davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Politeknik Negeri Bandung

Politéhnik Negeri Bandung atawa disingget (POLBAN) nyaéta salah sahiji paguron luhur negeri nu aya di Bandung. Lokasi kampusna aya di daerah Gegerkalong Hilir, Ciwaruga, kabupatén Bandung.
Awalna muka program didik diploma tilu dina bidang téhnik berdasarkeun SK Direktur Jendral Pendidikan Tinggi No. 03/DJ/Kep/1979 tanggal 27 Januari 1979, nami awalna Politéhnik ITB ku sabab masih dina naungan Institut Teknologi Bandung (ITB). Awalna mung aya 4 program studi ti 3 jurusan nyaéta Program studi téhnik Sipil (Jurusan téhnik Sipil); Program studi téhnik Mesin (Jurusan téhnik Mesin); Program studi téhnik Elektronika dan téhnik Listrik (Jurusan téhnik Elektro).
Dina taun akademi 1982/1983, politéhnik ITB narima mahasiswa anyar kanggo kali kahiji, di mana ngadegkeunna diresmikeun ku Direktur Jendral Pendidikan Luhur bareng jeung Politéhnik USU Medan, Politéhnik UNSRI Palembang, Politéhnik UI Jakarta, Politéhnik UNDIP Semarang, jeung Politéhnik UNIBRAW Malang dina mangsa wisuda kahiji Politéhnik ITB dina kaping 4 Oktober 1985.
Taun 1986 dibuka program pendidikan diploma dina bidang Tata Niaga handapeun Jurusan Tata Niaga nyaétau Program studi Akuntansi, Program Studi Keuangan & Perbankan, dan Program Studi Kesekretariatan & Administrasi Perkantoran. Dina taun éta oge, teras dibuka program studi téhnik télékomunikasi dina naungan jurusan téhnik Elektro.
Taun akademik 1987/1988 bagian Pendidikan Ahli téhnik Komputer nu sateuacanna aya di lingkungan ITB dialihkeun ka POLItéhnik ITB teras robih nami janten jurusan téhnik Komputer. Di taun éta ogé POLItéhnik ITB muka jurusan anyar, nayeta Jurusan téhnik Kimia. Teras dibuka ogé dua program studi anyar handapeun jurusan téhnik Mesin jnyaéta program studi téhnik Refrigerasi dan Tata Udara, sareng program studi téhnik énérgi.
Dumasar kana Surat Keputusan Menteri Pendidikan dan Kebudayaan No. 0313/O/1991 soal Penataan Politéhnik dina lingkungan Universitas jeung Institut Negeri, Politéhnik Bandung aya di handapeun Politéhnik ITB, ngayakeun pendidikan program diploma 7 Jurusan nyaéta Jurusan téhnik Sipil, téhnik Mesin, téhnik Elektro, téhnik Komputer, téhnik Kimia, Akuntansi, jeung Administrasi Niaga.
Dina taun 1997 POLItéhnik ITB kenging status institusi mandiri, misah ti ITB janten Politéhnik Negeri Bandung (POLBAN) dumasar Surat Keputusan Menteri Pendidikan dan Kebudayaan No. 085/O/1997.
Sampei taun akademik 2009/2010 Polban tos ngayakeun pendidikan diploma di 18 Program Studi (rekayasa dan tata niaga) jeung pendidikan Sarjana Sains Terapan (D4) di 11 program studi.
Jurusan jurusan sareng program studi kuliah nu aya di Polban, nyaéta :
Fasilitas kampus nu aya di Polban :
Otong Kosasih

Otong Kosasih atawa leuwih dipikawanoh Prof. Ir. Raden Otong Kosasih (gumelar di Cibodas, Majalaya, Jawa Kulon 15 Mei 1905) mangrupa profesor di widang teknik elektro. Manéhna ogé mangrupa rektor nu paling awal di Institut Teknologi Bandung (ITB) nu ngajabat dina taun 1 November 1959- 20 April 1964 periode kahijina.
Di masa Menteri Perhubungan nu dipingpin ku Ir. R. Rooseno jeung jeung Dirjen Kepala/DKA Ir. Moh. Effendi Saleh, Otong Kosasih masa eta ngajabat jadi Direktur Traksi jeung Material Direktorat Jenderal/Djawatan kereta api (DDKA- nu ayeuna jadi PT KAI). Anjeunna oge pernah ngajabat jadi staf pengajar di bagian Teknik Elektro Fakultas Teknik Universitas Indonesia Bandung (aran saacan jadi ITB).
Suharna Surapranata

Suharna Surapranata (gumelar di Bandung, Jawa Barat, 13 Désémber 1955; umur 69 taun) adalah Menteri Negara Riset dan Teknologi Indonesia pada Kabinet Indonesia Bersatu II.
Suharna Surapranata meraih sarjana dari Departemen Fisika Universitas Indonesia dan magister téhnik Fisika Institut Teknologi Bandung. Ia salah satu pendiri Partai Keadilan Sejahtera dan menjabat sebagai Ketua Majelis Pertimbangan Pusat (MPP) PKS. Ia juga ikut mendirikan Masyarakat Ilmuwan dan Teknolog Indonésia (MITI).
Sri Mulyani

