davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Comuna Malu cu Flori, Dâmbovița

Malu cu Flori este o comună în județul Dâmbovița, Muntenia, România, formată din satele Capu Coastei, Copăceni, Malu cu Flori (reședința), Micloșanii Mari și Micloșanii Mici.
Comuna se află în zona de dealuri înalte, pe valea Dâmboviței, la limita cu județul Argeș, și este străbătută de șoseaua DN72A care leagă Târgoviște de Câmpulung.
Conform recensământului efectuat în 2021, populația comunei Malu cu Flori se ridică la 2.404 locuitori, în scădere față de recensământul anterior din 2011, când fuseseră înregistrați 2.484 de locuitori. Majoritatea locuitorilor sunt români (96,8%). Din punct de vedere confesional, majoritatea locuitorilor sunt ortodocși (96,01%), iar pentru 3,24% nu se cunoaște apartenența confesională.
Comuna Malu cu Flori este administrată de un primar și un consiliu local compus din 11 consilieri. Primarul, Ion Constantin[*]​, de la Partidul Social Democrat, este în funcție din 2016. Începând cu alegerile locale din 2024, consiliul local are următoarea componență pe partide politice:
Comuna nu exista la sfârșitul secolului al XIX-lea, deoarece fusese desființată în 1864, înainte de care comuna funcționase doar cu satul de reședință. Satul Malu cu Flori (denumit pe atunci Runceasa) făcea în 1902 parte din comuna Lăicăi (sau Lăicăi-Runceasa) din plasa Argeșelul a județului Muscel, fiind un sat moșnenesc cu 384 de locuitori; în el funcționa o biserică zidită în 1854 de Niță Diconescu. Pe teritoriul actual al comunei funcționa însă la acea vreme, în aceeași plasă, și comuna Micloșani, formată din satele Copăcenii Mari, Copăcenii Mici, Micloșani, Micloșanii Mari și Nicolăești, cu 1059 de locuitori. În comuna Micloșani funcționau o școală cu 37 de elevi și o biserică.
În 1910, satul Runceasa s-a separat de comuna Lăicăi-Runceasa și a format o comună de sine stătătoare, iar comuna Micloșani a fost desființată și inclusă în aceasta. Astfel, în 1925, comuna Malu cu Florile este consemnată în aceeași plasă, cu 1750 de locuitori.
În 1950, comuna Malu cu Florile a fost transferată raionului Muscel, și apoi (după 1952) raionului Muscel, ambele din regiunea Argeș. În 1968, odată cu revenirea la organizarea administrativă pe județe, județul Muscel nu a mai fost înființat, comuna Malu cu Flori fiind arondată județului Dâmbovița și primind și satul Capu Coastei de la comuna Văleni.
Malu cu Flori, Dâmbovița

Malu cu Flori (în trecut, și Runceasa) este satul de reședință al comunei cu același nume din județul Dâmbovița, Muntenia, România.
La sfârșitul secolului al XIX-lea, satul, denumit și Runceasa era arondat comunei Lăicăi (sau Lăicăi-Runceasa) din plasa Argeșelul a județului Muscel, fiind un sat moșnenesc cu 384 de locuitori; în el funcționa o biserică zidită în 1854 de Niță
Di(a)conescu. Satul constituise înainte de 1864 o comună separată, dar ea fusese desființată.
În 1910, satul Runceasa s-a separat de comuna Lăicăi-Runceasa și a format o comună de sine stătătoare, care a fost contopită cu comuna Micloșani, comună denumită Malu cu Flori, căreia de atunci îi servește drept reședință.
DB Acest articol despre o localitate din județul Dâmbovița este deocamdată un ciot. Puteți ajuta Wikipedia prin completarea lui.
Flora României

Flora României cuprinde totalitatea plantelor identificate și clasificate pe teritoriul acestei țări.
Pe teritoriul României au fost identificate 3700 de specii de plante din care până în prezent 23 au fost declarate monumente ale naturii, 74 dispărute, 39 periclitate, 171 vulnerabile și 1253 sunt considerate rare. Cele trei mari zone de vegetație în România sunt zona alpină, zona de pădure și zona de stepă.
Vegetația este distribuită etajat, în concordanță cu caracteristicile de sol și climă, dar și în funcție de altitudine, astfel: stejarul, gârnița, teiul, frasinul (în zonele de stepă și dealuri joase); fagul, gorunul (între 500 și 1200 de metri); molidul, bradul, pinul (între 1200 și 1800 de metri); ienupărul, jneapănul și arborii pitici (într 1800 și 2000 de metri); pajiștile alpine formate din ierburi mărunte (peste 2000 de metri). În largul văilor mari, datorită umezelii persistente, apare o vegetație specifică de luncă, cu stuf, papură, rogoz și adesea cu pâlcuri de sălcii, plopi și arini. În Delta Dunării predomină vegetația de mlaștină.
Procentul de împădurire al actualului spațiu geografic al României a scăzut treptat de la aproximativ 80% în vechime, la 55-60% la începutul secolului al XIX-lea, până la 27% în prezent, producându-se totodată, o considerabilă deteriorare a mediului, inclusiv o îngrijorătoare extincție a biodiversității.
Flori de gheață

Flori de gheață este un film românesc din 1989 regizat de Anghel Mora. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ovidiu Iuliu Moldovan, Anda Onesa, Ileana Predescu.
Distribuția filmului este alcătuită din:
Filmul a fost vizionat de 557.972 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.
Podul de Flori

Podul de Flori este denumirea acțiunilor ce s-au derulat pe malurile râului Prut la începutul anilor 1990 respectiv 1991, si mai apoi in 2015. Cu această ocazie, pentru prima oară după cel de-al doilea război mondial, frontiera româno-sovietică a putut fi traversată fără acte.
În mod simbolic, la aceste evenimente au fost lansate flori pe apa Prutului, de pe ambele maluri. Acest detaliu a dat numele manifestărilor respective.
A avut loc pe 6 mai 1990. În cadrul acțiunii, locuitorilor din România li s-a permis ca în ziua respectivă, între orele 13:00 și 19:00, să treacă Prutul în Moldova Sovietică fără pașaport și viză.
De-a lungul frontierei de 700 km de pe Prut, au fost create opt puncte de trecere: Miorcani – Pererita, Stânca–Costești, Iași–Sculeni, Ungheni–Pod Ungheni, Albița–Leușeni, Fălciu–Țiganca, Oancea–Cahul și Galați–Giurgiulești.
La eveniment au participat aproximativ 1.200.000 de oameni. „Zecile de mii de români de pe ambele maluri au răbufnit ca un fluviu. Românii (de la Vest de Prut – n.r.) au fost primii care au intrat în URSS fără permisiune”, povestește ministrul Culturii și Cultelor de atunci, Ion Ungureanu.
După această acțiune, procedurile de trecere a frontierei sovieto-române au fost simplificate considerabil.
S-a desfășurat pe 16 iunie 1991. De data aceasta, locuitorii din Moldova au putut să treacă fără acte hotarul în România.
Evenimentul a fost reflectat și în artă, în filmul Podul de flori de Thomas Ciulei. Subiectul filmului este existența de zi cu zi a familiei Arhir din satul Acui, Republica Moldova, cu tatăl care rămâne acasă să lucreze pământul și mama plecată în străinătate la lucru, totul în perioada când a avut loc evenimentul Podul de flori. Podul de flori este o coproducție româno-germană între Europolis Film, Studioul de Creație Cinematografică a Ministerului Culturii și Ciulei Films Germania.
Filmul regizat de Thomas Ciulei a obținut în anul 2008 Marele Premiu pentru film documentar „Erinnerung und Zukunft” (Amintire și Viitor), precum și premiul „goEast” în memoria lui Reinhard Kämpf la Festivalul de Film goEast din Germania care a avut loc în perioada 9–15 aprilie 2008. Filmul lui Thomas Ciulei a câștigat în același an și Premiul Bibliotecilor, precum și o mențiune la ediția 2008 a Festivalului internațional de filme documentare Cinéma du Réel, desfășurat la Paris în perioada 7–18 martie 2008.
Video
Arta fantastică

