davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Bakakak hayam

Bakakak hayam (bahasa Sunda: ᮘᮊᮊᮾ ᮠᮚᮿ, translit. Bakakak Hayam) merupakan kuliner tradisional khas Sunda. Bakakak hayam adalah makanan pendamping atau lauk pauk untuk kelengkapan makan nasi. Bekakak berarti korban penyembelihan hewan atau manusia. Karena bentuknya yang seperti seseorang yang duduk bersila, maka dalam bahasa Sunda disebut bakakak.
Sebagian besar masyarakat sunda khususnya daerah Pandeglang, bakakak hayam digolongkan menjadi makanan yang digunakan untuk kegiatan pesta adat, seperti pernikahan, sunatan dan upacara adat lainnya.
Dalam upacara pernikahan, bakakak hayam dijadikan sebagai sesaji utama dalam acara uap lingkung, yaitu makanan yang diperuntukan khusus untuk kedua mempelai dan bukan untuk tamu undangan. Saat pernikahan, bakakak hayam hanya disajikan ayamnya saja tanpa tambahan apapun. Bakakak hayam ini menjadi syarat khusus yang harus dipenuhi dalam upacara pernikahan dengan melalui dua proses yaitu
Pada upacara sunatan, bakakak hayam disajikan khusus untuk anak yang dikhitan bukan untuk tamu undangannya. Hayam bakakak dalam upacara sunatan memiliki makna atau simbol bahwa anak yang dikhitan akan tumbuh besar baik tubuh maupun mental. Bakakak hayam disajikan setelah anak dikhitan dan diletakkan di piring ceper. Ini dilakukan dengan maksud anak yang dikhitan merasa senang dan dapat menjadi obat agar dapat mempercepat kesembuhan dan merangsang pertumbuhan serta mengembalikan tenaga anak yang takut dan lemas akibat dikhitan. Biasanya saat khitanan, bakakak hayam dilengkapi dengan makanan camilan seperti jajanan pasar.
Bakakak hayam juga digunakan sebagai peranti upacara adat karena bagi masyarakat sunda makanan tersebut merupakan makanan tradisi yang selalu disajikan pada waktu upacara tertentu. Ayam yang biasanya digunakan masyarakat sunda adalah ayam jantan, karena sebagian masyarakat sunda percaya bahwa ayam jantan merupakan salah satu binatang penolak bala agar arwah leluhur tidak menganggu tetapi diharapkan dapat membantu kelancaran berbagai kegiatan pada kehidupan Masyarakat Sunda.
Ayam bekakak tidak hanya disajikan dalam upacara adat saja, namun saat ini sudah banyak di rumah makan khas Sunda yang menyediakan ayam bakakak sebagai menu mereka. Seperti di salah satu rumah makan yang berada di Bogor, di sana ayam bekakak disajikan dengan lalapan dan sambal yang pedas
Bakakak hayam dapat berfungsi sebagai obat, karena dari ramuan bumbu-bumbunya seperti bawang putih, bawang merah dan ketumbar. Bawang putih yang mengandung minyak astiri, allcin dan alin dapat membantu proses penyembuhan atau mencegah penyakit jantung koroner, tekanan darah tinggi. Bawang merah mengandung plavonglikosida bersifat sebagai toksin yang mampu memebunuh bakteri dan anti radang. Ketumbar mempunyai khasiat untuk menghangatkan tubuh, menghindari masuk angin.
Selain itu, bakakak hayam memiliki nilai budaya dan fungsi sosial. Nilai budaya yang dimiliki adalah makanan tradisi bagi masyarakat sunda yang disajikan pada saat upacara tertentu. Fungsi sosialnya adalah makanan ini mencerminkan kebersamaan yang terwujud pada saat terdapat upacara atau kegiatan tertentu.
Ngarot

Ngarot adalah salah satu upacara adat Sunda menyambut musim garapan sawah yang dilaksanakan masyarakat di Desa Lelea, Kabupaten Indramayu, Provinsi Jawa Barat. Biasanya upacara ini dilaksanakan mendekati musim penghujan yaitu antara bulan Oktober sampai Desember. Secara etimologi, ngarot berasal dari kata arot yang mengalami nasalisasi (ng-) sehingga memiliki arti minum untuk melepaskan dahaga. Tapi dalam arti lain, Ngarot adalah kegiatan pesta anak angon sebelum menggarap sawah dilakukan.
Tradisi ini digagas pada tahun 1686 oleh Kepala Desa Lelea ke I yang bernama Canggara Wirena. Canggaran Wirena berterimakasih kepada Tetua Desa Lelea yaitu Ki Kapol yang telah mewakapkan sawah seluas 2,6 hektare untuk digarap oleh pemuda dan pemudi. Dari pemberian ini diharapkan pada pemuda bisa belajar menggarap sawah sehingga di Desa Lelea tidak akan ada kekurangan dan kesusahan pangan. Pemuda akan mendapat pengalaman mencangkul, menanam padi, menyiangi rumput yang mengganggu tumbuh padi dengan sabit dan memanen padi. Sementara pemudi belajar bagaimana mengantarkan makanan ke sawah setelah bekerja dan bercocok tanam sesuai kemampuan. Hasil panen dari garapan pemuda ini akan digunakan makan bersama dalam upacara ngarot. Setelah itu, Ki Kapol menyerahkan sawah tersebut kepada Ki Dawi yang selanjutnya dijadikan lahan carik Kepala Desa untuk digarap sampai sekarang oleh para pemuda.
Tradisi Ngarot dilakukan sebagai ungkapan rasa syukur kepada Tuhan karena telah diberi kesempatan pada musim menanam padi di sawah. Tujuan utama ngarot adalah mengajak para kaum muda untuk berperan dan bekerja sama dalam memajukan pertanian, khususnya dalam hal mengolah padi di sawah. Selain itu, diharapkan juga para pemuda dapat membina pergaulan sehat dengan cara saling mengenal, saling menjaga sikap dan perilaku, kehendak yang sesuai dengan tuntunan agama dan adat budaya Sunda. Terkadang tradisi masyarakat agraris ini juga dijadikan ajang cari jodoh antar pemuda dan pemudi di Kampung Lelea.
Kesiapan perlengkapan sudah dilakukan sebelum hari upacara terutama untuk menata tempat upacara di balai desa oleh pamong desa, menyiapkan bahan-bahan pembuatan nasi kuning dan sesaji yang dilakukan istri pamong desa, membuat rangkaian bunga kenanga dan melati untuk dikenakan oleh cuene. Dini hari sebelum upacara berlangsung, istri pamong desa memasak nasi kuning untuk dihidangkan pada saat acara di balai desa dimulai. Sementara itu, bujang-cuene berdandan dengan perlengkapan upacara di rumahnya masing-masing.
Berpakaian kebaya, sewet (kain panjang), selendang, ikat pinggang dan sandal atau selop. Mengenakan rias wajah yang cantik dan menarik. Mengenakan perhiasan setenong, seperti bros, gelang, kalung, cincin, jepit kain, untaian peniti, dan giwang. Memakai hiasan rambut berwarna bunga dari kertas jagung, melati, dan rangkaian kenanga. Adapun janur yang dirangkai segitiga disebut cunduk, dikenakan cuene yang telah bertunangan agar tidak diganggu oleh bujang. Sedangkan, pakaian bujang berupa komboran atau pakaian bertani yang terdiri dari celana komprang dan atasan serba hitam dan memakai iket.
Indra Sinaga

