davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
స్వరాజ్ ప్రకాష్ గుప్తా

స్వరాజ్ ప్రకాష్ గుప్తా (ఎస్. పి. గుప్తా, 1931-2007) ప్రముఖ భారతీయ పురావస్తు శాస్త్రవేత్త, చరిత్రకారుడు, ఇండియన్ ఆర్కియాలజికల్ సొసైటీ ఛైర్మన్, ఇండియన్ హిస్టరీ అండ్ కల్చర్ సొసైటీ వ్యవస్థాపకుడు, అలహాబాద్ మ్యూజియం డైరెక్టర్. అతను సింధు లోయ నాగరికత ప్రదేశాలలో జరిపిన అనేక త్రవ్వకాల్లో, అయోధ్యలోని బాబ్రీ మసీదు క్రింద ధ్వంసమైన రామమందిరం ఉనికికి మద్దతు ఇచ్చినందుకు అత్యంత ప్రసిద్ధి చెందాడు.
డాక్టర్ గుప్తా పురాతత్వ, ఇండియన్ ఆర్కియాలజికల్ సొసైటీ జర్నల్లో అనేక సంపుటాలను సవరించాడు. అతను విశిష్ట పురావస్తు శాస్త్రవేత్త, కళా చరిత్రకారుడు, అతను అనేక బంగారు పతకాలు, పురావస్తు శాస్త్రంలో ఎక్సలెన్స్ కోసం సర్ మోర్టిమర్ వీలర్ బహుమతిని అందుకున్నాడు. ఇండియన్ సొసైటీ ఫర్ ప్రీహిస్టారిక్ అండ్ క్వాటర్నరీ స్టడీస్ 2009లో అతని గౌరవార్థం ఒక సంపుటిని ప్రచురించింది.
డా. గుప్తా అయోధ్య వివాదంలో ఆలయ అనుకూల పక్షాన్ని సమర్థించిన ప్రముఖ పండితుడు. మసీదు కింద 10వ శతాబ్దపు ఆలయానికి సంబంధించిన ఆధారాలు ఉన్నాయని, దానిని బాబర్ (మొఘల్ సామ్రాజ్య స్థాపకుడు, ప్రస్తుత ఉజ్బెకిస్తాన్‌కు చెందిన టర్కిక్ ఆక్రమణదారుడు) కూల్చివేయడం జరిగిందని అతను వాదించాడు. ఈ దేవాలయం ఒక హిందూ తీర్థయాత్ర, చాలా మంది హిందువులు రాముని జన్మస్థలమని విశ్వసించడం వల్ల హిందూధర్మంలోని అత్యంత పవిత్రమైన దేవాలయాలలో ఒకటిగా పరిగణించబడుతుందని ఈయన వాదించాడు.
బాల్యం నుండి గుప్తా రాష్ట్రీయ స్వయంసేవక్ సంఘ్ సభ్యుడు. డాక్టర్ గుప్తా తన జీవితాంతం బ్రహ్మచారిగా మిగిలిపోయాడు.
అతను పక్షం రోజులుగా అనారోగ్యంతో బాధపడుతూ, తీవ్రమైన ఆస్తమా, శ్వాస తీసుకోవడంలో ఇబ్బందితో 76 సంవత్సరాల వయస్సులో అక్టోబర్ 3, 2007 సాయంత్రం ఒక ప్రైవేట్ నర్సింగ్ హోమ్‌లో మరణించాడు.
రమేష్ చంద్ర మజుందార్