Sri Mulyani Indrawati, S.E., M.Sc., Ph.D (gumelar di Bandar Lampung, Lampung, 26 Agustus 1962; umur 58 tahun) nyaéta awéwé sakaligus jalma Indonesia kahiji anu ngajabat Direktur Pelaksana Bank Dunya. Jabatan ieu ditugas keun saprak 1 Juni 2010 tepi manéhna disauran balik deui ku Presiden Joko Widodo keur ditugas keun jadi Menteri Keuangan ngagantikéun Bambang Brodjonegoro, manéhna mulai ngajabat deui saprak 27 Juli 2016. Tadina, manéhna ngajabat Méntéri Keuangan Kabinet Indonesia Ngahiji. Keur manéhna jadi Direktur Pelaksana Bank Dunya mangka manéhna ogé ninggalkeun jabatanna minangka menteri kaduitan waktu eta. Samemeh jadi menteri kaduitan,manéhna pamangku ngajabat Méntéri Nagara Perencanaan Pangwangunan Nasional/Kepala Bappenas ti Kabinet Indonesia Ngahiji. Sri Mulyani tadina dipikawanoh jadi pengamat ekonomi di Indonesia. Manéhna ngajabat Kepala Lembaga Penyelidikan Ekonomi sarta Balarea Fakultas Ekonomi Universitas Indonesia (LPEM FEUI) saprak Juni 1998. Di 5 Désémber 2005, waktu Presiden Susilo Bambang Yudhoyono ngumumkeun perombakan kabinet, Sri Mulyani dipindahkeun jadi Méntéri Keuangan ngagantikeun Jusuf Anwar. Saprak taun 2008, manéhna ngajabat Tugas Méntéri Koordinator Widang Perekonomian, sanggeus Menko Perekonomian Dr. Boediono dilantik minangka Gubernur Bank Indonesia.
Manéhna dinobatkeun jadi Méntéri Keuangan pangalusna di Asia keur taun 2006 ku Emerging Markets di 18 September 2006 di antara Rapat Taunan Bank Dunya sarta IMF di Singapura. Manéhna ogé kapilih jadi awewe pang boga pangaruh ka-23 di dunya versi majalah Forbes taun 2008 sarta awewe pang boga pangaruh ka-2 di Indonesia versi majalah Globe Asia bulan Oktober 2007.
Sri Mulyani gumelar di Ujung Karang (ayeuna Bandar Lampung), Propinsi Lampung, tanggal 26 Agustus 1962. Manéhna nyaéta anak katujuh ti saurang dosen universitas, Prof. Satmoko sarta Retno Sriningsih. Ngaranna campuran basa Jawa sarta basa Sansekerta. Sri hartina cahaya atawa cahaya nu suminar,nu mangrupa ngaran nu umum pikeun awéwé Jawa. Mulyani asalna ti kata mulya, ogé hartina berharga. Indrawati asalna ti kata Indra sarta akhiran feminin -wati.
Sri Mulyani meunangkeun gelar sarjana ti Universitas Indonesia di 1986. Manéhna terus meunang gelar Master sarta Doctor di widang ekonomi ti University Illinois at Urbana-Champaign di 1992. Taun 2001, manéhna indit ka Atlanta, Georgia, keur dijieun minangka konsultan keur USAID (US Agency for International Development) demi tugas keur nguatkeun otonomi di Indonesia. Manéhna ogé ngawulang dina ekonomi Indonesia minangka professor di Andrew Young School of Policy Studies di Georgia State University. Ti taun 2002 tepi 2004 manéhna ngajabat direktur eksekutif IMF ngawakilan 12 nagara Asia Tenggara. Di taun 2004, manéhna ditunjuk minangka Menteri Nagara Perencanaan Pangwangunan Nasional/Kepala Bappenas di Kabinet Indonesia Ngahiji.
Manéhna nikah jeung Tony Sumartono nu ogé saurang ekonom sarta saterusna ngagaduhan tilu anak. Manéhna teu kungsi ngagaduhan hubungan kalawan partei pulitik mana oge.
Universitas Tanjungpura

Universitas Tanjungpura disingget Untan atanapi Tanjungpura University (Basa Inggris) marupakeun paguron luhur nagri ti Kota Pontianak, Indonesia. Untan perenahna di tengah kota sareng di salah sahiji jalan utama Kota Khatulistiwa ditandaan Tugu Digulis ogé katelah Bundaran Untan. Taun 2018, Untan dibéré ngaran universitas publik pangpentingna di daérah Kalimantan dumasar kana ranking Webometric.
Salină

O salină este o exploatare minieră în care se extrage sare.
Salinoterapia este un procedeu de terapie, care nu implica administrarea de medicamente sau suplimente alimentare. Salinoterapia reprezintă, pe de o parte, inhalarea pe căile respiratorii a aerosolilor salini ( haloterapie uscată ) , iar pe de alta parte, absorbtia aerosolilor salini prin intermediul pielii. ( haloterapie umedă ).
,,Efectele benefice ale peșterilor de sare, primele saline naturale, au fost descoperite și confirmate de-a lungul timpului. Istoria consemnează că refugiații adăpostiți în peșteri de sare în timpul invaziilor europene din Evul Mediu s-au dovedit a fi mult mai rezistenți la frig și au supraviețuit în număr mai mare decât cei care nu au beneficiat de speloterapie’’ -Prof.Dr T.Mihaescu, Medica Academica . Practicată în saline naturale, speleoterapia (grec. speleos = pestera) a fost descrisă ca aplicație medicală încă din 1843 și se utilizează și în prezent; metoda terapeutica se bazează pe efectele benefice ale aerosolilor uscați de sare, precum și pe regimul propice din punct de vedere al temperaturii, încărcăturii microbiene reduse și lipsa alergenilor din acest mediu.
În prezent, în majoritatea orașelor din țară au fost construite halocamere cu microparticule de sare pentru tratamentul diferitelor afecțiuni respiratorii, astfel încât nu mai este necesară efectuarea călătoriilor lungi până la salinele naturale din țară. De asemenea, au fost elaborate numeroase tipuri de dispozitive medicale- inhalatorii cu eliberarea aerosolilor salini pentru tratamentul afecțiunilor respiratorii.
Afecțiunile respiratorii care pot fi tratate prin intermediul aerosolilor salini sunt reprezentate de:
Specialiștii din domeniul medical au descris numeroase beneficii ale haloterapiei, precum:
Biserica Șovagăilor din Turda

Biserica Șovagăilor („Biserica Tăietorilor de Sare”) cu hramul Sfânta Treime, este o veche biserică greco-catolică (preluată de ortodocși din 1948) situată în Turda Nouă, pe str. Salinelor nr.10, pe un loc relativ ușor accesibil credincioșilor mineri de odinioară. A suferit de-a lungul timpului numeroase modificări.
În anul 1467 regele Matei Corvin a înăbușit un complot al nobililor din Cluj si Turda și a numit ca prefect al Salinelor din Ardeal (cu sediu la Turda) pe Miklos Olah, un unchi al său de viță românească, care a permis românilor din această parte a orașului Turda să-și construiască în acel an o biserică proprie, nu departe de ocna de sare, cu condiția ca să lucreze în minele de sare.
În anul 1709 a fost reconstruită din temelii de Biserica Română Unită cu Roma, Greco-Catolică. La fel ca toate bisericile greco-catolice din Ardeal, și această biserică a fost confiscată abuziv în anul 1948 de către autoritățile comuniste și trecută în folosința Bisericii Ortodoxe Române. După 1948 construcția bisericii a suferit o serie de modificări, mai mult sau mai puțin ortodoxe. Biserica poartă și astăzi numele de Biserica Șovagăilor, încă nefiind retrocedată ctitorilor ei de fapt, Biserica Română Unită cu Roma.
Materiale media legate de Biserica Șovagăilor din Turda la Wikimedia Commons
Carmen Harra

Carmen Harra (nume real Doina Carmen Mureșan; n. 25 martie 1955, Bistrița, România) este o cântăreață de muzică ușoară, pop-dance, latino și populară și scriitoare stabilită în Statele Unite ale Americii din anul 1983. A început să cânte de la 9 ani ), dar și-a început cariera la 16 ani sub numele Carmen Mureșan. Între anii 1979 și 1987 a făcut parte din grupul muzical Trio Expres. În anul 2003, a debutat în SUA ca scriitoare sub numele Carmen Harra, cu lucrarea „Karma de fiecare zi”. Cartea a devenit bestseller, a fost tradusă în peste 20 de limbi, iar traducătorul primei ediții în limba română, în anul 2008, este actorul și muzicianul Ioan Gyuri Pascu. Din anul 2005 își continuă cariera muzicală sub numele Carmen Harra.
Crivac

