Umar bin Khattab dina taun 71 Hijriyah anu ngadirikeun Dar Ad Dhiyafah pikeun para tamu anu bade buka puasa. terus tradisi buka puasa dituluykeun ku umat nabi nu kasebar di negara-negara anu sanes.
Aya adabna upami buka puasa di imah batur saluyu jeung anu dicontohkeun ku Rasul nyaéta kedah ngadoakeun jalmi nu geus nyayogikeun kadaharan. Doana nyaéta “Afthoro ‘indakumush shoo-imuuna wa akala tho’amakumul abroor wa shollat ‘alaikumul malaa-ikah (Para jalmi buka puasa di imah anjeun, jalmi bageur anu tos nampi kadaharan ti anjeun, ku sabab éta malaikat ngadoakeun anjeun supaya meunang rahmat ti Gusti Alloh). Doa éta aya dina Hadis Riwayat Abu Daud, Ibnu Majah, sareng Ahmad.
Upami buka puasa diniatkeun kanggo silaturahmi sareng jalmi nu sanes, maka aya kaberkahan anu ditarima sasarengan. Baginda Nabi nyandika "Kedahna anjeun tuang sareng jalmi nu sanes, teras ngucapkeun basmalah, Insya Allah anjeun meunang berkah ti Gusti Alloh. Hadis ieu aya dina Hadis Riwayat Abu Dawud.
Kadaharan anu dimaksud diantawisna nyaéta kurma, anggur, madu, susu, buah zaitun, buah delima, buah tin, sareng buah labu.
Prakték sunnah anu dijalankeun bakal ngadatangkeun berkah diantawisnya nu kahiji nyaéta ngagancangkeun buka puasa. Nabi Muhammad nyandika dina Hadis Riwayat Bukhari nomer 1957 - Muslim nomer 1098 yén "Jalmi salawasna aya dina kebaikan salila anjeunna ngagancangkeun buka puasa." Nu kadua nyaéta dahar kurma, luyu jeung Hadis Riwayat Tirmidzi dan Abu Dawud yén "Upami bade buka puasa, kedahna tuang kurma ku sabab aya kaberkahan, upami teu aya kurma, cekap buka puasa sareng aer putih ku sabab beresih." Nu katilu nyaéeta ngadoa saméméhna buka puasa salaku anu dicontohkeun ku Rasul "Dhahaba azh-zhama’u wabtallatil ‘uruqu wa tsabatal ajru insya Allah" (Abdi tos teu ngarasa haus ku sabab urat-urat tos baseuh, sareng pahala tos diputuskeun ku Gusti Alloh). Doa éta aya dina Hadis Riwayat Abu Daud nomer 2357. Prakték sunnah anu kaopat nyaéta ngadoa ka Gusti Alloh, ménta naon waé anu dipikahayang. Nabi nyandika dina Hadis Riwayat Tirmidzi, Ibnu Majah, sareng Ibnu Hibban yén "Aya tilu jalmi anu geus tangtu te ditolak doana nyaéta doana jalmi nu keur buka puasa, imam anu adil, sareng doana jalmi anu dizolimi ku jalmi lain."
Urutan nu kahiji nyaéta seueur ngadoa sateuacanna azan magrib dikumandangkeun, nu kadua nyaéta upami azan magrib tos kadangu, teras ngucapkeun basmalah jeung tuang kurma sareng nginum ar putih, nu katilu nyaéta maca doa anu bunyina "Dhahaba azh-zhama’u wabtallatil ‘uruqu wa tsabatal ajru insya Allah" (Abdi geus teu ngarasa haus ku sabab urat-urat geus baseuh, jeung pahala geus diputuskeun ku Gusti Alloh), nu kaopat nyaéta dituluykeun dahar jeung nginum nu sanes, salian ti kurma jeung aer putih, nu kalima nyaéta loba ngucapkeun doa di antara azan jeung iqamah, terus nu kaenam nyaéta ngalaksanakeun salat magrib.
Salian ti nu geus disebut di luhur, aya larangan waktu buka puasa, salah sahiji nyaéta teu meunang loba dahar jeung nginum. Gusti Alloh geus berfirman dina Surat Al-Araf ayat 31.