రమేష్ చంద్ర మజుందార్ (ఆర్.సి.మజుందార్గా ప్రసిద్ధుడు; 4 డిసెంబరు 1888 – 11 ఫిబ్రవరి 1980) ఒక చరిత్రకారుడు, భారతీయ చరిత్ర ఆచార్యుడు.
ఇతడు 1888, డిసెంబరు 4వ తేదీన ఫరీద్‌పూర్ జిల్లా (ప్రస్తుతం బంగ్లాదేశ్ లో ఉంది) కందర్పర గ్రామంలో హలధర్ మజుందార్, బిధుముఖి దంపతులకు జన్మించాడు. ఇతని బాల్యం పేదరికంలో గడిచింది. 1905లో ఇతడు కటక్ లోని రావెన్‌షా కాలేజి ప్రవేశ పరీక్షలో ఉత్తీర్ణుడైనాడు. ఇతడు ఉపకార వేతనం పొందుతూ 1907లో ఎఫ్.ఎ. పరీక్ష ప్రథమశ్రేణిలో ఉత్తీర్ణుడయ్యాడు. పిదప కలకత్తా ప్రెసిడెన్సీ కళాశాలలో చేరాడు. 1909లో బి.ఎ.(ఆనర్స్) పట్టా అందుకుని, 1911లో కలకత్తా విశ్వవిద్యాలయం నుండి ఎం.ఎ. ఉత్తీర్డుడయ్యాడు. ఇతడు 1913లో రీసర్చ్ చేయడానికి ప్రేమ్‌చంద్ రాయ్‌చంద్ స్కాలర్‌షిప్పును గెలుచుకున్నాడు.ఈయన అన్న కూతురు ప్రముఖ స్త్రీ వాది వీణా మజుందార్
ఇతడు ఢక్కా గవర్నమెంట్ ట్రైనింగ్ కాలేజీలో లెక్చరర్‌గా తన అధ్యాపక వృత్తిని ప్రారంభించాడు. 1914 నుండి ఏడు సంవత్సరాలపాటు కలకత్తా విశ్వవిద్యాలయంలో చరిత్ర ప్రొఫెసర్‌గా ఉన్నాడు. ఇతనికి "కార్పొరేట్ లైఫ్ ఇన్ ఏన్షియంట్ ఇండియా" అనే సిద్ధాంతగ్రంథానికి డాక్టరేట్ లభించింది. 1921లో కొత్తగా ఏర్పాటయిన "ఢాకా విశ్వవిద్యాలయం"లో హిస్టరీ ప్రొఫెసర్‌గా చేరాడు. ఆ విశ్వవిద్యాలయం ఉపకులపతి అయ్యేవరకు ఇతడు అక్కడ చరిత్రశాఖ అధిపతిగా, ఫ్యాకల్టీ ఆఫ్ ఆర్ట్స్‌కు డీన్‌గా కూడా వ్యవహరించాడు. 1924 నుండి 1936 వరకు ఆ విశ్వవిద్యాలయంలోని "జగన్నాథ్ హాల్" కు అధికారిగా ఉన్నాడు. తరువాత ఇతడు ఢాకా విశ్వవిద్యాలయం ఉపకులపతిగా 1937 నుండి 1942 వరకు 5 సంవత్సరాలు పనిచేశాడు. 1950 నుండి ఇతడు బెనారస్ హిందూ విశ్వవిద్యాలయంలోని కాలేజ్ ఆఫ్ ఇండాలజీకి ప్రిన్సిపాల్‌గా ఉన్నాడు. ఇతడు ఇండియన్ హిస్టరీ కాంగ్రెస్‌కు అధ్యక్షుడిగా, యునెస్కో నెలకొల్పిన మానవజాతి చరిత్రకు సంబంధించిన అంతర్జాతీయ కమీషన్‌కు ఉపాధ్యక్షుడిగా ఎంపిక అయ్యాడు.
మజుందార్ ప్రాచీన భారతదేశ చరిత్ర గురించి పరిశోధించడం మొదలుపెట్టాడు. ఆగ్నేయాసియా దేశాలలో విస్తృతంగా పర్యటించి, పరిశోధించి చంపా (1927), సువర్ణద్వీప (1929), కాంభోజ దేశ సమగ్ర చరిత్రలను వ్రాశాడు. భారతీయ విద్యాభవన్ ప్రోత్సాహంతో ఇతడు బహు సంపుటాల భారతచరిత్ర బృహద్గ్రంథానికి సంపాదకుడిగా ఉన్నాడు. 1951లో ప్రారంభమైన ఈ ప్రయత్నం పూర్తి కావడానికి 26 సంవత్సరాల సమయం పట్టింది. వేదకాలం నుండి ప్రస్తుతం వరకు భారతీయుల చరిత్రను ఈ పదకొండు సంపుటాల గ్రంథంలో నిక్షిప్తం చేశాడు. చివరి సంపుటం వెలువడే నాటికి ఇతని వయసు 88 సంవత్సరాలు. ఇతడు చికాగో విశ్వవిద్యాలయం, పెన్సిల్వేనియా విశ్వవిద్యాలయాలలో భారతీయ చరిత్రను బోధించాడు. ఇతడు ఏషియాటిక్ సొసైటీకి అధ్యక్షుడిగా, బంగీయ సాహిత్య పరిషత్ అధ్యక్షుడిగా ఉన్నాడు. 1967-68లో కొంతకాలం "కలకత్తా షరీఫ్"గా కూడా సేవలనందించాడు.
భారత ప్రభుత్వం భారత దేశ స్వతంత్ర పోరాట చరిత్రను వ్రాయించ తలపెట్టి ఇతడిని సంపాదకమండలిలో ప్రధాన సంపాదకునిగా నియమించింది. అయితే సిపాయీల తిరుగుబాటు విషయమై అప్పటి విద్యాశాఖామంత్రి మౌలానా అబుల్ కలాం ఆజాద్ తో వచ్చిన విభేదాల కారణంగా ఇతడు ఆ పదవి నుండి తొలగి, తన స్వంత పుస్తకం "ది సిపాయ్ మ్యూటినీ & రివోల్ట్ ఆఫ్ 1857" ను ప్రకటించాడు. ఇతని అభిప్రాయం ప్రకారం మొదటి స్వాతంత్ర్య సంగ్రామం 1905లో బెంగాల్ విభజన ఉద్యమంతో మొదలైంది. ఇతడు తన "హిస్టరీ ఆఫ్ ద ఫ్రీడం మూవ్‌మెంట్ ఇన్ ఇండియా" అనే గ్రంథంలో తన అభిప్రాయాలను వెల్లడించాడు. ఇతడు స్వామీ వివేకానంద, రామకృష్ణ పరమహంసల ప్రబోధాలతో ఆకర్షితుడయ్యాడు.
ఇతడు 1980, ఫిబ్రవరి 11న మరణించాడు. ఇతడు మరణించేనాటికి ఇతని వయసు 92 సంవత్సరాలు. ఇతడు చివరి రోజు కూడా చరిత్ర రచన చేస్తూనే ఉన్నాడు.
కిరణ్ క్రాంతి చౌదరి

భారతీయ కళా చరిత్ర సమాఖ్య ( ఇండియన్ ఆర్ట్ హిస్టరీ కాంగ్రెస్ ) జనరల్ ప్రెసిడెంట్ గా శ్రీ వెంకటేశ్వర విశ్వవిద్యాలయంలోని ఆర్కియాలజీ విశ్రాంతచార్యులు డి. కిరణ్ క్రాంత్ చౌదరి 2023 మే 17వ తేదీన నియమితులయ్యారు. ఉభయ తెలుగు రాష్ట్రాలలో ఈ గౌరవాన్ని పొందిన తొలి వ్యక్తి ఈయనే. 2024 ఫిబ్రవరి నెలలో జరగబోయే సమాఖ్య 31వ వార్షిక సదస్సుకు ఈయన జనరల్ ప్రెసిడెంట్ గా వ్యవహరించనున్నారు. కిరణ్ క్రాంత్ చౌదరి శిల్ప, వాస్తు కలలో అరుదైన పరిశోధనలు చేశారు. 'స్పెండర్స్ ఆఫ్ విజయనగర ఎంపైర్, ఆర్కిటెక్చర్, ఆర్ట్స్ పెయింటింగ్స్' గ్రంధాన్ని వెలువరించారు.
మూలాలు :
ఉదయగిరి (ఒడిషా)

