davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Gorochana

Gorochana (transliterated from Sanskrit: गोरोचन "cattle-light"; also Standard Tibetan: (gi-wang) gi-wang) are gallstones found in cattle (Sanskrit: गो go), such as the bulls, cows, buffaloes, and yaks. Its presence in the animals is indicated by the snoring and other nocturnal sounds made by the animals in their sleep. Its equivalent in Sinitic culture is calculus bovis. The vernacular Hindi and Bengali names are the same as the Sanskrit.
In Hindu mythology, Indra once cast the five precious minerals: gold, silver, coral, pearl, and turquoise, into an ocean. These were eventually consumed by various animals, which then formed gallstones in their bodies. They have different colours and potencies based on the animals they originate from.
Reputedly, Gorochana acts as an antidote to poisons, promotes clear thoughts, and alleviates fevers and contagious diseases. The superior, mediocre, and inferior forms of these stones are reputed to respectively cure seven, five, three patients who have been poisoned. In medieval European medical traditions, gallstones were highly esteemed as an antidote to poisoning. 'Oriental gallstones' obtained from the East were particularly prized ones. In the Indian subcontinent, a drop of Gorochana will be given along with mother's milk, every particular day of the baby's birth. It will help to tremendously increase voice clarity for babies.
Gorochanas of the finest qualities is obtained from the brain of an elephant and from the stomach of a cattle and other animals. Resembling the yellow yolk of a boiled egg, the yellow pigments obtained from a Gorochana is used as a tonic, sedative or tilaka to the forehead.
Indra Chowk

Indra Chowk (Nepali: इन्द्रचोक; pronounced [indra t͡sok]) or Wongha: (Newari) is one of the ceremonial and market squares on the artery passing through the historic section of Kathmandu, Nepal. The intersection of Indra Chowk, along with Maru, Kathmandu Durbar Square, Makhan, Jana Baha, Asan and Naxal, mark the old India-Tibet trade route that is now a vibrant market street.
Six streets meet at Indra Chowk and link the square to Kathmandu's major localities. Its temples and bazaar draw streams of pilgrims and shoppers. The square is named after Indra, lord of heaven in Hindu mythology.
Indra Chowk is a ceremonial venue and major festival pageants and chariot processions pass through the square. During Indra Jatra, the chariots of Kumari, Ganesh and Bhairav are pulled through here. The chariot procession of Jana Baha Dyah Jatra also passes through the square.
27°42′22″N 85°18′35″E﻿ / ﻿27.7060°N 85.3096°E﻿ / 27.7060; 85.3096
Outline of spirituality

The following outline is provided as an overview of and topical guide to spirituality:
Spirituality may refer to an ultimate or an alleged immaterial reality, an inner path enabling a person to discover the essence of their own being, or the "deepest values and meanings by which people live."
Spiritual practices, including meditation, prayer and contemplation, are intended to develop an individual's inner life; spiritual experience includes that of connectedness with a larger reality, yielding a more comprehensive self; with other individuals or the human community; with nature or the cosmos; or with the divine realm.
"Inner path", as a spiritual or religious concept, is referred to in:
La Compañía

La Compañía fue un grupo musical español con influencias folk y de canción tradicional española.
Creó el grupo el productor Rafael Pérez Botija con la intención de introducir en el mercado una banda que versionara piezas de Zarzuela con ritmos modernos. Para ello fichó, entre otros, a antiguos miembros de grupos como Los Pasos, Los Sonor y Aguaviva hasta reunir una formación con ocho miembros.
En 1971 salió a la luz su primer sencillo, El soldadito, versión pop de una pieza de la zarzuela Luisa Fernanda y que en pocas semanas se alzó a los primeros puestos de las listas de ventas.
Pocos meses después editaron el LP Reestreno, con arreglos de Pérez Botija y Juan Carlos Calderón, que retomaba y actualizaba fragmentos de la mencionada Luisa Fernanda, La tabernera del puerto, Doña Francisquita y La canción del olvido, y un segundo sencillo, "El firulí".
Un año más tarde grabaron el sencillo Lección 20, acompañado en la cara B por Tema para Ana, en homenaje a la componente Ana María Fernández, fallecida ese mismo 1972 en accidente de tráfico.
Su siguiente álbum, La Compañía, incluía algunos temas lanzados en el anterior LP y el sencillo "Gitano" (canción compuesta por el exitoso tándem Herrero-Armenteros), que volvió a auparlos a los primeros puestos de las listas.
En 1974 editarían sus dos últimos singles: Cuando vuelvas a tu tierra y Adiós Jamaica, ya como sexteto. Dos años después se publicaba La aventura. Ninguno de ellos tuvo especial repercusión, lo que precipitó la desaparición del grupo, que pocos meses después renació bajo el nombre de La Pequeña Compañía.
St. Lawrence's Church, Macau

St. Lawrence's Church (Chinese: 聖老楞佐堂; Portuguese: Igreja de São Lourenço) is one of the oldest churches in Macau, China. It is located on Rua de São Lourenço, opposite Instituto Salesiano.
The church was first built before 1560 by the Jesuits. It was later rebuilt in 1846. The present church is a neoclassical structure with a yellow exterior. The interior of the church is decorated with ornate pillars and chandeliers.
Aside from it being a place of worship for Catholics in Macau, St. Lawrence's Church is also a popular tourist destination.
22°11′19″N 113°32′06″E﻿ / ﻿22.1885°N 113.5349°E﻿ / 22.1885; 113.5349
Augustinian Church, Vienna

The Augustinian Church (German: Augustinerkirche) in Vienna is a parish church located on Josefsplatz, next to the Hofburg, the winter palace of the Habsburg dynasty in Vienna. Originally built in the 14th century as the parish church of the imperial court of the Habsburgs, the harmonious Gothic interior was added in the 18th century. The official name of church and parish is St. Augustin, but it is locally called Augustinerkirche.
In 1327, Duke Frederick the Handsome (Friedrich der Schöne) founded this church with a cloister for the Augustinian friars.
In 1634, the Augustinerkirche became the parish church of the imperial church and so many Habsburg weddings took place there, including the wedding of Archduchess (and future Empress) Maria Theresa in 1736 to Duke Francis of Lorraine, the wedding of Archduchess Marie Louise in 1810 to Emperor Napoleon Bonaparte of France, Maria Leopoldina in 1817 to Dom Pedro of Portugal and the wedding of Emperor Franz Joseph in 1854 to Duchess Elisabeth in Bavaria.
A functioning monastery of six black-robed Augustinian monks remains and serves the needs of the parish.
The Gothic church is 85 m (278.9 ft) long and 20 m (65.6 ft) wide. The nave is 11 m (36.1 ft) wide.
The nave was built under architect Dietrich Landtner from 1330 to 1339 but not consecrated until 1 November 1349. As the nearby Hofburg expanded, the Augustinerkirche gradually became engulfed by it and today is a part of the complex. Although inconspicuous from the outside, the inside is more ornate. During the reign of Emperor Joseph II, 18 side altars were removed in 1784 when the church was restored in the gothic style. A new side altar was added in 2004, dedicated to Emperor Karl I of Austria (1887–1922) who is on the path to being recognized as a saint by the Roman Catholic Church.
The pulpit was designed by Hofarchitekt Johann Ferdinand Hetzendorf von Hohenberg in 1784/85. when the church was returned to its original Gothic style. It is an early example of Gothic Revivalism in Central Europe. The white-and-gold wooden structure is placed on a column with a foliated Gothic capital. The balustrade and the rear wall is decorated with simple blind tracery. The abat-voix forms a canopy with the usual symbol of the dove and a statue of Saint Paul (?) on the top. A painting of the interior by Martin van Meytens from 1760 shows another simple, rectangular pulpit with the statue of the Madonna on the top.
The Loreto Chapel, to the right of the main altar, holds the silver urns containing the hearts of Habsburg rulers, while their bodies are kept in the Imperial Crypt. Herzgruft contains the hearts of 54 members of the imperial family.
Notable among the church's monuments is the memorial to Archduchess Maria Christina of Austria sculpted by Antonio Canova, in 1805.
Composer Franz Schubert conducted his Mass in F major there, and Anton Bruckner's Mass in F minor was written for the church and was first performed there. In the 21st century, the church is known to host high quality sacred music concerts, particularly for its weekly Sunday High mass with full orchestra and choir. The church has two organs.
Church of Saint Andrew, Acre

