davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Чеченская кухня

Чеченская кухня (чечен. Нохчийн даар) — традиционная народная кухня чеченцев. Основу чеченской кухни составляют: мясо, черемша, сыр, тыква, творог, кукуруза. Основные компоненты чеченских блюд — острые приправы, лук, чеснок, перец, чебрец.
У части чеченцев было издавна традиционным их занятием рыболовство. Блюд из рыбы у чеченцев было немало. Свежую рыбу жарили, готовили блюда типа жаркого; сушёную ели в естественном и варёном виде с галушками — «чечен. хьолтӀамашца», хлебом, мамалыгой; готовили специальные блюда из сома — «чечен. йай чӀара». Как пишет А. С. Сулейманов, часть чеченцев именовалась тогда «рыболовами» или племенем рыбаков ауховцы (овхой, Ӏовхой), которые расселены в Хасавюртовском, Новолакском и Бабаюртовском районах современного Дагестана.
Азу

Азу́ — традиционное блюдо татарской кухни, состоящее из обжаренных кусочков мяса (говядины, баранины или молодой конины), тушёных с помидорами (или томатным соусом), луком, картофелем (обычно с ломтиками солёного огурца) в остром соусе. Азу из баранины часто тушится с морковью, нарезанной тонкими кружочками.
Подобные блюда присутствуют и в кухнях других народов. Например, в венгерской кухне — гуляш, в русской кухне — бефстроганов, в армянской кухне — чанах, в балканских странах — гювеч), у среднеазиатских народов Куурдак.
Баурсак

Баурса́к, боорсо́к, бавырса́к, боорцо́к, бурса́к (алт. боорсок, баш. бауырһаҡ, бур. боовы, каз. бауырсақ, калм. боорцг, кирг. боорсок, монг. боорцог, ног. бавырсак, крымскотат. бавурсакъ, bavursaq, сибирскотат. пауырсак; зак.чув. пĕверчĕ тадж. буғурсоқ, орзуқ; тат. бавырсак, тув. боорзак, чуваш. йӑва, туркм. pişme, тур. pişi, узб. boʻgʻirsoq, уйг. боғу(р)сак‎, хак. поорсах) — традиционное мучное изделие алтайцев, ногайцев, хакасов, башкир, бурятов, донских казаков, казахов, калмыков, киргизов, монголов, таджиков, татар, чувашей, тувинцев, туркмен, узбеков, кумыков и уйгуров.
Как правило, это мучное изделие готовится из пресного или дрожжевого теста в виде небольших пончиков (ромбовидной или круглой формы), изготовляемых путём жарки во фритюре в казане. Существуют также рецепты творожных баурсаков. Обычно подаётся в качестве дополнения, например, к шурпе, либо к чаю (у татар только к чаю, у уйгуров к чайному напитку атканчай).
Баурсак является непременным атрибутом праздничного дастархана. Играет важную роль в свадебных обрядах башкир и других народов. В татарской свадебной традиции родители жениха (у сибирских татар — невесты) приносили в подарок на свадьбу блюдо с баурсаками или чак-чаком.
В узбекской кухне баурсаки считаются ритуальным блюдом. У туркмен они называются пишме и имеют ромбовидную форму. У турок он называется пиши (тур. pişi).
Татарская народная музыка

Татарская народная музыка — татарский музыкальный фольклор.
Первые записи татарских народных мелодий представлены в «Азиатском музыкальном журнале» (Астрахань, 1817), поздние — в работах А. Ф. Риттиха, В. А. Мошкова, в начале XX века — в зарубежных публикациях Р. Лаха, Г. Шюнемана. Планомерное собирание и систематизация татарской народной музыки начались лишь в конце XIX века. Изданы сборники народных мелодий С. Г. Рыбакова (1897), М. И. Султанова (1916), М. И. Берг (1923), А. В. Затаевича (1933), известных татарских фольклористов А. С. Ключарёва (1941, 1955), М. А. Музафарова (1964), М. Н. Нигмедзянова (1970, 1976, 1984), Дж. Х. Файзи (1971), З. Н. Сайдашевой (1979), Р. А. Вамба (1981). Записана и наиболее изучена, в основном, татарская народная музыка последних веков. Некоторые формы татарской профессиональной музыки устной традиции ещё не выделены как самостоятельные и рассматриваются в русле фольклорных традиций.
Основные виды татарской народной музыки: песни (тат. көйле җырлар) — светские и духовные, отличающиеся друг от друга интонационно и ритмически, баиты, напевы дастанов и поэтических произведений (в том числе и авторских), такмаки (плясовые и игровые), танцевальные мелодии, инструментальные пьесы и наигрыши. Напевы внекультовой речитации (чтения) Корана в домашнем, особенно женском, кругу могут отличаться от общемусульманских.
В татарской музыке традиционно используются такие инструменты, как кубыз, курай (свистковый), думбыра, гөсләсе, кряш. кöсля (гусли), разновидности гармоней. В современной музыке преобладают классические инструменты, некоторые русские народные инструменты.
Как и некоторые другие, татарская народная музыка одноголосна, её звуковая система чаще всего представляет ангемитонную пентатонику. Наиболее распространённый вокальный жанр — песня — имеет две основные формы (иногда они сосуществуют в рамках одного произведения как запев и припев) соответствующие двум основным формам текста — «кыска көй» (короткая песня; 8-7 сложный стих) и «озын көй» (длинная песня; 10-9 сложный стих).
Татарская мифология

Татарская мифология представляет собой совокупность мифов и легенд, отражающих представления татар о мире, природе и мире человечества в период древнего общинного уклада и раннего Средневековья.
Татарская мифология по своей сути является частью мусульманской мифологии.
От доисламских мифологических сюжетов сохранились некоторые образы мифологии нижнего мира. Некоторые мифологические персонажи связаны с древними традициями коренных народов Поволжья, входящих в состав татар (например, велико влияние марийской и удмуртской мифологии). Древнетюркские и персидские мифологические воззрения слабо отражены в татарской мифологии. Многие персонажи нижнего мира мифологии татар и Башкортостана неизвестны большинству других тюркских народов.
Героями татарской мифологии являются духи леса (Шурале), воды (водяная мать, водяной дед, водяная девушка), духи домов и амбаров (домовые, амбарные, бичура), злые духи (Албасты, и т. д.), злые существа (Юха, дракон, Дивыю, фея Диваю и др.) . Также существуют мифологические рассказы о Герклиге, хозяине подземного царства (в орхоно-енисейских надписях наряду с ним упоминается Бурт-хан, бог смерти).
Представления древних предков татарского народа о богах небесного мира, сотворении мира и человека, первых людях сохранились в виде народных сказок и былин, некоторые сказки рассказывают о сотворении племен от животных. В мемуарах Язмы отразились видения Главного (Верховного) Бога — Тенгри. В фольклоре сибирских татар часто упоминается богиня Умай, олицетворяющая духовное начало. Исламизация привела к появлению новой мифологии, связанной с мусульманской религией.
Татарская мифология как наука возникла в конце XIX — начале XX века и связана с именами таких исследователей как К. Насыйри, Я. Д. Коблов, Н. Исенбет. С конца 1980-х годов стали более последовательно изучаться источники и материалы, создаваться специальные сборники, публиковаться научные статьи.
Тартар (соус)

Соус тарта́р (фр. sauce tartare — «татарский соус») — холодный соус европейской кухни на основе майонеза с измельчённым репчатым луком, маринованными огурцами, каперсами, оливками и петрушкой. Сервируется к жареной и запечённой рыбе, салатам и определённым овощам. По французским рецептам соус тартар готовят на основе желтков сваренных вкрутую яиц, растёртых с уксусом и растительным маслом, с протёртым пюре из зелёного лука или лука-резанца, его подают также к холодным блюдам из птицы и мяса. Советская «Книга о вкусной и здоровой пище» 1939 года рекомендовала для соуса тартар добавлять в майонез рубленые корнишоны или пикули и сою кабуль.
Соус тартар получил название в честь наводивших ужас на Европу татаро-монголов, которым в их набегах было не до кулинарных изысков. В Средние века в Европе узнали о том, что татары засаливают сырое мясо под седлом собственных лошадей. Такая кулинарная инновация подвигла германских поваров назвать татарским бифштексом блюдо из измельчённого сырого мяса, приправленного солью, перцем и луком. Во Франции майонез, приправленный по образцу татарского бифштекса, стал называться татарским соусом. В середине XIX века англичане позаимствовали татарский соус у французов. Слово «татары» и во французском, и в английском языках не имеет второй буквы «р», но асоциальное поведение кочевников повлекло ассоциации с древнегреческим Тартаром. В. В. Похлёбкин в «Занимательной кулинарии» 1983 года утверждал, что соус с корнишонами и каперсами получил название «татарский» потому, что французы полагали, что именно ими питаются татары.
Татарский бифштекс

