davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
வளைகாப்பு

வளைகாப்பு அல்லது சீமந்தம் என்ற பண்டைய தமிழர் சடங்கு கருவுற்ற தாய்மார்களுக்கு செய்யும் ஓர் சடங்கு ஆகும். இச்சடங்கினை சீமந்தம் என்றும் அழைக்கின்றர். முதல்முறையாகக் கருவுற்றவர்களுக்கு 5 ஆம் மாதம் 7ஆம் மாதம் 9 ஆம் மாதம் ஆகிய காலங்களில் ஏதாவது ஒன்றில் அவரவர் குடும்ப வழக்கப்படி செய்கிறார்கள். மணப்பெண் போலவே பெண்களை அலங்கரித்து கைநிறைய வளையல்களை அடுக்குகிறார்கள். பெண்களே பங்கேற்கும் இவ்விழாவில் மகப்பேறடைந்த தாய்மார்கள் வந்திருந்து புதியதாக தாய்மை எய்தியிருக்கும் பெண்ணிற்கு வளையல்கள் அணிவதும் தாங்களும் அணிந்து கொள்வதும் நிகழும்.
சீமந்த சடங்கின் முக்கிய நிகழ்ச்சியின் போது கருவுற்ற பெண்ணின் தலைமுடியை நேர் கோட்டில் சமமாக இரண்டாக வகிடு எடுக்கப்படும். இதனால் தலையின் நடுவில் கோடு போன்ற இடைவெளி ஏற்படும். இதற்கு வேலைப்பாடுகள் கொண்ட இரும்புக் குச்சி பயன்படுத்தப்படும். அதுமுதல் நாள்தோறும் கருவுற்ற பெண் வகிட்டின் முன்பக்கத்தில் குங்குமம் இட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.
இளஞ்சிசு உயிர் வாழ்தல் வீதம் குறைந்தும் மகப்பேறு கால மரணவீதம் கூடுதலாகவும் இருந்த பண்டைக்காலத்தில் சூலுற்றப் பெண் நல்ல முறையில் ஈன்றெடுக்க வேண்டும் என இச்சடங்கு வந்திருக்கலாம். மற்றொரு கருத்தாக ஆறாம் மாதம் முதல் குழந்தையின் கரு வெளியுலகை உணரத் தொடங்குகிறது; அக்காலத்தில் அதனை வரவேற்கும் வகையாக இந்தச் சடங்கு நடத்தப்படுவதாகக் கூறப்படுகிறது.
சில குடும்பங்களில் வேதியரை அழைத்து சிறப்பு யாகம் ஒன்றை பும்சுவன சீமந்தம் என்று நடத்தப்படுகிறது.
சக்தியை முதற்கண் தெய்வமாக வணங்கிடும் சாக்த மதப்பிரிவில் வளைகாப்பு திருவிழா நடத்தப்படுகிறது. ஆடி மாதம் பூரம் நட்சத்திர நாளன்று அம்மன் கோவில்களில், அம்மனே கற்பவதியாக இருப்பதைப் போன்று அலங்காரம் செய்து பட்டுத்து, வளையல் அணிவித்து கொண்டாடப்படுகிறது. இந்நாளில் கர்ப்பிணி கோலத்தில் அம்மனை தரிக்கலாம். இந்த விழாவில் கலந்து கொள்ளும் பெண் பக்தர்களுக்கு மஞ்சள், குங்குமம், வளையல்கள், இனிப்புகள் ஆகியவை கொடுக்கப்படுகின்றன.
வளைகாப்பு நடைபெறும் சில கோவில்கள் -
இந்து சமயத்தினரின் 16 சடங்குகள்
மஞ்சள் குங்கும விழா

மஞ்சள் குங்கும விழா (Haldi Kumkum) என்பது கால்தி குங்குமம் அல்லது கால்தி குங்கும் விழா என்று இந்தியாவில் கொண்டாடப்படும் ஒரு இந்து சமய விழாவாகும். இதில் திருமணமான பெண்கள் மஞ்சள் மற்றும் குங்குமத்தினை தங்களுக்குத் திருமணம் முடிந்ததன் அடையாளமாகவும், தங்கள் கணவரின் நீண்ட ஆயுளுக்காகவும் பரிமாறிக் கொள்கிறார்கள்.
இந்த விழா இந்திய மாநிலங்களான மகாராட்டிரா, கர்நாடகா, தெலங்காணா, ஆந்திரப் பிரதேசம், கோவா ஆகியவற்றில் குறிப்பாகப் பிரபலமாக உள்ளது. தமிழ்நாட்டில், இது ஆடிப் பெருக்கு அல்லது ஆடி விழாவாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. இது தமிழ் மாதமான ஆடியின் 18வது நாளில் (சூலை நடுப்பகுதி முதல் ஆகத்து நடுப்பகுதி வரை) கொண்டாடப்படும் ஒரு இந்து தமிழ் பண்டிகையாகும். திருமணமான பெண்கள் நண்பர்கள், உறவினர்கள் மற்றும் புதிய அறிமுகமானவர்களை மகிழ்ச்சி மற்றும் வேடிக்கையான சூழ்நிலையில் சந்திக்க அழைக்கிறார்கள். இத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில், வளையல்கள், இனிப்புகள், பதார்த்தங்கள், பூக்கள், வெற்றிலை மற்றும் காய்களுடன் தேங்காய்களை வழங்குகின்றனர். சிற்றுண்டிகளில் கைரிச்சே பன்கே (மாம்பழச்சாறு ) மற்றும் கடலைப் பருப்பில் செய்யப்பட்ட சிற்றுண்டி ஆகியவை அடங்கும்.
இந்த விழா சிரவண மாதம், தீபாவளி மற்றும் சங்கராந்தி மாதங்களில் வெள்ளிக்கிழமைகளில் பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் நடத்தப்படுகிறது.
கௌரி ஹப்பா