Crivacul a fost o „mașină de extracție” a sării din vechile ocne de sare (instalată la suprafață sau în subteran). În prezent nu se mai întrebuințează.
O astfel de instalație subterană (unică la ora actuală în Europa prin faptul că se află pe amplasamentul inițial) este expusă în Salina Turda, unde odinioară era funcțională. Crivacul utilizat la deschiderea minei Rudolf de la Turda a fost construit din lemn de brad în anul 1865. Ulterior, în anul 1881 utilajul a fost înlocuit cu altul, cu capacitate de extracție mai mare. Mașina are patru brațe și la fiecare din acestea, pentru acționarea utilajului, erau înhămați unul sau doi cai. Transportul pe verticală a sării din mina Rudolf era organizat în schimburi; Pe tamburul situat la partea superioară a axului crivacului era înfășurat un odgon de cânepă ale cărui capete erau dirijate prin două „canale de cablu” până deasupra puțului de extracție, unde erau petrecute peste doi scripeți (molete) de oțel. În timp ce un capăt al odgonului era ridicat, celălalt capăt cobora, operațiunile de încărcare descărcare având loc simultan, alternativ.
La Muzeul Tehnic Dimitrie Leonida din București se află cea mai veche instalație folosită într-o salină din România. Este vorba de un crivac de la salina Praid, dotat cu un tambur uriaș, pe care se înfășura un cablu (odgon); se fixau la cele două capete ale acestuia doi vagoneți: unul cobora gol în salină, în timp ce altul se ridica plin. Tamburul se rotea cu ajutorul a 4 perechi de cai înhămați. Caii erau mânați de 4 căruțași care își aveau locașul în scaune atașate de câte un braț al tamburului. Acest obiect a funcționat la salina Praid între anii 1762–1950.
Salinitate

Salinitatea este un indicator privind conținutul în săruri al unei soluții, al unei ape (marine, oceanice, lacustre sau subterane), precum și al unui sol. Se exprimă prin mărimile concentrație masică și procent masic, fiind exprimată de obicei în unitățile grame pe litru (g/l) de apă, grame pe kilogram (g/kg) sau în promile (‰). Diferența de salinitate poate fi exploatată ca potențial energetic regenerabil prin energie potențială osmotică.
După gradul de mineralizare lacurile pot fi:
Pe măsură ce au început să se topească din ce în ce mai mulți ghețari, a scăzut nivelul salinității apei din oceanul planetar.
Față de gradul de toleranță al organismelor la diverse amplitudini ale salinității, acestea se diferențiază în două grupe ecologice:
Pentru măsurarea cu ușurintă a greutății specifice ale apei sărate, de folosește un aparat denumit salimetru sau salinometru. Acesta este, de fapt, un densimetru (hidrometru, areometru). În funcție de densitatea apei și de temperatura acesteia, se poate stabili salinitatea apei, cu ajutorul unor tabele. Dacă salimetrul este dotat și cu un termometru, acesta se numește termosalimetru.
Alt aparat, mai complex, care măsoară concentrația de sare din apele sărate sau apa de mare este refractometrul pentru salinitate. Acesta se bazează pe fenomenele fizice ale reflexiei totale și refracției luminii (o rază de lumină care trece dintr-un mediu A într-un mediu B, fiecare având un indice de refracție diferit, nu va urma o linie dreaptă ci va suferi o abatere de la traiectoria inițială).
Un teren care are solul bogat în săruri minerale solubile, cu fertilitate redusă, poartă denumirea de sărătură.
Pentru măsurarea salinității solului se procedează la măsurarea electro-conductivității aparente a solului, prin măsurarea rezistivității electrice și a comportării electromagnetice. a acestuia. Deoarece conductivitatea electrolitică depinde de temperatură, crescând cu o rată de aproximativ 1,9% cu fiecare grad Celsius de creștere a temperaturii solului, în mod obișnuit, conductivitatea electrică este indicată la o temperatură de referință de 25°C, pentru a permite comparații.
Kłodawa Salt Mine

The Kłodawa Salt Mine (Polish: Kopalnia Soli Kłodawa, KSK) is the biggest operating salt mine in Poland. It is located in Kłodawa, Koło County, Greater Poland Voivodship.
In 1939 Polish professor Edward Walery Janczewski discovered geological layer of salt between Izbica Kujawska and Solca Wielka. It was 63 kilometres long and 4 kilometres wide. First drillings were done during German occupation of Poland and it was realized that Kłodawa is the best place to build a salt mine; it was also said that Izbica Kujawska had a good salt supply, but much smaller than Kłodawa.
The first two mineshafts (called Michał and Barbara, – named after the first director of the mine and Saint Barbara), were built from 1950 to 1954. Between 1955-1958, geologist Jadwiga Orska worked on mapping the petrographic composition of the documented salts. The salt has been drilled since 1956. Until 1966 horses were the main way to drill the salt, in this year the electronic traction drive was built. The third mineshaft, located about 4 kilometres from Michał and Barbara, is named Chrobry (after first Polish king, Bolesław I Chrobry).
There is an underground touristic route in the mine, opened for visitors. It is scheduled to open the first underground sanatorium in Poland in Kłodawa Salt Mine.
On September 7, 2012 the salt mine suffered from a fire.
There are different types of salt drilling in Kłodawa Salt Mine. All of them come from Zechstein. The salt in Kłodawa is the only salt in Poland which is colourful (pink and blue) and colourful elements in Wieliczka Salt Mine come from Kłodawa Salt Mine.
52°14′17″N 18°55′19″E﻿ / ﻿52.238°N 18.922°E﻿ / 52.238; 18.922
Colonial architecture in Padang

Colonial architecture in Padang, Sumatra, Indonesia, includes the Masjid Muhammadan. Padang has long been a trade center and was a center of pepper trade and gold mine from the 16th to 17th century . Trade extended to India, Portugal, United Kingdom and the Netherlands. In 1663 the city came under the Dutch authority (Dutch East Indies). The city was under British authority twice, during the war between United Kingdom and the Netherlands (1781-1784) and during the Napoleonic Wars (1795-1815). Afterwards the city was transferred back to the Netherlands. It came under control of Imperial Japan during World War II, and after the war control was eventually transferred to the independent Republic of Indonesia. Padang has also been a center for coffee, salt and textile trade.
Salting (confidence trick)

In mineral exploration, salting is the fraudulent practice of adding valuable metals and gemstones, particularly gold or diamond, to ore samples from a mine to inflate the apparent value of the deposit. This deception aims to mislead potential buyers or investors into believing that the mine is more productive and valuable than it truly is. Salting is considered a form of confidence trick and has been employed throughout history to defraud stakeholders in the mining industry. Examples are the diamond hoax of 1872 and the former Canadian gold company Bre-X.
Juan Luna