St Andrew's Church is a Melkite Greek Catholic church. Built in 1765, it is located in the old city of Acre, at Philippe Auguste street, north of the Templars tunnel in modern-day Israel. It is named after one of the twelve apostles of Jesus. The church was built on the remains of a Crusader church. The church is still used today and is known for its beautiful interior, icons, and ornate decoration.
St. Andrew's Church (Hebrew: כנסיית אנדראס הקדוש Latin: Ecclesia Sancti Andreae) was built in 1765 on the ruins of the Crusader church that was destroyed in 1291. It belongs to the Catholic Church and follows the Greek-Catholic Eastern Rite in full communion with the Pope in Rome. Thanks to its location overlooking the Mediterranean, the church was easily visible for the Crusaders.
The Crusaders of the Templars order settled in Acre in the 12th century, after the fall of Jerusalem, and built a fortress on the south-west corner of the old city of Acre. Adjacent to their palace (Templum) they built the Church of Santa Anna, named after the Mother of the Virgin Mary. The 12th-century church was rebuilt and enlarged in the 13th century as a grand Gothic Cathedral. The structure of the two-story Crusader church survived and stone of the original church was used in the construction of the current building. The top floor of the original Crusader church remains and is still in ruins.
In 1291 the city was destroyed by the Mamluk sultan Al-Ashraf Khalil. According to al-Maqrizi, after his victory the sultan ordered one of his amirs, ʿAlam al-Din Sanjar al-Shujaʿi al-Mansuri, to demolish the city walls and the churches. During this process, various building elements were taken away to Cairo as part of the plunder. One of these was a Gothic portal which was later incorporated into the Madrasa of Al-Nasir Muhammad, begun by Sultan Al-Adil Kitbugha in 1295 and completed by Sultan al-Nasir Muhammad in 1303. The origin of this portal is debated, but some authors, such as Camille Enlart, attribute it to the Church of Saint Andrew. The battered two-story shell and arched halls of the church remained standing in Acre until the 18th century.
The Greek Catholic church (Melkites) split from the Greek Orthodox church in 1724. In 1765, the church was rebuilt over the ruins of the medieval church. A sign near above the door near the entrance to the church shows the year of 1802, when the Greek Catholic Archbishopric was founded at the church. It later moved to Haifa.
The church of St. Andrew is open to the public, and serves the Greek Catholic Melkite community. On the west side of the church, facing the sea, is a small courtyard. Embedded into the wall is a segment of a head of an ancient statue, possibly one of John the Baptist, which belonged to the older Crusader church. The modern church has an ornate Templon, decorated with icons and paintings, which separates the nave and the altar, or sanctuary. The icons are of Christ, the Virgin Mary, Apostles, John the Baptist, Saints and the prophet Elijah. The names above each icon are written in Arabic, and were crafted in Syria.
32°55′14″N 35°04′02″E﻿ / ﻿32.9206°N 35.0672°E﻿ / 32.9206; 35.0672
Leuze-en-Hainaut

Leuze-en-Hainaut (French pronunciation: [løz ɑ̃ ɛno] ; Picard: Leuze-in-Hénau; Walloon: Leuze-e-Hinnot) is a city and municipality of Wallonia located in the province of Hainaut, Belgium.
On 1 January 2018, it had a population of 13,886.
The municipality consists of the following districts: Blicquy, Chapelle-à-Oie, Chapelle-à-Wattines, Gallaix, Grandmetz, Leuze-en-Hainaut, Pipaix, Thieulain, Tourpes, and Willaupuis.
Cathedral of St. George (Saskatoon)

The Ukrainian Catholic Cathedral of St. George was designed by architect the Very Reverend Philip Ruh, O.M.I. in 1923. It is located in Pleasant Hill, Core Neighbourhoods SDA, Saskatoon, Saskatchewan, Canada and is the Episcopal See of the Bishop of the Saskatoon Eparchy.
The organizational meeting of the Ukrainian Catholic Parish of St. George took place on September 29, 1912 at which the first Executive was elected. In the same year 40 persons enrolled as members.
Construction of the present church, the second church of the parish, begun in 1939 and was completed in 1943. The church is a massive mason structure which stands on a high concrete basement measures 104 x 90 feet (27 m); the intersecting arms are 30 feet (9.1 m) wide. Its architectural plan is a four column cruciform Byzantine domed basilica with north, south and east apses, and seven domes. The central area of the church is dominated by a large octagonal dome which is reinforced by the arcades of the vaulted ceilings and is supported by four massive octagonal columns. Each side of the octagonal drum supporting the dome has two arched windows which collectively illuminate the dome.
In 1950 to 1955 the icons and artistic decoration of the church were done by Theodore Baran, member of St. George's parish. The Iconostasis was added in 1991.
On various occasions, the cathedral has also been visited by eminent clergy of the Ukrainian and Roman Catholic Churches and other Christian Churches.
Between 1992 and 2010 the parish priest was Rt. Rev. Vladimir Mudri, STL, JCOD. Currently The Parish Priest is Rev. Ivan Nahachewski.
52°07′39″N 106°41′18″W﻿ / ﻿52.1274°N 106.6883°W﻿ / 52.1274; -106.6883
Box pew

A box pew is a type of church pew that is encased in panelling and was prevalent in England and other Protestant countries from the 16th to early 19th centuries.
Before the rise of Protestantism, seating was not customary in churches and only accorded to the lord of the manor, civic dignitaries and finally churchwardens. After 1569 stools and seating were installed in Protestant churches primarily because the congregation were expected to listen to sermons, and various types of seating were introduced including the box pew. There are records of box pews being installed in Ludlow parish church before 1577. Box pews provided privacy and allowed the family to sit together. In the 17th century they could include windows, curtains, tables and even fireplaces, and were treated as personal property that could be willed to legatees. Sometimes the panelling was so high it was difficult to see out, and the privacy was used as a cover for non-devotional activity. William Hogarth satirized the trend in his paintings and sketches. By the eighteenth century it became normal to install formal box pews instead of random personal constructions. This provided a more classic line to the church, although Sir Christopher Wren objected to pews in his churches. With the mid-19th century church reforms, box pews were generally swept away and replaced by bench pews. However a number of examples still remain in various churches throughout the United Kingdom.
In colonial New England, it was common for the colonial meeting house to have box pews. Families would typically sit together in a box pew, and it is theorized that the concept of the box pew resulted from the fact that the early meeting houses were not heated, and the walls of the box pews would minimize drafts, thus keeping the occupants relatively warmer in the winter. It was common for families to bring foot warmers (wooden boxes filled with hot stones gathered from the home or local tavern hearth) and crickets (foot stools) and blankets to meeting, huddling together with their feet held above the foot warmer on a cricket, using the blankets as a tent over their shoulders down to their feet. Another advantage to the box pew was that family elders would sit facing the pulpit while children sat facing the elders and with their backs towards the pulpit. Thus elders could keep an eye on the minister in the pulpit while also keeping an eye on their children.
Funningur Church

Funninger Church, in the village of Funningur, is one of the 10 old wooden churches in the Faroe Islands. It was inaugurated on 30 November 1847 and is for that reason the newest of the old traditional wooden churches. Porkeri Church was also inaugurated in 1847 but a few months beforehand. Funningur Church is the only wooden church and the oldest church in the Eiði parish. Until 1929, when the Gjógv Church was inaugurated, it was the parish church for both the villages of Funningur and Gjógv.
The spot where the church stands is called Niðri í Hólma ("down on the islet"). Nowadays the area is no longer like an islet, as the River Stórá runs from the north of the church and flows below it. The river also separates the church from the new cemetery, which was inaugurated in 1941 and expanded in 1972. The church has 10 pews on the men's side and 9 on the women's side. The pulpit is in front of the foremost of the women's pews.
62°17′12″N 6°57′59″W﻿ / ﻿62.2868°N 6.9665°W﻿ / 62.2868; -6.9665
Bona AB

