davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Pamantasang Normal ng Pilipinas

Ang Philippine Normal University ay isang pamantasan sa Maynila, Pilipinas. Ang pamantasan ay itinatag ng mga Amerikano noong ika- isa ng Setyembre taong 1901 bilang institusyon sa pagsanay ng mga guro, at nananatiling sentro ng sanayang pangguro sa bansa. Ang pangunahing kampus ng Philippine Normal University ay nasa distrito ng Ermita at ay malapit sa gusaling panlungsod ng Maynila.
May apat na lugar ang kampus at pamantasan, sa Lungsod ng Cadiz, Negros Occidental, sa Agusan del Sur, sa Quezon at sa Isabela.
Pamantasan ng Gitnang Pilipinas

Ang Central Philippine University (binabansagan bilang Central; dinadaglat bilang CPU) ay isang pribadong pamantasang pansisiyasat na matatagpuan sa Lungsod ng Iloilo, Iloilo, Pilipinas. Ito ay itinatag ng mga Protestanteng misyonaryo noong 1905, at naging kauna-unahang Baptist at ikalawang pribadong Amerikanong pamantasan sa Asya at Pilipinas. Sa kasalukuyan and Central ay pinamumunuan ni Dr. Teodoro C. Robles.
Sa kasalukuyan, ang CPU nagbibigay instruksiyon sa may kindergarten hanggang sa post-graduate na mga antas. Sa may undergraduate at graduate na mga antas, sakop ang mga disiplina and Sining, Siyensiya, Negosyo, Akawnting, Araling Pangkompyuter, Edukasyon, Inhinyeriya, Turismo, Parmasya, Estilo ng Pamumuhay at Kaangkupan ng Katawan, Narsing, Teolohiya, Komunikasyong Pangmasa, Batas, at Medisina.
Awit ng Pagkakaisa ng ASEAN

Ang Awit ng Pagkakaisa ng ASEAN (Inggles: ASEAN Song of Unity) ay isang dalit na itinitik ng Nicanor Tiongson at nilapat ng musika ni Ryan Cayabyab para sa Kapisanan ng mga Bansa sa Timog-Silangang Asya. Inawit ito ng mga Mga Mang-aawit Madrigal ng Pilipinas (Madz), Philippine Normal University Chorale, Philippine Women's University Chorale at A Capella Manila, at tinugtog ng Orkestra Pilharmonika ng Pilipinas (PPO).
ASEAN, oh ASEAN Our voices rise as one From land to land From sea to sea Reach out to everyone
ASEAN, oh ASEAN Let's link our arms and stand Behold the sun has risen to The level of our eyes
Behold the sun has risen to The level of our eyes jon Oʻzbekiston, Ajdodlar mardona ruhi senga yor! Ulugʻ xalq qudrati joʻsh urgan zamon, Olamni mahliyo aylagan diyor!
ASEAN, o ASEAN Tinig nati'y nagkakaisa Mula lupa hanggang lupa Mula dagat hanggang dagat Magbukas-palad sa bawat isa
ASEAN, o ASEAN Tayo'y maghawak-braso't tumindig Masdan! Ang araw ay sumikat sa Antas ng ating mata
Masdan! Ang araw ay sumikat sa Antas ng ating mata
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Jayson Castro

Si Jayson Castro William (isinilang noong Hunyo 30, 1986 sa Pampanga), na mas kilala bilang Jayson Castro, ay isang Pilipinong propesyonal na basketbolista na naglalaro para sa TNT Tropang Giga.
Naglaro siya para sa Philippine Christian University Dolphins sa National Collegiate Athletic Association, Hapee-PCU Teeth Protectors at Harbour Centre Batang Pier sa Philippine Basketball League.
Siya ay napili bilang ika-3 overall pick ng Talk 'N Text Tropang Texters sa 2008 PBA draft sa Bonifacio Global City, Taguig.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Pilipinas ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Klimang tropiko

Ang klimang tropiko ay ang una sa limang pangunahing pangkat ng klima sa klasipikasyon ng klima ni Köppen na kinilala sa letrang A. Ang mga klimang tropiko ay tinutukoy ng isang buwanang average na temperatura na 18 °C (64 °F) o mas mataas sa pinakamalamig na buwan, na nagtatampok ng mainit na temperatura at mataas na kahalumigmigan sa buong taon. Ang taunang pag-ulan ay madalas na sagana sa mga tropikal na klima, at nagpapakita ng pana-panahong ritmo ngunit maaaring may pana-panahong pagkatuyo sa iba't ibang antas. Karaniwang may dalawang panahon lamang sa mga tropikal na klima, isang tag-ulan (tag-ulan/tag-ulan) at isang tag-araw. Ang taunang hanay ng temperatura sa mga tropikal na klima ay karaniwang napakaliit. Matindi ang sikat ng araw sa mga klimang ito.
Bagyo

Ang bagyo (mula sa Proto-Austronesian: *baRiuS at Ingles: typhoon, hurricane, storm at tropical cyclone) ay isang sistema ng klima na may nakabukas na sirkulasyon sa paligid ng isang sentro ng mababang lugar, tumatakbo sa pamamagitan ng init na inilabas kapag umaakyat at lumalapot ang basang hangin. Natutukoy sila sa mga ibang unos, katulad ng mga mababang presyon sa polar, sa pamamagitan ng mekanismo na nagpapatakbo sa kanila, na ginagawa silang "mainit na gitna" na sistema ng klima. Tinatawag din itong unos at sigwa.
Ang bagyo sa Pilipinas ay nangyayari ng 8-20 beses kada taon. May apat na uri na bagyo depende sa bilis ng hangin niya. Signal No. 1, Signal No. 2, Signal No. 3, Signal No. 4 at Signal No. 5. Ang PAGASA ang nagpapangalan ng bagyo sa Pilipinas at mauulit kada 4 taon. Ang World Meteorological Organization (Pandaigdigang Organisasyong Meteorolohikal) ang nagpapangalan sa internasyunal na pangalan ng isang bagyo.
Sa Pilipinas, ang pagbabantay ng mga bagyo ay nakatalaga sa Pangasiwaan ng Palingkurang Atmosperiko, Heopisikal at Astronomiko ng Pilipinas o PAGASA.
Bagaman may mga nakatakda nang mga internasyonal na pangalan ang mga bagyong mamumuo sa Kanlurang Pasipiko, may sariling nakatakdang pangalan ng mga bagyo ang PAGASA. May apat na listahan ang PAGASA na nagsasalit-salitan kada taon, na bumabalik sa unang listahan makaraan ang apat na taon. Ang bawat listahan ay may dalawampu't limang pangalan na naaayon sa makabagong Alpabetong Pilipino maliban sa Ñ, NG at X, at may ekstra pang sampung nakalaan kung bakasakaling lumagpas sa 25 ang mga bagyong naitala sa taong iyon. Kapag labis na mapinsala ang isang bagyo, ang pangalan noon ay iniaalis sa listahang iyon at pinapalitan ng bago. Binibigyan lang ng PAGASA ng pangalan ang bagyo kapag ito ay nakapasok na sa Lugar na Responsibilidad ng Pilipinas.
Noong una ay nahahati sa apat ang mga Babala ng Bagyo (Public Storm Warning Signal), mula Babala Blg 1 hanggang 4. Ngunit dahil sa mga mapaminsalang bagyo na kamakailan ay tumama sa Pilipinas, tulad ng bagyong Odette (Rai) noong 2021, napag-alamang hindi sapat ang sistemang pinaiiral sa mga panahong iyon. Kaya noong taong 2015, dinagdag ang bagong antas ng babala, ang Babala Blg 5. Ginawa ang pagbabagong ito dahil sa inaasahang mas malakas pa ang darating na bagyo bunsod ng daigdigang pag-iinit (global warming) at ng pagbabago sa klima (climate change).
Ang lathalaing ito na tungkol sa Panahon at Meteorolohiya ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Paaralang Elementarya ng Hiroomote