Si Juan Luna de San Pedro y Novicio Ancheta ang nagpinta ng pamosong larawan na “Spoliarium”. Siya ay nakilala sa buong mundo sa pamamagitan ng kanyang pinsel gaya ng pagkakilala sa kanyang mga kaibigan sa pamamagitan ng pluma at espada.
Siya ay ipinanganak noong 23 Oktubre 1857 sa Badoc, Ilocos Norte kina Joaquin Luna at Laureena Novicio sa Badoc, Ilocos Norte.
Nag-aaral siya sa Ateneo de Manila. Ang pangarap niyang maging isang mandaragat ay natupad matapos siyang mag-aral at magtrabaho sa barko sa murang gulang na 16. Marami siyang napuntahang magandang lugar at iba't ibang tao ang kanyang nakasama. Bagamat napagtala siya bilang mandaragat huminto para lamang maipagpatuloy niya ang pag-aaral sa pagpinta.
Nag-aral siya Academio de Dibujo y Pintura sa Maynila noong 1876 sa kursong Bellas Artes. Ipinagpatuloy niya ang kursong ito sa Madrid, Espanya. Personal din siyang nagpaturo ng pagpinta kay Alejo Vera na siyang nagdala sa kanya sa bansang Rome, Italy. Pumunta siya sa Barcelona, Espanya noong 1877 at doon siya naging propesyonal na pintor noong 1880. Nang nagwagi siya ng pangalawang karangalan sa Eksposisyon sa Madrid dahil sa ginuhit niyang The Death of Cleopatra. Ito ay binili ng Gobyernong Kastila at ginawang permanenteng exhibit sa Museo Nacional de Pinturas, Salon de Pintures Modernas.
Tumanyag ang pangalan ni Luna nang ginawaran ng gintong medalya ang kanyang Spoliarium sa Exposición Nacional de Bellas Artes sa Madrid noong 1884. Ito binili rin ng Diputación Provincial de Barcelona sa halagang 20,000 pesetas noong 1886.
Ang iba pa niyang nilikha ay ang Pacto de Sangre, Idilio, España y Filipinas, Lavandera, Escena Mariquina, Batalla de Lepanto, at iba pa.
Noong Oktubre, 1884, lumipat siya sa Paris kung saan niya ipinagpatuloy ang pagpinta.
Si Juan Luna ay nagpakasal kay Paz Pardo de Tavera noong 1886 at noong 1894 pagkalipas ng 17 taon napagkawalay sa Pilipinas ay siya ay bumalik. Siya ay napagsuspetsahan na isa sa mga kasangkot sa pagpapasimula ng rebolusyon kaya’t siya ay hinuli at ikinulong. Pinatawad siya ng Espanya noong 27 Mayo 1897.
Sa taong 1898, si Luna ay itinalaga ni Heneral Aguinaldo na isang sugo sa Europa para ipresenta ang panig ng mga Pilipino sa usaping pagkapayapaan. Siya ay inatake sa puso at namatay noong 7 Disyembre 1899 sa Hong Kong.
Ang Labanan sa Lepanto (pinta ni Luna)

Ang Labanan sa Lepanto (Espanyol: La Batalla de Lepanto) ay isang tanyag na pintang larawan ng Pilipinong pintor at bayani na si Juan Luna. Si Luna ay isa sa mga naunang Pilipinong kinilala at naparangalan sa pandaidigang larangan ng sining at kultura (ang isa pa ay si Félix Resurrección Hidalgo). Ipininta ni Luna noong 1887, ang itinatampok ng obra maestra ang Labanan sa Lepanto noong Oktubre 7, 1571. Ipinapakita sa larawan si Don Juan ng Austria (kilala rin na Don John ng Austria) sa labanan habang ang nasa proa ng barko. Ito ay isa sa “malaking epikong canvas” na ipininta ni Luna (ang isa pa ay ang Spoliarium at Ang Sandugo). Kilala rin ang pinta sa The Battle of Lepanto of 1571.
Spoliarium

Ang Spoliarium ay ipininta ng kilalang mahusay na pintor na si Juan Luna. Ang Spoliarium ay ipinasa ni Juan Luna sa Exposición Nacional de Bellas Artes noong 1884, kung saan ito ay pinarangalan ng gintong medalya. Noong 1886, ito ay ipinagbili sa Diputación Provincial de Barcelona sa halagang 20,000 pesetas. Ito ay kasalukuyang nakasabit o nakalagay sa main gallery ng unang palapag ng Pambansang Museo ng Pilipinas.
Ang pinturang ito ay tumutukoy sa mga pangyayari sa sinaunang Roma, na kung saan ang mga patay o mga natatalong mga mandirigma o Gladiator ay sinusunog, sa pintura ay mapapansin ang mga taong nanunuod sa paghila sa mga patay at malubhang mga mandirigma, at sa kanang bahagi ng pintura ay may isang babae na hinahanap ang mga labi ng kanyang asawa.
Ang pinturang ito ay may pasaring sa pamahalaang Espanya sa mga hindi magagandang pagtrato ng mga Kastila sa mga Pilipino.
Heneral Luna (pelikula)

Ang Heneral Luna ay pelikulang pantalambuhay mula sa Pilipinas tungkol kay Antonio Luna na nagsilbing heneral ng hukbong Pilipino noong Himagsikang Pilipino at Digmaang Pilipino-Amerikano.
Napili ng lupon ng Film Academy of the Philippines ang Heneral Luna bilang opisyal na lahok ng Pilipinas para sa kategoryang Best Foreign Language Film sa 88th Oscar Awards.
Margrabyato ng Brandeburgo

Ang Margrabyato ng Brandeburgo (Aleman: Markgrafschaft Brandenburg) ay isang pangunahing prinsipalidad ng Banal na Imperyong Romano mula 1157 hanggang 1806 na may mahalagang papel sa kasaysayan ng Alemanya at Gitnang Europa.
Ang Brandenburgo ay binuo mula sa Hilagang Marca na itinatag sa teritoryo ng mga Eslabong Wendo. Hinango nito ang isa sa mga pangalan nito mula sa manang ito, ang Marca ng Brandeburgo (Mark Brandenburg). Itinatag ang mga naghaharing margrabenito bilang prestihiyosong prinsipe-elektor sa Ginintuang Bula ng 1356, na nagpapahintulot sa kanila na bumoto sa halalan ng Banal na Emperador Romano. Ang estado ay naging karagdagang kilala bilang Elektoral Brandeburgo o ang Elektorado ng Brandeburgo (Kurbrandenburg o Kurfürstentum Brandenburg).
Padron:Electors of the Holy Roman Empire after 1356Padron:Upper Saxon CirclePadron:Territories and provinces of Prussia
Ang Kiukok