Indra Perdana Sinaga atau dikenal secara mononim dengan nama Naga Ada Band (lahir 10 Juli 1983) adalah vokalis dari Grup musik Ada band pada tahun 2020—menggantikan posisi Donnie Sibarani dan sebelumnya Baim—dan mantan vokalis grup musik Lyla
NAGA mengawali karier bermusiknya pada tahun 2006, bersama Fare, Dharma, Dennis dan Amec mendirikan grup musik yang bernama Mahameru. Pada tahun 2005 tepatnya Naga tampil pada ajang pencarian bakat menyanyi dan mencipta lagu, Cilapop, yang diadakan pada Juli sampai dengan Oktober 2005, di mana ia menyanyikan lagu Aku Disampingmu karya ia sendiri bersama Denny Rumende dan terdapat pada album Cipta Lagu Populer.
Pada tahun 2008, Mahameru mengganti nama menjadi Lyla.
Pada tahun 2020, NAGA memutuskan untuk memulai debut solo bersama alfarecords dengan mengeluarkan single "Kita Yang Beda" di tahun 2020 yang semula dinyanyikan Virzha.
Naga yang beragama Islam ini menikah dengan Feby Rizki Andhika Siregar (lahir 5 Maret 1987) yang merupakan finalis Puteri Indonesia 2009 dan bergelar Puteri Indonesia Intelegensia 2009; pada tanggal 27 Januari 2012.
Pada 9 September 2020, Naga dan Feby di karuniai seorang anak perempuan bernama Baehati Aaleyah Sinaga.
[2]
[3]
[4]
[5]
[6]
[7]
[8]
[9]
• Bersabarlah (2024)
Reyhan Githa Umara

Reyhan Githa Umara (lahir 16 Oktober 1991) merupakan seorang penyanyi berkebangsaan Indonesia, dia merupakan mantan vokalis dari grup musik kangen band. Pada tahun 2012 reyhan bergabung dengan kangen band sebagai vokalis setelah Andika Mahesa mengundurkan diri dari Kangen Band. Dan pada tahun 2016 Reyhan sang vokalis keluar dari kangen band, setelah kontrak mereka selesai di label Warner Music Indonesia.
Informasi tentang karya-karya, Reyhan Githa Umara
Berikut ringkasan profil dan karya-karya Reyhan:
Profil
1. Nama: Reyhan Githa Umara (Rey Githum)
2. Mantan vokalis Kangen Band
3. Karier solo
Karya dengan Kangen Band
1. "Ijab Kabul"
2. "Picisan Hati"
3. "Tiba Waktunya"
Karya Solo
*Single*
1. "Cinta Yang Hilang"
2. "Dengarlah Sayangku"
3. "Cinta Keliru"
4. "Milikku"
5. "Tak Jadi Bahagia"
6. "Terbaik Untukmu"
*Mini Album (EP)*
1. *Metamorphosis* (5 lagu)
- "Don't Ever"
- "Hurt Me Bad"
- "Real Love"
- "Way Of Life"
- "Look Into My Eyes"
2. *Berdiri Kembali* (5 lagu)
- "Berdiri Kembali"
- "Pulang"
- "Take Me Away"
- "Imajinasi"
- "Pelita Hatiku"
Reyhan masih tetap berkarya dan merilis lagu-lagu sampai awal tahun 2025. Sebagai hobby dan juga sebagai musisi.
Rastell (stered)

Ar Rastell, a vez graet anezhañ Gouriz ar Ri pe an Tri Roue ivez, zo ur gronnad stered eus steredeg Orion, ennañ ar stered Alnitak, Alnilam ha Mintaka.
Aes eo anavout teir steredenn ar Rastell en oabl hag a-drugarez dezhe e c'heller kavout korfoù-egor arall:
Hervez egiptourion hag hensteredoniourion zo e vehe teir firamidenn Gizeh lakaet a-steud èl stered ar Rastell ha kenfeur gete.
Lizherennañ

Al lizherennañ eo an dibab lizherennoù evit sevel ur bajennad skrid a vo moulet.
Kemmañ a ra reolennoù al lizherennañ-titloù hervez ar yezhoù, pe ar broioù, ha marteze ivez hervez an embannerien, hag ar mareoù. Evel skouerioù e vo kemeret an titloù war ar goloioù, nemet e vije meneget int skrivet e lec'h all.
Setu pezh a weler war golo al levrioù gallek:
Peseurt reolennoù a zo implijet e brezhoneg, ha gant piv int bet savet? Marteze gant an embannerien. Ret e vije studiañ doare pep hini.
Sed a zo skrivet war ar goloioù:
Yezhadurioù ar brezhoneg

Ar pennad-mañ zo ur roll istorel (da glokaat) eus al levrioù a bled gant yezhadur ar brezhoneg. Tostik an holl zo savet e galleg, ha meneget da gentañ, ar re vrezhonek a zo lakaet war o lerc'h. An div zo e saozneg zo meneget da ziwezhañ.
Levrioù all zo, kaoz a yezhadur enne, ha n'int ket gwir yezhadurioù, pe dre ma n'int ket kinniget evel yezhadurioù, pe dre ma ne dennont nemet d'ul lodenn eus yezhadur ar brezhoneg. Setu amañ anvioù darn anezho :
Levrioù diwar-benn ar brezhoneg komzet

Setu amañ ur roll levrioù hag a denn da studi ar brezhoneg nemet n'int ket yezhadurioù na hentennoù-deskiñ. Renket int hervez urzh ar bloavezhioù, klokaet e vo ar roll a-nebeudoù.
Ici Breizh Izel

Ici Breizh Izel, bet anvet France Bleu Breizh Izel betek miz Genver 2025, a zo unan eus chadennoù ar rouedad Ici eus Radio France. Skignet e vez e Penn-ar-Bed, Aodoù-an-Arvor hag ar Mor-Bihan. Kroget e oa bet er bloavezhioù 1980 gant an anv "Radio Bretagne Ouest - Radio Breizh Izel".
D'ar 4 a viz Gwengolo 2000 e oa bet bodet chadennoù lec'hel Radio France er rouedad France Bleu, ha d’ar 6 a viz Genver 2025 eo bet adanvet France Bleu e Ici.
Radio Naoned