Ang Paaralang Elementarya ng Hiroomote 秋田市立広面小学校 (Akitashi Public Elementary School, Akitashiritsu Hiroomote shōgakkō) ay isang paaralang elementarya na matatagpuan sa Hiroomote, Akita City in Prepektura ng Akita, Hapon. Itinatag ito noong 1874. Ang palayaw nito ay Hirosho.
Ang paaralan ay nabuo sa isang pribadong bahay ng Yanaisado, Hiroomote, Minamiakita District, Akita, noong 3 Nobyembre, 1874. Ang dating gusali ng paaralan ay matatagpuan sa Tsurubemachi, isang site ng E-pal. Lumipat ang paaralan sa kasalukuyang lokasyon nito noong 1977 at isang bagong swimming pool ang binuksan noong 1980.Ang Hiroomote baseball club ay nanalo ng mga pamagat ng prefectural nang maraming beses sa ilalim ng manager na si Tatsuro Tsuruta(鶴田達郎) sa huling bahagi ng 70 at 80's. Ang koponan ay sinanay din ng dating pitcher ng Nipponham Fighters na si Mikio Kudo. Nakakuha sila ng 2-time na prefectural gintong medalya sa NHK School Choir Competition noong 2007 at 2011,at 2-time na prefectural champion ng "30 persons 31 legs" na lahi noong 2000 at 2001. Mayroon din silang mga silid-silid-aralan na tinawag na "Himawari class (mga estudyante sa elementarya)" sa Akita University Hospital.Ang Hiroomote Jidokan (広面児童館, sentro ng mga bata) ay naka-attach at paminsan-minsan ay naging isang istasyon ng botohan na naglalagay ng mga kahon ng balota.
Hanggang sa 2019, ang paaralan ay may isang roll ng 550 mga mag-aaral.
Ang logo ng Hiroomote ES ay binubuo ng liham na "hiro" sa kanji at tatlong hindi nabuong kanin, na kumakatawan sa Virtue. Karunungan at Katawan.
Wala itong sapilitang uniporme na dapat isusuot araw-araw.
Kasama sa mga pangunahing paksa
Pinagmulan:
Mayroon silang isang "Hirosho Dai Undokai", kaganapan sa Araw ng Sports sa Mayo, at ang paaralan ay nahahati sa mga pula, puti at asul na mga koponan, na nakikipagkumpitensya sa mga footraces, karera ng balakid, tamaire (isang uri ng baskeball), at relay karera. Ang lahat ng mga marka ay nakikilahok sa kalahating araw na kapistahan, ang mga pamilya ay sumali upang panoorin, i-set up ang mga tolda, upang pasayahin ang kanilang mga anak.
Hiroomote ES nagho-host ng isang dula sa paaralan na pinamagatang "Gakushu Happyokai" bawat taon sa Hirosho Arena. Ang gumaganap na palabas sa sining na ito ay tinawag na "Gakugeikai".
Ang mga 11-taong-gulang na mag-aaral ay karaniwang mayroong isang pamamalagi at kampo sa Mantarame(39°47′54.4″N 140°13′31.1″E﻿ / ﻿39.798444°N 140.225306°E﻿ / 39.798444; 140.225306) ng Taiheizan Resort Park na matatagpuan sa palda ng Mt. Taihei. Ang pagsasanay sa panuluyan na ito ay nagawa sa Omoriyama Boys 'House (39°40′15.7″N 140°04′21.3″E﻿ / ﻿39.671028°N 140.072583°E﻿ / 39.671028; 140.072583) hanggang 2002. [26] Ang 12-taong-gulang na mag-aaral ay may kanilang pinakamalaking paglalakbay sa paaralan sa lugar ng Sendai.
source:
Category:Educational institutions established in 1874 Category:Elementary schools in Japan Category:1874 establishments in Japan Category:Elementary and primary schools Category:Schools in Akita Prefecture
Imperyong Parto