ఉదయగిరి (ଉଦୟଗିରି) ఒడిషా రాష్ట్రంలోని అతి పెద్ద బౌద్ధ ఆరామము. ఇక్కడ ప్రధాన స్థూపం, బౌద్ధ విహారాలు ఉన్నాయి. దీని సమీపంలో ఉన్న లలితగిరి, రత్నగిరి బౌద్ధారామాలతో కలిపి ఇది కూడా 7వ శతాబ్దానికి చెందిన పుష్పగిరి బౌద్ధ విశ్వవిద్యాలయంలో ఒక భాగంగా ఉండేది. ఈ మూడు వారసత్వ సంపదలను సంయుక్తంగా "వజ్ర త్రిభుజి" (రత్నగిరి - ఉదయగిరి - లలితగిరి)గా పేర్కొంటారు. ఇక్కడ లభించిన శాసనాల ప్రకారం ఈ ప్రదేశానికి "మాధవపుర మహావిహారం" అనే పేరు ఉన్నట్లు తెలుస్తున్నది. ఈ బౌద్ధ మహావిహారం 7వ శతాబ్దం నుండి 12వ శతాబ్దం వరకు క్రియాశీలకంగా ఉన్నట్లు పరిశోధనలు తెలుపుతున్నాయి.
ఉదయగిరి ఒడిషా రాజధాని భువనేశ్వర్‌కు ఈశాన్యంలో 90 కి.మీల దూరంలో, కటక్ నగరానికి ఈశాన్య దిక్కులో 70 కి.మీల దూరంలో కొండల అడుగు భాగంలో నెలకొని ఉంది.
ఈ ప్రాంతంలో 1958 నుండి భారత పురాతత్వ సర్వే సంస్థ అనేక తవ్వకాలను జరిపింది. 1985-86, 1989-90ల మధ్యకాలంలో జరిపిన త్రవ్వకాలలో కొన్ని పురావస్తువులు బయల్పడ్డాయి. వాటిలో బౌద్ధ ఆరామం, దాని చుట్టూ ప్రహారీగోడ, ఏడు మీటర్ల ఎత్తువున్న ఒక స్థూపం దాని నలుదిక్కులా ధ్యానముద్రలో ఉన్న బుద్ధ విగ్రహాలు ఉన్నాయి. లభ్యమైన శాసనాల ఆధారంగా ఈ ప్రదేశాన్ని "మాధవపుర మహావిహారం'గా నిర్ధారించారు. 1997-2000 ల మధ్య జరిగిన మలివిడత తవ్వకాలలో మరికొన్ని స్థూపాలు, బౌద్ధారామాలు బయల్పడ్డాయి. వాటిలో 8వ శతాబ్దానికి చెందిన రెండు ఆరామాలు, బుద్ధుడు, తారాదేవి, మంజుశ్రీ, అవలోకితేశ్వర, జాతముక్తలోకేశ్వర విగ్రహాలు, మరికొన్ని టెర్రకోట మట్టి వస్తువులు ఉన్నాయి. మెట్లతో కూడిన ఒక దిగుడుబావి కనుగొనబడింది. ఆ మెట్లపై శాసనాలు చెక్కబడి ఉన్నాయి. ఆ ప్రదేశంలో ఒక ప్రవేశద్వారం కూడా కనుగొనబడింది. ఆ ద్వారంపై హనుమంతుడు తన్మయంతో కళ్ళుమూసుకుని ఊయల ఊగుతున్నట్లు చెక్కబడి ఉంది.
ఇటీవల 2001-2004లో జరిపిన తవ్వకాలలో చదును చేయబడిన రాతినేల, ఆరామంలో ఉత్తర దిక్కుకు నీరు ప్రవహించే విధంగా ఒక ప్రధాన కాలువ, 14.05 మీ Χ 13.35 మీ కొలతలు గల గారతో చేసిన ఒక తిన్నె దానికి చుట్టూ రాతి మెట్లు, ఆ తిన్నెకు ఉత్తరం వైపున ఒక చంద్రశిల బయటపడ్డాయి. వీటితో పాటు అర్థగోళాకృతిలో ఉన్న చైత్యగృహాలు వాటిలో తూర్పువైపుకు అభిముఖంగా రాయి, ఇటుకలతో కట్టిన స్థూపాలు బయలు పడ్డాయి. చైత్య గృహాలకు గవాక్షాలు కూడా ఉన్నాయి.
ఉదయగిరి, లలితగిరి, రత్నగిరులలో తార కురుకుళ్ళ విగ్రహాలను కనుగొన్నారు. ఇవి లలితాసనం వేసి కూర్చొని వున్న అమితాభ మూర్తి నుండి ఉద్భవించినాయి. అలాగే ఈ ప్రదేశాలలో హరితి విగ్రహాలు కూడా బయల్పడినాయి. హరితి పిల్లలను అపహరించే స్త్రీ మూర్తి. కానీ బుద్ధుడు ఆమెను పిల్లలను సంరక్షించే వ్యక్తిగా ప్రేరేపించాడు. ఈ హరితి విగ్రహాలు ఒడిలో పిల్లవానికి చనుబాలు త్రాగించే భంగిమలో ఉన్నాయి.
చైత్యగృహాలలో అనేక స్థూపాల అవశేషాలు కనిపించాయి. ఈ చైత్యగృహాల ఆవరణలో అవలోకితేశ్వర, తథాగత, భికృతి తార, చండ విగ్రహాలు గూళ్లలో నాలుగు దిక్కులా కనుగొన్నారు. ఇంకా 1 నుండి 12వ శతాబ్దాలకు చెందిన ఇటుకలు, మట్టితో కట్టిన 14 స్థూపాలు, 5వ శతాబ్దం నుండి 13వ శతాబ్దాల వరకు సంబంధించిన అనేక శాసనాలను కనుగొన్నారు. చైత్యగృహాలకు తూర్పు దిక్కున 6 గదులున్న నివాస గృహాలు, వాటిలో గృహావసర సామాగ్రుల శిథిలాలు బయల్పడ్డాయి ఇక్కడికి 5కి.మీల దూరంలో ఉన్న రత్నగిరిలో తాంత్రిక ఆచారలతో కూడిన వజ్రయాన బౌద్ధవిశ్వాసాలు ఉన్నట్లు తెలుస్తున్నది కాని ఉదయగిరిలో అటువంటి బౌద్ధ విశ్వాసాలు ఉన్నట్లు నిరూపించే శాసనాలు లభ్యం కాలేదు.
అక్షయ్ కుమార్ జైన్

