davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Periplus

A periplus (/ˈpɛrɪplʌs/), or periplous, is a manuscript document that lists the ports and coastal landmarks, in order and with approximate intervening distances, that the captain of a vessel could expect to find along a shore. In that sense, the periplus was a type of log and served the same purpose as the later Roman itinerarium of road stops. However, the Greek navigators added various notes, which, if they were professional geographers, as many were, became part of their own additions to Greek geography.
The form of the periplus is at least as old as the earliest Greek historian, the Ionian Hecataeus of Miletus. The works of Herodotus and Thucydides contain passages that appear to have been based on peripli.
Periplus is the Latinization of the Greek word περίπλους (periplous, contracted from περίπλοος periploos), which is "a sailing-around." Both segments, peri- and -plous, were independently productive: the ancient Greek speaker understood the word in its literal sense; however, it developed a few specialized meanings, one of which became a standard term in the ancient navigation of Phoenicians, Greeks, and Romans.
Several examples of peripli that are known to scholars:
Persian sailors had long had their own sailing guide books, called Rahnāmag in Middle Persian (Rahnāmeh رهنامه in Modern Persian).
They listed the ports and coastal landmarks and distances along the shores.
The lost but much-cited sailing directions go back at least to the 12th century. Some described the Indian Ocean as "a hard sea to get out of" and warned of the "circumambient sea," with all return impossible.
A periplus was also an ancient naval maneuver in which attacking triremes would outflank or encircle the defenders to attack them in the rear.
List of National Natural Landmarks in Colorado

There are 17 National Natural Landmarks in U.S. state of Colorado, one of which extends into Wyoming. They cover areas of geological, biological and historical importance, and include lakes, mountains, rock formations and numerous fossil sites. The landmarks are located in 14 of the state's 64 counties. Five counties each contain all or part of two NNLs, while two landmarks are split between two counties. The first two designations, Slumgullion Earthflow and Summit Lake, were made in 1965, while the most recent designation, Glenwood Caverns and Iron Mountain Hot Springs, was made in 2023. Natural Landmarks in Colorado range from 60 to 380,000 acres (24.3 to 153,780.5 ha; 0.1 to 593.8 sq mi) in size. Owners include private individuals and several municipal, state and federal agencies.
The National Natural Landmarks Program is administered by the National Park Service, a branch of the Department of the Interior. The National Park Service determines which properties meet NNL criteria and, after notifying the owners, makes nomination recommendations. The Secretary of the Interior reviews nominations and, based on a set of predetermined criteria, makes a decision on NNL designation or a determination of eligibility for designation. Both public and privately owned properties can be designated as NNLs. Owners may object to the nomination of the property as a NNL. This designation provides indirect, partial protection of the historic integrity of the properties via tax incentives, grants, monitoring of threats, and other means.
38°59′50″N 105°32′52″W﻿ / ﻿38.9972°N 105.5478°W﻿ / 38.9972; -105.5478﻿ (State of Colorado)
Architecture of Telangana

The architecture of Telangana dates back over two thousand years. The Indian state of Telangana is in the Deccan plateau, bordering the coastal plain of Andhra Pradesh. It has produced regional variants of wider styles of Indian architecture, both in Hindu temple architecture and Indo-Islamic architecture.
The Nelakondapalli stupa belongs to the Buddhist period. It is located on the edge of the coastal plain. ASI excavations in recent decades have found remains of a typical monastic complex, and a few works of art. The site seems to have remained active until the 6th century AD.
The 7th-century Navabrahma Temples at Alampur were built by the Badami Chalukayas.
The Warangal Fort, Ramappa Temple, Kota Gullu and Thousand Pillar Temple are the best examples of Kakatiya architecture.
The architecture of the Golconda Sultanate is very similar to that of other Deccan Sultanates. This Indo-Islamic style is unique to the states of Telangana, Andhra Pradesh, Karnataka and Maharashtra. The ruins of the Golconda Fort is the earliest example. They built elaborate tombs and mosques out of mortared stone.
The 16th-century Charminar, a centerpiece of Hyderabad, is a mosque with four minarets at four corners, elaborately decorated with stucco work. It stands at the confluence of four roads. It overlooks the Mecca Masjid, one of the largest mosques in India.
The Qutb Shahi tombs at Hyderabad contain the tombs of the sultans, other royals and important noblemen. Other examples include the Toli Mosque, Khairtabad Mosque and Taramati Baradari.
During the British colonial period, Telangana was ruled by the Nizams of Hyderabad. The seat of the Nizam was Chowmahalla Palace, which showcases a wide variety of Indian and European styles.
The British Residency and Falaknuma Palace in Hyderabad built in the neoclassical style is another great example of this period.
Art deco buildings in Hyderabad include the Monda Market and SBH Building.
The High Court, City College, Osmania General Hospital and Kacheguda Railway Station in Hyderabad were designed by British architect Vincent Esch in the Indo-Saracenic style of architecture. The Moazzam Jahi market, although not designed by him, is clearly inspired from Esch's designs.
Building built in contemporary styles are common in the HITEC City and surrounding neighborhoods of Hyderabad. IIT Hyderabad is also designed in contemporary style by Christopher Benninger.
Ras al Hadd

Raʾs al-Ḥadd (Arabic: رَأْس ٱلْحَدّ) is a village in Ash Sharqiyah district in Oman. It is on a point at the entrance to the Gulf of Oman.
The region is served by Ras al Hadd Airport.
Al-Hajar Mountains are located to the west.
The beaches at Ras al Hadd and nearby Ra's al-Jinz are known as a breeding ground for green sea turtles.
There is an Indian listening post at Ras al Hadd, and berthing rights for the Indian Navy at Muscat naval base.
The Easternmost peninsula in Oman hosts one of the world's most important populations of green turtles. Throughout the year, these vast sea-reptiles haul their weight of up to 190 kilograms from the sea at Ras Al Jinz to lay the future of this endangered species.
From the around 100 eggs each female lays during a night, only one hatchling may survive to maturity. Visitors to Ras Al Jinz will find that the night walk to the beach may provide the rewarding experience of seeing the start of one of nature's most remarkable life cycles.
On 23 April 1996, Ras Al Jinz Turtle Reserve is designated as a nature reserve.
Located at the heart of Ras Al Hadd is the area's first shopping centre, Alfouz Hypermarket, which opened on 10 May 2018. The mall caters to the shopping needs of the people of Ras Al Hadd and also to tourists, with items from groceries to swimwear.
Media related to Ras al Hadd at Wikimedia Commons
22°31′01″N 59°46′01″E﻿ / ﻿22.517°N 59.767°E﻿ / 22.517; 59.767
Дядя Фёдор, пёс и кот (мультфильм)

«Дядя Фёдор, пёс и кот» — советский трёхсерийный мультфильм, снятый по мотивам одноимённой повести Эдуарда Успенского. Состоит из частей: «Матроскин и Шарик», «Митя и Мурка» и «Мама и Папа».
Дядя Фёдор — очень самостоятельный шестилетний городской мальчик. Недолго раздумывая, он уезжает жить в деревню Простоквашино со своим новым приятелем — хозяйственным котом Матроскиным, которого родители не разрешили оставить в доме. Уже в деревне они встречают бездомного пса Шарика, которого забирают с собой и приводят в порядок, и знакомятся с пронырливым почтальоном Печкиным. В Простоквашино с ними происходит много разных ситуаций…
Диалог у новогодней ёлки