Radio Naoned zo ur radio e brezhoneg penn-da-benn skignet war an RND e bro-Naoned abaoe 2019.
Krouet eo bet Radio Naoned diwar intrudu sipailh Radio Kerne e 2018 peogwir e vanke ur radio e brezhoneg er vro-mañ, e-lec'h ma oar brezhoneg 2 % deus ar boblans, kalzig tud yaouank en o zouez. Hervez selaouerien e oa ivez ur mod da lakaat an dud deus kornog Breizh da zerc’hel ul liamm gant ar brezhoneg en Naoned. Goude bezañ savet ar goulenn ouzh ar CSA evit kaout an droad da skignañ e oa bet gortozet bloaz hanter a-raok kaout ur respont pozitivel. Evit brudañ ar radio ez eus bet graet emvodoù publik gant skipailh Radio Kerne Naoned. Skignet eo bet an abadenn gentañ ur bloaz goude e vefe graet anaoudegezh gant ar studio, da lavaret eo e 2019. Podcastoù a oa dija skignet war internet abaoe miz Mae 2019. Ar studio zo e Sant-Ervlan, er greizenn Yezhoù ha Sevenadur, e-kichen ur skol Diwan, e bannlev Naoned. Ar radio zo skignet war an RNT peogwir eo saturet ar vandenn FM e Naoned. Ar radio kentañ war ur frekañs niverel en ur yezh vinorelaet e Frans eo.
Daou zen zo o labourat er radio : Marianne Vaidie, kazetennerez ha Melaine Looten, kenurzhier. Staget eo ar radio ouzh Radio Kerne.
Un abadenn div eurvezh produet gant ar radio e-unan a vez bep mintin. Abadennoù tregont munut a vez bemnoz gant tud a youl vat, evit emplegañ tud ar vro er raktres. Abadennoù muzik a vez : Distruj da radio, un abadenn punk ha rock, hag enrolladennoù sonerien bro Naoned. Keleier, abadennoù kontadennoù, c’hoariva, sport, sevenadur, istor a glever ivez. Abadennoù ha reportajoù war ar politikerezh zo.
Gant Radio Naoned e vez kinniget stummadurioù evit diskouez d’ar vugale pe d’ar grennarded penaos e ya en-dro ur radio.
Muzik a bep seurt a zo pouezus evit lakaat nann-vrezhonegerien da selaou.
Gellout a raer kavout podcastoù an abadennoù war lec’hienn Radio Naoned.
100.000€ eo budjed ar bloavezh kentañ. Ar Redadeg he deus roet 30.000€ hag ur c’houlzad crowfunding a oa bet lañset evit rastellat arc’hant da grouiñ ar radio. Sikouret eo gant Rannvro Breizh.
Jean Epstein

Patrom:Infobox aktour
Jean Epstein (Varsovia, 25 Meurzh 1897 - Pariz 3 Ebrel 1953) a oa ur filmaozer, ur saver esaeoù hag ur romantour gall. Un teorisian war ar sinema e oa ivez.
Goude bezañ bet skoliataet en eil derez e Bro-Suis hag aet war studi ar vezegiezh e Lyon e oa bet o labourat evel skoazeller arnodva e ti Lumière. Mont a reas pitilh war al lennegezh hag ar sinema. Embann a reas e oberenn gentañ e 1922 gant sikour Blaise Cendrars, ha seveniñ a reas e film kentañ e 1922 gant sikour Jean Benoît-Lévy. Luis Buñuel ar filmaozer spagnol brudet a labouras gantañ evel skoazeller-sevener evit Mauprat (1926) ha La Chute de la maison Usher (1928). Kavet e vez filmvarnouriezh Epstein e kazetenn modernourez L'Esprit Nouveau.
E filmoù er bloavezhioù 1920 a zo levezonet gant an eztaolouriezh alaman. War-lerc'h e tizoloas Breizh hag aozañ a reas filmoù eno : Finis Terrae, Mor vran, L'Or des mers, Le Tempestaire. Anavezet eo Chanson d'Armor evel ar film kentañ e brezhoneg en istor ar sinema. Istitlet eo e galleg.
Awenet e oa gant Breizh en e zaou romant : L'Or des mers (c'hoarvezh a ra an darvoudoù en Enez Eusa) ha Les Recteurs et la sirène (en Enizenac'h e c'hoarvezh an darvoudoù).
E filmoù La Glace à trois faces (1927) ha Le Tempestaire (1947) a oa adnevezet ha lakaet e gwerzh e stumm un DVD en dastumad Avant-Garde: Experimental Cinema of the 1920s and 1930s.
Embannet n'eus ket pell :
Diwar e benn :
Skignañ ha Brudañ

Brudañ ha Skignañ a voe ur gevredigezh krouet er bloavezhioù '60 evit dasparzhañ titouroù diwar-benn Breizh. Adal ar bloavezhioù 2010 e bled gant ar c'heleier brezhonek war ar gwagennoù. E 2023 en deus bodet pemp skingomz brezhonek pe divyezhek brezhoneg-galleg dindan ar merk Radio Breizh, ul lec'hienn Internet, Radiobreizh.bzh, bouetet gant pep anezho.
Krouet e voe ar c'hevarzhe Brudañ ha Skignañ e Roazhon e-barzh ostel prevez kontez a Rohan-Chabot, e-lec'h ma veze ur greizenn bolitikel ha sevenadurel breizhek. Eno e veze moullet dafaroù evit ar stourm emsavel. Deskrivet eo bet an disoc'hoù e-barzh Al Liamm, niv. 101, Du-Kerzu 1963 : Hag evit an daoulagad ? Enskrivadurioù brezhonek war dalbenn peder stal, war re ar C'helc'h Keltiek, ar C'helc'h Breton, ar Gevrenn. Levrioù brezhonek e peder stal da vihanañ. Traktoù ha skritelloù brezhonek pe zivyezhek da geñver Devezh ar Brezhoneg, beilhadegoù ar C'helc'h Sevenadurel, Pardon Sant Erwan, Oferenn ar Vrezhonegerien ha re all niverus a drugarez da « Brudañ ha skignañ ».
Er bloavezhioù 2000 eo deuet Brudañ ha Skignañ kevread ar skingomzoù brezhonek evit sevel produadur efedus ha micherel ar c'heleier e brezhoneg. Ennañ eo bet bodet ar skingomzoù vrezhonek pe divyezhek e Breizh. Div skingomz vrezhonek :
Div skingomz divyezhek brezhoneg-galleg :
Ur skingomz galleg-gallaoueg :
Darn-vuiañ obererezh Brudañ ha Skignañ a zo pourveziñ d'ar skingomzoù kevreet abadennoù kelaouiñ ha podkastoù kelaouiñ dindan ar merk Keleier ar Vro. E 2023 e veze gopret 5 kelaouenner
E-doug emvod-meur ar c'hevarzhe e Karaez (19 a viz Gwengolo 2020) en doe divizet sevel ur raktres evit skingasdre ar skingomz niverel douarel (RND) e Breizh. Ur c'henurzhier skridaozerezh (Erwan Blanchard) ha 4 kelaouenner e voe gopret er mare-se. D'an 14 a viz Here 2023 eo bet dalc'het e Plañvour emvod-meur Brudañ ha Skignañ m'eo bet lakaet da brezidant, Alan Kloareg gantañ. Divizet ez eus bet ober gant ar merk Radio Breizh a vezo al label ma vez produet keleier brezhonek dre skingomz dindannañ.
Porched ar radioioù e yezhoù Breizh : https://radiobreizh.bzh. Drezañ e c'heller selaou ouzh ar skingomzoù kevreet ha sellout ouzh o frogramoù.
Brudañ ha skignañ