Arta fantastică este un gen al artei. Parametrii artei fantastice au fost destul de riguros definiți de specialiștii în domeniu încă din secolul al XIX-lea. A fost o mișcare a artiștilor science-fiction și fantastici înainte și în timpul Marii Crize Economice ce s-a manifestat în special în coperți și ilustrații de carte. O antologie despre ei se numește Infinite Worlds: The Fantastic Visions of Science Fiction (Lumi infinite: Viziunile fantastice al științifico-fantasticului) scris de Vincent Di Fate (el însuși un prolific artist science-fiction).
Arta fantastică a fost în mod tradițional abordată în pictură și ilustrații dar, începând cu anii 1970 a început să se regăsească și în fotografie. Arta fantastică explorează fantezia, imaginația, stadiul de vis, grotescul, viziunea și straniul precum și așa numita "Artă gotică". Fiind un gen derivat din simbolismul victorian arta fantastică modernă utilizează adesea teme precum mitologia, ocultismul și misticismul și în general caută să înfățișeze viața interioară (natura sufletului și a spiritului).
Fantezia a fost o parte integrală a artei încă de la începuturi dar a fost importantă și în manierism, arta romantică, simbolism și suprarealism. În Franța genul este numit "le Fantastique" iar în engleză este uneori numit "artă vizionară", "artă grotescă" sau artă manieristă. Are o interacțiune adâncă și circulară cu literatura fantastică.
De cele mai multe ori primul artist fantastic este considerat Hieronymus Bosch. Alți artiști considerați fantastici includ pe Pieter Bruegel cel Bătrân, Giuseppe Arcimboldo, Matthias Grünewald, Hans Baldung Grien, Francisco de Goya, Gustave Moreau, Henry Fuseli, Odilon Redon, Max Klinger, Arnold Böcklin, William Blake, Gustave Doré, Giovanni Battista Piranesi, Salvador Dalí, Arik Brauer, Ernst Fuchs, Rudolf Hausner și Mati Klarwein.
În anii 1930 în Statele Unite un grup de artiști din Wisconsin, inspirați de mișcarea suprarealistă din Europa, au creat propriul stil de artă fantastică. Acest stil includea artiști din Madison, Wisconsin precum Marshall Glasier, Dudley Huppler și John Wilde; Karl Priebe din Milwaukee și Gertrude Abercrombie din Chicago. Arta lor combina umorul macabru, misterul și ironia ce era în contradicție directă cu pictura naturalistă americană aflată în vogă la vremea respectivă.
În orașul Chicago postbelic mișcarea artistică "Imagismul din Chicago" a produs multe picturi fantastice și grotești care nu prea erau luate în seamă deoarece nu se conformau cu arta abstractă din New York, aflată la modă la vremea respectivă. Imagiști importanți includ pe Roger Brown, Gladys Nilsson, Jim Nutt, Ed Paschke și Karl Wirsum.
Casa-muzeu „Alexandru Donici”

Casa-muzeu „Alexandru (Alecu) Donici” este un muzeu de rang național din satul Donici (redenumit după fabulist; în trecut – Bezin). Acesta este casa în care s-a născut poetul fabulist basarabean Alecu Donici. A fost declarat muzeu în 1977. Înaintea înființării (în perioada sovietică), casa familiei Donici era folosită ca școală.
Casa este plasată în mijlocul unui mic parc, iar în preajmă se găsește o bisericuță a Donicilor, ridicată de tatăl poetului, mormintele de familie, precum și izvorul „Stânca”, amenajat de familia lui Dimitrie și a Elenei Donici.
Casa-muzeu este alcătuită din 4 camere. Două din ele, casa-mare și cabinetul de lucru al fabulistului, sunt amenajate cu obiecte caracteristice pentru secolul al XIX-lea, cu covoare moldovenești, dar și cu mobilier în stil egiptean (atunci la modă) și parchet. Altele două sunt săli de expoziție care prezintă viața și activitatea fabulistului. Muzeul conține și o colecție de articole de uz casnic, printre care doar un singur obiect personal al poetului, care s-a păstrat pînă în prezent, o armă din prima jumătate a secolului al XIX-lea. Este adunată o colecție de publicații ale acelor vremuri, precum și documente și imagini care, într-un fel sau altul, au legătură cu viața fabulistului.
Materiale media legate de Casa-muzeu „Alexandru Donici” la Wikimedia Commons
Casa-Muzeu Solca

Casa-Muzeu Solca, cunoscută și sub numele de Casa „Saveta Coturbaș”, este un muzeu cu profil etnografic din orașul Solca, județul Suceava, înființat în anul 1971 într-o casă tradițională construită în a doua jumătate a secolului al XVII-lea.
Casa „Saveta Coturbaș” a fost inclusă pe Lista monumentelor istorice din județul Suceava din anul 2015 la numărul 429, având codul de clasificare SV-II-m-B-05647.
Casa care în prezent adăpostește muzeul etnografic din Solca reprezintă un monument de arhitectură populară ce datează din anul 1670. De-a lungul timpului a îndeplinit rolul de casă de locuit, ultimul proprietar fiind Elisabeta Coturbaș. Donată muzeului, casa a fost arondată în perioada 1965-1985 Muzeului Raional Gura Humorului, după care a trecut în custodia Muzeului Județean Suceava (azi Muzeul Bucovinei).
Casa se află pe Strada Tomșa Vodă nr. 111, la ieșirea din orașul Solca către comuna Marginea, fiind localizată pe drumul de acces între mănăstirile Arbore și Humor. Casa este un monument reprezentativ în ceea ce privește arhitectura tradițională, cultura și civilizația populară bucovineană, fiind specifică zonei etnografice Rădăuți. Construcția este ridicată din cununi de bârne îmbinate la colțuri în „coadă de rândunică”, având acoperiș în patru ape cu învelitoare din draniță. Pereții sunt lutuiți și văruiți, iar contrastul cromatic cu lemnul cheutorilor și consolelor este unul deosebit. Compartimentarea interioară este de tip cameră–tindă–cameră, cu bucătărie și „casa cea mare”, iar în fața intrării există un foișor cu acoperiș în trei ape.
Cele două camere au câte un cuptor tradițional cu vatră și plită, reconstituit după tipologia mijloacelor de încălzit din zonă. „Casa cea mare” este organizată după specificul tradițional, cu pat, ladă de zestre, culmea pentru haine, țesături de interior, laițe de-a lungul pereților și sobă de încălzit. Obiectele originale specifice unei locuințe țărănești ce sunt expuse în interior sunt dispuse în mod firesc și autentic.
Fosta locuință din Solca ce astăzi se numește Casa-Muzeu „Saveta Coturbaș” este administrată și aparține de Muzeul Bucovinei, cu sediul în Suceava.
Materiale media legate de Casa-muzeu Solca la Wikimedia Commons
Muzeu esperanto

Un muzeu esperanto este un muzeu care prezintă materiale despre esperanto, mișcarea esperanto și cultura esperanto . Este deseori legat de o bibliotecă esperanto.
Muzeele esperanto nu numai că strâng diverse obiecte și materiale (cum ar fi cărți și arhive), dar le și prezintă permanent sau pentru o anumită perioadă, în funcție de diverse proiecte și programe.
Distincția dintre muzeu, bibliotecă și arhivă nu este întotdeauna ușoară. Adesea este o combinație diversă a acestora.
Iată câteva muzee esperanto celebre:
Cea mai completă colecție de esperanto și interlinguistică din lume se găsește în Biblioteca Națională a Austriei.
Biblioteca literaturii în limba esperanto.
Expoziție despre mișcarea și biblioteca esperanto.
Expoziție de obiecte de cultura esperanto într-o zonă de 5000 m².
Arhive publice, ateliere și o expoziție constantă despre esperanto.
Inaugurat în 1968, are un stoc impresionant de 8400 de cărți, 12315 de colecții și 2485 de periodice (conform statisticilor din 1993).
Inaugurat în anul 2009.
Conține multe materiale din Biblioteca Hector Hodler, cea mai mare bibliotecă esperanto.
Muzeu

