davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Wenchang pitik

Ayam wenchang ( simplified Chinese ) kalebu jinis pitik lan sajian pitik saka wilayah kutha Wenchang ing Hainan, China. Ayam Wenchang dikenal ing saindenging propinsi Hainan. Cara paling tradisional kanggo nyiyapake pitik Wenchang yaiku " 白切 putih" (白切), sing nyakup rendhem pitik ing banyu panas sing meh umob lan masak kanggo ngreksa empuk lan lembut. Banjur dipangan kanthi dicelupake ing bumbu campuran kalebu jahe lan uyah sing dicincang. Kulit pitik Wenchang umume kuning, kanthi rupane berminyak, sanajan daginge luwih garing lan teksture luwih akeh tinimbang pitik batere . Panganan iki uga misuwur ing daratan China, ing Hong Kong, Taiwan, lan negara-negara Asia Tenggara liyane.
Pitik pop

Ayam pop minangka sajian pitik goreng sing umume ditemokake ing Indonesia, sing kalebu pitik goreng minyak goreng . Panganan iki minangka pitik goreng pucet tanpa kulit sing digodhog utawa dikukus sadurunge digoreng. Sanajan ayam pop diidentifikasi minangka ayam goreng ( ayam goreng ), ayam pop beda karo ayam goreng umum. Nalika ayam goreng wernane coklat emas, ayam pop warnane putih. Panganan kasebut asale saka masakan Minangkabau ing Sumatera Barat .
Pitik rica-rica

Ayam rica-rica ( Indonesia kanggo pitik rica-rica) iku sawijining panganan Indonesia sing panas lan pedhes panganan
pitik . Iki digawe saka pitik sing dimasak ing lada cabai abang lan ijo sing pedhes. Asal-usul panganan iki yaiku saka masakan Minahasan Sulawesi Utara .
rica-rica Bumbu Efesus akeh disigar utawa lemah abang lan ijo chili mrico, chili manuk kang mripat, shallots, papak, jahe lan jiwit saka uyah lan gula . Banjur daging pitik sing wis diresiki, bisa uga disiapake kanggo dikupas utawa ora dikupas, dimasak ing rika-rika . Ayam rica-rica umume disajik nganggo nasi kukus, bawang goreng lan timun seger.
Pitik gorèng Kalasan

Ayam Goreng Kalasan iku sawijining olah-olahan Indonesia jinis diproses saka pitik goreng sing khas saka dhaérah Kalasan, Sleman, Yogyakarta . Keistimewaan Ayam Goreng Kalasan yaiku rasa pitik sing gurih lan kremesan sing khas banget. Amarga rasane sing khas, Ayam Goreng Kalasan dadi salah sawijining kuliner sing disenengi masarakat lan turis sing ngunjungi Yogyakarta.
Rasa khas Ayam goreng kalasan ora bisa dipisahake karo campur tangane Mbok Berek, wong sing pertama ngenalake pitik goreng iki. Miturut sawetara sumber, Mbok Berek pisanan ngenalake dhèwèké liwat kios panganan cilik ing wilayah Desa Tirtomartani, Kecamatan Kalasan, tepate ing pinggir dalan Jogja - Solo. Amarga rasane istimewa lan beda karo pitik goreng liyane nalika semana, ayam goreng Mbok Berek pancen disenengi masarakat ing kana.
Ayam goreng kalasan biasane disajikake karo sayuran kayata timun, godhong kemangi, lan kubis iris. Kajaba iku, saus cabai khusus digawe kanggo ngiringi ayam goreng iki. Kanggo siji sajian pitik goreng ngemot siji pitik goreng tanpa cakar lan viscera. Ayam goreng kalasan cocog banget kanggo disajikake nalika anget uga nganggo nasi anget. Kanggo kremesan, biasane disajikake kanthi kapisah, mula bisa digunakake miturut selera.
Food Paradise season 9

The ninth season of Food Paradise, an American food reality television series narrated by Jess Blaze Snider (formally Mason Pettit) on the Travel Channel, premiered on October 16, 2016. First-run episodes of the series aired in the United States on the Travel Channel on Mondays at 10:00 p.m. EDT. The season contained 13 episodes and concluded airing on January 15, 2017.
Food Paradise features the best places to find various cuisines at food locations across America. Each episode focuses on a certain type of restaurant, such as "Diners", "Bars", "Drive-Thrus" or "Breakfast" places that people go to find a certain food specialty.
Kānga pirau

Kānga pirau (which translates literally from Māori as rotten corn), is a fermented maize (corn) porridge dish which is considered a delicacy by many Māori people of New Zealand.
The corn is traditionally prepared by soaking whole corn cobs in streams of running water in woven baskets for up to six weeks, until the corn kernels have settled to the bottom of the basket. In modern preparations, the corn is soaked in containers filled with water. The resulting fermentation process results in the corn having a rather pungent aroma, hence the name rotten corn. Historically, this fermentation process was also used for the preservation of fish and crustaceans such as crayfish.
The resulting fermented corn is mashed before serving, and is often served with cream and sugar.
The dish dates back to at least the 19th century.
Tandoori chicken

Tandoori chicken is a dish made from chicken marinated in yogurt and spices and roasted in a tandoor, a cylindrical clay oven. The dish is now popular worldwide. The modern form of the dish was popularized by the Moti Mahal restaurant in New Delhi, India in the late 1940s.
Chicken roasted in tandoor-like ovens is documented in the Harappan civilization of the Bronze Age of Indian subcontinent, as early as 3000 BC. Much later, the Sushruta Samhita records meat being cooked in an oven (kandu) after being seasoned with black mustard (rai) powder and fragrant spices.
Tandoori chicken as a dish originated in the Punjab before the independence of partition of India. In the late 1940s, tandoori chicken was popularised at Moti Mahal in the locality of Daryaganj in New Delhi by Kundan Lal Jaggi, Kundan Lal Gujral and Thakur Das Magu, who were Punjabi Hindu migrants from Peshawar as well as the founders of the Moti Mahal restaurant. They used to work at a small eatery called Moti Mahal, owned by a man named Mokha Singh Lamba in Peshawar, British India, from the 1920s to 1947.
Tandoori chicken was popularized in post-independence India by Moti Mahal, Daryaganj in Delhi when it was served to the first Prime Minister of India, Jawaharlal Nehru. There, tandoori chicken became a standard offering at official banquets.
In the United States, tandoori chicken began appearing on menus by the 1960s. Jacqueline Kennedy was reported to have eaten "chicken tandoori" on a flight from Rome to Bombay in 1962. A recipe for tandoori chicken was printed in the Los Angeles Times in 1963, for "the hostess in search of a fresh idea for a party dinner"; a similar recipe was featured in the same newspaper in 1964.
Raw chicken parts are skinned then marinated in a mixture of dahi (yogurt) and tandoori masala, a spice blend. They are seasoned and colored with cayenne pepper, red chili powder, or Kashmiri red chili powder as well as turmeric or food coloring.
The marinated chicken is placed on skewers and cooked at high temperatures in a tandoor oven, which is heated with charcoal or wood, which adds to the smoky flavour. The dish can also be cooked in a standard oven, using a spit or rotisserie, or over hot charcoal.
There are also tandoori recipes for whole chicken, some of which are cooked in a tandoor and others over charcoal. These include Chirga (Roasted whole chicken); Tandoori Murgh (Roast whole chicken with almonds); Murgh Kabab Seekhi (Whole stuffed chicken on the spit); Kookarh Tandoori (Steamed chicken on spit); Tandoori Murgh Massaledarh (Whole spiced chicken on spit); and Murghi Bhogar (Chicken in the Bhogar style).
Tandoori chicken can be eaten as a starter or appetizer, or as a main course, often served with naan flatbread. It is also used as the base of numerous cream-based curries, such as butter chicken.
The fame of tandoori chicken led to many derivatives, such as chicken tikka (and eventually the Indian dish popularized in Britain, chicken tikka masala), commonly found in menus in Indian restaurants all over the world. Nearly all derivatives of tandoori chicken begin with a yogurt and citrus-based marinade.
Bill Butt