Татарский бифштекс (бифштекс по-татарски, стейк тартар) — блюдо из сырого говяжьего мяса.
В Европе распространена легенда, что татарский бифштекс происходит от татар или славян, называвшихся татарами. Подобную легенду упоминает, например, французский военный инженер-картограф Гийом де Боплан, который в середине XVII столетия долгое время трудился на территории Речи Посполитой на польской службе. По его рассказам, казаки войска запорожского вырезали крепкие куски лошадиного филе толщиной 1—2 пальца и, сильно посолив с одного бока, чтобы вызвать интенсивное выделение крови, вкладывали их под сёдла на спины своих коней; после двух часов езды в темпе маршевого перехода мясо снималось, удалялась кровавая пена с одного бока, и все операции повторялись со вторым боком филея, после чего татарский бифштекс считался готовым к употреблению.
Ещё раньше эта легенда встречается у Роберта Бертона в его «Анатомии меланхолии».
По мнению Джона Бьюри, приготовленное таким образом мясо было бы несъедобным.
Современный татарский бифштекс появился в США. Затем он попал в Европу, где стал подаваться во французских ресторанах под названием «бифштекс по-американски» (фр. steack à l’Americaine). При этом он часто подавался с соусом тартар, отчего со временем и был прозван татарский бифштекс. Таким образом, стейк тартар не связан с татарской кухней.
В наше время татарский бифштекс широко распространился в Европе. В различных вариациях он присутствует в Бельгии (filet américain (préparé)), Чехии и Словакии (tatarský biftek), Финляндии (tartarpihvi), Швеции (råbiff), Дании и т. д.
В британском сериале «Мистер Бин» во 2-м эпизоде «Возвращение мистера Бина» главный герой посещает ресторан, и ему подают тартар. Поняв, что это не то, чего он ожидал, он пробует различные способы, чтобы избавиться от блюда и не есть его, но в виде извинения от ресторана, в финале эпизода ему снова подают стейк-тартар.
Эчпочмак

Эчпочма́к (тат. өчпочмак, баш. өсбосмаҡ — «треугольник») — татарское, башкирское национальное блюдо, печёное изделие из дрожжевого, реже пресного теста, с начинкой из картофеля, мяса (как правило, говядины, баранины, гуся или утки) и лука.
Наряду с «чак-чаком» треугольник — одна из визитных карточек республики и наиболее распространённая «кулинарная» ассоциация с Татарстаном среди жителей России. Без «треугольников» не обходится ни одно торжественное застолье, их подают практически во всех ресторанах, кафе и столовых, а также в обычных продовольственных магазинах.
Особенностью блюда является способ приготовления, при котором вся начинка в эчпочмак кладётся сырой и в процессе выпекания внутрь заливается мясной бульон. Данная особенность методе приготовления отличает его от большинства других подобных изделий (самса, беляш, перемяч).
Для приготовления эчпочмака необходимо мясо, яйца, картофель, мука, репчатый лук и сливочное масло.
Памятник эчпочмаку установили в 2016 году в Казани. Он стоит на небольшом постаменте, имеет в высоту и ширину около двух метров. Скульптура расположена в национальном комплексе «Туган Авылым» на улице Туфана Миннуллина.
Гастрожурналист Роман Лошманов считает, что эчпочмак появился в 20 веке как модификация бэлиша. При этом традиционно круглый бэлиш изменил форму на треугольную под влиянием, вероятно, узбекской самсы; а вместо картофеля раньше использовали крупу: полбу, пшено, рис.
Chak-Chak

Chak-chak (/tʃækˈtʃæk/) is a popular fried dough food in Tatarstan and Bashkortostan.
Chak-chak is made from unleavened dough cut and rolled into hazelnut-sized balls, which are then deep-fried in oil. Optionally, hazelnuts or dried fruit (e.g. apricots and raisins) are added to the mixture. The fried balls are stacked in a mound in a special mold and drenched with hot honey. After cooling and hardening, chak-chak may optionally be decorated with hazelnuts and dried fruits.
Traditional wedding chak-chak is larger and is often covered with candies and dragées. The biggest chak-chak weighed 4,026.4 kilograms (8,877 lb) and was prepared on 14 June 2018 during start of the 2018 FIFA World Cup in Kazan.
Tufahije

Tufahije (singular: tufahija) is a dessert made of walnut-stuffed apples poached in sugar water. It is very popular in Bosnia and Herzegovina, Serbia, Bulgaria, and Croatia.
The Bulgarian pechani yabalki are also stuffed with walnuts, but are usually baked, not poached.
Tufahije is served in large glasses with their own glazed syrup and whipped cream on top. It is usually accompanied by coffee.
Kabak tatlısı

Kabak tatlısı (Turkish for "pumpkin dessert") is a pumpkin dessert in Turkish cuisine. It is made by cooking peeled and cut pumpkin that has had sugar sprinkled on it (candied pumpkin). Milk can also be used. The dish is topped with chopped walnuts with tahini or kaymak. It is a winter-time seasonal dessert. The texture has been described as resembling taffy.
Coffee and walnut cake

Coffee and walnut cake is a sponge cake flavoured with coffee and walnuts.
In 1934, McDougall's published a recipe it called "new".
The cake is a sponge cake flavoured with coffee and walnuts. It is made with the creaming method. The coffee flavor typically comes from instant coffee or espresso.
The cake is usually a layer cake, often filled with coffee-flavoured butter icing, and topped with more coffee-flavoured butter icing and walnut halves.
According to Epicurious it is "ubiquitous" in the UK. Coffee and walnut cakes are widely available in supermarkets in the United Kingdom. It is often offered at bake sales and sold in teahouses in the UK.
A Battenberg variation of the cake was the technical challenge in the first episode of the second series of Great British Bake Off. English food writer Nigel Slater has said it would be his final meal if he had a choice. Tasting Table called it a classic of British cooking.
The American dish coffee cake is a sweet bread intended to be served with coffee, but which doesn't contain coffee as an ingredient or flavouring. It bears no relation to coffee and walnut cake.
Russian Christmas Music

Russian Christmas Music is a musical piece for symphonic band, written by Alfred Reed in 1944. It is one of the most frequently performed pieces of concert band literature.
Reed was commissioned to write a piece of "Russian music" for a concert in Denver, Colorado. The concert's aim was to improve Soviet-American relations; as such, it was to include premieres of new Soviet and American works. Prokofiev's March, Op. 99 was supposed to be the Russian work, but it was discovered that the work had already been performed in the United States, and Reed was assigned to write a new piece a mere sixteen days before the concert. The piece was first performed on December 12, 1944, on nationally broadcast NBC radio.
Although Russian Christmas Music consists of only one movement, it can be readily divided into four sections:
A typical performance of Russian Christmas Music lasts 14–16 minutes. As it was written to convey the sounds of Eastern Orthodox liturgical music, which uses the human voice exclusively, the entire piece must be played with some lyrical and singing quality.
Slavonic Folk Suite is Reed's arrangement of Carol of the Little Russian Children (here called Children's Carol) and Cathedral Chorus for a younger, less experienced band.
The song is also the official corps song of the Crossmen Drum and Bugle Corps.
The Christmas Miracle

The Christmas Miracle (Russian: Рождественская мистерия, romanized: Rozhdestvenskaya misteriya, lit. 'Christmas mystery') is a 2000 Russian romantic drama film directed by Yury Feting and Andrei Kravchuk, starring Aleksei Kravchenko and Chulpan Khamatova. It has a fairy-tale narrative about a couple who reunite at Christmas after many years apart. It was Kravchuk's debut film as director. The film was released in Russian cinemas on 21 December 2000.
New Year Address by the President of Russia