Ang Imperyong Parto' o Imperyong Arcacid (Ingles: Imperyong Parthian, Lumang Persiyano: 𐎱𐎼𐎰𐎺 Parθava; Parto: 𐭐𐭓𐭕𐭅 Parθaw; Middle Persian: 𐭯𐭫𐭮𐭥𐭡𐭥 Pahlaw) ay isang rehiyon ng makasaysayang matatagpuan sa hilagang-silangan ng Iran. Sinakop ito ng emperyo ng mga Medo noong ika-7 siglo BCE. Isinama sa kasunod na Imperyong Akemenida sa ilalim ni Dakilang Ciro noong ika-6 na siglo BC, at naging bahagi ng Helenistikong Imperyong Seleucid kasunod ng pananakop ni Alejandrong Dakila ng ika-4 na siglo-BC. Ang Imperyong Parthian ay isang makapangkahriyang politikal at kulural na kapangyarihan sa Sinaunang Iran mula 247 BCE hanggang 224 CE. Ang pangalang Arcacid nito ay hinango sa tagapagtatag nitong si Arsaces I na nanguna sa tribong Parni sa pagsakop sa Parthia na isang satrapiya sa ilalim ni Andragoras nang maghimagsik sa Imperyong Seleucid. Pinalawig ni Mithridates I ang imperyong ito sa pamamagitan ng pagsakop sa Medes at Mesopotamia mula sa Seleucid. Sa rurok nito, ang sakop ng Imperyong Parthian ay may hangganan hanggang sa hilagang abot ng Ilog Eufrates sa ngayong Turkiya hanggang sa kasalukuyang Afganistan at Pakistan. Ang imperyo na matatagpuan sa ruta ng daan ng Sutla sa pagitan ng Imperyong Romano at sa dinastiyang Han ng Tsina ay naging isang sentro ng kalakalan at komersiyo. Sa unang kalahati ng pag-iral nito, ang korteng Arcadid ay humango ng mga elemento ng Kulturang Griyego ngunit unti unting nakakita ng muling pagbuhay ng mga tradisyong Iranian. Ang mga pinunong Arsacid ay pinamagatang "Hari ng mga Hari" bilang pag-aangkin na mga tagapagman ng Imperyong Akemenida. Ang hukuman ay humiran ng maliit na bilang mga satrapiya.Sa paglawak ng imperyong ito, ang upuan ng sentral na pamahalaan ay lumipat mula sa Nisa tungo sa Ctesiphon sa kahabaan ng Ilog Tigris sa Iraq. Ang pinakamaagang mga kaaway ng mga Parto ang mga Seleucid sa kanluran at mga Scythian sa hilagan. Sa paglawak nito sa kanluranin, naging kalaban nila ang Kaharian ng Armenia at kalaunan ay naging kaaway ng Republikang Romano. Ang Roma at Parthia ay naglaban sa pagtatatag ng mga hari ng Armenia bilang kanilang mga nasasakupang kliente. Winasak ng mga Parto ang hukbo ni Marcus Licinius sa Labanan ng Carrhae noong 53 BCE at noont 40-39 BCE, nabihag ng mga Parto ang kabuuan ng Levant maliban sa Tyra mula sa mga Roma. Pinangunahan ni Mark Anthony ang pagsalakay sa Parthia. Ang ilang mga Emperador ng Imperyogn Romano ay sumakop sa Mesopatamoia sa Mga digmaang Romano-Parto sa sumunod na mga siglo. Nabihag ng mga Romano ang Seleuci at Ctesiphong hindi ito napanatili nito. Ang karaniwang mga digmaang sibil sa pagitan ng mga magkakatunggali sa trono ng Imperyong Parto ay naging mapanganib sa katatagan ng Imperyo at ito ay gumuho nang si Ardashir I na pinuno ng istakhr sa Persis ay naghimagsik sa mga Arsacid at pinatay ang huling pinuno nilang si Artabanus IV noong 224 CE. Itinatag ni Ardashir ang Imperyong Sassanian na namuno sa Iran at halos Malapit na Silangan hanggang sa pananakop ng mga Muslim noong ika-7 siglo CE.
Kategirya:Aklat ng Pahayag
Katharine McCook Knox

Si Katharine McCook Knox ay isang mananalaysay ng sining sa Amerika, na kilala sa kanyang kasaysayan sa Frick Art Reference Library, at para sa gawaing curatorial sa mga litratong pampanguluhan.
Si Katharine McCook ay ipinanganak sa Washington, DC noong 1889 at lumaki sa New York City. Ang kanyang mga magulang ay sina Anson George McCook, isang heneral sa Digmaang Sibil at Kalihim ng Senado mula sa New York, at Hettie Beatty. Noong 1911, ikinasal siya kay Hugh Smith Knox, anak ni Senator Philander Chase Knox, ngunit naghiwalay din noong 1916. Mayroon siyang isang anak na babae, si Kathleen Knox Smith.
Si Knox ay kilala sa kanyang kasaysayan ng Frick Art Reference Library, at para sa kanyang trabaho sa mga guhit para sa mga pangulo, partikular sa George Washington at Abraham Lincoln . Maaga sa kanyang karera, nag-catalog siya ng mga gawa ng sining sa koleksyon ng arte sa White House sa panahon ng pangangasiwa ng Herbert Hoover. Nagsilbi din siya bilang consultant para sa mga eksibisyon sa Smithsonian Institution, ang Phillips Collection, ang Textile Museum, ang National Society Daughters ng American Revolution Museum, at ang Corcoran Gallery of Art, lahat sa Washington, DC Ginawaran siya ng Corcoran Gallery ng Medal of Merit ng Art noong 1966. Isang miyembro ng Washington, DC Republican Central Committee at tagapangulo ng programa ng League of Republican Women ng Distrito ng Columbia, natagpuan niya ang isang larawan ng GPA Healy ni Abraham Lincoln, at kinumbinsi ang US Post Office na piliin ito para sa isang commemorative stamp habang ang pagdiriwang ng Lincoln Sesquicentennial noong 1959. Bilang pagkilala sa kanyang pagkakatuklas, ang Lincoln Sesquicentennial Commission ay ginawaran siya ng Abraham Lincoln medallion noong 1960. Nagsilbi siyang consultant noong 1963 para sa librong inilathala ng United States Capitol Historical Society tungkol sa US Capitol, We, the People. Si Knox ay isang Trustee ng Frick Art Reference Library.
Namatay si Knox sa Washington, DC noong Hulyo 10, 1983.
Talaan ng mga munisipalidad sa Florida

Ang Florida ay isang estado sa Katimugang Estados Unidos. May 282 mga lungsod (cities), 109 na mga bayan, at 19 na mga nayon sa estado, sa kabuuang 410 mga nasapi (o nainkorporadang) munisipalidad. Sila ay nakakalat sa 67 mga kondado, dagdag pa ang 66 na mga pamahalaang kondado. Ang Jacksonville ay may tanging pinagsamang pamahalaang lungsod-kondado sa estado, kung kaya walang pamahalaan sa Kondado ng Duval. Ngunit may mas-maliit na mga pamahalaang munisipalidad sa loob ng pinagsamang munisipalidad, tulad ng Baldwin at Jacksonville Beaches. Maliban sa isa, lahat ng mga punong-lungsod ng mga kondado sa estado ay kabilang sa mga nasaping munisipalidad. Ang isa ay Crawfordville na punong-lungsod ng rural na Kondado ng Wakulla. Maaaring tawaging "cities" ("lungsod"), "towns" ("bayan"), o "villages" (nayon), subalit walang pagkakaiba ang mga katawagang ito batay sa batas pang-estado ng Florida, gaano man kalaki ang populasyon, lawak, at ekonomiya.
Ang mga pinaka-unang pamayanan na nasapi bilang mga munisipalidad ay St. Augustine at Pensacola, kapuwa noong 1822. Ang pinakabagong pagsasapi ay noong 2006: Loxahatchee Groves at Grant-Valkaria. Ang pinakamalaking munisipalidad batay sa populasyon at lawak ng lupa ay Jacksonville na may 842,583 katao at 874.6 milya kuwadrado (2,265 kilometro kuwadrado). Ang pinakamaliit batay sa populasyon ay Lake Buena Vista na may 10 katao, habang ang pinakamaliit ayon sa lawak ng lupa ay Lazy Lake na may 0.022 milya kuwadrado (0.057 kilometro kuwadrado).
Paunawa: Ang mga nilalaman ay magagamit lamang kapag ang talaan ay nakaayos batay sa pangalan.
Ingeborg Auer