Bill Butt is a British filmmaker, artist/designer, television director, writer and producer. Butt produced the Eyewitness television series for its first season and has directed music videos and designed album covers.
Butt was lighting engineer for Echo & the Bunnymen, a Liverpool band managed by Bill Drummond. In 1981 Butt filmed the band's "Shine So Hard" performance, and in 1982 he was chosen to direct the videos for the Bunnymen's album Porcupine.
Butt worked with Drummond again, filming "The Manager" (released on CD in 1987), and with Drummond's band The KLF, being credited as the director of their films, Waiting and the unfinished road movie The White Room.
Butt produced the Eyewitness television series for its first season.
చికాగో హిందూ దేవాలయం

చికాగో హిందూ దేవాలయం అనేది ఇల్లినాయిస్‌ రాష్ట్రంలోలోని లెమోంట్‌లో ఉన్న ఒక హిందూ దేవాలయం. దీనిని 1977లో స్థాపించారు. దేవాలయ ప్రాంగణంలోని వివేకానంద ఆధ్యాత్మిక కేంద్రానికి ఆనుకుని ఉన్న కొండకు "వివేకానంద కొండ" అని పేరు పెట్టారు. 1893లో చికాగోలో జరిగిన ప్రపంచ మతాల పార్లమెంట్‌లో పాల్గొన్న తరువాత తీసిన వివేకానంద ఛాయాచిత్రం ఆధారంగా 10 అడుగుల ఎత్తైన వివేకానంద కాంస్య విగ్రహం నిర్మించబడింది. యునైటెడ్ స్టేట్స్ ఆఫ్ అమెరికాలో పబ్లిక్ ప్లేస్‌లో స్థాపించబడిన మొదటి వివేకానంద విగ్రహం ఇది.
ఇల్లినాయిస్‌ రాష్ట్రం, లెమోంట్‌లోని డెస్ ప్లెయిన్స్ నదీ లోయపై ఉన్న కొండపై ఈ దేవాలయం నిర్మించబడింది. దేవాలయ సముదాయంలో రామాలయం, గణేశ-శివ-దుర్గ దేవాలయం, కమ్యూనిటీ సెంటర్, వివేకానంద ఆధ్యాత్మిక కేంద్రం అనే నాలుగు భవనాలు ఉన్నాయి. చోళ రాజవంశం (10వ శతాబ్దపు భారతీయ రాజుల రాజవంశం) ప్రామాణికమైన శైలిలో రామ మందిరం నిర్మించబడింది. దీనికి 80 అడుగుల ఎత్తు గోపురం ఉంది. హిందూ ఆత్మకు శక్తివంతమైన చిహ్నం. ఈ దేవాలయం కిందనున్న పెద్ద హాలులో సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలు నిర్వహించేందుకు సౌకర్యాలు ఉన్నాయి. రామాలయానికి ఉత్తరం వైపు గణేశ-శివ-దుర్గ దేవాలయం ఉంది. ఇది కళింగ రాజవంశం శైలిలో నిర్మించబడింది.
ఇక్కడ రెండు వేర్వేరు దేవాలయాలు ఉన్నాయి:
దేవాలయంలో ప్రధాన హిందూ పండుగలు శ్రీరామనవమి, మహాశివరాత్రి, శ్రీకృష్ణ జన్మాష్టమి, దీపావళి, నవరాత్రి, దసరా, హోలీ, వినాయక చవితి, మకర సంక్రాంతి వంటివి జరుపుకుంటారు. ప్రతి 12 సంవత్సరాలకు ఒకసారి (1986, 1998, 2007, 2019) కుంభాభిషేకం నిర్వహించబడుతుంది. 2010లో ఆర్ట్ ఆఫ్ లివింగ్‌కు చెందిన శ్రీశ్రీ రవిశంకర్ స్వామి వివేకానంద ఆధ్యాత్మిక కేంద్రాన్ని ప్రారంభించాడు. 2011 సంవత్సరంలో, జూన్ నెలలో (జూన్ 8 — 12) శ్రీరామ మందిర నిర్మాణ 25 సంవత్సరాల వేడుక ఘనంగా నిర్వహించబడింది.
ఈ ప్రాంగణంలో ఆడిటోరియం, డైనింగ్ హాల్, మీడియా సెంటర్‌తో కూడిన లైబ్రరీ కూడా ఉన్నాయి.
ఈ దేవాలయంలో కింది కార్యకలాపాలు నిర్వహించబడతాయి.
ప్రతి నాలుగు సంవత్సరాల కాలానికి పదహారు మంది ధర్మకర్తలు ఎన్నుకోబడతారు. ప్రతి సంవత్సరం ఆరుగురు ట్రస్టీలతో కూడిన ఎగ్జిక్యూటివ్ కమిటీని ఏర్పాటు చేస్తారు. వివిధ కార్యక్రమాల కోసం ప్రతి సంవత్సరం అనేక కమిటీలు, కొన్ని ప్రత్యేక పనులకు హాజరు కావడానికి ప్రత్యేక తాత్కాలిక కమిటీలు ఏర్పాటు చేయబడుతాయి.
దేవాలయ కమిటీలలో అడ్వైజరీ, అక్షయ, ఆర్కైవ్స్, ఆడిట్, ఆక్సిలరీ, బిల్డింగ్, బైలాస్ & రాజ్యాంగం, కల్చరల్ & ఫైన్ ఆర్ట్స్, సండే స్కూల్, ఎలక్షన్స్, ఫైనాన్స్, ఫ్రంట్ డెస్క్, హిందూ ధర్మం & ఫిలాసఫీ, హ్యుమానిటేరియన్, లైబ్రరీ, మెయింటెనెన్స్ & వాలంటీర్లు, సభ్యత్వం, ప్రసాదం, ప్రచారం, ప్రజా సంబంధాలు, మతపరమైన & సంజీవని/బిల్వ/రామసేవక్ మొదలైనవి ఉంటాయి.
తాత్కాలిక కమిటీలలో కమ్యూనికేషన్స్ & సెక్యూరిటీ, డేటాబేస్, దేవి చోకీ, ఏకాంత సేవ, సోషల్ సర్వీసెస్, సమ్మర్ ఫెస్టివల్/బజార్, టూర్స్, వివేకానంద స్పిరిచువల్ సెంటర్, వెబ్‌సైట్, యోగా & మెడిటేషన్ మొదలైనవి ఉంటాయి.
రాయగడ జిల్లాలోని ఆలయాల జాబితా

రాయగడ నందలి జనాభాలో ఎక్కువమంది హిందువులుగా ఉంటారు. మతపరమైన సంప్రదాయానికి సంబంధించినంత వరకు ఆలయాలు హిందూమతంలో కళ, మతం సంశ్లేషణ మాత్రం ప్రతిబింబిస్తాయి.
ఒడిశా ఆలయాల భూమి ప్రాంతం, రాయగడ మాత్రం మినహాయింపు కాదు. వివిధ దేవాలయాలు దాని సుందరమైన సౌందర్యాన్ని పెంచుతాయి, సంవత్సరం పొడవునా పర్యాటకులను ఆకర్షిస్తాయి. రాయగడ, చుట్టుపక్కల హిందూ దేవాలయ జాబితా చాలా పొడవుగా ఉంటుంది.
ఈస్‌గావ్ శివమల్లన్న దేవాలయం