The New Year Address by the President of Russia (Russian: Новогоднее обращение президента Российской Федерации) is a traditional speech given in Russia by the president to the citizens, and generally broadcast on Russian television.
In Russia, tuning in before midnight to watch the President's speech (Russian: новогодние обращения) has become traditional. The president gives the New Year speech from the Kremlin, a few minutes before the Kremlin Clock chimes at midnight followed by the performance of the national anthem of Russia. The speech sums up the main events of the year and discusses prospects for the coming one. The tradition is observed by most Russians, regardless of political views.
The speech is broadcast in each of the 11 time zones in the country. Because of that, the video of the speech is already available on the internet to audiences in western Russia during the afternoon of 31 December.
The tradition dates back to 1941, when the Soviet government broadcast a speech about the state of the country during World War II. Gorbachev gave a speech in 1990 saying the 1990s would be "a decade of the drawing of the United States and the Soviet Union closer together".
Boris Yeltsin generally avoided talk of politics during his new year speeches, preferring to talk about family values and the holiday spirit, though he did use his 1996 speech to promote economic reforms. Yeltsin famously resigned during his New Year speech on 31 December 1999. In 2013 two different speeches were broadcast: the first one was only broadcast in the Far East, while a new broadcast for the rest of the country mentioned the December 2013 Volgograd bombings.
Vladimir Putin's address on December 31, 2020 was the longest of all time - it lasted 6 minutes (not including the chimes and the anthem). On December 31, 2021, this record was broken again - the circulation lasted 6 minutes and 22 seconds. On December 31, 2022, Putin read out his New Year’s address against a backdrop of members of the Russian military; he mentioned the “protection of our people in the new regions of the Russian Federation” and the address lasted 9 minutes. One of the servicemen who was standing behind Putin during the address was later killed while in fighting in Ukraine in February 2023.
Gata (food)

Gata, gatah, kata or katah (Armenian: գաթա; Azerbaijani: kətə; Georgian: ქადა; Kurmanji Kurdish: kade or Kurmanji Kurdish: kate; Laz: ქადა; Turkish: kete; Udi: ката) is an Armenian pastry or sweet bread. There are many variations of gata in Armenia. It is typically rich and sweet, often made with a filling of flour, butter, and sugar that lends it a distinct, melt-in-your-mouth texture. Gata comes in a variety of shapes and sizes, ranging from small individual portions to large, round loaves, and may be either plain or intricately decorated with dough patterns. While it was traditionally baked in a tonier—a clay oven used in Armenian cooking—it is now most commonly prepared in modern ovens. Gata is traditionally served during religious holidays such as Candlemas, but it is also enjoyed during weddings, family gatherings, and other festive occasions, or simply shared with a cup of tea or coffee as a comforting everyday treat.
Regional variations of gata can be found across Armenia, with each locality developing its own unique style, technique, and flavor profile. Some types are soft and cake-like, made with baking soda and sour cream, while others feature flaky, layered dough reminiscent of a pastry or strudel. Certain regions incorporate local ingredients or signature fillings, adding to the diversity of the dish. Gata is widely regarded as a symbol of Armenian hospitality and culinary heritage, and it continues to hold a special place in both homemade recipes and bakery displays across the Armenian diaspora.
Some Gata resemble croissants, made from an enriched bread dough rolled into paper-thin, table-wide sheets using an “okhlavoo” (a wooden dowel dedicated to dough work), smeared with butter, rolled up like a carpet and cut into spirals that bake up layered and crisp. Others are sweeter and decidedly more cake-like, whether they're made with a yeast- or baking soda/acidic dairy-leavened dough (baking powder was, until very recently, unknown in Armenia, so most chemically-leavened baked goods are made using a combination of baking soda and an acidic dairy like yogurt or sour cream). This latter style is usually formed into a flattened disc and filled with a single layer of butter, flour, sugar, vanilla, and (sometimes) chopped nut paste known as khoritz, a mixture that's essentially the Armenian equivalent of Strudel. These more simple gata are often dressed up with decorative strips of dough or by scoring patterns onto the top before baking.
The following styles of Gata can be found in Eastern Armenia and Karabakh (Artsakh):
Gata is also prepared by Assyrians, who call it Chada or Kadeh.
Gata is traditionally eaten during various feasts. For example, during the Christian holiday (Candlemas) in Armenia.
Guryev porridge

Guryev porridge (Russian: Гурьевская каша, romanized: Guryevskaya kasha) is a Russian sweet porridge (kasha) prepared from semolina and milk with the addition of candied nuts (hazelnut, walnuts, almonds), honey and dried fruits (or fruit preserves).
Traditional preparation of the dessert is made by baking milk or cream until a golden milk skin forms. Then, this skin is lifted and used to separate the dish's ingredients by layers with the skin between each layer. It's sprinkled on top with sugar and browned in a broiler.
The name of Guryev porridge comes from the name of Count Dmitry Alexandrovich Guryev (1751–1825), Minister of Finance and member of the State Council of the Russian Empire.
It has been stated that Guryev porridge was invented by Zakhar Kuzmin, a serf chef of the retired major of the Orenburg dragoon regiment Georgy Jurisovsky, who was visited by Guryev. Subsequently, Guryev bought Kuzmin with his family and made him a regular chef in his court. According to another version, Guryev himself came up with a recipe for porridge.
It was a beloved dish of Emperor Alexander III. Prior to the October 17, 1888 train crash that Alexander III was on, the emperor was served this dish for dessert. When the waiter came to the emperor to pour the cream, a terrible blow occurred, and the train derailed.
Melomakarono

The melomakarono (Greek: μελομακάρονο plural: μελομακάρονα, melomakarona) is an egg-shaped Greek dessert made mainly from flour, olive oil, and honey. Along with the kourabies, it is a traditional dessert prepared primarily during the Christmas holiday season. They are also known as finikia.
Historically, melomakarona are thought to be derived from the ancient and medieval makaria, which were eaten during funerals. Gradual changes in the recipe and the addition of dipping them in honey led to melomakarona which etymologically is derived from the Greek word for honey "meli" and "makaria".
Typical ingredients of the melomakarono are flour or semolina, sugar, orange zest and/or fresh juice, cognac (or similar beverage), cinnamon, crushed or ground clove and olive oil. During rolling they are often filled with ground walnuts. Immediately after baking, they are immersed for a few seconds in cold syrup made of honey and sugar dissolved in water. Finally, they are decorated with ground, as well as bigger pieces of walnut. Dark chocolate-covered melomakarona are also a more recent variation of the traditional recipe.
షరీన్ మంత్రి కేడియా

షరీన్ మంత్రి కేడియా ఒక భారతీయ చిత్ర నిర్మాత ఆనంది గోపాల్ (2019), సత్యప్రేమ్ కి కథ (2023), బియాండ్ ది క్లౌడ్స్ (2017) వంటి చిత్రాలను నిర్మించడంలో ప్రసిద్ధి చెందారు. ఆమె సినిమాల్లో చేసిన కృషికి అనేక అవార్డులు గెలుచుకుంది, వాటిలో ఆనంది గోపాల్ కు జాతీయ చలనచిత్ర అవార్డు కూడా ఉంది.
షరీన్ మంత్రి కేడియా ప్రారంభ జీవితం గురించి, ఆమె పుట్టిన తేదీ, జన్మస్థలం, విద్యా నేపథ్యం గురించి చాలా తక్కువగా తెలుసు. అయితే, ఆమెకు చిన్నప్పటి నుంచీ సృజనాత్మక కళల పట్ల మక్కువ ఉంది. షరీన్ తన సృజనాత్మక ప్రయాణాన్ని లెన్స్ వెనుక ప్రారంభించింది, ప్రారంభంలో తన తొలి చిత్రం "బియాండ్ ది క్లౌడ్స్"తో నిర్మాతగా తన ప్రతిభను ప్రదర్శించింది. ప్రఖ్యాత ఇరానియన్ చిత్రనిర్మాత మజిద్ మజిది దర్శకత్వం వహించిన ఈ చిత్రం, కష్టాలతో పోరాడుతున్న ఇద్దరు తోబుట్టువుల జీవితాలను అన్వేషించింది. ఈ అసాధారణ సహకారం ప్రేక్షకులు, విమర్శకులను ఒకే విధంగా ఆకట్టుకునే ఆసక్తికరమైన, ఆకట్టుకునే కంటెంట్‌ను ఎంచుకునే షరీన్ సామర్థ్యాన్ని ప్రదర్శించింది.
నమహ్ పిక్చర్స్ సహ వ్యవస్థాపకురాలిగా, షరీన్ తన నిర్మాణ భాగస్వామి కిషోర్ అరోరాతో కలిసి, ఆకర్షణీయమైన కథలను వెండితెరపైకి తీసుకురావడానికి కలిసి పనిచేశారు. వారి నిర్మాణ సంస్థ ప్రశంసలు పొందిన రచయితలతో పాటు ఉద్భవిస్తున్న ప్రతిభతో కలిసి పనిచేయడం, ప్రపంచ స్థాయి కథనాలను పెంపొందించడానికి అనుకూలమైన వాతావరణాన్ని పెంపొందించడం లక్ష్యంగా పెట్టుకుంది.
కోల్‌కతా వాయువ్య లోక్‌సభ నియోజకవర్గం