கௌரி ஹப்பா (Gowri Habba) என்பது கர்நாடகாவில் விநாயக சதுர்த்திக்கு ஒரு நாள் முன்பு கொண்டாடப்படும் இந்து பண்டிகையாகும் .
இந்த திருவிழா விநாயகரின் தாயாக போற்றப்படும் கௌரி தேவியை கொண்டாடுகிறது. இது பொதுவாக திருமணமான பெண்களால் அனுசரிக்கப்படுகிறது. மேலும், கர்நாடகாவில் கொண்டாடப்படும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பண்டிகையாக உள்ளது. இந்த பண்டிகை, உத்தரப்பிரதேசம், பீகார், ஜார்க்கண்ட், ராஜஸ்தான், சத்தீஸ்கர், மகாராஷ்டிரா மற்றும் மத்தியப் பிரதேசம் ஆகிய வட இந்திய மாநிலங்களில் ஹர்தாலிகா என்று அழைக்கப்படுகிறது. விநாயகரின் தாயும் சிவனின் மனைவியுமான கௌரி, தனது பக்தர்களுக்கு தைரியத்தையும் சக்தியையும் அளிக்கும் திறனுக்காக இந்தியா முழுவதும் வணங்கப்படுகிறார். கௌரி ஆதி சக்தி மகாமாயாவின் அவதாரம் என்பது இந்து மக்களின் நம்பிக்கையாக உள்ளது. கௌரி சிவனின் சக்தியாக உள்ளார். தாடிகே அல்லது பாத்ரா மாதத்தின் மூன்றாம் நாளில், திருமணமான பெண்கள் தன் பெற்றோர் வீட்டிற்கு வருவதைப் போல கௌரி வீட்டிற்கு வருவாள் என்று நம்பப்படுகிறது. மறுநாள் அவரை மீண்டும் கைலாசத்திற்கு அழைத்துச் செல்வது போல அவரது மகன் விநாயகர் வருகிறார் என்று புராணம் சொல்கிறது.
சொர்ண கௌரி விரதம் அம்மனை சாந்தப்படுத்துவதற்காக நடத்தப்படுகிறது என்றும் இந்து மக்களால் கருதப்படுகிறது.
இந்த நாளில், திருமணமான பெண்கள், குளித்துவிட்டு, புதிய ஆடைகளை அணிந்து, குடும்பத்திலுள்ள சிறுமிகளை அலங்கரிப்பார்கள். பின்னர் அவர்கள் ஜலகௌரி அல்லது மஞ்சளால் செய்யப்பட்ட கௌரியின் அடையாளச் சிலையை 'ஸ்தாபனம்' செய்கிறார்கள். கௌரியின் வர்ணம் பூசப்பட்ட மற்றும் அலங்கரிக்கப்பட்ட களிமண் சிலைகள் உள்ளூர் சந்தையில் கிடைக்கிறது. அவ்வாறு அலங்கரிக்கப்பட்ட அம்மன் சிலையை அரிசி அல்லது கோதுமை தானியம் நிரப்பிய ஒரு தட்டில், வைத்து பூஜை செய்யப்படுகிறது. இந்த பூஜை அல்லது சடங்கு சுத்தம், அர்ப்பணிப்பு உணர்வுடன் செய்யப்படுகிறது. பின்னர், பூஜை செய்த பெண்கள் கோவில்களுக்கும் அல்லது இந்த பண்டிகையை செய்த மற்றொருவரின் வீட்டிற்கும் செல்கிறார்கள், அங்கு, அவரவர் வீட்டில் நிர்ணயிக்கப்பட்ட நடைமுறைகளின்படி சடங்குகள் செய்யப்படுகிறது.
ஒரு மண்டபம், பொதுவாக வாழைமரக் கன்று மற்றும் மாவிலை தோரணங்களாலும், வண்ணமயமான பூக்களாலும் அலங்கரிக்கப்படுகிறது. கௌரி தேவி, பூமாலைகள், பருத்தியால் செய்யப்பட்ட ஆடை, மேலும் அணிகலன்களால் அலங்காரம் செய்யப்படுகிறார். பூக்கள் மற்றும் அட்சதையால் வழிபாடு மேற்கொண்ட பெண்கள் தங்கள் வலது மணிக்கட்டில் 'கௌரிதாரா' எனப்படும் பதினாறு முடிச்சுகள் கொண்ட புனித நூல் ஒன்றைத் தங்களின் வலது கையில் கட்டிக் கொள்கின்றனர். இந்த சடங்கு, கௌரியின் ஆசீர்வாதமாகவும், விரதத்தின் ஒரு பகுதியாகவும் உள்ளது. மேலும், பதினாறு முடிச்சுகளில் ஒவ்வொன்றும் சமய நடைமுறையின் போது மந்திரங்களால் வழிபடப்படுகிறது.
திருவிழாவின் போது பாகின பிரசாதம் எனப்படும் தாம்பூலம் வழங்கப்படுகிறது. விரதத்தின் ஒரு பகுதியாக குறைந்தது ஐந்து பேருக்கு இவை வழங்கப்படுகின்றன. ஒவ்வொருவருக்கும், பொதுவாக மஞ்சள், குங்குமம், வளையல்கள், கருப்பு மணிகள் (மங்கலசூத்திரத்தில் பயன்படுத்தப்படுகிறது), ஒரு சீப்பு, ஒரு சிறிய கண்ணாடி, வெற்றிலை, பாக்கு, பழங்கள் தேங்காய், ரவிக்கை துண்டு, தானியங்களில் அரிசி, துவரம் பருப்பு பச்சை பருப்பு, கோதுமை அல்லது ரவை மேலும் வெல்லம் ஒரு கனசதுர வடிவில் வெட்டப்பட்டது போன்றவை இருக்கும். பாகினா எனப்படும் இந்த தாம்பூலம், பாரம்பரிய பொருளான புதிய முறங்களில் வழங்கப்படுகிறது. அதன் மேற்புரம் மஞ்சளால் வரையப்பட்டது. இவ்வாறு அனைத்து பொருட்களும் இருக்கும் ஒரு தாம்பூலம் பூஜை செய்த கௌரிதேவிக்கு அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது. மீதமுள்ளவை திருமணமான பெண்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது.
சொர்ண கௌரிதேவி பண்டிகையைக் குறிக்கும் புகைப்படங்கள்:
பெருமூங்கில்

வெதிரம் [Dendrocalamus giganteus] என்பது பெருமூங்கில். வேரல் என்பது சிறுமூங்கில். பெருமூங்கில் பந்தல்கால் நடப் பயன்படும். சிறுமூங்கில் கிழித்துப் கூடை முடையப் பயன்படும். சிறுமூங்கிலை ஊன்றுகோலாகவும் பயன்படுத்துவர்.
வெதிர், வெதிரம், அமை கழை என்னும் சொற்கள் ஒரே புல்லினப் பெருமூங்கில் மரத்தைக் குறிப்பவை. இத்தாவரங்கள் வெப்பமண்டலம் மற்றும் மிதவெப்ப மண்டல பகுதிகளில் அதிகமாக பரவி உள்ளன. இது மூங்கில் குடும்ப உலகத்தில் அதிக எண்ணிக்கை உள்ள சிற்றினமாகும். இது கொத்தாக புதர் போன்று காணப்படும். இதன் தாயகம் தென்கிழக்கு ஆசியாவாகும்.
இதன் தண்டு உயரமானது. நீண்ட கணுவிடைப் பகுதியை கொண்டது. கணுவிடைப் பகுதி மென்மையானது கணுப்பகுதி கடினமானது. கொத்தான புதர் செடியாக வளரும். பச்சை – சாம்பல் வண்ணம் கொண்டது. ஒவ்வொரு தண்டும் கொத்தாக நெருக்கமாக புதர் போன்று தனித்தனியாக வளரும். இது 30 மீட்டர் உயரம் வரை வளரும் ( 98 அடி ) இந்தியாவில் அருணாசலப் பிரதேசத்தில் வளரும் மூங்கில் 42 மீட்டர் ( 13.7 – 9 அடி ) சாதகமான சூழ்நிலையில் ஒரு நாளைக்கு 40 செ.மீ வரை வளரும். இது குறைந்த மற்றும் உயரமான மலைப்பகுதிகளிலும், பொதுவாக ஆற்றங்கரை ஒரம் மற்றும் வீட்டுத் தோட்டத்தில் வளர்கின்றன. இத்தாவரம் வங்களதேசம், இந்தியா, இலங்கை மற்றும் தென் கிழக்கு ஆசிய நாடுகளான இந்தோனேசியா, மியான்மர் மற்றும் தாய்லாந்து பகுதிகளில் காணப்படுகிறது.
கணுக்கள் உள்ள தண்டு நேராக வளரும். இத்தண்டு சாம்பல் நிற பச்சை வண்ணம் கொண்டது. மேற்புறத்தில் சாம்பல் துகள்கள் ஒட்டியது போன்ற தோற்றம் கொண்டது, பின்னர் காயும் போது பழுப்பு பச்சை நிறமாக வழவழப்பாக மாறுகிறது. இளம் தண்டு கருப்பு ஊதா நிறம் கொண்டது. கணுவிடைப்பகுதி நீளம் 25 – 40 செ.மீ, சுற்றளவு 10 – 35 செ.மீ உள்ளது. தண்டுப்பகுதி மெல்லியதாகவும் நுனியில் மட்டும் கிளைத்திருக்கும். தொங்கும் வேர்கள் 8 வது கணுப்பகுதி வரை உள்ளது. தண்டின் அடிப்பகுதியில் உள்ள வேர்கள் பருத்து ரைசோம் போன்று தரையில் ஒட்டி உள்ளது.
கணுக்களை கொண்ட தண்டுப்பகுதியை சுற்றி குழாய் வடிவ இலை அடி உறை சுற்றியுள்ளது. இளம் பருவத்தில் பச்சை நிறத்திலும் காய்ந்த பிறகு பழுப்பு நிறமாக மாறுகிறது. குழாய் வடிவ இலை அகன்ற பெரிய இலையடியை கொண்டது. இதன் நீளம் 24 – 30 செ.மீ அகலம் 40 – 60 செ.மீ கொண்டது. இலைத்தாள் முக்கோண வடிவம் (அ) ஈட்டி வ் வடிவத்தினால் ஆனது. 7 – 10 செ.மீ நீளம் கொண்டது. மேற்பகுதியில் உள்ள இலைப்பகுதி சுருண்டு வட்டமாக உள்ளது. அதன் கீழ் பகுதி கணுக்களில் காதுமடல் போன்ற சிறிய இலையானது (லிக்யூல்) சம அளவு கொண்ட வட்ட வடிவத்தில் சுருளாக உள்ளது. இலையின் மேற்பகுதியில் தங்க மற்றும் பழுப்புநிற தூவிக:ள் காணப்படுகிறது. கீழ் புறப் பகுதி தூவிகள் இல்லாமல் வழவழப்பாக உள்ளது. இத் தாவரம் வளர வளர இலைப்பகுதிகள் உதிர்ந்து விடுகிறது.
இந்தியாவில் மூங்கில் பாலங்கள் கட்டுவதற்கும் வீட்டுச் சுவர்களுக்கு மாற்றாக தூண்களாகவும் பயன்படுகிறது. மேலும் சிமெண்ட் கான்கீரிட் போடுவதற்கான தாங்கி, ஏணி, மேடைகள் அமைத்தல், மற்றும் ஓடாகவும் தரை விரிப்பாகவும் பயன்படுகிறது. இதன் இலைகள் கூரை வேயப் பயன்படுகிறது.
சீனமங்கலம் பாப்பாத்தி அம்மாள் கோயில்