ఈస్‌గావ్ శివమల్లన్న దేవాలయం తెలంగాణ రాష్ట్రం కోమరం భీం ఆసిఫాబాద్ జిల్లా కాగజ్‌నగర్‌ మండల కేంద్రము నుండి 4‌ కీ.మీ దూరంలో ఉంది.కాకతీయులు నిర్మించిన అతి పురాతన శివ మల్లన్న ఆలయం ఇది 9 వ శతాబ్దానికి చెందినది.
శివమల్లన్న దేవాలయం కాగజ్‌నగర్‌ మండల కేంద్రము నుండి సుమారు నాలుగు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉంది. స్థలపురాణం ప్రకారం ఇది అతి పురాతన ఆలయం 9 వ. శతాబ్దంలో ఈ ఆలయాన్ని కాకతీయులు నిర్మించారు.1979‌ సంవత్సరంలో ఆలయ పునరుద్ధరించారు.శాస్త్రవిద్యా ఆలయాన్ని కంచికామకోటి పీఠాధిపతి అయిన శ్రీ శ్రీ శ్రీ సద్గురు శంకరాచార్యులు చేతుల మీదుగా ఆలయాన్ని స్థాపించాడు.
మహాశివరాత్రి పండుగ సందర్భంగా ఈస్ గావ్ మల్లికార్జున స్వామి ఆలయంలో ఉత్సవాలు పెద్ద ఎత్తున నిర్వహించడం, అర్చకులు స్వామివారికి ప్రత్యేక పూజలు నిర్వహిస్తారు.భక్తులు స్వామి వారిని దర్శించుకొని కొబ్బరి కాయలు కొట్టి పూజలు చేసి నైవేద్యం సమర్పించి మొక్కులు చెల్లిస్తారు. ఇచట ఆలయ వార్షికోత్సవం సందర్భంగా రుద్రాభిషేకం చేస్తారు.
ఈ శివ మల్లన్న ఆలయంలో గర్భగుడి పైన శివలిలాలు బోధించే శిల్పాలు చెక్కబడి ఉండటం విశేషం.
ఈ శివ మల్లన్న స్వామి ఆలయానికి వచ్చే భక్తులు బస్సులో ఆసిఫాబాద్ చేరుకుని అచటి నుండి నేరుగా కాగజ్‌నగర్‌ మండల కేంద్రానికి చేరుకొని అచటి నుండి ఆటోలో, బస్సులో కానీ ఇతర ప్రైవేటు వాహనాల్లో కూడా చేరుకుంటారు. మహారాష్ట్ర నుండి వచ్చే భక్తులు కాగజ్‌నగర్‌ చేరుకుని అచటి నుండి ఆటోలో ఆలయాన్ని చేరుకోవచ్చు.
గ్రేటర్ క్లీవ్‌ల్యాండ్ శివ విష్ణు హిందూ దేవాలయం

గ్రేటర్ క్లీవ్‌ల్యాండ్ శివ విష్ణు హిందూ దేవాలయం, అమెరికా, ఒహియోలోని పర్మాలో ఉన్న హిందూ దేవాలయం. గ్రేటర్ క్లీవ్‌ల్యాండ్ ప్రాంతంలోని 12,000 మంది హిందువులకు ఆధ్యాత్మిక కేంద్రంగా నిలుస్తోంది. సంవత్సరానికి 30,000 మంది సందర్శకులకు ఆతిథ్యం ఇస్తోంది.
1983లో అక్కడి ప్రాంతంలోని హిందువులు క్లీవ్‌ల్యాండ్ స్టేట్ యూనివర్సిటీలో కలుసుకున్నారు. అప్పటివరకు వాళ్ళకు శాశ్వత సమావేశ ప్రదేశం లేదు. అందుకోసం ఒహియోలోని నార్త్ రాయల్టన్ ప్రాంతంలో అనేక భవనాలను, ప్రదేశాలను పరిశీలించారు. 1987లో $200,000కు 22 ఎకరాలతో కాలిపోయిన భవనాన్ని కొనుగోలు చేశారు. 1989, మార్చిలో $350,000 ఉపయోగించి ఆ భవనాన్ని ఆధునీకరించి, 1989 సెప్టెంబరు 10న 2,000 మంది హిందువుల సమక్షంలో దేవాలయాన్ని ప్రారంభించారు. పెరుగుతున్న హిందూ జనాభాకు అనుగుణంగా 1997లో దేవాలయం మళ్లీ పునర్నిర్మించబడి, $20 మిలియన్ల వ్యయంతో 32 ఎకరాలకు విస్తరించబడింది.
ఈ దేవాలయంలో రెండు ప్రధాన బలిపీఠాలు ఉన్నాయి. ఎడమవైపున శివుడు, కుడివైపున విష్ణువుఉన్నారు. వినాయకుడి విగ్రహ బలిపీఠం శివపీఠం వెలుపల ఉంది. దుర్గ, లక్ష్మిలు శివ, విష్ణు బలిపీఠం మధ్యలో ఉన్నారు. నంది కూడా శివపీఠం వెలుపల ఉండి, నేరుగా శివుని వైపు చూస్తుంది. గోడలమీద అనేక హిందూ దేవుళ్ళ చిత్రాలు చెక్కబడ్డాయి. దేవాలయం నలువైపులా చిత్తడి నేలలు ఉన్నాయి. ఈ దేవాలయం 11,000 చదరపు అడుగుల కంటే ఎక్కువ విస్తీర్ణంలో ఉంది.
శివకృష్ణ దేవాలయం (సింగపూర్)

శివకృష్ణ దేవాలయం, సింగపూరులోని హిందూ దేవాలయం. ఈ దేవాలయంలో విష్ణువు, శివుడు ప్రధాన దేవుళ్ళు కాగా ఇతర దేవతలు కూడా కొలువై ఉన్నారు.
1962లో కుంజుకృష్ణన్ అనే ప్రవాస భారతీయుడు సెంబావాంగ్ రోడ్‌లోని ఒక ప్రదేశంలో దేవతలను ప్రతిష్ఠింపజేసి, పూజలు చేసేవాడు. కొంతమంది టాక్సీ డ్రైవర్లు విశ్రాంతి కోసం ఆ ప్రాంతంలో గుమిగూడేవారు. కుంజుకృష్ణన్ మరణానంతరం, వేలాయుతం అనే వ్యక్తి ఆ ప్రాంతంలో మరికొంతమంది దేవతలను ప్రతిష్ఠింపజేవాడు. కొంతకాలం తరువాత దేవాలయానికి "శ్రీ శివ-కృష్ణ దేవాలయం" అని పేరు పెట్టారు.
1982లో, మార్సిలింగ్ రైజ్ వద్ద ఉన్న ప్రస్తుత ప్రదేశానికి దేవాలయం మార్చబడింది. ఇక్కడి భూమి వైశాల్యం దాదాపు 25000 చదరపు అడుగులు. 1982 నుండి 1987 వరకు వివిధ కమిటీలు దేవాలయ సంరక్షణను చేపట్టాయి.
1987లో కొత్త కమిటీ దేవాలయ బాధ్యతలు స్వీకరించిన వెంటనే శంకుస్థాపన కార్యక్రమాన్ని నిర్వహించింది. 1987 డిసెంబరు 9న "దేవాలయ శంకుస్థాపన" కార్యక్రమం జరిగింది, ఆ తర్వాత దేవాలయ నిర్మాణం జరిగింది. 1996 సెప్టెంబరు 1న దేవాలయ మొదటి సంప్రోక్షణ కార్యక్రమం జరిగింది. 2008 మార్చి 23న దేవాలయ రెండవ ప్రతిష్ఠాపన కార్యక్రమం జరిగింది.
దేవాలయంలో ఈ కింది దేవతామూర్తులు ఉన్నారు.
ఇక్కడ సామాజిక, విద్యా, సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలు నిర్వహించబడుతాయి. పూజలు, హోమాలు జరుగుతాయి.
చంపకేశ్వర శివాలయం