Bona AB is a Swedish family-owned floor care company founded in 1919 and headquartered in Malmö. The company manufactures and supplies products for the installation, maintenance and renovation of wooden and resilient floors and also supplies UV coatings to international producers of wooden and resilient floors. Bona is present in more than 70 countries through subsidiaries and country distributors.
Bona pioneered waterborne finishes in 1979, and presented the patent in 1982. Bona has production facilities in Sweden, Germany, the US, and China. Bona's US headquarters are in Englewood, Colorado. Bona prioritizes the use of water-based finishes and employs eco-friendly manufacturing processes. Bona is known for its GreenGuard-certified products, which comply with strict indoor air quality regulations.
The Bona story started in the 1890s, when Wilhelm Edner opened a grocery shop in Malmö, Sweden selling coffee and various household products. The years went by, the business developed and, during the 1910s, floor wax, a completely new product on the Swedish market at the time, came into the picture. In August 1919, Wilhelm Edner registered a company called Aktiebolaget Bona. This is the date that Bona AB, the floor care company, was founded, since then the company has exclusively worked with the treatment of wooden floors.
From the company's foundation, Bona produced wax-based floor care products; later expanding their product range to include finishes, sealers, and other wood floor care products, as consumer demand evolved. Throughout the 20th century, Bona invested in research and development to improve its products and establish itself as a prominent player in the wood flooring industry.
Throughout the 1990s, Bona expanded its international operations by establishing subsidiaries and distribution networks in 90 countries globally.
In 1997, Bona's American division (then-known as BonaKemi) made a partnership with Orange Glo International (purchased by Church and Dwight in 2006) for their Orange Glo-branded products, such as the Orange Glo Wood Cleaner & Polish, and later the Orange Glo Hardwood Floor Refinisher, followed by other Orange Glo products.
From 2007 to 2020, Kerstin Lindell served as the president and CEO of the company. In 2021 she transitioned to the role of chairman of the board, while Pontus Cornelius assumed the position of president and CEO. Magnus Andersson held the CEO position at Bona AB from 2022 to 2024. Since August 2024 Kerstin Lindell has stepped back into the executive spotlight, serving as interim CEO alongside her responsibilities as chairman of the board.
Bona has products for contractors, homeowners and parquet producers.
Bona offers a product range for renovation and maintenance adapted for use by end consumers.
Bona is a supplier of UV-coatings to international producers of wooden floors.
Official website
Petäjävesi Old Church

The Petäjävesi Old Church (Finnish: Petäjäveden vanha kirkko) is a wooden church located in Petäjävesi, Finland. It was built between 1763 and 1765, when Tavastia was still a part of Sweden. The bell tower was built in 1821. It was inscribed in 1994 on the UNESCO World Heritage List for its testimony to the wooden church architecture of the Nordic countries.
The church is located about 1 kilometre (0.62 mi) to the west of the centre of Petäjävesi. It is a popular church for weddings in the summer, and there is a church service on most Sundays.
The church was built as the chapel for the area of Petäjävesi, which has belonged to the congregation of Jämsä. The local people had been given the permission to build a graveyard and a small village church at their own expense by the crown as early as in 1728 because the trip to the nearest church in Jämsä was long, however it took about 35 years until the construction began. The church was planned and built by Jaakko Klemetinpoika Leppänen, a church builder from Vesanka. In 1821 the windows were enlarged and the sacristy was moved from the northern part of the church to the east. The bell tower was also added by Erkki Leppänen, the grandson of the original builder. The church went out of use in 1879 when the new church was built.
Originally built entirely of pine logs, the old church has retained its original appearance and its interior decoration exceptionally well. The church demonstrates influences from the Gothic, Renaissance, and Baroque architectural styles. The cross-type floor plan of the church, with similar-sized arms, came into use in the Nordic countries at the end of the 17th century and became common in the 18th century in the countryside churches. However, the high roof resembles the earlier Gothic style, and the octagonal roof with a circular design is derived from the oculus of Renaissance architecture. The interior of the church is likewise well-preserved from its use during the 18th and 19th centuries. The pulpit, pews, galleries, and chandeliers were all hand-carved by local craftsmen from pine wood.
After the new church was built, the old remained abandoned for a long time. Only the cemetery around the church and the belltower were in use. In the 1920s a Polish-Austrian art historian Josef Strzygowski noticed the architectural and historical value of the church and since 1929 it has been restored several times. In 1994 it was approved in the UNESCO's World Heritage Sites representing typical eastern Scandinavian wooden church tradition.
இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசு

இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசு (Nobel Prize in Literature, சுவீடிய: Nobelpriset i litteratur) ஆல்பிரட் நோபல் நிறுவிய ஐந்து நோபல் பரிசுகளில் ஒன்றாகும். 1901ஆம் ஆண்டு முதல் ஆண்டுதோறும் இலக்கியத்தில் மிகச்சீரிய பணியாற்றிய எந்தவொரு நாட்டினருக்கும் வழங்கப்பட்டு வருகிறது. சில நேரங்களில் குறிப்பிட்ட ஆக்கங்கள் பரிசுக்குரியனவாக சுட்டப்பட்டாலும் படைப்பாளியின் வாழ்நாள் ஆக்கங்கள் அனைத்தும் கருத்தில் கொண்டே இந்த பரிசு வழங்கப்படுகிறது. ஓர் ஆண்டுக்குரிய பரிசினை சுவீடனின் இலக்கிய மன்றமான சுவீடிய அக்கடமி முடிவு செய்து அக்டோபர் மாத துவக்கத்தில் அறிவிக்கிறது.
வேதியியலுக்கான நோபல் பரிசு

வேதியியலுக்கான நோபல் பரிசு (Nobel Prize in Chemistry) வேதியியலில் பல்வேறு பிரிவுகளிலும் மிகச் சிறந்த பங்களிப்பு வழங்கும் அறிவியலாளர்களுக்கு சுவீடனின் அரச அறிவியல் கழகத்தினரால் ஆண்டு தோறும் வழங்கப்படும் விருது ஆகும். சுவீடிய வேதியியலாளர் ஆல்பிரட் நோபலின் உயிலின் படி 1895 ஆம் ஆண்டில் ஏற்படுத்தப்பட்ட ஐந்து நோபல் பரிசுகளில் இதுவும் ஒன்று. ஏனையவை இயற்பியல், இலக்கியம், மருத்துவம் அல்லது உடலியங்கியல், மற்றும் அமைதி ஆகியவையாகும். இப்பரிசுகளை நோபல் நிறுவனம் நிருவகித்து வருகிறது.
நோபல் பரிசு ஆண்டு தோறும் டிசம்பர் 10 ஆம் நாளன்று சுவீடனின் ஸ்டொக்ஹோல்ம் நகரில் வழங்கப்படுகிறது. வேதியியலுக்கான முதலாவது நோபல் பரிசு 1901 ஆம் ஆண்டு நெதர்லாந்தைச் சேர்ந்த யாக்கோபுசு என்றிக்கசு வான்’ட் ஹோஃப் என்பவருக்கு வழங்கப்பட்டது.
இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசு பெற்றவர்கள்

இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசு (சுவீடிய: Nobelpriset i fysik) ராயல் சுவீடிஷ் அறிவியலுக்கான அகாதமியால் வழங்கப்டடும், சிறந்த இயற்பியலாளருக்கான விருதாகும். ஆல்ப்ரெட் நோபல் பெயரால் வழங்கப்படும் ஐந்து நோபல் பரிசுகளில் இதுவும் ஒன்றாகும். ஆல்ப்ரெட் நோபலின் விருப்பப்படி, நோபல் தொண்டு நிறுவனத்தால் ஐந்து நபர்களைக் கொண்ட குழுவால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் இயற்பியலாளருக்கு இப்பரிசு வழங்கப்படுகிறது. 1901-ம் ஆண்டு முதல் இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசு வழங்கப்படுகிறது. செருமனியைச் சார்ந்த வில்லெம் ரோண்ட்கனுக்கு இயற்பியலுக்கான முதல் நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது. இப்பரிசில் ஒரு பதக்கமும், சான்றிதழ் மற்றும் சன்மானமும் வழங்கப்படுகிறது. 1901-ம் ஆண்டு, ரோண்டகனுக்கு 150,782 SEK வழங்கப்பட்டது, இதன் மதிப்பு திசம்பர் 2007 அன்று சுமார் 7,731,004 SEK ஆகும். 2011-ம் ஆண்டு,இப்பரிசு சோல் பெர்ல்மட்டர், பிறையன் சிமித் மற்றும் அடம் ரீஸ் ஆகிய மூவருக்கும் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டது. இந்தப் பரிசு நோபல் இறந்தநாள் நினைவு தினத்தன்று நடைபெற்ற விழாவில் வழங்கப்பட்டது.
சான் பர்தீன், என்பவர் இருமுறை 1956 மற்றும் 1972-ம் ஆண்டிற்கான இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசு பெற்றுள்ளார். மேரி க்யூரி இயற்பியலுக்கான 1903-ம் ஆண்டின் நோபல் பரிசையும், வேதியலுக்கான 1911-ம் ஆண்டின் நோபல் பரிசையும் பெற்றுள்ளார். வில்லியம் லாரன்ஸ் பிராக் தன்னுடைய 25-ம் அகவையில் 1915-ம் ஆண்டு இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசு பெற்றார், குறைந்த வயதில் நோபல் பரிசு பெற்ற சிறப்பும் இவருக்கே. இது வரையிலும் மேரி க்யூரி மற்றும் மரியா கோயெப்பெர்ட் மேயர்(1963) ஆகிய இரு பெண்கள் மட்டுமே இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசு பெற்றுள்ளனர், மற்ற துறையில் நோபல் பரிசு பெற்ற பெண்களை விட இது குறைவான அளவாகும். 2011-ம் ஆண்டு வரையிலும், 191 நபர்களுக்கு இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டுள்ளது. 1916, 1931, 1934, 1940–1942 ஆகிய ஆறு ஆணடுகளில் நோபல் பரிசு யாருக்கும் வழங்கப்படவில்லை என்பது குறிப்பிடட்த்தக்கது.
மெழுகு உலகம் - மெழுகு அருங்காட்சியகமும் ஓவியக்கூடமும், ஊட்டி

மெழுகு உலகம் - மெழுகு அருங்காட்சியகமும் ஓவியக்கூடமும், ஊட்டி, இந்தியாவின் தமிழ் நாடு மாநிலத்தில் உள்ள ஊட்டி எனப்படும் உதகமண்டலத்தில் அமைந்துள்ளது. இங்கு உள்ள கூனூர் சாலையில் அமைந்துள்ள இந்த அருங்காட்சியகத்தில் இந்திய வரலாறு, பாரம்பரியம், பண்பாடு ஆகியவற்றை விளக்கும் முழு அளவு மெழுகுச் சிலைகள் வைக்கப்பட்டுள்ளன. இவை பொறியியலாளரும், மெழுகுக் கைப்பணியாளருமான சிறீஜி பாஸ்கரன் என்பவரால் உருவாக்கப்பட்டவை.
130 ஆண்டுகள் பழமையான ஒரு கட்டிடத்தில் இந்த அருங்காட்சியகம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கே மகாத்மா காந்தி, ஜவகர்லால் நேரு, ஏ. பி. ஜே அப்துல்கலாம், டாக்டர் மன்மோகன் சிங் ஆகியோரின் உருவச் சிலைகள் உட்படச் சுமார் 20 உருவச்சிலைகள் உள்ளன.
அஷ்டமங்களம்

அஷ்டமங்களம் என்பது தார்மீக மதங்களில் குறிப்பிடப்படும் எட்டு மங்களகரமான சின்னங்களை குறிக்கும். திபெத்திய பௌத்தத்தின் படி, இவ்வஷ்டமங்கள் யிதங்களின் குணங்களை குறிக்கும். இவையனைத்து தெளிவுபெற்ற மனத்தின் குணங்களாக கருதப்படுகின்றன. பலவேறு பாரம்பரியங்கள் வெவ்வேறு சின்னங்கள் அஷ்டமங்களமாக கருதப்படுகின்றன.
அஷ்டமங்களம் என்றால் எட்டுவிதமான மங்களங்கள் என்று பொருள்.
திபெத்திய பௌத்தம் கீழ்க்கண்ட குறிப்பிட்ட அஷ்டமங்கள சின்னங்களை பயன்படுத்துகிறது. இந்த சின்னங்களுக்கான பொதுவான விளக்கம் கீழே தரப்பட்டுள்ளது.
பல்வேறு பாரம்பாரியங்களை இவ்வஷ்டமங்களை வெவ்வேறுவிதமாக அடுக்குகின்றன
நேபாள பௌத்தம்:
சீன பௌத்தம்:
அஷ்டமங்களங்கள் பௌத்தத்தில் மட்டுமல்லாது, பிற தார்மீக மதங்களான இந்து மதம் மற்றும் சமணம் ஆகியவற்றில் காணப்படுகின்றது. இவை அலங்காரங்களுக்கு பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
.
சமண மதத்திலும் அஷ்டமங்கள சின்னங்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன
திகம்பர பிரிவு:
சுவேதாம்பரப் பிரிவு:
இந்திய மருத்துவ ஓமியோபதி பல்கலைக்கழகம்

பாரம்பரியம் மிக்க இந்திய மருத்துவத்தையும் மற்றும் ஓமியோபதி மருத்துவத்தையும் வளர்த்தெடுக்க தற்போது செயல்பட்டு வருகின்ற ஆறு அரசு இந்திய மருத்துவ மற்றும் ஓமியோபதி கல்லூரிகளையும், 26 தனியார் கல்லூரிகளையும் உள்ளடக்கி தனியாக இந்திய மருத்துவ ஓமியோபதி பல்கலைக்கழகம் ஒன்று கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் தொடங்கப்படும் என்று தமிழக அரசால் முடிவு எடுக்கப்பட்டுள்ளது. சித்த மருத்துவத்தின் தாயகம் என கருதப்படும் தமிழகத்தில்தான் இந்தியாவிலேயே சித்த, ஆயுர்வேத, யுனானி, யோகா, இயற்கை மருத்துவம் மற்றும் ஓமியோபதி ஆகிய ஐந்து பிரிவுகளுக்கான மருத்துவத்திற்கான கல்லூரிகளை அரசே நடத்தி வருகின்றது.
தங்கவேலு

தங்கவேலு அல்லது தங்கவேல் என்பது ஒரு தமிழ் ஆண் இயற்பெயர் ஆகும். தமிழ் பாரம்பரியம் காரணமாக இது ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் பொதுவான ஒரு குடும்பப்பெயராகவும் இருக்கலாம்.
தேசிய திரைப்பட விருதுகள், இந்தியா

தேசிய திரைப்பட விருதுகள் (ஆங்கிலம்:National Film Awards) இந்தியாவின் தொன்மையானதும் முதன்மையானதுமான விருதுகள் ஆகும். 1954ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்ட இவ்விருதினை இந்திய அரசின் திரைப்பட விழாக்கள் இயக்கம் 1973ஆம் ஆண்டு முதல் நிர்வகித்து வருகிறது.
ஒவ்வோர் ஆண்டும் அரசால் நியமிக்கப்படும் தேசிய தேர்வுக்குழு விருதுக்குரியவர்களை/படைப்புகளை தெரிந்தெடுக்கிறது. விருதுகள் குடியரசுத் தலைவரால் தலைநகர் புது தில்லியில் வழங்கப்படுகிறது. இவ்விழாவினைத் தொடர்ந்து துவங்கும் தேசிய திரைப்பட விழாவில் விருது பெற்ற திரைப்படங்கள் பொதுமக்களுக்காக திரையிடப்படுகின்றன. நாட்டின் பலபகுதிகளில் கடந்த ஆண்டில் வெளியான திரைப்படங்களில் இருந்து சிறந்த திரைப்படங்களும் திரைக்கலைஞர்களும் அடையாளம் காணப்படுகின்றனர். தவிர, ஒவ்வொரு பிராந்திய மற்றும் மொழி படங்களுக்கு தனியாக விருதுகள் வழங்கப்படுகின்றன.இது இந்தியாவின் ஆசுகார் விருதாகக் கருதப்படுகிறது.
1954 ஆம் ஆண்டு இந்த விருதுகள் நிறுவப்பட்டன. இந்திய கலை மற்றும் பண்பாட்டை வளர்க்கும் விதமாக இந்திய அரசினால் தேசிய அளவில் ஏற்படுத்தப்பட்டது.
முந்தைய ஆண்டில் தயாரிக்கப்பட்ட முழுநீள திரைப்படங்களுக்கு பின்வரும் வகைகளில் விருதுகள் வழங்கப்படுகின்றன.
அதிகாரபூர்வ பெயர்: சுவர்ண கமல்
அதிகாரபூர்வ பெயர்: இரசத் கமல் அரசியலமைப்பின் எட்டாவது பட்டியலில் உள்ள ஒவ்வொரு மொழியிலும் தயாரிக்கப்படும் சிறந்த திரைப்படங்களுக்கான விருது:
தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் கலைஞர்கள் சங்கப் பரிசுகள் மற்றும் விருதுகள்

தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் சார்பில் தமிழில் வெளியிடப்பட்ட நூல்கள் மற்றும் குறுந்தகடுகள் போன்றவற்றிற்கு பரிசுகள் மற்றும் விருதுகள் ஆண்டு தோறும் அளிக்கப்படுகின்றன.
தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் சார்பில் கீழ்கண்ட பெயர்களில் பரிசுகள் அளிக்கப்படுகின்றன. இந்தப் பரிசுத்தொகை இந்திய ரூபாயில் அளிக்கப்படுகின்றன.
தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் சார்பில் கீழ்கண்ட பெயர்களில் விருது மற்றும் பரிசுகள் அளிக்கப்படுகின்றன. இந்தப் பரிசுத்தொகை இந்திய ரூபாயில் அளிக்கப்படுகின்றன.
2016-ம் ஆண்டில் வெளியான சிறந்த கலை இலக்கிய நூல்களுக்கான விருதுகள் பின்வருவன.
2017-ம் ஆண்டில் வெளியான சிறந்த கலை இலக்கிய நூல்களுக்கான விருதுகள் பின்வருவன
2017-ம் ஆண்டில் வெளியான சிறந்த கலை இலக்கிய நூல்களுக்கான விருதுகள் பின்வருவன
2017-ம் ஆண்டில் வெளியான சிறந்த கலை இலக்கிய நூல்களுக்கான விருதுகள் பின்வருவன
கேரள விருதுகள்

கேரள விருதுகள் என்பது இந்திய அரசால் நிறுவப்பட்ட பத்ம விருதுகளின் மாதிரியில் இந்திய மாநிலமான கேரள அரசாங்கத்தால் நிறுவப்பட்ட மிக உயர்ந்த மாநில அளவிலான குடிமக்கள் விருதுகள் ஆகும். சமூகத்திற்கு தங்கள் விலைமதிப்பற்ற பங்களிப்பை வழங்கிய தனிநபர்களுக்கு வழங்கப்படும் விருதுகளை 20 அக்டோபர் 2021 அன்று முதலமைச்சர் பினராயி விஜயன் அறிவித்தார். விருது பெற்றவர்களின் பெயர்கள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் கேரள தினமாக அனுசரிக்கப்படும் நவம்பர் 1 அன்று அறிவிக்கப்படும். மேலும் விருதின் ஒரு பகுதியாக ரொக்கத்தை வழங்குவதில்லை என்றும் கேரள அரசு முடிவு செய்துள்ளது.
கேரள விருதுகள் மூன்று பிரிவுகளாக உள்ளன.
விருது பெற்றவர்கள் சிறப்பு விருதுக் குழுவால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இரண்டு துணைக் குழுக்களின் ஆய்வுக்குப் பிறகு ஆளுநரின் அதிகாரப்பூர்வ இல்லத்தில் வைத்து நடைபெறும் விழாவில் விருது வழங்கப்படும்.
முதல் கேரள விருதுகளின் வெற்றியாளர்கள் 1 நவம்பர் 2022 அன்று அறிவிக்கப்பட்டு மரியாதை செலுத்தப்பட்டனர்.
கேரள ஜோதி
கேரள பிரபா
கேரள ஸ்ரீ
தமிழ் வளர்ச்சித் துறை விருதுகள்

தமிழ் மொழி வளர்ச்சிக்கும், தமிழ்ப் பண்பாட்டு மேன்மைக்கும் தொண்டாற்றிடும் தமிழறிஞர்கள், கவிஞர்கள், சமூக நீதிக்கு உழைத்திடும் பெரியோர்கள் போன்றவர்களில் சிலரைத் தேர்வு செய்து சான்றோர்கள் பெயரில் ஆண்டுதோறும் தமிழ்நாடு அரசின் தமிழ் வளர்ச்சித் துறையின் கீழ் இயங்கும் தமிழ் வளர்ச்சி இயக்ககம் மூலமாக சில விருதுகள் வழங்கப்பட்டு வருகின்றன. இந்த விருதுகளில் தமிழ்ச்செம்மல் விருது தவிர்த்த அனைத்து விருதுகளுக்கும் தமிழக அரசின் சார்பில் இந்திய ரூபாய் ஒரு இலட்சம் பரிசுத் தொகையாகவும், பொற்கிழி வழங்கி, தங்கப்பதக்கம் அணிவிக்கப்படுகிறது.
தமிழ்நாட்டில் இருக்கும் ஒவ்வொரு மாவட்டத்திற்கும் ஒருவர் வீதம் 32 தமிழறிஞர்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டுத் தமிழ்ச்செம்மல் விருது வழங்கப்படுகிறது. இந்த விருதுக்குத் தமிழக அரசின் சார்பில் இந்திய ரூபாய் 25 ஆயிரம் ரூபாய் பரிசுத்தொகையும், தகுதியுரையும் வழங்கப்படுகிறது.
தமிழ்நாடு அரசின் தமிழ் வளர்ச்சித் துறை திருவள்ளுவர் நாள் விருதுகள் மற்றும் சித்திரைத் தமிழ்ப் புத்தாண்டு நாள் விருதுகள் என்று இரு பிரிவுகளில் விருதுகளை வழங்கி வருகிறது.
திருவள்ளுவர் நாள் விருதுகளாகக் கீழ்க்காணும் 7 விருதுகள் வழங்கப்படுகின்றன.
சித்திரத் தமிழ்ப் புத்தாண்டு விருதுகளாகக் கீழ்க்காணும் 18 விருதுகள் வழங்கப்படுகின்றன.
தேசிய புகைப்பட விருதுகள்

கலை, கலாச்சாரம், மேம்பாடு, பாரம்பரியம், வரலாறு, வாழ்க்கை, மக்கள், சமூகம் மற்றும் பாரம்பரியம் போன்ற பல்வேறு அம்சங்களை புகைப்படம் எடுத்தல் மூலம் மேம்படுத்துவதற்கும், தொழில்முறை மற்றும் பொழுதுபோக்கு புகைப்படக் கலைஞர்களை ஊக்குவிப்பதற்கு இந்திய தகவல் மற்றும் ஒலிபரப்பு அமைச்சகத்தின் கீழ் உள்ள பத்திரிகை தகவல் பணியகத்தின் புகைப்படப் பிரிவு ஒவ்வொரு ஆண்டும் தேசிய புகைப்பட விருதுகள் என்ற தலைப்பில் விருதுகளை வழங்குகிறது.
தேசிய புகைப்பட விருதுகள் மூன்று பிரிவுகளாக வழங்கப்படுகின்றன.
வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது ரூ. 3,00,000/- ரொக்கப்பரிசினை கொண்டது.
தொழில்முறை புகைப்படக் கலைஞர்களுக்கான தொழில் வல்லுநர்களுக்கான பிரிவின் கீழ் வழங்கப்படும் ஆண்டின் தொழில்முறை புகைப்படக் கலைஞர்' விருதுடன் ரூ. 1,00,000/- ரொக்கப்பரிசும், மற்றும் ஐந்து சிறப்புக் குறிப்பு விருதுகளுடன் ரூ. தலா 50,000/-. ரொக்கப்பரிசுமாக ஆறு விருதுகளை கொண்டது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் குறிப்பிட்ட கருப்பொருளை மையமாக கொண்டு வழங்கப்படும்,
பொழுதுபோக்கு புகைப்படக் கலைஞர்களுக்கான, பொழுதுபோக்காளர்களுக்கான பிரிவின் கீழ் ஒரு 'ஆண்டின் பொழுதுபோக்கு புகைப்படக் கலைஞர்' விருது ரூ.75,000/- ரொக்கப் பரிசு மற்றும் ஐந்து சிறப்பு குறிப்பு விருதுகள் தலா ரூ.30,000/- ரொக்கப் பரிசு என ஆறு விருதுகளை கொண்டது. இந்த விருதும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் குறிப்பிட்ட கருப்பொருளை மையமாக கொண்டு வழங்கப்படும்,
விருது வழங்கும் விழாவை தகவல் மற்றும் ஒலிபரப்பு அமைச்சகத்தின் புகைப்படப் பிரிவு ஏற்பாடு செய்துள்ளது.
கொல்லம் பூரம்