பாப்பாத்தி அம்மாள் கோயில் என்பது தமிழ்நாட்டின், சிவகங்கை மாவட்டம் சீனமங்கலம் என்னும் சிற்றூரில் அமைந்துள்ள கோயிலாகும். இங்கே இரண்டு பெண் தெய்வங்கள் பாப்பாத்தி அம்மன் என வழிபடப்படுகின்றன.
பிராமணப் பெண்களை பாப்பாத்தி என்று அழைக்கும் வழக்கம் தமிழகத்தில் இருந்துள்ளது. கம்மாயில் மூழ்கி இறந்த பெயர் அறியாத இரு பெண்களையும் பாப்பாத்தி அம்மன் என வழிபட்டு வந்துள்ளனர்.
18 ஆம் நூற்றாண்டில் கிராமத்தில் வாழ்ந்த இரு சகோதரிகள் கம்மாயில் மூழ்கி இறந்துள்ளனர். அந்த இறப்பினைக் கண்டவர்கள் தங்கள் குடும்பத்திலுள்ள குழந்தைகளுக்கு நோய் தாக்கிய போது இறந்த‌சிறுமிகளை பாப்பாத்தி அம்மனாக வழிபட தொடங்கியுள்ளனர்.
அவர்கள் அந்த ஊரில் உள்ள கம்மாய் கரையில் தினமும் வந்து குளிப்பது வழக்கம். அதேபோல ஒரு நாள் அந்த இரு சிறுமிகளும் குளிக்க சென்றனர். அப்போது கம்மாய் கரையில் ஒரு குடும்பம் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தது. ஒரு பக்கம் அந்த இரண்டு சிறுமிகள் தலையில் மண்ணை தேய்த்துக் கொண்டார்கள். பின்னர் ஒரு பெண் நீரில் இறங்கினாள் அப்போது அதிகமாக தண்ணீர் வந்ததால் அந்தப் பெண் சிறுமி நீரில் மூழ்கி விட்டாள் இதை கண்ட இன்னொரு சிறுமி அவளைக் காப்பாற்றுவதற்காக நீரில் இறங்கினாள் அதிகமான தண்ணீர் வந்ததால் ‌அவளும் முழ்ங்கி விட்டாள்.
இதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த குடும்பத் தலைவர் அந்த இரண்டு பெண் சிறுமிகளை காப்பாற்ற நீரில் பாய்ந்தார். ஆனால் அவர்களை காப்பாற்ற முடியவில்லை. இதனால் அந்த குடும்பம் மிகவும் அச்சப்பட்டது. அச்சத்தில் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் அவர்கள் சாப்பிட வந்த சாப்பாட்டை கம்மாய் கரையிலே கொட்டி விட்டு அங்கே இருந்து பின்பக்கம் பார்க்காமல் சென்று விட்டனர். சில மாதங்களுக்குப் பிறகு அந்த குடும்பத்தில் உள்ள குழந்தைகளுக்கு மிகுந்த காய்ச்சல் ஏற்பட்டது. மருத்துவம் பார்த்தும் காய்ச்சல் குறையவில்லை.
பிறகு கோவிலுக்கு போய் மந்திரித்துவிட்டு வீட்டிற்கு திரும்பினர். பின்னர் அந்த குழந்தைகள் மேல் ஆவியாக வந்த அந்த இரண்டு சிறுமிகள் தாங்கள் அனாதைகள் எங்களுக்கு சொந்தம் பந்தம் என்று யாரும் கிடையாது நீங்கள் என்னை காப்பாற்ற வந்தீர்கள் அதை நான் ஆவியாக நின்று கண்டேன் அதுதான் உங்கள் கூடையிலேயே வந்து விட்டேன் எனக்கு ஆதரவு தாருங்கள் நான் என்றென்றும் உங்க குடும்பத்தை காப்பேன் என்று வாக்களித்தாள். குடும்பத்தினரும் அதற்கு ஒத்துக் கொண்டனர். பிறகு அந்த குடும்பத்தினர் ஆச்சரியப் படும்படி குழந்தைகளுக்கு காய்ச்சல் குணமானது.
அப்போதிலிருந்து நான்கு தலைமுறைகளாக அந்த இரண்டு சிறுமிகளையும் அக்குடும்பத்தினர் வழிபட்டுவருகிறனர்.
இந்த பாப்பாத்தி அம்மாளுக்கு சிறந்த நாளாக கருதப்படுவது ஆவணி மாதம் வளர்பிறையில் வரக்கூடிய வெள்ளிக்கிழமை ஆகும். அப்போது அந்த இரண்டு சிறுமிகளுக்கும் பிடித்தமான புடவை, வளையல், மஞ்சள், குங்குமம், காதோல கருகமணி மற்றும் தட்டு நிறைய மல்லிகை பூ என்று பல பொருட்களை வைத்து பொங்கலிடுவர்.
தொடக்கத்தில் இரு பூக்களை பாப்பாத்தி அம்மனாக நினைத்து வழிபட்டு வந்துள்ளனர். பூசை அறையில் மஞ்சளைக் கரைத்து வட்டவடிவமாகத் தேய்த்து குங்குமத்தால் ஐந்து இடங்களில் பொட்டு வைத்து வழிபடுகின்றனர். உருவம் இல்லாமல் வழிபட்டு வந்த பாப்பாத்தி அம்மனுக்கு தற்போது இரு சிறுமிகள் வடிவம் தந்து வழிபட்டு வருகின்றனர்.
அந்த காலத்தில் புடவை எடுப்பதற்கு பதிலாக சித்தாடை எடுத்து வைத்து வழிபடுவார்கள். அவர்கள் சிறுமிகள் அதனால் அவர்களுக்கு சித்தாடை மிகவும் பிடிக்கும் என்பதால். சில பேர் ஆடி மாதம் அம்மாவாசையில் அல்லது ஆடி மாத வெள்ளிக்கிழமையில் கூட வழிபடுவார்கள்.
மயங்கொலிச் சொற்கள்

மயங்கொலிச் சொற்கள் என்பன தமிழில் கிட்டத்தட்ட ஒன்றே போன்ற ஒலிப்பினைக் கொண்டவைகளாகவும், முற்றிலும் வேறுபட்ட பொருள் கொண்டவைகளாகவும் காணப்படும். இவ்வகையான சொற்கள் ஒலிப்பின் போது நுண்ணிய வேறுபாடுகளை மட்டுமே கொண்டிருப்பதால் எது சரி, எது தவறு என மயங்க வைப்பவைகளாக இருக்கும். அதனாலேயே இவை மயங்கொலிச் சொற்கள் என்றழைக்கப்படுகின்றன.
'ல' என்ற எழுத்தை மேல்நோக்கிய 'லகரம்' என அழைக்கிறோம். இவ்வெழுத்தை ஒலிக்கும் போது நுனிநாக்கு முன்பல்வரிசைக்கு மேல் உள்ள அண்ணத்தழைக்கிறோம். இவ்வெழுத்தை ஒலிக்கும் போது நாக்கு மேலண்ணத்தின் மையப்பகுதியைத் தொட்டு ஒலிக்க வேண்டும். 'ழகரமும்' 'ளகரமும்' ஒரே இடத்தில் நாக்கைத் தொட்டு உச்சரிப்பதால் ஒலிக்கப்படுகின்றன.
ண-ந-ன ஒலிப்பு முறை
'ண' என்ற எழுத்தை 'டண்ணகரம்' என அழைக்கிறோம். இவ்வெழுத்தை ஒலிக்கும் போது நாக்கு மேலண்ணத்தின் மையப்பகுதியைத் தொட்டு ஒலிக்க வேண்டும். 'டகரமும்' 'ணகரமும்' ஒரே இடத்தில் நாக்கைத் தொட்டு உச்சரிப்பதால் ஒலிக்கப்படுகின்றன.
'ந' என்ற எழுத்தை 'தந்நகரம்' என அழைக்கிறோம். இவ்வெழுத்தை ஒலிக்கும் போது நாக்கு அண்பல்லைத்தொட்டு ஒலிக்க வேண்டும். 'தகரமும்' 'நகரமும்' ஒரே இடத்தில் நாக்கைத் தொட்டு உச்சரிப்பதால் ஒலிக்கப்படுகின்றன.
'ன' என்ற எழுத்தை 'றன்னகரம்' என அழைக்கிறோம். இவ்வெழுத்தை ஒலிக்கும் போது நாக்கு மேலண்ணத்தின் நடுப்பகுதியைத் தொட்டு ஒலிக்க வேண்டும். 'றகரமும்' 'னகரமும்' ஒரே இடத்தில் நாக்கைத் தொட்டு உச்சரிப்பதால் ஒலிக்கப்படுகின்றன.
'ர' என்ற எழுத்தை இடையின 'ரகரம்' என அழைக்கிறோம். இவ்வெழுத்தை ஒலிக்கும் போது நாக்கு மேலண்ணத்தைத் தொட்டு வருடுவதால் ஒலிக்கலாம்.
'ற' என்ற எழுத்தை வல்லின 'றகரம்' என அழைக்கிறோம். இவ்வெழுத்தை ஒலிக்கும் போது நாக்கு மேலண்ணத்தின் மையப்பகுதியை உரசுவதால் ஒலிக்கலாம்.
Bajigur