కోల్‌కతా వాయువ్య లోక్‌సభ నియోజకవర్గం పశ్చిమ బెంగాల్‌ రాష్ట్రంలోని పూర్వ లోక్‌సభ నియోజకవర్గాలలో ఒకటి. ఈ నియోజకవర్గం 2002లో ఏర్పాటైన డీలిమిటేషన్ కమిషన్ ఆఫ్ ఇండియా సిఫార్సుల ఆధారంగా లోక్‌సభ నియోజకవర్గాల పునర్విభజనలో భాగంగా 2008లో భాగంగా రద్దు చేయబడింది.
2004లో, కలకత్తా వాయువ్య లోక్‌సభ నియోజకవర్గం కింది అసెంబ్లీ సెగ్మెంట్‌లతో కూడి ఉంది:
తదుపరి సంవత్సరాల్లో కోల్‌కతాలోని ఉత్తర ప్రాంతాల ఎంపీల కోసం కోల్‌కతా ఉత్తర లోక్‌సభ నియోజకవర్గాన్ని చూడండి
నల్గొండ క్రాస్ రోడ్

నల్గొండ క్రాస్ రోడ్, తెలంగాణ రాష్ట్ర రాజధాని హైదరాబాదులోని ఒక ప్రధాన జంక్షన్. ఇది దిల్‍సుఖ్‍నగర్, సైదాబాద్ ప్రాంతాల మధ్య నిర్మించబడింది.
ఇక్కడికి సమీపంలో చాదర్ ఘాట్, అజంతా కాలనీ, పాల్టన్, తిర్మల ఆర్కేడ్, శ్రీ కృపా మార్కెట్, జమాల్ కాలనీ, మలక్‌పేట మొదలైన ప్రాంతాలు ఉన్నాయి.
ఇక్కడికి సమీపంలో సాయిబాబా దేవాలయం, రాఘవేంద్ర మఠం, శ్రీ కంచి కామకోటి పీఠం శ్రీ శ్యామ్ బాబా మందిరం, మసీదు-ఎ-అహ్మద్ అలీ ఖాన్, జామా మసీదు బసిటియా, మసీదు హదియా అమ్రీన్ మొదలైన ప్రార్థనా స్థలాలు ఉన్నాయి.
శ్రీ వాణి మహిళల జూనియర్ డిగ్రీ, పి.జి. కళాశాల, ఆర్.జి కేడియా కాలేజ్ ఆఫ్ కామర్స్, కళాంజలి కాలేజ్ ఆఫ్ నర్సింగ్, బద్రుకా కాలేజ్ ఆఫ్ కామర్స్ అండ్ ఆర్ట్స్, ఆడమ్స్ హైస్కూల్, యూరోకిడ్స్, ద్వారకామయ్య హైస్కూల్, హబీబ్ ముస్తఫా ఎస్/ఓ ఫహీమ్ ఖురేషి, శాంతినికేతన్ కాన్సెప్ట్ స్కూల్ ఉన్నాయి.
తెలంగాణ రాష్ట్ర రోడ్డు రవాణా సంస్థ ఆధ్వర్యంలో నల్గొండ క్రాస్ రోడ్ మీదుగా ఎల్.బి.నగర్, సికింద్రాబాద్, ఎన్జీవోస్ కాలనీ, మేడ్చల్, దిల్‍సుఖ్‍నగర్, న్యూ మారుతి నగర్ వివిధ ప్రాంతాలకు బస్సులు నడుపబడుతున్నాయి. ఇక్కడికి సమీపంలోని మలక్‌పేటలో ఎంఎంటిఎస్ రైలు స్టేషను ఉంది.
ప్రవీణ భాగ్యరాజ్

ప్రవీణా భాగ్యరాజ్ (మరణం 1983) ఒక భారతీయ నటి, ఆమె ప్రధానంగా తమిళం, తెలుగు, మలయాళం, కన్నడ చిత్రాలలో పని చేసింది. ఆమె 1981లో దర్శకుడు కె. భాగ్యరాజ్‌ని వివాహం చేసుకుంది. ప్రవీణ మన్మథ లీలై , మంతోప్పు కిలియే , పసి , బిల్లా, భామా రుక్మణి వంటి అనేక చిత్రాలలో నటించింది.
ప్రవీణ భాగ్యరాజ్ 19 ఏప్రిల్ 1958 న భారతదేశం లో జన్మించింది.
1976లో కె. బాలచందర్ దర్శకత్వం వహించిన తమిళ చిత్రం మన్మధ లీలైలో కమల్ హాసన్ ప్రధాన పాత్రలో ఆమె తొలిసారిగా నటించింది. ఆ తర్వాత, ఆమె సహాయ పాత్రలు, చిన్న పాత్రల్లో నటించింది, కొన్ని చిత్రాలలో ప్రధాన నటిగా కూడా నటించింది. ఆమె రజనీకాంత్‌తో కలిసి బిల్లా (1980)లో నటించింది . బిల్లా జనవరి 26 , 1980 న విడుదలై, 25 వారాలకు పైగా థియేటర్లలో ప్రదర్శింపబడి వాణిజ్యపరంగా విజయవంతమైంది.
తన తొలినాళ్లలో, ప్రవీణ, భాగ్యరాజ్ ఇద్దరూ సినిమా ఆఫర్లు పొందడానికి చాలా ఇబ్బంది పడ్డారు. ప్రవీణ సినీ పరిశ్రమలో నటిగా అడుగుపెట్టింది. రెండవ హీరోగా, ప్రధాన సహాయ పాత్రలుగా ఎదగడానికి చాలా తక్కువ అవకాశం ఉన్న తన ప్రియుడు భాగ్యరాజ్‌కు ప్రవీణ సహాయం చేసింది. ఆమె భాగ్యరాజ్‌కు తమిళం నేర్పించినప్పుడు, వారి మధ్య ప్రేమ ఏర్పడింది. తరువాత, వారిద్దరూ 1981లో వివాహం చేసుకున్నారు.
ప్రవీణ సెప్టెంబర్ 5, 1983న కామెర్లు కారణంగా మరణించింది. మరణించినప్పుడు ఆమెవయస్సు 25 సంవత్సరాలు. ఆమె మరణం తరువాత, భాగ్యరాజ్ నటి పూర్ణిమ జయరామ్‌ను వివాహం చేసుకున్నారు .
1994–95 NKP Salve Challenger Trophy

The 1st NKP Salve Challenger Trophy or Kedia Cup was an Indian domestic cricket tournament that was held in Kolkata from 18 March to 21 March 1995. The series was invented to involve the domestic and national players from India to showcase their talent, and were allocated in India Seniors, India A, and India B accordingly. The inaugural edition was won by India Seniors after they defeated India A by 73 runs in the final.
कल्पसूत्रे

श्रौतसूत्रे, शुल्बसूत्रे, गृह्यसूत्रे आणि धर्मसूत्रे ह्या वाङ्‌मयास ‘कल्पसूत्रे’ ही सर्वसामान्य संज्ञा लाविली जाते. प्राचीन उपनिषदांच्या काळीच कल्पसूत्रे निर्माण होऊ लागली होती. मुंडकोपनिषदात शिक्षा, कल्प, व्याकरण, निरुक्त, छंद व ज्योतिष ह्या सहा वेदांगांचा निर्देश केला आहे. कल्प म्हणजे कर्मकांड किंवा धार्मिक क्रियाकलाप.
धर्म स्वातंत्र्य