అక్షయ్ కుమార్ జైన్ (1915-1993) ఒక భారతీయ స్వాతంత్ర్య కార్యకర్త, రచయిత, పాత్రికేయుడు, నవభారత్ టైమ్స్ సంపాదకుడు, టైమ్స్ గ్రూప్ యాజమాన్యంలోని హిందీ దినపత్రిక. [1] నేషనల్ అసోసియేషన్ ఆఫ్ జర్నలిస్ట్స్ (ఇండియా) స్థాపకులలో ఆయన ఒకరు. 1972లో ఈ సంస్థ ఏర్పడినప్పుడు రిసెప్షన్ కమిటీకి చైర్మన్ గా కూడా వ్యవహరించారు. అక్షయ్ కుమార్ జైన్ కు 1967లో భారత ప్రభుత్వం సాహిత్యం, విద్యా రంగంలో పద్మభూషణ్ పురస్కారం ఇచ్చింది.
1915 డిసెంబరు 30న భారత ఉత్తరప్రదేశ్ లోని అలీఘర్ జిల్లాలోని బిజైఘర్ లో ఉరూప్ కిసోర్ జైన్ దివాన్ కుమారుడు జన్మించాడు. జైన్ 1938లో ఇండోర్ యొక్క గోల్కర్ సైన్స్ కళాశాల నుండి పట్టభద్రుడయ్యాడు. తరువాత అతను 1940 లో అలీఘర్ విశ్వవిద్యాలయం నుండి న్యాయశాస్త్రంలో (ఎల్ ఎల్ పి) డిగ్రీని పొందాడు. ఈ కాలంలో భారత స్వాతంత్ర్యోద్యమంతో అనుబంధం కలిగి 1942లో క్విట్ ఇండియా ఉద్యమంలో పాల్గొన్నాడు.
అతను 1949 లో డైలీ సైనిక్ లో తన వృత్తిని ప్రారంభించాడు, 1946 లో ప్రతిరోజూ స్థాపించబడిన నవభారత్ సమయాల్లో చేరడానికి ముందు హిందుస్థాన్ సమాచార్,, సుదర్శన్ వీక్లీ (ఎడిటర్ 1940), వీర్ (1940-46) లతో సంబంధం కలిగి ఉన్నాడు.1970 ల ప్రారంభంలో న్యూఢిల్లీలో టైమ్స్ గ్రూప్ యాజమాన్యంలోని హిందీ భాష దినపత్రిక అయిన నవభారత్ టైమ్స్ ఎడిటర్.
ఆల్ ఇండియా న్యూస్ పేపర్ ఎడిటర్స్ కాన్ఫరెన్స్ (1964, 1967) యొక్క రెండు సమావేశాలకు జైన్ అధ్యక్షత వహించారు. ఇండియన్ ప్రెస్ అసోసియేషన్ సభ్యుడిగా మరో రెండు సార్లు కూడా పనిచేశారు. వార్తా సంస్థ సమాచార్ భారతి డైరెక్టర్ల బోర్డు చైర్మన్ గా ఉండి హిందీ భద్రకర్ సంగం అధ్యక్షత వహించారు. పత్రికా స్వేచ్ఛను, నిష్పాక్షికమైన పత్రికా విధానాలను ప్రోత్సహించే గ్లోబల్ ఆర్గనైజేషన్ అయిన ఇంటర్నేషనల్ ప్రెస్ ఇనిస్టిట్యూట్ లో ఆయన సభ్యుడిగా ఉన్నారు. ఆయన హిందీలో పలు పుస్తకాలను ప్రచురించారు. 1967లో భారత ప్రభుత్వం మూడవ అత్యున్నత పౌర గౌరవమైన పద్మభూషణ్ ను సాహిత్యం, జర్నలిజానికి చేసిన కృషికి ప్రదానం చేసింది. 1970లో సాహితరత్న పురస్కారం అందుకున్న జైన్ 1993 మార్చి 31న తన 78వ ఏట మరణించాడు.
ప్రెస్ ట్రస్ట్ ఆఫ్ ఇండియా