Muzeul este o instituție permanentă, aflată în serviciul societății, deschisă publicului, care se ocupă cu strângerea, păstrarea, identificarea, catalogarea, analizarea, menținerea, conservarea și expunerea de diverse obiecte sau artefacte ce prezintă interes științific, istoric, artistic, tehnologic ș.a.m.d., în scopul studierii, educării, relaxării vizitatorilor, a oamenilor de știință.
Termenul de „muzeu” semnificã, de asemenea, clădirea propriu-zisă în care se găsesc păstrate, conservate și expuse acele obiecte, artefacte și/sau lucruri care au o legătură, într-un fel sau altul, cu civilizația umană.
Cuvântul „muzeu” provine din latinescul museum (la plural musea), care la rândul său a fost preluat din greaca veche, mouseion, semnificând un loc sau un templu dedicat muzelor, divinități patronatoare a artelor și literelor în Grecia Antică. Ca atare, mouseion era, pentru grecii antici, o clădire special dedicată studiului și creației. Spre exemplu, unul din primele muzee create în istorie a fost un institut pentru filosofie și cercetare de pe lângă biblioteca din Alexandria, fondat de Ptolomeu I Soter în jurul anului 280 î.Hr.
În timp ce muzeele din alte epoci aveau tendința de a fi universale, muzeele moderne se concentrează pe un subiect particular sau chiar aparțin uneia sau mai multor categorii, precum artă, artă modernă, arte vizuale, arte aplicate, arheologie, antropologie și etnologie, etnologie și folclor, filatelie, istorie, istorie culturală, istorie militară, istorie naturală, numismatică, tehnologie, știință. În cadrul acestor subiecte de interes, muzeele se pot specializa și mai departe, devenind muzee de agricultură, geologie, istorie locală, de istoria aviației, pedologie sau petrografie.
Orice muzeu are o colecție de fond de obiecte și/sau artefacte selecționate din domeniul specific de reprezentare. Toate piesele muzeelor sunt catalogate și inventariate, având o evidență a achiziționării și provenienței lor. Sunt de asemenea periodic supuse analizei stării lor de conservare și trecute regulat printr-un proces de menținere și restaurare. Colecțiile tematice au fiecare cel puțin câte o persoană responsabilă de menținerea, păstrarea, conservarea și expunerea artefactelor.
Grafică

Grafica (din greacă γραφικός, graphikos, „ceva scris”) este o imagine (sau o colecție de imagini) sau un desen pe unele suprafețe, cum ar fi un perete, pânză, ecran, hârtie sau piatră, cu scopul de a informa, ilustra sau amuza.
În utilizarea contemporană poate include chiar o reprezentare grafică a datelor, cum ar fi în proiectarea asistată de calculator. Imaginile care sunt generate de un calculator sunt numite acum: grafica pe calculator. Exemple sunt fotografiile, desenele, grafice, diagrame, numere, simboluri, desene geometrice, hărți, desene tehnice sau alte imagini etc.
Grafica poate să conțină o combinație de text, ilustrate, și culoare. Design-ul grafic poate consta în premeditarea unei selecții, crearea sau aranjarea unei tipărituri, ca într-o broșură, pliant, poster, pagină web, sau o carte fără nici un alt element. Claritate sau o comunicare eficientă poate fi obiectiv, asocierea cu alte elemente culturale pot fi căutate, sau pur și simplu, crearea unui stil distinctiv. Grafica poate fi funcțională sau artistică (de exemplu pastelul și acuarela). Aceasta din urmă poate fi o versiune înregistrată, cum ar fi o fotografie, sau o interpretare de către un om de știință pentru a evidenția caracteristicile esențiale, sau un artist, caz în care distincția față de o grafică imaginară poate deveni ambiguă - de exemplu pastelul și acuarela.
Dveră

Dvera este un obiect de cult, din categoria vălurilor de tâmplă care constă dintr-o draperie, cu dimensiuni și forme variabile, fie pătrate, fie dreptunghiulare, brodată cu diferite reprezentări iconografice și simbolice - Buna Vestire, Nașterea lui Iisus, Răstignirea, Învierea, Adormirea Maicii Domnului etc. - sau numai cu simple motive decorative, geometrice ori vegetale. Dverele sunt dispuse în partea inferioară a tâmplei, cu posibilitatea de a culisa pe vergelele susținătoare, pentru a închide sau deschide spațiile respective, în funcție de anumite momente ale serviciului religios.
Termenul provine din slavonescul dvĕrĭ cu semnificația de „uși”. În bisericile ortodoxe, altarul este despărțit de restul bisericii printr-o catapeteasmă (un perete de icoane). În catapeteasmă se află în mod tradițional trei deschideri: una la mijloc și două laterale. Ușile din deschiderile laterale se numesc uși diaconești; în deschiderea centrală se află două uși (numite uși împărătești) care se deschid lateral. Spre deosebire de ușile diaconești care acoperă în întregiume deschiderile laterale, ușile împărătești au o înălțime mai mică decât înălțimea deschiderii, putându-se vedea în altar pe deasupra lor. În momentele solemne ale liturghiei (când, conform credinței creștine, pâinea și vinul se transformă în trupul și sângele Mântuitorului), partea de sus a ușilor împărătești se acoperă cu o perdea numită dveră, pentru ca privirile credincioșilor din biserică să nu pătrundă în altar. La momentele rânduite în timpul slujbei, preotul trage dvera, lateral sau în sus. Dverele sunt confecționate din mătase, stofă sau catifea, au diferite culori (mai frecvent albă) și sunt brodate cu motive și simboluri religioase.
Biserica unitariană din Turda-Veche

Biserica Unitariană din Turda (în maghiară A Tordai unitárius templom) este un monument istoric și de arhitectură situat în municipiul Turda. Adresa: str. Dacia nr.3.
Imobilele din str.Dacia nr.1 (fostul Gimnaziu Unitarian) și nr.3 (Biserica Unitariană) au format în trecut un complex armonios de arhitectură. Pe acest loc a fost construită inițial, în anul 1589, Școala Unitariană, în epoca nașterii Unitarianismului. Unitarienii au preluat în anul 1568 Biserica Romano-Catolică din Piața Republicii nr.54 pe care în anul 1721 au fost nevoiți să o retrocedeze cultului romano-catolic. După anul 1721 unitarienii din Turda a folosit provizoriu ca lăcaș de cult o aripă a Școlii Unitariene din str.Dacia 1, până în anul 1784, când a început construirea Bisericii Unitariene actuale (1784-1797), paralel cu reconstruirea Școlii Unitariene, respectiv a Gimnaziului Unitarian.
Biserica a fost construită de către maestrul zidar Janos Sandor din Moldovenești (Varfalău) jud. Cluj. Interiorul bisericii a fost finisat în anul 1797. Biserica a fost construită pe terenul ce aparținea unei vechi Școli Unitariene. O parte din clădirea școlii a fost demolată în anul 1801, spre a face loc turnului bisericii, ridicat între anii 1801-1809.
Pe peretele de la intrarea in clădirea anexă bisericii (acolo unde în trecut funcționase Gimnaziul Unitarian) există o placă patratică cu inscripția latină: MUSIS ET VIRTUTIBUS SACRUM MDCCCLXV (Muzelor și virtuților sacre 1865).
Biserica a fost reparată în anii 1828, 1890, 1903 și 1946. Într-o proporție mai mare a fost renovată în anul 1903, după planul arhitectului Lajos Pakey.
Consilerul local turdean Iosif Pataki a reușit în anii 80-90 ai secolului al XX-lea să impresioneze prin sculpturile sale în lemn. Cea mai importantă realizare a sa a fost împodobirea interiorului și curții Bisericii Unitariene din Turda cu obiecte din lemn, sculptate cu o mare finețe. Din 1984, de când a început împodobirea bisericii, Iosif Pataki a realizat peste 60 de lucrări în lemn, de la candelabre, până la lambriuri și mese artizanale. Una dintre cele mai importante realizări ale sale este cupola amvonului, care are inscripționată pe frontispiciu credo-ul unitarienilor: Egy az Isten - Unul este Dumnezeu - Unus est Deus – God is One.
Materiale media legate de Biserica Unitariană din Turda-Veche la Wikimedia Commons
Inteligența păsărilor