धर्माचे स्वातंत्र्य हे एक तत्त्व आहे जे एखाद्या व्यक्तीच्या किंवा समुदायाच्या, सार्वजनिक किंवा खाजगीरित्या, धर्म किंवा त्याच्या शिक्षण, सराव, उपासना आणि पाळण्यात विश्वास दर्शविण्याच्या स्वातंत्र्यास समर्थन देते. यात एखाद्याला स्वतःचा धर्म किंवा श्रद्धा बदलण्याचे स्वातंत्र्य देखील समाविष्ट आहे.
धर्माचे स्वातंत्र्य हा बहुतेक लोक आणि बहुतेक सर्व राष्ट्रांद्वारे मूलभूत व मानवी हक्क मानला जातो. राज्य धर्म असलेल्या देशात, धर्मातील स्वातंत्र्याचा सामान्यत: असा विचार केला जातो की सरकार राज्य धर्माव्यतिरिक्त इतर पंथांच्या धार्मिक प्रथांना परवानगी देतो आणि इतर धर्मातील विश्वासणाऱ्यांचा छळ करीत नाही. ऐतिहासिकदृष्ट्या, धर्माचे स्वातंत्र्य वेगवेगळ्या धार्मिक प्रणालींच्या सहिष्णुतेचा संदर्भ म्हणून वापरले जाते; तर उपासना स्वातंत्र्यास वैयक्तिक कृतीचे स्वातंत्र्य असे परिभाषित केले गेले आहे.
२७ ऑक्टोबर हा आंतरराष्ट्रीय धार्मिक स्वातंत्र्य दिन आहे.
प्राचीन भारतीय बौद्ध मौर्य साम्राज्यात धार्मिक उपासनेचे स्वातंत्र्य इ.स.पू. ३ऱ्या शतकात सम्राट अशोक यांनी स्थापित केले होते जे शिलालेखात दिसते. २,५०० वर्षांपूर्वी आपल्या भूमीवरील छळापासून पळ काढणारे प्राचीन यहुदी लोक भारतात स्थायिक झाले आणि त्यांनी कधीही ज्यूविरोधचा सामना केला नाही.
कोणत्याही धर्माचा सराव, उपदेश आणि प्रसार करण्याचे स्वातंत्र्य हा आधुनिक भारतात घटनात्मक हक्क आहे. समकालीन भारतातील धर्म स्वातंत्र्य हा देशाच्या घटनेच्या कलम २५ अंतर्गत हमी मिळालेला मूलभूत हक्क आहे. त्यानुसार, भारतातील प्रत्येक नागरिकास स्वतःच्या धर्मावर श्रद्धा ठेवण्याचा, आचरण करण्याचा आणि प्रसार करण्याचा हक्क आहे.
बहुतेक प्रमुख धार्मिक उत्सवांना राष्ट्रीय सुट्टीच्या यादीमध्ये समाविष्ट केले जातात. भारतात ८०% लोक हिंदू असूनही, भारत हा धर्मनिरपेक्ष देश आहे. बऱ्याच विद्वान आणि विचारवंतांचा असा विश्वास आहे की भारताचा प्रमुख धर्म, हिंदू धर्म हा बऱ्याच काळापासून एक सहनशील धर्म आहे. १४ वे दलाई लामा म्हणतात कि, "केवळ हिंदू, जैन, बौद्ध, शीख धर्म, जे मूळ भारतीय धर्म आहे, परंतु ख्रिश्चन आणि इस्लामची पण येथे भरभराट झाली आहे. भारतीय परंपरेत धार्मिक सहिष्णुता मूळात आहे."
दुसऱ्या महायुद्धानंतर ज्यू प्रवासी लोकांसाठी इस्त्राईल राज्य स्थापन केले गेले. इस्रायलच्या स्वातंत्र्याच्या घोषणेत धार्मिक स्वातंत्र्यावर मूलभूत तत्त्व म्हणून जोर देण्यात आला आहे. जेरुसलेममध्ये वाजणाऱ्या सार्वजनिक मुस्लिम प्रार्थना आणि ख्रिश्चन प्रार्थना घंटा यासह इतर धर्म आणि धार्मिक प्रवृत्तीकडे इस्रायल खूप खुला आहे.
हिंदू तत्त्वज्ञान

भारतीय उपखंडाच्या इतिहासात वैदिक संस्कृतीच्या स्थापनेनंतर दोन सहस्र वर्षांच्या काळातील धार्मिक व तात्त्वज्ञानिक विचारांच्या विकासानंतर आस्तिक हिंदू तत्त्वज्ञानाचे सहा विचारप्रवाह अस्तित्वात आले. हे सहा विचारप्रवाह नंतर हिंदू धर्माचे आधारस्तंभ बनले.
ज्या शास्त्राच्या योगे लौकिक व अलौकिक तत्त्वांचे यथार्थ ज्ञान होते त्याला दर्शन असे म्हणले जाते. दर्शन या शब्दाचा संबंध आत्मविद्येशी आहे.
सांख्य दर्शनाचे रचयिता कपिल मुनी आहेत. यामध्ये सत्कार्यवाद याचे विश्लेषण केले आहे. सत्याची निर्मिती ही सत्यातूनच होते. सांख्य दर्शनात सृष्टिरचना आणि संहार क्रमाला विशेष स्थान आहे. या दर्शना मध्ये पुरुष व प्रकृतीला मानले गेले आहे. प्रकृती सर्व पदार्थांचे कारण आहे, परंतु प्रकृतीला कोणतेही कारण नाही. पुरुष एक चेतन तत्त्व आहे, तर प्रकृती अचेतन आहे. पुरुष हा प्रकृतीचा भोक्ता आहे. प्रकृती स्वतः भोक्ती नाही.
या दर्शनाचे रचयिता महर्षी पतंजली आहेत. पातंजल योगसूत्र मध्ये ईश्वर जीवात्मा आणि प्रकृती यांच्या स्पष्ट रूपाचे वर्णन केले आहे. याव्यतिरिक्त योग म्हणजे काय? जीव बंधनाचे काय कारण आहे? योगिक क्रिया कोणत्या? या सर्वांचे वर्णनही केले गेले आहे. परमात्म्याचे ध्यान हे आंतरिक आहे, तर इंद्रिये ही बहिर्गामी आहेत. जोपर्यंत आपली इंद्रिये अंतर्गामी होत नाहीत तोपर्यंत ध्यान अवस्था साध्य होत नाही. त्यासाठी परमात्म्याचे मुख्य नाव म्हणजे प्रणव जप करून किंवा इतर नामातून परमात्म्याची स्तुती करणे, उपासना करून आनंदी जीवन व्यतीत करण्याचे उपाय सांगितले आहेत.
वैजनाथ पुंडलिक