చంపకేశ్వర శివ దేవాలయం భువనేశ్వర్‌లోని ఓల్డ్ టౌన్ ప్రాంతంలో అంబికా సాహిలో ఉంది. ఇది బిందు సాగరకు దారితీసిన కోటితీర్థేశ్వర లేన్ కుడి వైపున పరశురామేశ్వరకు 157 మీటర్ల దూరంలో ఉంది. ఇది ఒక పక్కనే ఉన్న ఆలయం. స్థానిక ప్రజలు ఈ పవిత్ర శివ లింగం పాతాళుధూత అని నమ్ముతారు, ఈ ప్రాంగణం చంపేశ్వర అని పేరు పెట్టబడిన నాగాల (చంపా నాగ) నివాసం. దేవాలయ ఆవరణ పాముల కొరకు ఒక గుడారం ఉంది, వాటి వల్ల ఏ శరీరానికి హాని లేదు అని కూడా స్థానిక ప్రజలు నమ్ముతారు.
ఈ దేవాలయం 13 వ శతాబ్దం ఎ.డి. నాటిది. ఈ ఆలయం ప్రస్తుతం వలెనే గతంలో కూడా చాలా ముఖ్యమైనది. ఇది గంగా కాలంలో ప్రాముఖ్యత వహించింది. శివరాత్రి, జలసాయి, రుద్రాభిషేకం, సంక్రాంతి పూజాలు ఈ ఆలయంలో గమనించవచ్చు. థ్రెడ్ వేడుక, పుట్టినరోజు, వివాహ కార్యక్రమాలు కూడా ఇక్కడ జరుగుతాయి. ఈ ఆలయం ఉత్తర భాగంలో నివాస భవనాలు, దక్షిణాన విశ్వనాథ టెంపుల్, తూర్పు వైపున కోటితీర్థేశ్వర ట్యాంక్, ఉత్తర, పశ్చిమ భాగాలలోని లేన్ చుట్టూ ఉన్న ఒక కావ్య గోడ లోపల ఉంది.
ఆలయం ఒక విమనా, ఒక జగమోహన రూపంలో ఉండి పొడవు 11.05 మీటర్లు పొడవు, వెడల్పు 6.00 మీటర్లు కలిగి ఉంది. ఈ ఆలయం పంచరథ. వైమానా, జగమోహన, అంతరాళాలు వరుసగా 4.50 చదరపు మీటర్లు, 6.00 చదరపు మీటర్లు, 0.55 మీటర్లు కలిగి ఉంటాయి. జగమోహన అఫిడ డ్యూల్ గా ఉన్నందున ఈ విధమైన రీతిగా ఉంది: పాపాగాగ, తలా జాంఘా, బంధన, అధిరా జంగం, బరందాలతో కూడిన పంచాంగబాద ఆలయం, ఇది వరుసగా 0.75 మీటర్లు, 0.75 మీటర్లు, 0.17 మీటర్లు, 0.72 మీటర్లు, 0.82 మీటర్లు కలిగి ఉంటాయి. గర్భగుడి ప్రస్తుత ప్రదేశంలో 0.90 మీటర్ల ఎత్తులో ఉంది. ఖురా, కుంభ, పాటా, కని, బసంత యొక్క ఐదు ఆధార అచ్చులను పాభాగా కలిగి ఉంది. ఈ బరండాలో ఐదు అచ్చులను కూడా కలిగి ఉంది. జగమోహనా యొక్క పాబాగా నాలుగు అచ్చులతో 0.70 మీటర్లు కొలుతకు వస్తుంది. పాబాగా పైన ఉన్న మొత్తం నిర్మాణం తర్వాత పునర్నిర్మాణం చేయబడింది. ప్రధాన ఆలయం యొక్క గండీ బరండా మోల్డింగ్స్ 5.81 మీటర్లు పైగా కొలుతకు వస్తుంది. మస్తకా 2.00 మీటర్ల పొడవైన బీకీ, అమలక, ఖపురి, కలశ వంటి భాగాలను కలిగి ఉంది. ఈ ఆలయ ప్రాంగణం ఉత్తర దిశలో ప్రవేశ ద్వారంతో కూడిన ఒక సన్నని గోడతో చుట్టబడి ఉంటుంది. సమ్మేళనం 30.50 మీటర్లు పొడవు, 15.80 మీటర్ల వెడల్పు, ఎత్తు 1.35 మీటర్లుగా ఉంటుంది.
పశ్చిమ, ఉత్తర, దక్షిణ భుజాల రాతి గూళ్లు, 0.85 మీటర్ల పొడవు, 0.47 మీటర్ల వెడల్పు, 0.34 మీటర్ల లోతులో కొలతలో సమానంగా ఉంటాయి. అన్ని గూళ్లు ఖాళీగా ఉన్నాయి.
ఈ దేవాలయం తలుపులు తరువాత అదనంగా ఉన్నాయి, ఇవి సాదాగా ఉంటాయి. నవగ్రహ పురావస్తు లేదు. పాబాగా శిల్పం, శిల్ప శైలిలో లేదు. జాంఘా ఒక అచ్చు బంధనంతో వేరు చేయబడింది. జాంఘా సాధారణ పిలేస్టర్ రూపకల్పనలతో అలంకరించబడుతుంది. వరండా కూడా సాదాగా మిగిలి ఉంది. రాగ పేగాలో గాడి పునాది వద్ద మూడు చిన్న రేఖా డూలు ఉన్నాయి, కేంద్రం మిగిలిన రెండు కన్నా ఎక్కువగా ఉంటుంది. కణిక పాగాలో చిన్న రేఖా డూల్, భూమి ఆమ్లాలు తప్ప గాడి సాదాగా ఉండి. నాలుగు భూమి అమలలు కనికా పాగాలో కనిపిస్తాయి. నాలుగు వైపులా గాడీ యొక్క రాతి పాగ ఉద్యోత సింహం కలిగి ఉంటుంది.
ఆవరణలోని పశ్చిమ మూలలలోని విగ్రహాల నుండి స్పష్టంగా కనిపించిన పంచాయతన ఆవరణను పూర్వ ఆలయం కలిగి ఉంది. ఈ అనుబంధ విగ్రహాలలో ఒకదానిలో, నిలబడి ఉన్న స్థానంలో కార్తికా యొక్క నాలుగు చేతులు కలిగిన సాయుధడుగా విరిగిన చిత్రం ఉంది. దిగువ ఎడమ చేతి విరిగిపోతుంది, ఎగువ ఎడమ భుజం ఒక కాక్ మీద ఉంటుంది, ఇది ఒక చిన్న మహిళచే సమర్థించబడుతుంది. ఆలయం ముందు ఒక పురాతన బావి ఉంది, ఇది 1.30 మీటర్ల చదరపును 5.25 మీటర్ల లోతుతో కొలతలకు వస్తుంది.
శివాలయం (జోహి, పాకిస్తాన్)

శివ మందిర్ జోహి పాకిస్తాన్‌లోని సింధ్‌లోని జోహిలో ఉన్న హిందూ దేవాలయం. ఇది 1850లలో నిర్మించబడింది.
శివ మందిరం జోహి పట్టణం మధ్యలో ఉంది. మందిర్ స్థానికంగా జోహి పట్టణానికి చెందిన క్యూబీగా ప్రసిద్ధి చెందింది, అయితే జోహి దాదు సిటీ నుండి 17 కిలోమీటర్ల దూరంలో కచో ఎడారి సమీపంలో పశ్చిమం వైపు ఉంది.
ఈ ఆలయంలో రెండు రకాల గోపురం నిర్మాణాలు ఉన్నాయి, ఒకటి ఎత్తుగా, దృఢంగా నిటారుగా ఉంటుంది, ఇది కనీసం 70 అడుగుల ఎత్తు ఉంటుంది. రెండవది కొద్దిగా గుండ్రంగా ఉంటుంది. మందిర్‌కు నాలుగు ఆర్చ్ ఎంట్రీలు ఉన్నాయి కానీ ఇప్పుడు రెండు ఎంట్రీలు మూసివేయబడ్డాయి. ఈ ఆలయం సిమెంట్, చీరోలి (సున్నపురాయి, జిప్సం నుండి తయారు చేయబడింది) లతో తయారు చేయబడింది. గుండ్రటి గోపురం చుట్టూ, వెలుపలి వైపున ఇనుముతో విగ్రహాలు స్థిరపరచబడ్డాయి. భారతదేశ విభజన తర్వాత ధ్వంసమయ్యాయి. ధ్వంసమైన విగ్రహాల మిగిలిన భాగాలను ఇంకా గమనించవచ్చు. వాస్తుశిల్పం భారతదేశం, నేపాల్‌లో నిర్మించిన దేవాలయాలను పోలి ఉంటుంది. బయటి, లోపలి గోడలపై కుడ్యచిత్రాలు ఉన్నాయి. లోపలి గోడ కుడ్యచిత్రాలు శివుడు, కృష్ణుడు, విష్ణువు అవతారాలను సూచిస్తాయి. శివుని నంది, డెజిన్‌లు, ఆవులు, ఎద్దులు, మురళీ వాయిద్యం లేదా పుంగి వాయించే నాగుపాము వంటివారి శిల్పాలు కూడా మందిరం లోపలి గోడలను అలంకరించాయి. పురుషులు, స్త్రీలు, అపారమైన పాములు, పావురాలు, హిందూ ధర్మ చిహ్నాల చిత్రాలు ఆలయ లోపలి గోడలపై ఫ్రెస్కో-ఎడ్ చేయబడ్డాయి. ఆలయ విస్తీర్ణం పెద్దది, దాని సమీపంలో 35 గదులు నిర్మించబడ్డాయి. ఆలయానికి దాని చుట్టూ ప్రాంగణం కూడా ఉంది.
శివ పురాణం