Inteligența păsărilor este mai puțin studiată de etologi și psihologi, în comparație cu inteligența mamiferelor. Mulți cred că păsările sunt animale dificile și greu de înțeles, însă, la o analiză mai atentă, s-ar constata că păsările au o latură a personalității lor mai umană ca cea a mai multor mamifere, iar multe păsări sunt chiar mai inteligente decât unele mamifere. Mulți cercetători susțin că păsările nu sunt destul de inteligente, deoarece telencefalul lor este mic, însă se pare că centrul inteligenței lor se află în altă parte a encefalului. Astăzi, orice încercare de a demonstra aptitudini mai speciale ale păsărilor este catalogată drept antropomorfism. O comparație a maselor relative ale creierelor (deși destul de puțin relevantă), poate da rezultate surprinzătoare (sursă: „Mind of a raven” - B.Heinrich):
Cercetătorii susțin că un animal, cu cât este mai social, cu atât el tinde să fie mai inteligent. Cele mai sociale păsări sunt Corvidele (ciorile, gaițele). Ele, și nu numai ele, se adună în grupuri familiare, pentru activități de apărare a teritoriilor. Experții susțin că pentru o astfel de interacțiune socială este nevoie de o inteligență superioară. Aceste păsări nu trebuie numai să știe fiecare membru al clanului și statutul lui, ci mai trebuie să observe fiecare schimbare din clan, pentru a putea reacționa corespunzător.
Memoria nu este una din cele mai importante aspecte ale inteligenței, însă păsările au o memorie excelentă. Multe au chiar o memorie spațială mai bună ca cea a oamenilor. Marea majoritate a păsărilor țin minte exact locul unde și-au construit cuibul și tind să se întoarcă la el sau într-o zonă apropiată lui după perioada de migrație. Multe păsări își amintesc 90% din locurile unde și-au îngropat semințele toamna precedentă.
La păsări, învățarea presupune formarea reflexelor condiționate, prin asociație, prin încercare/greșeală, prin imitarea reprezentanților aceleași specii, sau a unei specii înrudite.
Păsările pot arăta multe sentimente specifice omului:
Comportament nocturn

Comportamentul nocturn al organismelor este un comportament caracterizat prin activitate în timpul nopții (latină, nocturnus, franceză, nocturn/e).
Majoritatea plantelor în zone aride își deschid florile doar noaptea, astfel încât căldura intensă să nu le distrugă. Aceste flori sunt în general polenizate de către lilieci sau de alte insecte nocturne. Numărul speciilor de plante nocturne este cu mult mai mic decât cel al speciilor de animale nocturne.
Animalele nocturne prezintă un simț al auzului foarte bine dezvoltat; de asemenea olfactul, iar vederea prezintă adaptări speciale. Anumite animale precum felinele au ochi care se pot adapta atât la niveluri mici de luminozitate, cât și la nivele ridicate. Altele, precum galago, sau anumiți lilieci, pot funcționa doar noaptea.
În grădini zoologice, animalele nocturne sunt de obicei păstrate în zone iluminate noapte pentru a inversa ciclul natural biologic al acestora, și pentru a le face active în timpul programului pentru vizitatori.
Un stil de viață nocturn poate fi rezultatul anumitor tipuri de muncă sau cariere, o viață socială activă sau un simptom al unor boli.
Cartea Roșie a Republicii Moldova

Cartea Roșie a Republicii Moldova cuprinde specii de organisme pe cale de dispariție. Prima a fost publicată în 1978 și cuprindea 26 de specii de plante și 29 de specii de animale periclitate și critic periclitate.
În ediția a doua a „Cărții Roșii a Republicii Moldova” din 2001 au fost incluse 126 de specii de plante și ciuperci, 116 specii de animale pe cale de dispariție:
Plante:
Ciuperci:
Animale:
List of national symbols of Palestine

The symbols of Palestine include official and unofficial flags, icons or adopted cultural expressions that may be emblematic, representative or otherwise characteristic of Palestine and of its culture.
The scope of what is included in the symbols of Palestine includes the state flag and its ensign based on the Flag of the Arab Revolt. It also includes Palestinian vexillology and signs used by the Palestinian National Authority. The fida'i is its national anthem. In 2015, the Palestinian Authority adopted the Palestine sunbird as the national bird of the State of Palestine. The Palestinian Authority passport has been described as a 'crucial symbol of nationhood.' Postage stamps and postal history of the Palestinian National Authority also constitute a national symbol. The list of foundational symbols of Palestinian identity include:
Among the additional objects which are considered to be symbols of the Palestinian nation, is the native Palestinian poppy. Even though the national flower of Palestine is the Faqqua Iris, adopted in 2016, the poppy is red, with black center and green leaves, evoking the primary colors of the Pan-Arabic and Palestinian flag. Jaffa oranges, lemons, olive trees, and the cactus pear (sabr) are also widely used as symbols for the Palestinian nation. Other plants including za'atar (thyme) and handal (colocynth) and traditional Palestinian crafts such as tatreez (Palestinian embroidery) are also considered national symbols.
Birds, Beasts and Flowers

Birds, Beasts and Flowers is a collection of poetry by the English author D. H. Lawrence, first published in 1923. These poems include some of Lawrence's finest reflections on the 'otherness' of the non-human world.
Lawrence started the poems in this collection during a stay in San Gervasio near Florence in September 1920. He continued working on individual poems in Taormina (Sicily), Ceylon and Australia before completing the book in February 1923 whilst staying in New Mexico.
Many of these individual poems are popular in anthologies. However, they also need to be seen within the context of the whole book. In preparing the original collection for publication, the author grouped the poems into the sequence shown in the table of contents and then prefaced many of the sub-sections with brief quotations from the third edition of John Burnet's Early Greek Philosophy, a book that he was particularly interested in at the time.
Birds, Beasts and Flowers, Black Sparrow Press, Santa Rosa, 2001 ISBN 0-87685-867-1
F B Pinion (1978) A D. H. Lawrence Companion, Macmillan, London, ISBN 0-333-17983-8
List of Indian state symbols

This is a list of the symbols of the states and union territories of India. Each state and union territory has a unique set of official symbols, usually a state emblem, an animal, a bird, a flower and a tree. A second animal (fish, butterfly, reptile, aquatic animal or heritage animal) sometimes appears, as do fruits and other plants, and there are some state songs and state mottos.
Some of the autonomous administrative divisions established by the Sixth Schedule of the Constitution of India have also adopted official symbols.
ஆயிரம்விளக்கு மசூதி

ஆயிரம்விளக்கு மசூதி (ஆங்கிலம்: Thousand Lights Mosque) இந்தியாவில் தமிழகத்தின் தலைநகர் சென்னையில் அண்ணா சாலையில் அமைந்துள்ள பல மாடங்களைக் கொண்ட மசூதியாகும். இது நாட்டில் உள்ள மிகப்பெரும் மசூதிகளில் ஒன்றாகும். இங்கு தமிழக சியா முசுலிம்களின் தலைமையகம் இயங்குகிறது. இதனை 1810ஆம் ஆண்டு நவாப் உம்தத்-உல்-உம்ரா கட்டியதாகத் தெரிகிறது.
ஆயிரம்விளக்கு மசூதி 1810-ல் ஆற்காடு நவாப் உம்தாத் உல்-உமாராவால் கட்டப்பட்டது. இது இடைக்கால கட்டடக்கலை பாணியில் கட்டப்பட்டதாகும். இந்த மசூதி இருந்த இடம் முன்பு ஒரு சட்டசபை மண்டபத்தால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது. சபை மண்டபத்தை ஒளிரச் செய்ய ஆயிரம் எண்ணெய் விளக்குகளை ஏற்றும் வழக்கம் அன்று இருந்தது. அந்தப் பாரம்பரியத்தின் நீட்சியாகவே இம்மசூதிக்கு ஆயிரம்விளக்கு மசூதி என்று பெயரிடப்பட்டது.
சென்னையின் தலைமை ஷியா காசி இம்மசூதியில் இருந்துதான் செயல்படுகிறார். தொடர்ந்து இப்பதவியை ஒரே குடும்பம் வகித்து வருவது குறிப்பிடத்தக்கது.
திருவல்லிக்கேணி லெப்பை ஜமாத்து மசூதி