«Диалог у новогодней ёлки» — стихотворение поэта Юрия Левитанского, впервые опубликованное в журнале «Знамя» (1970, № 1). Произведение стало основой для песни, прозвучавшей в фильме Владимира Меньшова «Москва слезам не верит».
«Диалог у новогодней ёлки» был передан Левитанским в журнал «Знамя». Отдел поэзии этого издания, решив, что тематически стихотворение соотносится с январём, запланировал его к публикации в 1-м номере за 1970 год. Номер был свёрстан и уже готовился к печати, когда руководитель отдела критики Дмитрий Стариков выразил сомнения по поводу актуальности некоторых авторских «прогнозов». Речь, в частности, шла о двустишии «— Чем же всё это окончится? — Будет апрель. / — Будет апрель, вы уверены? — Да, я уверен». По мнению Старикова, в преддверии апрельского празднования 100-летия со дня рождения Ленина отсылка к этому месяцу выглядела двусмысленной и могла вызвать вопросы в инстанциях, отвечающих за идеологическую направленность периодических изданий: «Будто в нынешнем году апрель — обыкновеннейший и с ним дозволено шутки шутить!»
Как вспоминала руководитель отдела поэзии «Знамени» Ирина Янская, после долгих дискуссий редакционная коллегия решила оставить стихотворение Левитанского в новогоднем номере. Тем не менее слово «апрель» в журнальной публикации было заменено на «капель».
По словам писателя Ефима Бершина, Левитанский, до конца дней сохранявший в себе черты «большого ребёнка», относился к январю с непосредственностью школьника, ценящего первый месяц года за праздничную атмосферу, зимние каникулы и собственный день рождения. «Ёлочные проповеди» поэта, включённые в «Диалог…», состоят из трёх пунктов: власть любой вьюги недолговечна; «следует жить»; «следует шить… сарафаны и лёгкие платья из ситца».
Начало января для лирического героя стихотворения — это период, когда замыкается круг, пересекаются исходные и финальные точки, заново рождается время. Зимние «кабала и опала» не должны пугать его собеседницу: в заснеженной природе постепенно пробивают себе дорогу ростки весны. Тему пробуждения новой жизни несёт не только авторская убеждённость в том, что «будет апрель», но и появляющийся в финальных строчках мотив карнавала, создающего «ускользающе-новогоднее настроение».
Песня «Диалог у новогодней ёлки» звучит в фильме «Москва слезам не верит», вышедшем на экраны в 1980 году. Композитор Сергей Никитин, исполнивший её вместе с Татьяной Никитиной, рассказывал, что, приступив к работе над картиной в тот момент, когда лента была смонтирована, он написал музыку только к песне «Александра»: «А другая звучавшая в фильме песня „Диалог у новогодней ёлки“ на стихи Юрия Левитанского уже существовала».
Другая версия песни на стихи Юрия Левитанского, изначально имевшая название «Белая книга», была написана композитором Эдуардом Колмановским; в том же 1980 году она вышла в исполнении Валентины Толкуновой и Леонида Серебренникова на фирме «Мелодия» и прозвучала в программе «Песня-80».
Зимний пейзаж с конькобежцами

«Зимний пейзаж с конькобежцами» (нидерл. Winterlandschap met IJsvermaak) — картина голландского художника Хендрика Аверкампа.
Аверкамп писал в основном небольшие реалистичные зимние пейзажи. Эта картина представляет собой один из них. Художник разместил линию горизонта довольно высоко, что дало достаточно пространства для детального изображения происходящего на катке. Уже следующее поколение голландских художников предпочитало смещать горизонт на картинах гораздо ниже. Пейзаж полон людей, они катаются на коньках, санках, даже на лодках по льду, несут солому и вёдра, играют в нечто вроде хоккея. Судя по одежде, на лёд вышли люди всех сословий.
В левой части картины изображён украшенный гербом Антверпена дом, судя по всему пивоварня и постоялый двор. Перед ним, во льду, вырублена прорубь, из которой поднимают вёдра с водой для варки пива. Ловушка для птиц, сооружённая из двери на палке, в левом нижнем углу картины — это прямое цитирование Питера Брейгеля. Аверкамп разместил свою подпись на «Haenricus Av» нацарапанной на сарае в правой части картины. Сверху над подписью небрежно нацарапана фигура человека.
Феи: Тайна зимнего леса

«Феи: Тайна зимнего леса» (англ. Secret of the Wings, дословно — «Секрет крыльев») — компьютерный полнометражный анимационный фильм, основанный на диснеевской франшизе о феях и созданный компанией DisneyToon Studios. Четвёртая часть серии.
Однажды, вызвавшись помочь Фауне отвести животных в Зимний Лес, Динь-Динь пересекает границу между осенью и зимой. В этот момент крылышки за её спиной неожиданно начинают сиять. Фауна вытаскивает подругу оттуда, ведь феям тёплых времён года нельзя заходить на территорию Зимнего Леса (так же как и феям зимы — к ним), иначе их крылья сломаются, а без крыльев феи не смогут летать. Вылечиться от этого невозможно, как считалось до этого.
Решив выяснить, почему сияли её крылья, Динь отправляется в библиотеку. Но, увы, нужная ей страница была съедена книжным червём, и единственный, кто может объяснить ей природу этого явления — Хранитель, проживающий в Зимнем Лесу. Тогда фея решается на отчаянный шаг: она шьёт себе тёплую шубку и тайно отправляется в Зимний Лес. Помимо причины сияния, Динь узнаёт и то, что у неё есть сестра по имени Незабудка, очень похожая на неё.
Большая часть актёров озвучивания сохранилась от предыдущих фильмов, но были также привлечены несколько новых участников.
Версия direct-to-DVD выпущена на Blu-ray, Blu-ray 3D, DVD, а также для цифровой загрузки 23 октября 2012. Релизы на Blu-ray и Blu-ray 3D также содержат в качестве бонуса короткометражный мультфильм «Турнир Долины Фей» (англ. Pixie Hollow Games).
Операция «Зимний лес»

«Waldwinter» («Зимний лес») — кодовое название карательной операции немецких оккупационных властей в годы Великой Отечественной войны против советских партизанских бригад 3-й (А. Я. Марченко) и 4-й Белорусской (Н. Е. Фалалеев), «За Советскую Белоруссию» (П. М. Романов), «Сиротинской» (П. А. Хомченко), отряда «Неуловимые» (М. С. Прудников), Белорусской диверсионной бригады имени Ленина (А. А. Баскаков), несколько спецгрупп и гражданского населения в треугольнике железных дорог Витебск — Невель — Полоцк (Витебский, Городокский, Меховский, Полоцкий, Сиротинский районы) с 27 декабря 1942 по 25 января 1943 года .
Проводилась силами 286-й охранной дивизии «Рихерт» в составе 2-го моторизованного полка, 2-х охранных полков, 794-го охранного батальона, 600-го полицейского батальона, 8-го артиллерийского полка, танковых частей, 690-й роты полевой жандармерии, хозяйственных спецкоманд из комендатуры Витебска. К операции привлекались 391-я учебно-полевая дивизия и «Боевая группа Шевелеры» с целью создания плотной заградительной полосы вдоль железной дороги Витебск — Невель. Это было продолжение операции «Affenkäfig».
Ожесточенные бои шли по реке Оболь у деревень Лохначи, Ровенец, Шилина, Котляри, Токорова, Пьетери, Заходы. После боев большинству партизанских формирований удалось прорваться через железную дорогу Полоцк — Невель и увести с собой в Россонский район тысячи местных жителей. Несколько отрядов 4-й Белорусской партизанской бригады, специальные диверсионно-разведывательные группы вели бои в зоне операции до 27 января.
В ходе операции немцы уничтожили 1627 человек, 2041 человек были отправлены на принудительные работы в нацистскую Германию. Деревни Аржавухово, Белое, Чербомысло с большей частью их жителей были полностью сожжены. У населения изъято 7468 голов скота, 894 лошади, около 1000 голов птицы, 446,8 т зерна, 14,5 т картофеля, 75,9 т льна и льняного семени и др. В ходе операции 286-я дивизия была снята с довольствия вермахтом, так как обеспечивала себя продовольствием за счет ограбления местного населения.
Страна чудес (фильм, 2016)