అష్టాదశ పురాణాలలో శివ పురాణం ఒకటి. వాయవీయ సంహితలో చెప్పిన ప్రకారం ఇందులో 12 సంహితలు, లక్ష శ్లోకాలు ఉండేవట. కాని వేదవ్యాసుడు పురాణాలను పునర్విభజన చేసిన తరువాత ఇందులో 24,000 శ్లోకాలు ఉన్నాయి. వ్యాసుడు దీనిని తన శిష్యుడు రోమహర్షణునికి ఉపదేశించాడు.
శివ పురాణములో 26,000 శ్లోకాలు (మరొక లెక్క) ఉన్నాయి. శివ పురాణాన్ని ఏడు సంహితలుగా విభజించారు.
ప్రతి అధ్యాయములోను అనేక ఉపాఖ్యానాలు, పూజా విధానాలు చెప్పబడినవి. ఆన్ని పురాణములలోను (మత్స్య పురాణములో తప్ప) శివ పురాణము గురించి చెప్పబడింది.
శివపురాణంలో ఉన్న కొన్ని ముఖ్య విషయాలు
శివ సహస్రనామ స్తోత్రం

శివ సహస్రనామ స్తోత్రమ్ పూర్తి పాఠం వికీసోర్స్ లో ఉన్నది.
హిందూ దేవుడైన పరమశివుని సహస్ర నామాలతో కీర్తించే స్తోత్రమ్: శివ సహస్రనామ స్తోత్రమ్ (Shiva Sahasranama Stotram).
హిందూ పురాణాలలో సుమారు ఎనిమిది రకాల శివ సహస్రనామాలు ఉంది. వీనిలో మహాభారతంలోని అనుశాసనపర్వం (Book 13: Anuśāsanaparvan) లోనిది స్వచ్ఛమైనదిగా భావిస్తారు. వీటన్నింటినీ రామ్ కరణ్ శర్మ విశ్లేషించారు.
మహాభారతంలో 13వ అధ్యాయంలో శ్రీకృష్ణుడు ధర్మరాజుకు ఈ 1,008 నామాల శివ సహస్రనామ స్తోత్రాన్ని వినిపిస్తాడు. ధర్మరాజు ముందుగా భీష్మున్ని తెలియజేయమని ప్రార్థించగా అతడు తన అజ్ఞానాన్ని తెలియజేస్తాడు;, శ్రీకృష్ణున్ని అడగమని చెప్తాడు. ఆసక్తికరమైన విషయమేమంటే విష్ణు సహస్రనామ స్తోత్రము కూడా ఇదే పర్వంలో భీష్మినిచే చెప్పబడింది. ఈ రెండు ప్రముఖ దేవతల సహస్రనామాల్ని పరిశీలించిన ఆది శంకరుడు, శివుడు, విష్ణువు ఒకటే అని నిర్ధారణకు వచ్చినట్లుగా తెలుస్తున్నది. ఇదే శంకరుని అద్వైత వేదాంతానికి మూలం. మహాభారతంలోని ప్రతిలో ఒకానొక నామంలో శివుడు మహాప్రళయంలో విష్ణువు రూపంలో కమలంలో తేలుతున్నది తానేనని చెప్పబడింది.
శివ సహస్రనామాలు

శివ సహస్రనామాలు శివుని పేర్లు "వెయ్యి పేర్లు జాబితా" ఉంది, హిందూమతం అత్యంత ముఖ్యమైన దేవతలలో శివుడు ఒకరు. హిందూ మతం సంప్రదాయంలోని సహస్రనామాలు ఒక రకం భక్తి శ్లోకం (సంస్కృతం: స్తోత్రం ), ఒక దేవత యొక్క అనేక పేర్లు, సహస్రనామములు జాబితా లోని పేర్లు దైవాన్ని ప్రశంసించినట్లు అవుతోంది, ఆ దైవం సంబంధం లక్షణాలు, విధులు, ప్రధాన పురాణాలలో ఒక కూలంకషంగా జాబితా (కేటలాగ్) ను అందిస్తాయి. శివ సహస్రనామ స్తోత్రము వీటన్నింటి స్తోత్రరూపం.
శివ సహస్రనామములు కనీసం ఎనిమిది వేర్వేరు రూపాలు ఉన్నాయి. మహాభారతం యొక్క అనుశాశిక పర్వం కనిపించటం ఈ సంప్రదాయం యొక్క గుజ్జుగా భావిస్తారు. రామ్ కరణ్ శర్మ ఎనిమిది సందర్భములుగా విశ్లేషించారు:
మొత్తం 113 పేర్లు దాని అర్థంతో పాటు, ఈ క్రింది రాసినవి పొందుపరచ బడ్డాయి..
Astra (weapon)

An astra (Sanskrit: अस्त्र, lit. 'weapon (that is thrown)/missile/bolt/arrow') is a supernatural weapon in Hindu epics. It is presided over by a specific deity and imbued with spiritual and occult powers. The term came to denote any weapon that was released from the hand (such as an arrow), compared to holding it (such as a sword). The bearer of an astra is an astradhari (Sanskrit: अस्त्रधारी, romanized: astradhārī).
Astras are supernatural weapons invoked using mantras. In battle, a warrior would use a mantra to convert any weapon (usually an arrow) into a divine weapon. Astras comprise four classes of weapons. The origin of Astras is elaborated in the Ahirbudhnya Samhita, a dialogue between Sage Narada and Shiva.
When Narada asks Shiva about the origin of Astras, the god recounts a story: Eons ago, before the universe was created, Vishnu assumed many forms for his own amusement. Eventually, he assumed the form of Brahma and created the universe. In order to protect the universe from wicked beings of his own creation, Vishnu created the Sudarshana Chakra. However, only he could wield the Chakra. Using the power of the Sudarshana Chakra, Vishnu created over one hundred Astras. They were categorised according to their origin–from Vishnu's mouth, chest, thighs, and feet, and other parts such as the chest, waist, and lower abdomen.
To summon or use an astra requires a specific incantation. The deity would endow the weapon with supernatural powers, making it impossible to counter through regular means. Specific conditions existed involving the usage of astras, violating them could be fatal. Because of the power involved, the knowledge involving an astra was passed in the Guru-shishya tradition from a Guru (teacher) to a Shishya (pupil) by word of mouth, and only after the student's character had been established. Certain astras had to be handed down from the deity directly; knowledge of the incantation was insufficient.
Astras come into importance mainly in the Ramayana and Mahabharata, where they are used in the great battles. They are depicted as used by archers such as Parashurama, Rama, Lakshmana, Meghanada (Indrajit), Ravana, Krishna, Bhishma, Drona, Karna, Ashwatthama, Arjuna and other warriors. In the Ramayana and the Mahabharata, Rama and Krishna had more astras than any other warrior. It is believed that Rama possessed all the astras.
The divya ("divine") astras were generally invoked into arrows, although they could potentially be used with anything. Ashwatthama invoked Brahmaśirśāstra using a blade of grass as his weapon.
Hinduism in the United Arab Emirates