திருவல்லிக்கேணி லெப்பை ஜமாத்து மசூதி (தமிழ்: திருவல்லிக்கேணி லெப்பை ஜமாஅத் பள்ளிவாசல் ) என்பது இந்தியாவில் தமிழ்நாட்டில் உள்ள திருவல்லிக்கேணி பகுதியில் உள்ள மல்லன் பொன்னப்ப முதலி தெருவில் அமைந்துள்ள ஒரு பழைய மசூதி ஆகும். 1889 ஆம் ஆண்டு (ஹிஜ்ரி 1306) கட்டப்பட்டது. பெரிய சீரமைப்பு திட்டமிடப்பட்டுள்ளது.
மொகய்தீன் ஆண்டவர் மசூதி-நாகப்பட்டினம்

மொகய்தீன் ஆண்டவர் மசூதி என்பது இந்தியா, தமிழ்நாடு மாநிலம், நாகப்பட்டினம் மாவட்டம், திருக்களாச்சேரி எனும் ஊரின் பள்ளிவாசல் தெருவில் அமைந்துள்ளது.
இந்த மசூதியானது 1936 ஆம் ஆண்டில் கட்டப்பட்டது. இந்த மசூதி கட்டுவதற்குரிய இடத்தை இந்தியாவில் இருந்து குடியேறிய மலேசியா மற்றும் பிரெஞ்சு இந்தோனேசியா மக்களிடம் இருந்து நன்கொடைகள் வசூலிக்கப்பட்டு கட்டி முடிக்கப்பட்டது. நன்கொடைகள் சேகரிக்க உதவியவர்களில் முக்கியமானவர்கள் பிச்சைக்கனி இராவுத்தர் மற்றும் முகமது யூசுப் இருவர்களின் பங்கு குறிப்பிடத்தக்கது(இருவரும் இறந்து விட்டனர்).
இந்த மசூதி 1990 ஆம் ஆண்டு புதுப்பிக்கப்ட்டது. இதனை புதுப்பித்தவர் முகமது யூசுப் மகன் அப்துல் ஹமீது ஆவார். இவர் எந்த பொது நன்கொடையும் இன்றி தனது சொந்த செலவின் மூலம் கட்டி முடித்தார். இவர் மசூதியைப் புதுப்பிக்க செலவான தொகை அமெரிக்க நாணய மதிப்பின்படி $100,000 (சுமார் சுமார் 4 மில்லியன் இந்திய ரூபாய்கள்) ஆகும். இதனை ஒரே தவணையாக சுவிட்சர்லாந்து நாட்டில் இருந்து அனுப்பினார் என அப்துல் ஹமீது அவரகளின் மகன் அப்துல் பஷீர் அவர்கள் கூறியதாக சொல்லப்படுகிறது. மேலும் முகமது அவர்களின் குடும்பத்தில் கூட நன்காெடைகள் பெறப்படவில்லை.
இந்த மசூதிக்கு இன்று வரை மொகய்தீன் ஆண்டவர் மசூதி அல்லது மொகய்தீன் ஆண்டவர் மஸ்ஜித் என்றும் வழங்கப்படுகிறது. இம்மசூதியின் குவிமாடம் மதினாவில்(சவுதி அரேபியா) உள்ளது போன்று காணப்படுகிறது.
நிர்மோகி அகாரா

நிர்மோகி அகாரா (Nirmohi Akhara) (English: "Group without Attachment") இந்து சமயத்தின் வைணவப் பிரிவின் துறவியர் அமைப்பாகும். நிர்மோகி அகாரா அமைப்பை பொ.ஊ. 14-ஆம் நூற்றாண்டில் யோகி ராமானந்தர் நிறுவினார்.இது அனைத்திந்திய சாதுக்கள் கூட்டமைப்பில் உள்ள 24 துறவியர் அமைப்புகளில் ஒன்றாகும்.
1949-இல் நிர்மோகி அகாரா துறவியர் அமைப்பினர் ராம ஜென்ம பூமியில் உள்ள பாபர் மசூதியில் குழந்தை இராமர் திருவுருவச் சிலையை நிறுவி வழிபட்டனர்.
நிர்மோகி அகாராவினர் ராம ஜென்ம பூமியில் இருந்த இந்துக் கோயில் பகுதி மீது 16-ஆம் நூற்றாண்டில் பாபர் மசூதி கட்டப்பட்டுள்ளதும், எனவே அவ்வளாகத்தில் இராமர் கோயிலில் கட்டி தொடர்ந்து இந்துக்கள் வழிபாடு நடத்த கோயில் கட்ட அனுமதிக்க வேண்டும் என்று 1885-இல் அயோத்தி நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர்ந்தது. இரு சமயங்களின் வழிபாட்டிடங்கள், அருகருகில் இருப்பினை பொது அமைதிக்கு குந்தகம் விளையும் எனக் கூறி நிர்மோகி அகாராவின் கோரிக்கையை அயோத்தி நீதிமன்றம் ஏற்கவில்லை.
அயோத்தி சிக்கலில் உள்ள பாபர் மசூதி வளாகத்தில் இராமர் சிலை நிறுவி வழிபாடு நடத்தக் கோரி 1989-இல் உத்தரப் பிரதேச அரசு மீது வழக்கு தொடர்ந்தது.
அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றத்தின் மூன்று நீதிபதிகள் அடங்கிய அமர்வு, 30 செப்டம்பர் 2010 அன்று அயோத்தி பிரச்சினையில் தீர்ப்பு வழங்கியது. தீர்ப்பில் பிரச்சினைக்குரிய 2.77 ஏக்கர் நிலத்தை மூன்றாக பிரித்து மனுதாரர்களான ராம் லல்லா, நிர்மோகி அகாரா மற்றும் சுன்னி வக்ஃப் வாரியத்துக்கு சரிசமமாக பிரித்து தீர்ப்பளித்தது..
இத்தீர்ப்பினை எதிர்த்து நிர்மோகி அகாரா அமைப்பினர், பிரச்சினைக்குரிய மொத்த இடத்தையும் தங்களுக்கே வழங்க வேண்டும் என இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல் முறையீடு செய்தனர். 09 நவம்பர் 2019 அன்று உச்ச நீதிமன்றத்தின் ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு, ஒருமனதாக, பிரச்சனைக்குரிய 2.77 ஏக்கர் நிலம் எந்த அமைப்புக்கும் சொந்தம் இல்லை என்றும், இந்திய அரசுக்கு மட்டுமே உரியது என்றும், இந்திய அரசு ஒரு இந்து சமய அமைப்பிடம் இந்நிலத்தை வழங்கி இராமர் கோயிலைக் கட்டிக் கொள்ளலாம் என்றும், இசுலாமியர்களுக்கு மசூதி கட்டிக் கொள்ள அரசு அயோத்தியில் 5 ஏக்கர் நிலம் ஒதுக்கித் தரவேண்டும் எனத் தீர்ப்பு வழங்கியது.
அத்தார் ஜமாத் மஸ்ஜித்