«Страна́ чуде́с» — российский комедийный фильм, киноальманах из пяти новелл. Премьера состоялась 1 января 2016 года.
Участники «Квартета И» написали сценарий к новелле, в которой грузин, аудитор, шоумен и ВДВшник застряли в аэропорту.
Предновогодний вечер. Пять независимых сюжетов:
После ряда странных приключений всё заканчивается Новым годом.
Одна из основных новелл альманаха — «После нас хоть потоп» — была снята режиссёром Жорой Крыжовниковым и за полгода до выхода всего фильма была представлена на кинофестивале «Кинотавр», однако впоследствии Крыжовников принял решение снять свою фамилию из титров «Страны чудес», так как параллельно с данным фильмом выходил более важный для него проект — «Самый лучший день».
Изначально планировалось, что ведущего «Поля чудес» сыграет сам Леонид Якубович, но играть самого себя он не захотел, а идея сыграть другого персонажа не заинтересовала Дмитрия Дьяченко.
В качестве саундтрека, лейтмотивом всего фильма звучит композиция «Трава у дома» группы «Земляне», но либо в оркестровой аранжировке, либо в кавер-версии исполнения группы «Би-2».
Фильм получил отрицательные отзывы в российской прессе. О нём писали:
Алексей Литовченко, «Российская газета»:
Борис Хохлов, «Film.ru»:
Сергей Терновский, «Киноафиша»:
Сергей Мезенов, «Newslab.ru»:
Looney Tunes

Looney Tunes (рус. Луни Тюнз, Луни Тьюнс, Луни Тюнс; в переводе с англ. — «Безумные мотивы, Сумасшедшие мотивы, Беспечные мотивы, Безумные мелодии») — анимационный сериал Warner Bros., а также группа мультипликационных персонажей.
После успеха мультфильмов про Микки Мауса, компания «Warner Bros.» задумалась о создании новой серии коротких анимационных фильмов. Реализацию этой идеи сотрудники «Warner Bros.» поручили кинопродюсеру Леону Шлезингеру, который в свою очередь нанял для достижения этой цели двух мультипликаторов: Рудольфа Айзинга и Хью Хармана. Мультсериал получил название «Looney Tunes» («Безумные мотивы»), позже так назвали и команду мультперсонажей.
В отличие от мультфильмов Диснея, герои отличались особой жестокостью и грубостью друг к другу. Самым первым героем «Looney Tunes», появившимся в 1929 году, был человечек Боско. У него была подружка Хани. В 1933 году в сериале появился другой человечек по имени Бадди. А в 1935 году появился ещё один человечек — Бини.
В 1944 году студия «Warner Bros.» выкупила мультсериал у «Леон Шлезингер Продакшн», и он транслировался уже при поддержке Warner Brothers. В 1931 году появился мультсериал «Merrie Melodies» («Весёлые мелодии»), который стал аналогом мультсериала Looney Tunes. Студия Paramount выпустила «Noveltoons», который тоже стал аналогом мультсериала Looney Tunes.
Популярность мультсериала росла. Расширялся и состав персонажей, появились новые дуэты. Первый из дуэтов, образовавшийся в 1940 году, — Элмер Фадд и Багз Банни. Он стал самым главным дуэтом среди мультперсонажей. В конце 1940 — начале 1950 годов появлялись другие дуэты: Кот Сильвестр (1945) и канарейка Твити (1942), тогда появилась Бабуля, Хитрый Койот и Дорожный бегун (1949), Овчарка Сэм и волк Ральф (1952).
Мультсериал получил мировую славу в 1970-х и 1980-х годах. У множества мультипликационных персонажей появились собственные сериалы. Следом за мультфильмами выходили кинофильмы и игры.
По мотивам мультсериала были выпущены пластинки с аудиосказками фирмой «Capitol».
В конце 1970-х годов видеокомпания «WCI Home Video», с 1980 года — «Warner Home Video» выпустила серию видеокассет Betamax и VHS со всеми сериями мультфильмов, перевыпущены в 1980-х годах на VHS и Betacam, позже — на LaserDisc. На некоторых Videodisc серия мультфильмов выпускались компанией «MGM/UA Home Video».
В России в 1990-е годы обрёл большую популярность при показах по кабельным и эфирным каналам российского телевидения, в частности в 1993 году их показывали на «ТВ-6», а в 1995 году — на телеканале «Останкино-1». Также в 1990-е годы мультсериал выпускался на VHS видеопродукцией «Американ Видео» с собственным авторским переводом а также с другими новыми переводами Эраста Дировского, Виталия Мартынова, Игоря Радаева и др, и с 1994—1999 годах компаниями «Варус-Видео», с 2000—2002 годах — «Мост-Видео» с собственными дубляжами. Неоднократно показывали по российскому телевидению, в том числе на СТС и 2х2.
Юлий (Три богатыря)

Ю́лий (полное имя — Гай Ю́лий Це́зарь) — мультяшный персонаж российской франшизы мультфильмов «Три богатыря». Один из самых популярных персонажей франшизы, который в конце 2020 года получил свой сольный фильм.
Юлий — говорящий богатырский конь (озвучивает актёр Дмитрий Высоцкий), умеет читать. Характер — добрый, болтливый, приставучий, умный.
Появляется уже в первом фильме франшизы: его для младшего богатыря Алёши Поповича (которому, как любому богатырю, нужен конь), достаёт его дядька Тихон — покупает у цыган. Прошлое коня неизвестно; по его словам, он был украден цыганами, а до этого он жил «при храме новгородском». Полное имя коня — Гай Юлий Цезарь; он назвал себя так в честь римского императора-полководца.
В библиотеке при храме начитался «множество книг занятных» и поэтому обладает богатой (но зачастую поверхностной и бесполезной) эрудицией, по замечанию критиков, это его «фирменная бестолковость».
Для коня он очень образованный, часто прямо цитирует тех или иных писателей, хотя в своих знаниях зачастую весьма поверхностен («Как я обожаю Германию, особенно Лондон… Как там Монмартр?»), при этом очень самоуверен («Мы, кони, — основа прогресса и шахмат!»).
В сюжете мультфильма конь Юлий формально является ездовым конём богатыря Алёши Поповича, но фактически по прямому назначению его используют редко, более того, «чаще, наоборот, богатырь несёт коня на себе» и для этих целей Юлий заводит собственного компаньона — трудолюбивого и молчаливого ослика Моисея, на спине которого периодически оказываются различные спутники Алёши.
Конь Юлий — не просто спутник богатыря, он является особым типом героя, эволюционируя от образа богатырского коня к образу трикстера, зоо- и отчасти антропоморфного комического дублёра главного героя, наделённый чертами плута и озорника.
Часто проявляет свою богатую эрудицию для решения (хотя выходит наоборот — для создания) проблем: пытается провести физические расчёты для перехода через реку («Я предлагаю так. Здесь подсечный механизм, нам понадобится несколько деревьев. Делаем расчёт: сила тяжести, сила ускорения…»), цитирует китайского стратега Сунь-цзы («Мы с Моисеем считаем, что лучшая битва — это та, которой не было!») и другие.
На протяжении 20 лет съёмок франшизы характер коня в целом не претерпевает изменений:
В 2017 году конь Юлий выиграл в номинации «Лучший герой российского анимационного фильма» премии в области анимации «Мультимир» (фильм «Три богатыря и морской царь»).
В 2019 году конь Юлий стал детским аудиогидом Русского музея в экскурсиях по легендам и сказкам в русском искусстве, рассказывая о картинах из собрания музея — «Богатырь» Михаиля Врубеля, «Витязь на распутье» Виктора Васнецова, «Садко» Ильи Репина и других произведениях.
Prostokvashino (TV series)