Si Ang Kiukok (Marso 1, 1931 – Mayo 9, 2005) ay isang pintor na ipinahayag na Pambansang Alagad ng Sining ng Pilipinas sa larangan ng biswal na sining noong 2001.
Ipinanganak si Ang Kiukok noong Marso 1, 1931 sa Lungsod ng Davao. Ang kanyang mga magulang ay sina Vicente Ang at Chin Lim na mga imigranteng Tsino.
Nagsimula ang pag-aaral ni Ang Kiukok sa isang paaralang pang-Tsino sa Lungsod ng Davao kung saan ay natutuo siyang magpinta gamit ang uling noong 1947. Mula 1952 hanggang 1954 ay kumuha siya ng mga klaseng pang-sining sa Unibersidad ng Santo Tomas sa Maynila kung saan ay naging guro niya si Vicente Manansala.
Ginanap ang unang isang-taong eksibisyon ni Ang Kiukok noong 1954 sa Contemporary Arts Gallery sa edad na 23 taong gulang kung saan ay itinanghal ang mahigit na dalawampu na kanyang mga obra na gamit ang watercolor sa pagpipinta.
Makikita ang mga nagawa ni Ang Kiukok sa mga koleksiyon ng Sentrong Pangkultura ng Pilipinas, sa National Museum of Fine Arts, sa National Historical Museum ng Taipei, at sa National Museum ng Singapore.
Kabilang sa kanyang mga obra ay ang "Pieta" na nanalo ng tansong medalya sa Unang International Art Exhibition sa Saigon noong 1962, ang "Geometric Landscape", ang “Still Life”, ang "Seated Figure", at ang "Thinking Man".
Ang kanyang obra na “Fishermen” na nagawa niya noong 1981 ay ang pinakamahal na gawang pangsining na naibenta sa Pilipinas noong 2017 sa halagang P65,408,000.
Ipinahayag na Pambansang Alagad ng Sining ng Pilipinas sa larangan ng biswal na sining noong 2001 si Ang Kiukok sa bisa ng Proklamasyon Bilang 32 na nilagdaan ni Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo noong Abril 20, 2001.
Kasama sa mga parangal na natamo ni Ang Kiukok ay ang pagkilala bilang Outstanding Overseas Chinese noong 1961 at ang mga parangal na nagmula sa Arts Association of the Philippines, pambansang patimpalak sa sining ng Shell, National Museum of Modern Art sa Hawaii, at Sentrong Pangkultura ng Pilipinas.
Noong 1976 ay kinilala si Ang Kiukok bilang Outstanding Citizen at iginawad sa kanya ang Patnubay ng Sining at Kalinangan Award.
Pumanaw si Ang Kiukok noong Mayo 9, 2005 sa Lungsod ng Quezon sa edad na 74 at inilibing sa Libingan ng mga Bayani.
Ricardo ng Chichester

Si Ricardo ng Chichester (Ingles: Richard of Chichester, 1197 – Abril 3, 1253), na kilala rin bilang Ricardo ng Wych (Richard de Wych), ay isang santo (kinanonisa noong 1262) na isang Obispo ng Chichester.
Sa Katedral ng Chichester, naging napapalamutiang sentro ng pilgrimahe ang isang dambanang nakalaan kay Ricardo. Noong 1538, sa panahon ng pamumuno ni Enrique VIII, nilooban at winasak ito sa utos ni Thomas Cromwell. Si Ricardo ng Chichester ay ang patron ng Sussex sa katimugang Inglatera; mula noong 2007, ipinagdiriwang ang kaniyang araw ng santo na Hunyo 16 bilang Araw ng Sussex.
Pagpapatungkol:
Pangulo ng Senado ng Pilipinas

Ang Pangulo ng Senado ng Pilipinas (Inggles: President of the Senate of the Philippines) ay ang tagapangulo ng Senado ng Pilipinas at siya ring pinakamataas ng opisyal ng naturang kapulungan. Kasunod ng Pangulo at Pangalawang Pangulo ang Pangulo ng Senado ang ikatlong pinakamataas na opisyal ng Pilipinas, at itinatadhanang gumanap bilang Pangulo ng bansa sa panahong wala pang napipili o naging marapat na Pangulo o Pangalawang Pangulo, o sakaling sila ay kapwa mamatay o pamalagiang mabalda.
Batay sa mga Alituntunin ng Senado, ang Pangulo ng Senado gaya ng iba pa nitong opisyal—Pangulo ng Senado Pro Tempore, Kalihim, at Sergeant-at-Arms—ay kailangang ihalal ng mayorya ng kabuoang bilang ng Senado na nangangahulugang dapat maihalal nang may 13 boto man lang, at di-gaya ng Kalihim at Sergeant-at-Arms ng Senado, ang Pangulo ng Senado ay karaniwang isa sa mga kasapi nito o ay isa ring senador, bagaman hindi ito tuwirang itinatakda sa saligang-batas.
Ang kasalukuyang Pangulo ng Senado ay si Juan Miguel Zubiri, na nahalal noong 25 Hulyo 2022, sa pagpapatuloy ng Ika-19 Kongreso.
Itinatag ang Senado ay nabuo noong 1916 sa pagbabago ng Komisyon ng Pilipinas. Ang Senado at ang Mababang Kapulungan ang bumubuo sa lehislatura ng Pilipinas.
Lahat ng Senador mula 1941 ay inihahalal at-large, na ang buong Pilipinas ay magkakasamang bumubuto.
Tanghalang Capitol

Ang Tanghalang Capitol ay isang teatrong art deco sa Maynila, Pilipinas. Itinayo ito noong dekada '30 sa may Kalye Escolta, bahagi ng pangunahing distritong pangkomersiyal ng lungsod, kasama ng Tanghalang Lyric. Idinisenyo ito na may dobleng balkonahe ng Pambansang Alagad ng Sining na si Juan Nakpil. At itinuring na 'di-pangkaraniwang gawa noong panahong iyon.
May kaugnay na midya ang Capitol Theater, Manila sa Wikimedia Commons
Padron:Binondo
Jovito Salonga

Si Jovito "Jovy" Reyes Salonga (22 Hunyo 1920 – 10 Marso 2016) ay isang Pilipinong politiko at abogado, makabayan, at pangunahing pinuno ng oposisyon noong rehimeng Marcos mula 1972, nang maghayag ng Batas militar si Ferdinand Marcos, hanggang noong 1986, nang mapatalsik si Marcos na dulot ng mapayapang pag-aalsa. Si Salonga ang ika-14 na Pangulo ng Senado ng Pilipinas na naglingkod mula 1987 hanggang 1992.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Pilipinas at Politiko ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Pilmograpiya ni Jennifer Hale

Si Jennifer Hale ay isang aktres na boses ng Canada-Amerikano na kilala sa kanyang trabaho sa serye ng video kabilang ang Baldur's Gate, Mass Effect, Metal Gear Solid, Spider-Man, BioShock Infinite at Star Wars: Knights of the Old Republic . Noong 2013, kinilala siya ng Guinness World Records bilang "ang pinaka-praktikal na artista sa boses na video game (babae)".
135th Street station (IND Eighth Avenue Line)

