කම්කරු නීති විමසුම

සේවකයා හා සේවා යෝජකයා අතර සිදුවන්නා වූ ආරවුල් පෞද්ගලික ගිවිසුමක ප්‍රතිඵලයක් මත සිදුවන බැවින එම සම්බන්ධතාවයන්, අධිකරණමය ක්‍රියාවලියකින් බැහැර ක්ෂේත්‍රයක් ලෙස විසිවන සියවස මුල් භාගය වන විටත් සැලකීය. එහෙත් විසිවන සියවස අවසාන භාගය වත්ම කම්කරු නීති ක්ෂේත්‍රයේ සිදුවූ සංවර්ධනයත් සමඟම මේ පිළිබඳව නව මානයන් ඉදිරිපත් විය. මෙහිදී මූලිකවම අවධානය යොමු වූයේ සේවකයික්ගේ වෘත්තීමය ආරක්ෂාව සම්බන්ධවය. සේවකයින්ගේ අවම වැටුප, වැඩ කරනු ලබන අවම පැය ගණන, ආරක්ෂාව පිළිබඳ රෙගුලාසි, සහ විශ්‍රාමික ප්‍රතිලාභ
යනාදිය ව්‍යවස්ථාපිතව ස්ථාපිත විය. ඊට අමතරව සේවකයා පිළිබඳ වූ අධිකරණ දැක්ම වඩාත් සානුකම්පිත විය. සාමූහික කේවල් කිරීමේ අයිතිය තහවුරු වීම හා වෘත්තීය සමිති පිහිටුවීමේ අයිතිය ගොඩනැගීම මගින් සේවක අයිතීන් වඩ වඩාත් තහවුරු විය. කාර්මික ආරවුල් විසඳීමේ වඩා යුහුසුළු මාර්ගයක් ලෙස විශේෂ විනිශ්චය සභාවන් වන කම්කරු විනිශ්චය සභා ක්‍රමයක් අතිවිය. මෙය බොහෝ දුරට සාධාරණත්වය මත පදනම් වූ ද, සාම්ප්‍රදායික අධිකරණ ක්‍රියාවලියෙන් බැහැරව ද සැකසූවකි.
කම්කරු නීතියේ අද පවතින තත්වය උදෙසා ජාත්‍යන්තර වශයෙන් ප්‍රධාන ආයතන දෙකක් දායක වී ඇත. එනම්,
දහ අටවන සියවසේ දෙවන භාගයේදී ආරම්භ වූ කාර්මික විප්ලවයත් සමඟ යුරෝපයේ ආර්ථික රටාවේ පැහැදිලි වෙනසක් සිදුවිය. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස යකඩ හා ගල් අඟුරු පදනම් වූ ධනවාදී ආර්ථිකයක මුල් අඩිතාලම එංගලන්තය තුලින් ඉස්මතු විය. ශීඝ්‍ර තාක්ෂණික දියුණුවත් සමඟම පැවති කුඩා කර්මාන්ත වෙනුවට මහා පරිමාණ නිෂ්පාදන කර්මාන්ත බිහිවිය. පූර්ව කාර්මික සමාජයේ මෙන් නොව මෙම නව ආර්ථික රටාව තුළදී විශාල ප්‍රාග්ධනයක් හා විශාල සේවක පිරිසක් එක් ස්ථානයක සේවය සඳහා යෙදවීම අත්‍යවශ්‍ය විය. එබැවින් ප්‍රාග්ධනය හා ශ්‍රමය එකිනෙකට වෙනස් අත්‍යවශ්‍ය සම්පත් දෙකක් බවට පත් විය. ඉහත සම්පත් කාණ්ඩ දෙක භාණ්ඩ හා සේවා නිෂ්පාදනයේදී, ධනවාදී කාර්මීකරණය යටතේ නැතිවම බැරි අංග ‍දෙකක් විය. එකිනෙකට වෙනස් අභිලාශයන්ගෙන් යුක්ත වූ මෙම කාණ්ඩ දෙක නිරන්තරයෙන් එකිනෙක හා ගැටිණි. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සමාජය ප්‍රධාන පන්ති දෙකකට, එනම් ධනවාදීන්(capitalists) හා කම්කරුවන්(labourers) වශයෙන් කොටස් වු අතර ඔවුනගේ එකිනෙකට වෙනස් අභිලාශයන් නිරන්තරයෙන් ගැටෙනසුළු විය. නූතන කර්මාන්තශාලා ක්‍රමය බිහිවීමත් සමඟම ඉඩම් රහිත කම්කරු පංතියක් බිහි වූ අතර ධනපතීන්ගේ මුඛ්‍ය පරමාර්ථය වූයේ කම්කරුවන්ගේ ශ්‍රමය සූරාකමින් උපරිම ලාභ ලැබීමය. කම්කරුවා සැමවිටම තම ශ්‍රමය අලෙවි කිරීමට සූදානම් වූ අතර ධනපතීන් කම්කරුවාගේ ශ්‍රමය සූරාකමින් උපරිම ලාභ ලැබීය.රාජ්‍ය නිර්බාධිත ප්‍රතිපත්තියෙන් පන්නරය ලැබූ ධනපතියෝ තම ධනය යොදවමින් අධික ලාභ ලැපීම සඳහා මෙම කර්මාන්තශාලා පවත්වාලගන ගියහ. මෙය යුරෝපයට සීමා නොවී ජාත්‍යන්තරයටද පැතිර ගියේය. ඉහත තත්වයට ප්‍රතිඵලයක් වශ‍යෙන් ඉතා ප්‍රාථමික මට්ටමෙන් සංවිධානය වූ කම්කරු සංවිධාන, වර්ධනය වන්නාවූ පීඩාකාරී තත්වයට එඓහිව අරගල කරන ලදි. එයට එරෙහි වීමක් ලෙස බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුව 1799දී combination act නම් වූ පනත මගින් කම්කරුවන් එලෙස සංවිධානගතවීම සපුරා තහනම් කරන ලදි. මොනයම් ආකාරයේ නීති පැන වූවත් වෘත්තීය සංවිධානයන්හි අරගල වල අඩුවීමක් දක්නට නොලැබුනු අතර නොනවත්වා සිදුකරන අරගලයන්හී ප්‍රතිඵලයක් ලෙස නීතිය මගින් හා අධිකරණයන්හි කම්කරුවන් පිළිබඳ වූ ආකල්පයන්වල සුහදායීබවක් දක්නට ලැබුනු අතර එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඉහත පනත අවලංගු කරන ලදි. ඉන් අනතුරුව වෘත්තීය සංගම්වල නිරන්තර උත්සාහයන් මත කම්කරුවන්ට හිතකර තත්වතන් නීර්මාණය වූ අතර පසුව එම තත්වයන් නීතීන් බවට පරිවර්තනය වීමක්ද සීදුවිය.
01) වැඩ කරන පැය ගණන, නිවාඩු, කම්කරුවන්ගේ ආරක්ෂාව පිළිබඳ විධිවිධාන, වැටුප්,විශ්‍රාම, පාරිතෝෂික, සෞඛ්‍යය ආදී නොයෙකුත්සේවා කොන්දේසි පිළිබඳ අවම ප්‍රමිතීන් ඇතිකිරීම.
02) ඕනෑම පාර්ශවයකට නිසි දැනුම්දීමකින් පසු සේවා ගිවිසුම අවසන් කරීමට තිබූ නිදහස ව්‍යවස්ථාපිත නීති මගින් මීමා කිරීම
ඉහත අරමුණු මුදුන් පමුනුවා ගැනීමට හා කාර්මික සබඳතාවයන් පාලනයට තවදුරටත් විවිධ ව්‍යවස්ථාපිථ නීති පනවා ඇත.
සේවකයා හා සේවා යෝජකයා අතර සම්බන්ධතාවයන් විධිමත් කිරීම හා ඊට ආනුෂාංගික විධිවිධාන පැනවීම කම්කරු නීතියේ ප්‍රධාන අරමුණ වේ. කම්කරු නීතිය පිළිබඳ හා ශ්‍රී ලංකාව සම්බන්ධයෙන් එම නීතියේ තත්වය සැකෙවින් විමර්ශනය කිරිම මෙ‍ම ලිපියෙන් බලාපොරොත්තු විය.
Department of Labour සංරක්ෂණය කළ පිටපත 2010-06-17 at the Wayback Machine