Prostokvashino (Russian: Простоквашино) is a Russian animated television series produced by Soyuzmultfilm. Continuation of cartoons "Three from Prostokvashino", "Vacations in Prostokvashino", "Winter in Prostokvashino" and "Spring in Prostokvashino".
Uncle Fyodor has a younger sister, Vera Pavlovna. And Vera Pavlovna has a bestfriend, the rodent Tama-Tama. Later, they had a nanny, Margarita Egorovna. Meanwhile, Matroskin and Sharik have started a farm and are mastering new technologies.
DNK (brand)

DNK Russia — is a Russian designer brand of family clothing and accessories production, founded by sisters Anna Alekseeva and Olga Kovalenko (both before marriages — Nichkova).
In 2015, Anna Nichkova and Olga Nichkova began sewing baby clothes for their own newborn children according to their sketches. On summer of 2015, the first batch of children's clothing was sold using Instagram.
In 2016, a warehouse for clothes was opened. A year later, the sisters signed a contract with a sewing company, but the received batch turned out to be defective. This incident was the reason for the opening of there sewing workshop. In the fall of 2017, the official website of the company was launched.
In 2018, they attracted the attention of the public with a project when models, children, singers, artists, star children, people with disabilities came to the same podium at the Moscow Fashion Week show.
In 2020, as part of the #myplace campaign, 2 thousand hygienic masks were sewn for volunteers and the elderly people.
On October 3, filming of the Cinema Fashion project "Another Reality" took place, where a show of various clothing brands was presented, including DNK.
And also DNK is an eco—friendly brand. They abandoned polyethylene for packaging, replacing it with a convenient and practical alternative — a shopping bag. And they continue to develop new packaging for deliveries that will meet all environmental requirements
In 2015, when selling the first batch, the brand was named D&N Kids, since the Dom & Nica trademark was registered to Anna's husband. Later, the brand was renamed DNK Kids, then DNK Russia, as it is today.
At launch, only children's clothing was created: overalls, "kids" and hats. By the end of 2015, children's T-shirts and hoodies were added. In 2017, the range includes children's tracksuits. In October 2017, a trial batch of dresses for daughters and mothers was released. Then clothes for the whole family began to be created. In 2021, the collection "DNK&SMESHARIKI" was created, which consists of T-shirts, sweatshirts, trousers, leggings and suits. The line is designed not only for children and teenagers, but also for adults.
Button (film)

Button (Russian: Пуговица, romanized: Pugovitsa) is a Soviet animated film directed by Vladimir Tarasov and released by the Soyuzmultfilm studio in 1982. It is based on a short story by Herbert G. Wells.
A young artist sits in his studio in front of a blank canvas, searching for inspiration for his next painting. His concentration is constantly interrupted by the annoying buzzing of a fly. When he finally catches the fly, he doesn’t kill it but instead lets it out the window. However, the fly soon returns and lands on a mirror. As the artist tries to catch it, he glimpses his own reflection, sparking the idea to paint a self-portrait. But as he sketches the pencil outline, he notices one of the buttons on his shirt is poorly sewn. Frustrated by this small imperfection, he tries to fix it, pricks his finger, and, annoyed, rips the button off altogether. Then, as he colors in the portrait, he begins to transform it—imagining himself as a wealthy playboy in a fancy suit, set against the backdrop of a new car, a luxurious mansion with a pool, and even a private jet (in the film’s monochrome style, the portrait becomes vividly colored in these fantasy elements).
Unexpectedly, the painted version of himself comes to life: when a fly lands on the canvas, this double coldly and deliberately kills it. Thinking it’s a figment of his imagination, the artist shows the portrait to his beloved girlfriend, proud of the result. But the painted version, growing more like the artist’s opposite, begins to flirt with her, enticing her to enter his luxurious world within the painting. Disturbed, the artist grabs a can of white paint and covers the portrait. Upset at missing her chance to step into this painted world of luxury, the girlfriend runs off.
In the final scene, the artist stands in a gallery, watching a crowd gather around his unembellished self-portrait, drawn simply in pencil. His girlfriend approaches him and sews back on the button he had ripped off—this time, the button is colored, adding a touch of vibrancy to his otherwise monochrome reality.
Umka (1969 film)

Umka (Russian: Умка) is a 1969 Soviet animated film. It is based on a children's book of the same name by Yuri Yakovlev, who also wrote the screenplay for the film. Umka means "polar bear" in the Chukchi language.
The film is famous for its song "She-bear's Lullaby" (Russian: Колыбельная медведицы), written by Yevgeny Krylatov and performed by Aida Vedishcheva.
One night, a female polar bear teaches her cub Umka how to build a den in the snow. When she puts him to sleep, he asks her to tell a tale about the fish. The tale is about a sad Fish-Sun who cannot escape from a shark's teeth. After the tale, Umka asks if their Sun was eaten by a shark too, which his mother denies, since the Sun is not a fish and swims above them. She puts him to sleep, telling him that when he wakes up, the Sun will appear. She then sings him a lullaby to help him fall asleep.
The next morning, Umka notices a small camp of human reindeer herders. When he asks about them, his mother explains that they are "bears who constantly walk on hind legs and can take off their skin". When Umka tries to walk on his hind legs, she tells him that they smell of smoke, sending him instead to catch a fish from an ice hole. When he tries to, he can't find any fish. His mother explains that this is because of his nose: while he is white, his nose is black, and that is blowing his cover. She advises him to cover it with his paw. Umka then wonders if the two-legged bears cover their noses too.
One day, Umka encounters a small Chukchi boy who has just fallen off a reindeer while riding. When he sniffs him, he finds out that he smells like milk instead of smoke. When he asks him about his absence of a tail, the amused boy puts a snowball on Umka's snout for fun, before running off, throwing his cap into the air. This causes Umka to think that the boy has two heads.
Another day, as Umka runs after some reindeer, he meets the same boy again. After asking him about his "second head" and other missing bear features, they decide to go to the sea. While Umka dives in, the boy stays on land, since the water is too cold for him. Suddenly, the mother calls for Umka, approaching them. To avoid trouble, Umka tells the boy to lie down in the snow and cover his nose with his paw, although the boy crawls away just as Umka's mother arrives. When she senses the smell of smoke, Umka distracts her by pretending to spot a fish in a far ice hole, prompting mother to go and catch it. As Umka returns, he discovers that the boy has disappeared, leaving behind his cap. Umka takes the cap and runs to find his friend, only to discover people leaving along with the boy.
Umka, sad that his friend is gone, asks his mother to relocate somewhere else; she complies. As they set off on an ice floe, the mother sings the second part of the lullaby. Later that night, someplace else, the boy gazes at the stars and sees Ursa Major and Ursa Minor, imagining the latter as his friend Umka waving at him. The film ends as the boy calls out for Umka.
"Christmas tree" files