Bajigur (aksara Sunda: ᮘᮏᮤᮍᮥᮁ) adalah minuman tradisional khas masyarakat Sunda. Bahan utamanya adalah gula aren dan santan; untuk menambah kenikmatan dicampurkan pula sedikit jahe dan garam. Daun pandan wangi biasanya ditambahkan untuk menambah aromanya, tetapi sekarang lebih sering menggunakan bubuk vanili buatan. Kopi tubruk, kopi yang ditumbuk halus juga kadang menjadi bahan tambahan.
Minuman ini disajikan panas-panas dan dijual melalui gerobak pedagang keliling di desa-desa dan daerah pemukiman. Gerobak penjual biasanya dilengkapi dengan kompor portabel untuk menjaga minuman tetap panas. Bajigur dianggap cocok dikonsumsi di dataran tinggi yang sejuk, atau saat malam dingin serta hujan untuk menghangatkan diri. Minuman ini biasanya disajikan bersama dengan jajanan tradisional seperti pisang kukus, ubi rebus atau kacang rebus.
Bajigur sangat bermanfaat bagi kesehatan tubuh karena didalam nya terdapat bahan bahan yang mengandung banyak nutrisi dan zat seperti, gula aren, jahe, dan kayu manis. Kombinasi bahan alami ini dapat membantu menjaga kesehatan tulang, melancarkan sistem pencernaan, serta berperan penting dapam mengontrol tekanan darah dan kadar gula darah. Sifat hangat jahe juga mampu meningkatkan daya tahan tubuh dan memberikan rasa nyaman saat dikonsumsi.
Templat:Minuman Indonesia
Es selendang mayang

Es selendang mayang adalah salah satu minuman tradisional Indonesia asal Jakarta. Minuman ini sekarang jarang ditemukan karena di kalangan masyarakat Betawi sendiri minuman ini dianggap minuman kuno. Di acara-acara tertentu seperti Lebaran Betawi, minuman ini disajikan dan sering disertai dengan label "minuman Betawi jadul". Selain menyegarkan, minuman ini dapat mengurangi rasa lapar karena dibuat dengan bahan dasar tepung beras. Beberapa penjual di kota tua membuat minuman ini dengan bahan dasar tepung hunkue dengan alasan lebih mudah dan efisien.
Menurut sejarah, Es Selendang Mayang sudah ada sejak zaman kolonial Belanda. Namanya tentu diambil dua kata, yaitu ‘selendang’ dan ‘mayang’. Kata ‘selendang’ diambil dari warna makanan yang berwarna hijau, putih, dan merah seperti selendang penari. Sementara ‘mayang’ memiliki arti kenyal dan manis. Minuman yang cukup digemari pada masa lalu ini juga kerap dikaitkan dengan cerita rakyat, yakni Si Jampang Mayangsari yang muncul pada tahun 1990-an. Jagoan Betawi itu jatuh hati kepada wanita bernama Mayangsari hingga rela melakukan apa pun. Penampilan Mayangsari yang memiliki rambut terurai dan ikal, hidung mancung, serta mata indah meneduhkan. Orang-orang mengasumsikan Mayangsari sebagai inspirasi nama untuk minuman dengan tampilan menarik dan segar sehingga selendang mayang ini diibaratkan dapat dinikmati bagi pandangan mata maupun rasa.
Dari dua sejarah itu lahirlah Es Selendang Mayang yang isinya mirip seperti puding atau kue lapis yang terbuat dari tepung sagu aren. Lapisan selendang mayang terdiri dari warna putih yang berasal dari santan, merah muda dari perwarna makanan dan hijau dari daun pandan. Penjajanya biasa memotong selendang mayang berbentuk persegi lalu disajikan dalam gelas atau mangkuk. Disiram juga dengan pemanis gula merah, sirup, santan, dan potongan es batu.
Limun (minuman)

Limun (bahasa Inggris: Lemonade) adalah nama untuk sejumlah minuman manis yang ditemukan di seluruh dunia, yang kebanyakan mengandung rasa lemon.
Sebagian besar varietas limun dapat dibagi dalam dua jenis yang berbeda: bening dan keruh, setiap minuman tersebut secara singkat disebut sebagai "lemonade" di negara-negara dimana minuman tersebut menjadi dominan. Limun bening, umumnya ditemukan di Amerika Utara dan India, biasanya merupakan sebuah minuman buatan rumah yang terbuat dari jus lemon, air, dan dimaniskan dengan gula tebu atau madu. Ditemukan di Britania Raya, Irlandia, Australia, dan Selandia Baru, limun bening adalah sebuah minuman ringan berkarbonasi yang terbuat dari lemon, atau perasa lemon-limun.
Sebuah variasi yang terkenal adalah limun merah jambu, yang dibuat dengan rasa buah tambahan seperti raspberry atau stroberi dan lain-lain, yang memberikan minuman tersebut warna merah jambu.
Kata "limun" di Indonesia juga digunakan untuk menyebut minuman ringan bersoda tradisional, suatu hal yang diadopsi dari penyebutannya oleh bangsa Belanda. Pada umumnya limun diproduksi oleh industri rumahan secara tradisional dan dijajakan secara kaki lima atau dijual di ritel tradisional (toko, warung, dll). Biasanya bahan-bahan utamanya adalah asam sitrat, air, sari buah, gula, air soda, dan karbondioksida dan dikemas dalam berbagai rasa menggunakan botol kaca. Banyak rasa yang ditawarkan minuman limun, seperti jeruk, lemon, kopi, anggur, sirsak, nanas, frambozen, leci, sarsaparilla, temulawak (sari temulawak beruap), air soda, kawista, dll. Nama lain limun yang terkenal seperti "orson" (sebenarnya merupakan merek dagang sebuah sirup non-berkarbonasi produksi Japfa yang populer di era 1980-an), "air menit", "sari temulawak/temu" dan "minuman beruap".
Produk limun sebenarnya dibawa oleh bangsa Belanda yang menjajah Indonesia di awal abad ke-20. Dalam perkembangannya industri limun berkembang pesat dan menjamur di berbagai daerah, dimana satu daerah biasanya memiliki produk limun yang menjadi ciri khasnya. Popularitas limun mulai anjlok akibat mulai masifnya pemasaran minuman soda asing, seperti Coca-Cola, Sprite dan Pepsi. Tercatat masuknya produk tersebut sempat membuat protes UMKM limun di Yogyakarta dan Jawa Tengah pada periode 1970-an. Namun produk limun terus populer hingga kira-kira periode 1990-an, dengan menjadi alternatif minuman ringan asing dengan harga terjangkau.
Saat ini hanya sedikit merek limun yang masih bertahan di Indonesia dan pemasarannya semakin terbatas, berlawanan dengan nasib produk seperti Coca-Cola. Beberapa produsen/merek limun tradisional yang masih bertahan, seperti:
Teh Thai

Teh Thai (bahasa Thai: ชาไทย, RTGS: cha thai, pengucapan [t͡ɕʰāː tʰāj]) biasanya dikenal sebagai minuman Thai yang terbuat dari teh Ceylon, susu dan gula, dan disajikan panas atau dingin. Ini populer di Asia Tenggara dan disajikan di banyak restoran yang menyajikan makanan Thailand. Saat disajikan dingin dikenal sebagai es teh Thai (ชาเย็น, cha yen, [t͡ɕʰāː jēn] simak; terj. har. 'teh dingin'). Perlu disebutkan bahwa, meskipun teh Thai biasanya disebut sebagai es teh Thai, ada juga jenis teh lain yang dapat disebut sebagai teh Thai. Misalnya, teh herbal tradisional Thai yang diformulasikan berdasarkan pengobatan tradisional Thai juga dapat disebut sebagai teh Thai. Teh oolong Thai bisa juga disebut sebagai teh Thai yaitu teh oolong yang dikukus dengan jahe (Zingiber officinale), serai (Cymbopogon citratus), dan seledri.
Minuman ini terbuat dari teh Ceylon yang diseduh dengan kuat, atau versi Assam yang ditanam secara lokal (tradisional atau semi-liar) yang dikenal sebagai bai miang (ใบเมี่ยง).
Tehnya dimaniskan dengan gula dan susu kental dan disajikan dingin. Susu terevaporasi, santan atau susu murni dituangkan di atas teh dan es sebelum disajikan untuk menambah rasa dan tampilan krim. Di restoran Thai, disajikan dalam gelas tinggi, tetapi ketika dijual dari warung pinggir jalan dan pasar di Thailand, mungkin dituangkan di atas es yang dihancurkan dalam kantong plastik atau gelas plastik tinggi. Itu juga dapat dibuat menjadi frappé di beberapa vendor.
Mutiara tapioka dapat ditambahkan ke teh Thai untuk membuat teh gelembung.
Di Thailand, teh panas Thai sering diminum di pagi hari, sering dengan pathongko (ปาท่องโก๋, potongan panjang adonan goreng):
Susu kedelai