Si Ingeborg Auer ay isang Austrian na klimatolohista, kilala sa kanyang trabaho sa Project HISTALP (Historical Instrumental Climatological Surface Time Series ng Greater Alpine Region).
Si Auer ay nagmula sa Velden am Wörthersee. Nag-aral siya mula 1970 hanggang 1975 sa Institute for Meteorology and Geophysics ng Unibersidad ng Vienna, kung saan natanggap niya ang kanyang titulo ng doktor na may thesis na Zur Chronik und Synoptik in den österreichischen Südalpenländernon (To the Chronicle and Synoptics in the Austrian Southern Alps). Mula noong 1975 nagtrabaho si Auer sa Central Institution for Meteorology and Geodynamics. Noong 2001 siya ay naging pinuno ng kagawaran para sa climatological land survey at hydroclimatology. Noong 2009 siya ay naging pinuno ng Kagawaran ng Pananaliksik sa Klima. Nagretiro siya noong 2016.
Kilala si Auer sa kanyang ambag sa paglikha ng mga de-kalidad na hanay ng data para sa pananaliksik sa klima, lalo na sa larangan ng homogenization. Sa ilalim ng kanyang pamumuno kasama si Reinhard Böhm, nilikha ang database ng klima ng HISTALP para sa rehiyon ng Alpine. Ang database ng HISTALP ay isa sa pinakamatagal at de-kalidad na hanay ng data ng klima sa buong mundo. Ipinapakita ng datos batay sa kanyang trabaho na mula pa noong 1800 ang mga klimatiko na zone sa Alps ay lumipat sa mas mataas na mga mataas na antas bilang bahagi ng pagbabago ng klima: Sa mga bulubunduking lugar kung saan may snow sa buong taon ay madalas na may damo; kung saan mayroong damo, ang kagubatan ay madalas na tumutubo ngayon.
Edukasyong elementarya

Ang edukasyong elementaryo, edukasyong elementarya, edukasyong pangmababang baitang, edukasyong panimula, edukasyong pansimula, o edukasyong primarya (Ingles: primary education, elementary education) ay ang unang hakbang ng edukasyong kompulsoryo ("edukasyong sapilitan", "edukasyong dapat daluhan", o "edukasyong obligado") na karaniwang natatanggap magmula sa mababang paaralan o paaralang primarya. Nauuna sa edukasyong elementarya ang edukasyong pre-iskul o edukasyong narseri. Kasunod ng edukasyong elementaryo ang edukasyong sekundaryo. Sa bansang katulad ng Estados Unidos, kasunod ng edukasyong elementaryo ang paaralang panggitna o middle school.
Sa karamihan ng mga bansa, kompulsoryo para sa mga bata ang makatanggap ng edukasyong primarya. Pangunahing mga layunin ng edukasyong primarya ang makapagpakamit sa mga mag-aaral ng saligang literasiya (karunungan sa pagbasa at pagsulat) at numerasiya (karunungan sa pagbilang at paggamit ng bilang), pati na ang pagtatatag ng mga pundasyon sa agham, matematika, heograpiya, kasaysayan at iba pang mga agham na panlipunan. Ang nauukol na priyoridad ng sari-saring mga pook ng pag-aaral, at ang mga paraan na ginagamit sa pagtuturo ng mga ito, ay isang pook ng malaking pagtatalong pampolitika.
Sa karaniwan, ang edukasyong primarya ay ibinibigay sa loob ng mga paaralan, kung saan ang bata ay mananatili sa sumusulong na mga klase hanggang sa mabuo nila ito at makalipat sa hayskul/paaralang sekundaryo. Ang mga bata ay karaniwang inilalagay sa mga klase na mayroong isang guro na magiging pangunahing mananagot para sa edukasyon at kapakanan ng mga ito para sa taong iyon. Ang titser na ito ay maaaring tulungan na may sari-saring antas ng mga gurong espesyalista sa ilang mga pook na pampaksa, na kadalasang nasa larangan ng musika o edukasyong pangkatawan. Ang pagpapatuloy na mayroong iisang guro at ang pagkakataon na makapagbuo ng isang malapit na ugnayan sa klase ay isang kapuna-punang tampok ng sistema ng edukasyong primarya.
Sa nakaugalian, sari-saring mga uri ng parusang pangkatawan ang naging sangkap ng sinaunang edukasyon. Sa kamakailan, ang ganitong gawain ay binatikos, at sa maraming mga kaso ay ipinagbabawal na.
Ang rate ng pagkumpleto (Ingles: completion rate) ay porsiyento ng mga bata o kabataan na may edad na tatlo hanggang limang taong gulang pataas sa nilalayong edad para sa huling baitang ng primaryang edukasyon, na nakatapos ng huling baitang ng elementarya.
Ang mga sumusunod na mga datos ay tungkol sa primaryang edukasyon ng iba't ibang bansa:
Ang lathalaing ito na tungkol sa Edukasyon ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Komisyon sa Mas Mataas na Edukasyon

Ang Komisyon sa Mas Mataas na Edukasyon, na tinatawag ding Komisyon sa Lalong Mataas na Edukasyon (Ingles: Commission on Higher Education), dinaglat bilang CHED, ay isang ahensiya ng pamahalaang kaugnay sa Tanggapan ng Pangulo ng Pilipinas para sa mga layuning pampangasiwaan. Sumasaklaw ito ng kapuwang pampubliko at pampribadong mga institusyon ng mas mataas na edukasyon gayon din ng mga kursong inaalok sa lahat ng mga institusyong pang-edukasyon ng mas-mataas na edukasyon sa bansa.
Itinatag ang CHED noong Mayo 18, 1994 sa bisa ng Batas Republika Blg. 7722 o ang Higher Education Act of 1994 na ipinatnugot ni Senador Francisco Tatad.
Ang paglikha ng CHED ay bahagi ng isang malawak na adyenda para sa mga pagbabago sa sistemang edukasyon ng bansa, na ibinalagkas ng Congressional Commission on Education (EDCOM) noong 1992. Bahagi ng mga pagbabago ay ang trifocalization ng sektor ng edukasyon. Ang tatlong mga lupong tagapamahala sa sektor ng edukasyon ay ang Komisyon sa Mas Mataas na Edukasyon (CHED) para sa edukasyong tersiyaryo at gradwado, ang Kagawaran ng Edukasyon (DepEd) para sa saligang edukasyon, at ang Pangasiwaan sa Edukasyong Teknikal at Pagpapaunlad ng Kasanayan (TESDA) para sa teknikal-bokasyonal at gitnang antas na edukasyon.
Ang tagapangulo ng CHED ay siya ring Tagapangulo ng Lupon ng mga Rehente ng Sistema ng Unibersidad ng Pilipinas.
Kagawaran ng Edukasyon