From the 1930s until the 1980s, the BBC kept a number of clandestine files on applicants accused by MI5 of political subversion, in particular those deemed to be communists or fellow travellers of communism, and also members of far-right organisations. They were marked with a distinctive upward-facing green arrow, which bore resemblance to a Christmas tree and had the effect of blacklisting a number of applicants for roles in the BBC. Knowledge of the files was made public in 1985 after being reported on by The Observer. By that time, the practice had ceased but a number of files remained. They were destroyed in the 1990s following the end of the Cold War.
From the late 1930s until 1984, MI5 stationed an intelligence officer at the BBC to vet editorial applicants. During World War II, those deemed to be political subversives, in particular suspected communists or fellow travellers of communism, were banned from working at the BBC. The personnel records of anyone suspicious were stamped with the legend "SECRET", a distinctively shaped green upward-facing arrow resembling a Christmas tree. Only a handful of BBC staff knew what the tag meant. The practice was secret and was officially denied until it became public knowledge when The Observer wrote about the practice in 1985, following leaked information from Mike Fentiman. The officer in charge of vetting at that time was Ronnie Stonham.
The "Christmas tree" scheme was dropped in 1984. Mike Fentiman claimed that the Christmas tree symbol was used because the Christmas carol "O Tannenbaum" had the same tune as the socialist song "The Red Flag". However, in 2020, on the BBC program QI, it was claimed that the "Christmas tree" symbol was merely an arrow, indicating that a file should be referred upwards. Michael Hodder, who worked for the vetting unit in the 1980s, told The Times that all files were destroyed in the early 1990s as the Cold War ended.
The BBC's policy was to not employ someone in Category A, although this did happen sometimes.
Membership of these groups was not necessary for blacklisting; guilt by association was assumed.
In 1940, Hugh Greene – who later became Director-General of the BBC – was one of the first to undergo its security vetting, as MI5 mistakenly suspected Greene was a communist. Other people who underwent vetting and gained the "Christmas tree" tag on their file included:
List of Courage the Cowardly Dog episodes

Courage the Cowardly Dog is an American animated television series created and directed by John R. Dilworth. The pilot episode, "The Chicken from Outer Space", originally aired as part of What a Cartoon! on February 18, 1996. The series officially premiered on Cartoon Network on November 12, 1999, and ended on November 22, 2002, with a total of 52 episodes over the course of four seasons. A CGI special titled "The Fog of Courage" was broadcast on Cartoon Network in Southeast Asia on October 31, 2014. The series is about an anthropomorphic dog named Courage, who lives with an elderly couple in Nowhere, Kansas. In each episode, the trio are thrown into bizarre and frequently disturbing misadventures, often involving the paranormal or supernatural.
The 2021 direct-to-DVD film Straight Outta Nowhere: Scooby-Doo! Meets Courage the Cowardly Dog is the only official Courage project in which Dilworth has no involvement.
Note: According to copyright dates and sneak peek of the first episode, this entire season was completed by October 1999, a month before it premiered.
Note 1: All episodes in this season (except episodes 1 and 13) were written by David Steven Cohen.
Note 2: According to copyright dates, episodes 1 to 9 of this season were completed by November 2000.
In February 2012, BuzzFeed reported that a CGI special of Courage the Cowardly Dog was in development. The 7-minute special, titled The Fog of Courage, aired in 2014. Dilworth uploaded the special on his StretchFilms YouTube channel on March 14, 2024, before the video later became privated.
In 2021, a 76-minute straight-to-video movie crossing over with Scooby-Doo was released, titled Straight Outta Nowhere: Scooby-Doo! Meets Courage the Cowardly Dog. The film was produced by Warner Bros. Animation and Cartoon Network Studios, but without involvement of Courage creator John R. Dilworth. The movie was released to DVD and digital on September 14, 2021.
What-a-Mess

What-a-Mess is a series of children's books written by British comedy writer Frank Muir and illustrated by Joseph Wright. The title character is a dishevelled, accident-prone Afghan Hound puppy, whose real name is Prince Amir of Kinjan. The book series was later made into two animated series, both narrated by Muir.
Four Seasons
Four Square Meals
Mini Books
An animated series was made in the UK in 1979 by Smallfilms. More episodes were made in the UK in 1990 by Central Independent Television, Link Licensing, and Bevanfield Films. A second, American version was made in 1995 by DIC Productions L.P. and aired on ABC in the United States. It aired on YTV from 1995 to 1999 in Canada, and aired on Spacetoon from 2004 to 2014 in the Arab world. Both versions were narrated by Muir. Both animated series aired on the Australian Broadcasting Corporation in Australia.
In October 1996, Buena Vista Home Video under the DIC Toon-Time Video imprint released two VHS tapes called Monsters, Goblins, and Ghosts, Oh my! and Here Comes Santa Paws. The former contained the segments "What-A-Mess and the Hairy Monster", "Trick Or Treat", and "My Tea Time with Frank". The latter contained the Santa What-a-Mess special.
In November 2003, Sterling Entertainment released a VHS/DVD called Christmas Mess, containing the Santa What-a-Mess special as well as the segments "Trash's Wonderful Life", "The Thanksgiving Turkey", Snowbound", "All Around the Mallberry Bush", "It's Raining Cats and Dogs" and "At the Movies", with the DVD version containing the segments "His Majesty, Prince What-a-Mess", "Ultimate What-a-Mess" and "This Hydrant is Mine" as bonus episodes. The DVD was re-issued by NCircle Entertainment in 2007.
అమృత్‌సర్

అమృత్‌సర్ (పంజాబీ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ), పంజాబ్ లోని ఒక పట్టణం. అమృత్‌సర్ అనగా అమృత-సరస్సు. 2001 గణాంకాల ప్రకారం దీని జనాభా 15 లక్షలు,, అమృత్‌సర్ జిల్లా మొత్తం జనాభా 36.90 లక్షలు.
ఈ ఆలయం ఉత్తర భారతంలోని అమృతసర్లో ఉంది. సిక్కు మతస్తులకు అతి పవిత్రమైన ఈ అలయానికి నాలుగు వందల ఏండ్ల చరిత్ర ఉంది. ఈ ఆలయ నిర్మాణంలో ఏడు వందల కిలోల బంగారం వాడారు. ఈ ఆలయానికి సిక్కు మతస్తులే గాక అన్య మతస్తులు కూడా వస్తుంటారు. రోజు ఈ ఆలయాన్ని మూడున్నర లక్షలమంది దర్శిస్తుంటారు. పర్వ దినాలలో వీరి సంఖ్య పది లక్షలవరుకు వుంటుంది. ఈ ఆలయ వార్షికాదాయం ఐదు వందల కోట్ల రూపాయలకు పైనే వుంటుంది. పండగ దినాలలో ఆదాయం నాలుగు కోట్లు వుంటుంది. ఈ అమృతసర్ స్వర్ణ దేవాలయం సంపద విలువ వెయ్యి కోట్ల రూపాయల పైనే వుంటుంది.
గోల్డెన్ టెంపుల్ మెయిల్