Susu kedelai, susu soya, sari kedelai, atau air tahu adalah sari nabati yang diproses dengan cara merendam dan menggiling kacang kedelai, merebus campuran, dan menyaring partikel yang tersisa. Awalnya susu kedelai berasal dari Tiongkok, sebelum menjadi minuman umum di Eropa dan Amerika Utara pada paruh kedua abad ke-20, terutama karena teknik produksi dikembangkan untuk memberikan rasa dan konsistensi yang lebih mirip dengan susu. Susu kedelai dapat dikonsumsi untuk menggantikan susu sapi dalam pola makan vegan, atau intoleransi laktosa.
Susu kedelai juga digunakan dalam pembuatan produk susu imitasi seperti yoghurt kedelai, krim kedelai, kefir kedelai, dan analog keju berbahan dasar kedelai. Ini juga digunakan sebagai bahan untuk membuat susu kocok, panekuk, smoothie, roti, mayones, dan makanan yang dipanggang.
Catatan paling awal tentang susu kedelai terdapat pada lempengan batu Dinasti Han yang digali di Tiongkok, yang di atasnya terukir pembuatan susu kedelai di dapur kuno.
Produksi susu kedelai, yang dikenal sebagai kaldu tahu, dimulai pada awal masa Republik Tiongkok pada abad ke-18. Proses ini diindustrialisasikan pada masa awal Republik Tiongkok, dengan pabrik di Shanghai dan Beijing memproduksi lebih dari 1000 botol sehari. Setelah Perang Dunia Kedua dan Perang Saudara Tiongkok, susu kedelai mulai dipasarkan seperti minuman ringan di Hong Kong, Singapura, dan Jepang pada tahun 1950-an.
Susu kedelai disebutkan dalam surat-surat Eropa dari Tiongkok pada abad ke-17 dan masuk dalam bahasa Inggris sebagai "soy-bean milk" dalam laporan USDA tahun 1897. Li Yuying mendirikan Caséo-Sojaïne, "produk susu" susu kedelai pertama pada tahun 1910, dan menerima paten Inggris dan Amerika pertama untuk pembuatan susu kedelai pada tahun 1912 dan 1913.
Kasus pengadilan terhadap Rich Products antara tahun 1949 dan 1974 menetapkan bahwa "susu" non-susu dan produk susu tiruan adalah "makanan baru dan berbeda" dan bukan produk tiruan yang kualitasnya lebih rendah dan ilegal. Pada pertengahan tahun 1980-an, teknologi dan teknik produksi baru memungkinkan minuman kedelai memiliki rasa dan konsistensi yang lebih mirip susu.
Satu gelas saji susu kedelai komersial tanpa pemanis (243 ml) mengandung 80 kcal dari karbohidrat 4 gram (termasuk gula 1 gram), lemak 4 gram, dan protein 7 gram. Susu kedelai yang diproses mengandung vitamin A, vitamin B, dan vitamin D sebanyak 10-45% Nilai Harian, dengan kandungan kalsium dan magnesium yang signifikan pula. Susu kedelai memiliki indeks glikemik (GI) 34±4.
Bolu kojo

Bolu Kojo adalah penganan khas daerah Sumatera Selatan dan daerah sekitarnya terutama di daerah Jambi, Riau, Bengkulu dan Palembang. Kojo berarti kemojo atau kamboja karena bentuk loyang yang menyerupai bunga kemboja. Biasanya kue ini dihidangkan pada acara-acara adat.
Bolu Kojo dijadikan sebagai kue khas Palembang yang istimewa dikarenakan pada masa dahulu disajikan sebagai makanan kelas bangsawan atau kesultanan yang akan menggelar suatu acara keagamaan maupun upacara penting dengan mengundang tamu kehormatan. Bolu kojo dari Palembang memiliki perpaduan budaya dari masa Kolonial Belanda dan Palembang dikarenakan makanan yang berjenis Bolu Kojo dijadikan sebagai kue khas Palembang yang istimewa dikarenakan pada masa dahulu disajikan sebagai makanan kelas bangsawan atau kesultanan yang akan menggelar suatu acara keagamaan maupun upacara penting dengan mengundang tamu kehormatan. Bolu kojo dari Palembang memiliki perpaduan budaya dari masa Kolonial Belanda dan Palembang dikarenakan makanan yang berjenis bolu banyak sekali dipengaruhi dari Belanda.
Biasanya kue ini disajikan pada saat pagi hari bersamaan dengan kopi atau masyarakat Palembang menyebutnya dengan amper-amper atau sarapan. Dinamakan Bolu Kojo memiliki arti sebagai Kamboja yang digunakan sebagai cetakan dari kue tersebut tetapi sekarang dapat ditemukan dengan berbagai macam ukuran maupun bentuknya. Agar lebih mempunyai rasa yang nikmat pembuatan dari Bolu Kojo menggunakan telur bebek serta aroma yang wangi berasal dari daun pandan yang dicampur dengan daun suji sehingga memiliki kekhasan tersendiri dari kue yang satu ini. Bolu Kojo untuk sekarang dapat dihidangkan pada saat perayaan Idul Fitri ataupun acara tahlilan bagi arwah yang sudah wafat.
Bolu kojo memiliki warna hijau dari campuran air daun suji atau daun pandan, yang juga memberikan aroma pandan yang harum dan menyegarkan. Berbeda dengan bolu pada umumnya yang ringan dan berongga, bolu kemojo memiliki tekstur yang padat namun lembut dan sedikit basah. Cita rasanya manis dan nikmat, menyatu sempurna di lidah dengan aroma pandan yang menggoda.[1]
Untuk membuat Bolu Kojo, kue tradisional khas Palembang, Anda memerlukan bahan-bahan seperti santan, air perasan daun pandan, tepung terigu, gula pasir, margarin cair, telur, garam, dan pasta pandan. Proses pembuatannya dimulai dengan mencampurkan gula pasir dan tepung terigu, lalu menambahkan santan sambil diaduk hingga tidak ada gumpalan. Selanjutnya, masukkan air pandan, margarin cair, dan garam, aduk hingga merata. Tambahkan telur dan pasta pandan, aduk kembali hingga semua bahan tercampur sempurna. Tuang adonan ke dalam loyang yang telah diolesi margarin dan ditaburi tepung, kemudian kukus selama sekitar 30 menit hingga matang. Setelah dingin, potong-potong dan sajikan.
Bandrek

Bandrek (bahasa Sunda: ᮘᮔ᮪ᮓᮢᮦᮊ᮪, translit. Bandrék) adalah minuman tradisional khas Sunda yang dikonsumsi untuk meningkatkan kehangatan tubuh. Minuman ini biasanya dihidangkan pada cuaca dingin, seperti di kala hujan ataupun malam hari. Bahan dasar bandrék yang paling penting adalah jahe dan gula merah, tetapi pada daerah tertentu biasanya menambahkan rempah-rempah tersendiri untuk memperkuat efek hangat yang diberikan bandrék, seperti serai, merica, pandan, telur ayam kampung, dan sebagainya. Susu juga dapat ditambahkan tergantung dari selera penyajian. Banyak orang Indonesia percaya bahwa bandrék dapat menyembuhkan berbagai penyakit ringan seperti sakit tenggorokan, batuk, dan lain sebagainya. Di Bandung, biasanya penjual menambahkan sejumput kerukan kelapa untuk menambah cita rasa dari Bandrek tersebut. Bandrek biasa dikonsumsi bersama kacang rebus, ubi jalar rebus, dan juga gorengan.
Seiring dengan perkembangan zaman, bandrek banyak dijual dalam bentuk instan, tujuannya agar bisa dinikmati dimanapun dan kapanpun, tetapi rasanya sedikit berbeda dengan bandrek yang asli. Di Bandung dan sekitarnya, masih banyak pedagang yang menjual bandrek asli, biasanya dijajakan bersama bajigur.
Minuman beralkohol di Indonesia