Brudañ ha Skignañ a oa ur gevredigezh krouet er bloavezhioù 1960 evit dasparzhañ titouroù diwar-benn Breizh. Adal ar bloavezhioù 2010 e pled gant ar c'heleier brezhonek war ar gwagennoù. E 2023 en deus bodet pemp skingomz brezhonek pe divyezhek brezhoneg-galleg dindan ar merk Radio Breizh, ul lec'hienn Internet, radiobreizh.bzh, bouetaet gant pep hini anezho.
Krouet e voe ar c'hevarzhe Brudañ ha Skignañ e Roazhon e-barzh ostel prevez ar gontez Rohan-Chabot, e-lec'h ma oa ur greizenn bolitikel ha sevenadurel breizhek. Eno e veze moullet dafaroù evit ar stourm emsavel. Deskrivet eo bet an disoc'hoù e-barzh Al Liamm, niv. 101, Du-Kerzu 1963 : Hag evit an daoulagad ? Enskrivadurioù brezhonek war dalbenn peder stal, war re ar C'helc'h Keltiek, ar C'helc'h Breton, ar Gevrenn. Levrioù brezhonek e peder stal da vihanañ. Traktoù ha skritelloù brezhonek pe zivyezhek da geñver Devezh ar Brezhoneg, beilhadegoù ar C'helc'h Sevenadurel, Pardon Sant Erwan, Oferenn ar Vrezhonegerien ha re all niverus a drugarez da « Brudañ ha skignañ ».
Er bloavezhioù 2000 eo deuet Brudañ ha Skignañ da vezañ kevread ar skingomzoù brezhonek evit sevel produadur efedus ha micherel ar c'heleier e brezhoneg. Ennañ eo bet bodet ar skingomzoù brezhonek pe divyezhek e Breizh. Div skingomz vrezhonek :
Div skingomz divyezhek brezhoneg-galleg :
Ur skingomz galleg-gallaoueg :
An darn-vuiañ eus obererezh Brudañ ha Skignañ eo pourveziñ d'ar skingomzoù kevreet abadennoù kelaouiñ ha podkastoù kelaouiñ dindan ar merk Keleier ar Vro. E 2023 e veze gopret 5 kelaouenner
E-doug emvod-meur ar c'hevarzhe e Karaez (19 a viz Gwengolo 2020) e voe divizet sevel ur raktres evit skingas dre ar skingomz niverel douarel (RND) e Breizh. Ur c'henurzhier skridaozerezh (Erwan Blanchard) ha 4 c'helaouenner e veze gopret d'ar mare-se. D'an 14 a viz Here 2023 eo bet dalc'het e Plañvour emvod-meur Brudañ ha Skignañ m'eo bet lakaet Alan Kloareg da brezidant. Divizet ez eus bet ober gant ar merk Radio Breizh a vezo al label ma vez produet keleier brezhonek dre skingomz dindannañ.
Porched ar radioioù e yezhoù Breizh : https://radiobreizh.bzh. Drezañ e c'heller selaou ar skingomzoù kevreet ha sellout ouzh o frogramoù.
Yann Bijer

Yann Bijer (10 a viz Gwengolo 1940 - ) zo ur skrivagner brezhonek bet ganet e Lechiagad, porzh-mor parrez Triagad er Vro-Vigoudenn. War e leve emañ bremañ hag o chom e Kantpig, e-kichen Roazhon. Skrivañ en deus graet, ha skrivañ a ra c'hoazh, barzhonegoù, danevelloù, romantoù polis, koñchennoù evit ar vugale, romantoù all ha sketchoù farsus. Bet en deus bet Priz Pêr Trepos FR3 Ouest, priz Langleiz, priz France 3 Ouest ha priz Per Roy.
Ganet eo bet Yann Bijer e Lechiagad (porzh-mor parrez Triagad) er Vro Vigoudenn. E dud a oa brezhonegerien a-vihanik ha pesketaerien. E dad a oa bet prizoniad e Bro-Alamagn e-pad pemp bloaz. Desavet e oa bet Yann Bijer gant e vamm neuze, ha degemeret int bet neuze gant e dad-kozh Visant ar Prad. Mestrouer a-vicher e oa e dad-kozh ganet er Gêrgloz e Lechiagad, e 1886, e familh ar re Prad hag e veze graet ar Pradej eus outo : Pradejien ar Gêrgloz. Visant ar Prad a oa dimezet gant Mari Vargen, eus Pendrev. E-barzh ti nevez e dad-kozh, e Maezioù an Inizoù, etre ar porzh-mor ha porzh Treilhenn, e oa o chom e-pad ar brezel bed gant e vamm, Marselez ar Prad.
E dad a oa eus ar Gelveneg. Ganet e oa bet e 1914. E vamm a oa eus Lechiagad ha ganet e oa-hi e 1919. Brezhoneg hepken a oa gant an dud, e-giz-se en deus desket komz brezhoneg, met komzet e veze galleg outañ ivez.
Goude ar brezel, e 1946, e oa bet kaset d’ar skol evit ar wech kentañ da c'hwec'h vloaz, ha skoliet e galleg evel ar vugale all. E-pad e amzer deskadurezh en deus ankouaet tamm-ha-tamm e vrezhoneg. Eüruzamant, goude marv e dad, e 1954, e oa deuet e vamm-gozh da vevañ ganto e ti e vamm hag e dad. Pevarzek vloaz e oa neuze. En em lakaat a rejont da gomz brezhoneg adarre rak ne ouie ket galleg e vamm-gozh pe dost. Ha zoken, ne ouie ket lenn na skrivañ rak ne oa ket bet er skol.
Goude e 1974, e oa bet kaset d'an traoñ peul bras ar skinwel e Roc'h Tredudon. Setu ne oa bet tamm tele ebet e-pad tri pe bevar miz. Trist e veze ar vuhez goude koan, a lâre lod eus an dud. Met ne oa ket aet e amzer da goll evit se. En em lakaet e oa da zeskiñ lenn ha skrivañ brezhoneg. Sikouret eo bet memes tra gant Laorañs Stefan, ur frer eus urzh Ploermael, ur mailh war ar brezhoneg ha kamarad bras d’e dad, dre ma oant genidik o-daou eus ar Gelveneg. Kendalc'het en deus gant yezh e vro da c'houde.
Labouret en deus e-pad tost da zaou-ugent vloaz gant « Asurañsoù Groupama », da gentañ e Landerne en Ofis Sañtral ar beizanted, ha da c'houde etre 1990 betek 2000 e Groupama Breizh e Roazhon. N'eo ken nemet pa ’z eo aet war e leve ez eo en em lakaet da skrivañ e brezhoneg. A-raok e rae war-dro e vicher, n'en deveze ket a amzer da skrivañ, nemet danevelloù berr e vefe.
Pêr