గోల్డెన్ టెంపుల్ మెయిల్ భారతీయ రైల్వేలు, పశ్చిమ రైల్వే మండలం ద్వారా నడుపుతున్న సూపర్ ఫాస్ట్ రైలు.ఇది మహారాష్ట్ర రాజధాని అయిన ముంబై నుండి పంజాబ్ లో గల అమృత్ సర్ వరకు పయనిస్తుంది.
1928 సెప్టెంబరు 1 ఫ్రాంటియర్ మెయిల్ పేరుతో గోల్డెన్ టెంపుల్ మెయిల్ ను ప్రారంభించారు.భారతదేశ స్వాతంత్రానికి పూర్వం ప్రారంభింపబడ్డ ఈ రైలు ముంబై నుండి పెషావర్ వరకు ప్రయాణించేది.అప్పటి బ్రిటీషు అధికారులు బాల్లర్డ్ నుండి పెషావర్ చేరుకోవడానికి ఈ రైలును ఉపయోగించేవారు.భారత దేశానికి స్వాతంత్రనంతరం ఈ రైలును అమృత్ సర్ వరకు పరిమితం చేసారు.1996 లో ఫ్రాంటియర్ మెయిల్ పేరును గోల్డెన్ టెంపుల్ మెయిల్ గా మర్చారు.
12903 నెంబరుతో ప్రయాణించు గోల్డెన్ టెంపుల్ మెయిల్ ముంబై నుండి తొలిరోజు రాత్రి 09గంటల 25నిమిషాలకు బయలుదేరి మూడవ రోజు ఉదయం 05గంటల 30నిమిషాలకు అమృత్‌సర్ చేరుతుంది.అలాగే 12904 నెంబరుతో ప్రయాణించు గోల్డెన్ టెంపుల్ మెయిల్ రోజు రాత్రి 09గంటల 30నిమిషాలకు అమృత్‌సర్ లో బయలుదేరి మూడవ రోజు ఉదయం 05గంటల 20నిమిషాలకు ముంబై సెంట్రల్ చేరును.
12903 నెంబరుతో ప్రయాణించు గోల్డెన్ టెంపుల్ మెయిల్ ముంబై నుండి బయలుదేరి సూరత్,కోట,మధుర,హజరత్ నిజాముద్దీన్ రైల్వే స్టేషన్,ఘజియాబాద్,అంబాలా,జలంధర్ మీదుగా ప్రయాణించి అమృత్‌సర్ చేరుతుంది. 12904 నెంబరుతో ప్రయాణించు గోల్డెన్ టెంపుల్ మెయిల్ అమృత్‌సర్ నుండి బయలుదేరి జలంధర్,అంబాలా,ఘజియాబాద్,హజరత్ నిజాముద్దీన్ రైల్వే స్టేషన్,మధుర,కోట,,కోట,సూరత్,దాదర్ ల మీదుగా ప్రయాణించి ముంబై సెంట్రల్ చేరుతుంది.
గోల్డెన్ టెంపుల్ మెయిల్ లో 2అరక్షిత భోగీలు,9స్లీపర్ క్లాస్ భోగీలు,5 మూడవ తరగతి ఎ.సి భోగీలు,ఒక మూడవరెండవ తరగతి భోగి,2 రెండవ తరగతి భోగీలు,1 మొదటి తరగతి ఎ.సి భోగి,ఒక పాంట్రీకార్ భోగి,2 యస్.ఎల్.ఆర్ భోగీలతో కలిపి మొత్తం 24 భోగీలుంటాయి.
గోల్డెన్ టెంపుల్ మెయిల్ కు WCAM 2/2P లోకోమోటివ్లను ముంబై సెంట్రల్ నుండి వడోదర వరకు ఉపయోగించి, అక్కడినుండి అమృత్‌సర్ వరకు వడోదర అధారిత WAP 4 లోకో మోటివ్లను ఉపయోగించేవారు.ప్రస్తుతం ముంబై సెంట్రల్ నుండి అమృత్‌సర్ వరకు వడోదర అధారిత WAP 4E లోకోమోటివ్లను ఉపయోగిస్తున్నారు.
బాబా బకాలా

బాబా బకాలా అనేది పంజాబ్‌ రాష్ట్రం, అమృత్‌సర్ జిల్లాలోని ఒక చారిత్రాత్మక పట్టణం. గురుద్వారా బాబా బకాలా సాహిబ్ ఉన్న ప్రదేశంగా ఈ పట్టణం ప్రసిద్ధి చెందింది.
సాహిబ్ సిక్కుల 9వ గురువు గురు తేజ్ బహదూర్‌, ఈ పట్టణంతో సన్నిహిత సంబంధం కలిగి ఉన్నాడు. అతను ఇక్కడ 26 సంవత్సరాల 9 నెలల 13 రోజులపాటు ధ్యానం చేసినట్లు చెబుతారు. దీనికి గుర్తుగా ఆ స్థలంలో గురుద్వారా కూడా ఉంది.
బాబా బకాలా సాహిబ్‌ని మొదట బక్కన్-వాలా (పర్షియన్ భాషలో 'జింకల పట్టణం' అని అర్థం) అని పిలిచేవారు. కాలక్రమేణా ఇది బకాలాగా స్థిరనడిపోయింది. ఈ పట్టణం మొదట ఒక మట్టిదిబ్బగా ఉండేది, ఇక్కడ జింకలు మేపుతూ ఉండేవి. గురు తేజ్ బహదూర్‌ ఢిల్లీలో మరణించే సమయంలో గురు హర్ క్రిషన్ "బాబా బకాలే" అని పలికాడు. బకాలా పట్టణంలో గురు వారసుడు కనుగొనబడతారని అర్థం. తదుపరి గురువు కనుగొనబడిన తర్వాత, "బాబా బకాలే" అనే పదం పట్టణపు అధికారిక పేరు, బాబా బకలా సాహిబ్‌గా పరిణామం చెందింది.
ఈ బాబా బకాలా పట్టణం 31°33′18″N 75°15′56″E﻿ / ﻿31.55500°N 75.26556°E﻿ / 31.55500; 75.26556 అక్షాంశరేఖాంశాల వద్ద ఉంది. అమృత్‌సర్ నగరంలోని గోల్డెన్ టెంపుల్ నుండి 43 కి.మీ.ల (26.7 మైళ్ళు) దూరంలో, జలంధర్‌కు వాయవ్యంగా 46.5 కి.మీ.ల (28.9 మైళ్ళు) దూరంలో, రాష్ట్ర రాజధాని చండీగఢ్‌కు వాయవ్యంగా 93 కి.మీ.ల (120.5 మైళ్ళు) దూరంలో ఈ పట్టణం ఉంది.
2011 భారత జనాభా లెక్కల ప్రకారం, బాబా బకాల పట్టణంలో 1,834 గృహాలు ఉండగా 8,946 జనాభా ఉంది. ఇందులో పురుషులు 4,697 మంది, స్త్రీలు 4,249 మంది ఉన్నారు. లింగ నిష్పత్తి ప్రతి 1000 మంది పురుషులకు 905 మంది స్త్రీలుగా ఉంది.
ఇక్కడ సిక్కు మతం అత్యంత ప్రముఖమైన మతం. హిందూ మతం, జైనమతం కూడా ఉన్నాయి. ఈ పట్టణం ఏర్పడినపుడు భుల్లర్ జాట్‌లు, శుక్లా పండిట్‌లు నివాసులుగా ఉండేవారు. 1947 భారత విభజన సమయంలో వలస వచ్చిన ముస్లిం కుటుంబాలు కూడా ఉన్నాయి.
ఈ పట్టణం బాబా బకాలా అసెంబ్లీ నియోజకవర్గంలో భాగంగా ఉంది.
గుర్‌దాస్‌పూర్