Minuman beralkohol di Indonesia merujuk kepada minuman beralkohol dan industrinya, serta kebijakan hukum mengenai minuman beralkohol di negara Indonesia. Indonesia adalah negara dengan mayoritas penduduk Muslim, namun Indonesia juga adalah negara majemuk, demokratis dan sekuler. Kondisi sosial dan demografik yang demikian mendorong kelompok penekan Islamis terus mendesak pemerintah agar membatasi perdagangan dan konsumsi minuman beralkohol. Sementara pemerintah secara saksama mempertimbangkan hak kaum non-Muslim dan orang dewasa yang bersepakat untuk mengkonsumsi alkohol, seraya mempertimbangkan dampak pelarangan atas minuman beralkohol terhadap ekonomi dan pariwisata di Indonesia.
Saat ini, tidak ada pelarangan terhadap minuman beralkohol secara nasional diterapkan di Indonesia, kecuali di provinsi Aceh, sebuah provinsi otonomi yang dikenal memiliki pengaruh Islam yang kuat, dan menerapkan hukum syariah yang ketat, termasuk pelarangan terhadap alkohol. Sejak 2014, siapa saja yang kedapatan mengonsumsi minuman beralkohol di Aceh, baik warga Aceh atau pendatang, dianggap telah melanggar moral dan dapat dijatuhi hukuman cambuk sebanyak enam sampai sembilan kali. Di bagian lain di Indonesia, untuk memenuhi tekanan dari kelompok Islam seperti Partai Persatuan Pembangunan, pemerintah sepakat untuk menerapkan upaya pembatasan terhadap minuman beralkohol, termasuk di dalamnya penerapan pajak tinggi dan pembatasan distribusi. Indonesia adalah salah satu negara yang menerapkan pajak tinggi terhadap minuman beralkohol; pada 2015, pajak impor minuman beralkohol melonjak mencapai 150%. Juga pada tahun 2015, Pemerintah Indonesia menerapkan larangan penjualan minuman beralkohol di mini market, warung dan toko kecil, dengan pengecualian provinsi Bali. Penjualan minuman beralkohol hanya diizinkan di supermarket, restoran, bar, kelab malam, dan hotel. Meskipun demikian, di kota-kota kosmopolitan di Indonesia, seperti di Jakarta, Medan, dan Surabaya, serta di daerah wisata terkemuka seperti Bali,lombok,Yogyakarta, dan Batam, minuman beralkohol dapat dengan mudah ditemukan, meskipun dengan harga yang lebih mahal akibat penerapan pajak yang tinggi atas minuman beralkohol.
Bir Bintang

Bir Bintang adalah merek bir produksi Multi Bintang Indonesia, anak perusahaan Heineken International di Indonesia. Bir Bintang dikenal di beberapa negara seperti Belanda dan Jepang sebagai bir Indonesia.
Beraroma malt dan hop, bir ini tergolong bir pilsener (bir putih) dengan kadar alkohol di bawah 5%. Rasa bir ini sering dibandingkan dengan rasa bir Heineken. Multi Bintang Indonesia juga membuat minuman merek Green Sands dengan aroma bir rasa apel dan jeruk limau. Sejak tahun 2002, Green Sands diklaim sebagai minuman bebas alkohol. Selain Greens Sands, produk minuman rasa malt lainnya diberi nama Bintang Zero.
Pada tahun 1929, perusahaan bernama NV Nederlandsch-Indische Bierbrouwerijen didirikan di Medan dan pabrik pembuatan bir di Surabaya. Pada tahun 1936, kantor dipindahkan ke Surabaya, dan pada tahun yang sama, Heineken NV menjadi pemegang saham utama. Setelah Indonesia merdeka, pabrik bir tersebut diganti namanya menjadi Heineken's Indonesian Brewery Company. Pada tahun 1957, Pemerintah Indonesia mengambil alih pabrik bir Heineken dan menguasainya selama 10 tahun. Pada tahun 1967, Heineken kembali beroperasi di Indonesia lewat perusahaan multinasional bernama Multi Bintang Indonesia. Bintang memenangkan penghargaan emas International Brewing Awards pada tahun 2011 untuk kategori Class 2 for Lager 3.8%-4.7%.
Kangkung tumis

Kangkung tumis adalah hidangan sayuran khas Asia, yang dikenal dengan berbagai nama dalam berbagai bahasa di Asia. Kangkung (Ipomoea aquatica) ditumis dengan berbagai macam sayuran, rempah-rempah, dan terkadang daging. Hidangan ini umumnya ditemukan di seluruh Asia Timur, Selatan dan Tenggara; mulai dari hidangan Sichuan dan Kanton di Tiongkok, hingga hidangan Indonesia, Myanmar, Kamboja, Filipina, Malaysia, Singapura, dan Vietnam di Asia Tenggara; hingga hidangan Sri Lanka dan Bengali di Asia Selatan.
Hidangan ini dikenal dengan berbagai nama, termasuk tumis kangkung atau cah kangkung di Indonesia; kangkong goreng di Malaysia; ginisang kangkong atau adobong kangkóng di Filipina; pad pakboong (ผัดผักบุ้ง) dalam bahasa Thailand; rau muống xào di Vietnam; tumis kong xin cai (空心菜) dalam bahasa Mandarin (Tiongkok); tumis tung choy atau ong choy (通菜) dalam bahasa Kanton (Tiongkok); khteah tuk chien cha (ខ្ទះទឹកចៀនឆា) dalam bahasa Khmer (Kamboja); gazun ywet kyaw (ကန်စွန်းရွက်ကြော် ) dalam bahasa Burma, kankun mallung di Sri Lanka; kolmi shak bhaja di Bangladesh dan India bagian timur.
Tumis kangkung adalah salah satu hidangan sayuran yang paling sederhana, mudah, dan juga paling murah di Asia, yang berkontribusi pada popularitasnya. Kangkung tumbuh subur di saluran air, sungai, danau, dan rawa-rawa di Asia Tenggara dan Tiongkok Selatan. Bawang putih dan bawang merah atau bawang bombay ditumis dengan minyak goreng, kemudian kangkung yang sudah dibersihkan dan dipotong ditambahkan, ditumis dalam wajan dengan api besar dengan sedikit minyak goreng. Tumisan ini membuat sayuran menjadi sedikit karamel. Saus bumbu ditambahkan sesuai dengan preferensi dan resep masing-masing. Beberapa orang mungkin menambahkan irisan cabai merah untuk menambah rasa pedas, sementara udang segar atau kering dapat ditambahkan untuk menambah rasa. Resep lain mungkin menambahkan tahu potong dadu.
Hidangan Jambi

Masakan Jambi atau Hidangan Jambi adalah makanan khas Jambi atau jenis kuliner yang berkembang di provinsi Jambi, Indonesia. Masakan ini banyak berbahan dasar ikan yang didukung oleh banyaknnya sungai di Provinsi Jambi. Rempah-rempah juga pada umumnya tidak jauh berbeda dengan Masakan Sumatera Barat. Budaya Melayu, dan Budaya Minangkabau juga mempengaruhi racikan kuliner Provinsi Jambi. Di samping masakan berbahan ikan, ada banyak ragam makanan utama, makanan selingan, kue-kue tradisional, dan minuman.
Es cuing

Es cuing atau es cuwing adalah sejenis minuman penyegar yang terbuat dari gel yang menyerupai agar-agar, bahan pembuatannya dibuat dari daun cuwing (Tiliacora triandra) yang berasal dari Cirebon dan Indramayu. Es cuing hanya berbeda sedikit dengan es cincau pada umumnya, karena santan es cuing lebih kental dibandingkan dengan santan es cincau.
Rasanya pun gurih, karena sajian santannya. Es cuing sangat cocok dipadukan dengan es yang diserut juga ditambah sirop dan gula merah, sehingga perpaduan tersebut menjadi es cuing yang sangat segar. Minuman ini sangat tepat dihidangkan saat cuaca panas.
Es cuing dapat disajikan dengan berbagai variasi lain. Salah satunya cendol dari sagu dan susu kental manis. Variasi es ciung ini tergantung dari kreativitas pedagang atau pembuatnya.
Bahan-bahan pembuatan cuing:
Bahan Santan:
Bahan Sirup:
Wedang jahe