वैजनाथ मोहिनीराज पुंडलिक (२३ डिसेंबर, इ. स. १९१३ - ९ मार्च, इ. स. २००९) हे भारताचे एक मोठे वास्तुरचनाकार आणि वास्तुतज्ज्ञ होऊन गेले. इ. स. १९५२ साली भारतीय संसदेच्या नवीन इमारतीचीची वास्तुरचना बनवण्याचे काम त्यांनी केले होते. तीच इमारत आजही वापरली जाते.
वैजनाथ पुंडलिक यांचा जन्म २३ डिसेंबर, इ. स. १९१३ रोजी परळी वैजनाथ येथे झाला. गावाचे नाव परळी वैजनाथ म्हणून त्यांचे नाव वैजनाथ असे ठेवण्यात आले. त्यांना 'गोपाळ' या नावाने सर्वजण हाक मारीत. त्याचे वडील पोस्टमास्टर आणि तारमास्टर होते. त्या काळी परभणी हे निजामच्याच्या राज्यात असल्याने उर्दू शिकणे त्यांना बंधनकारक होते. वडिलांची परत बदली झाल्यामुळे पंढरपूर येथे त्यांचे नववीपर्यंत शिक्षण झाले. इ. स. १९३१ मध्ये भौतिकशास्त्र आणि रसायनशास्त्र या परीक्षेच्या वेळी तब्येत बरी नसल्याने चक्कर आली आणि पेपर देता आले नाहीत. त्यामुळे मॅट्रिकला नापास झाले. आपली तब्येत चांगली असायला हवी नाहीतर कायम असेच आजारी पडून आयुष्याचे नुकसान होईल हे त्यांनी जाणले आणि भरपूर व्यायाम करायला सुरुवात केली.
बडोद्यातील कलाभवन महाविद्यालयात इ.स. १९३४ "इंटरमिजियट आर्किटेक्चर" पूर्ण केले. त्याचवेळी मुंबई येथील जे जे स्कूल ऑफ आर्ट्स मध्ये बाहेरून "Advance Diploma" पूर्ण केला. वडिलांची आर्थिक स्थिती चांगली नसल्याने लगेचच नोकरी करणे आवश्यक झाले. सुवर्ण पाठकी अँड सन्स येथे ड्राफ्ट्समनची नोकरी सुरू केली. त्यानंतर दिल्ली इम्पृमेंट्स या शहर आराखडा तयार करणारी संस्थेत रुजू झाले. इ. स. १९३८ मध्ये "Central Public Work Department" येथे सीनियर ड्राफ्ट्समनच्या पदावर कामाला सुरुवात केली. त्यानंतर बढती मिळत मिळत इ. स. १९५२ मध्ये "सीनियरआर्किटेक्ट" बनले. त्या काळात दिल्ली शहरातील अनेक महत्त्वाचे विकास आराखडे त्यांनी बनवले आहेत.
पंडित जवाहरलाल नेहरू पंतप्रधान असताना मोतीलाल नेहरू यांचा पुतळा उभारण्याचे आदेश दिले होते. पण तो चुकीच्या ठिकाणी उभे करण्याचे आदेश असल्याने वैजनाथ पुंडलिक यांनी पंडित जवाहरलाल नेहरू यांना विरोध केला. त्याचे त्यांनी योग्य असे स्पष्टीकरण पंडित जवाहरलाल नेहरू यांना दिले. शेवटी पंडित जवाहरलाल नेहरू यांनी तो आदेश बदलला आणि वैजनाथ पुंडलिक यांना पूर्ण मोकळीक देऊन योग्य ठिकाणी तो पुतळा उभा करून घेतला.
एका धार्मिक सतपुरुषाच्या सान्निध्यात आल्यामुळे ते धार्मिक उपासने कडे वळले. त्यानंतर मालेगावचे आबा मालेगावकर यांच्याकडून मंत्र, तंत्र आणि उपासना तसेच अध्यात्म याचे मार्गदर्शन घेतले. पुढील काळात त्यांनी अनेक व्यक्तींना मंत्र आणि उपासना या करिता मार्गदर्शन केले.
वैजनाथ पुंडलिक यांचे कुसुम पुणतांबेकर यांच्याशी १५ मार्च, इ. स. १९४० रोजी लग्न झाले. त्यांना पाच मुली आणि दोन मुले आहेत.
इ. स. १९७३ पासून न चुकता हिवाळा, पावसाळा आणि उन्हाळा याची पर्वा न करता वैजनाथ पुंडलिक अगदी वृद्ध होईपर्यंत पुणे शहरातील पर्वतीचा डोंगर चढण्याचा व्यायाम करीत असत.
इ. स. २००३ मध्ये ऋषितुल्य व्यक्तिमत्त्त्व म्हणून त्यांचा पुणे येथे सत्कार करण्यात आला.
९ मार्च, इ. स. २००९ रोजी पुणे येथे निधन झाले.
ब्राह्मो समाज

ब्राह्मो समाज (बांग्ला: ব্রহ্ম সমাজ ) ही बंगालच्या प्रबोधनकाळात सुरू झालेली एकेश्वरवादी सुधारणावादी चळवळ होती. ही भारतातील सर्वात प्रभावशाली धार्मिक चळवळींपैकी एक होती आणि याने आधुनिक भारताच्या निर्मितीमध्ये महत्त्वपूर्ण योगदान दिले. २० ऑगस्ट १८२८ रोजी कलकत्ता येथे राजा राम मोहन रॉय आणि द्वारकानाथ टागोर यांनी तत्कालीन प्रचलित चालीरीतींमध्ये (विशेषतः कुलीन प्रथा) सुधारणा म्हणून ब्राम्हो समाज सुरू केला आणि १९ व्या शतकातील बंगालच्या प्रबोधनाची सुरुवात सर्व धार्मिक, सामाजिक आणि शैक्षणिक प्रगतीसाठी केली.
जानेवारी १८३० मध्ये पहिल्या प्रार्थना गृहाचे अभिषेक करून विधिवत आणि सार्वजनिक उद्घाटन करण्यात आले, ज्याला आता आदि ब्राह्मो समाज म्हणून ओळखले जाते. ब्राह्मो समाजातून ब्राह्मोइझमचा उगम होतो, जो भारत आणि बांगलादेशातील सर्वात अलीकडील कायदेशीर मान्यताप्राप्त धर्म आहे. ब्राम्हो समाज ज्युडिओ-इस्लामिक विश्वास आणि क्रियांच्या महत्त्वपूर्ण घटकांसह सुधारित आध्यात्मिक हिंदू धर्मावर त्याचा पाया प्रतिबिंबित करतो.
1815 मध्ये राजाराम मोहन रॉय यांनी "आत्मिया सभा"ची स्थापना केली. ते 1828 मध्ये ब्राह्मो समाज म्हणून ओळखले गेले. देवेंद्रनाथ ठाकूर यांनी त्याला पुढे ढकलले. नंतर केशवचंद्र सेन सामील झाले. त्यांच्यातील मतभेदांमुळे केशवचंद्र सेन यांनी भारतीय ब्रम्होसमज "नावाची संस्था स्थापन केली.
तत्त्व १. देव एकच आहे आणि तो जगाचा निर्माता आहे.
२. आत्मा अमर आहे.
Man. मनुष्याने अहिंसेचा अवलंब केला पाहिजे.
All. सर्व मानव समान आहेत.
एक उद्देश - १. हिंदू धर्माचे दुष्परिणाम दूर करताना बौद्धिक व तर्कशुद्ध जीवनावर भर देणे.
2. एकेश्वरवादावर जोर.
Social. सामाजिक दुष्कर्मांचा शेवट करणे.
काम 1. उपनिषद व वेदांचे महत्त्व अद्यतनित केले.
२. समाजातील प्रचलित सती व्यवस्था, पुरदा प्रणाली, बालविवाहाविरूद्ध तीव्र संघर्ष.
Farmers. शेतकरी, मजूर, मजूर यांच्या हितासाठी बोलणे.
Western. पाश्चात्य तत्त्वज्ञानाच्या सर्वोत्कृष्ट घटकांचा अवलंब करण्याचा प्रयत्न करणे.
उपलब्धता 1829 मध्ये विल्यम बेंटिक यांनी सती प्रथा बेकायदेशीर घोषित करणारा कायदा बनविला. समाज मोठ्या प्रमाणात सुधारला आहे समाजात जाती, धर्म इत्यादी भेदभाव मोठ्या प्रमाणात कमी झाला.
स्मृति (हिंदू धर्म)