Hinduism is the third largest religion in the United Arab Emirates and Hindus constitute around 6.6%-15% of the population in the nation. Hinduism is followed mainly by the significant Nepali and Indian population in the United Arab Emirates.
At the turn of the 20th century, the region that now comprises the UAE experienced an economic boom as a result of the pearling industry; the few Indian traders who immigrated to the emirates settled in coastal towns and remained on the fringes of Emirati society. Dubai has traditionally served as an "entrepôt for trade between the Middle East and the Indian subcontinent and was dominated by Hindu merchants in both gold and textile trade". After the discovery of crude oil and large-scale industrialization and urbanization in the UAE, many workers and employees came to UAE for employment purposes in the nation. Many South Asians immigrated there for work, and after 2000, Dubai became a global hotspot, attracting mainly South Asians, many of whom were Hindus.
Most of the Hindu diaspora in UAE are Indian, especially from Gujarat, Tamil Nadu, Karnataka, Uttar Pradesh, Kerala, Maharashtra, and Punjab. The other Hindus are from Nepal, Pakistan, Bangladesh, Sri Lanka, and Bhutan.
According to the 2007 International Religious Freedom Report, unofficial figures estimate that at least 15 percent of the UAE population is Hindu. In 2011, the Pew Research Center estimates that Hindus constitute 6.6% of the population.
There are currently two temples in Dubai and one temple in Abu Dhabi.
The first Hindu Temple in Dubai is located in Bur Dubai, and is locally referred to as "Shiva and Krishna Mandir." It was built in 1958. The Shiv temple closed in 2024 due to lack of space and was relocated to Jebel Ali. The Krishna Temple continues to exist there.
The second Hindu Temple of Dubai, Hindu Temple, Dubai, is in Jebel Ali Village next to the Sikh Gurudwara and Churches Complex. The temple was opened on October 5, 2022.
In August 2015, the UAE government allocated land for the construction of a Hindu temple in Abu Dhabi. The construction of the BAPS Hindu Mandir in Abu Dhabi commenced in December 2019. Indian Prime Minister Narendra Modi inaugurated the temple on 14 February 2024.
In addition to temples, there are community centers where Hindus can gather for prayer, religious ceremonies, and cultural activities.
There are two operating cremation facilities for the Hindu community, one in Abu Dhabi and one in Dubai.
Madhubani, India

Madhubani is a city Municipal Corporation and headquarter of Madhubani district. Madhubani is situated in the Indian state of Bihar. It comes under Darbhanga Division. It is situated at 26 km northeast of Darbhanga City. The Madhuban Raj in Madhubani was created as a consequence. The word "Madhuban" means "forest of honey", from which Madhubani is derived, but sometimes it is also known as "madhu"+"vaani" meaning "sweet" "voice/language".
Madhubani is situated about 35 km from the Nepal Border, 26 km from Darbhanga, 180 km from Patna and 100 km from Saharsa.
Madhubani Town is located at 26°22′N 86°05′E﻿ / ﻿26.37°N 86.08°E﻿ / 26.37; 86.08. It has an average elevation of 56 metres.
Madhubani is renowned for its Mithila paintings, an art form primarily created by women. These vibrant paintings are characterized by their bright colors, intricate patterns, and a distinct white border outlining each element. Mithila painting is also known as Madhubani painting which consists two types of variants- Kachni(lining) and Bharni(filled) where Kachni is known for its intricate designs, Bharni is praised for its vibrant colour filled figures. Artists use natural colors and the paintings adorn canvases, walls, and floors, often in sacred spaces. This traditional art form is believed to have originated when King Janak asked villagers to decorate their village to celebrate the wedding of Lord Rama and Sita. The paintings frequently depict scenes from the Ramayana or portray Lord Krishna with the Gopis, capturing the essence of Indian mythology and culture.
Jitwarpur is the Craft village of India for the sake of Mithila Painting.Ranti village is also a prominent name in Mithila painting which has produced Padma Shri Godawari Dutt, Padma Shri Mahasundari Devi and others. Madhubani has also prominent artisans like Asha Das, Pratibha Kiran, Priyanka Kumari, Bipush, Pranita Kiran, Mrinalini Ranjan of Mithila painting.
As of 2011 India census, Madhubani Town had a population of 166,285. Males constitute 53% of the population and females 47%. Madhubani Town has an average literacy rate of 58.62, against the national average of 62.39%: male literacy is 70.14%, and female literacy is 46.16%. In Madhubani Town, 16% of the population is under 6 years of age.
The first urban haat of Bihar have built in Araria Sangram of Madhubani district, which is known as Mithilahaat, which is a park in Madhubhani, made by the Bihar State Tourism Development Corporation (BSTDC) and inaugurated by Bihar Chief Minister Nitish Kumar on January 11, 2023.
Laukaha is a nearby town close to the border of Nepalese town of Thadi. Laukaha in India and Thadi in Nepal are a part of one of the agreed route for Mutual Trade between India and Nepal and import and export to Nepal happen via Laukaha. Government of Nepal has set up a dedicated customs office in the town. and Government of India has set up a Land Customs Station with a Superintendent level officer.
Kalagram Jitwarpur is an art hub of Madhubani. Many scholars come and research about Mithila Lokchitra.
Gobierno de Cataluña 2016-2017

Gobierno de la Generalidad de Cataluña correspondiente a la XI legislatura autonómica de Cataluña.
Dicho gobierno empezó a fraguarse durante el pacto entre Convergencia y Esquerra Republicana en la lista de Junts pel Sí para las elecciones del 27 de septiembre y se hizo efectivo después de la investidura de Carles Puigdemont.​
El Gobierno fue anunciado el 13 de enero de 2016 y sus miembros tomaron posesión de su cargo el 14 de enero. El gobierno estaba dividido en tres grandes áreas​
El 5 de julio de 2017 Santi Vila pasa a ocupar la consejería de empresa y conocimiento tras el cese de Jordi Baiget por sus dudas con el referéndum del 1 de octubre de 2017. Lluís Puig es nombrado consejero de cultura en sustitución de Santi Vila.​ El resto de los consejeros que tomaron posesión el 14 de enero de 2016 mantienen sus carteras.
El día 14 de julio de 2017 el Presidente de la Generalidad de Cataluña Carles Puigdemont anunció cambios en la composición del Gobierno de Cataluña para ganar cohesión interna de cara a la convocatoria del referéndum del 1 de octubre de 2017. Los consejeros que abandonan sus cargos son: Neus Munté, Jordi Jané y Meritxell Ruiz.​
El 26 de octubre de 2017 Santi Vila dimite como consejero de empresa y conocimiento,​ continuando no obstante en funciones al no nombrarse un nuevo consejero hasta la asunción por parte del Estado del cargo en el marco de la aplicación del artículo 155 de la Constitución.
Plataforma Pro Seleccions Esportives Catalanes

La Plataforma Pro Selecciones Deportivas Catalanas​​ (en catalán: Plataforma Pro Seleccions Esportives Catalanes) es una asociación sin ánimo de lucro de Cataluña (España) que nació el 5 de mayo de 1998 con el objetivo de conseguir el reconocimiento internacional de las selecciones deportivas catalanas.
Su primera actividad significativa fue la recogida de firmas entre los ciudadanos catalanes para conseguir, a través de una iniciativa legislativa popular, que el Parlamento de Cataluña modificara la ley del deporte de forma que acercara las federaciones catalanas al reconocimiento internacional definitivo.
La campaña acabó con más de medio millón de firmas [1], y la ley se cambió. La Plataforma adoptó un perfil bajo posteriormente.
Sin embargo, tras constatar que no se habían hecho avances significativos respecto al reconocimiento internacional de las selecciones —según la propia Plataforma por "inoperancia de los políticos catalanes"— en 2005 la Plataforma decidió reactivarse. Su actual presidente es Xavier Vinyals.
Instituto de Estudios Catalanes