Ang Kagawaran ng Edukasyon ng Pilipinas (Ingles: Department of Education o DepEd) ay ang departamentong tagapagpatupad ng Pamahalaan ng Pilipinas na responsable sa pamamahala at pagpapanatiling mataas ng kalidad ng edukasyon sa Pilipinas. Ito ang pangunahing tagaisip ng mga polisiyang pang-edukasyon at responsable sa sistemang pang elementarya at pang-sekondarya dito sa Pilipinas.
Ang Kagawaran ng Edukasyon ay kilala din sa dati nitong pangalan na Kagawaran ng Edukasyon, Kultura at Palakasan (Ingles: Department of Education, Culture and Sports o DECS).
(*) Pansamantalang Tagapamalakad (**) Sabay na ginagampanan bilang Pangulo
Pamantasang Pambansa

Ang National University o Pamantasang Pambansa ay isang pamantasan na matatagpuan sa Lungsod ng Maynila, Pilipinas. Itinatag noong Agusto 1, 1900 ni Don mariano Fortunato Jhocson, at kinikilalang pinakaunang pribadong paaralang hindi sektaryan sa Pilipinas.
Isa ito sa mga kasaping nagtatag ng University Athletic Association of the Philippines (UAAP).
Noong huling bahagi ng taong 2008, nakuha ng SM Group of Companies ang karamihan sa pagmamay-ari ng National University.
Ang mga kursong iniaalok nito ay:
Mababang paaralan

Ang mababang paaralan o paaralang primarya (Ingles: primary school o elementary school) ay ang paaralan na nagbibigay ng unang bahagi ng edukasyon ng mga bata. Ang mga batang nag-aaral sa mababang paaralan ay karaniwang nasa edad na mula lima hanggang labing isang taong gulang. Dito napag-aaralan ng mga bata ang mga kasanayan na nagsisilbing pundasyon para maihanda sila sa pagharap sa buhay, trabaho at kung paano maging aktibong mamamayan.
Noong taong pampaaralan (Ingles: school year) 2021 hanggang 2022, mayroong 43,090 na mga paaralang elementarya sa buong bansa. Karamihan sa mga ito ay nasa mga rehiyon ng III, VI-A, V, VI, VII, at VIII. Dito ay nag-aaral ang 12,796,802 na mga bata.
Ayon sa Departamento ng Edukasyon, dalawa sa bawat tatlong gusaling pangpaaralan ang nangangailangan ng pagkukumpuni at tinatayang may kakulangan pa ng 91,000 na mga silid-aralan.
Ang mga paaralang elementarya sa Pilipinas ay naitayo mula pondo ng Departamento ng Edukasyon, lokal na gobyerno, pribadong sektor, Senado, Kapulungan ng mga Kinatawan (Ingles: House of Representatives) at iba pang ahensiya ng gobyerno ng Pilipinas. Mayroon ding mga gusali ng paaralan na pinondohan ng mga dayuhan.
Noong taong pangpaaralan 2019 hanggang 2020, mayroong 70,039 na pangpublikong paaralan para sa prekindergarten, elementarya, at gitnang (Ingles: middle) na edukasyon at 18,870 na pribadong paaralan para prekindergarten, elementarya, at gitnang edukasyon.
Kolehiyo ng Komunikasyong Pangmadla ng Unibersidad ng Pilipinas, Diliman

Ang Kolehiyo ng Komunikasyong Pangmadla ng Unibersidad ng Pilipinaso mas kilala bilang UP College of Mass Communication (UPCMC) ay isang institusyon sa pag-aaral tungkol sa pangmadlang midya sa Pilipinas. Pormal itong itinatag sa buwan ng Marso taong 1965 bilang Institute of Mass Communication (Instituto ng Komunikasyong Pangmadla), isang malayang yunit ng Unibersidad ng Pilipinas Diliman na nag-aalok ng mga programa sa larangan ng pag-aaral ng midya at komunikasyon.
Ang kolehiyo ay matatagpuan sa Bulwagang Plaridel, Daang Ylanan, Unibersidad ng Pilipinas Diliman, Lungsod Quezon. Dito matatagpuan ang dalawa sa mga Sentro ng Kahusayan sa Edukasyong Pangkomunikasyon ng Komisyon sa Mas Mataas na Edukasyon, ang mga Departamento ng Pamamahayag at Departamento ng Pananaliksik sa Komunikasyon. Ang departamento naman ng Komunikasyong Broadcast at Pelikula ay parehas na kandidato para sa pagiging mga Sentro ng Pag-unlad.
Nang matapos ang termino ni Dra. Elena E. Pernia noong Mayo 31, 2009, pinalitan siya ng kasalukuyang Dekano ng UP CMC na si Dr. Rolando B. Tolentino ng Instituto ng Pelikula.
Ang Bulwagang Plaridel ay tahanan ng kolehiyong na ipinangalan kay Marcelo H. del Pilar, isang bayani at manunulat sa La Solidaridad, kung saan ang kanyang sagisag-panulat ay Plaridel. Ang Bulwagang Plaridel ay matatagpuan sa Daang Ylanan. Mayroon itong dalawang gusali na dinudugtong ng isang skywalk. Pagkapasok mo sa unang gusali ay may makikita kang napakandang inukit na haligi na gawa sa kahoy. Gawa ito ng isang Pambansang Alagad ng Sining na si Napoleon Abueva. Sa isang bahagi naman ng gusali ay makikita mo ang busto ni Marcelo H. del Pilar na gawa ng magaling na iskultor na si Anastacio Caedo. Sa tabi ng busto ay may mga litrato ng mga taong nanalo ng Gawad Plaridel. Ilan sa mga nanalo ay si Vilma Santos at si Cheche Lazaro. Sa pader naman ng gusali ay makikita ang mga mural tungkol sa komunikasyon sa Pilipinas na gawa ni Glenn Bautista.
Bago ang Bulwagang Plaridel, ang mga opisina, silid aralan at silid aklatan ng Institusyon ng Pangmadlang Komunikasyon ay makikita sa Bulwagang Palma. Noong tinatag ang Institusyon, lumipat sila sa Bulwagang Plaridel sa ilalim ng tagapagtatag at dekano na si Dr. Gloria Feliciano. Ang arkitektong gumawa ng gusali ay si Roberto A. Novenario noong 1965. Si Leocadio V. Sirilan naman ang nagdisenyo ng ikalawang gusali noong 1975. Maliban sa mga silid-aralan at opisina, makikita rin sa Bulwagang Plaridel ang mga laboratoryong pampelikula, awditoryum, tambayan at iba pa.
Sa ilalim naman ni Dekano Luis Teodoro ay sinimulan ang paggawa ng Media Center noong 1997. Dahil sa pagsisikap ng mga sumunod na dekano na sina Georgina Encanto, Ellen Pangilinan at Nicanor Tiongson, ay nakakalap sila ng sapat na pondo upang simulan ang konstruksiyon ng nasabing gusali. Ang Media Center ay tahanan ng DZUP, ang opisyal na estasyon sa radyo ng Unibersidad ng Pilipinas.
UP Diksiyonaryong Filipino