Ang 135th Street ay isang lokal na istasyon sa IND Eighth Avenue Line ng New York City Subway . Matatagpuan sa intersection ng 135th Street at St. Nicholas Avenue sa Harlem at Hamilton Heights, Manhattan, ginagamit ito ng B sa mga araw ng pagtatapos, ang C tren sa lahat ng oras maliban sa mga gabi, at ang tren sa A sa mga huling gabi lamang.
Binuksan ang istasyon ng 135th Street noong 10 Setyembre 1932. Ito lamang ang lokal na istasyon na may anim na mga track sa pagitan ng dalawang panig na platform at isa lamang sa tatlong istasyon sa buong sistema ng subway na nagtatampok ng anim na mga track sa parehong antas, sa loob ng parehong lagusan (ang iba pa ay ang DeKalb Avenue at Hoyt-Schermerhorn Streets, pareho sa Downtown Brooklyn ). Ang dalawang pinakamalayong track ay ginagamit ng mga lokal na tren na humihinto sa istasyong ito, habang ang dalawang pinakaloob na mga track ay ginagamit ng mga ekspresyong tren. Ang mga gitnang track sa bawat direksyon ay mga lay-up track at hindi ginagamit sa serbisyo ng kita.
Sa istasyong ito, ang lahat ng mga kontrol sa pamasahe ay nasa antas ng platform at walang mga mezzanine, crossovers, o crossunders.
Ang istasyong ito ay matatagpuan sa kalapit na City College of New York .
Ang mga full-time na booth ay nasa ika-135 Street end, at ang part-time na pagtatapos ng istasyon ay nasa ika-137 Street. Ang booth sa exit ng 137th Street ay tinanggal. May mga banyo sa 137th Street sa bandang dulo ng southernbound platform. Ang parehong mga hagdanang pababa ng kalye sa dulong ito ay itinayo kasama ang kanilang mga puntong lagusan na nakaharap sa St. Nicholas Park at may matandang anyo.
Hanbok

Ang Hanboko sa salitang tinatawag na diuok (sa Timog Korea) o Joseon-ot (sa Hilagang Korea, binabaybay ding Chosŏn-ot) ay ang tradisyunal na damit ng Korea. Binubuo ang pambabaeng hanbok ng naibabalot na chima o palada at ng isang tila bolerong jeogori o tsaketa. Binubuo naman ang para sa kalalakihan ng maiksing jeogori at ng baji o pantalon. Kapwa maaaring patungan ang pambabae at panlalaking hanbok ng isang mahabang abrigo, ang durumagi, na may katulad na gupit o yari. Sa kasalukuyan, isinusuot ng mga Koreano ang hanbok para sa mga araw ng pagdiriwang o kasiyahan at para sa mga seremonyang katulad ng kasalan o paglilibing.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Vyshyvanka

Ang Vyshyvanka (Ukranya: вишива́нка [ʋɪʃɪˈʋɑnkɐ] o виши́ванка; Belaruso: вышыванка, romanisado: vyšyvánka) ay isang kaswal na pangalan para sa burdado na kamiseta sa Ukranyanp at Byeloruso na pambansang kasuotan. Ang Ukranyanong vyshyvanka ay nakikilala sa pamamagitan ng mga lokal na tampok ng pagbuburda na tiyak sa Ukranyanong pagbuburda.
Ang Vyshyvanka ay hindi naroroon sa tradisyonal na kasuutan ng mga kababaihang Ruso na may sarafan na binubuo ng isang mahabang buong palda na nakasabit sa ibaba lamang ng mga braso na may mga strap o isang sobrang pinaikling bodice na nagtatali nito sa mga balikat.
Sa mga pagsasalin sa Ingles ng mga tekstong Ukranyano, ang salitang "vyshyvanka" ay isang salitang hiram. Sa parehong paraan tulad ng kilt ay nagsasalita tungkol sa Eskoses na pinagmulan nito, o moccasin na pagkakaugnay sa pamanang Katutubong Amerikano, ang vyshyvanka ay taas-noong nagbibigay-kahulugan sa mga Ukranyano.
Sa Ukranyanong pagbuburda, ang itim, pula, at puting kulay ay batayan, at ang dilaw, asul, at berde ay pandagdag.
Ang pananamit ng Katimugang Rusya, na nagpapakita ng hilig para sa maliliwanag, polikromatikong kasuotan, ay tiyak na naapektuhan ng impluwensiya ng matingkad na kulay na kasuotang Ukranyano mula sa makabuluhang pagdagsa ng mga Ukranyanong nanirahan mula noong ika-17 siglo.
Ang Vyshyvanka ay ginagamit bilang anting-anting upang protektahan ang taong may suot nito at para magkuwento. Ang isang heometrikong pattern na hinabi sa nakaraan sa pamamagitan ng pagdaragdag ng pula o itim na mga sinulid sa mga magaan na sinulid, na sa kalaunan ay ginaya ng pagbuburda, ay pinaniniwalaang may kapangyarihang protektahan ang isang tao mula sa lahat ng pinsala. May kasabihan sa Ukranyano na "Народився у вишиванці" na isinalin bilang isang taong ipinanganak na may suot na vyshyvanka. Ito ay ginagamit upang bigyang-diin ang suwerte at kakayahan ng isang tao na mabuhay sa anumang sitwasyon.
Si Arsoduke Guillermo ng Austria ay isang makabayang Ukranyano na mas gustong magsuot ng vyshyvanka at samakatuwid ay kilala sa Ukranyano bilang Vasyl Vyshyvanyi (Basil ang Binurdahan). Ang Liwasang Vyshyvanaho ay pinangalanan sa kaniyang karangalan sa lungsod ng Lviv.
Deel

Ang deel (Mongol: ᠳᠡᠪᠡᠯ /дээл) ay isang tradisyonal na damit na karaniwang isinuot ng mga Monggol, Turko at Tungusiko nang daan-daang taon, at maaaring gawin mula sa bulak, sutla, lana, o brokado.
Karaniwang isinusuot pa rin ang deel ng mga lalaki at babae sa labas ng mga pangunahing bayan, lalo na ng mga pastol. Sa mga urbanong lugar, kadalasang isinusuot lamang ang deel ng mga matatanda, o sa mga masasayang okasyon. Kahawig ang deel sa kaftan o isang lumang tunikang Europeo na nakatiklop. Karaniwang umaabot ang deel hanggang sa ibaba ng mga tuhod ng nagsusuot at bumubuka sa ibaba. May iba't ibang kulay ang mga ito ngunit kadalasang bughaw, olibo, o tinalaban.
Nag-iiba nang konti ang disenyo ng mga deel sa bawat kultura at pangkat-etniko, at nag-iba-iba sa paglipas ng panahon. Mayroon ding mga natatanging baryasyon sa iba't ibang tribong Monggol, kadalasan sa disenyo ng kuwelyo sa may itaas na dibdib. Halimbawa, pabilog ang kuwelyo ng deel ng mga Khalkha Monggol, habang parisukat naman sa deel ng mga Buryat. Maaaring magkaiba-iba rin ang mga deel ng ibang tribo tulad ng mga Chakhar, Torguud, at Uzemchin. Idinedisenyo ang mga deel para sa mga iba't ibang okasyon, kapanahunan, at pagdiriwang. May mga deel na panseremonya na ginagamit kapag may kasalan at pista at mga deel na pang-araw-araw. Gawa sa sutla ang panlabas na bahagi ng mga deel na pang-espesyal na okasyon habang gawa sa lana, bulak, at ibang di-ganoong mamahaling materyales ang mga pangkaraniwang deel.
San Giuliano dei Fiamminghi