Pêr zo un anv-badez brezhonek, deuet diwar an anv latin Petrus, anv an abostol Pêr, a voe ar pab kentañ.
E krennvrezhoneg e kaver ar stummoù Pedr ha Pezr. Stummoù all : Yann-Bêr, Pêr-Vari.
ha diwar se :
ha c'hoazh :
Goulven Jacq

Goulven Jacq a oa skrivagner brezhonek, ganet e Plougastell e 1913, ha marvet e Kiberen d’an 18 a viz Genver 1993. Ganet e oa bet en ur familh paour eus Plougastell ha chomet e oa paour a-hed e vuhez. E vugaleaj a gont en e levr eñvorennoù “Pinvidigezh ar Paour”.
Er Vezen Perrot e oa bet e dibenn an Eil Brezel-bed gant ar renk a SS-Oberscharführer (gant al lesanv “Maout”). Gloazet e voe en dorn memes d'ar mare ma varvas Auguste le Deuff lesanvet Verdier, lazhet gant ur paotr eus ar strouezheg a guzhas ur bistolenn en e vered pa voe harzet ha pa dennas warno.
War-lerc’h ar brezel en doa kavet repu e Spagn, e kamp Miranda de Ebro. Goude e oa aet da chom da Vrazil hag e São Paulo e oa chomet e-pad 8 vloaz. Eno en doa savet ur gelaouenn vrezhonek anvet An Trede Diskuliadur ma tisplege kredennoù ar speredourien eus Brazil.
Ur wech distroet da Vreizh en doa graet e annez e Sant-Brieg ha graet en doa skol vrezhoneg en Oaled Abherve. Bloavezhioù diwezhañ e vuhez en doa tremenet e Kiberen. Desket en doa mat meur a yezh ha pa oa marvet e laboure war ur geriadur brezhoneg-nederlandeg, ur yezh en doa desket e kamp Miranda de Ebro.
Catholicon (trilingual dictionary)

Catholicon (from Greek Καθολικόν 'universal') is a 15th-century dictionary written in Breton, French, and Latin. It is the first Breton dictionary and also the first French dictionary. It contains six thousand entries and was compiled in 1464 by the Breton priest Jehan Lagadeuc [fr]. It was printed in 1499 in Tréguier. A dictionary manuscript is preserved in the national library in Paris, identified as Latin 7656.
This Catholicon is referred to by some historians as the Catholicon Armoricum, in reference to Armorica, which is a name for Brittany in Latin. It is a different dictionary than the Catholicon Anglicum, which is an English–Latin dictionary compiled at very nearly the same time in England. The Catholicon Armoricum is also to be distinguished from the Catholicon of John of Genoa, a dictionary dated late 13th century written in Italy.
France Info (radio network)

France Info (French pronunciation: [fʁɑ̃s ɛ̃fo]) is a radio network operated by the French public service radio broadcaster Radio France with involvement of France Télévisions. It provides continuous live news and information.
Broadcasting on FM (as well as being streamed on the internet), France Info is receivable across France and audible too in the border regions of neighbouring countries, including southern parts of the United Kingdom, especially the southeastern coastal region of England.
France Info was founded in 1987 by Roland Faure and Jérôme Bellay. Year on year its audience has grown, notably after the social conflicts of 1995, 2003, and 2006. It is frequently estimated to be the fourth largest French radio network in terms of listener numbers, after RTL, NRJ and France Inter.
France Info has offices in Paris, Lyon, Marseille, and Toulouse, and also makes use of local-news input from the France Bleu network.
Main transmitters:
These frequencies were de-activated at midnight local time on the night of 31 December 2015, except for Lyon and Rennes: Rennes transmitter continued to broadcast until 2 January 2016 0900 UTC, while Lyon continued to broadcast until midnight on 4 January 2016, for the Holy Mass for the sick held by Notre Dame des Ondes on Sunday 3 January.
Radio Kerne

Radio Kerne is a radio station that broadcasts exclusively in the Breton language. It broadcasts on FM in south Finistère, the westernmost département of Brittany, France, and on the Internet to the rest of the world. It plays local music from Brittany and world music. It is supported by both the local government of Finistère and the regional government of Brittany.
Radio Kerne was established in 1998. In 2019, it expanded its broadcast area to Nantes with the opening of a new digital radio multiplex there.
Brittany Hockley

Brittany Hockley is an Australian radio host, podcaster, television and media personality and author. She rose to fame as a runner up on the sixth season of Network 10's The Bachelor Australia, and then went on to appear on the third season of Bachelor in Paradise Australia. She currently co-hosts the drive radio show The Pick Up on the KIIS Network alongside Laura Byrne and Mitch Churi, and also co-hosts the Life Uncut podcast with Byrne.
In 2018, Hockley appeared as a contestant on Network 10's dating love reality show The Bachelor Australia, in the show's sixth season. She ended up as a runner up on the series, alongside Sophie Tieman, after Bachelor Nick Cummins, chose neither girls as his final decision.
In 2019, Hockley and fellow The Bachelor Australia contestant Laura Byrne created and began hosting a podcast titled Life Uncut, which officially launched in July 2019.
In March 2020, Network 10 announced that Hockley would appear on the forthcoming third season of the dating show Bachelor in Paradise Australia. The show officially premiered in July, after being slated for April. She was eliminated and left the island in episode 10, alongside former The Bachelorette Australia contestant Timm Hanly.
Following the success of the podcast, in November 2021 it was announced that Hockley and Byrne had been picked up by the KIIS Network to produce a radio show titled Life Uncut Radio Show, which would debut in 2022 as a part of the network's Saturday weekly lineup.
In 2022, Hockley and Byrne collaborated to write and release a book together titled "We Love Love". It was published on 5 October 2022.
In November 2022, Hockley appeared as a contestant on Network 10's brand new reality competition series, The Challenge: Australia. She placed third overall, alongside MasterChef Australia contestant Connor Curran.
In January 2023, Hockley was hired as co-host of the revamped KIIS FM drive radio show The Pick Up alongside Laura Byrne and Mitch Churi, replacing hosts Kate Langbroek, Monty Dimond and Yumi Stynes after the show was cancelled the previous year. The show is broadcast on weekday afternoons on KIIS FM radio stations in every capital city besides Perth.
In March 2024, Hockley was revealed to be a contestant on the forthcoming tenth season of Network 10's I'm a Celebrity...Get Me Out of Here! Australia. She was the eighth contestant to be eliminated, leaving the jungle on the 18 of April alongside Paralympian Ellie Cole.
In 2022, Hockley began dating Swiss footballer Benjamin Siegrist, who lived overseas. In June 2024, the couple announced their engagement.
Laura Byrne