கொல்லம் பூரம் (Kollam Pooram, மலையாளம்: കൊല്ലം പൂരം) என்பது ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஏப்ரல் மாதத்தில் இந்தியாவின் கேரள மாநிலத்தில் உள்ள கொல்லம் நகரில் கொண்டாடப்படும் ஒரு கோயில் திருவிழா ஆகும். மாநிலம் முழுவதிலுமிருந்து பெருவாரியான மக்கள் இத்திருவிழாவில் கலந்து கொண்டு விழாவை சிறப்பிக்கின்றனர். கொல்லம் ஆசிரமத் திடலில் உள்ள கிருட்டிணசுவாமி ஆலய ஆசிரமத்தின் ஆண்டுத்திருவிழாவாக கொல்லம் பூரம் கொண்டாடப்படுகிறது. தற்போது இத்திருவிழா, ஒரு தேசியத் திருவிழாவாக கருதப்பட்டு நாடெங்கிலுமுள்ள மக்களை கொல்லம் நகரை நோக்கி ஈர்த்துள்ளது.
விழாவில் குடமாட்டம் நிகழ்விற்காக 30 யானைகள், பதினைந்துப் பதினைந்து யானைகள் கொண்ட இரண்டு குழுக்களாகப் பிரிக்கப்படும். ஒரு குழு தாமரைக்குளம் சிறீ மகாகணபதி ஆலயத்தின் சார்பாகவும் மற்றொரு குழு புதியகாவு பகவதி ஆலயம் சார்பாகவும் பங்கேற்கும். வண்ணவண்ணக் குடைகளுடன் நிகழும் இக்குடமாட்ட நிகழ்வு பாரம்பரிய மேள இசையுடன் நடைபெறுகிறது . இதைத் தொடர்ந்து கண்ணைக் கவரும் வான வேடிக்கை பெரிய அளவில் நடைபெறுகிறது.
நென்மாரா வல்லங்கி வேலா

நென்மாரா வல்லங்கி வேலா ( மலையாளம்: നെന്മാറ വല്ലങ്ങി വേല ) அல்லது வல்லங்கி நென்மாரா வேலா என்பது கேரளாவில் மிகவும் பிரபலமான வருடாந்திர திருவிழாக்களில் ஒன்றாகும். இந்த திருவிழா பாலக்காடு மாவட்டத்தில் நெம்மரா கிராமத்தின் பெண் தெய்வமான வல்லங்கி நெல்லிக்குளங்கரை பகவதி அம்மனுக்குச் அன்புச் சடங்காக நடத்தப்படுகிறது.
நெம்மாரா மற்றும் வல்லங்கி ஆகியவை பாலக்காடு மாவட்டத்தின் தெற்குப் பகுதியில் உள்ள இரண்டு அண்டை கிராமங்கள் ஆகும்., இது நெல்லியம்பதி மலைகளின் பள்ளத்தாக்கில் உள்ளது.பச்சை கம்பளம் போர்த்திய நெல் வயல்கள் ஏப்ரல் முதல் வாரத்தில் திருவிழா மைதானமாக மாறுகின்றன. மலையாள நாட்காட்டியின் படி (ஒவ்வொரு ஏப்ரல் மாதமும் 2 அல்லது 3 ஆம் தேதி) இந்தத் திருவிழா திருவிழா 'மீனம்' 20 ஆம் தேதி வருகிறது. 'கொடியெட்டம்' (ஆரம்பம்) ஒவ்வொரு ஆண்டும் 'மீனம் 1' அன்று கொண்டாடப்படும். 'மீனம்' முதல் 20 நாட்களுக்கு கொண்டாட்டம் தொடர்கிறது, 20 ஆம் தேதி வேலா திருவிழா கொண்டாடப்படும். நெல் அறுவடைக்குப் பிறகு நெம்மாரா மற்றும் வல்லங்கி கிராமங்களால் கொண்டாடப்படும் இந்தத் வருடாந்திர வேலா திருவிழா, பட்டாசு மற்றும் அலங்கரிக்கப்பட்ட யானைகளை காட்சிப்படுத்துவதில் பிரபலமாக உள்ளது .
இது வண்ணங்கள், கலை வடிவங்கள், பட்டாசு, யானைகளின் திருவிழா. பஞ்ச வாத்தியங்கள், பாண்டி மேளம் ஆகியவை கேரளாவின் கலாச்சார கலை வடிவங்களாகும், இது கேரள மாநிலத்தின் சிறந்த கலைஞர்களைக் கொண்டு இங்கு நிகழ்த்தப்பட்டு வருகிறது. ஒவ்வொரு தேசமும் (இங்கு தேசம் என்பது நெம்மாரா மற்றும் வல்லங்கி ஆகிய கிராமங்களைக் குறிக்கிறது) மூங்கில் மற்றும் மரத்தைப் பயன்படுத்தி 'ஆனபந்தல்' என்று அழைக்கப்படும் பெரிய உள்கட்டமைப்பு கொண்ட கொட்டகை உருவாக்கி மேலும் சிறிய கின் விளக்குகளைக் பயன்படுத்தி மின்மயமாக்கப்பட்டு ஒளிரூட்டப்படும்., இது திருவிழாவிற்கு அதிக அழகு சோ்க்கின்றன. கேரளாவின் மிகச்சிறந்த யானைகள் ஊர்வலத்தில் இரண்டு ஊர்களில் இருந்தும் நெல்லிகுளங்கர பகவதியை அம்மனைச் சந்திக்க அலங்கரிக்கப்ட்ட யானைகள் நெல்லிகுளங்கர கோயிலுக்கு அழைத்து வரப்படுகின்றன.
யானைகள் பின்வரும் அணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு அதன் தோற்றம் கம்பீரமாக காட்சியளிக்கின்றன.
நெட்டிப்பட்டம்: இவை யானைகளின் நெற்றியை மூடியிருக்கும் தங்க அணிகளன் ஆகும். நெட்டிப்பட்டம் என்பது இந்த அழகிய பாலூட்டியின் கம்பீரத் தோற்றத்தை அதிகரிக்கும் வகையிலான வடிவமைப்பு மற்றும் வடிவங்களுடன் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. தங்க அணியின் ஓரங்களானது வண்ணமயமான சடையால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது.
மணிகள்: வண்ணக் கயிற்றால் கட்டப்பட்ட தங்க மணிகள் கொண்ட கயிறானது யானையின் கழுத்துடன் சேர்த்து பிணைக்கப்பட்டுள்ளது.
கழுத்தணி: யானைகளானது தங்கத்தால் மூடப்பட்டிருக்கும் கழுத்து- சங்கிலிகளால் அலங்கரிக்கப்படுகின்றன.
குடைகள்: தங்கத்தால் கட்டப்பட்ட பலபலக்கும் துணிக் குடைகளானது யானையின் பிரம்மாண்டமான மற்றும் கம்பீரமான தோற்றத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.
இந்த திருவிழா வல்லாங்கி மற்றும் நெம்மாரா ஆகிய இரு தேசங்களுக்கிடையேயான வான வேடிக்கை போட்டி போன்று நடத்தப்படுகிறது,இங்கு நடத்தப்படும் பட்டாசு வான வேடிக்கை கேரளாவின் பண்டிகைகளில் மிகச் சிறந்த இடத்தைப் பிடிக்கும் திருவிழாவின் முக்கிய ஈர்ப்புகளில் ஒன்றாகும். இது வேலா திருவிழாவில் ஒரு வித உணர்வை உருவாக்குகிறது. திருவிழாவின் அழகை ரசிக்க பல்வேறு மாநிலங்களிலிருந்தும் பிற நாடுகளிலிருந்தும் மக்கள் இங்கு வருகிறார்கள்.
தேகீங் பட்காய் திருவிழா