Wedang jahe (bahasa Jawa: ꦮꦺꦢꦁꦗꦲꦺ, translit. Wédang jaé) adalah hidangan minuman sari jahe tradisional dari daerah Jawa Tengah, DI Yogyakarta dan Jawa Timur, Indonesia yang umumnya disajikan hangat atau panas. Wedang jahe juga kadang disebut sebagai teh jahe, meskipun sama sekali tidak mengandung daun teh. "Wedang" sendiri adalah istilah dalam bahasa Jawa yang berarti "Minuman Rebus".
Walaupun tanpa kandungan kafeina, minuman ini sering kali disajikan dan dinikmati seperti teh. Minuman ini dibuat dari irisan jahe segar, gula jawa atau gula batu yang dicampur ke dalam air panas. Sebelum itu, rimpang jahe sebagai bahan utama wedang jahe biasanya dibakar terlebih dulu. Kemudian, digeprek atau ditumbuk kasar hingga air ekstraknya keluar. Selain menggunakan jahe segar, masyarakat Indonesia juga menggunakan jahe bubuk sebagai bahan umum di resep tradisional mereka.
Terkadang rempah-rempah seperti daun pandan, batang sereh, cengkih dan/atau kayu manis ditambahkan untuk menambah aroma. Susu segar atau susu kental manis juga dapat ditambahkan. Minuman serupa wedang jahe yang terbuat dari jahe (secara umum disebut teh jahe) memiliki sejarah panjang sebagai obat herbal tradisional di Asia Timur, Asia Selatan, Asia Tenggara, dan Asia Barat.
Minuman berbahan jahe ini tak hanya digemari masyarakat Indonesia, tetapi juga di berbagai negara lainnya. Bahkan, Putra Mahkota Kerajaan Inggris, Pangeran Charles juga menyukai wedang jahe. Salah satu variannya adalah wedang madu jahe yang menjadi suguhan dalam acara kunjungan Pangeran Charles ke Hutan Wanagama di Kabupaten Gunungkidul, Yogyakarta, pada tahun 1989. Wedang ini disajikan dalam poci tanah yang memberikan rasa khas.
Laksa

Laksa adalah makanan berjenis mie berkuah bumbu rempah khas kebudayaan Peranakan yang memadukan elemen Tionghoa, Melayu dan berbagai etnis lainnya. Hidangan ini populer di kalangan Tionghoa dan beragam etnis di Asia Tenggara, terutama di Singapura, Malaysia, Thailand dan Indonesia.
Laksa mempunyai beberapa jenis, yang paling dikenal adalah yang berjenis laksa Penang, bentuk mi-nya bulat putih dan sedikit tebal. Di Indonesia juga terdapat beberapa jenis laksa seperti laksa benteng, laksa Bogor dan laksa Betawi. Nama Laksa diambil dari bahasa Sanskerta yakni 'laksha' yang mempunyai arti banyak, menunjukkan bahwa mi Laksa dibuat dengan berbagai bumbu.
Kata Laksa tertua ditemukan dalam Prasasti Kedukan Bukit yang berbahasa Melayu kuno disebut bahwa mamāva yam vala dua lakşa atau membawa yang bala dua laksa, kata ini diserap dari bahasa sansekerta, dalam padanan istilah Melayu laksa berarti sepuluh ribu.
Di Indonesia sendiri, ada berbagai macam Laksa yang dikembangkan mengikuti cita rasa selera lokal dan tradisi kuliner masyarakat setempat. Di antara varian Laksa khas Indonesia yang populer ialah:
Laksa Banjar memiliki tampilan yang berbeda dari laksa pada umumnya, mi laksa di Laksa Banjar biasanya tak terurai, tetapi dijalin menjadi satu sehingga membentuk satu kesatuan seperti gulungan. Untuk kuahnya, Laksa Banjar biasanya menggunakan campuran ikan haruan yang telah melalui proses penghalusan terlebih dahulu. Warna kuah Laksa Banjar biasanya cenderung berwarna oranye pasi karena juga mengandung sedikit campuran Sambal Habang (jenis sambal merah khas Banjarmasin).
Kekhasan Laksa Bogor terdapat pada penggunaan Oncom yang biasanya dipanggang terlebih dahulu. Terkadang juga dapat disantap dengan Ketupat maupun Perkedel sebagai pelengkap hidangan. Kuah pada Laksa Bogor biasanya menggunakan campuran berbagai bumbu khas yang dicampur dengan santan, dan berwarna kuning kehijauan.
Berdasarkan sejarahnya, Laksa Betawi sebenarnya merupakan pengembangan dari Laksa Cibinong yang awalnya dikembangkan di daerah Kecamatan Cibinong di Kabupaten Bogor. Namun, variasi Laksa Betawi menjadi lebih populer daripada pendahulunya dikarenakan mendapat eksposur yang lebih besar. Pada tahun 1988, Laksa Betawi pernah dinobatkan sebagai salah satu hidangan pemenang dalam Betawi Food Festival (terj. har. "Festival Makanan Betawi") pada perayaan HUT ke-26 Hotel Indonesia di Jakarta.
Asia Tenggara Daratan

Asia Tenggara Daratan atau Hindia Belakang (sebelumnya dikenal sebagai Indochina atau Semenanjung Indochina) adalah bagian kontinental Asia Tenggara. Terletak di sebelah timur anak benua India dan di selatan Tiongkok daratan dan berbatasan dengan Samudra Hindia di barat dan Samudra Pasifik di timur. Terdapat negara Kamboja, Laos, Myanmar, Thailand, Vietnam, dan Malaysia Semenanjung.
Istilah Indochina (awalnya Indo-China) diciptakan pada awal abad ke-19, untuk menjelaskan pengaruh budaya peradaban India dan Tiongkok pada masa lampau di wilayah ini. Istilah ini kemudian diadopsi sebagai nama koloni Indochina Prancis (sekarang Kamboja, Laos, dan Vietnam). Saat ini, istilah Asia Tenggara Daratan, berkebalikan dengan Asia Tenggara Maritim, lebih umum digunakan.
Templat:Garis waktu negara berdaulat di Asia Tenggara Daratan sejak abad ke-1 M Templat:Wilayah di Asia
Chrysanthemum tea

Chrysanthemum tea is a flower-based infusion beverage made from the chrysanthemum flowers of the species Chrysanthemum morifolium or Chrysanthemum indicum, which are most popular throughout East and Southeast Asia.
First cultivated in China as a herb as early as the 1500 BCE, Chrysanthemum became popularized as a tea during the Song dynasty. In Chinese tradition, once a pot of chrysanthemum tea has been drunk, hot water is typically added again to the flowers in the pot (producing a tea that is slightly less strong); this process is often repeated several times.
To prepare the tea, chrysanthemum flowers (usually dried) are steeped in hot water (usually 90 to 95 degrees Celsius after cooling from a boil) in either a teapot, cup, or glass; often rock sugar or cane sugar is also added. The resulting drink is transparent and ranges from pale to bright yellow in color, with a floral aroma.
Several varieties of chrysanthemum, ranging from white to pale or bright yellow in color, are used for tea. These include:
Of these, the first two are most popular. Some varieties feature a prominent yellow flower head while others do not.
Gukhwacha (국화차; 菊花茶) is made from dried Indian chrysanthemum collected before fully opened.
Although typically prepared at home, chrysanthemum tea is sold in many Asian restaurants (particularly Chinese), and in various Asian grocery stores in and outside Asia in canned or packed form, as either a whole flower or teabag presentation. Juice boxes of chrysanthemum tea may be sold.
Mint herbal tea

Mint tea is a herbal tea made by infusing mint leaves in hot water. Mint tea made with peppermint leaves is called peppermint tea, and mint tea made with spearmint is called spearmint tea. There also exist teas that infuse peppermint and spearmint leaves. In Korea, traditional mint tea called bakha-cha (박하차) is made with East Asian wild mint leaves. In India, traditional mint tea called pudina chai (पुदीना चाय) is made by steeping spearmint or peppermint in hot chai.
Due to the high content of essential oils in leaves (1–2.5%), especially menthol, mint tea is popular for its curative effects. Affecting the digestive system and excretion of gastric juices, it is thought to act as an anti-inflammatory.
Tea garden

A tea garden is an outdoor space where tea and light refreshments are served, or any garden with which the drinking of tea is associated. Especially in India, it is also a common term for a tea plantation. The tea garden was a part of early English commercial pleasure gardens; often parties of couples visited these, the men occupying themselves with lawn bowls and beer or wine, while the ladies went to the tea garden. In modern times it often means an outside area at a cafe or tearoom.
In Japanese gardening, a roji is a particular style of relatively small garden, originally developed for the entry gardens to Japanese teahouses, intended to set the mood of guests arriving for the Japanese tea ceremony. These are designed almost exclusively to be seen from the path leading through them to the building, and tea would not normally be consumed in them. The style is suitable for smaller front gardens of houses, and has often been used for these, both in Japan and the West.
The term may sometimes be used for a herb garden specializing in herbs that are consumed as tea, such as chamomile, bee balm, peppermint, lemon balm, and lavender.
نیم