Laura Byrne (born 25 March 1986) is an Australian radio host, podcaster and writer who was the winner of the fifth season of Network 10's The Bachelor Australia. She currently hosts the drive radio show The Pick Up on the KIIS Network alongside Brittany Hockley and Mitch Churi, and also co-hosts the Life Uncut Podcast with Brittany Hockley.
Byrne appeared as a contestant on the fifth season of Network 10's love and dating reality television show The Bachelor Australia in 2017. Byrne ended up winning the series, being accepted by the bachelor, Matty Johnson. The two decided to continue their relationship after the series ended and eventually went on to get married.
In 2019, Byrne and fellow The Bachelor Australia contestant Brittany Hockley hosted a podcast titled Life Uncut, which officially launched in July 2019. Following the success of the podcast, in November 2021 it was announced that Byrne and Hockley had been picked up by the KIIS Network to produce a radio show titled Life Uncut Radio Show, which would debut in 2022 as a part of the network's Saturday weekly lineup.
In 2022, Byrne and Hockley collaborated to write and release a book together titled "We Love Love". It was published on 5 October 2022.
In January 2023, Byrne was hired as co-host of the revamped KIIS FM drive radio show The Pick Up alongside Brittany Hockley and Mitch Churi, replacing hosts Kate Langbroek, Monty Dimond and Yumi Stynes after the show was cancelled the previous year. The show is broadcast on weekday afternoons on KIIS FM radio stations in every capital city besides Perth.
In May 2023, Byrne became a contestant on the twentieth season of Seven Network's Dancing with the Stars Australia. She was paired with Danil Saveliev, and was the sixth contestant to be eliminated.
Byrne met Matty Johnson, when they appeared together on The Bachelor Australia. They began a relationship after the show. In April 2019, Byrne and Johnson announced their engagement. Later that year on 20 June 2019, the couple had a daughter, Marlie-Mae. Their second daughter, Lola, was born on 4 February 2021. Byrne has also had two miscarriages in 2018 and 2020. Byrne and Johnson got married on 11 November 2022.
Agnès Hurstel

Agnès Hurstel (born 5 September 1990) is a French actress, comedian and radio columnist. She is co-creator, co-writer and lead actress of the series Jeune et Golri (2021–present), which won the award for best French series at Series Mania in August 2021.
Agnès Hurstel was born on 5 September 1990 at Clinique Ambroise Paré in Toulouse. She obtained her baccalaureate in 2008 at the Lycée Français Charles de Gaulle. She completed a literary preparation course (hypokhâgne, khâgne) at the Lycée Chaptal in Paris followed by degrees in modern literature and theatre acting at the Université Sorbonne Nouvelle – Paris 3. She started performing stand-up in 2015.
In 2018, she replaced Alison Wheeler as a columnist on the France Inter radio show La Bande originale, hosted by Nagui.
In 2021, she played in the lead role Prune of the OCS series Jeune et Golri for which she is also co-creator and co-writer. The series won awards for best French series and best original score at the Series Mania festival in Lille.
In 2022, she played a main supporting role in the comedy film On sourit pour la photo by François Uzan. She also starred in the film Final Cut by Michel Hazanavicius, a remake of the Japanese film One Cut of the Dead (2017), which opened the Cannes Film Festival of the same year.
Dick Tracy (character)

Dick Tracy is a fictional police detective in the American comic strip Dick Tracy created by Chester Gould in 1931. Tracy is a tough and intelligent detective who uses forensic science, advanced gadgetry, and wits in his relentless pursuit of criminals.
The Dick Tracy comic strip made its premiere on October 4, 1931, in the Detroit Mirror. The strip was distributed by Chicago Tribune New York News Syndicate. Chester Gould both drew and wrote the comic strip until 1977. Since then other writers and artists have continued to produce the strip, which is still running in newspapers to this day.
The character of Dick Tracy has been featured in the 1930s–1940s radio series Dick Tracy, with Tracy voiced by Bob Burlen, Barry Thompson, Ned Wever and Matt Crowley.
The character of Dick Tracy has been featured in a number of films including, from 1990, Dick Tracy, which starred Warren Beatty as the titular character.
Radio Nova (France)

Radio Nova (or simply Nova) is a radio station broadcast from Paris, created in 1981 by Jean-François Bizot. Its playlist is characterized by non-mainstream or underground artists of various music genres, such as electro, new wave, reggae, jazz, hip hop and world music.
On 25 May 1981, Nova was created through the fusion of several radio stations. Since its creation, the station has been owned by the Nova Press company, which also owns the record label Nova Records and the jazz-oriented radio station TSF Jazz.
From 1985, Radio Nova was oriented mainly around world music, but around 1988 the musical programming was changed to include reggae, funk and rap.
Around 1991, Nova changed its musical programming again, to include acid jazz and French rap. In 1999, its musical programming consisted mainly of Ambient, chill-out and jungle music.
Also in 1999, Nova Press bought the jazz station TSF, which became TSF 89,9 and installed its studios next to those of Radio Nova.
Throughout the station's history, several well-known Parisians have had shows on Radio Nova, including Ariel Wizman, Edouard Baer, Jamel Debbouze, Gilles Peterson, Ivan Smagghe, Laurent Garnier, David Guetta and Yassine Belattar.
In September 2011, Nova and TSF Jazz left the GIE Les Indés Radios to commercialize national advertising via their own Nova Régie. The move came into effect in September 2012.
Live streams of Radio Nova
48°54′01″N 2°20′14″E﻿ / ﻿48.9004118°N 2.3371903°E﻿ / 48.9004118; 2.3371903
Radio in France