గుర్‌దాస్‌పూర్, పంజాబు లోని నగరం. రావి, బియాస్ నదుల మధ్య ప్రదేశంలో ఉంది. ఇది గుర్‌దాస్‌పూర్ జిల్లాకు ముఖ్య పట్టణం. మహంత్ గురియా దాస్ పేరిట నగరానికి ఈ పేరు వచ్చింది.
గుర్‌దాస్‌పూర్‌ను 17వ శతాబ్దంలో గురియా స్థాపించాడు. ఆయనపేరుతో ఈ పట్టణం గుర్‌దాస్‌పూర్ అయింది. ఆయన ఈ పట్టణ నిర్మాణానికి అవసరమైన స్థలాన్ని సంగీ గోత్రానికి చెందిన జాట్‌ల నుండి తీసుకున్నాడు. పాత నగరంలో గుడిసెలలో నివసిస్తున్న పేద ప్రజల కొరకు ఆయన ఈ పట్టణం స్థాపించబడింది. గురియా పూర్వీకులు అయోధ్యకు చెందిన వారు. వారు ఇక్కడకు వచ్చి పానియర్‌లో స్థిరపడ్డారు. గురియాకు ఇద్దరు కుమారులు ఉన్నారు. ఎస్.హెచ్ నవల్ రాయ్ , ఎస్.హెచ్ పాలా. నవల్ రాయ్ వంశస్థులు గుర్‌దాస్‌పూర్‌లో స్థిరపడ్డారు. నవల్ రాయ్ కుమారుడు బాబా దీప్‌చంద్ గురుగోబింద్ సింగ్ సమకాలీనుడు. బాబా దీప్‌చంద్‌కు గురుగోబింద్‌సింగ్ " గంజ్‌ బక్ష్ " (నిధులకు స్వంతదారుడు) అని బిరుదాంకితుని చేసాడని విశ్వసించబడుతుంది. బాబాదీప్‌చంద్ వంశస్థులు మహంతులని పిలువబడుతున్నారు. గుర్‌దాస్‌పూర్‌లోని ముక్తేశ్వర్ వద్ద ఉన్న రాక్ టెంపుల్ పట్టణ పురాతన చరిత్రకు చిహ్నంగా ఉంది.
గురుదాస్‌పూర్, జాతీయ రహదారి 54 పై ఉంది. ఇది పట్టణాన్ని అమృత్సర్, పఠాన్‌కోట్, జమ్మూ లతో కలుపుతుంది. మరో రహదారి జాతీయ రహదారి 354, గురుదాస్‌పూర్ నగరం నుండే ఉద్భవించింది, ఇది కాలనౌర్, డేరా బాబా నానక్, అజ్నాలా, అమృత్సర్, ఇతర సరిహద్దు పట్టణాల గుండా వెళ్ళి, శ్రీ ముక్తసార్ సాహిబ్ జిల్లా లోని మాలౌట్ వద్ద ముగుస్తుంది. భారత్‌మాలా పథకం కింద 25 వేల కోట్ల వ్యయంతో ఢిల్లీ-అమృత్సర్-కాత్రా ఎక్స్‌ప్రెస్‌వే పేరుతో ఎక్స్‌ప్రెస్ వే నిర్మించాలనే ప్రతిపానను ప్రబుత్వం ఆమోదించింది. ఈ ప్రవేశ నియంత్రిత హైవే గురుదాస్‌పూర్‌ను నేరుగా జలంధర్, న్యూ ఢిల్లీ లతోను, ఉత్తర భారతదేశంలోని ఇతర ప్రధాన నగరాలతోనూ రహదారి ద్వారా కలుపుతుంది. అమృత్సర్-గురుదాస్‌పూర్ హైవే ఎన్‌హెచ్ 54 ను కూడా సిగ్నల్ ఫ్రీగా మారుస్తామని, ఎక్స్‌ప్రెస్‌వే యొక్క ఒక పొడిగింపు కర్తార్‌పూర్ కారిడార్ సమీపంలోని డేరా బాబా నానక్‌కు అనుసంధానిస్తుందని కేంద్ర రోడ్డు రవాణా, రహదారుల శాఖ మంత్రి నితిన్ గడ్కరీ ప్రకటించాడు.
గురుదాస్‌పూర్ రైల్వే స్టేషన్ అమృత్సర్-పఠాన్‌కోట్ మార్గంలో ఉంది. స్టేషన్ కోడ్ GSP.. ఈ రైల్వే స్టేషన్‌లో రెండు ప్లాట్‌ఫాంలు ఉన్నాయి, వీటిలో ఒకటి ప్యాసింజర్ రైళ్లకు, రెండవది సరుకు రవాణా రైళ్లకు ఉపయోగిస్తారు. ఈ రైల్వే స్టేషన్ పూర్తిగా విద్యుదీకరించారు. విద్యుదీకరణ పనులు 2019 లో పూర్తయ్యాయి. గురుదాస్‌పూర్ నుండి అమృత్సర్-పఠాన్‌కోట్ మార్గపు డబ్లింగు పనులు జరుగుతున్నాయి. ఈ స్టేషన్ సమీప స్టేషన్లు అమృత్సర్, పఠాన్‌కోట్ లకు చాలా రైళ్లు ఉన్నాయి. దూర స్టేషన్లు జమ్మూ తవి, భటిండా, బికనీర్, జోధ్‌పూర్, అంబాలా, ఢిల్లీ, టాటానగర్, రూర్కెలా లకు కూడా గురుదాస్‌పూర్ నుండి ఒకటి రెండు రైళ్ళున్నాయి.
గురుదాస్‌పూర్‌లో అనేక ప్రాథమిక, మాధ్యమిక స్థాయి పాఠశాలలు ఉన్నాయి, 13 డిగ్రీ స్థాయి, ఇంజనీరింగ్ కళాశాలలు ఉన్నాయి. 1995 లో అప్పటి ముఖ్యమంత్రి బీంట్ సింగ్ స్థాపించిన బీంట్ కాలేజ్ ఆఫ్ ఇంజనీరింగ్ అండ్ టెక్నాలజీ. పర్యాటక మంత్రిత్వ శాఖ (ఇండియా) ఇన్స్టిట్యూట్ ఆఫ్ హోటల్ మేనేజ్‌మెంట్, క్యాటరింగ్ & న్యూట్రిషన్ జాతీయ గుర్తింపు పొందిన సంస్థ గురుదాస్‌పూర్‌లో ఉంది.
సత్వంత్ సింగ్