El Instituto de Estudios Catalanes​ (en catalán: Institut d'Estudis Catalans o IEC) es una institución cultural española fundada por iniciativa de Enric Prat de la Riba según los acuerdos de la Diputación de Barcelona del 18 de junio de 1907 y del 14 de febrero de 1911, de la cual Enric Prat de la Riba era presidente. Lo constituye una corporación académica, científica y cultural que tiene por objeto la investigación de todos los elementos de la cultura catalana.
Sus funciones están reconocidas por el Real Decreto 3118/1976, del 26 de noviembre,​ y la Resolución de la Generalidad de Cataluña del 17 de mayo de 2001, por la cual se publican sus estatutos, que recogen la letra y el espíritu de los acuerdos fundacionales. En 1922 fue admitido en la Unión Académica Internacional.
La corporación tiene su sede principal en la ciudad de Barcelona y ha establecido delegaciones en todo su ámbito geográfico de actuación (artículo 6 de los estatutos). Dicho ámbito de actuación abarca todos los lugares de lengua y cultura catalanas (artículo 1 del Real Decreto 3118/1976).
La sección filológica del IEC cumple la función de academia de la lengua catalana. Es actualmente el encargado de la revisión del Diccionario catalán valenciano balear y sus competencias normativizadoras son reconocidas en Cataluña, las Islas Baleares y Andorra. En el Rosellón, a pesar del carácter no oficial de la lengua, el Consejo General del departamento de Pirineos Orientales también reconoce su autoridad normativa.​ En la Franja de Aragón se utilizan sus normativas de facto al carecer de oficialidad el catalán. En la Comunidad Valenciana se rigen por las normas de la Academia Valenciana de la Lengua, que son de hecho las mismas que las del IEC (véase Normas de Castellón) con el que tiene firmado un protocolo de colaboración por una normativa inclusiva y unitaria.​ En esta comunidad el IEC no cuenta con sede propia, pero sí con delegaciones, mientras que en Valencia desarrolla sus actividades en el Octubre Centro de Cultura Contemporánea,​ actual sede de Acció Cultural del País Valencià y otras entidades pancatalanistas,​ en Alicante lo hace en la Sede Universitaria Ciudad de Alicante y en Castellón de la Plana en el MENADOR Espacio Cultural.​
El IEC, además de realizar afirmaciones de carácter lingüístico, se ha pronunciado acerca de aspectos de índole política, criticando la aplicación del artículo 155 de la Constitución Española y la destitución del Gobierno de la Generalidad,​ y calificando de "presos políticos" a los políticos encarcelados a raíz del proceso independentista de Cataluña.​ Asimismo, defiende el derecho de autodeterminación de esta comunidad autónoma española y la idea de los Países Catalanes.​
Estos posicionamientos, así como los cursos, publicaciones y actos que realiza el IEC, han sido calificados por el historiador y escritor José Luis Corral de "nacionalismo pancatalanista monolítico y excluyente".​
Consejo Nacional de la Democracia Catalana

El Consejo Nacional de la Democracia Catalana fue una agrupación de partidos políticos catalanes clandestinos, fundada en Barcelona en 1945 por iniciativa y bajo la presidencia del escritor Josep Pous i Pagès (por lo que también fue conocido como Comitè Pous i Pagès). Tuvo la adhesión de Esquerra Republicana de Catalunya, Acció Catalana Republicana, Unió Democràtica de Catalunya, Estat Català, Frente Nacional de Cataluña, Unió de Rabassaires, y el Moviment Socialista de Catalunya. La única ausencia destacada del mismo fue la del PSUC.​ Al parecer también formaron parte de él el Front de la Llibertat, el Partit Republicà d'Esquerra, el Front Universitari de Catalunya y algunos grupos de la CNT y de la Unión General de Trabajadores.
Reconocía la presidencia de la Generalidad de Cataluña en el exilio de Josep Irla, pero reclamaba libertad de acción en el interior de Cataluña. Su actividad fue limitada y con escasa incidencia en la lucha clandestina. Desapareció cuando en 1952 murió su impulsor, Josep Pous.​
Actuó como elemento coordinador de los diferentes partidos catalanes, pese a la oposición encarnizada tanto de Josep Tarradellas como del PSUC. En abril de 1946 entregó una nota a los representantes de Gran Bretaña, Francia y Estados Unidos reclamando más presión sobre el gobierno franquista y la constitución de gobiernos autónomos a las nacionalidades periféricas para establecer un sistema confederal que garantizara el fracaso de nuevas subversiones. En enero de 1947 creó un Comité Permanente para comunicar con el gobierno catalán en el exilio, y en julio se entrevistaron con Indalecio Prieto (PSOE) para llegar a un entendimiento con el gobierno de la Segunda República española en el exilio, pero fue un fracaso.
Presidente de la Generalidad de Cataluña

El presidente de la Generalidad de Cataluña (en catalán: president de la Generalitat de Catalunya) ostenta la más alta representación de la Generalidad y la ordinaria del Estado en la comunidad autónoma de Cataluña. Asimismo, dirige y coordina la acción del Gobierno autonómico. Es escogido por el Parlamento autonómico de entre sus diputados y nombrado por el rey de España.
El actual presidente de la Generalidad de Cataluña es Salvador Illa, nombrado por el rey el 10 de agosto de 2024​ y que tomó posesión el mismo día, tras ser investido por la mayoría absoluta del Parlamento de Cataluña el 8 de agosto de 2024.​
La elección del presidente de la Generalidad se establece en los artículos 152.1 de la Constitución española y el artículo 67.2 del Estatuto de Autonomía de Cataluña de 2006, y queda desplegada por los artículos 49 y siguientes de la ley 3/1982 así como por los artículos 127 y 128 del reglamento del Parlamento de Cataluña de 2005.​ En la elección del presidente hay 3 fases claramente especificadas:​
Las causas de cese de funciones del presidente de la Generalidad quedan establecidas por el artículo 59 de la ley 3/1982 y los artículos 129 y siguientes del reglamento del Parlamento de Cataluña de 2005. Son causas de cese del presidente:​
En el penúltimo y último caso, el presidente del Parlamento de Cataluña asume las funciones del presidente de la Generalidad, y debe preparar las elecciones de un nuevo Parlamento catalán para la elección de un nuevo presidente.
Actualmente hay 7 expresidentes de la Generalidad de Cataluña vivos. El expresidente más reciente en fallecer fue Josep Tarradellas (1977-1980) el 10 de junio de 1988 a los 89 años. Los expresidentes vivos, en orden de servicio son:
Gran Enciclopedia Catalana

La Gran Enciclopedia Catalana (en catalán Gran Enciclopèdia Catalana) (GEC) es una enciclopedia en catalán editada en Cataluña (España) por Edicions 62. En 1968 comenzó a publicarse por fascículos por subscripción, con enormes dificultades económicas y con gran esfuerzo de los promotores.
Max Cahner, fundador junto a Ramon Bastardes de Edicions 62, volvió de la Feria de Fráncfort de 1965 con un ejemplar de la enciclopedia Garzanti y declaró
Su primer director fue Jordi Carbonell. Tras la aparición del segundo volumen, la editorial de Max Cahner tuvo problemas económicos y estuvo a punto de quebrar. La solución llegó de mano de Banca Catalana, a cuya cabeza está el banquero y futuro político Jordi Pujol. Se creó una nueva empresa, denominada Enciclopedia Catalana S.A., separada de Edicions 62, y con Jordi Pujol al frente. El nuevo director fue Joan Carreras Martí.​
Recoge en orden alfabético todo tipo de entradas de todo el mundo, y en especial entradas relacionadas con el ámbito territorial y cultural catalán, donde la obra se muestra muy exhaustiva. También cuenta con un amplio diccionario de léxico común que fue revisado en la primera edición de la obra por Ramon Aramon.
Además del equipo redactor estable de la editorial, cuenta con un conjunto de colaboradores, entre los que hay un gran número de especialistas sobre cada tema. Posteriormente se han publicado diversos volúmenes como apéndices para complementar y actualizar las ediciones, así como una edición digital. En 1991 recibió la Cruz de San Jorge que otorga la Generalidad de Cataluña.
El 19 de febrero de 2008 se anunció la disponibilidad en la red de una página que permite la consulta gratuita de la totalidad de contenidos de la Enciclopedia Catalana.​​
Gobierno de Cataluña