French radio stations are licensed and regulated by the CSA, and public radio services are provided by Radio France.
The history of radio in France began in 1897 when Eugène Adrien Ducretet successfully transmitted radio messages between two Paris landmarks. However, radio only became fully developed during the interwar period, when the Daladier government brought broadcasting under their centralized control in 1938.
During the First World War, General Gustave-Auguste Ferrié began using the Eiffel Tower for radio transmissions. Radiotechnique, founded in 1919 as a holding company for Émile Girardeau's Société française radio-électrique, began manufacturing radio sets in 1921. Radio Normandie (originally Radio Fécamp), created by Fernand Le Grand, was licensed by the French government in 1926. In 1931, Leonard Plugge, a British politician, founded the "International Broadcasting Company" and persuaded Le Grand to start broadcasting programs in English.
After World War II, radio in France became a public monopoly.
"Peripheral radio" were radio stations transmitting from outside France and therefore operating outside of the public monopoly. These included Europe 1, Sud Radio, Radio Monte Carlo and Radio Luxembourg.
Radio Luxembourg was broadcasting on Long Wave from Luxembourg before WW2. In 1956, from Germany Sarre another "peripheral" station named Europe 1 came on the air on Long Wave, on 183 kHz. Germany's Sarre mainly was aimed at the northern half of France. In 1970 and onwards, "peripherals" would benefit from almost-national coverage due to 2000 kW transmitters. At that time, Radio Monte Carlo (RMC) started to broadcast on Long Wave at 216 kHz. From 1976, the transmitter was allowed to broadcast from France (Roumoules north of Marseille), with 1400 kW being heard in the southern half of France. Meanwhile, Sud Radio on 819 kHz was broadcasting from Andorra for the southwest with 900 kW.
In 1981, as promised by newly elected François Mitterrand, independent stations were allowed, at first with very little power and on FM only. Since 1981, the number of stations in France (public and private) has reached more than 1700. The AM band is not used in France (though it was viral before WW2).
Longwave has been abandoned by Radio France in 2018, Europe 1 in 2019, and RMC in 2020.. Radio Luxembourg abandoned the LW on 1 January 2023. Sud Radio has left AM for FM, where all stations now are. DAB+ is currently being developed to accommodate more programs.
Mass media in France

Compared to other European nations, the French are not avid newspaper readers, citing only 164 adults out of every 1000 as newspaper readers.
The French press was healthiest in the aftermath of World War II. A year after the end of the war, 28 papers had a combined circulation of about 7 million. However, seven years later that figure had been nearly halved. This decline was principally due to the greater popularity of the broadcast media and the subsequent diversion of advertising revenues. Since 2000 newly produced free papers have further weakened the established press. Still, 80 daily papers remain, and there is a wide range of weeklies, many of which now feature internet sites.
Regional papers have remained relatively unaffected by the decline, with provincial newspapers commanding a higher degree of reader loyalty. For example, Ouest-France, sells almost twice as many copies as any of the national dailies.
In the early 21st century, the best-selling daily was the regional Ouest-France in 47 local editions, followed by Le Progres of Lyon, La Voix du Nord in Lille, and Provençal in Marseille. In Paris the Communists published l'Humanite while Le Monde and Figaro had local rivals in Le Parisien, L'Aurore and the leftist Libération.
Below are the circulation figures of France's national daily newspapers from the Alliance pour les chiffres de la presse et des médias
(updated: 30/03/2021)
The list below does not include Cable and Satellite television channels.
Naturaleza muerta con limones, naranjas y una rosa

Naturaleza muerta con limones, naranjas y una rosa (también conocido como Bodegón con cidras, naranjas y rosa) es una cuadro de Francisco de Zurbarán realizado en 1633. De entre los pocos bodegones conocidos de este pintor, este es el único firmado y fechado que ha llegado hasta la actualidad. Según Charles Sterling, se trata de una de las obras maestras de todos los tiempos dentro de este género.​
En el marco de la Contrarreforma, en el Siglo de Oro español, los elementos naturales y cotidianos podían reflejar la presencia divina, según se refiere en los Ejercicios espirituales de Ignacio de Loyola. En la pintura barroca de España, el bodegón sin figuras era considerado un género artístico inferior a la pintura de historia, al retrato y a la pintura del paisaje. Los bodegones españoles son muy diferentes a los contemporáneos del Siglo de oro neerlandés, probablemente tanto por razones estéticas como religiosas. En este contexto, los pocos bodegones conocidos de Zurbarán, en los cuales representó humildes vasijas de barro o platos de metal con frutas, impresionan tanto por su poesía, como por la maestría del pintor a la hora de describir con precisión la textura de los objetos.​​
Este lienzo, publicado por August L. Mayer en 1926, no fue realmente conocido hasta una exposición en la Galería Nacional de Arte Moderno de Roma, en 1930. En este año, Roberto Longhi fue el primero en resaltar su simbolismo religioso. Más tarde, Julián Gállego lo estimó como un homenaje a la Virgen. mientras que Ann Sutherland Harris cree que la composición de esta obra alude a la Santísima Trinidad.​
Los objetos están minuciosamente pintados sobre un fondo oscuro, creando una atmósfera aislante que les confiere un aire sobrio y calmado. Asimismo, Zurbarán realiza un magnífico estudio de las cualidades táctiles de los cuerpos, sencillamente ordenados sobre una mesa. La composición está centrada en un cesto con naranjas, coronado con ramos de flores de azahar. Sendos platos metálicos están representados a ambos lados de dicho cesto, pero sin ser simétricos. En el de la izquierda hay cuatro cidras, iluminadas por luz directa, reflejándose en el plato. En el de la derecha se representan unos objetos idénticos a los de la Taza de agua y rosa en un plato de plata, equilibrando la composición.​
Según Emilio Orozco: «Cobran las cosas en este lienzo una superealidad, una realidad esencial, de una corporeidad y tangibilidad superior a la misma naturaleza, y además con un sentido trascendental que supera a las muchas formas vacías de la pintura clasicista».​
William H. Gerdts