نِیم ، بکائن کی طرح ایک درخت جو گھنا سایہ رکھتا ہے، تاہم اس پر کرم بہت ہوتے ہیں۔ یہ درخت بکائن کی طرح محض سایہ کی خاطر ہر دلعزیز نہیں ہے بلکہ اس کے فوائد اور بھی ہیں۔ نیم کا پھل بھی بکائن کی طرح ہوتا ہے جس کو نمکولی کہتے ہیں۔ جب یہ پکنے پر آتا ہے تو اس میں قدرے مٹھاس سی آجاتی ہے۔ اس لیے پرندے اس پر ٹوٹ پڑتے ہیں۔ یہ درخت، بڑ کی مانند چاروں طرف پھیلتا ہے۔ اس کا تنا بھی موٹا ہوتا ہے۔ جب یہ درخت پرانا ہو جاتا ہے تو اس میں سے ایک قسم کی رطوبت خارج ہونا شروع ہو جاتی ہے جو نہایت شیریں ہوتی ہے۔ لوگ اس کو جمع کرکے بطور خوراک استعمال کرتے ہیں۔ اس کے پتے بھی طبی خواص رکھتے ہیں۔ اس کے جوشاندے میں نہانے سے خارش دور ہو جاتی ہے۔ زخموں پر بھی باندھے جاتے ہیں۔ یہ بہترین جراثیم کش درخت ہے اور جراثیم کشی میں استعمال ہوتا ہے۔ جوشاندہ معدے کو بھی درست کرتا اور خون کو صاف کرتا ہے۔ لیکن کڑوا ضرور ہوتا ہے۔ اس کی لکڑی بکائن سے مضبوط ہوتی ہے۔ اگر تختوں سے صندق بنا کر کپڑے رکھے جائیں تو ان کو کیڑا نہیں لگتا۔
اس درخت کے پتے بکائن کی طرح دندانہ دار ہوتے ہیں لیکن ایک رخ سے ذرا پھٹے ہوتے ہیں اور بکائن کے پتوں کے خلاف خوشوں میں نکل آتے ہیں جس سے یہ درخت فوراً پہچانا جاتا ہے۔ یہ درخت طبی خواص کے لحاظ سے بہت مفید ہے اور پاک و ہند میں بخوبی پھلتا پھولتا ہے۔
روایتی طور پر نیم کا استعمال مختلف بیماریوں سے بچنے اور ان کے علاج کے لیے بھی کیا جاتا ہے۔ بچوں میں بخار یا چیچک جیسی بیماری کی صورت میں نیم کی پتّیاں ان کے بستر پر بچھائی جاتی ہیں۔
خارش، تیزابیت اور سورائسس جیسی بیماری میں نیم کو جلد پر لگانے سے آرام ملتا ہے اور ابال کر پینے سے اسہال کے مریض کو فائدہ ہوتا ہے۔
نیم کی چھاؤں کا درجہ حرارت دیگر درختوں کی چھاؤں سے کم ہوتا ہے
گرمیوں میں سردیوں کے کپڑوں کو کیڑوں سے بچانے کے لیے نیم کی پتیوں کو کپڑے میں رکھا جا تا ہے۔ خشک سالی کے سبب جن علاقوں میں چارہ نہیں اگتا وہاں جانور نیم کی پتّیاں کھاتے ہیں اور نمکولی سے عمدہ قدرتی کھاد بنائی جاتی ہے۔
نیم کا سب سے زیادہ اور عام استعمال مسواک کے طور پر کیا جاتا ہے۔
جدید سائنٹفک دریافت کے مطابق نیم کی چھال سے نکلنے والا تیل بہت اہم ہوتا ہے اوراس میں موجود بعض زہریلے مادوں کا استعمال فنگس کے لیے بہت مفید ہوتا ہے۔ پاکستانی سائنس دان ڈاکٹر سلیم الزماں صدیقی وہ پہلے سائنس دان ہیں، جو نیم کے درخت سے کیڑے مار، پھپوندی کش اور بیکڑیا مارنے والے اجزاءتیار کرنے میں کامیاب ہوئے۔ 1942ء میں انھوں نے نیم کے تیل سے تین مرکبات نمب-ین، نمب-نین اور نمب-دین تیار کیے۔ یہ مرکبات نیم میں کافی مقدار میں پائے جاتے ہیں۔
نیم کا تیل ایک ایسی سبزیوں والا تیل ہے جو نیم کے پھلوں اوراس کی گٹھلیوں سے نکالاجاتاہے۔ یہ سال بھرسرسبزرہنے والا ایساپوداہے جو برصغییر ہند و پاک کے مخصوص علاقوں اوردیگرخاص جگہوں میں بھی پایاجاتاہے۔ کھیتی کرنے اور دوائوں میں استعمال کے لیے نیم کے تیل کی تجارت کی جاتی ہے اوربطورخاص مصنوعات کے لیے اہم ماناجاتاہے۔
نیم کے تیل کو تمل زبان میں وپیننائی کے نام سے جانا جاتا ہے۔
تشکیل
بیجوں کو پانی میں بھگونے کاانحصاردنوں پ رہے۔تیل کارنگ مختلف ہوتاہے۔ سنہرا، پیلا، بھورا، سرخ، گہرا بھورا، سبز بھورا یا تیزلال۔ اس کے علاؤہ ایسای زوردار بوہوتی ہے گویا مونگ پھلی اور لہسن کی بو یکجا کردی گئی ہو۔ یہ بنیادی طور پرایک قسم کی چربی پر مشتمل ہے اور اس میں بہت سارے کنکال کے مرکبات شامل ہیں، جس کا ذائقہ بہت کڑواہوتاہے۔ یہ باعتبار مادہ کے ہائڈروفوبک ہے۔اسے پانی میں کھڑا ہونے کی صفت پیداکرنے کے لیے سرفیکٹنٹ سے بنایاگیاہے۔
اس کے علاوہ نیم کے تیل میں بہت ساری چیزیں ہوتی ہیں اس میں ایک ایسی صفت ہوتی ہے جوفنگل کو ابھرنے نہیں دیتی ہے۔
داج قلموس

ACORUS CALAMUS
یہ ایک نیم آبی پودا ہے جو بنیادی طور پر امریکا اور یورپ میں هوتا تھا مگر اب هندوستان میں بھی دریاؤں،ندی نالوں اور ایسے آبی زخیروں کے کنارے هوتا ہے جهاں بارش زیادہ هوتی ہے۔ پاکستان میں کاغان اور هنزہ کے علاقے میں ملتا ہے_ترکی میں یہ اتنا زیادہ هوتا ہے کہ اسے طب یونانی میں وج ترکی کا نام دیا جاتا گیا ہے_اس کے ترکی نام کا بیگاڑ ہی لاطینی میں اکورس بن گیا۔ یہ ایک خوشبودار پودا ہے جس کی جڑیں زیادہ خوشبودار هوتی هیں_قد اس کا ایک فٹ سے کم هوتا ہے۔ فارسی میں اسے "اگر ترکی"عربی میں "زریرہ"سنسکرت میں اسے"اگراگرنتهی"اور انگریزی میں اسے"سویٹ فلیگ"کہتے ہیں۔ ارشادات نبوی: نبی محمد خوشبو کو پسند کرتے تہے اور عام طور پر اس غرض کے لیے کستوری زیادہ مقبول تهی_ان کے ذاتی سرمہ میں بھی کستوری شامل هوتی تهیاس لیے وہ "اثمدالمروح"کهلاتا تها_حجتہ الوداع کے اهم موقع پر انهوں نے سیک درآمدی خوشبو استعمال کی عائشہ فرماتی ہیں کہ "میں نے حجتہ الوداع کے موقع پر نبی کے احرام اور ڈارھی پر زریرہ خوشبو لگائی"
گڑ مار

گڑ مار بوٹی: (GYMNEMA SYLVESTRA)لاطینی/ نباتاتی نام
(سنسکرت) میش سرنگی، (ہندی و بنگالی) میراسنگی، (تامل) شرو، (انگریزی) سویٹ فروٹ Sweet Fruit۔
جنگلی گولر، تھوہر اور خارداردرختوں پر اس کی بیل پھیلتی ہے۔
ایک چھوٹا پودا ہے جس کے پتے چبانے سے میٹھا ذائقہ محسوس نہیں ہوتا۔ یہ صدیوں سے ذیابیطس کے علاج کے لیے استعمال ہوتا آیا ہے۔ بنیادی طور پر یہ پودا جسے ایک بوٹی کی حیثیت حاصل ہے، برصغیر پاک و ہند سے تعلق رکھتا ہے۔
گڑ مار بوٹی ذیابیطس کے لیے ایک بہتریں پودا یا خشک کی ہوئی حالت میں بھی اچھا اثر رکھتی ہے،
اس کی خالص ہونے کی ایک نشانی یہ ہے کہ ایک پتہ مئں میں رکھ کر چبائیں (آدھ منٹ) پھر چینی چکھیں تو پھیکی لگے،
اچھا اثر حاصل کرنے کے لیے کریلے کا سفوف اہر جامن کی گٹھلی خشک نیم برابر وزن، صندل سفید، گل ارمنی دونوں نصف وزن لے کر باریک پیس کر ملا کرصبح شام ایک چائے کا چمچ پانی کے ساتھ کھائیں
دوا کا مزاج —- گرم خشک ؀2
افعال —- جالی،مہزل،مصفی دم، دافع زہر
Chemicals
Alkaloid,glycosides,gynamic acid
میں نے کبھی بداثر یا ری ایکشن نہیں دیکھا۔