ప్రెస్ ట్రస్ట్ ఆఫ్ ఇండియా లిమిటెడ్ భారతదేశంలో అతిపెద్ద వార్తా సంస్థ. ఇది పిటిఐ గా ప్రసిద్ధి చెందింది. దీని ప్రధాన కార్యాలయం న్యూఢిల్లీలో ఉంది. ఇది లాభాపేక్ష లేని, 500 పైచిలుకు భారతీయ వార్తాపత్రికల సహకార సంస్థ. 2022 జనవరి 1 నాటికి సంస్థలో 400 మంది జర్నలిస్టులతో సహా మొత్తం 500 మంది ఉద్యోగులున్నారు. దేశంలోని చాలా జిల్లా ప్రధాన కార్యాలయాల్లో దాదాపు 400 మంది పార్ట్‌టైమ్ కరస్పాండెంట్లున్నారు. ప్రపంచవ్యాప్తంగా ప్రధాన రాజధానులు, ముఖ్యమైన వ్యాపార కేంద్రాలలో కూడా PTI కి కరస్పాండెంట్లున్నారు. 1948-49లో రాయిటర్స్ వారి అసోసియేటెడ్ ప్రెస్ ఆఫ్ ఇండియా కార్యకలాపాలను PTI చేపట్టింది. ఇది ఇంగ్లీషు, హిందీ రెండింటిలోనూ వార్తలను, సమాచారాన్నీ అందిస్తుంది.
అసోసియేటెడ్ ప్రెస్, ఏజెన్సీ ఫ్రాన్స్-ప్రెస్సే, ది న్యూయార్క్ టైమ్స్, బ్లూమ్‌బెర్గ్ LP వంటి భారతదేశం వెలుపల ఉన్న 100 వార్తా ఏజెన్సీలతో సహా అనేక ఇతర వార్తాసంస్థలతో PTI, సమాచారాన్ని పరస్పరం పంచుకుంటుంది. హిందూస్తాన్ టైమ్స్, ది స్టేట్స్ మన్, ది ట్రిబ్యూన్, న్యూస్ 18, NDTV, ఇండియా టుడే , ఆల్ ఇండియా రేడియో, దూరదర్శన్, ది వైర్ లు పిటిఐ చందాదారుల్లో కొందరు. PTIకి బ్యాంకాక్, బీజింగ్, కొలంబో, దుబాయ్, ఇస్లామాబాద్, కౌలాలంపూర్, మాస్కో, న్యూయార్క్, వాషింగ్టన్ DC లలో కార్యాలయాలు ఉన్నాయి.
దీని ప్రస్తుత చైర్మన్ అవీక్ సర్కార్. అతను ABP గ్రూపుకు వైస్ చైర్మన్ కూడా.
నిఖిలేశ్వర్

అసలు పేరు కుంభం యాదవరెడ్డి. కవి గానే కాకుండా అనువాదకుడిగా, కథకునిగా విమర్శకునిగా ప్రజాదృక్పథం గల రచనలను చేశారు. 1956 నుండి 1964 వరకు తన అసలు పేరు మీదే వివిధ రచనలు చేశారు. 1965 నుండి తన కలం పేరుని నిఖిలేశ్వర్‌ గా మార్చుకొని, దిగంబర విప్లవ కవిగా సాహితీ ప్రపంచంలో విరజిల్లారు.
'అగ్ని శ్వాస' కవితా సంకలనానికి గాను కేంద్ర సాహిత్య అకాడమీ అవార్డ్ 2020 వరించింది.
దిగంబర కవులలో ఒకరిగా, 1965 నుండి 1970 వరకు మూడు సంపుటాల దిగంబర కవిత్వమును ప్రచురించారు.
భారతదేశంలో వివిధ రాష్ట్రాల్లో నిర్వహించిన సాహిత్య సదస్సుల్లో పాల్గొన్నారు:
కథవారది,
నికిలేశ్వర్ కథలు,
హైద్రాబాద్ అజ్ఞాత చరిత్ర,
యుగ స్వరం,
మారుతున్న విలువలు సమకాలీన సహిట్
భారత జాతీయ సంస్కృతి వారసత్వ సంస్థ

భారత జాతీయ సంస్కృతి వారసత్వ సంస్థ (Indian National Trust for Art and Cultural Heritage : INTACH) స్వతంత్ర ప్రతిపత్తి కలిగిన సంస్థ. ఇది భారతీయ కళలు, సంస్కృతులను పరిరక్షించడానికి నిరంతరం శ్రమిస్తున్నది. ఐక్యరాజ్య సమితి ఈ సంస్థకు 2007 సంవత్సరంలో ప్రత్యేక స్థానాన్ని కల్పించింది.
భారత రాజ్యాంగంలోని ప్రాథమిక హక్కులు, ఆదేశిక సూత్రాల్లోని వారసత్వ పరిరక్షణ అంశాల ఆధారంగా 1984, జనవరి 27న అప్పటి భారతదేశ ప్రధానమంత్రి శ్రీమతి ఇందిరాగాంధీ ఆధ్వర్యంలో రాజీవ్ గాంధీ చైర్మన్‌గా భారత జాతీయ సంస్కృతి వారసత్వ సంస్థ (ఇండియన్ నేషనల్ ట్రస్టు ఫర్ ఆర్ట్ అండ్ కల్చరల్ హెరిటేజ్ -ఇంటాక్) అనే సంస్థ ఏర్పాటుచేయబడింది. దీని ప్రధాన కార్యాలయం న్యూఢిల్లీలో ఉంది. ఈ సంస్థకు ప్రస్తుతం 117 భారతీయ పట్టణాలలోను, బెల్జియం, యునైటెడ్ కింగ్డమ్, అమెరికా దేశాలలోను శాఖలు ఉన్నాయి,
హబ్సిగూడ