Ang Simbahan ng San Julian ng mga Flamenco (Italyano: Chiesa di S. Giuliano dei Fiamminghi, Olanda: Sint-Juliaan-der-Vlamingen, Pranses: Saint-Julien des Flamands, Latin: S. Iuliani Flandrensium) ay isang Katoliko Romanong simbahang alay kay San Julian ang Ospitalaryo, na matatagpuan sa Roma, Italya. Kasaysayan, ang simbahan ay naging Pambansang Simbahan sa Roma ng Timog Olanda at, noong 1830, naging pambansang simbahan ng Kaharian ng Belhika .
Eskudo ng Cuba

Ang eskudo ng Cuba (Espanyol: escudo de Cuba) ay ang opisyal na heraldic na simbolo ng Cuba. Binubuo ito ng isang shield, sa harap ng isang fasces na kinoronahan ng Phrygian cap, lahat ay sinusuportahan ng isang oak branch sa isang gilid at isang laurel wreath sa kabila. Ang coat of arms ay nilikha ni Miguel Teurbe Tolón noong 1849. Ang kasalukuyang bersyon ay hindi eksaktong kapareho ng orihinal, dahil inalis ang ilang elementong nauugnay sa mga ideya ng annexationist. Ang mga detalye ng disenyo ng kalasag ay itinatag sa pamamagitan ng utos ng unang pangulo ng Cuba, si Tomás Estrada Palma, noong Abril 21, 1906.
Inilalarawan ng batas ng Cuban ang coat of arms tulad ng sumusunod:
Ang eskudo ng armas ay isang simbolo ng bansa na binubuo ng dalawang arko ng pantay na bilog, pinutol ang mga concavity sa isa't isa, tulad ng sa isang ogival na kalasag. Nahahati ito sa dalawang katlo ng taas nito, kung saan hinahati ito ng pahalang na linya. Binubuo ito ng tatlong puwang o mga patlang: ang tuktok ay kumakatawan sa isang dagat, sa mga gilid nito, kanan at kaliwa, sa tapat ng isa't isa, dalawang kapa o mga punto ng lupa, sa pagitan nito, pagsasara ng kipot na kanilang nabuo, na umaabot mula kaliwa hanggang kanan, isang susi na may makapal na tangkay, ang ward nito pababa, at para sa background nito ay isang sumisikat na araw na may mga sinag nito na umaabot sa kalangitan ng landscape. Sa ibabang espasyo o patlang sa kaliwa nito ay nakahiga ang limang liko, na inilagay nang halili, ng parehong lapad, ng mga kulay na madilim na asul at puti, ang asul ang pinakamataas, at lahat ay binalewala mula kaliwa hanggang kanan. Sa ibabang espasyo o patlang sa kanan nito, ang larawan ng isang tanawin na kumakatawan sa isang lambak, sa gitna nito ay tumataas ang isang royal palm tree, na ang usbong ng gitnang dahon nito ang pinakamataas, nakatayo nang tuwid, para sa background nito dalawang bundok at malinaw na kalangitan . Ang kalasag ay sinusuportahan ng isang bundle ng mga stick, ang ibabang dulo nito ay nakatali sa isang pulang string na naka-cross sa saltire, na nakausli mula sa ibaba ng punto ng kalasag. Sa itaas, nakausli mula sa gitnang bahagi ng kalasag, ay matatagpuan ang isang bundle ng mga stick na pinagsama-sama ng isang pulang bilog na string. Ang korona ng bundle ng mga stick ay natatakpan ng isang Phrygian cap ng pulang kulay na nakakumanan, at nananatili sa isa sa mga stick na bahagyang nakausli. Sa gitnang bahagi ng takip ay isang puting limang-tulis na bituin, isa sa mga puntos sa itaas. Hindi hihigit sa pinakakanan at kaliwang mga punto ng mga arko ng kalasag, dalawang sanga, na may kani-kanilang bunga, na nasa gilid nito, ang isa ng laurel sa kanan, at ang isa ng holly oak sa kaliwa, nakaharap dito at tumatawid sa ibabang dulo ng ang kalasag, sa likod ng bundle ng mga patpat.
Arkitekturang Sino-Portuges

Ang arkitekturang Sino-Portuges, kilala rin bilang Tsinong Baroko, arkitektura ng Kipot, arkitekturang Eklektikong Singapurense, o arkitekturang Peranakan ay isang haluang Asyanong estilo na naghahalo ng mga elemento ng mga estilo ng arkitekturang Tsino at Portuges. Ito ay laganap sa mga sentrong urbano kung saan tumira ang mga nandarauyhang Tsino sa katimugang Tsina at mga Peranakan ng Tangway ng Malaya, na may mga halimbawa na makikita at pinakainiingatan sa Singapur.
Matatagpuan din ang mga makasaysayang lugar na may ganitong arkitektura sa buong Tangway ng Malaya (gaya ng George Town), Katimugang Taylandiya (pangunahin sa Phuket), Macau, Vietnam, at Hainan (pangunahin ang Haikou). Sa marami sa mga lugar na ito gayunpaman, ang mga naturang estruktura ay ginigiba o nasa isang kalagayan ng pagkasira.
Ang mga katangian ng Sino-Portuges na arkitektura ay pinaghalong Europeo at Tsinong estilo o simpleng arkitekturang kolonyal. Ang mga lumang gusaling ito ay itinayo ng mga Tsinong culi. Ang gusali ay may disenyo (pinta) sa Tsinong estilo, ngunit ang estruktura ay Portuguese. Karaniwan, ang gusali ay isang isa o dalawang palapag na pinaghalong komersiyal-tirahan na gusali. Ang pader ay may lakas dahil sa bigat ng mga tisa sa bubong. Ang bubong ay nakabalot sa mga kurbadang tisa ng Tsinong pinanggalingan.
Sa kontemporaneong Singapur, ang mga naturang estruktura ay regular na pinananatili at pinapanumbalik, na ginagawa itong isang malaking atraksiyong panturista para sa mga dayuhang hindi pamilyar sa gayong mga estruktura. Ang makasaysayang pamana nito pati na rin ang lokasyon nito sa sentro ng lungsod ay nagpapahalaga din sa kanila.
Ang lumang bayan sa Phuket ay may kasaysayan bilang sentro ng pagmimina at kalakalan ng estanyo sa lalawigan. Sa panahon ng imperyalismong Kanluranin, pagkatapos ng 1511 (2054 BE), dumating ang mga Portuges na settler sa Phuket at sa daungan ng kalakalan ng Malacca. Ang mga nandarayuhan ay nagdala ng kulturang Kanluranin kasama nila, pati na rin ang agham, relihiyon, at ang kanilang sariling mga estilo ng arkitektura. Ang mga Portuges na naninirahan ay gumamit ng mga manggagawang Tsino upang magtayo ng kanilang mga bahay at establisimyento. Pinaghalo ng mga estrukturang ito ang mga estilo ng sining ng mga Portuges at Tsino, na nagbunga ng arkitektura ng Sino-Portuges.
Juan Luna Building