स्मृति किंवा स्मृतिग्रंथ यांना भारताच्या धार्मिक साहित्यात विशिष्ट स्थान आहे. धार्मिक बाबतीत श्रुतींच्या खालोखाल स्मृतींना स्थान आहे. धर्माचा मूळ स्रोत जिथून प्रवाहित झाला त्यात स्मृतींना प्रामाण्य आहे. मनु, याज्ञवल्क्य, शातातप, हारित, देवल, यम, पारशर यांच्या स्मृती विशेष प्रसिद्ध आहेत. या स्मृतींच्या एकूण संख्या शंभराहून जास्त आहे. संरुति म्हणजे तत्कालीन कायद्याचे पुस्तक. अर्थात कायदे बदलतात तशा स्मृतीही बदलत गेल्या. मनुस्मृती मध्ये आपल्याला प्राचीन भारतीय न्यायव्यवस्थेचे माहिती मिळते
निरनिराळ्या संहितांत विवाह, त्यांचे प्रकार, पुत्रांचे विविध भेद, दत्तक पुत्राचे विधान, धन विभाग, दायभाग, श्राद्ध, स्त्रीधन इ. विषयांवरील तत्कालीन समजुती आणि प्रथा आल्या आहेत, पण ही सर्व माहिती निरनिराळ्या ठिकाणी विखुरलेली आहे. ती सर्व एकत्रित व व्यवस्थितपणे मांडलेली स्मृतिग्रंथांत सापडते. स्मृतिग्रंथ हे आचारविषयक सिद्धांतांचे भांडार आहे.
धर्मशास्त्राप्रमाणेच सामाजिक दृष्टीनेही स्मृतींना खूप महत्त्व प्राप्त झाले. हिंदुंच्या उपनयन, विवाह इ. सोळा संस्कारांचे वर्णन स्मृतिग्रंथात आढळते. एकूणच भारतीय समाजाची ्तत्कालीन परिस्थिती जाणून घ्यायची असेल, तर त्यासाठी स्मृतींचे अध्ययन आवश्यक ठरते. भारतातील व्यवहाराचे म्हणजे कायद्याचे ज्ञान करून घ्यायचे असल्यासही स्मृतींचा अभ्यास आवश्यक आहे. इंग्रजी अमदानीत आणि सांप्रतच्या न्यायालयात दायभागाचे जे नियम केलेले आहेत, ते या प्राचीन धर्मशास्त्रावर आधारलेले आहेत.
भारतीय समाजाची नीट व्यवस्था लावणे हे स्मृतिकारांचे प्रमुख कार्य होते. समाजाची उन्नती झाली की व्यक्तीचीही उन्नती होते, म्हणूनच प्रत्येक व्यक्तीच्या अभ्युदयाची इच्छा करणाऱ्या स्मृतिकारांनी अनेक व्यापक नियम संग्रहित केले. त्यामुळे निरनिराळ्या विदेशी आक्रमणाच्या काळातही भारतीय समाज टिकून राहू शकला. अशा रीतीने वैदिक संस्कृती व भारतीय समाज यांना प्रतिष्ठित करण्याचे श्लाघ्य कार्य स्मृतिकारांनी केले आहे.
स्मृतींमध्ये प्रामुख्याने आचार, व्यवहार व प्रायश्चित्त या तीन बाबींचे वर्णन आले आहे.
आचार विषयाच्या संदर्भात ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य व शूद्र हे चार वर्ण आणि ब्रह्मचर्य, गार्हस्थ, वानप्रस्थ व संन्यास हे चार आश्रम यांची कर्तव्य-कर्मे सांगितली आहेत. विद्यार्थ्यांची राहणी, त्याची दिनचर्या, त्याचे अध्ययनाचे विषय, आचार्याशी त्याची वागणूक, अनध्याय इ. विद्यार्थ्यांशी संबंधित असलेल्या सर्व विषयांचे वर्णन स्मृतीत केले आहे. त्यानंतर गृहस्थाचा धर्म, त्याची कर्तव्ये, अन्य आश्रमातील व्यक्तींशी त्याचा व्यवहार, गृहस्थाश्रमाची श्रेष्ठता, वानप्रस्थी व्यक्तीचे जीवन, त्याची कर्तव्ये, खऱ्या संन्याशाचे लक्षण, त्याचा धर्म, त्याचा दैनिक आचार इ. अनेक विषयांचे विवेचन स्मृतींत आढळते. याचबरोबर राजनीतीचे वर्णन ही विस्ताराने केलेले आहे.
स्मृतींत वर्णन केलेला दुसरा विषय म्हणजे व्यवहार. याला सांप्रत कायदा असे म्हणतात. फौजदारी कायद्याच्या कक्षेत दंड, दंडाचे प्रकार, साक्षीदाराचे प्रकार, शपथ, न्यायाधीशाचे गुण, निर्णय देण्याची रीत, करांची व्यवस्था इत्यादी विषय स्मृतीत रोचकपणे वर्णिले आहेत.
कल्प

कल्प हे वेदांमधील म्हणजेच संहितांमधील विविध संकल्पना समजावून सांगण्यासाठी रचले गेलेले सूत्रग्रंथां होय. शिक्षा, कल्प.व्याकरण,निरुक्त,छन्द आणि ज्योतिष अशी शा वेदांगे आहेत. त्यातील कल्प हे दुसरे वेदांग आहे.कल्पो वेद विहितानां कर्मणामानुपूर्व्येण कल्पना शास्त्रम | कल्प म्हणजे वेदविहित कर्माची क्रमबद्ध मांडणी किंवा शास्त्र होय.
सद्यस्थितीत ४० कल्पसूत्रे उबलब्ध असून १४ श्रौतयज्ञ,७ गृहयज्ञ, ५ महायज्ञ व १६ संस्कार अहा एकून ४२ कर्माबद्दलचे प्रतिपादन आहे.
यज्ञप्रयोगांची सुव्यवस्थित मांडणी करण्याच्या हेतूने वैदिक आचार्यांनी ब्राह्मण ग्रंथातील उपयुक्त असा भाग घेऊन कल्पसूत्रे तयार केली.कर्मकांडविषयक सर्व विधि-नियम कल्पसूत्रे सांगतात.वैदिक धर्मातील सर्व कर्म,सर्व संस्कार,अनुष्ठाने,प्राचीन हिंदूंच्या जीवनाची नित्य -नैमित्तेक कर्मे,धार्मिक क्रिया,संस्कृती या सर्वांचा मूळ आधार कल्पसूत्रात सापडतो.कमीत कमी शब्दांमध्ये अधिकाधिक भाव व्यक्त करणे हे सूत्रांचे वैशिष्ट्य आहे.संक्षिप्तपणामुळे वेदोक्त विधी पाठ करणे सोपे जाते.
शिलालेख

शिलालेख म्हणजे दगडावर अथवा शिळेवर कोरून ठेवलेला मजकूर. लिखित मजकूर अनंत कालपर्यंत टिकून रहावा म्हणून तो दगडी शिळेवर कोरून ठेवायची प्रथा आस्तित्वात होती.पुरातत्त्व शास्त्रात याला पुराभिलेख असे म्हणले जाते. राजकीय, धार्मिक व सामाजिक आणि ऐतिहासिक माहिती मिळविण्याच्या दृष्टीने असे कोरीव लेख अत्यंत उपयुक्त असतात. शिलालेखातील व्यक्ती नावाच्या आणि अक्षरांच्या वळणावरून त्यांचा काल ठरविता येतो.
संस्कृत,प्राकृत, पाली, वा अन्य आर्य- भारतीय भाषांमध्ये लिहिलेली शिलालेख आढळून येतात.
सर्वात जास्त शिलालेख हे ऐतिहासिक प्राचीन बौद्ध लेण्यात सापडतात. या लेखांमधील मजकूर अनेकदा राजाज्ञा किंवा दानवर्णनपर असतो. ठाणे जिल्ह्यातील सोपारा येथे किंवा विदर्भाच्या चंद्रपूर जिल्ह्यातील देवटेक येथे सापडलेले मौर्य अशोकाचे शिलालेख हे महाराष्ट्रातील सर्वात प्राचीन शिलालेख होत.
पडदा पद्धत

पडदा पद्धत (Parda System) ही एक सांस्कृतिक आणि सामाजिक प्रथा आहे, जी मुख्यतः भारतीय उपखंडातील काही समुदायांमध्ये आणि इस्लामिक संस्कृतीत प्रचलित होती. यामध्ये महिलांनी स्वतःचे अंग झाकण्यासाठी विशिष्ट प्रकारचे वस्त्र (जसे, पडदा, बुर्खा, किंवा घुंगट) परिधान करणे अपेक्षित असते.
आजच्या काळात पडदा पद्धती काही ठिकाणी कमी प्रमाणात पाहायला मिळते, विशेषतः शहरी भागांमध्ये. शिक्षण, आधुनिकता, आणि महिला सक्षमीकरणामुळे महिलांवर पडद्याचे बंधन कमी होत आहे. मात्र, काही ठिकाणी सांस्कृतिक किंवा धार्मिक आधारावर ही पद्धत अजूनही प्रचलित आहे.
पडदा पद्धत ही प्राचीन काळातील सामाजिक प्रथा आहे, ज्याचा उद्देश महिलांच्या सुरक्षिततेसाठी होता, पण आधुनिक काळात महिलांच्या अधिकारांसाठी आणि सक्षमीकरणासाठी या पद्धतीवर पुनर्विचार करणे गरजेचे आहे.
संध्या (वैदिक)

संध्या किंवा संध्यावंदना हा हिंदू धर्मातील ब्राह्मण, क्षत्रिय आणि वैश्य या त्रिवर्णीयांनी करावयाची एक उपासना आहे.दिवस व रात्र यांच्या संधीकाळात केली जाणारी उपासना म्हणून याला संध्या म्हणतात. या उपासनेची सुरुवात उपनयनानंतर केली जाते. प्रतिदिन प्रातःकाळ, माध्यानकाळ व सायंकाळ अशा तिन्ही काळी ही उपासना केली जाते. ही उपासना आपल्या गुरूकडून शिकून घ्यावी लागते. अर्घ्यदान, गायत्री जप व उपस्थान ही संध्येतील मुख्य कर्मे आहेत. संध्येमध्ये गायत्री देवी, सूर्य, अग्नी, वरुण इ. देवांची उपासना केली जाते.
पूजा
हिंदू दैवते