தேகீங் பட்காய் திருவிழா (Dihing Patkai Festival) என்பது அசாமின் தின்சுகியா மாவட்டத்தில் உள்ள லேகாபானி எனும் இடத்தில் வருடத்திற்கு ஒருமுறை நடைபெறும் திருவிழாவாகும். கம்பீரமான பட்கை மலைகள் மற்றும் குறும்புத்தனமான டிகிங் நதி ஆகியவற்றின் பெயரால் இவ்விழா அழைக்கப்படுகிறது. இது அசாம் அரசாங்கத்தால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு, சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கு வேடிக்கை மற்றும் விருந்துக்கான எல்லையற்ற வாய்ப்புகளை வழங்குகிறது.
இந்த விழா முதன்முதலில் டிசம்பர் 2002 ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டது. அப்போதைய இந்திய குடியரசுத் தலைவர் ஆ. ப. ஜெ. அப்துல் கலாம் சிறப்பு விருந்தினராக கலந்து கொண்டார்.
திருவிழாவில் பழங்குடி அசாமிய சமூக கண்காட்சிகள், தேயிலை பாரம்பரிய சுற்றுப்பயணங்கள், கோல்ஃப், சாகச விளையாட்டு மற்றும் வனவிலங்கு இன்ப பயணம் ஆகியவை அடங்கும். திருவிழாவின் மற்றொரு ஈர்ப்பு என்னவென்றால், இது 2வது உலகப் போரின் கல்லறைகளுக்கு ஒரு பயணத்தை வழங்குகிறது. ஒரு காலத்தில் மியான்மரின் பொன் நிலத்திற்கு செல்லும் பாதையாக இருந்த ச்டில்வெல் சாலைக்கு ஒரு பயணத்திற்கும் இது ஏற்பாடு செய்கிறது. பார்வையாளர்கள் யானை சவாரிக்கு செல்லவும், காட்டுப்பகுதிக்குள் செல்லும் பாதையை தேர்வு செய்யவும் முடியும். இந்த நாட்களில் உணவு திருவிழா, கைவினை கண்காட்சி மற்றும் கலாச்சார விழாக்கள் பார்வையாளர்களுக்காக நடத்தப்படுகின்றன. இந்த திருவிழாவில் ஆங்லிங், கயாக்கிங் மற்றும் பாராசெயிலிங் போன்ற பலவிதமான சாகச விளையாட்டுகளை வழங்குகிறது. தேயிலை தோட்டங்கள் மற்றும் டிக்பாய் எண்ணெய் வயல்களுக்கான பயணங்களும் திருவிழாவின் ஒரு பகுதியாகும்.
அமைதிக்கான நோபல் பரிசு

அமைதிக்கான நோபல் பரிசு சுவீடனின் வேதியியல் ஆராய்ச்சியாளரும் தொழிலதிபருமான ஆல்ஃபிரட் நோபெல் (Alfred Nobel)அவர்களால் நிறுவப்பட்ட ஐந்து நோபெல் பரிசுகளில் ஒன்றாகும். அவரது உயிலின்படி அமைதிக்கான பரிசு "யாரொருவர் நாடுகளினிடையே சகோதரத்துவத்தை வளர்க்க சிறந்த முயற்சி எடுப்பவரோ, நிலவும் இராணுவத்தினை நீக்கவோ அல்லது குறைக்கவோ முயற்சி எடுத்தவரோ, அமைதி மாநாடுகள் நிகழ காரணமாக இருக்கிறாரோ" அவருக்குக் கொடுக்கப்பட வேண்டும்.
ஆல்ஃபிரட் நோபெலின் உயிலின்படி இப்பரிசை நார்வேயின் நாடாளுமன்றம் தேர்ந்தெடுத்த ஐவர் குழு கொடுக்கிறது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் நோபெலின் நினைவு நாளான திசம்பர் 10 அன்று நார்வே தலைநகர் ஓசுலோவில் நார்வே நாட்டு மன்னர் முன்னணியில் இப்பரிசு வழங்கப்படுகிறது. மற்ற நான்கு பரிசுகள் சுவீடனின் தலைநகர் ஸ்டாக்ஹோமில் வழங்கப்படும்போது இப்பரிசு மட்டுமே நார்வேயில் வழங்கப்படுகிறது. நோபெல் பரிந்துரை குழுவின் தலைவரிடமிருந்து நோபெல் பரிசு பெறுபவருக்கு ஒரு பட்டயம்,ஒரு பதக்கம் மற்றும் பரிசுப்பணத்தை உறுதிசெய்யும் ஆவணமும் வழங்கப்படுகிறது.
இந்தியாவின் அன்னை தெரேசா, மியான்மரின் ஆங் ஸாங் சூ கி மற்றும் பங்களாதேசத்தின் முகமது யூனுஸ் தென்னாசியாவில் இப்பரிசை பெற்றவர்களாவர்.
முழுப்பட்டியல்:
2015 அமைதிக்கான நோபல் பரிசு

2015ஆம் ஆண்டின் அமைதிக்கான நோபல் பரிசு (2015 Nobel Peace Prize) துனீசிய தேசியக் கலந்துரையாடல் நாற்கூட்டு அமைப்பிற்கு "2011ஆம் ஆண்டின் மல்லிகைப் புரட்சியை அடுத்து தூனிசியாவில் பன்மைத்துவ சனநாயகத்தைக் கட்டியெழுப்புவதில் இதன் தீர்க்கமான பங்களிப்பிற்காக” வழங்கப்பட்டது.
தேசிய கலந்துரையாடல் நாற்கூட்டு 2013-ல் உருவாக்கப்பட்டது. இது தூனிசிய குடிமை சமூகத்தில் நான்கு அமைப்புகளை உள்ளடக்கியது. இவை:
அமைதிக்கான நோபல் பரிசு ஆண்டுதோறும் "நாடுகளுக்கிடையே சகோதரத்துவத்திற்காக, நிலையான படைகளை ஒழித்தல் அல்லது குறைத்தல் மற்றும் அமைதி மாநாடுகளை நடத்துதல் மற்றும் ஊக்குவித்தல் ஆகியவற்றிற்காக அல்லது அதற்கான சிறந்த பணிகளைச் செய்தவர்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது.
தூனிசிய பாடகர்/பாடலாசிரியர் எமல் மத்லோதி விருது வழங்கும் விழாவின் போது கெல்ம்தி கோரா பாடினார். இந்த விழாவானது திசம்பர் 11, 2015 அன்று நார்வே ஒசுலோ நகரில் உள்ள நகர அரங்கில் நடைபெற்றது.
நோர்வே நோபல் குழு, அமைதிப் பரிசுக்காக 273 பரிந்துரைகளைப் பெற்றது. இவற்றில் 68 பரிந்துரைகள் நிறுவனங்களுக்காகவும், 205 விண்ணப்பங்கள் தனி நபர்களின் பங்களிப்பிற்காகவும் இருந்தன. 2014-ல் 278 பரிந்துரைகள் பெறப்பட்டன. இதற்கு அடுத்ததாக 2015-ல் இரண்டாவது அதிக எண்ணிக்கையிலான பரிந்துரைகள் பெறப்பட்டது இம்முறையாகும்.
யாருக்கு விருது வழங்கப்படும் என்று பல செய்தி ஊடகங்கள் ஊகித்தன. இந்த விருது பலரையும் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது. ஐரோப்பிய புலம்பெயர்ந்தோர் நெருக்கடி ஜெர்மனிக்கு ஏராளமான அகதிகள் மற்றும் குடியேறியவர்களை அனுமதித்ததற்காகவும், ஜெர்மன் அதிபர் அங்கெலா மேர்க்கல், ஈரான் அணுசக்தி ஒப்பந்தத்திற்காக அமெரிக்க மற்றும் ஈரானிய வெளியுறவு அமைச்சர்கள் ஜான் கெர்ரி மற்றும் முகமது ஜாவத் ஜரீப், அமெரிக்காவிற்கு உதவி செய்த திருத்தந்தை பிரான்சிசு ஆகியோர் ஊடக பட்டியலில் இடம் பிடித்தவர்கள். கியூபா தாவ், கொலம்பிய குடியரசுத் தலைவர் குவான் மானுவல் சந்தோசு மற்றும் கொலம்பிய மோதலில் சமாதான முன்னெடுப்புகளுக்காக கொலம்பியாவின் ஆயுதமேந்திய புரட்சிப் படை, கெரில்லா தலைவர் திம்மோலியான் ஜிமென்சு மற்றும் பாலியல் வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு சிகிச்சையளித்து வரும் காங்கோ மகளிர் மருத்துவ நிபுணர் டெனிசு முக்வேகி பரிந்துரைக்கப்பட்டவர்களாவர்.
அமைதிக்கான நோபல் பரிசு நோர்வே நோபல் குழுவினால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு வழங்கப்படுகிறது. 2015 விருது தேர்வுக்குழு உறுப்பினர்கள்:
2014 அமைதிக்கான நோபல் பரிசு