அத்தார் ஜமாத் மஸ்ஜித் ( அரபி: اثار جماعة المسجد ; ஆங்கிலம்: Athar Jamad Masjid ; The Big Mosque என்றும் அழைக்கபடுகிறது) இந்தியாவில் தமிழ்நாட்டில் கோயம்புத்தூரில் நகர் மண்டபம் (டவுன் ஹால்) பகுதியில் ஒப்பணக்கார தெருவில் அமைந்துள்ளது. இது கோயம்புத்தூரின் பழமையான மற்றும் மிகப் பெரிய மசூதி ஆகும். இது இந்நகரின் வரலாற்றுக்கு ஒரு சாட்சியாக உள்ளது.
திருநெல்வேலியிலிருந்து வந்த அத்தர் என்ற வாசனை வியாபாரிகள், இந்த நினைவுச்சின்ன கட்டமைப்பை கட்டினார்கள். அந்த கட்டுமானம் நிறைவடைய 44 ஆண்டுகள் பிடித்தன. கட்டுமான பணிகள் 1860 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கி 1904 ஆம் ஆண்டில் முடிவடைந்தது. இந்த வலுவான கட்டமைப்பை சுண்ணாம்பு மற்றும் வெள்ளை முட்டைகளைப் பயன்படுத்தி பளபளப்பான வடிவத்தில் கட்டப்பட்டது. அங்கு திறந்த முற்றத்தில் தொழுகை கூடங்கள் அமைக்க பாதுகாப்பாக முகப்பினால் மூடப்பட்டிருக்கும். தென்கிழக்கு மூலையில் ஒரு சிறிய நூலகம் மற்றும் ஒரு மூடப்பட்ட சடங்கோடுகூடிய குளம் ஒன்று உள்ளது. ரம்ஜான் மாதத்தில் நோன்பு கஞ்சி தயார் செய்ய ஒரு சமையலறை உள்ளது. நடைபாதை வியாபாரிகள் தமது வண்ணமயமான தாயத்துக்கள் மற்றும் வழிபாட்டு பொருட்களை கொண்டு நுழைவாயிலில் விற்பனை செய்வார்கள்.
கலை மற்றும் கலாச்சார பாரம்பரிய இந்திய தேசிய அறக்கட்டளையின் படி (INTACH), குவிந்த கூரைகள் போன்ற மண்டபத்தில் இரண்டு மினார்கள், வடக்கு மற்றும் தெற்கு பக்கங்களிலும், 85 அடி உயரம் உள்ளது. இந்த வெள்ளி குவிமாட ஜோடி டவுன் ஹால் பகுதியில் மேகம் தொடும் காட்சியாக அமைந்துள்ளது. இவை சுவர்க்கத்தின் வாயில்கள் (ஜன்னா) எனவும் கொள்ளலாம். வரைபடிந்த கண்ணாடி மற்றும் மேலே நான்கு பள்ளி மினார்களை கொண்டும் வாயில்கள் அமைந்துள்ளது. வெள்ளிக்கிழமை அன்று சுமார் 2000 மக்கள், வழிபாடு செய்ய இந்த இஸ்லாமிய இறை இல்லம் அமைந்துள்ளது.
இந்த மசூதி 1850ல் இறந்த ஒரு முஸ்லீம் மத போதகர் ஹஸ்ரத் ஜம்ஷா வலியுல்லாஹ்(Jamesha Waliullah), நினைவாக கட்டப்பட்டது. இது பெரிய கடைத் தெருவில் மசூதியின் தெற்கு பக்கத்தில் உள்ளது. முஸ்லிம் அல்லாதவர்களும் இங்கு வழிபாடு செய்கிறார்கள். இந்தத் தெரு அமைந்துள்ள இடம் பள்ளி நிர்வாகிகளால் மாநகராட்சிக்கு நன்கொடையாக அளிக்கப்பட்டதாகும். இது இன்று நகரின் முக்கிய வணிக மையமாக வளர்ந்துள்ளது.
இந்த ஜமாத்தில் திருநெல்வேலியில் இருந்து 1850ல் குடிபெயர்ந்த 52 குடும்பத்தினர் உறுப்பினர்களாக உள்ளனர். மொத்தம் 1355 நபர்கள் உறுப்பினர்களாக உள்ளதாக ஜமாத்தின் செயலர் பசீருத்தீன் கூறுகிறார். இந்த ஜமாத்தினால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் செயற்குழுவினால் இப்பள்ளி, பெரிய கடைத்தெருவில் உள்ள ஜாமேஷா வலியுல்லா தர்கா, திருச்சி சாலையில் அமைந்துள்ள அசரத் ஜங்கள் பீர் தர்கா மற்றும் கோவை சந்திப்பு நிலையத்திற்கு பக்கத்திலுள்ள மையவாடி போன்றவை நிர்வகிக்கப்படுகின்றன. மேலும் ஜமாத்தின் சார்பாக மூன்று பள்ளிகளும் நடத்தப்படுகின்றன, இவற்றில் 1200 மாணவர்கள் பயில்கின்றனர். ஜமாத்தின் நிர்வாகிகள் தேர்தல் மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றனர். இதற்கான தகுதியுள்ள வாக்காளர்களின் பட்டியலை ஜமாத் முழுவிவரங்களுடன் பராமரிக்கிறது. இந்த தேர்தல் முறையானது 1920 முதல் பின்பற்றப்பட்டு வருவதை நீதிமன்ற ஆவணங்கள் உறுதி செய்கின்றன.
சிறப்பு தொழுகை நாட்களில் இங்கு 2000 நபர்கள் வரை தொழுகையில் கலந்து கொள்கின்றனர்.
ஐதர் அலியேவ் தனிநபர் வழிபாடு

அசர்பைஜானின் முன்னாள் அதிபர் ஐதர் அலியேவ்வின் ஆளுமை வழிபாடு இதனை ஐதரிசம் என்றும் அழைப்பர். (அசர்பைஜான்: heydərizm),ஐதர் அலியேவ் முன்னாள் சோவியத் ஒன்றியத்தின் அரசியல் குழு உறுப்பினராகவும், சோவியத் அசர்பைஜானின் தலைவராக 1969 முதல் 1987 முடிய இருந்தார். சோவியத் ஒன்றியம் சிதறிய பிறகு 1993ல் ஐதர் அலியேவ் அசர்பைஜானின் சர்வாதிகார அதிபர் ஆனார். பின்னர் அவர் குடும்பம் மற்றும் குல உறுப்பினர்கள், எண்ணெய் வருவாய் வளத்தின் மீது அதிக நம்பிக்கையுடன் ஒரு சர்வாதிகார அமைப்பை கவனமாக வடிவமைக்கத் தொடங்கினர்.ஐதர் அலியேவ் அஜர்பைஜானின் தேசியத் தலைவர் எனக் குறிப்பிடப்படுகிறார்.
1993ல் அசர்பைஜான் அதிபரான ஐதர் அலியேவ், 1993ல் தனது இறப்பு வரை அரசியல் மற்றும் சமூகத்தில் வழிபாட்டுக்குரியவராக விளங்கினார். ஐதர் அலியேவ்வின் இறப்பிற்குப் பின்னர் அவரது மகன் இல்ஹாம் அலியேவ் 1993ல் அசர்பைஜான் அதிபராக பொறுப்பேற்றார்.
ஐதர் அலியேவ் மனித உரிமைகளை மீறுவதாகவும், அஜர்பைஜானில் ஒரு எதேச்சதிகார அமைப்பை உருவாக்குவதாகவும் நீண்ட காலமாக குற்றம் சாட்டப்பட்டார். பல விமர்சகர்கள் இவரது ஆட்சியை சர்வாதிகார ஆட்சியாக வகைப்படுத்தினர். அவரது ஆளுமை வழிபாட்டு முறையை சோவியத் ஒன்றியத்தின் அதிபர் ஜோசப் ஸ்டாலினுடன் ஒப்பிடப்பட்டது. அஜர்பைஜானில் தொலைக்காட்சி மற்றும் பத்திரிகை தணிக்கை செய்யப்படுகிறது.[10] 2003 இல் இல்ஹாம் அலியேவ் அவரது தந்தையின் வாரிசாக நியமிக்கப்பட்டார்.
ஐதர் அலியேவ்வின் சர்வாதிகார ஆட்சியில், மக்களிடத்தில் ஆளுமை வழிபாட்டை ஏற்பாடு செய்துள்ளார். நாடு முழுவதும் உள்ள ஒவ்வொரு அலுவலகத்திலும் அசர்பைஜான் அதிபர் ஐதர் அலியேவ் உருவப் படங்கள் கட்டாயமாக வைத்து வழிபடப்பட்டது. "மக்களின் ஒளிரும் மகன்" என்ற தலைப்புடன் கூடிய ஐதர் அலியேவின் ஓவியங்கள், அற்புதமான புத்துணர்ச்சி பெற்ற சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் ஒளிக் கதிர்களை வெளியிடுவதைக் காட்டுகின்றது. எண்பது வயதான ஐதர் அலியேவ் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டதால், தனது மகன் இல்ஹாம் அலியோவ்வை அடுத்த அசர்பைஜான் அதிபராக நியமித்தார்.
ஐதர் அலியேவ் ஜோசப் ஸ்டாலின் அரசியல் பாரம்பரியத்தின் கடைசி பிரதிநிதியாக இருந்தார். அஜர்பைஜான் மக்களிடையே பயங்கரமான அனுபவங்களை அவர் வெளிப்படுத்தினார்.
அசர்பைஜான் தலைநகரான பக்கூ நகரத்தின் மையத்தில் ஒரு சுவரொட்டியில் அஜர்பைஜானின் முன்னாள் அதிபரான ஐதர் அலியேவ் மற்றும் தற்போதைய அதிபரான இல்ஹோம் அலியேவ் உருவப்படங்களை காட்டுகிறது. மேலும் விமான நிலையம், பள்ளிகள் மற்றும் தொழிற்சாலைகளுக்கு அதிபர் ஐதர் அலியேவ் பெயரிடப்பட்டது. அவரது மார்பளவு சிலைகள் பொது கட்டிடங்களில் நிறுவப்பட்டது. என் முதல் உள்ளுணர்வு, எப்போதும் இருக்கும் ஓவியங்கள் அவருடைய வாரிசுக்கு ஒரு சிறிய விஷயமாகவே இருந்தது.
2001ஆம் ஆண்டில் பத்திரிகையாளர்கள் ஐதர் அலியேவிடம் அவரது ஆளுமை வழிபாட்டு முறையைப் பற்றி கேட்டபோது, மக்கள் என்னை நேசிக்கிறார்கள். அதற்கு என்னால் எதுவும் செய்ய முடியாது என்றார்.
ஐதர் அலியேவ் அசர்பைஜானின் தேசியத் தலைவராகக் கொண்டாடப்படுகிறார்.
எருசலேம் - முக்கிய வரலாற்று நிகழ்வுகள்