William Henry Gerdts Jr. (18 de enero de 1929 - 14 de abril de 2020) fue un historiador del arte estadounidense y profesor de Historia del Arte en el Centro de Graduados de CUNY. Gerdts fue autor de más de veinticinco libros sobre arte estadounidense. Experto en impresionismo estadounidense, también era conocido por su trabajo en la pintura de obras de naturaleza muerta estadounidenses del siglo XIX.
Gerdts nació en Jersey City, Nueva Jersey.​ A partir de 1945 asistió al Amherst College. Recibió un Bachillerato en Artes de Amherst en febrero de 1949. En septiembre de ese año se inscribió en la Facultad de Derecho de Harvard, pero después de cuatro días se cambió al Departamento de Bellas Artes. Allí obtuvo una maestría en 1950 y un doctorado en 1966.
Los puestos profesionales de Gerdts incluyeron el de Curador de Arte en el Museo de Norfolk y el de director residente de la Casa Moses Myers en Norfolk; Curador de Pintura y Escultura en el Museo de Newark; y profesor asociado y director de galería en la Universidad de Maryland, College Park desde 1966 hasta 1969. En 1971 se unió a la facultad de Brooklyn College y al Centro de Graduados de CUNY.​
También enseñó en la Universidad de Maryland, y fue profesor visitante en la Universidad Johns Hopkins, la Universidad de Rutgers y la Universidad de Washington. Recibió una beca Guggenheim y una beca de la American Philosophical Society.​ En 1992 fue galardonado con un Doctorado Honorario en Letras Humanas por el Amherst College, y en 1996 la Universidad de Syracuse le concedió un Doctorado Honorario en Bellas Artes.
En 2008-9 fue distinguido profesor y asesor principal de arte estadounidense en la Academia de Bellas Artes de Pensilvania.​
Se desempeñó como Vicepresidente de la Galería Coe Kerr en Nueva York.
Complementando su carrera como académico, formó parte del Consejo Asesor de Arte de la Fundación Internacional para la Investigación del Arte (IFAR).​​
Gerdts murió de complicaciones relacionadas con el COVID-19 a los 91 años, el 14 de abril de 2020, durante la pandemia del COVID-19 en los Estados Unidos.​
Los escritos publicados de Gerdts abarcan unas 342 obras en 443 publicaciones en 6 idiomas y 24.892 existencias de bibliotecas.​​
El bibliotecario (Arcimboldo)

El bibliotecario es un óleo sobre lienzo realizado por el artista italiano Giuseppe Arcimboldo, dentro de la colección del Palacio de Skokloster en Suecia. Se cree que es un retrato de Wolfgang Lazius, un humanista e historiador que sirvió a los emperadores del Sacro Imperio Romano Germánico de la Casa de Habsburgo.​
Arcimboldo era el retratista oficial del emperador Fernando I en 1562, y después de Maximiliano II y de Rodolfo II.​ El bibliotecario es uno de los cuadros pertenecientes a la serie de Arcimboldo sobre pinturas al séquito de Maximiliano. El Palacio de Skokloster data la obra en 1562,​ aunque otras fuentes sugieren que se compuso en 1566.​​
Arcimboldo, siguiendo con la corriente renacentista del Manierismo, creó numerosos retratos sustituyendo las partes de la cara y cuerpo por otros objetos, como frutas, verduras, flores o, en este caso, libros. Los elementos que utilizaba el pintor solían estar relacionados con la vida o personalidad del sujeto. El coleccionista de arte austríaco Benno Geiger lo calificó como "un triunfo del arte abstracto en el siglo XVI".​ En 1957, el historiador de arte Sven Alfons fue el primero en llegar a la conclusión de que El bibliotecario representaba el retrato de Wolfgang Lazius.​​
Algunos historiadores sugieren la idea de que el cuadro pretende hacer una "parodia coleccionistas de libros materialistas que están más interesados en adquirirlos que en leerlos".​ También se argumenta que Arcimboldo se centra en el cuadro únicamente en el aspecto físico de los libros, dirigiéndose más a los coleccionistas que a los bibliotecarios o literatos. No obstante, se desconoce el título original, si es que lo hay, aunque el título actual aparece por primera vez en un inventario de principios de siglo XX, en sueco (Bibliotekarien).​
Junto al Retrato de Rodolfo II en traje de Vertumno, El bibliotecario es una de las obras de la colección del Palacio de Skokloster. La pintura fue llevada a Suecia después del saqueo al Castillo de Praga por el ejército sueco durante la Batalla de Praga en 1648, y pertenecía al General Hans Christoff von Königsmarck.​
Hay otras tres variantes existentes de la obra, cuyo origen se mantiene incierto.​ Un estudio científico publicado en 2011 llegó a la conclusión de que El bibliotecario es una copia posterior del cuadro original de Arcimboldo, cuyo paradero es desconocido.​
Charles Sterling

Charles Sterling, nacido como Karol Sterling (5 de septiembre de 1901,Varsovia, Zarato de Polonia, Imperio ruso-9 de enero de 1991, París, Francia) fue un historiador del arte polaco, nacionalizado francés, cuya actividad se desarrolló principalmente en Francia y en los Estados Unidos.
Sterling nació en una familia judía de ascendencia escocesa. Luchó en la guerra polaco-soviética, en defensa de la recién lograda independencia polaca, siendo condecorado varias veces. Luego se graduó en Derecho en Polonia, en 1924, antes de consagrarse a la Historia del arte en Alemania, Gran Bretaña y finalmente en París, desde 1925 a 1928, bajo la dirección de Gaston Brière, en la Escuela del Louvre y con Henri Focillon, en la Sorbona. Se unió al Departamento de pinturas del Museo del Louvre en 1929, bajo Paul Jamot. Desde este año hasta 1961 ejerció como conservador del mencionado departamento en dicho museo.​
Se convirtió en ciudadano francés en 1934. Alrededor de 1937, Sterling se especializó en los llamados "primitivos" franceses —especialmente en el Maestro de Moulins y en los Caravaggistas— lo cual sería la principal especialidad de su vida. El primero de sus estudios importantes sobre este tema apareció publicado en 1938, como La peinture française: les primitifs. Cuando París cayó en poder del nazismo en 1940, a los judíos se les prohibió por ley ocupar cargos oficiales en Francia. El consulado polaco en Marsella le ofreció certificar su procedencia como ario, oferta que Sterling rechazó, en solidaridad con los otros judíos. El segundo volumen de su estudio sobre los "primitivos" apareció en 1941, publicado bajo un seudónimo. Finalmente huyó a los Estados Unidos, donde fue asignado al Museo Metropolitano de Arte de Nueva York, a través de los auspicios de su director, Francis Henry Taylor. Regresó al Louvre en 1945, permaneciendo parcialmente en el personal del Museo Metropolitano hasta 1955. Sterling se retiró del Louvre en 1968, aceptando en el año siguiente un nombramiento de la Universidad de Nueva York para enseñar en el Instituto de Bellas Artes. Murió en París a los 89 años.​
Alvise dal Friso

Luigi Benfatto, conocido como Alvise dal Friso (Verona, 1544 - Venecia, 7 de octubre de 1609), fue un pintor italiano.
Sobrino de Paolo Veronés y discípulo del gran maestro, cuyo estilo siguió en buena parte de su carrera, a veces llegando incluso al servilismo; otras veces se acercó más al estilo de Palma el Viejo. Después se integró más profundamente en la corriente manierista en boga en aquella época. Trabajó durante toda su carrera en Venecia; está documentada su presencia en la ciudad entre 1584 y 1608, fecha esta última en la que figura como miembro del gremio de pintores.