Ang UP Diksiyonaryong Filipino (UPDF; Ingles: UP Filipino Dictionary) ay isang monolingguwal na diksiyonaryong Filipino. Pinapanatili ito ng Unibersidad ng Pilipinas-Sentro ng Wikang Filipino (UP-SWF), at si Virgilio S. Almario, isang Pambansang Alagad ng Sining para sa Panitikan at propesor sa Unibersidad ng Pilipinas, Diliman, ang punòng patnugot nito. Inilunsad ang unang edisyon ng UPDF noong 2001, hábang inilunsad naman ang ikalawang edisyon noong 29 Hulyo 2010, kasáma sa pagdiriwang ng sentenaryo ng Unibersidad ng Pilipinas. Nakatalang ilulunsad ang ikatlong edisyon ng diksiyonaryo sa 2015, at ilulunsad ang mga bagong edisyon ng UPDF bawat limang taon pagkatapos noon. Sa kasalukuyan, may mahigit 200,000 lahok ang ikalawang edisyon.
Unang minungkahi noong 1996, tinaguriang bersiyong Filipino ng kilaláng Oxford English Dictionary ang UPDF. May nagmungkahi din ng bersiyon ng UPDF sa Internet para magamit ito ng mga Pilipino sa ibayong dagat.
List of University of the Philippines Diliman people

The following is a list of notable alumni and faculty from the University of the Philippines Diliman.
Of the 66 National Artists of the Philippines thus far honored, the majority are UP alumni, including three former students who did not earn their degree at the university. The honored league of National Artists from UP are:
Several UP alumni and faculty members have been named as National Scientists of the Philippines. This is the highest award accorded to Filipino scientists by the Philippine government.
Rizal Monument (Calamba)

The Rizal Monument in Calamba is a monument built to commemorate the sesquicentennial (150th) birth anniversary of Dr. José Rizal, the Philippines' unofficial national hero and the greatest son of Calamba. It is a 6.7 metres (22 ft) statue sculpted by Jonas Roces and is located at The Plaza, a 6.7-hectare (17-acre) park in front of the Calamba City Hall Complex along Bacnotan Road in the barangay of Real. President Benigno Aquino III led the unveiling of the monument on June 19, 2011. The monument was cited as the tallest Rizal monument in the world before former Laguna Governor Jeorge 'E.R.' Ejercito Estregan inaugurated a 26 feet bronze Rizal Monument sculpted by Toym Imao, son of National Artist for Sculpture Abdulmari Asia Imao in Santa Cruz, Laguna, for the 2014 Palarong Pambansa hosted by the province.
The City Government of Calamba, through the leadership of then Mayor Joaquin Chipeco started the idea of building the tallest Rizal monument as a gift of the people of Calamba as a tribute to its greatest son. He realized that it is proper and fitting to have the tallest monument in honor of Rizal in his hometown. Together with the local government unit of Calamba, the Philippine Amusement and Gaming Corporation (PAGCOR) initially funded the construction of the Rizal Monument. A young sculptor Jonas F. Roces from Marikina was commissioned to build the Rizal monument in December 2010. The original plan was to build a 16.4 feet monument. However, then Mayor Chipeco learned that the monument being sculpted is behind the current tallest Rizal monument in Nueva Vizcaya built by a Jordanian national. Three months before the official unveiling, the Rizal@150 Executive Committee increased the height of the monument to 22 feet. It was officially unveiled by President Benigno Aquino III on June 19, 2011, on the sesquicentennial birth anniversary of Rizal. It consists of two markers from the National Historical Commission of the Philippines and from the City Government of Calamba.
The statue depicts Rizal holding a book in his right hand and is made of bronze. It stands 22 feet (6.7 meters) which symbolizes the 22 languages and dialects Rizal mastered during his time such as Spanish, English, German, Japanese, Chinese and others. It is placed on top of a 2.8-metre (9 ft 2 in) podium consisting of a 15-step stairway which symbolizes one decade since Rizal was born in 1861. It also has a granite pedestal of 7.87 feet (2.40 m) and a 13.12 feet (4.00 m) circular stairway base. The monument's total height is 43 feet (13 m) (equivalent to a four-storey building) and its weight is 2 tons.
The Rizal Monument and Plaza is managed by the local government unit of Calamba.
List of historical markers of the Philippines overseas

This list of historical markers installed by the National Historical Commission of the Philippines (NHCP) outside the Philippines is an annotated list of people, places, or events in the region that have been commemorated by cast-iron plaques issued by the said commission. The plaques themselves are permanent signs installed in publicly visible locations on buildings, monuments, or in special locations. Many markers outside the country have been written in the local languages such as French, German, and Spanish.
The Kudan, the Philippine embassy building in Tokyo, has been declared a national historical landmark by the NHCP and was granted a historical marker on March 3, 2014. It is the first and currently the only overseas site to be granted such status. During the unveiling of the marker, Ambassador Manuel Lopez called the building as the crown jewel of Philippine foreign service.
This article lists forty (40) markers outside the Philippines.
Philippine Christian University