El Gobierno de Cataluña (en catalán, Govern de Catalunya; en occitano, Govèrn de Catalonha) es una de las instituciones estatutarias que conforman la Generalidad de Cataluña. Es el órgano superior colegiado al que el Estado, por medio del estatuto de autonomía, cede la potestad de dirigir la política y la Administración de la Generalidad de Cataluña. Asimismo, asume la función ejecutiva y la potestad reglamentaria por delegación del Estado, en virtud del Estatuto de autonomía, la Constitución española de 1978 y otras leyes.
Componen el Gobierno de la Generalidad el presidente de la Generalidad, el consejero primero del Gobierno, si procede, y los Consejeros.
El presidente de la Generalidad de Cataluña (president) ostenta la más alta representación de la Generalidad de Cataluña y la ordinaria del Estado en Cataluña. Asimismo, dirige y coordina la acción del Gobierno regional. Como miembro del Gobierno regional, le corresponden competencias tales como establecer las directrices generales de la acción de su gobierno y asegurar su continuidad, nombrar y separar a los consejeros, convocar y presidir reuniones del Ejecutivo regional, pedir que el Parlamento regional se reúna de forma extraordinaria, pedir hacer un debate de política general en el Parlamento regional, firmar los decretos acordados por el Gobierno regional y ordenar que se publiquen y coordinar el programa legislativo del Gobierno regional. En los casos en que no haya primer consejero, le corresponde también convocar y presidir las comisiones del Gobierno regional, facilitar la información que el Parlamento de Cataluña solicite al Gobierno regional y encargar a un consejero o consejera que se encargue del despacho o de las funciones de un departamento en caso de ausencia, enfermedad o impedimento de la persona titular.
La Administración de la Generalidad está integrada por los departamentos en que se organiza el Gobierno, incluido el de la Presidencia.
Al frente de cada departamento hay un consejero (conseller). Cada departamento tiene, además, una secretaría general y se estructura en servicios, que se pueden agrupar en direcciones generales.
El Gobierno es convocado por el presidente y, para la validez de sus deliberaciones y de los acuerdos que adopte, es necesario que estén presentes el presidente o, en caso de que le sustituya, el primer consejero, y la mitad de los consejeros.
Los acuerdos del Gobierno se adoptan por mayoría; en caso de empate, el voto del presidente dirime. Los dichos acuerdos tienen que constar en acta, de la que tiene que dar conocimiento el secretario del Gobierno, la regulación y las funciones del cual las establece un reglamento.
Los miembros del Gobierno están obligados a guardar secreto de las deliberaciones de este o de las opiniones y los votos que cada cual emita. Tampoco puede divulgar los documentos que conocen por razón de su cargo mientras no se hayan hecho públicos oficialmente.
Edwin Irizarry Mora

Edwin Irizarry Mora (Mayagüez, 8 de marzo de 1961) es un líder independentista,​ doctor en economía​ y profesor puertorriqueño nacido el 8 de marzo de 1961 en el barrio Cristy de la ciudad de Mayagüez. Edwin es el segundo de cuatro hijos de María Mora y Jesús Irizarry. Irizarry Mora fue el candidato a la gobernación por el Partido Independentista Puertorriqueño para las elecciones generales de noviembre del 2008. Está casado con Elizabeth Vélez y tiene dos hijos, Alejandro y Juliana.
Edwin Irizarry Mora posee un Bachillerato en Administración de Empresas con concentración en Contabilidad y Economía. Además ostenta una Maestría en Planificación Económica, ambos grados obtenidos en la Universidad de Puerto Rico recintos de Mayagüez y Río Piedras respectivamente. También posee un Doctorado en Estudios del Desarrollo de la Universidad de Sussex en Reino Unido y es Planificador Profesional Licenciado.
Irizarry Mora es profesor de economía en la Universidad de Puerto Rico Recinto de Mayagüez, cargo que ocupa desde 1989. También fue profesor en la Escuela Graduada de Planificación y en la Universidad Politécnica. En el recinto mayagüezano de la UPR, Irizarry Mora ocupa el cargo de Catedrático y ha sido el director del Departamento de Economía de la mencionada institución universitaria.
Al margen de su trabajo como profesor universitario, Edwin Irizarry Mora ha presidido o sido miembro de diversas organizaciones como la Asociación de Estudios del Caribe, la Sociedad Interamericana de Planificación, la Asociación de Economistas de Puerto Rico (presidente), la Asociación de Economistas del Caribe y la Sociedad Puertorriqueña de Planificación.
Es reconocido como uno de los más importantes líderes independentistas en Puerto Rico. Como tal ha ocupado diversas posiciones dentro del Partido Independentista Puertorriqueño del cual fue su Secretario General y su Secretario de Asuntos Económicos. Además, ha sido asesor legislativo para el PIP en el Senado.
A lo largo de su vida política ha sido candidato a diversos puestos electivos. Aspiró a la Cámara de Representantes, a la alcaldía de su natal Mayagüez y al puesto de Comisionado Residente en Washington , esta última para las elecciones de 2004. El 15 de julio de 2007, luego de un proceso de consulta entre la base independentista, el Dr. Edwin Irizarry Mora fue elegido candidato a Gobernador por el Partido Independentista Puertorriqueño para las elecciones generales de noviembre de 2008. Su compañera de papeleta en el cargo de Comisionada Residente es la Lcda. Jessica Martínez Birriel.
Movimiento Independentista Nacional Hostosiano

El Movimiento Independentista Nacional Hostosiano (MINH) es una organización política de izquierda en Puerto Rico. Su líder es Julio Muriente.
El MINH fue formado el 6 de mayo de 2004, tras la fusión del Congreso Nacional Hostosiano (CNH) y el Nuevo Movimiento Independentista Puertorriqueño (NMIP). Los dos grupos que formaron el MINH eran los sucesores organizativos del antiguo Partido Socialista Puertorriqueño (PSP). El nombre e ideología de la organización se basan en Eugenio María de Hostos, prócer puertorriqueño. El órgano oficial del MINH es la "Red Betances" y el periódico El Hostosiano.
El MINH busca operar en la sociedad civil como organización comunitaria, campañas de educación, el anticolonialismo y promoción de ideales en Puerto Rico.
Asimismo, el MINH es miembro observador del Movimiento de Países No Alineados.
El MINH, como organización, posee miembros que pueden votar en las elecciones puertorriqueñas. Existen controversias dentro del movimiento independentista porque el MINH. Estas controversias han impactado al movimiento independentista puertorriqueño. Además del MINH, otras organizaciones independentistas son el Partido Independentista Puertorriqueño (PIP), el Partido Nacionalista de Puerto Rico (PNPR), el Frente Socialista, el Partido Comunista de Puerto Rico y el Movimiento Socialista de los Trabajadores.
El MINH ha reclamado una legislatura unicameral para Puerto Rico, una Asamblea Constituyente sobre el estatus político de la isla, y un papel de Puerto Rico en el escenario internacional, especialmente en Naciones Unidas. Desde 2004, el MINH se ha desempeñado a sí mismo a nivel municipal, regional y nacional con "estructuras de base" y "organizaciones especializadas". El Comité Nacional del MINH, su sede central, está ubicada en San Juan, capital puertorriqueña. Otras ciudades de la isla como Ponce, Mayagüez, Arecibo, Caguas, Toa Baja o Carolina también tienen Comités Municipales o "Estructuras de Base", así como otros municipios más pequeños de la isla.
El MINH también cuenta con varias "Misiones de Puerto Rico", de las cuales la más importante se encuentra en La Habana (Cuba). Se planean establecer más de estas misiones en toda América Latina, principalmente en México y Venezuela.