సత్వంత్ సింగ్ (1962 - 6 జనవరి 1989) భారత మాజీ ప్రధాని అంగరక్షకులలో ఒకడు. అతను 1984 అక్టోబరు 31 న భారత ప్రధాని ఇందిరా గాంధీని ఆమె న్యూఢిల్లీ నివాసంలో హత్య చేసిన బియాంత్ సింగ్‌తో పాటు పాల్గొన్న హంతకుడు. ఆపరేషన్ బ్లూస్టార్ పేరుతో గోల్డెన్‌టెంపుల్-హర్మందిర్ సాహిబ్ పై జరిగిన సైనిక దాడికి నిరసనగా సహచర అంగ రక్షకుడు బియాంత్ సింగ్ తో కలసి 1984 అక్టోబరు 31న ఇందిరాగాంధీ పై కాల్పులు జరిపి హత్య చేశాడు.
ఇందిరా గాంధీ హత్య ప్రేరణ భారతదేశంలోని అమృత్‌సర్ హర్మందిర్ సాహిబ్ భారత ప్రభుత్వం నిర్వహించిన సైనిక చర్యకు ప్రతీకారంగా జరిగింది.
ఇందిరా గాంధీ నేలపై పడగానే బియాంత్ సింగ్ ఏ-38 రివాల్వర్ తీసి ఆమె పొత్తికడుపులోకి మూడు షాట్లు కాల్చాడు, సత్వంత్ సింగ్ తన స్టెన్ సబ్మెషిన్ గన్ నుండి మొత్తం 30 రౌండ్లు ఆమె పొత్తికడాలోకి కాల్చాడు (మొత్తం 33 బుల్లెట్లు కాల్చబడ్డాయి, వాటిలో 30 బుల్లెట్లు ఆమె పొత్తికడికి తగిలాయి. హంతకులు ఇద్దరూ తమ ఆయుధాలను జారవిడిచి లొంగిపోయారు.
బియాంత్ సింగ్ ను అక్కడ ఉన్న ఇతర గార్డులు వెంటనే కాల్చి చంపారు. సత్వంత్ సింగ్ ను అరెస్టు చేసి, తరువాత సహ కుట్రదారు కెహర్ సింగ్ పాటు ఉరి శిక్ష వేసి మరణశిక్ష విధించారు. తన కోర్టు ప్రకటనలో, సత్వంత్ సింగ్ దేశంలో మత హింసను అంతం చేయాలని విజ్ఞప్తి చేశాడు. అదే సమయంలో ఇందిరాగాంధీ, రాజీవ్ గాంధీ లపై నిందలు మోపాడు. ఉరిశిక్షను 1989 జనవరి 6 న అమలు చేశారు.
ఇందిరా గాంధీ హత్య వారి కుటుంబాలను వెలుగులోకి తెచ్చింది, ఫలితంగా వారు పంజాబ్ రాష్ట్రం నుండి రెండు లోక్‌సభ స్థానాలను గెలుచుకున్నారు. లోక్‌సభ భారత పార్లమెంటు నేరుగా ఎన్నుకోబడిన 543 మంది సభ్యుల సభ.
సత్వంత్ సింగ్, కేహర్ సింగ్ లను ఉరితీసిన తరువాత, పంజాబ్ లో మతపరమైన హింస జరిగింది. ఫలితంగా 14 మంది హిందువులు ఉగ్రవాదుల చేతిలో చంపబడ్డారు.2003లో, అమృత్సర్ గోల్డెన్ టెంపుల్ కాంప్లెక్స్ లో ఉన్న అకాల్ తఖ్త్ లోని అత్యున్నత సిక్కు లౌకిక పీఠంలో ఒక భోగ్ వేడుక జరిగింది. ఇక్కడ ఇందిరా గాంధీ హంతకులకు నివాళులు అర్పించారు.
2004లో అమృత్సర్లోని అకాల్ తఖత్ వద్ద అతని వర్ధంతి వేడుకలు మళ్లీ జరిగాయి. అక్కడ ఆయన తల్లిని ప్రధాన పూజారి సత్కరించారు. వివిధ రాజకీయ పార్టీలు సత్వంత్ సింగ్, కేహర్ సింగ్ లకు నివాళులు అర్పించాయి. 2007లో పంజాబ్, ఇతర దేశాలలో వివిధ ప్రాంతాలలో సత్వంత్ సింగ్, అతని భార్య వర్ధంతి వేడుకలు జరిగాయి. 2008 జనవరి 6న, అకాల్ తఖ్త్ బియాంత్ సింగ్, సత్వంత్ సింగ్ ను "సిక్కు మతం యొక్క అమరవీరులు" గా ప్రకటించింది. అయితే ఎస్జిపిసి వారిని "సిక్కు దేశం యొక్క అమరవీరులుగా" కూడా పేర్కొంది.
భారతదేశంలోని సిక్కు-కేంద్రీకృత రాజకీయ పార్టీ, శిరోమణి అకాలీదళ్, బియంత్ సింగ్, సత్వంత్ సింగ్ వర్ధంతి రోజును మొదటిసారిగా 2008 అక్టోబర్ 31 న "అమరవీరుడు" గా జరుపుకుంది. అప్పటి నుండి ప్రతి అక్టోబర్ 31న ఈ తేదీని శ్రీ అకాల్ తఖ్త్ సాహిబ్ వద్ద పాటిస్తున్నారు.
2014లో ఆయన గురించి కౌమ్ దే హీరే అనే చిత్రం రూపొందించబడింది.
సింగ్ తండ్రి తర్లోక్ సింగ్. అతను జైలులో ఉన్నప్పుడు 1988 మే 2 న సురీందర్ కౌర్ (విర్సా సింగ్ కుమార్తె) ను వివాహం చేసుకున్నాడు. అతని కాబోయే భర్త ఆనంద్ కరాజ్ విధానం లో అతని ఫోటోను "వివాహం" చేయడం ద్వారా అతని గైర్హాజరీలో వివాహం చేసుకున్నాడు.
ఫిరోజ్‌పూర్

ఫిరోజ్‌పూర్, పంజాబ్ రాష్ట్రంలో సట్లెజ్ నది ఒడ్డున ఉన్న పట్టణం. ఇది ఫిరోజ్పూర్ జిల్లాకు ముఖ్య పట్టణం. దీనిని సుల్తాన్ ఫిరోజ్ షా తుగ్లక్ (1351–88) స్థాపించాడు. అతను 1351 నుండి 1388 వరకు ఢిల్లీని పాలించాడు.
ఫిరోజ్‌పూర్ పట్టణం ఇండో-పాకిస్తాన్ సరిహద్దులో సట్లెజ్ నది ఒడ్డున ఉంది. దీనిని 14 వ శతాబ్దంలో ఫిరోజ్ షా తుగ్లక్ స్థాపించాడు. ఈ పట్టణం దేశంలోని ప్రధాన కంటోన్మెంట్. ఈ పట్టణం 10 గేట్ల మధ్య ఉంది. ఇక్కడి సారాగఢీ స్మారక గురుద్వారాను, 36 వ సిక్కు రెజిమెంట్‌కు చెందిన 21 మంది సిక్కు సైనికుల జ్ఞాపకార్థం నిర్మించారు. 1897 సెప్టెంబరు 12 న వజీరిస్తాన్లోని సారాగఢీ కోటను రక్షించేటప్పుడు ఈ సైనికులు మరణించారు.
1965 లో యుద్ధంలో మరణించిన 7 గురు పదాతిదళ డివిజన్ సైనికుల జ్ఞాపకార్థం 1969 లో బార్కి స్మారకాన్ని నిర్మించారు. వీరి వీరోచిత పోరాటం వలన, లాహోర్‌కు ఆగ్నేయంగా 15 మైళ్ల దూరంలో ఉన్న బార్కి పట్టణం పతనానికి మార్గం సుగమమైంది.
ఫిరోజ్‌పూర్ జిల్లా పాకిస్థాన్ సరిహద్దుకు ఆనుకుని ఉంది. జిల్లా పశ్చిమ సరిహద్దులో పాకిస్థాన్ అంతర్జాతీయ సరిహద్దు, ఉత్తర సరిహద్దులో తరణ్‌తరణ్ సాహెబ్ జిల్లా, తూర్పు సరిహద్దులో మోగ జిల్లా, దక్షిణ సరిహద్దులో ఫరీద్‌కోట్ జిల్లా ఉన్నాయి. నైరుతీ సరిహద్దులో కొత్తగా రూపొందించబడిన ఫాజిల్కా జిల్లా ఉంది. ఉత్తర, ఈశాన్య సరిహద్దులను కపూర్తలా జిల్లా ఉంది. జిల్లా గుండా ప్రవహిస్తున్న సట్లైజ్ నది పాకిస్థాన్ వైపు ప్రవహిస్తూ సరిహద్దులను దాటి పాకిస్థాన్ దేశంలో ప్రవేశిస్తుంది. గంగానది కాలువ జలాలతో ఏర్పడిన హుస్సైనివాలా సరసు ఉంది. సట్లైజ్ ఉత్తర సరిహద్దులో ప్రఖ్యాత " షాహిద్ భగత్ సింగ్ ", రాజ్‌గురు, సహ్‌దేవ్ సమాధులు ఉన్నాయి. ఇంకా స్వాతంత్ర్య సమరయోధుల స్మారక చిహ్నాలు ఉన్నాయి. ఫిరోజ్‌పూర్‌లో వేసవి కాలం అత్యధిక వేడి, చలికాలం అత్యధిక చలి ఉంటాయి.
2011 నాటి భారత జనాభా లెక్కల ప్రకారం, ఫిరోజ్‌పూర్‌లో మొత్తం జనాభా 1,10,313. వీరిలో 58,451 మంది పురుషులు, 51,862 మంది మహిళలు ఉన్నారు. ఆరేళ్ళ లోపు పిల్లలు 11,684. ఫిరోజ్‌పూర్‌లో మొత్తం అక్షరాస్యులు 78,040, జనాభాలో 70.7% మంది పురుష అక్షరాస్యత 73.3%, స్త్రీ అక్షరాస్యత 67.9%. షెడ్యూల్డ్ కులాల జనాభా 27,395. ఫిరోజ్‌పూర్‌లో 2011 లో 22,263 గృహాలు ఉన్నాయి.
2011 జనాభా లెక్కల ప్రకారం ఫిరోజ్‌పూర్‌లో హిందూ మతం, సిక్కు మతం ప్రధానమైన మతాలు. మైనారిటీ మతాల్లో క్రైస్తవ మతం, ఇస్లాం, బౌద్ధమతం, జైన మతం ఉన్నాయి.