The Philippine Christian University (PCU) is a private, Protestant, and coeducational basic and higher education institution located in Ermita, Manila, Philippines. It was founded in 1946 through the initiatives of the laymen of the Evangelical Association of the Philippines. Originally named as Manila Union University, it was renamed as Philippine Christian College (PCC). In 1976, the PCC acquired university status.
PCU is one of the two major mainline protestant universities at the heart of Metro Manila. The other is Trinity University of Asia (founded under the auspices of the Protestant Episcopal Church). It is also a member institution of Association of Christian Schools, Colleges and Universities (ACSCU).
The university maintains a satellite campus in Iloilo City through a partnership with the St. Roberts International Academy.
PCU Manila joined the National Collegiate Athletic Association from 1996 to 2007, and 2008 to 2009. The varsity teams are called the PCU Dolphins.
On the other hand, PCU Dasmariñas athletic teams are also called PCU Dolphins and are members of NCAA South since 1999.
U.P. Campus, Quezon City

U.P. Campus is a barangay in Quezon City, Philippines. As its name suggests, a large part of the barangay is occupied by the main Diliman campus of the University of the Philippines (UP). UP Diliman, the university campus itself, covers seven other barangays in Quezon City, namely Krus na Ligas, San Vicente, Botocan, Culiat, Old Capitol Site, Pansol, and Vasra.
The barangay was established on June 25, 1975 through Executive Order No. 24 issued by then Quezon City Mayor Norberto Amoranto. The mayoral order itself was pursuant to Presidential Decree 557 issued by then President Ferdinand Marcos on September 21, 1974 which mandates the conversion of barrios into barangays.
Barangay U.P. Campus is distinct from the University of the Philippines (UP) Diliman campus which is mainly inside the barangay. The barangay is a local government unit (LGU) and is headed by a barangay captain, while the UP Diliman Campus is an academic institution, headed by a chancellor. It is also not to be confused with Barangay U.P. Village, located adjacent to it to the west.
Barangay U.P. Campus, according to a census in 2012, has a squatter population of at least 15,500 households, each having an average of 4.5 members.
The UP Diliman Campus has its own independent police force, the UP Diliman Police, which also manages traffic within the Diliman campus. The local government of Barangay U.P. Campus is in charge of security for areas under its jurisdiction that are outside the university's campus grounds.
Diliman Commune

The Diliman Commune was a nine-day uprising led by the students, faculty members, and residents of the University of the Philippines Diliman, on February 1–9, 1971 — about a year after the events of the First Quarter Storm and about a year before Marcos' eventual declaration of Martial Law. It began as a planned protest through which the UP community and transport workers would denounce a three centavo increase in oil prices under the administration of Marcos. However, this changed when violence marred the proceedings on the first day of the protest, resulting in the wounding and eventual death of Chemistry student Pastor "Sonny" Mesina, after which the Philippine Constabulary Metropolitan Command attempted to storm the campus and suppress the protest. After this, the demands of the protests shifted from focusing on stopping oil price increase and instead became more about the end of the use of military force in the campus.
The occupation ended on February 9 when students took down the barricades voluntarily, believing that the administration had conceded to eight demands which included a rollback of gasoline prices, a promise of justice for Sonny Mesina, and a guarantee that the military or police would not enter the campus in the future.
The name was a reference to an intentional community established by the protesters patterned after the Paris Commune of 1871. Like the supporters of Paris Commune, the protesters referred to themselves as Communards. They renamed the University of the Philippines Diliman campus to "Malayang Komunidad ng UP Diliman" ("Free Commune of UP Diliman"). They also took control of the DZUP radio station and the UP Press, and ran their own publication called the Bandilang Pula ("Red Flag").
Philippine Educational Theater Association

The Philippine Educational Theater Association (PETA) is a theatrical association of artists and educators. It is the UNESCO-International Theater Institute Center in the Philippines. It is a non-profit, non-stock, non-governmental, and a registered donee institution. It was awarded the Ramon Magsaysay Award in 2017.
On April 7, 1967, Cecile Guidote-Alvarez established the Philippine Educational Theater Association (PETA) who meant the organization to be a vehicle for Philippine Theater to play a role in the development of the country's people and society. Four years later in 1971, PETA was named the UNESCO-International Theater Institute Center in the Philippines. In the same year, coinciding with the 400th foundation anniversary of Manila, PETA organized the first Third World Theater Festival.
Martial law in the Philippines forced founder Guidote-Alvarez to go to a political exile in 1972 but the theatrical organization remains operational. The theatrical works of the organization revolved around the social conditions and political climate during the Martial law era and focused on using the medium of theater as an empowerment for the marginalized sectors.
For the last 50 years, PETA has remained operational and has continued producing works and training theater practitioners.
On April 12, 2024, Robinsons Malls and PETA are presenting "One More Chance, The Musical," the theatrical adaptation of One More Chance (2007 film) using the Ben&Ben song.
PETA transferred to a permanent building as its headquarters in 2005, which is named the PETA Theater Center. Since the move, PETA has produced and performed adaptations of classic foreign plays as well as local and children's theatrical productions. They also began to adopt modern pop music. It is now located in Eymard Drive, New Manila,Quezon City, Metro Manila.
A multi-function hall on their building's second floor is dedicated to film director and Filipino national artist Lino Brocka. Before becoming a film director, the young Brocka had worked with PETA as Guidote-Alvarez's assistant, stage actor, and PETA executive director.
At the heart of the center is called black box which covers from the ground up to the third floor. It is also called as PETA-PHINMA Theater. At the ground floor, it also houses The PLDT/SMART Exhibition Hall which is an interior design language that resonates throughout the building. On the second floor, it houses The LINO BROCKA Hall, a special hall dedicated in memory of the National Artist for film Lino Brocka along with a resource center which houses the library and archives covering a collection of books, publications, scripts, audiovisual files, and chronicles of the continuing lifework of the theater.
It also has two studios which are designed for creative learning spaces.
Saint Francis of Assisi College

Saint Francis of Assisi College (SFAC) is a system of private, Catholic-oriented but non-sectarian Philippine educational institutions. Named after Saint Francis of Assisi, it offers complete education from pre-school up to the graduate or mistral level of education. The main campus is situated in Las Piñas, Metro Manila.
The Saint Francis of Assisi College (SFAC) is a learning institution offering education from pre-school up to the graduate level. Founded in 1981 with about 80 pre-school pupils, SFAC now consists of more than 10,000 students spread across nine campuses in the Southern Luzon area. Main Campus is located in Admiral Village, Talon III, Las Piñas. Saint Francis of Assisi College (SFAC) is one of the prime educational institutions with Home Study Culture in the Philippines that began in the early 1990s where the program was not yet recognized in the country.
Philippine Public Safety College

The Philippine Public Safety College is a public educational institution in the Philippines.
The Philippine Public Safety College System is the umbrella organization that comprises the National Police College (NPC), National Police Training Institute (NPTI) with its 18 Regional Training Centers (RTCs), National Fire Training Institute (NFTI), National Jail Management and Penology Training Institute (NJMPTI), and the National Forensic Science Training Institute (NFSTI).
Don Roman Santos Building