எருசலேம்: முக்கிய வரலாற்று நிகழ்வுகள் (Timeline of Jerusalem) என்பது உலகத்தில் பல மதங்களுக்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நகராக விளங்குகின்ற எருசலேம் வரலாற்றில் சந்தித்த முக்கிய நிகழ்ச்சிகளின் தொகுப்பு ஆகும்.
எருசலேமின் நீண்டகால வரலாற்றின்போது அந்நகரம் இருமுறை அழித்துத் தரைமட்டமாக்கப்பட்டது; 23 தடவை முற்றுகையிடப்பட்டது; 52 தடவை தாக்குதலுக்கு உள்ளானது; 44 தடவை கைப்பற்றப்பட்டது. நகரத்தின் பழைய பகுதியில் கி.மு. 4ஆம் ஆயிரமாண்டிலிருந்தே மக்கள் குடியேற்றம் இருந்துவந்துள்ளது. இவ்வாறு எருசலேம் உலகப் பழம் நகரங்களுள் ஒன்றாக எண்ணப்படுகிறது. மதில்சுவர்களைக் கொண்ட பழைய எருசலேம் உலகப் பாரம்பரியச் சொத்து (World Heritage) என்று வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இது நான்கு குடியிருப்புகளை உள்ளடக்கியது. அவை: அர்மீனியக் குடியிருப்பு, கிறித்தவக் குடியிருப்பு, யூத குடியிருப்பு, முஸ்லிம் குடியிருப்பு என்பனவாகும்.
எருசலேமின் வரலாற்றில் பல நிகழ்வுகள் உண்டு. அவற்றுள் முக்கியமானவை கீழே தரப்படுகின்றன .
கூட்டு வழிபாடு

கூட்டு வழிபாடு என்பது ஒரே நோக்கத்திற்காக மக்கள் ஓரிடத்தில் கூடி இறையை வேண்டுவதாகும். இவ்வழிபாடானது மக்களின் பொது நோக்கங்களான மழை வேண்டுதல் , உலக மக்களின் நலம் வேண்டுதல் ] என்பதைப் போன்று பொதுமையாகவோ, தனி நபர்களின் உடல் நலம் வேண்டியோ இருக்கலாம். பிரபலங்களின் உடல் நலத்திற்காக அவர்களின் ரசிகர்களும், நலம் விரும்பிகளும் இவ்வாறான கூட்டுப் பிரார்த்தனைகளில் ஈடுபடுகிறார்கள். குடும்ப உறுப்பினர்களுக்காக கூட்டுப் பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டி அவர்களின் உறவினர்கள், கூட்டுப் பிரார்த்தனைக்கென இருக்கும் குழுக்களை வலியுறுத்தியும் இவ்வழிபாட்டினைச் செய்கிறார்கள்.
இவ்வழிபாட்டு முறைகளில் அமைதியாக இறையை வேண்டுதலும், இசையோடு கூடிய பாடலை ஒன்றாகப் பாடியும் மக்கள் வழிபாடு செய்கிறார்கள்.
தமிழகத்தில் முன்னாள் முதலமைச்சர் அண்ணாதுரையின் நினைவு நாளில் கோயில்களில் அரசின் மூலமாக கூட்டு வழிபாடு ஏற்பாடு செய்யப்படுகிறது.
சிலுவைப் பாதை

சிலுவைப் பாதை (Stations of the Cross) என்பது இயேசு கிறிஸ்து தம் மண்ணக வாழ்வின் இறுதி நாள்களில் துன்பங்கள் அனுபவித்து, சிலுவையில் உயிர்துறந்த நிகழ்வுகளை நினைவு கூர்கின்ற வழிபாட்டுச் செயல் ஆகும்.
இந்த வழிபாட்டுச் செயல் கத்தோலிக்கக் கிறித்தவரிடையே பரவலாக உள்ளது. லூத்தரன் மற்றும் ஆங்கிலிக்கன் சபையாரிடையே இப்பழக்கம் அதிகமாக இல்லை. அசிசி நகர் தூய பிரான்சிசு என்பவர் காலம் தொடங்கி (1181/1182-1226) சிலுவைப் பாதை கிறித்தவ கோவில்களில் நடைபெற்று வருகிறது. தவக் காலத்தின் போதும், குறிப்பாக புனித வெள்ளிக் கிழமையன்று (Good Friday) கிறித்தவர்கள் சிலுவைப் பாதை வழிபாடு செய்கிறார்கள்.
இயேசு கிறிஸ்து துன்பங்கள் அனுபவித்து உயிர் துறந்த எருசலேம் நகருக்குத் திருப்பயணம் சென்றுவர மக்கள் எப்போதுமே விரும்பியதுண்டு. இயேசு தம் தோள்மேல் சுமத்தப்பட்ட சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு வழிநடந்த பாதையில் கிறித்தவர்களும் நடந்துசெல்ல விழைந்தார்கள். ஆனால் எருசலேம் சென்றுவர எல்லாேருக்கும் வசதி இருக்கவில்லை. எனவே ஐரோப்பாவின் வெவ்வேறு நாடுகளில், குறிப்பாக இத்தாலி நாட்டில் சிலுவைப் பாதை அல்லது சிலுவை நிலைகள் (Way of the Cross or Stations of the Cross) என்னும் வழக்கம் உருவானது.
இயேசுவுக்குக் கொலைத் தண்டனை விதிக்கப்பட்ட நிகழ்ச்சி, அவர்மீது சிலுவை சுமத்தப்பட்ட நிகழ்ச்சி, அவர் சிலுவையில் அறையுண்ட நிகழ்ச்சி, அவர் சிலுவையில் உயிர்துறந்த நிகழ்ச்சி போன்றவற்றைப் படிமங்களாக அல்லது உருவச் சிலைகளாக வடித்து, தியானத்திற்கு உதவும் கருவிகளாகப் பயன்படுத்தினர். 18ஆம் நூற்றாண்டில் இவ்வழக்கம் கிறித்தவத் திருச்சபை முழுவதும் பரவியது. இயேசு அனுபவித்த துன்பங்களை நினைவுகூர்ந்து, தியானித்து, இறைவேண்டல் செய்ய மொத்தம் பதினான்கு நிலைகள் பயன்படும் எனவும் உறுதி செய்யப்பட்டது.
மேற்கூறிய பதினான்கு நிலைகள் மூலம் இயேசுவின் பாடுகளையும், இறப்பையும் தவக்காலத்தின் ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் நினைவுக் கூர்ந்து செபிக்கிறார்கள்.
மூக்கனூர் மலை