हिंदू धर्मातील देवता किंवा हिंदू दैवते हे हिंदू धर्म आणि परंपरेचे महत्त्वाचे वैशिष्ट्य मानले जातात. हिंदू संस्कृतीने अनेक देवतावाद स्वीकारला असल्याने विविध स्त्री-पुरुष देवतांची उपासना हिंदू धर्मात केली जात असल्याचे दिसून येते. हिंदू धर्मातील शैव, वैष्णव, गाणपत्य, शाक्त, लिंगायत अशा पंथांच्या माध्यमातून अनुक्रमे शंकर, विष्णू, गणपती, देवी अशा मुख्य देवता आणि त्यांच्या परिवारातील उपदेवता यांची उपासना केली जाते.
हिंदू धर्मातील देवतांचा विकास वैदिक काळात झालेला आहे. वैदिक काळापासून पुराण काळापर्यंत असा देवता विकास होत आलेला आहे.वैदिक काळात वैदिकांनी त्याकाळी अनार्य मानल्या गेलेल्या ग्राम जनजातींच्या देवतांचा स्वीकार केला आणि त्यातून हिंदू धर्मात ग्रामीण जीवनातील देवतांचा प्रवेश झाला असे मानले जाते.
हिंदू धर्माचा उगम प्राचीन संस्कृतीत सापडतो. त्यातील देवता ह्यासुद्धा हिंदू धर्मातील आद्य देवता मानल्या जातात.सिंधु संस्कृतीचा शोध लावलेल्या अभ्यासक- संशोधकांनी तत्कालीन देव-देवता यांची माहिती संशोधनाने मिळविली आहे. योगी आसनात बसलेला , तीन शिंगे असलेला, दाढी असलेला पुरुष देव, नग्न अवस्थेत असलेल्या स्त्री- प्रतिमा, लिंगाचा आकार कोरलेल्या मृत्तिका शिळा यावर देव-देवतांची चित्रे अंकित केलेली संशोधनात आढळून आलेली आहेत. या जोडीनी पिंपळाचे झाड,गेंड्यासारखा दिसणारा पशु, कुबड असलेला बैल यांच्याही मृत्तिका प्रतिमा सापडल्या आहेत. आर्येतरांच्या देवताही अशाच प्रकारच्या असून वैदिक आर्यानी त्यांचा स्वीकार उपासना पद्धतीत केला असावा असा अंदाज अभ्यासक वर्तवितात.
हिंदू धर्माचा प्राचीन ग्रंथ मानला गेलेल्या ऋग्वेदात अग्नी, वरुण, इंद्र, मरुत, उषा, सरस्वती, अश्विनीकुमार, ब्रह्मणस्पती, रुद्र, आदित्य, सोम अशा विविध देवतांचा उल्लेख सापडतो. निसर्गातील आग, पाऊस, वारा, नदी, पहाट, सूर्य, चंद्र अश्या विविध शक्तींना देवतास्वरूप देऊन त्यांची प्रार्थना ऋग्वेदात केलेली दिसून येते. याखेरीज विष्णू, इला, समिधा, नाराशंस, यम, पितर अश्या लहान देवताही ऋग्वेदात व अन्य वेदांत उल्लेखिल्या आहेत.
रुद्रातील सहाव्या अनुवाकात नमूद दैवते :
हे बारा ज्योतिर्लिंग मंदिरांपैकी एक मंदिर आहे.
राम चरण

राम चरण तेजा (तेलुगु: రాం చరణ్ తేజ, इंग्लिश: Ram Charan) प्रामुख्याने तेलुगू सिनेमा त्याच्या कामे प्रसिद्ध भारतीय चित्रपट अभिनेता आणि उद्योजक आहे. तो दोन आंध्र प्रदेश राज्य नंदी पुरस्कार , फिल्मफेर पुरस्कार दोन दक्षिण , दोन CineMAA पुरस्कार , आणि एक Santosham सर्वोत्कृष्ट अभिनेत्याचा पुरस्कार मिळाला. त्यांनी हाइडेराबॅड बॅंगलुर टीव्ही संचालक मंडळ वर करते. [3] तो एक उद्योजक , आणि एक घोड्यावर बसलेला आहे . [4] डिसेंबर 2013 मध्ये राम चरण रुपये 12.67 कोटी कमाई 2013 भारताच्या यादीत मध्ये # 69 वा क्रमांक मिळाला आहे . तो दोन बहिणी आहेत . तो अल्लु अर्जुन , अल्लू सिरिश करण्यासाठी नगैंद्र बाबू , पवन कल्याण आणि Allu अरविंद करण्यासाठी भाचा आणि चुलत भाऊ अथवा बहीण आहे . चरण उपासना Kamineni , अपोलो धर्मादाय आणि 1 डिसेंबर 2011 उपासना हैदराबाद येथे ब सकारात्मक या मासिकाचे मुख्य संपादक , उपाध्यक्ष करण्यात व्यस्त झाले Prathap सी रेड्डी , अपोलो हॉस्पिटलच्या कार्यकारी अध्यक्ष यांची नात कोण आहे . [6] त्यानंतर , ते मंदिर झाडे फार्म हाऊस येथे 14 जून 2012 रोजी लग्न झाले. तो पोलो संघ आणि राम चरण हैदराबाद पोलो भीती क्लब आहेत.
'
Bhanushali

Bhanushali is a Suryavanshi Kshtriya Hindu community. The majority reside in Kutch district of the Indian state of Gujarat. Some are also found in the Saurashtra region and other parts of Gujarat. Some have also moved to Thane and Mumbai region of Maharashtra. They speak Kutchi language.
Bhanushali is a descendant of Lord Rama's son Lav. The name "Bhanushali", translates to "Radiant sun" or "Bearers of the Sun ". Bhanushali is derived from the mythological king Bhanusal. The community was also known as Vegusor/Vagar after the place of Vegukot or Vegugad in Rann of Kutch.
Bhanushalis are mainly divided in to three sections, i.e Kutchi Bhanushalis and halari Bhanushali and Sindhi Bhanushalis. The Caste is vegetarian. Bhanushalis have 96 exogamous sub divisions, some of them are: Mangey, Vadore, Gajra, Gori, Bhadra, Nanda, Harbala etc.
The Bhanushalis are of suryavanshi Kshatriya descent. And they were warriors before the rule of the british empire came to an end, most Bhanushalis began to enter the field of trade. They were known for their expertise in maritime trade and were involved in seafaring activities, particularly in coastal regions. They traded goods and commodities along the coasts of Gujarat and Maharashtra, contributing significantly to the region's economy.
Historically, the Bhanushalis had a strong presence in coastal trade and were known for their navigation skills. They were involved in transporting goods, spices, and other merchandise through sea routes, which contributed to the cultural exchange and economic prosperity of the regions they operated in. Jyotindra Jain theorized that the Bhanushalis migrated to Gujarat from Balochistan, based on their worship of Hinglaj Mata. He also believed that the Lohanas and Bhanushalis shared their early home in Sindh before their migration to Gujarat.
Bhanushalis are at present divided in to two subgroups, according to where they live. The Kutchhi Bhanushali Community (have ancestry in Kutch region) and Halari Bhanushali Community (have ancestry in Halari (Jamnagar) region).
Bhanushali belongs to the Suryavanshi Kshatriya clan and fought as a warrior Bhanushalis are mainly involved in agriculture and farming and others who migrated are mainly involved in big businesses.
Bhanushalis worship different kuldevis as per their clan names / surnames. They follow Hindu customs and beliefs. They also worship Veer Dada Jashraj and claim, like Lohanas, that he belonged to their community. Bhanushalis chiefly worship Hinglaj, whose main temple, Hinglaj Mata mandir is in Baluchistan, their ancestral home. They worship Karan from Mahabharta as Karan Dada.
Bhanushalis shared their early home in Sindh with Lohanas and seem to share history. Like Lohanas, Bhanushalis are involved in trading and gained visibility in business. Like Lohanas they worship Dada Jashraj as their kuladevata and Harkor, as Kuldevi. Many Bhanushalis surnames are also found among Lohana community.