The Don Roman Santos Building is a neoclassical building located along the historic Escolta Street in Santa Cruz, Manila, Philippines. It fronts Plaza Lacson (formerly Plaza Goiti) which leads to directly to Carriedo Street or to Rizal Avenue. It was built in 1894 and expanded in 1957.
The site has been the original offices for Monte de Piedad Savings Bank from 1894 to 1937. The ownership of the building was transferred to Consolidated Investment Corporation in 1937. It then became an American Red Cross-operated hospital from 1945 to 1947 after which housed Prudential Bank and South Supermart. Currently, the ground floor serves a branch for the Bank of the Philippine Islands after it acquired Prudential Bank in 2005.
Media related to Don Roman Santos Building at Wikimedia Commons
El Hogar Filipino Building

El Hogar Filipino Building, also known simply as El Hogar, is an early skyscraper in Manila, Philippines. Built in 1914 and located at the corner of Calle Juan Luna and Muelle dela Industría in the Binondo district, El Hogar Building was designed by Ramon de Irureta-Goyena and Francisco Pérez-Muñoz in the Beaux-Arts style. Its architecture reflects elements of Neoclassical and Renaissance styles.
El Hogar Building was built as a wedding present of Antonio Melián Pavía, 3rd Count of Peracamps, to his bride Margarita Zóbel de Ayala, who was a sister of Enrique Zóbel de Ayala in 1914. During its heyday, El Hogar Building housed the Sociedad Mútua de Préstamos El Hogar Filipino, a financing cooperative founded by Melian, and the offices of Smith, Bell and Company
It survived World War II and a number of earthquakes and is one of two remaining American-era structures in the area facing the Pasig River. Right across Calle Juan Luna, on its northern front, is another important edifice, the Pacific Commercial Company Building or commonly known as the First National City Bank Building which was built in 1922.
The value of the building is its architecture, which is a representation of American period design, materials, and construction method. El Hogar Building is a representation of the architecture of business establishments of that era. It also has a collective value as one of the significant structures within the historic Binondo district and Escolta Street, along the cultural landscape of the Pasig River.
El Plata (diario uruguayo)

El Plata fue un periódico uruguayo fundado el 1º de septiembre de 1880 y su última aparición fue el 15 de noviembre de 1881.​
El Plata fue fundado en 1880 por Carlos María Ramírez. Tuvo entre sus colaboradores a José Pedro Ramírez y Pablo de María.​ Fueron redactores del mismo Ángel Costa, Luis E. Otero, Mariano Ferreira, José E. Ellauri y Carlos Castro.​
Directores y Redactores
Secciones y colaboradores
A principios del siglo XX hubo otro periódico montevideano también llamado El Plata que funcionaba como complemento vespertino del Diario del Plata (Uruguay).​
Para algunas fuentes tuvo su continuación en 1914 con el nombre de El Plata,.​
Diario del Plata (Uruguay)

Diario del Plata fue un periódico matutino uruguayo fundado en el 5 de marzo de 1912.​
Diario del Plata fue fundado en 1912 y su última edición fue en 1933. Uno de sus fundadores fue Antonio Bachini con fondos de 3 empresarios locales Nicolás Inciarte, Juan Astiz y Telésforo Arteaga que buscaban juntar a los partidarios colorados contrarios a la figura de Jose Batlle y Ordóñez.​
Colaboraron en él personalidades del mundo de la cultura como José Enrique Rodó, Lauro Ayestarán, Wimpi, Ismael Cortinas y Hermenegildo Sábat.
Directores y Redactores
Secciones y colaboradores​
El 31 de diciembre de 1914 aparecía "El Plata" que funcionaba como complemento vespertino dándole importancia, en un principio, solo a los temas literarios, de sociabilidad y deportivos y luego incluyendo temas políticos y de actualidad.​ Ambos diarios eran publicados por la misma empresa y casi por los mismos redactores que fueron adhiriendo al Partido Nacional (Uruguay) Este diario El Plata se anexó al diario matutino El País (Uruguay) en 1963.
Directores y Redactores
Secciones y colaboradores​
Campeonato Uruguayo de Primera División 1932

El Campeonato Uruguayo 1932 constituyó el 29.º torneo de Primera División del fútbol uruguayo organizado por la AUF.
Este fue el primer torneo de la era profesional del fútbol uruguayo, luego de que la Asamblea General de la Asociación Uruguaya de Football formara la Liga Profesional el 29 de abril de 1932, compuesta por los 11 de los 12 equipos remanentes de la Primera División de 1931. La excepción fue Misiones, el cual pasó a militar la Liga Uruguaya de Football Amateur. La cantidad de equipos descendió a 10, luego de que el 11 de mayo, Capurro y Olimpia se fusionaran para formar el Club Atlético River Plate.
El torneo dio inicio el domingo 22 de mayo de 1932, con 3 partidos simultáneos: Wanderers-Racing en Belvedere, Bella Vista-Defensor en el Nasazzi (que ya se llamaba así, y el propio José Nasazzi aún vestía la camiseta de Bella Vista) y Peñarol-River Plate en el Estadio Centenario. El primer gol de la historia del fútbol profesional lo marcó Miguel Barceló de Defensor, a los 8 minutos de juego.​
Nacional y Peñarol disputaron todos sus partidos en el Estadio Centenario, ya sea como locales o como visitantes. En esta temporada se inició la tradición histórica de que ambos equipos disputen sus partidos en días distintos: sábado y domingo, alternándose en cada fin de semana. En 1932 los resultados de los partidos aún podían ser protestados y modificados en los tribunales de la Asociación.
El torneo consistió en un campeonato a tres rondas de todos contra todos (disputando la tercera ronda en cancha neutral) coronando campeón al equipo que logre más puntos, consagrándose el Club Atlético Peñarol por décima vez en su historia. No había descensos, ya que la era una Liga cerrada a clubes profesionales.
Notas: Los datos estadísticos corresponden a los campeonatos uruguayos oficiales. Las fechas de fundación son las declaradas por cada club. La columna «Estadio» refleja el estadio donde el equipo más veces juega de local, pero no indica que sea su propietario. Véase también: Estadios de fútbol de Uruguay.
29

29 (XXIX) fue un año común comenzado en sábado del calendario juliano, en vigor en aquella fecha. En el Imperio romano, era conocido como el Año del consulado de Gémino y Gémino (o menos frecuentemente, año 782 Ab urbe condita). La denominación 29 para este año ha sido usado desde principios del período medieval, cuando la era A. D. se convirtió en el método prevalente en Europa para nombrar a los años.