2014 அமைதிக்கான நோபல் பரிசு (2014 Nobel Peace Prize), கைலாசு சத்யார்த்தி மற்றும் மலாலா யூசுப்சையி ஆகிய இருவருக்கும் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டது. "குழந்தைகள் மற்றும் இளைஞர்களுக்கு எதிரான ஒடுக்குமுறை மற்றும் அனைத்து குழந்தைகளின் கல்வி உரிமைக்காக" போராடியதற்காக இவர்களுக்கு இந்த விருது வழங்கப்பட்டது. சத்யார்த்தி இந்தியாவைச் சேர்ந்தவர். இவர் அன்னை தெரசாவுக்குப் பிறகு இந்திய நாட்டிலிருந்து நோபல் பரிசை வென்ற ஏழாவது நபர் மற்றும் அமைதிக்கான நோபல் பரிசை வென்ற இரண்டாவது நபர் ஆவார். யூசுப்சையி பாக்கித்தானைச் சேர்ந்த இசுலாமியர் ஆவார். இவர் அப்துஸ் சலாமுக்குப் பிறகு இவரது நாட்டிலிருந்து இரண்டாவது நோபல் பரிசு வென்றவர் ஆவார். நோபல் பரிசை வென்ற நாற்பத்து ஏழாவது பெண், 17 வயதில் நோபல் பரிசைப் பெற்றவர் என்பதால், அனைத்து துறையிலும் நோபல் பரிசை வென்றவர்களில் இளையவர் என்ற பெருமையும் பெறுகின்றார்.
செய்திக் குறிப்பு ஒன்றில், தேர்வுக் குழு, இந்த விருதானது இந்து மற்றும் முசுலீம் மற்றும் இந்தியர் மற்றும் பாகிஸ்தானியர் இணையினை வேண்டுமென்றே தேர்ந்தெடுத்ததாகச் சுட்டிக்காட்டியது. ஏனெனில் இவர்கள் "கல்வி மற்றும் தீவிரவாதத்திற்கு எதிரான பொதுவான போராட்டத்தில் ஒன்று சேருகிறார்கள்" எனத் தெரிவித்தது. "நாடுகளுக்கு இடையே சகோதரத்துவம்" ஆல்பிரட் நோபல் வகுத்த அளவுகோல்களில் ஒன்றாகும் என்றும் தேர்வுக்குழுவினர் வலியுறுத்திக் கூறினார்கள்.
குழந்தைத் தொழிலாளர் மற்றும் பெண் கல்விக்கு எதிரான பாகுபாடு ஆகியவை விருதுக்கான சான்றாக இருந்தது. 2014ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி 168 மில்லியன் குழந்தைகள் குழந்தைத் தொழிலாளர்களாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றனர். இந்தியாவில் மட்டும் 60 மில்லியன் குழந்தை தொழிலாளர்கள் உள்ளனர். இதை தோர்ப்ஜோர்ன் ஜக்லாண்ட் தனது ஒப்படைப்பு விழா உரையில் குறிப்பிட்டார்.
நோபல் பரிசுக் குழு, 2013-ல் 259 ஆக இருந்த அமைதிப் பரிசுக்கான பரிந்துரைகள் 2014ஆம் ஆண்டு 279 ஆக இருந்தது. இவற்றில் 47 பரிந்துரைகள் அமைப்புகளின் சார்பில் வந்தவை.
அறிவிப்புக்கு முன், பல செய்தி ஊடகங்கள் இந்த ஆண்டு யார் வெற்றி பெறுவார்கள் என்று ஊகித்து, பிடித்தவைகளின் பட்டியலை வெளியிட்டன. திருத்தந்தை பிரான்சிசு, பான் கி மூன், பிராட்லி மானிங், டெனிசு முக்வேகி, எட்வேர்ட் சுனோவ்டன், ஆகியோர் இப்பட்டியலில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டனர். மேலும் ஒசே முகிக்கா, நோவாயா கெசட் நாளிதழ், மற்றும் கட்டுரை 9ஐப் பாதுகாக்கும் ஜப்பானியர்கள் இவர்களுடன் வெற்றி பெற்ற மலாலா யூசுப்சையி கைலாசு சத்யார்த்தி பெயர்களும் இடம் பெற்றிருந்தது.
2023 Nobel Peace Prize

The 2023 Nobel Peace Prize was awarded to the Iranian activist Narges Mohammadi (born 1972) "for her fight against the oppression of women in Iran and her fight to promote human rights and freedom for all." She is the second Nobel Peace Prize laureate from Iran, following Shirin Ebadi, who won in 2003. As of the announcement of the prize in October 2023, Mohammadi was still imprisoned in Iran.
In the 1990s, as a young physics student, Mohammadi was already distinguishing herself as an advocate for equality and women's rights. After her studies, she worked as an engineer as well as a columnist in various reform-minded newspapers. In 2003, she became involved with the Defenders of Human Rights Center in Tehran, which was founded by her fellow Nobel Peace Prize laureate, Shirin Ebadi.
In 2011, Mohammadi was arrested for the first time, and was sentenced to many years of imprisonment for her efforts to assist incarcerated activists and their families. Two years later, after her release on bail, she immersed herself in a campaign against use of the death penalty. Her activism against the death penalty led to her re-arrest in 2015, and to a sentence of additional years behind bars. After her return to prison, she began opposing the Iranian regime's systematic use of torture and sexualized violence against political prisoners, especially women, which is commonly practiced in Iranian prisons.
In 2022, when the Mahsa Amini protests became known to the political prisoners being held inside the notorious Evin Prison in Tehran, Mohammadi once again assumed leadership. From prison she expressed support for the demonstrators, and organized solidarity actions among her fellow inmates. The prison authorities responded by imposing even stricter conditions, and she was prohibited from receiving phone calls and visitors. From captivity, Mohammadi helped to ensure that the protests did not subside.
On February 22, the Norwegian Nobel Committee announced that they had received 305 nominations for the 2023 Nobel Peace Prize, of which 212 are individuals and 93 are organizations. The number this year was fewer than the 343 candidates last year and the lowest since 2019. The highest number of candidates yet was in 2016. Though nominations are kept strictly secret, several Norwegian parliamentarians and other academics are privileged to publicly announce their preferred candidates to boost publicity both for the nominee and the nominator.
The following members of the Norwegian Nobel Committee are responsible for the selection of the Nobel laureate(s) in accordance with the will of Alfred Nobel: