விண்வெளிப் பயணம்

விண்வெளி ஆய்வு என்பது விண்வெளியை ஆராய வானியல் மற்றும் விண்வெளி தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவதாகும். விண்வெளி ஆய்வு தற்போது முக்கியமாக தொலைநோக்கிகள் மூலம் வானியலாளர்களால் மேற்கொள்ளப்பட்டாலும், அதன் இயற்பியல் ஆய்வு ஆளில்லா ரோபோ விண்வெளி ஆய்வுகள் மற்றும் மனித விண்வெளிப் பயணம் ஆகிய இரண்டாலும் நடத்தப்படுகிறது. விண்வெளி ஆய்வு, அதன் பாரம்பரிய வடிவமான வானியல் போலவே, விண்வெளி அறிவியலுக்கான முக்கிய ஆதாரங்களில் ஒன்றாகும்.
வானியல் என்று அழைக்கப்படும் விண்வெளியில் உள்ள பொருள்களின் அவதானிப்பு நம்பகமான பதிவு செய்யப்பட்ட வரலாற்றை முன்னரே குறிப்பிடுகிறது, இருபதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் பெரிய மற்றும் ஒப்பீட்டளவில் திறமையான ஏவுகணைகளின் வளர்ச்சியே இயற்பியல் விண்வெளி ஆய்வுப் பயணம் உண்மையாக அணுமதித்தது. விண்வெளியை ஆராய்வதற்கான பொதுவான பகுத்தறிவுகளில் அறிவியல் ஆராய்ச்சி, தேசியப் பெருமை, பல்வேறு நாடுகளை ஒன்றிணைத்தல், மனிதகுலத்தின் எதிர்கால உயிர்வாழ்வை உறுதி செய்தல் மற்றும் பிற நாடுகளுக்கு எதிராக இராணுவ மற்றும் அனுகூல நன்மைகளை மேம்படுத்துதல் ஆகியவை அடங்கும்.
விண்வெளி ஆராய்ச்சியின் ஆரம்ப சகாப்தம் சோவியத் யூனியனுக்கும் ஐக்கிய அமெரிக்காவிற்கும் இடையிலான "விண்வெளி பந்தயத்தால்" உந்தப்பட்டது. அந்நாடுகளுக்கிடையே நிகழ்ந்த பனிப்போரானது விண்வெளி ஆய்வு தொடங்குவதற்கான உந்து சக்தியாக இருந்தது. அணு ஆயுதங்களை உருவாக்கும் திறனுக்குப் பிறகு, பாதுகாப்பு/தாக்குதல் பற்றிய விவரிப்பு நிலத்தையும் காற்றைக் கட்டுப்படுத்தும் சக்தியையும் மையமாகக் கொண்டிருந்தது. சோவியத் யூனியன் மற்றும் அமெரிக்கா ஆகிய இரண்டும் விண்வெளியை ஆராய்வதன் மூலம் தொழில்நுட்பத்தில் தங்கள் மேன்மையை நிரூபிக்க பந்தயத்தில் ஈடுபட்டன. உண்மையில், ஸ்புட்னிக் I க்கு பதிலளிக்கும் விதமாக நாசா உருவாக்கப்பட்டது.
பூமியைச் சுற்றி வரும் முதல் மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட பொருள், சோவியத் ஒன்றியத்தின் ஸ்புட்னிக் 1, அக்டோபர் 4,1957 அன்று ஏவப்பட்டது, மேலும் அமெரிக்க அப்பல்லோ 11 பயணத்தின் முதல் நிலவு தரையிறக்கம் ஜூலை 20,1969 அன்று நிகழ்ந்தது. இந்த ஆரம்ப காலத்திற்கான அடையாளங்களாக பெரும்பாலும் எடுத்துக் கொள்ளப்படுகின்றன. சோவியத் விண்வெளித் திட்டம் 1957 ஆம் ஆண்டில் விண்வெளிக்கு முதன்முதலில் உயினத்தை அனுப்பியது . அதன் பிறகு முதல்முதலாக மனித விண்வெளிப் பயணம், 1961 இல் வோஸ்டாக் 1 வின்கலம் மூலம் யூரி ககாரினால் வெற்றிகரமாகச் செயல்படுத்தப்பட்டது. அதன் பின்னர் 1965, மார்ச்சு 18 அன்று அலெக்ஸி லியோனோவ் வின்வெளியில் நடந்து சாதனை படைத்தார், 1966 இல் முதல் தானியங்கி தரையிறக்கம் நிகழ்த்தப்பட்டது. மேலும் அதே ஆண்டு சல்யுட் 1 என்ற விண்வெளி ஆய்வு நிறுவனம் ஒன்றும் நிறுவப்பட்டது உட்பட பல மைல்கற்களை சோவியத் யூனியன் அடைந்தது. முதல் 20 வருட ஆய்வுக்குப் பிறகு, விண்வெளி விண்கலத் திட்டம் போன்ற புதுப்பிக்கத்தக்க ஆய்வுத் திட்டங்களுடன் இரு நாடுகளுக்கிடையேயான போட்டியானது சர்வதேச விண்வெளி நிலையம் த்துடன் (ஐஎஸ்எஸ்) ஒத்துழைப்பதாக மாற்றப்பட்டது.
மார்ச் 2011 இல் எஸ். டி. எஸ்-133 ஐத் தொடர்ந்து ஐ. எஸ். எஸ் கணிசமாக நிறைவடைந்த நிலையில், அமெரிக்க விண்வெளி ஆய்வுக்கான திட்டங்கள் தொடர்ந்து நகர்ந்து கொண்டிருந்தன. 2020 ஆம் ஆண்டுக்குள் சந்திரனுக்குத் திரும்புவதை நோக்கமாகக் கொண்ட விண்மீன் தொகுப்புத் திட்டம் 2009 ஆம் ஆண்டில் ஒரு நிபுணர் மறுஆய்வுக் குழு அறிக்கையால் நம்பத்தகாதது என்று தீர்ப்பளிக்கப்பட்டது. விண்மீன் கூட்டம் இறுதியில் ஆர்ட்டெமிஸ் திட்டத்துடன் மாற்றப்பட்டது, இதில் முதல் பணி 2022 இல் நிகழ்ந்தது, ஆர்ட்டெமஸ் III உடன் திட்டமிடப்பட்ட குழு தரையிறக்கம் நிகழ்ந்தது. தனியார் ஏவுகணை வாகனங்கள், விண்வெளி காப்ஸ்யூல்கள் மற்றும் செயற்கைக்கோள் உற்பத்தி ஆகியவற்றின் வளர்ச்சியுடன் 2010 களில் தனியார் விண்வெளித் துறையின் எழுச்சியும் ஆர்வத்துடன் தொடங்கியது.
2000களில், சீனா வெற்றிகரமான பணியாளர்களுடன் கூடிய விண்வெளிப் பயணத் திட்டத்தைத் தொடங்கியது, அதே நேரத்தில் இந்தியா சந்திரயான் திட்டத்தைத் தொடங்கியது, அதே நேரத்தில் ஐரோப்பிய ஒன்றியமும் ஜப்பானும் எதிர்கால பணியாளர்களுடன் கூடிய விண்வெளிப் பயணங்களைத் திட்டமிட்டுள்ளன. 2020களில் ஈர்க்கப்படும் இரண்டு முதன்மை உலகளாவிய திட்டங்கள் சீனா தலைமையிலான சர்வதேச சந்திர ஆராய்ச்சி நிலையம் மற்றும் அமெரிக்கா தலைமையிலான ஆர்ட்டெமிஸ் திட்டம் ஆகும், இதில் சந்திர நுழைவாயில் மற்றும் ஆர்ட்டெமிஸ் அடிப்படை முகாம் ஆகியவற்றைக் கட்டும் திட்டம் உள்ளது, ஒவ்வொன்றும் அதன் சொந்த சர்வதேச கூட்டாளர்களைக் கொண்டுள்ளன.
சுற்றுப்பாதை வானியல் ஆய்வகம் 2 1968 இல் தொடங்கப்பட்ட முதல் விண்வெளி நோக்காய்வுக் கலம் ஆகும், ஆனால் 1990 இல் ஹப்பிள் விண்வெளி செயற்கைக்கோள் ஏவப்பட்டது ஒரு மைல்கல்லாக அமைந்தது. 2022 , டிசம்பர் 1 நிலவரப்படி, 5,284 உறுதிப்படுத்தப்பட்ட புறக்கோள்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. பால்வீதியில் 100-400 பில்லியன் விண்மீன் மற்றும் 100 பில்லியனுக்கும் அதிகமான கோள்கள் இருப்பதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. பிரபஞ்சத்தில் குறைந்தது 2 டிரில்லியன் விண்மீன் திரள்கள் உள்ளன... எச்டி1 என்பது பூமியிலிருந்து மிகவும் தொலைவில் உள்ள பொருள், இது 33 பில்லியன் ஒளி ஆண்டுகள் தொலைவில் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.
எம். டபிள்யூ 18014 என்பது ஜெர்மனியின் வி-2 ஏவுகணை சோதனை ஏவுதலாகும், இது 20 ஜூன் 1944 அன்று பீனெமண்டே இராணுவ ஆராய்ச்சி மையத்தில் நடந்தது. இது மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட வெளிப்புற விண்வெளியை அடைந்த முதலாவது பொருளாகும், இது 176 கிலோமீட்டர் தூரத்தை அடைந்தது, இது கார்மன் கோடு எனப்படும் விண்வெளி எல்லைக் கோட்டிற்கு மேலே உள்ளது. இது ஒரு செங்குத்து சோதனை ஏவுதலாக இருந்தது. ராக்கெட் விண்வெளியை எல்லையை அடைந்தாலும், அது சுற்றுப்பாதை வேகத்தை அடையவில்லை, ஆயினும் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி பூமிக்குத் திரும்பிய முதல் துணைச் சுற்றுப்பாதை விண்வெளிப் பயணமாக மாறியது. 1949 ஆம் ஆண்டில், பம்பர்-டபிள்யூஏசி 393 கிலோமீட்டர் (244 மைல்) உயரத்தை எட்டியது, நாசா கூற்றுப்படி, விண்வெளியில் நுழைந்த முதல் மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட பொருள் இதுவாகும்.
அக்டோபர் 4, 1957 அன்று சோவியத் ஒன்றியத்தின் ஆளில்லாத ஸ்புட்னிக் 1 ("சேட்டிலைட் 1") திட்டத்தின் முதல் வெற்றிகரமான சுற்றுப்பாதை ஏவுதல் நிகழ்த்தப்பட்டது. இந்த செயற்கைக்கோள் சுமார் 83 கிலோ (183 பவுண்டு) எடை கொண்டது, மேலும் பூமியை சுமார் 250 கிமீ (160 மைல்) உயரத்தில் சுற்றி வந்ததாக நம்பப்படுகிறது. இதில் இரண்டு ரேடியோ டிரான்ஸ்மிட்டர்கள் (20 மற்றும் 40 மெகா ஹெர்ட்ஸ்) இருந்தன, அவை உலகம் முழுவதும் உள்ள ரேடியோக்களால் கேட்கக்கூடிய "பீப்களை" வெளியிட்டன. அயனோஸ்பியரின் எலக்ட்ரான் அடர்த்தி பற்றிய தகவல்களை சேகரிக்க ரேடியோ சமிக்கைகளின் பகுப்பாய்வு பயன்படுத்தப்பட்டது, அதே நேரத்தில் வெப்பநிலை மற்றும் அழுத்த தரவு ரேடியோ பீப்களின் கால அளவில் குறியாக்கம் செய்யப்பட்டது. செயற்கைக்கோள் ஒரு விண்கல்லால் துளைக்கப்படவில்லை என்பதை முடிவுகள் சுட்டிக்காட்டின. ஸ்புட்னிக் 1 ஒரு R-7 ராக்கெட் மூலம் ஏவப்பட்டது. அது ஜனவரி 3, 1958 அன்று மீண்டும் நுழைந்தபோது எரிந்தது.
முதல் வெற்றிகரமான மனித விண்வெளிப் பயணம் 1961 ஏப்ரல் 12 அன்று 27 வயதான ரஷ்ய விண்வெளி வீரர் யூரி ககாரின் சென்றவோஸ்டாக் 1 (கிழக்கு 1) ஆகும். இந்த விண்கலம் புவியைச்சுற்றி சுமார் 1 மணி நேரம் 48 நிமிடங்கள் நீடித்த ஒரு சுற்றுப்பாதையை நிறைவு செய்தது. ககாரினின் இந்த விண்வெளிப்பயணம் உலகம் முழுவதும் எதிரொலித்தது. இது சோவியத் விண்வெளித் திட்டத்தின் முன்னேற்றத்திற்கு ஒரு சான்றாகவும் ஆனது. மேலும் அது விண்வெளி ஆராய்ச்சியில் முற்றிலும் புதிய சகாப்தத்தைத் தோற்றுவித்த முதல் மனித விண்வெளிப் பயணமாகவும் அமைந்தது.
மற்றொரு வானப் பொருளை அடைந்த முதல் செயற்கை பொருள் 1959 இல் சந்திரனை அடைந்த லூனா 2 ஆகும். மற்றொரு வானப் பொருளில் முதல் மென்மையான தரையிறக்கம் லூனா 9 ஆகும். இது 1966 ,பிப்ரவரி 3 அன்று சந்திரனில் தரையிறக்கப்பட்டது. லூனா 10 சந்திரனின் முதல் செயற்கை செயற்கைக்கோள் ஆனது, இது ஏப்ரல் 3,1966 அன்று சந்திரனின் சுற்றுப்பாதையில் நுழைந்தது.
மற்றொரு வானப் பொருளில் முதல் குழுவினர் தரையிறங்குவது ஜூலை 20, 1969 அன்று அப்பல்லோ 11 ஆல் செயல்படுத்தப்பட்டது. இவ்விண்கலம் சந்திரனில் தரையிறக்கப்பட்டது. 1969 முதல் 1972 இல் கடைசியாக மனிதன் தரையிறங்கிய வரை, சந்திரனில் மனிதர்கள் தரையிறங்கிய மொத்தம் ஆறு விண்கலங்கள் உள்ளன.
முதல் கோள்களுக்கு இடையேயான விண்கலப் பயணம் 1961 வெனெரா 1 விண்கலம் வழியாக நிகழ்ந்தது. இக்கலம் வெள்ளிக்கோளைக் கடந்து சென்றது, இருப்பினும் 1962 மரைனர் 2 தான் வெள்ளியின் முதல் பயணமாகப் பதிவு செய்யப்பட்ட தரவை வழங்கியது (இது 34,773 கிலோமீட்டர் தொலைவில் மிக அருகில் சென்றது). சூரியனைச் சுற்றி வந்த முதல் செயற்கைக்கோள் பயனியர் 6 ஆகும், இது டிசம்பர் 16, 1965 அன்று ஏவப்பட்டது. மற்ற கோள்களில் முதன்முதலில் 1965 இல் செவ்வாய் கோளிற்கு மரைனர் 4, 1973 இல் வியாழனுக்கு பயோனியர் 10, 1974 இல் புதனுக்கு மரைனர் 10, 1979 இல் சனிக்கு பயோனியர் 11, 1986 இல் யுரேனஸுக்கு மரைனர் 11, 1989 இல் நெப்டியூனுக்கு வாயேஜர் 2, ஆகிய விண்கலங்கள் ஏவப்பட்டன. 2015 இல், குள்ளக் கோள்களான செரெஸ் மற்றும் புளூட்டோ ஆகியவற்றை டான் விண்கலம் சுற்றி வந்து நியூ ஹொரைஸன்ஸ் மூலம் கடந்து சென்றன. இது சூரிய மண்டலத்தில் உள்ள எட்டு கிரகங்களான சூரியன், சந்திரன் மற்றும் சீரஸ் மற்றும் புளூட்டோ (அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஐந்து குள்ள கிரகங்களில் இரண்டு) ஒவ்வொன்றின் இயக்கப்பாதைகளைக் கணக்கிடுகிறது.
மற்றொரு கிரகத்திலிருந்து குறைந்தபட்சம் வரையறுக்கப்பட்ட மேற்பரப்பு தரவைத் திருப்பியளிக்கும் முதல் கிரகங்களுக்கிடையேயான மேற்பரப்பு பணி 1970 ஆம் ஆண்டு வீனஸ் கிரகத்திலிருந்து 23 நிமிடங்கள் பூமிக்கு தரவை திருப்பி அனுப்பிய வெனேரா 7 தரையிறங்கியது. 1975 ஆம் ஆண்டில், வெனெரா 9 மற்றொரு கிரகத்தின் மேற்பரப்பில் இருந்து படங்களைத் திருப்பி அனுப்பிய முதல் நபராக இருந்தார். 1971 ஆம் ஆண்டில், மார்ஸ் 3 பணி செவ்வாய் கிரகத்தில் முதல் மென்மையான தரையிறக்கத்தை கிட்டத்தட்ட 20 விநாடிகளுக்கு தரவை திருப்பிக் கொடுத்தது. பின்னர், 1975 முதல் 1982 வரை வைக்கிங் 1 இன் ஆறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலான செவ்வாய் மேற்பரப்பு செயல்பாடு மற்றும் 1982 இல் வெனெரா 13 மூலம் வீனஸ் மேற்பரப்பில் இருந்து இரண்டு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக பரவுதல் உட்பட மிக நீண்ட கால மேற்பரப்பு பயணங்கள் அடையப்பட்டன, இது மிக நீண்ட சோவியத் கிரக மேற்பரப்பு பணியாகும். பூமிக்கு வெளியே மனிதர்கள் ரோபோ விண்கலத்துடன் மேற்பரப்பு பயணங்களை நடத்திய இரண்டு கிரகங்கள் வீனஸ் மற்றும் மார்ஸ் ஆகும்.
1970 ஆம் ஆண்டு கோள்களின் குறைந்தபட்ச வரியறுக்கப்பட்ட மேற்பரப்புகளைப் பற்றிய தரவுகளை அறிய ' கோள்களுக்கிடையேயான மேற்பரப்புத் தரவுத் திட்டம்' தொடங்கப்பட்டது. இப்பயணத்தில் 1970 ஆம் ஆண்டு வெனெரா 7 என்ற விண்கலம் வெள்ளிக்கோளில் தரையிறங்கியது,
இது வெள்ளிக் கோளிலிருந்து 23 நிமிடங்களுக்கு பூமிக்கு தரவைத் திருப்பி அனுப்பியது. 1975 ஆம் ஆண்டில், வெனெரா 9 என்ற விண்கலம் வெள்ளிக் கோளின் மேற்பரப்பில் இருந்து படங்களைத் திருப்பி அனுப்பியது, 1971 ஆம் ஆண்டில், செவ்வாய் 3 திட்டம் மூலம் முதன்முதலாக செவ்வாய் கோளில் முதல் மென்மையான தரையிறக்கத்தை செவ்வாய் 3 அடைந்தது. கிட்டத்தட்ட 20 வினாடிகளுக்கு அது தரவைத் திருப்பி அனுப்பியது. பின்னர், மிக நீண்ட கால கோள்களின் மேற்பரப்பு ஆய்வுத் திட்டங்கள் நிகழ்த்தப்பட்டன. இதில் 1975 முதல் 1982 வரை வைக்கிங் 1 ஆல் ஆறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலான செவ்வாய் கோளின் மேற்பரப்புச் செய்திகளும், 1982 இல் வெனெரா 13 ஆல் வெள்ளிக் கோளின் மேற்பரப்பில் இருந்து இரண்டு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக பரிமாற்றமும் செய்யப்பட்டன, இது சோவியத் யூனியனின் கோள் மேற்பரப்புத் திட்டத்தின் மிக நீண்டகால நிகழ்வாகும். வெள்ளிமற்றும் செவ்வாய்ஆகியவை பூமிக்கு வெளியே உள்ள இரண்டு கோள்கள், இதில் மனிதர்கள் ஆளில்லாத ரோபோ விண்கலத்துடன் மேற்பரப்புப் பயணங்களை மேற்கொண்டுள்ளனர்.
சாலியட் 1 என்பது எந்தவொரு விண்வெளி நிலையத்திலும் முதல் விண்வெளி நிலையமாகும், இது சோவியத் யூனியனால் 19 ஏப்ரல் 1971 அன்று பூமியின் குறைந்த சுற்றுப்பாதை செலுத்தப்பட்டது. சர்வதேச விண்வெளி நிலையம் (ஐ. எஸ். எஸ்.) தற்போது 2 முழு செயல்பாட்டு விண்வெளி நிலையங்களில் மிகப்பெரியது மற்றும் பழமையானது, இது 2000 ஆம் ஆண்டு முதல் தொடர்ந்து வசித்து வருகிறது. மற்றொன்று, சீனாவால் கட்டப்பட்ட தியாங்காங் விண்வெளி நிலையம், இப்போது முழுமையாக பணியாற்றும் திறன் கொண்டது.
சல்யூட் 1 அனைத்து வகையான முதல் விண்வெளி நிலையமாகும். இது சோவியத் யூனியனால் 19 ஏப்ரல் 1971 அன்று பூமியின் தாழ்வான சுற்றுப்பாதையில் நிறுவப்பட்டது.
சர்வதேச விண்வெளி நிலையம் (ISS) தற்போது 2000 ஆம் ஆண்டு முதல் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கும், தற்போதும் முழுமையாகச் செயல்படும் இரண்டு விண்வெளி நிலையங்களில் மிகப்பெரியதும் மிகப் பழமையானதும் ஆகும். சீனாவால் கட்டப்பட்ட மற்றொரு விண்வெளி நிலையமான டியான்காங், இப்போது முழுமையாக பணியாளர்களைக் கொண்டு செயல்பட்டு வருகிறது.
வாயேஜர் 1 ஆகஸ்டு 25,2012 அன்று சூரிய மண்டலத்தை விட்டு விண்மீன்களுக்கு இடையேயான விண்வெளிக்குச் சென்ற முதல் மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட பொருள் ஆனது. இந்த ஆய்வு 121 ஏ. யூ. இல் ஹீலியோபாஸை கடந்து விண்மீன்களுக்கு இடையேயான விண்வெளிக்குள் நுழைந்தது.
அப்பல்லோ 13 விமானம் சந்திரனின் மேற்பரப்பில் இருந்து 254 கிலோமீட்டர் (158 மைல்) உயரத்திலும், பூமியிலிருந்து 400,171 கிமீ (248,655 மைல்) தொலைவிலும் சந்திரனின் தொலைதூரப் பகுதியை கடந்து சென்றது, இது 1970 ஆம் ஆண்டில் பூமியிலிருந்து மனிதர்கள் இதுவரை பயணித்த மிகத்தொலைவான பயணச் சாதனையாகும்.
2025 பிப்ரவரி 9 நிலவரப்படி வாயேஜர் 1 பூமியிலிருந்து 166.4 AU (24.89 பில்லியன் km; 15.47 பில்லியன் mi) மைல் தொலைவில் இருந்தது. இது பூமியிலிருந்து மிகவும் தொலைவில் உள்ள மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட பொருள் ஆகும்.
20 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் தொடங்கி, பின்னர் மனித பயணங்கள் பூமியின் சுற்றுப்பாதையில் அனுப்பப்பட்டன, பின்னர் சந்திரனுக்கு அனுப்பப்பட்டன. மேலும், அறியப்பட்ட சூரிய குடும்பம் முழுவதும், சூரிய சுற்றுப்பாதையிலும் ஆய்வுகள் செய்ய விண்கலங்கள் அனுப்பப்பட்டன. 2 ஆம் நூற்றாண்டில் சனி, வியாழன், செவ்வாய், வெள்ளிக்கோள் மற்றும் புதன் ஆகியவற்றைச் சுற்றியுள்ள சுற்றுப்பாதையில் ஆளில்லா விண்கலங்கள் அனுப்பப்பட்டுள்ளன, மேலும் மிகவும் தொலைதூரச் செயலில் உள்ள விண்கலமான வாயேஜர் 1 மற்றும் 2 பூமிக்கும் சூரியனுக்கும் இடையேயுள்ள தூரத்தை விட 100 மடங்கு அதிகமாகப் பயணித்தன. கருவிகள் போதுமானதாக இருந்தபோதிலும், அவை சூரியனின் ஹீலியோஸ்பியரை விட்டு வெளியேறியதாக கருதப்படுகிறது. இது சூரியனின் சூரியக் காற்றால் விண்மீன் மண்டலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு வகையான துகள்களின் குமிழி ஆகும்.
விண்வெளி ஆராய்ச்சியின் முக்கிய மையமாக சூரியன் உள்ளது. குறிப்பாக வளிமண்டலத்திற்கு மேலே இருப்பதும், பூமியின் காந்தப்புலம் பூமியின் மேற்பரப்பை அடைய முடியாத சூரியக் காற்று மற்றும் அகச்சிவப்பு மற்றும் புற ஊதா கதிர்வீச்சுகளை அணுக அனுமதிக்கிறது. சூரியன் பெரும்பாலான விண்வெளியின் வானிலையை உருவாக்குகிறது, இது பூமியில் மின் உற்பத்தி மற்றும் பரிமாற்ற அமைப்புகளை பாதிக்கலாம்; மேலும் செயற்கைக்கோள்கள் மற்றும் விண்வெளி ஆய்வுகளில் தலையிடலாம் மற்றும் சேதப்படுத்தலாம். அப்பல்லோ தொலைநோக்கி மவுண்ட் என்பதில் தொடங்கி சூரியனைக் கண்காணிப்பதற்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஏராளமான விண்கலங்கள் ஏவப்பட்டுள்ளன, இன்னும் சில சூரிய கண்காணிப்பை இரண்டாம் நிலை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. 2018 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்ட பார்க்கர் சூரிய ஆய்வு, புதனின் சுற்றுப்பாதையில் ஒன்றரை 1/9 க்குள் சூரியனை நெருங்கும்.
புதன் கோள்தான் புவியியல் கோள்களில் மிகக் குறைவாக ஆராயப்பட்ட கோளாக உள்ளது. மே 2013 நிலவரப்படி, மரைனர் 10, மெஸஞ்சர் பயணங்கள் மட்டுமே புதன் கோளை நெருக்கமாக அவதானித்த பயணங்களாகும். 1975 ஆம் ஆண்டில் மரைனர் 10 மேற்கொண்ட அவதானிப்புகளை மேலும் ஆராய்வதற்காக மெசெஞ்சர் மார்ச் 2011 இல் புதனைச் சுற்றி சுற்றுப்பாதையில் நுழைந்தது (முன்செல், 2006). 2025 ஆம் ஆண்டில் திட்டமிடப்பட்ட புதனுக்கான மூன்றாவது பயணத்தில், பெபிகொலம்போ திட்டம் இரண்டு ஆய்வுகளை உள்ளடக்கியது. பெபிகொலம்போ என்பது ஜப்பான் மற்றும் ஐரோப்பிய விண்வெளி நிறுவனத்திற்கு இடையிலான ஒரு கூட்டுப் பயணமாகும். மெசெஞ்சர் மற்றும் பெபிகொலம்போ ஆகியவை மரைனர் 10 இன் பறக்கும் பாதைகளால் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பல மர்மங்களை விஞ்ஞானிகள் புரிந்துகொள்ள உதவும் வகையில் நிரப்புத் தரவுகளை சேகரிக்கும் நோக்கம் கொண்டவை.
சூரிய மண்டலத்திற்குள் உள்ள பிற கோள்களுக்கான விண்கலங்கள் ஆற்றல் அளவில் செய்யப்படுகின்றன, இந்த ஆற்றல் விண்கலத்தின் வேகத்தில் ஏற்படுத்தும் நிகர மாற்றம் அல்லது டெல்டா வி என விவரிக்கப்படுகிறது, புதனை அடைய ஒப்பீட்டளவில் அதிக டெல்டா-வி தேவை, மேலும் புதன் சூரியனுக்கு மிக அருகாமையில் இருப்பதால், அதை ஆராய்வது கடினம். மேலும் அதைச் சுற்றியுள்ள சுற்றுப்பாதைகள் நிலையற்றவை.
கோள்களுக்கிடையேயான பறத்தல் மற்றும் நிலை நிறுத்தல் பயணங்களின் முதல் இலக்காக வெள்ளி இருந்தது, சூரிய மண்டலத்தில் மிகவும் மேறுபட்ட மேற்பரப்பு சூழல்கள் கொண்ட ஒரு கோளாக இருந்தபோதிலும், சூரிய மண்டலத்தின் வேறு எந்த கோளையும் விட அதிகமாகத் தரையிறக்கிகள் (கிட்டத்தட்ட அனைத்தும் சோவியத் ஒன்றியத்தில்இருந்து) அனுப்பப்பட்டுள்ளன. 1961 இல் வெள்ளிக்கு அனுப்பப்பட்ட முதல் விண்கலம் வெனெரா 1 ஆகும், இருப்பினும் 1962 மரைனர் 2 வெற்றிகரமாக தரவைத் திருப்பி அனுப்பிய முதல் விண்கலமாகும். பல விண்வெளி நிறுவனங்கள் வெள்ளிக்கான விண்வெளிப் பயணங்களை மேற்கொண்டுள்ளன அவை மரைனர் 2 ஐப் பின்தொடர்ந்து சென்றுள்ளன. இது பெரும்பாலும் வெள்ளிக்கான விண்கலத்தைப் பயன்படுத்தி அது செல்லும் வழியில் மற்ற வான் பொருட்களுக்கான ஈர்ப்பு உதவியினை வழங்கும் திட்டமாகும். 1967 ஆம் ஆண்டில், வெனெரா 4 வெள்ளியின் வளிமண்டலத்தில் நுழைந்து நேரடியாக ஆய்வு செய்த முதல் ஆய்வாக மாறியது. 1970 ஆம் ஆண்டில், வெனெரா 7 முதன்முதலில் வெள்ளியின் மேற்பரப்பை அடைந்து வெற்றிகரமாகத் தரையிறங்கியது. மேலும் 1985 ஆம் ஆண்டில் அதைத் தொடர்ந்து வெற்றிகரமான எட்டு கூடுதல் சோவியத் ஒன்றியத்தின் தரையிறக்கிகள் வெள்ளிக்கோளில் தரையிறக்கப்பட்டன. அவை படங்கள் மற்றும் பிற நேரடி மேற்பரப்பு தரவுகளை வழங்கின. 1975 ஆம் ஆண்டு தொடங்கி, சோவியத் ஆர்பிட்டர், வெனெரா 9 உடன், சுமார் பத்து வெற்றிகரமான சுற்றுப்பாதைப் பயணங்கள் வெள்ளி கோளிற்கு அனுப்பப்பட்டுள்ளன, பின்னர் வந்த பயணங்கள் உட்பட, வெள்ளியின் தெளிவற்ற வளிமண்டலத்தைத் துளைக்க ரேடாரைப் பயன்படுத்தி வெள்ளி கோளின் மேற்பரப்பை வரைபடமாக்க முடிந்தது.
பூமியை ஒரு வானப் பொருளாகப் புரிந்துகொள்ள விண்வெளி ஆய்வு ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. செயற்கோள்களின் புவிச் சுற்றுப்பாதை பயணங்கள் பூமிக்கான தரவை வழங்க முடியும், அவை முற்றிலும் தரை அடிப்படையிலான குறிப்பு புள்ளியில் இருந்து பெற கடினமாகவோ அல்லது சாத்தியமற்றதாகவோ இருக்கலாம்.
எடுத்துக்காட்டாக, அமெரிக்காவின் முதல் செயற்கைக்கோளான எக்ஸ்ப்ளோரர் 1 மூலம் அவை கண்டுபிடிக்கப்படும் வரை வான் ஆலன் கதிர்வீச்சுப் பட்டைகளின் இருப்பு தெரியவில்லை. இந்த பட்டைகளில் பூமியின் காந்தப்புலங்களால் சிக்கியுள்ள கதிர்வீச்சு உள்ளது, இது தற்போது 1000 கி. மீ. க்கு மேல் விண்வெளி நிலையங்களை உருவாக்குவது நடைமுறைக்கு சாத்தியமற்றது என அறிய முடிந்தது. இந்த எதிர்பாராத கண்டுபிடிப்பைத் தொடர்ந்து, விண்வெளி அடிப்படையிலான கண்ணோட்டத்தில் பூமியை ஆராய ஏராளமான குறிப்பாக பூமிக் கண்காணிப்பு செயற்கைக்கோள்கள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இந்த செயற்கைக்கோள்கள் பல்வேறு பூமியை அடிப்படையாகக் கொண்ட நிகழ்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள கணிசமாகப் பங்களித்துள்ளன. உதாரணமாக, ஓசோன் அடுக்கில் உள்ள துளை பூமியின் வளிமண்டலத்தை ஆராய்ந்த ஒரு செயற்கைக்கோளால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. மேலும் செயற்கைக்கோள்கள் தொல்லியல் தளங்கள் அல்லது புவியியல் அமைப்புகளைக் கண்டுபிடிக்க அனுமதித்தன. முன்பு அவை அடையாளம் காணக் கடினமாகவோ அல்லது சாத்தியமற்றதாகவோ இருந்தன.
விவிண்வெளி ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்ட முதல் வான் பொருள் சந்திரன் ஆகும். இது முதன்முதலில் விண்கலம் சென்ற, முதன்முதலில் சுற்றுப்பாதையில் நிலை நிறுத்தப்பட்ட, முதன்முதலில் வின்கலம் தரையிறக்கப்பட்ட முதல் தொலைதூர வான் பொருள் மற்றும் மனிதர்களால் ஆய்வு செய்யப்பட்ட ஒரே தொலைதூர விண்வெளி பொருள் என்ற சிறப்புகளைக் கொண்டுள்ளது.
1959 ஆம் ஆண்டில், சோவியத் ஒன்றியத்த்தின் வின்கலங்கள் சந்திரனின் தொலைதூரப் பகுதியின் முதல் படங்களைப் பெற்றன, இதற்கு முன்பு மனிதர்களுக்கு நிலவைப்பற்றிய தகவல்கள் தெரியவில்லை. 1962 ஆம் ஆண்டில் ரேஞ்சர் 4 இம்பாக்டர் மூலம் அமெரிக்கா நிலவு ஆய்வைத் தொடங்கியது. 1966 ஆம் ஆண்டு தொடங்கி, சோவியத் ஒன்றியத்ஹ்டின் பல விண்கலங்கள் சந்திரனில் வெற்றிகரமாகத் தரையிறக்கப்பட்டன. அவை சந்திரனின் மேற்பரப்பில் இருந்து நேரடியாக தரவைப் பெற முடிந்தது, நான்கு மாதங்களுக்குப் பிறகு, சர்வேயர் 1 விண்கலம் அமெரிக்காவால் வெற்றிகரமாகத் தரையிறக்கப்பட்டது இது அமெரிக்காவின் முதல் அறிமுகத்தைக் குறித்தது. சோவியத்தின் ஆளில்லா விண்பயணங்கள் 1970 களின் முற்பகுதியில் லூனோகோட் திட்டத்தின் மூலம் உச்சக்கட்டத்தை எட்டின, இதில் முதல் ஆளில்லா ரோவர்கள் சந்திரனுக்கு அனுப்பப்பட்டன. மேலும் இது சந்திரனிலிருந்து மண் மாதிரிகளை வெற்றிகரமாக பூமிக்கு ஆய்வுக்காக கொண்டு வந்தது. இதுவே பூமிக்கு வேற்று கிரக மண் மாதிரிகள் தானியங்கி முறையில் அனுப்பிய முதல் (மற்றும் இன்றுவரை) செயல்பாடாகும். பல்வேறு நாடுகள் அவ்வப்போது சந்திரனை ஆய்வு செய்ய அதன் சுற்றுப்பாதைக்கு விண்கலங்களை அனுப்புவதன் மூலம் சந்திரனின் ஆளில்லா ஆய்வு தொடர்கிறது. 2019 ஆம் ஆண்டில் சீனாவின் சாங் 4 மற்றும் 2024 ஆம் ஆண்டில் சாங் 6 ஆகியவை உலகின் முதன் முதலாக சந்திரனில் தரையிறக்கப்பட்டதும், சந்திரனில் நீண்ட தொலைவு சென்று மாதிரியைக் கொண்டு வந்த விண்கலங்கள் ஆகும். இந்தியாவின் சந்திரயான்-3 விண்கலம், 2023 ஆம் ஆண்டில், சந்திர தென் துருவப் பகுதியில் தரையிறங்கிய உலகின் முதலாவது விண்கலமாகும்.
1968 ஆம் ஆண்டில் அப்பல்லோ 8 விண்கலத்துடன் சந்திரனில் குழு ஆய்வு தொடங்கியது, இது சந்திரனை வெற்றிகரமாக சுற்றிவந்தது, இதுவே முதல் முறையாக பூமியைத் தவிர மனிதர்கள் வேறொரு விண்பொருளை சுற்றிவந்த நிகழ்வாகும். 1969 ஆம் ஆண்டில், அப்பல்லோ 11 திட்டம் முதல் முறையாக மனிதர்கள் மற்றொரு விண்பொருளில் காலடி வைத்ததைப் பதிவு செய்தது.. சந்திரனை பற்றிய குழுவினரின் ஆய்வு நீண்ட காலம் தொடரவில்லை. 1972 ஆம் ஆண்டில் அப்பல்லோ 17 திட்டமானது ஆறாவது முறையாக சந்திரனில் தரையிறக்கப்பட்டது. மேலும் மிக சமீபத்திய மனித வருகையையும் பதிவு செய்தது. ஆர்ட்டெமிஸ் II 2025 ஆம் ஆண்டில் சந்திரனுக்கு ஒரு குழுவினரை பறக்கவிட திட்டமிடப்பட்டுள்ளது, மேலும் ஆர்ட்டெமிஸ III அப்பல்லோ 17 க்குப் பிறகு முதல் சந்திரனில் தரையிறக்கப்படும், இது 2026 க்கு முன்னர் ஏவ திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. ரோபோ இயக்கங்கள் இன்னும் தீவிரமாக பின்பற்றப்படுகின்றன.
செவ்வாய் கிரகத்திற்கான அனைத்து விண்கலங்களிலும் மூன்றில் இரண்டு பங்கு தங்கள் பயணங்களை முடிப்பதற்கு முன்பே தோல்வியடைந்ததால், செவ்வாய் கிரகத்தின் ஆய்வு கணிசமான நிதி செலவில் வந்துள்ளது, சில அவை தொடங்குவதற்கு முன்பே தோல்வியடைந்தன. இத்தகைய அதிக தோல்வி விகிதம் ஒரு கிரகங்களுக்கிடையேயான பயணத்தில் ஈடுபட்டுள்ள சிக்கலான மற்றும் அதிக எண்ணிக்கையிலான மாறிகளுக்கு காரணமாக இருக்கலாம், மேலும் ஆராய்ச்சியாளர்கள் 'தி கிரேட் கேலக்டிக் கோல் 'பற்றி நகைச்சுவையாக பேச வழிவகுத்தது, இது செவ்வாய் கிரக ஆய்வுகளின் உணவில் உள்ளது. இந்த நிகழ்வு முறைசாரா முறையில் "மார்ஸ் சாபம்" என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. செவ்வாய் கிரக ஆய்வில் ஒட்டுமொத்தமாக அதிக தோல்வி விகிதங்களுக்கு மாறாக, இந்தியா தனது முதல் முயற்சியில் வெற்றியை அடைந்த முதல் நாடாக மாறியுள்ளது. இந்தியாவின் செவ்வாய் கிரக சுற்றுப்பாதை பணி (MOM) இதுவரை மேற்கொள்ளப்பட்ட மிகக் குறைந்த செலவில் உள்ள கிரகங்களுக்கு இடையேயான பயணங்களில் ஒன்றாகும், இதன் மொத்த செலவு தோராயமாக 450 கோடி ரூபாய் (73 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்) ஆகும். எந்தவொரு அரபு நாட்டாலும் செவ்வாய் கிரகத்திற்கு அனுப்பப்பட்ட முதல் பணி ஐக்கிய அரபு எமிரேட்ஸால் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. எமிரேட்ஸ் மார்ஸ் மிஷன் என்று அழைக்கப்படும் இது 19 ஜூலை 2020 அன்று ஏவப்பட்டு 2021 பிப்ரவரி 9 அன்று செவ்வாய் கிரகத்தைச் சுற்றி வந்தது. மனிதர்கள் இல்லாத இந்த ஆய்வுக் குழுவிற்கு "ஹோப் ப்ரோப்" என்று பெயரிடப்பட்டது, மேலும் அதன் வளிமண்டலத்தை விரிவாக ஆய்வு செய்ய செவ்வாய் கிரகத்திற்கு அனுப்பப்பட்டது.
செவ்வாய் கிரக ஆய்வு கணிசமான நிதி செலவில் நடந்துள்ளது, செவ்வாய் கிரகத்திற்கு அனுப்பப்பட்ட அனைத்து விண்கலங்களிலும் மூன்றில் இரண்டு பங்கு அவற்றின் பயணங்களை முடிப்பதற்கு முன்பே தோல்வியடைந்தன, சில அவை தொடங்குவதற்கு முன்பே தோல்வியடைந்தன. இவ்வளவு அதிக தோல்வி விகிதத்திற்கு, கோள்களுக்கிடையேயான பயணத்தில் உள்ள சிக்கலான தன்மை மற்றும் அதிக எண்ணிக்கையிலான மாறிகள் காரணமாக இருக்கலாம், மேலும் ஆராய்ச்சியாளர்கள் செவ்வாய் கிரக ஆய்வுகளின் உணவில் வாழும் தி கிரேட் கேலடிக் கோல் பற்றி நகைச்சுவையாகப் பேச வழிவகுத்தது. இந்த நிகழ்வு முறைசாரா முறையில் "செவ்வாய் சாபம்" என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. செவ்வாய் கிரக ஆய்வில் ஒட்டுமொத்த உயர் தோல்வி விகிதங்களுக்கு மாறாக, இந்தியா தனது முதல் முயற்சியிலேயே வெற்றியை அடைந்த முதல் நாடாக மாறியுள்ளது. இந்தியாவின் செவ்வாய் கிரக சுற்றுக்கலன் திட்டம் (MOM) இது தற்போதுவரை மேற்கொள்ளப்பட்ட கோள்களுக்கு இடையேயான,மிகக் குறைந்த செலவு கொண்ட பயணங்களில் ஒன்றாகும், இதன் மொத்த செலவு ₹ 450 கோடி (US$73 மில்லியன்) ஆகும். அரபு நாடுகளுக்குள் செவ்வாய் கிரகத்திற்கு அனுப்பப்பட்ட முதல் பயணத்தை ஐக்கிய அரபு எமிரேட்ஸ் மேற்கொண்டுள்ளது. எமிரேட்ஸ் செவ்வாய் கிரகப் பயணம் என்று அழைக்கப்படும் இது, ஜூலை 19, 2020 அன்று ஏவப்பட்டு, பிப்ரவரி 9, 2021 அன்று செவ்வாய் கிரகத்தைச் சுற்றியுள்ள சுற்றுப்பாதையில் நுழைந்தது. ஆளில்லாத ஆய்வுக் கலம் "ஹோப் ப்ரோப்" என்று பெயரிடப்பட்டு, அதன் வளிமண்டலத்தை விரிவாக ஆய்வு செய்வதற்காக செவ்வாய் கிரகத்திற்கு அனுப்பப்பட்டது.
நவம்பர் 9, 2011 அன்று ஏவப்பட்ட ரஷ்ய விண்வெளி பணி போபொசு-கிரண்ட், தோல்வியடைந்து பூமியின் தாழ் வட்ட சுற்றுப்பாதையில் சிக்கிக் கொண்டது. இது செவ்வாயின் நிலவுகளில் ஒன்றான போபொசையும் செவ்வாய் கிரக சுற்றுவட்டப்பாதையையையும் ஆய்வு செய்யத் தொடங்கியது, மேலும் செவ்வாய் கிரகத்தின் நிலவுகள் அல்லது குறைந்தபட்சம் போபொசானது செவ்வாய் கிரகத்திற்கு பயணிக்கும் விண்கலங்களுக்கு ஒரு "டிரான்ஸ்-ஷிப்மென்ட் பாயிண்ட்" ஆக இருக்க முடியுமா என்பதை ஆய்வு செய்ய இருந்தது.
நவம்பர் 9, 2011 அன்று ஏவப்பட்ட ரஷ்ய விண்வெளிப் பயணமான ஃபோபோஸ்-கிரண்ட், தோல்வியடைந்து பூமியின் தாழ்வான சுற்றுப்பாதையில் சிக்கிக் கொண்டது. போபோஸ் மற்றும் செவ்வாய் கிரக சுற்றுப்பாதையை ஆராய்வதைத் தொடங்கவும், செவ்வாய் கிரகத்தின் நிலவுகள் அல்லது குறைந்தபட்சம் போபோஸ், செவ்வாய் கிரகத்திற்கு பயணிக்கும் விண்கலங்களுக்கு ஒரு மாற்றுப்பரிமாற்ற இடமாக இருக்க முடியுமா என்பதை ஆய்வு செய்யவும் இது திட்டமிடப்பட்டது.
விண்வெளிப் பயணத்தின் வருகை வரை, சிறுகோள் பட்டை உள்ள பொருள்கள் மிகப்பெரிய தொலைநோக்கிகளில் கூட ஒளித்துகள்களாகவே இருந்தன, அவற்றின் வடிவங்களும் நிலப்பரப்பும் ஒரு மர்மமாகவே இருந்தன. பல சிறுகோள்கள் இப்போது ஆய்வுகள் மூலம் பார்வையிடப்பட்டுள்ளன, அவற்றில் முதலாவது கலிலியோ, இது 1991 இல் இரண்டு, 951 காஸ்பராவையும், அதைத் தொடர்ந்து 1993 இல் 243 ஐடா கடந்தது. இவை இரண்டும் கலிலியோவின் வியாழனுக்கான திட்டமிடப்பட்ட பாதைக்கு அருகில் அமைந்திருந்தன, அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய செலவில் பார்வையிட முடியும். ஒரு சிறுகோள் மீது முதல் தரையிறக்கம் 2000 ஆம் ஆண்டில் NEAR ஷூமேக்கர் ஆய்வால் செய்யப்பட்டது, 433 ஈரோஸ் என்ற பொருளின் சுற்றுப்பாதை ஆய்வைத் தொடர்ந்து. மூன்று பெரிய சிறுகோள்களில் இரண்டான சிறுகோள் செரஸ் மற்றும் சிறுகோள் 4 வெஸ்டா ஆகியவை 2007 ஆம் ஆண்டில் ஏவப்பட்ட நாசாவின் டான் விண்கலத்தால் பார்வையிடப்பட்டன.
ஹயபுசா என்பது ஜப்பான் விண்வெளி ஆய்வு நிறுவனத்தால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ரோபோ விண்கலமாகும், இது பூமிக்கு அருகிலுள்ள சிறிய சிறுகோள் 25143 இட்டோகாவாவிலிருந்து ஒரு மாதிரியை மேலும் பகுப்பாய்விற்காக பூமிக்கு திருப்பி அனுப்பியது. ஹயபுசா 9 மே 2003 அன்று ஏவப்பட்டது. செப்டம்பர் 2005 நடுப்பகுதியில் இட்டோகாவாவைச் சந்தித்தது. ஹயபுசா இட்டோகாவாவை அடைந்த பிறகு, அச்சிறுகோளின் வடிவம், சுழற்சி, நிலப்பரப்பு, நிறம், கலவை, அடர்த்தி மற்றும் வரலாறு ஆகியவற்றை ஆய்வு செய்தது. 2005 நவம்பரில், மாதிரிகளை சேகரிப்பதற்காக இரண்டு முறை அச்சிறுகோள் மீது தரையிறங்கியது. இந்த விண்கலம் 2010, ஜூன் 13 அன்று பூமிக்குத் திரும்பியது.
1973 ஆம் ஆண்டு முதல் வியாழனில் ஆய்வு, கோளைப் பார்வையிடும் பல தானியங்கி நாசா விண்கலங்களை மட்டுமே உள்ளடக்கியது. பெரும்பாலான பயணங்கள் "பறந்து செல்வது" மட்டுமே திட்டமாக இருந்தன. இதில் தரையிறங்காமல் அல்லது சுற்றுப்பாதையில் நுழையாமல் விரிவான ஆய்வு அவதானிப்புகள் எடுக்கப்படுகின்றன; பயனியர் மற்றும் வாயேஜர் திட்டங்கள் போன்றவை. கலிலியோ மற்றும் ஜூனோ விண்கலங்கள் மட்டுமே வியாழனின் சுற்றுப்பாதையில் நுழைந்த விண்கலங்களாகும். வியாழன் ஒப்பீட்டளவில் சிறிய பாறை மையத்தை மட்டுமே கொண்டுள்ளது. அதில் உண்மையான திடமான மேற்பரப்பு இல்லை என்று நம்பப்படுவதால், தரையிறங்கும் பணி தடுக்கப்படுகிறது.
பூமியிலிருந்து வியாழனை அடைவதற்கு 9.2 கிமீ/வி டெல்டா-வி ஆற்றல் தேவைப்படுகிறது, இது பூமியின் குறைந்த சுற்றுப்பாதையை அடைய தேவையான 9.7 கிமீ/வி டெல்டாவுடன் ஒப்பிடத்தக்கது. அதிர்ஷ்டவசமாக, கோள்களின் பறப்புகள் வழியாக கிடைக்கும் ஈர்ப்பு விசை உதவிகள், ஏவுதலின் போது வியாழனை அடையத் தேவைப்படும் ஆற்றலைக் குறைக்க பயன்படுத்தப்படலாம். இருப்பினும் அது கணிசமாக நீண்ட பயணக் காலமாக இருக்கும்.
வியாழன் கிரகத்தில் 95 அறியப்பட்ட நிலவுகள் உள்ளன, அவற்றில் பலவற்றைப் பற்றி ஒப்பீட்டளவில் குறைவான தகவல்களே உள்ளன.
நாசாவால் ஏவப்பட்ட ஆளில்லா விண்கலம் மூலம் மட்டுமே சனி ஆராயப்பட்டுள்ளது, இதில் மற்ற விண்வெளி நிறுவனங்களுடன் இணைந்து திட்டமிடப்பட்டு செயல்படுத்தப்பட்ட காசினி-ஹைஜென்ஸ் என்ற ஒரு திட்டமும் அடங்கும். 1979 ஆம் ஆண்டில் பயனீர் 11 ஆல் ஏவப்பட்ட இந்த பயணங்களில், 1980 இல் வாயேஜர் 1, 1982 இல் வாயேகர் 2 மற்றும் 2004 முதல் 2017 வரை நீடித்த காசினி விண்கலத்தின் சுற்றுப்பாதைப் பயணம் ஆகியவை அடங்கும்.
சனிக்கு குறைந்தபட்சம் 62 அறியப்பட்ட நிலவுகள் உள்ளன, இருப்பினும் சனியின் வளையங்கள் பல்வேறு அளவுகளில் சுயாதீனமாக சுற்றிவரும் ஏராளமான பொருட்களால் ஆனதால் சரியான எண்ணிக்கை விவாதத்திற்குரியது. நிலவுகளில் மிகப்பெரியது டைட்டன் ஆகும், இது சூரிய மண்டலத்தில் பூமியை விட அடர்த்தியான மற்றும் அடர்த்தியான வளிமண்டலத்தைக் கொண்ட ஒரே நிலவு என்ற பெருமையைப் பெற்றுள்ளது. காசினி விண்கலத்தால் அனுப்பப்பட்ட ஹைஜென்ஸ் ஆய்வு என்ற லேண்டர் மூலம் ஆராயப்பட்ட வெளிப்புற சூரிய மண்டலத்தில் உள்ள ஒரே பொருள் என்ற பெருமையையும் டைட்டன் பெற்றுள்ளது.
யுரேனஸின் ஆய்வு முற்றிலும் வாயேஜர் 2 விண்கலம் மூலம் செய்யப்பட்டுள்ளது, தற்போது வேறு எந்த வருகைகளும் திட்டமிடப்படவில்லை. அதன் அச்சு சாய்வு 97.77 °, அதன் துருவப் பகுதிகள் நீண்ட காலத்திற்கு சூரிய ஒளி அல்லது இருளுக்கு ஆளாகி வருவதால், யுரேனஸில் என்ன எதிர்பார்க்க வேண்டும் என்று விஞ்ஞானிகளுக்குத் தெரியவில்லை. யுரேனஸுக்கு மிக நெருக்கமான அணுகுமுறை 24 ஜனவரி 1986 அன்று நிகழ்ந்தது. வாயேஜர் 2 விண்கலமானது யுரேனசின் தனித்துவமான வளிமண்டலம் மற்றும் காந்த மண்டலத்தை ஆய்வு செய்தது. வாயேஜர் 2 அதன் வளைய அமைப்பு மற்றும் யுரேனஸின் நிலவுகளையும் ஆய்வு செய்தது, இதில் முன்னர் அறியப்பட்ட ஐந்து நிலவுகளும் அடங்கும், அதே நேரத்தில் முன்னர் அறியப்படாத பத்து மேலும் நிலவுகளையும் கண்டுபிடித்தது.
யுரேனஸின் படங்கள் ஒரே மாதிரியான தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தன, வியாழன் மற்றும் சனியில் இருந்தது போன்ற வியத்தகு புயல்கள் அல்லது வளிமண்டலக் கட்டுகள் இப்படங்களில் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. கோளின் படங்களில் ஒரு சில மேகங்களை அடையாளம் காண பெரும் முயற்சி தேவைப்பட்டது. இருப்பினும், யுரேனஸின் காந்த மண்டலமானது தனித்துவமானது என்பதை நிரூபித்தது, இது கோளின் அசாதாரண அச்சு சாய்வால் ஆழமாக பாதிக்கப்பட்டது. யுரேனஸின் மந்தமான தோற்றத்திற்கு மாறாக, யுரேனசின் நிலவுகளில் ஒன்றான மிராண்டா வழக்கத்திற்கு மாறாக புவியியல் ரீதியாக சுறுசுறுப்பாக இருந்ததற்கான சான்றுகள் உட்பட அதன் நிலவுகளின் குறிப்பிடத்தக்க படங்கள் பெறப்பட்டன,
நெப்டியூன் ஆய்வு ஆகஸ்ட் 25, 1989 அன்று வாயேஜர் 2 பறக்கும் பயணத்துடன் தொடங்கியது, இது 2025 ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி இந்த அமைப்பிற்கான ஒரே பயணமாகும். நெப்டியூன் ஆர்பிட்டரின் சாத்தியக்கூறு பற்றி விவாதிக்கப்பட்டுள்ளது, ஆனால் வேறு எந்த பயணங்களும் தீவிரமாக சிந்திக்கப்படவில்லை.
1986 ஆம் ஆண்டில் வாயேஜர் 2 இன் வருகையின் போது யுரேனஸின் மிகவும் சீரான தோற்றம் நெப்டியூன் கோளானது சில புலப்படும் வளிமண்டல நிகழ்வுகளைக் கொண்டிருக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்புகளுக்கு வழிவகுத்திருந்தாலும், விண்கலம் நெப்டியூனில் வெளிப்படையான பிணைப்பு, புலப்படும் மேகங்கள், அரோராக்கள் மற்றும் வியாழனின் பெருஞ்சிவப்புப் பிரதேசத்துடன் மட்டுமே ஒப்பிடக்கூடிய ஒரு குறிப்பிடத்தக்க எதிர் சூறாவளி புயல் அமைப்பு இருப்பதைக் கண்டறிந்தது.நெப்டியூன் சூரிய மண்டலத்தில் உள்ள எந்த கிரகத்தையும் விட வேகமான காற்றைக் கொண்டுள்ளது, இது மணிக்கு 2,100 கிமீ/மணி வரை அளவிடப்படுகிறது. வாயேஜர் 2 நெப்டியூனின் வளையம் மற்றும் நிலவு அமைப்பை ஆய்வு செய்தது. இது நெப்டியூனைச் சுற்றி 900 முழுமையான வளையங்களையும் கூடுதல் பகுதி வளைய "வளைவுகளையும்" கண்டுபிடித்தது. நெப்டியூனின் முன்னர் அறியப்பட்ட மூன்று நிலவுகளை ஆய்வு செய்வதோடு மட்டுமல்லாமல், வாயேஜர் 2 முன்னர் அறியப்படாத ஐந்து நிலவுகளையும் கண்டுபிடித்தது, அவற்றில் ஒன்று புரோட்டியஸ், இந்த அமைப்பில் கடைசி பெரிய நிலவாக நிரூபிக்கப்பட்டது. வாயேஜர் 2 இன் தரவு நெப்டியூனின் மிகப்பெரிய நிலவான ட்ரைடான் கைப்பற்றப்பட்ட கைப்பர் பட்டைப் பொருள் என்ற கருத்தை இது ஆதரித்தது.
சிறுகோளான புளூட்டோ பூமியிலிருந்து அதிக தூரம் இருப்பதால் விண்கலத்திற்கு குறிப்பிடத்தக்க சவால்களை முன்வைக்கிறது (நியாயமான பயண நேரங்களுக்கு அதிக வேகம் தேவைப்படுகிறது) மேலும் அதன் சிறிய நிறையும் ஒரு சவாலாகும்.(தற்போது சுற்றுப்பாதையில் பிடிப்பது கடினம்). வாயேஜர் 1 புளூட்டோவைப் பார்வையிட்டிருக்கலாம், ஆனால் கட்டுப்பாட்டாளர்கள் அதற்கு பதிலாக சனியின் சந்திரனான டைட்டனின் நெருக்கமான பறப்பைத் தேர்ந்தெடுத்தனர், இதன் விளைவாக புளூட்டோ பறக்கும் பாதையுடன் பொருந்தாத ஒரு பாதை ஏற்பட்டது. வாயேஜர் 2 புளூட்டோவை அடைவதற்கு நம்பத்தகுந்த பாதையை ஒருபோதும் கொண்டிருக்கவில்லை.
தீவிரமான அரசியல் போராட்டத்திற்குப் பிறகு, நியூ ஹொரைசன்ஸ் என்று பெயரிடப்பட்ட புளூட்டோவிற்கான ஒரு பயணத்திற்கு 2003 ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்க அரசாங்கத்திடமிருந்து நிதி வழங்கப்பட்டது. நியூ ஹொரைசன்ஸ் 19 ஜனவரி, 2006 அன்று வெற்றிகரமாக ஏவப்பட்டது. 2007 ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் இந்த விண்கலம் வியாழனின் ஈர்ப்பு விசை உதவியைப் பயன்படுத்தியது. புளூட்டோவை நெருங்கிய அணுகுமுறை 14 ஜூலை 2015 அன்று இருந்தது புளூட்டோவின் அறிவியல் அவதானிப்புகள் மிக நெருக்கமான அணுகுமுறைக்கு ஐந்து மாதங்களுக்கு முன்பே தொடங்கி, மோதலுக்குப் பிறகும் 16 நாட்களுக்குத் தொடர்ந்தன.
நியூ ஹொரைசன்ஸ் திட்டம் 2019 ஆம் ஆண்டில் கைப்பர் பட்டையில் உள்ள சிறிய கோளான அரோகோத்தைக் கடந்து சென்றது. பறக்கும் பயணத்தையும் நிகழ்த்தியது. இது அதன் முதல் விரிவாக்கப்பட்ட விண்கலத் திட்டமாகும்.
பல வால்மீன்கள் பூமியிலிருந்து சில நேரங்களில் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு மதிப்புள்ள அவதானிப்புகளுடன் ஆய்வு செய்யப்பட்டிருந்தாலும், ஒரு சில வால்மீன்கள் மட்டுமே நெருக்கமாக பார்வையிடப்பட்டுள்ளன. 1985 ஆம் ஆண்டில், சர்வதேச " வால்மீன் எக்ஸ்ப்ளோரர்" புகழ்பெற்ற வால்மீனை ஆய்வு செய்யும் ஹாலி ஆர்மடா சேருவதற்கு முன்பு முதல் வால்மீன் பறக்க (21 பி/கியாக்கோபினி-ஜின்னெர்) நடத்தியது. ஆழமான தாக்க ஆய்வு 9 பி/டெம்பலில் அதன் கட்டமைப்பு மற்றும் கலவை பற்றி மேலும் அறிய நொறுக்கப்பட்டது மற்றும் ஸ்டார்டஸ்ட் பணி மற்றொரு வால்மீனின் வால் மாதிரிகளை திருப்பி அனுப்பியது. பரந்த ரோசெட்டா பயணத்தின் ஒரு பகுதியாக ஃபிலே லேண்டர் 2014 ஆம் ஆண்டில் சுர்யுமோவ்-கெராசிமென்கோ வால் நட்சத்திரத்தில் வெற்றிகரமாக தரையிறங்கியது.
ஆழமான விண்வெளி ஆய்வு என்பது வானியல், விண்வெளி மற்றும் விண்வெளி தொழில்நுட்பத்தின் கிளை ஆகும், இது விண்வெளியின் தொலைதூர பகுதிகளை ஆராய்வதில் ஈடுபட்டுள்ளது. விண்வெளியின் இயற்பியல் ஆய்வு மனித விண்வெளி பறப்புகள் (விண்வெளி வீரர்கள்) மற்றும் ரோபோ விண்கலம் ஆகிய இரண்டாலும் நடத்தப்படுகிறது.
எதிர்கால ஆழமான விண்வெளி இயந்திர தொழில்நுட்பங்களுக்கான சிறந்த தேர்வுகளாக எதிர்ப்பொருள், அணுசக்தி மற்றும் ஒலிபரப்பு உந்துவிசை ஆகிய சில உள்ளன ஒலிபரப்பு உந்துவிசை, தற்போது கிடைக்கக்கூடிய ஆழமான விண்வெளி ஆய்வுக்கு சிறந்த வேட்பாளராகத் தோன்றுகிறது, ஏனெனில் இது அறியப்பட்ட இயற்பியல் மற்றும் பிற நோக்கங்களுக்காக உருவாக்கப்பட்டுவரும் அறியப்பட்ட தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துகிறது..
பிரேக்த்ரூ ஸ்டார்ஷாட் என்பது பிரேக்த்ரூவின் முன்முயற்சிகளால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ஆராய்ச்சி மற்றும் பொறியியல் திட்டமாகும், இது ஸ்டார் சிப் என்ற இளி இலகுவான பாய்மர விண்கலத்தின் கருத்தாக்கக் ஆதாரத்தை உருவாக்குவதற்காக 4.37 ஒளி ஆண்டுகள் தொலைவில் உள்ள ஆல்பா சென்டாரி நட்சத்திர அமைப்பு நோக்கி பயணம் செய்யும் திறன் கொண்டது. இது யூரி மில்னர், ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் மற்றும் மார்க் ஜுக்கர்பெர்க் ஆகியோரால் 2016 இல் நிறுவப்பட்டது.
விண்வெளி ஆய்வுக்கான நுழைவாயிலாக சிறுகோள்களைப் பயன்படுத்த நேச்சர் என்ற அறிவியல் இதழில் ஒரு கட்டுரை பரிந்துரைத்தது. இதன் இறுதி இலக்கு செவ்வாய் ஆகும். அத்தகைய அணுகுமுறையை சாத்தியமாக்க, மூன்று தேவைகளை பூர்த்தி செய்ய வேண்டும். முதலாவதாக, "விண்வெளி வீரர்கள் பார்வையிடுவதற்கு பொருத்தமான ஆயிரக்கணக்கான அருகிலுள்ள வான்பொருட்களைக் கண்டுபிடிப்பதற்கான முழுமையான சிறுகோள் கணக்கெடுப்பு", இரண்டாவதாக, "செவ்வாய்க்கு பறக்கும் கால அளவு மற்றும் தூர திறனை அதிகரித்து வரும் வரம்புகளுக்கு நீட்டித்தல்"; இறுதியாக, "விண்வெளி வீரர்கள் ஒரு சிறுகோளை அதன் அளவு, வடிவம் அல்லது சுழற்சியைப் பொருட்படுத்தாமல் ஆராய உதவும் வகையில் சிறந்த ரோபோ வாகனங்கள் மற்றும் கருவிகளை உருவாக்குதல்". மேலும், சிறுகோள்களைப் பயன்படுத்துவது விண்வெளி வீரர்களுக்கு விண்மீன் அண்டக் கதிர்களிலிருந்து பாதுகாப்பை வழங்கும், மேலும் மிஷன் குழுக்கள் கதிர்வீச்சு வெளிப்பாட்டிற்கு அதிக ஆபத்து இல்லாமல் அவற்றில் தரையிறங்க முடியும்.
ஆர்ட்டெமிஸ் திட்டம் என்பது நாசா, அமெரிக்க வணிக விண்வெளிப் பயண நிறுவனங்கள் மற்றும் ஈஎஸ்ஏ போன்ற சர்வதேச கூட்டாளிகளால் மேற்கொள்ளப்படும் தொடர்ச்சியான பணியாளர்களைக் கொண்ட ஒரு குழு விண்வெளிப் பயணத் திட்டமாகும். சந்திரனில், குறிப்பாக சந்திர தென் துருவப் பகுதியில் "முதல் பெண்ணையும் அடுத்த ஆணையும்" தரையிறக்கும் குறிக்கோளுடன் மேற்கொள்ளப்படுகிறது. சந்திரனில் நிலையான இருப்பை நிறுவுதல், சந்திர பொருளாதாரத்தை உருவாக்க தனியார் நிறுவனங்களுக்கு அடித்தளம் அமைத்தல் மற்றும் இறுதியில் மனிதர்களை செவ்வாய் கிரகத்திற்கு அனுப்புதல் ஆகியவற்றின் நீண்டகால இலக்கை நோக்கிய அடுத்த படியாக ஆர்ட்டெமிஸ் இருக்கும்.
விண்வெளி ஏவுதல் அமைப்பு ஓரியனின் முதன்மை ஏவுகணை வாகனமாக செயல்படும், அதே நேரத்தில் வணிக ரீதியான ஏவுகணை வாகனங்கள் பிரச்சாரத்தின் பிற கூறுகளை ஏவுவதற்கு பயன்படுத்த திட்டமிடப்பட்டுள்ளன. 2020 நிதியாண்டில் ஆர்ட்டெமிஸுக்கு $1.6 பில்லியன் கூடுதல் நிதியை நாசா கோரியது அதே நேரத்தில் அமெரிக்க செனட் ஒதுக்கீட்டுக் குழு நாசாவிடமிருந்து ஐந்து ஆண்டு திட்டமிடல் சுயவிவரத்தைக் கோரியது இது அமெரிக்க காங்கிரஸின் மதிப்பீடு மற்றும் ஒப்புதலுக்கு தேவைப்படுகிறது. 2024 ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, முதல் ஆர்ட்டெமிஸ் பணி 2022 ஆம் ஆண்டில் இரண்டாவது திட்டத்துடன் தொடங்கப்பட்டது, 2025 ஆம் ஆண்டில் திட்டமிடப்பட்ட ஒரு குழு சந்திரனுக்கு ஏவப்பட்டது. 2025-2027 காலக்கெடுவிற்குள் ஆரம்பத் திறன்களுடன் சந்திர நுழைவாயிலின் கட்டுமானம் நடந்து வருகிறது. முதல் சி. எல். பி. எஸ் லேண்டர் 2024 இல் தரையிறங்கியது, இது அப்பல்லோ 17 க்குப் பிறகு தரையிறங்கிய முதல் அமெரிக்க விண்கலத்தைக் குறிக்கிறது.
நாசா மற்றும் ரோஸ்கோஸ்மோஸ் போன்ற தேசிய விண்வெளி ஆய்வு நிறுவனங்களால் நடத்தப்படும் ஆராய்ச்சி, ஆதரவாளர்கள் அரசாங்க செலவுகளை நியாயப்படுத்த மேற்கோள் காட்டுவதற்கான காரணங்களில் ஒன்றாகும். நாசாவின் திட்டங்களின் பொருளாதார பகுப்பாய்வுகள் பெரும்பாலும் தொடர்ந்து பொருளாதார நன்மைகளைக் காட்டின (நாசாவின் ஸ்பின்-ஆஃப்ஸ் போன்றவை) திட்டத்தின் செலவு வருவாயை விட பல மடங்கு அதிகமாக ஆகின்றன. விண்வெளி ஆய்வு மற்ற கிரகங்கள் மற்றும் குறிப்பாக பில்லியன் கணக்கான டாலர் மதிப்புள்ள தாதுக்கள் மற்றும் உலோகங்களைக் கொண்ட சிறுகோள்களில் வளங்களைப் பிரித்தெடுப்பதற்கு வழிவகுக்கும் என்றும் வாதிடப்படுகிறது. இத்தகைய பயணங்கள் கணிசமான வருவாயை உருவாக்க முடியும். . கூடுதலாக, விண்வெளி ஆய்வு திட்டங்கள் இளைஞர்களை அறிவியல் மற்றும் பொறியியலில் படிக்க ஊக்குவிக்க உதவுகின்றன என்று வாதிடப்பட்டுள்ளது. விண்வெளி ஆய்வு விஞ்ஞானிகளுக்கு மற்ற அமைப்புகளில் சோதனைகளைச் செய்வதற்கும் மனிதகுலத்தின் அறிவை விரிவுபடுத்துவதற்குமான திறனை வழங்குகிறது.
விண்வெளி ஆய்வு மனிதகுலத்திற்கு அவசியம் என்றும் பூமியில் தங்கியிருப்பது இறுதியில் அழிவுக்கு வழிவகுக்கும் என்றும் மற்றொரு கூற்று உள்ளது. இயற்கை வளங்கள், வால்மீன்கள், அணு ஆயுதப் போர் மற்றும் உலகளாவிய தொற்றுநோய் ஆகியவை இதற்கு சில காரணங்களாகும். புகழ்பெற்ற பிரிட்டிஷ் கோட்பாட்டு இயற்பியலாளர் ஸ்டீபன் ஹாக்கிங், "விண்வெளிக்குள் நாம் பரவாவிட்டால், அடுத்த ஆயிரம் ஆண்டுகளில் மனித இனம் உயிர்வாழும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. ஒரே கிரகத்தில் உயிர்களை பாதிக்கக்கூடிய பல விபத்துக்கள் உள்ளன. ஆனால் நான் ஒரு நம்பிக்கையாளர். நாங்கள் நட்சத்திரங்களை அணுகுவோம்" என்று கூறினார். மனிதகுலத்தின் தேர்வு அடிப்படையில் பூமியிலிருந்து விண்வெளிக்கு விரிவாக்கம், கலாச்சாரத்திற்கு எதிரானது (இறுதியில் உயிரியல் தேக்கம் மற்றும் மரணம்) என்று அவர் வாதிட்டார்.
நாசாவின் முதல் ராக்கெட் விஞ்ஞானிகளில் ஒருவரான வெர்னர் வான் பிரவுன் மற்றும் மனிதர்கள் பூமிக்கு அப்பால் நகர்வது குறித்த அவரது பார்வை ஆகியவை இந்த உந்துதல்களுக்கு காரணமாக இருக்கலாம். இந்த திட்டத்தின் அடிப்படை பின்வருமாறுஃ
வான் பிரவுன் முன்னுதாரணம் என்று அழைக்கப்படும் இந்த திட்டம் விண்வெளி ஆராய்ச்சியில் மனிதர்களை வழிநடத்த வடிவமைக்கப்பட்டது. வான் பிரவுனின் மனித விண்வெளி ஆய்வு பற்றிய பார்வை இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டில் விண்வெளி ஆராய்ச்சியில் முயற்சிகளுக்கான மாதிரியாகச் செயல்பட்டது, நாசா இந்த அணுகுமுறையை தங்கள் பெரும்பாலான திட்டங்களில் இணைத்தது. விண்வெளி விண்கலம் திட்டம் தொடங்கப்படுவதற்கு முன்பு சந்திரனை அடையும் அப்பல்லோ திட்டத்தால் காணப்பட்டபடி, இந்த படிகள் ஒழுங்கற்ற முறையில் பின்பற்றப்பட்டன, இது சர்வதேச விண்வெளி நிலையத்தை முடிக்க பயன்படுத்தப்பட்டது. வான் பிரவுனின் முன்னுதாரணம் மனிதர்கள் பிரபஞ்சத்தின் தொலைதூரங்களை கண்டுபிடிப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கையில் மனித ஆய்வுக்கான நாசாவின் உந்துதலை உருவாக்கியது.
விண்வெளி ஆய்வு என்ற கருத்தை ஆதரிக்கும் தொடர்ச்சியான பொது சேவை அறிவிப்பு கானொளிகளை நாசா தயாரித்துள்ளது.
ஒட்டுமொத்தமாக, அமெரிக்க மக்கள் பெரும்பாலும் குழு மற்றும் ஆளில்லா விண்வெளி ஆய்வு இரண்டிற்கும் ஆதரவாக உள்ளனர். ஜூலை 2003 இல் நடத்தப்பட்ட அசோசியேட்டட் பிரஸ் வாக்கெடுப்பின் படி, 71% அமெரிக்க குடிமக்கள் விண்வெளித் திட்டம் ஒரு நல்ல முதலீடு என்ற அறிக்கையுடன் உடன்பட்டனர், 21% மக்கள் எதிராக இருந்தன
விண்வெளி வாதம் மற்றும் விண்வெளி கொள்கை தொடர்ந்து மனித இயல்பு ஆய்வு என அழைக்கப்படுகிறது.
விண்வெளிப் பயணம் என்பது விண்வெளித் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி விண்வெளிக்குள் மற்றும் விண்வெளி வழியாக விண்கலத்தை பறக்கச் செய்வதாகும்.
விண்வெளிப் பயணம் விண்வெளி ஆய்விலும், விண்வெளி சுற்றுலா மற்றும் செயற்கைக்கோள் தொலைத்தொடர்பு போன்ற வணிக நடவடிக்கைகளிலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. விண்வெளிப் பயணத்தின் கூடுதல் வணிகரீதியான பயன்பாடுகளில் விண்வெளி ஆய்வகங்கள், உளவு செயற்கைக்கோள்கள் மற்றும் பிற பூமி கண்காணிப்பு செயற்கைக்கோள்களும் அடங்கும்.
ஒரு விண்வெளிப் பயணம் பொதுவாக ஒரு ராக்கெட் ஏவுதலுடன் தொடங்குகிறது, இது ஈர்ப்பு விசையை கடக்க ஆரம்ப உந்துதலை வழங்குகிறது மற்றும் பூமியின் மேற்பரப்பில் இருந்து விண்கலத்தை செலுத்துகிறது. விண்வெளியில் நுழைந்தவுடன், ஒரு விண்கலத்தின் இயக்கம்-இயக்கப்படாதபோது மற்றும் உந்துவிசை கீழ் இருக்கும்போது-ஆஸ்ட்ரோடினமிக்ஸ் எனப்படும் ஆய்வுப் பகுதியால் மூடப்படுகிறது. சில விண்கலங்கள் காலவரையின்றி விண்வெளியில் உள்ளன, சில வளிமண்டல மறு நுழைவின் போது சிதைகின்றன, மற்றவை தரையிறங்க அல்லது தாக்கத்திற்காக ஒரு கோள்அல்லது நிலவுகளின் மேற்பரப்பை அடைகின்றன.
செயற்கைக்கோள்கள் பல நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. பொதுவான வகைகளில் இராணுவம் (spy) மற்றும் புவி மக்களின் கண்காணிப்பு செயற்கைக்கோள்கள், தகவல் தொடர்பு செயற்கைக்கோள்கள், வழிசெலுத்தல் செயற்கைக்கோள்கள், வானிலை செயற்கைக்கோள்கள், ஆராய்ச்சி செயற்கைக்கோள்கள் ஆகியவை அடங்கும். விண்வெளி நிலையங்கள் மற்றும் சுற்றுப்பாதையில் உள்ள மனித விண்கலங்களும் செயற்கைக்கோள்கள் ஆகும்.
விண்வெளியின் வணிகமயமாக்கல் முதலில் நாசா அல்லது பிற விண்வெளி நிறுவனங்களால் தனியார் செயற்கைக்கோள்களை ஏவியதன் மூலம் தொடங்கியது. செயற்கைக்கோள் வழிசெலுத்தல் அமைப்புகள், செயற்கைக்கோள் தொலைக்காட்சி, செயற்கைக்கோள்கள் தொடர்பு (இணைய சேவைகள் மற்றும் செயற்கைக்கோள் வானொலி போன்றவை) ஆகியவை விண்வெளியின் வணிக செயற்கைக்கோள் பயன்பாட்டின் தற்போதைய எடுத்துக்காட்டுகளாகும். விண்வெளியை வணிகமயமாக்குவதற்கான அடுத்த கட்டம் மனித விண்வெளிப் பயணமாக பார்க்கப்பட்டது. விண்வெளிக்கு பாதுகாப்பாக மனிதர்களை பறக்கவிடுவது நாசா மற்றும் ரஷ்யாவுக்கு வழக்கமான ஒன்றாக மாறியது. மீண்டும் பயன்படுத்தக்கூடிய விண்கலம் முற்றிலும் புதிய பொறியியல் சவாலாக இருந்தது, இது ஸ்டார் ட்ரெக் மற்றும் வார் ஆஃப் தி வேர்ல்ட்ஸ் போன்ற நாவல்கள் மற்றும் திரைப்படங்களில் மட்டுமே காணப்பட்டது. விண்வெளி வீரர் பஸ் ஆல்ட்ரின் விண்வெளி விண்கலம் போன்ற மறுபயன்பாட்டு வாகனத்தை தயாரிப்பதற்கான பயன்பாட்டை ஆதரித்தார். விண்வெளிப் பயணத்தை மலிவு விலையில் செய்வதில் மறுபயன்பாட்டு விண்கலம் முக்கியமானது என்று ஆல்ட்ரின் கூறினார், "பயணிகள் விண்வெளிப் பயணம் என்பது மறுபயன்பாட்டிற்கு ஏற்ற ஏவுகணை வாகனங்களை உருவாக்குவதை நியாயப்படுத்தும் அளவுக்கு பெரிய சந்தையாகும்". விண்வெளியை வணிகமயமாக்குவதில் மறுபயன்பாட்டு வாகனங்களைப் பயன்படுத்துவதில் விண்வெளி சுற்றுலா அடுத்த கட்டமாகும். இந்த வகையான விண்வெளி பயணத்தின் நோக்கம் தனிப்பட்ட இன்பம் ஆகும்.
ஸ்பேஸ்எக்ஸ் மற்றும் ப்ளூ ஆரிஜின் போன்ற தனியார் விண்வெளிப் பயண நிறுவனங்கள் மற்றும் ஆக்ஸியம் ஸ்பேஸ் மற்றும் பிக்லோ வணிக விண்வெளி நிலையம் போன்ற வணிக விண்வெளி நிலையங்கள் விண்வெளி ஆராய்ச்சியின் செலவு மற்றும் ஒட்டுமொத்த நிலப்பரப்பை மாற்றியுள்ளன, மேலும் எதிர்காலத்தில் தொடர்ந்து அவ்வாறு செய்யும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
வான் உயிரியல் என்பது, வானியல், உயிரியல் மற்றும் புவியியல் அம்சங்களை இணைத்து பிரபஞ்சத்தில் உள்ள உயிர்களைப் பற்றிய பல்துறைமை ஆய்வு ஆகும். இது முதன்மையாக உயிரினங்களின் தோற்றம், பரவல் மற்றும் பரிணாமம் பற்றிய ஆய்வில் கவனம் செலுத்துகிறது. இது உயிரியல் (exobiology) என்றும் அழைக்கப்படுகிறது (கிரேக்க மொழியில்ஃ έξω, exo, "outside"). "ஜெனோ பயாலஜி" என்ற சொல்லும் இதற்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது ஆனால் இது தொழில்நுட்ப ரீதியாக தவறானது, ஏனெனில் அதன் சொற்கள் "வெளிநாட்டினரின் உயிரியல்" என்று பொருள்படும். பூமியில் காணப்படும் எந்தவொரு உயிரினத்திலிருந்தும் வேதியியல் ரீதியாக முற்றிலும் வேறுபட்ட உயிரினத்தின் சாத்தியத்தையும் வானியற்பியலாளர்கள் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். சூரிய மண்டலத்தில், தற்போதைய அல்லது கடந்த கால வானியற்பியலுக்கான சில முக்கிய இடங்கள் என்செலாடஸ், யூரோபா, செவ்வாய் மற்றும் டைட்டனில் உள்ளன.
இன்றுவரை, விண்வெளியில் மனிதர்கள் அதிக நேரம் தங்கி இருக்கும் இடம் சர்வதேச விண்வெளி நிலையமாகும், இது 24 ஆண்டுகள், 139 நாட்கள் தொடர்ந்து பயன்பாட்டில் உள்ளது. மிர் விண்வெளி நிலையத்தில் கிட்டத்தட்ட 438 நாட்கள் விண்வெளியில் பறந்த வலேரி பாலியாகோவின் சாதனையை இதுவரை யாரும் முறியடிக்கவில்லை. விண்வெளி மருத்துவத் துறையில் பல ஆண்டுகளாக நடத்தப்பட்ட ஆராய்ச்சி மூலம் விண்வெளியின் ஆரோக்கிய விளைவுகள் நன்கு ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. விண்வெளிப் பயணத்தில் அனுபவித்ததைப் போன்ற அனலாக் சூழல்கள் (ஆழ்கடல் நீர்மூழ்கிக் கப்பல்கள் போன்றவை) தனிமைப்படுத்தலுக்கும் தீவிர சூழல்களுக்கும் இடையிலான உறவை மேலும் ஆராய இந்த ஆராய்ச்சியில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அடிப்படை வரம்பிலிருந்து எந்தவொரு விலகலும் பணியின் ஒருமைப்பாட்டையும், குழுவினரின் பாதுகாப்பையும் சமரசம் செய்யக்கூடும் என்பதால் குழுவினரின் ஆரோக்கியம் பராமரிக்கப்படுவது கட்டாயமாகும், எனவே விண்வெளி வீரர்கள் எந்தவொரு பயணத்தையும் தொடங்குவதற்கு முன்பு கடுமையான மருத்துவ பரிசோதனைகள் மற்றும் சோதனைகளைச் மேற்கொள்ள வேண்டும். இருப்பினும், விண்வெளிப் பயணத்தின் சுற்றுச்சூழல் இயக்கவியல் மனித உடலில் அதன் பாதிப்பைத் தொடங்க அதிக நேரம் எடுக்காது; எடுத்துக்காட்டாக, விண்வெளி இயக்க நோய் (SMS) - நரம்பு மண்டல அமைப்பைப் பாதிக்கும் மற்றும் தலைச்சுற்றல், தலைச்சுற்றல், சோர்வு, குமட்டல் மற்றும் திசைதிருப்பல் போன்ற லேசானது முதல் கடுமையான அறிகுறிகள் மற்றும் அறிகுறிகளில் உச்சத்தை அடையும் ஒரு நிலை - சுற்றுப்பாதையில் முதல் சில நாட்களுக்குள் கிட்டத்தட்ட அனைத்து விண்வெளி பயணிகளையும் பாதிக்கிறது.
விண்வெளிப் பயணம், ஓய்வுக்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட நிகழ்வுகளில் வரையறுத்துள்ளபடி, குழு உறுப்பினர்களின் மனநிலையிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். விண்வெளிப் பயணம் உடலின் இயற்கையான உயிரியல் கடிகாரத்தை (சர்க்காடியன் ரிதம்) மோசமாகப் பாதிக்கும்; தூக்கமின்மை மற்றும் சோர்வை ஏற்படுத்தும் தூக்க முறைகள்; மற்றும் சமூக தொடர்பு; இதன் விளைவாக, குறைந்த பூமி சுற்றுப்பாதை (LEO) சூழலில் நீண்ட நேரம் தங்குவது மன மற்றும் உடல் சோர்வை ஏற்படுத்தும். விண்வெளியில் நீண்ட காலம் தங்குவது எலும்பு மற்றும் தசை இழப்பு, நோயெதிர்ப்பு அமைப்பு ஒடுக்கம், கண்பார்வை பிரச்சினைகள் மற்றும் கதிர்வீச்சு வெளிப்பாடு போன்ற சிக்கல்களை வெளிப்படுத்துகிறது. ஈர்ப்பு விசையின் பற்றாக்குறை உடலின் திரவம் மேல்நோக்கி உயரக் காரணமாகிறது, இது கண்ணில் அழுத்தம் உருவாக வழிவகுக்கும், இதன் விளைவாக பார்வை பிரச்சினைகள்; எலும்பு தாதுக்கள் மற்றும் அடர்த்தி இழப்பு; இருதயக் கோளாறு நீக்கம்; சகிப்புத்தன்மை மற்றும் தசை நிறை குறைதல் ஆகியன ஏற்படும்.
கதிர்வீச்சு என்பது விண்வெளி பயணிகளுக்கு ஒரு மறைமுகமான உடல்நலக் கேடாகும், ஏனெனில் அது கண்ணுக்குத் தெரியாதது மற்றும் புற்றுநோயை ஏற்படுத்தும். பூமியின் காந்தப்புலத்திற்கு மேலே இருக்கும்போது, ​​விண்கலங்கள் சூரியனின் கதிர்வீச்சிலிருந்து பாதுகாக்கப்படுவதில்லை; ஆழமான இடத்தில் கதிர்வீச்சின் ஆபத்து இன்னும் அதிகமாக இருக்கும். விண்கலத்தில் பாதுகாப்பு கவசம், எச்சரிக்கைகள் மற்றும் டோசிமெட்ரி ஆகியவை கதிர்வீச்சின் அபாயங்களை அதிகப்படுத்தலாம்.
அதிர்ஷ்டவசமாக, புதிய மற்றும் வேகமாக வளர்ந்து வரும் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்களுடன், வின்கலக் கட்டுப்பாட்டு நிலையத்தில் உள்ளவர்கள் டெலிமெடிசினைப் பயன்படுத்தி தங்கள் விண்வெளி வீரர்களின் ஆரோக்கியத்தை மிகவும் நெருக்கமாக கண்காணிக்க முடிகிறது. விண்வெளிப் பயணத்தின் உடலியல் விளைவுகளை யாராலும் முற்றிலுமாகத் தவிர்க்க முடியாமல் போகலாம், ஆனால் அந்த விளைவுகளைத் தணிக்க முடியும். எடுத்துக்காட்டாக, சர்வதேச விண்வெளி நிலையம் (ஐஎஸ்எஸ்) போன்ற விண்வெளிக் கப்பல்களில் உள்ள மருத்துவ அமைப்புகள் நன்கு பொருத்தப்பட்டவை; மேலும் ஈர்ப்பு விசையின்மை, எடை இன்மையின் விளைவுகளை எதிர்கொள்ள வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன வின்கலத்தில் உள்ள நடைப்பயிற்சிக் கருவிகள் தசை இழப்பைத் தடுக்கவும், முன்கூட்டிய ஆஸ்டியோபோரோசிஸ் ஏற்படும் அபாயத்தைக் குறைக்கவும் உதவும்.</ref>
கூடுதலாக, ஒவ்வொரு ஐஎஸ்எஸ் பணிக்கும் ஒரு குழு மருத்துவ அதிகாரி நியமிக்கப்படுகிறார். மேலும் டெக்சாஸின் ஹூஸ்டனில் அமைந்துள்ள ஐஎஸ்எஸ் திட்டக் கட்டுப்பாட்டு மையம் வழியாக ஒரு விமான அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் 24/7 கிடைக்கிறார். இந்த இடைவினைகள் நிகழ்நேரத்தில் நடைபெறுவதாக இருந்தாலும், விண்வெளிக்கும் தரைவழிக் குழுவினருக்கு இடையிலான தகவல்தொடர்புகள் தாமதமாகலாம்-சில நேரங்களில் 20 நிமிடங்கள் வரை ஆகலாம். விண்கலம் பூமியின் குறைந்த சுற்றுப்பாதையில் இருந்து மேலும் நகரும்போது அவர்களுக்கிடையே உள்ள தூரம் அதிகரிக்கும். இதன் காரணமாக குழுவினர் நன்கு பயிற்சியளிக்கப்படுகின்றனர். ம் தரையில் உள்ள குழுவினர் நூற்றுக்கணக்கான மைல்கள் தொலைவில் இருப்பதால் கப்பலில் எழக்கூடிய எந்தவொரு மருத்துவ அவசரநிலைகளுக்கும் பதிலளிக்க தயாராக இருக்க வேண்டும்.
விண்வெளியின் தொடர்ச்சியான ஆய்வு மற்றும் காலனித்துவத்திற்கான பல கடந்த கால மற்றும் தற்போதைய கருத்துக்கள், மற்ற கிரகங்களுக்கு, குறிப்பாக செவ்வாய் கிரகத்திற்கு ஒரு "படிக்கல்லாக" சந்திரனுக்குத் திரும்புவதை மையமாகக் கொண்டுள்ளன. 2006 ஆம் ஆண்டின் இறுதியில், 2024 ஆம் ஆண்டுக்குள் தொடர்ச்சியான இருப்புடன் கூடிய நிரந்தர நிலவு தளத்தை உருவாக்கத் திட்டமிட்டுள்ளதாக நாசா அறிவித்தது.
விண்வெளியில் வாழ்வதை மேலும் பரவலாக்கக்கூடிய தொழில்நுட்ப காரணிகளுக்கு அப்பால், தனியார் சொத்து இல்லாதது, விண்வெளியில் சொத்து உரிமைகளை நிறுவுவதில் இயலாமை அல்லது சிரமம் ஆகியவை மனித விண் வாழ்விடத்திற்கான இடத்தை மேம்படுத்துவதற்கு ஒரு தடையாக இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் விண்வெளி தொழில்நுட்பத்தின் வருகைக்குப் பிறகு, விண்வெளியில் சொத்துக்களின் உரிமை தெளிவற்றதாகவே உள்ளது, ஆதரவாகவும் எதிராகவும் வலுவான வாதங்கள் உள்ளன. குறிப்பாக, விண்வெளி மற்றும் வான உடல்கள் மீது தேசிய பிராந்திய உரிமைகோரல்களை மேற்கொள்வது குறிப்பாக வெளிப்புற விண்வெளி ஒப்பந்தத்தால் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது, இது 2012 ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, அனைத்து விண்வெளிப் பயண நாடுகளாலும் அங்கீகரிக்கப்பட்டது. விண்வெளி குடியேற்றம் மற்றும் விண்வெளி மனிதமயமாக்கல் என்றும் அழைக்கப்படும் விண்வெளி காலனித்துவம், பூமிக்கு வெளியே உள்ள இடங்களின் நிரந்தர தன்னாட்சி (தன்னிறைவு) மனித வாழ்விடமாக இருக்கும், குறிப்பாக இயற்கை செயற்கைக்கோள்கள் அல்லது சந்திரன் அல்லது செவ்வாய் போன்ற கிரகங்கள், குறிப்பிடத்தக்க அளவு உள்ளிருப்பு வளப் பயன்பாட்டைப் பயன்படுத்துகின்றன.
விண்வெளியில் மனிதகுலத்தின் பங்கேற்பு மற்றும் பிரதிநிதித்துவம் என்பது விண்வெளி ஆராய்ச்சியின் முதல் கட்டத்திலிருந்து ஒரு பிரச்சினையாகும். விண்வெளிப் பயணத்தில் ஈடுபடாத நாடுகளின் சில உரிமைகள் பெரும்பாலும் சர்வதேச விண்வெளிச் சட்டத்தின் மூலம் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன. விண்வெளியை "அனைத்து மனிதகுலத்தின் மாகாணம்" என்று அறிவித்து, விண்வெளிப் பயணத்தை அதன் வளமாகப் புரிந்துகொள்கின்றன. இருப்பினும் அனைத்து மனிதர்களுக்கும் இடத்தைப் பகிர்வது இன்னும் ஏகாதிபத்தியமானது, பற்றாக்குறையானது என்று விமர்சிக்கப்படுகிறது. சர்வதேச உள்ளடக்கத்திற்கு கூடுதலாக, பெண்கள் மற்றும் வண்ண மக்கள் சேர்க்கப்படுவதும் குறைவாகவே உள்ளது. மேலும் உள்ளடக்கிய விண்வெளிப் பயணத்தை அடைய, ஜஸ்ட்ஸ்பேஸ் அலையன்ஸ் , IAU உள்ளடக்கிய வானியல் போன்ற சில அமைப்புகள் சமீபத்திய ஆண்டுகளில் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.
விண்வெளிக்குச் சென்ற முதல் பெண்மணி வலந்தீனா தெரெசுக்கோவா ஆவார். அவர் 1963 இல் பறந்தார், ஆனால் 1980 களில் தான் மற்றொரு பெண் மீண்டும் விண்வெளியில் நுழைந்தார். அனைத்து விண்வெளி வீரர்களும் அந்த நேரத்தில் இராணுவ சோதனை விமானிகளாக இருக்க வேண்டியிருந்தது. பெண்கள் இந்த வேலைகளில் சேர முடியவில்லை. பெண்கள் விண்வெளிக் குழுக்களில் சேர அனுமதிப்பதில் தாமதம் ஏற்பட இது ஒரு காரணமானது விதி மாற்றப்பட்ட பிறகு, ஸ்வெட்லனா சாவிட்ஸ்காயா விண்வெளிக்குச் சென்ற இரண்டாவது பெண்மணி ஆனார், அவரும் சோவியத் யூனியனைச் சேர்ந்தவர். சாலி ரைட் விண்வெளி சென்ற அடுத்த பெண்ணாகவும், அமெரிக்க திட்டத்தின் மூலம் விண்வெளிக்கு பறந்த முதல் பெண்ணாகவும் ஆனார்.
அப்போதிருந்து, பதினொரு நாடுகள் பெண் விண்வெளி வீரர்களை அனுமதித்துள்ளன. கிறிஸ்டினா கோச் மற்றும் ஜெசிகா மேயர் உட்பட முதல் அனைத்து பெண்விண்வெளி நடை 2018 இல் நடந்தது. இருவரும் முன்பு நாசாவுடன் விண்வெளி நடைப்பயணத்தில் பங்கேற்றனர். சந்திரனுக்குச் செல்லும் முதல் பெண் திட்டம் 2026 இல் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது.
இந்த முன்னேற்றங்கள் இருந்தபோதிலும், விண்வெளி வீரர்கள் மற்றும் குறிப்பாக விண்வெளி வீரர்கள் மத்தியில் பெண்கள் குறைவாகவே பிரதிநிதித்துவம் செய்யப்படுகிறார்கள். திட்டங்களிலிருந்து சாத்தியமான விண்ணப்பதாரர்களைத் தடுக்கும் சிக்கல்கள் மற்றும் அவர்கள் செல்லக்கூடிய விண்வெளி பயணங்களை கட்டுப்படுத்தும் சிக்கல்கள் பின்வருமாறு:
விண்வெளியிலும், விண்வெளியில் இருந்தும் கலைத்திறன் என்பது சமிக்கைகள், யூரி ககாரின் விண்வெளியில் எடுத்த சுயமி அல்லது தி ப்ளூ மார்பிள் போன்ற பொருட்களைப் படம்பிடித்து ஒழுங்குபடுத்துதல், விண்வெளி வீரர் மற்றும் கலைஞர் அலெக்சேய் லியோனவ் விண்வெளியில் வரைந்த முதல் ஓவியம் போன்ற வரைபடங்கள், கிறிஸ் ஹாட்ஃபீல்டின் ISS இல் உள்ள ஸ்பேஸ் ஓடிட்டியின் அட்டைப்படம் போன்ற இசைத் தொகுப்புகள், சந்திரனில் உள்ளதைப் போன்ற வான உடல்களில் நிரந்தர நிறுவல்கள் ஆகியவை ஆகும்.