హబ్సిగూడ, తెలంగాణ రాష్ట్రం, మేడ్చల్ మల్కాజిగిరి జిల్లా, ఉప్పల్ మండలానికి చెందిన పట్టణ ప్రాంతం.
ఈ ప్రాంతం ఒకప్పుడు నిజాం రాజు యొక్క పశువుల మైదానంగా ఉండేది. అంతేకాకుండా నిజాం సైన్యంలోని ఆఫ్రికన్ దళాలకు నివాసంగా కూడా ఉంది. ఆఫ్రికాలోని ఇథియోపియాకు పురాతన పేరైన అబిస్సినియా (హబ్బీ) అనే పదం హబ్సిగూడ పేరు మూలపదంగా చరిత్రకారుల అభిప్రాయం.
నిజాంలు అబిస్సినియన్లు బానిసలుగా తీసుకువెళ్ళి, వారిని పశువులకు కాపరిలుగా పనిచేయిస్తారు. కొన్ని దశాబ్దాలుగా ఈ ప్రాంతంలో హబీయిస్ (అబిస్సినియా ప్రజలు) నివసిస్తుండడంవల్ల దీనిని "హబీస్‌గూడా"గా పిలిచేవారు. కాలక్రమేణా హబీస్‌గూడ హబ్సిగూడగా పిలవబడుతుంది.
కొంతకాలం తరువాత హబ్సిగూడ కబ్జాలకు గురైంది. హైదరాబాద్ 7వ నిజాం ఫత్ జంగ్ మీర్ ఉస్మాన్ అలీ ఖాన్ ఆసఫ్ జా VII కాలంలో ఉస్మానియా విశ్వవిద్యాలయము నిర్మించేందుకు పరిసర జిల్లాల నుండి వచ్చిన తోటల పెంపకందారులు ఈ ప్రాంతంలో ఉండేవారు.
1981 వరకు నాచారం పరిధిలో ఒక చిన్న గ్రామంగా ఉన్న హబ్సిగూడ, ఉప్పల్ కలాన్ మున్సిపాలిటీలో స్వతంత్రమైన గ్రామపంచాయతిగా మారి, ప్రస్తుతం హైదరాబాద్ మెట్రోపాలిటన్ నగరంలో ఒక భాగంగా ఉంది.
హబ్సిగూడ నుండి నగరంలోని అన్ని ప్రాంతాలకు వివిధ వాహనాల రవాణా సదుపాయం ఉంది. ఇక్కడ హబ్సిగూడ మెట్రో స్టేషను కూడా ఉంది.
మేఘాలయ

మేఘాలయ (मेघालय) (Meghalaya) భారతదేశపు ఈశాన్యప్రాంతంలో ఒక చిన్న రాష్ట్రము. ఇది 300 కి.మీ. పొడవు, 100 కి.మీ. వెడల్పు ఉన్న పర్వతమయ రాష్ట్రము. వైశాల్యం 22,429 చ.కి.మీ. మొత్తం జనాభా 21,75,000 (2000 సం. జనాభా లెక్కలు). మేఘాలయయకు ఉత్తరాన అస్సాం రాష్ట్రం హద్దుగా బ్రహ్మపుత్ర నది ఉంది. దక్షిణాన షిల్లాంగ్ ఉంది. మేఘాలయ రాజధాని షిల్లాంగ్ జనాభా 2,60,000.
1972 కు ముందు ఇది అస్సాం రాష్ట్రంలో ఒక భాగం. 1972 జనవరి 21న మేఘాలయ ప్రత్యేక రాష్ట్రంగా విభజింపబడింది.
మేఘాలయ వాతావరణం మరీ వేడికాదు. మరీ చల్లన కాదు. కానీ వర్షాలు మాత్రం భారతదేశంలోనే అత్యధికం. కొన్ని ప్రాంతాలలో 1200 సెంటీమటర్ల వరకు వర్షపాతం నమోదవుతున్నది. షిల్లాంగ్ దక్షిణాన ఉన్న చెర్రపుంజీ పట్టణం ఒక నెలలో అత్యధిక వర్షపాతం నమోదులో ప్రపంచరికార్డు కలిగి ఉంది. ఆ దగ్గరలోని మాసిన్రామ్ ఊరు ఒక సంవత్సరంలో అత్యధిక వర్షపాతం నమోదైన ఊరిగా ప్రపంచ రికార్డు కలిగిఉన్నది.
మేఘాలయ రాష్ట్రంలో మూడోవంతు అటవీమయం. పశ్చిమాన 'గారో' పర్వత శ్రేణులు, తూర్పున 'ఖాసి', 'జైంతియా' పర్వతశ్రేణులు ఉన్నాయి కాని ఇవి మరీ ఎత్తైనవి కావు. 'షిల్లాంగ్ శిఖరం' అన్నింటికంటే ఎత్తైనది (1,965 మీటర్లు). పర్వతాలలో చాలా గుహలలో విలక్షణమైన 'స్టేలక్టైటు', 'స్టేలగ్మైటు' సున్నపురాయి ఆకృతులున్నాయి.
మేఘాలయలో 85% ప్రజలు కొండ, అటవీజాతులకు చెందినవారు. ఖాసీ, గారో తెగలవారు జనాభాలో ఎక్కువగా ఉన్నారు. ఇంక జైంతియా, హాజోంగ్ తెగలవారు 40,000 వరకు ఉన్నారు. రాష్ట్రంలో 15% జనులు కొండజాతులువారుకారు. వీరిలో 54,00 మంది బెంగాలీలు, 49,000 మంది షైక్లు. పొరుగు రాష్ట్రాలైన నాగాలాండ్, మిజోరామ్‌ల లాగా మేఘాలయలో కూడా క్రైస్తవులు ఎక్కువ. ఇంకా 16% వరకు జనులు పురాతన అటవీ సంప్రదాయాలు (Animism) ఆచరిస్తారు.
రాష్ట్ర ప్రభుత్వం పర్యాటకులను ఆకర్షించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నది. కాని, 'ఉల్ఫా' (ULFA, NDFB) వంటి తీవ్రవాదుల ప్రభావం వల్ల దీనికి అనేక అవరోధాలున్నాయి. కొండలు, పర్వతాలతో నిండిన భూభాగమూ, బంగ్లాదేశ్ సరిహద్దూ తీవ్రవాదులకు మంచి ఆశ్రయమిచ్చే స్థావరాలు.
మేఘాలయ రాష్ట్రంలో ఇండియన్ నేషనల్ కాంగ్రెస్, భారతీయ జనతా పార్టీ ప్రధాన జాతీయ రాజకీయ పార్టీలుగా ఉన్నాయి.
జిల్లా కలెక్టర్

కారెక్టర్
నేరుగా ఇక్కడికి దారితీస్తుంది అయోమయ నివృత్తి కొరకు చూడండి కలెక్టర్ (అయోమయ నివృత్తి)
జిల్లా కలెక్టర్ సాధారణంగా కలెక్టర్ గానే సూచించబడతాడు, ఇతను ఒక భారతీయ జిల్లా ముఖ్య పరిపాలకుడు, రెవెన్యూ అధికారి. కలెక్టర్ అలాగే జిల్లా మేజిస్ట్రేట్, డిప్యూటీ కమిషనర్,, కొన్ని జిల్లాల్లో డిప్యూటీ డెవలప్మెంట్ కమిషనర్ గాను సూచింపబడతాడు. జిల్లా కలెక్టర్ ఇండియన్ అడ్మినిస్ట్రేటివ్ సర్వీస్ సభ్యుడు,, కేంద్ర ప్రభుత్వంచే నియమింపబడతాడు.
భారతదేశంలో జిల్లా పరిపాలన బ్రిటీష్ రాజ్ వారసత్వం. జిల్లా కలెక్టర్లు ఇండియన్ సివిల్ సర్వీస్ సభ్యులు, జిల్లాలో సాధారణ పరిపాలన పర్యవేక్షిస్తారు. వారెన్ హేస్టింగ్స్ 1772 లో జిల్లా కలెక్టర్ కార్యాలయాన్ని పరిచయం చేసాడు. సర్ జార్జ్ కాంప్ బెల్, 1871-1874 నుండి బెంగాల్ లెఫ్ట్నెంట్ గవర్నర్ ఈ విధంగా ఉద్దేశించబడిందని వ్యాఖ్యానించాడు "ఇకపై జిల్లా పెద్దగా అనేక శాఖల సేవకులకు , అన్ని వ్యవహారాలకు తన సేవలనందిస్తాడు, కానీ నిజానికి ప్రతి జిల్లాలో అన్ని విభాగాల పై సాధారణ నియంత్రణ అధికారం (జనరల్ కంట్రోలింగ్ ఆధారిటీ) జిల్లా కలెక్టరుకు ఉంటుంది."
జిల్లా పరిపాలనకు సంబంధించి వివిధ రకాలు విధులు నిర్వహించాలి.
వర్తించే చట్టాలు
రైల్వే న్యూ కాలనీ

రైల్వే న్యూ కాలనీ, భారతదేశంలోని విశాఖపట్నంలో వాణిజ్య, నివాస కేంద్రాలలో ఒకటి. రైల్వే న్యూ కాలనీ పేరు రైల్వే కాలనీ నుండి వచ్చింది. భారతీయ రైల్వేలు (ఇండియన్ రైల్వేస్) యొక్క నివాస ప్రాంతం (రైల్వే క్వార్టర్స్) ఇక్కడ ఉంది.
గోమ్సిటీ, డైమండ్ పార్క్, ద్వారకానగర్, రాజేంద్ర నగర్, కంచరపాలెం, అక్కయ్యపాలెం, ఆర్.టి.సి కాంప్లెక్స్, అల్లిపూర్, డాబా గార్డెన్స్, తాటిచెట్లపాలెం, ఆసిల్‌మెట్ట సిబిఎం కాంపౌండ్, దొండపర్తి రైల్వే న్యూ కాలనీకి పరిసర ప్రాంతాలుగా ఉన్నాయి.
రైల్వే న్యూ కాలనీ నుండి గాజువాక, ఎన్ఎడి ఎక్స్ రోడ్డు, గోపాలపట్నం, ద్వారకా నగర్, ఆసిల్‌మెట్ట లకు ఎపిఎస్‌ఆర్‌టిసి బాగా అనుసంధానించబడి ఉంది.
ఈ కాలనీకు దగ్గరగా ఉన్న ప్రాంతాలు అయిన అక్కయ్యపాలెం, కంచర్లపాలెంలో అనేక పాఠశాలలు, కళాశాలలు ఉన్నాయి
శ్రీ కన్య మూవీ థియేటర్, శ్రీ కన్య హోటల్ ఈ కాలనీలో ఉన్నాయి.
Asiatic Society of Mumbai Town Hall

The Asiatic Society of Mumbai Town Hall or Town Hall Mumbai is a neoclassical building located in the Fort locality of South Mumbai. It houses The Asiatic Society of Mumbai, State Central Library and a museum, the head office of the Directorate of Libraries Maharashtra State, Maharashtra State Women's Council, the Additional Controller of Stamps Office and a post office.
In 1811, the plan for construction began. Initially, the construction of the town hall (colloquially Called "Tondal" in the 19th century) could not be completed because of the lack of funds; only the library and museum were built after raising an amount of Rs.10,000 through a lottery conducted by the 'Literary Society of Bombay' (Mumbai). Construction was eventually completed in 1833.
The building was designed by Colonel Thomas Cowper of the Bombay Engineers. The architectural style of the building is Neoclassical architecture that came into existence in the 18th century.
The structure has a height of 30 m (98 ft) and a span of 61 m (200 ft). It was inspired by Greek and Roman styles of architecture. There is a flight of 30 steps leading to the entrance of the Town Hall. The entrance of the building is adorned with a Grecian portico and eight Doric styled pillars. The entire construction was made of stones brought from England and was designed in a Neo-classical fashion. Within the building are wooden floors, spiral staircases, and terraces adorned with wrought iron. The hall boasts of a collection of marble statues of Indian patrons of the 19th century.
There is also a flagpole on the building on which the Indian National Flag is hoisted on the 15th of August and 26th of January, every year.
The Asiatic Society of Mumbai Town Hall is a classified heritage structure. Sir John Malcolm, Governor of Mumbai in 1930 said, "It is the most magnificent structure that taste and munificence combined have as yet erected in India".
There are many ancient manuscripts in Persian, Prakrit, Urdu and Sanskrit along with other treasures preserved in the hall. Dante's first issue of Inferno is one of the treasures kept at the town hall.
Tourism in Northeast India