Juan Luna Building (also known as the Juan Luna Plaza) is a historic building located in Binondo, Manila, Philippines. It was also known as the Pacific Commercial Company Building, First National City Bank Building, and the Ayala Building.
The Juan Luna Building was built as the Pacific Commercial Company Building in the 1920s. The construction of the building was finished by July 1922 and was inaugurated November 13, 1922. The building was later bought by Enrique Zobel and was known as the "Ayala Building" from 1940 to 1959. The LBC Properties Inc. led a renovation of the building in 2007. The First National City Bank also occupied the building.
In 2009, the building was bought by businessman Carlos Araneta who planned to the building to host a business process outsourcing company. The building underwent renovation in 2012 and was meant to be named as the Juan Luna e-Services Building. The facade of the building was preserved However lack of investors hindered Araneta's plan and the Juan Luna Building was purposed as a mixed-used building that also serves as a living museum
Past midnight of May 28, 2018, a fire broke out at the nearby Land Management Bureau Building. By 8:00 AM (PST +8:00), the fire has reached the Juan Luna Building. The third floor and portions of the fourth floor of the Juan Luna Building were affected by the fire. The 150 Plaza Cervantes building and the Moraga Mansion were also affected by the fire which was put out around 4:00 PM The incident is suspected to be caused by arson due to the timing of the start of the fire.
The National Archives of the Philippines office hosted in the Juan Luna Building was affected by the fire although the agency stated that no historical documents were burnt since it keeps these in their offices in Paco and Ermita.
The five-storey Juan Luna Building was designed by American architects Murphy, McGill and Hamlin of New York City and Shanghai, and was completed at a cost of two million pesos.
Occupying about 1,800 square meters (19,000 sq ft) of an irregularly shaped corner lot adjacent to El Hogar, it has a frontage of 43 meters (141 ft) on General Luna Street and 46 meters (151 ft) on Muelle de la Industria, along the Pasig River. The building derived its design from the trademark architectural features set by the International Banking Corporation of New York for its overseas branches. The bank's prototype was made up of a row of colossal columns in antis, which was faithfully reproduced for its Manila headquarters. The ground floor was fully rusticated to effect a textured finish. This floor had arched openings with fanlights emphasized by stones forming the arch. The main doors were adorned with lintels resting on consoles. Above the ground floor were six three-storey high, engaged Ionic columns, ending in an entablature topped by a cornice. These six columns dominating the south and west facades were, in turn, flanked by a pair of pilasters on both fronts. The fifth floor was slightly indented and also topped by an entablature crowned by strip of anthemion.
The Blood Compact

The Blood Compact (Spanish: El Pacto de Sangre) is an 1886 historical painting by the Filipino painter Juan Luna. It was a gift to the Manila city council (Ayuntamiento de Manila).
The Blood Compact portrays the 1565 Sandugo (blood compact ritual) between Datu Sikatuna of Bohol and Miguel López de Legazpi, surrounded by other conquistadors. The ritual was performed in the island of Bohol to seal their friendship following tribal tradition. Sikatuna was described to be 'being crowded out of the picture by Miguel López de Legazpi and his fellow conquistadores'.
Juan Luna completed The Blood Compact in 1886, a year after he moved to Paris to open a studio. It was also the year after Luna became a friend of Félix Resurrección Hidalgo, another known Filipino painter. In 1904, the painting won the first prize in Paris, France and at the St. Louis Exposition in the United States. The masterpiece was painted by Luna during his four-year pensionadoship from the Ayuntamiento de Manila, enabling him to continue studying painting in Rome. It is one of the three paintings Luna gave to the Government of Spain, even though he was only obligated to paint just one canvas during the pensionadoship. The other paintings are Don Miguel Lopez de Legazpi, a painting that was burned during the Philippine Revolution, and Governor Ramon Blanco, a work that became a part of the Lopez Museum collection. This is one of the last paintings created by Luna.
José Rizal and Trinidad H. Pardo de Tavera helped Luna in completing the painting by providing historical advice and posing for the painter: Rizal posed as Sikatuna while Pardo de Tavera posed as Legazpi.
The Blood Compact is currently displayed in Malacañan Palace, the official residence of the President of the Philippines, located at the top of the Grand Staircase leading towards the Ceremonial Hall.
In 2008, The Blood Compact and other Luna works became a part of a twenty-three painting exhibition from the collection of the Bank of the Philippine Islands. The public exhibition celebrated the thirtieth anniversary of the Bank of the Philippines Islands, and marked the first time that the so-called "BPI collection" was shown to the public. The Blood Compact and the other paintings are considered as the 'expression of the coming of the age of the Filipino and the birth of the Philippines as a nation in the late 19th century.'
Tampuhan (painting)

Tampuhan, meaning "sulking", is an 1895 classic oil on canvas impressionist painting by Filipino painter and revolutionary activist Juan Luna. It depicts a Filipino man and a Filipino woman having a lovers' quarrel.
Luna's Tampuhan is a depiction of two persons staying inside the sala or living room of a Bahay na Bato. The two people are Filipino lovers sulking – experiencing "tampo" – because of an argument. The man is looking out at the street beside a Capiz-shell window, leaning on the ventanilla. The woman, on the other hand, wearing a Maria Clara gown, has her eyes focused on the floor. According to Rosalinda Orosa, the man is Ariston Bautista Lin, a friend of Luna who studied medicine in Europe. Orosa further described that the woman is Emiliana Trinidad. Trinidad is the ancestor of the owner of the painting, and is claimed by Orosa to be the same woman who posed for Luna's La Bulaqueña, another of his artworks that illustrate Filipino culture.
In Filipino courtship, culture, values and psychology, tampuhan (from the Filipino-language root word tampo) or sulking is in essence a disagreement between a couple where they do not speak to each other. This is sometimes called "the silent treatment". Other expressions of sulking in the love life of Filipinos include other non-verbal actions such as keeping to one's self, being unusually quiet, or refusing to interact with friends in group activities, family outings or other activities, and even merely locking one's self in his or her bedroom. To end the sulking, one of the lovers has to coax the other, or both persuade each other to resolve by coming up with an agreement or compromise. The setting is also significant to Philippine culture as the couples are depicted to live in a traditional colonial Filipino house known as bahay na bato, with its iconic interior and structure fit for the tropical climate, while the woman is wearing the traditional Maria Clara gown of Filipino women.