மூக்கனூர் மலை என்பது தருமபுரி மாவட்டம், தருமபுரி வட்டம், பாப்பிரெட்டிப்பட்டி செல்லும் வழியில் அமைத்துள்ள ஒரு மலையாகும். இது தர்மபுரி மாவட்டத்தின் உள்ள மிக உயரமான மலைகளில் ஒன்று. இங்கு மலையின் உச்சியில் இரண்டு பெருமாள் கோவில்கள் உள்ளன. இங்கு எராளமான பக்தர்கள் சென்று வழிபாடு செய்கிறார்கள். இந்த கோவில்க்கு செல்ல மூன்று விதமான வழித்தடங்கள் உள்ளன. மலை உச்சியில் இருந்து பார்த்தல் மாவட்டத்தின் பெரும்பகுதியைக் காண முடியும். இந்த மலையில் தேன் மற்றும் மரவள்ளி கிழங்கு ஆகியவை கிடைக்கின்றன.
கமலேசுவரம் மகாதேவர் கோவில்

கமலேசுவரம் மகாதேவன் கோயிலானது கேரளத்தின் திருவனந்தபுரத்தில் கமலேசுவரம் எனும் பகுதியில் கமலேசுவரம் மேல்நிலைப் பள்ளி அருகே அமைந்துள்ள ஒரு சிவன் கோவிலாகும்.
நிலவரை பட விபரம்.
இந்த கோயில் திருவிதாங்கூர் தேவஸ்வம் வாரியத்தின் கட்டுப்பாட்டில் வருகிறது.
மகா சிவராத்திரி, திருவாதிரை ஆகிய நாட்களில் பக்தர்கள் திரளாக வந்து வழிபாடு செய்கிறார்கள்.
கோயிலின் முக்கிய தெய்வம் இந்து கடவுள் சிவன். கோயிலை ஒட்டியுள்ள பல துணை தெய்வங்கள் உள்ளன, மேலும் இது மறுவடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது என்று சமீபத்தில் சோதிட நிபுணர் தேவ பிரசன்னம் தெரிவித்துள்ளனர்.
வளாகத்தில் உள்ள முக்கிய துணை தெய்வங்கள்
துளுவ எப்பார்கள்

துளுவ எப்பார்கள் (Tuluva Hebbars) என்பவர்கள் இந்தியாவின் கர்நாடகாவைச் சேர்ந்த துளு மொழி பேசும் பிராமண சமூகமாகும். "எப்பa" என்ற பெயர் கன்னடத்திலிருந்து வந்தது.
இந்தச் சமூகம் முதலில் கர்நாடகாவின் தென் கன்னட மாவட்டம் மாவட்டத்தின் புத்தூர் என்ற ஊரைச் சேர்ந்தது. இவர்களின் தாய்மொழி இந்தியாவின் திராவிட மொழிகளில் ஒன்றான துளு ஆகும் . இந்தச் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு மருத்துவம், பொறியியல், சட்டம் மற்றும் நிதித் துறையில் நிறைய பிரதிநிதித்துவமும், குறிப்பிடத்தக்க படைப்புகளும் உள்ளன. இவர்கள் ஸ்தானிகா பிராமணர்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையவர்கள். கொல்லூரைச் சேர்ந்த இவர்கள் கபினாலேக்கு குடிபெயர்ந்து பின்னர் தென் கன்னடத்தின் பிற பகுதிகளுக்கும் பரவினர் என்று சிலர் கருதுகின்றனர்.
இவர்கள் கிராம அதிகாரிகளாகவும், அமைச்சர்களாகவும், நிதி ஆலோசகர்களாகவும் இருந்துள்ளனர். மேலும் இவர்களில் பலர் கேரளா மற்றும் கர்நாடக கோவில்களில் வழிபாடு செய்கிறார்கள். இவர்களில் சிலர் வேளாண்மையிலும், பாம்பு கடிக்கு சிகிச்சையிலும் ஈடுபட்டுள்ளனர். சில குடும்பங்கள் ஆயுர்வேத மருத்துவத்தில் ஈடுபட்டுள்ளன. இவர்களில் சிலர் நிருத்தத்திலும் ஈடுபட்டனர்
சமீபத்திய காலங்களில், மும்பையில் வசிக்கும் இவர்களில் பெரும்ம்பாலானவர்கள் உடுப்பி மாவட்டத்தில் கட்டிங்கேரி கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். மும்பையின் அசல் உடுப்பி உணவக உரிமையாளரான கே. கிருட்டிணா எப்பார், கே. சீனிவாச எப்பர், சங்கர்நாராயணன் எப்பர், கர்நாடக தேசிய தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தில் கற்பித்த மரியாதைக்குரிய பொறியியலாளரும், பேராசிரியருமான கே.எம். எப்பார் போன்றவர்கள் இவர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவர்களாவர்.
இவர்கள் சாம வேதத்தைச் சேர்ந்தவர்கள், சாம வேதத்தை ஓதுகிறார்கள்.
Screw pine craft of Kerala

Screw pine craft of Kerala is the craft of making different types of mats and wall hangings using the leaves of the screw pine plant as practised by artisans in Kerala. As per an application filed by Development Commissioner (Handicrafts), Ministry of Textiles, Government of India, "Screw pine craft of Kerala" has been granted Registration in Part A in respect of Mats, Door Mats, Wall Hangings, Bed Mats, Prayer Mats falling in Class – 27 under Sub-section (1) of Section 13 of Geographical Indications of Goods (Registration and Protection) Act, 1999 with effect from 30 November 2015.
Weaving of mats using leaves of the screw pine plants is a craft practiced mostly by women in Kerala. This craft, which is practised by artisans in all the districts of Kerala, has been in existence as long ago as 800 years. The mats produced by screw pine has a significant role in the traditional customs of Kerala. Important visitors to homes were offered these mats as honoured articles to be sat upon. Finer varieties of these mats were also used as bed for sleeping.
Cath Kidston

Catherine Isabel Audrey Kidston MBE (born 6 November 1958) is an English fashion designer, businesswoman and author whose company, Cath Kidston Limited sold home furnishings and related goods online, through franchises and by mail order. She is particularly known for her nostalgic floral patterns.
Kidston's paternal grandparents were Glen Kidston, a successful racing driver for Bentley in the 1920s, and Nancy Soames. Nancy is also Samantha Cameron's paternal grandmother, making them half first cousins.
Television presenters Kirstie Allsopp and Sofie Allsopp are her maternal second cousins, daughters of Charles Allsopp, 6th Baron Hindlip, the former chairman of Christie's.
Kidston opened her first shop in London's Holland Park in 1993, selling hand-embroidered tea-towels. By the end of 2013, she had 136 outlets, including a flagship store on Piccadilly next to Fortnum & Mason and four stores in China. Appearing on BBC Radio 4's Desert Island Discs programme, Kidston described her shops as provoking a 'Marmite reaction': "People either love it and want a little bit of it very much, or want to stab us." In 2010, she sold a majority stake of the company to private equity investors TA Associates, retaining a minority stake and remaining the company's Creative Director.
Prince George wore one of her outfits, which quickly sold out.
Kidston has worked with Millets to design tents (2005–6), Nokia/ Carphone Warehouse mobile phones (2006), and Roberts radios (2005 onwards). In 2008, she collaborated with Tesco to produce shopping bags made from plastic bottles, which were sold to raise almost £500,000 for Marie Curie Cancer Care and saved about six million plastic bottles from landfill.
Kidston's partner is record producer Hugh Padgham. Kidston has two pets, a Sealyham terrier named Billie and a Lakeland terrier named Stanley, who feature in her designs.