Northeast India consists of eight states: Arunachal Pradesh, Assam, Manipur, Meghalaya, Mizoram, Nagaland, Sikkim and Tripura. Tourism in this area is based around the unique Himalayan landscape and culture distinct from the rest of India.
Other national parks
Other hills
Jumpui hills (Tripura) Jampui Hills is a hill range located in the North Tripura district in the north eastern part of the Indian state of Tripura. The average altitude of the hill range is approximately 1000 metres above sea level.
There are innumerable islands and islets in several lakes of the region. Some of the most beautiful and famous are:
Other lakes
The living root bridges of Cherrapunji aren't built – they are grown over hundreds of years, in the rainforest of Cherrapunji. They are alive, growing and gaining strength over time. They are also present in Laitkynsew, and Nongriat.
Madan Kamdev is a famous archaeological site in Kamrup district of Assam. This site has ruins of huge and small temples scattered around an old temple of Shiva: Gopeshwar Temple is near a village and a big cave nearby is known as Parvati Guha.
The Indian state of Meghalaya is famous for its many caves, which attract tourists from India and abroad. A few of the caves in this region have been listed amongst the longest and deepest in the world. A famous one is Mawsmai caves near Cherrapunji are the limestone caves, lies near the village of Mawsmai. Meghalaya is famous in the world for its deep caves such as the Siju Cave; Krem Liat Prah is the longest cave in Asia.
Agartala is capital of Tripura state. Its second largest city in Northeast India after Guwahati. Places of attraction in Agaratala:
Aizawl is the capital of Mizoram state. The main places of interest in Aizawl are:
Gangtok is the capital and the largest city of Sikkim state. City is known for its tourist attractions.
Guwahati is the commercial capital of Assam state and its largest city in North East India.
Imphal is capital of Manipur state. Some of the places of attractions in city as follows.
Itanagar is the capital of Arunachal Pradesh. Major tourist sites include:
Kohima is the capital of Nagaland. The city is known for its Hornbill Festival. Major tourist sites include:
Shillong is the capital of Meghalaya. Places of interest in and around Shillong includes:
Tourism in Northeast India travel guide from Wikivoyage
Sơn Mỹ Memorial

The Sơn Mỹ Memorial (Di tích Sơn Mỹ) is a memorial to victims of the My Lai massacre, which took place on 16 March 1968 in Son My, Vietnam. This was a war crime committed by United States Army personnel involving the mass murder of unarmed civilians in Sơn Tịnh district, South Vietnam, during the Vietnam War. Mỹ Lai was actually the name of only one of four hamlets in the village of Sơn Mỹ in Quảng Ngãi Province. The event is referred to as the Mỹ Lai Massacre in the United States and the Sơn Mỹ Massacre in Vietnam.
The memorial includes a museum and a large monument honoring the hundreds of civilians killed by American troops. It is located at the site of the massacre in Quảng Ngãi Province and includes the remains of the village of Sơn Mỹ. A large black marble plaque just inside the entrance to the museum lists the names of all 504 civilians killed, including "17 pregnant women and 210 children under the age of 13". A number of enlarged versions of U.S. Army photographer Ronald L. Haeberle's photos of the massacre are shown inside the museum. The images are dramatically backlit in color and share the central back wall with a life-size recreation of American soldiers "rounding up and shooting cowering villagers". The museum also celebrates American heroes, including Ronald Ridenhour, who first exposed the killings, as well as Hugh Thompson and Lawrence Colburn, who intervened to save a number of villagers.
At the center of the museum grounds, which is at the heart of the destroyed village, is a large stone monument (see image), which was sculpted and donated by the Vietnamese artist Ho Thu, husband of Vo Thi Lien, one of the few survivors of the massacre; she was 13 years old at the time. The monument, built in 1978, is located within the outdoor compound of the Son Mỹ Vestige Site.
At the time of the massacre, Sơn Mỹ was a village that included Mỹ Lai and several other hamlets. Because Mỹ Lai was not the only hamlet involved, the Vietnamese refer to the event more accurately as the "Sơn Mỹ massacre". Sơn Mỹ was divided into four hamlets: Mỹ Lai, Co Luy, My Khe, and Tư Cung. The U.S. army designated the various sectors of each hamlet in the form My Lai (1), My Lai (2), etc. The massacre took place most notably in My Lai (4) (Xom Lang subhamlet) and in My Khe (4) (My Hoi subhamlet), but also in My Lai (5) (Binh Dong and Binh Tay subhamlets) and in Tư Cung.
ශ්‍රී ලංකාවට පමණක් ආවේණික ක්‍ෂීරපායී නාමාවලිය

ශ්‍රී ලංකාවේ දේශීය ක්ෂීරපායි විශේෂ 91 හඳුනාගෙන ඈත. ඉන් විශේෂ 16 ශ්‍රී ලංකාවට ආවේනික වේ. මේ අතර 2007 දී පර්යේෂණ කණ්ඩායමක් සිංහරාජ රක්ෂිත වනාන්තරයෙන් හමුවූ නව හික්-මීයන් විශේෂයක් (Crocidura hikmiya) විස්තර කරන ලද අතර, මේ නව විශේෂය ශ්‍රී ලංකාවෙන් හඳුනා ගත් 17 වෙනි ආවේනික ක්ෂීරපායි විශේෂය වේ.
ශ්‍රී ලංකාවේ ක්‍ෂීරපායි ලැයිස්තුව

ශ්‍රී ලංකාවට අයත් ගෙඩබිම් ප්‍රදේශ වලින් දේශීය ක්ෂීරපායි විශේෂ 91 හන්දුනා ගෙන ඈත. මීට අමතරව සමුද්‍රික ක්ෂීරපායි විශේෂ 26 ශ්‍රී ලංකාව අයත් සමුද්‍ර කලාපයෙන් හමුවී ඇත.
List of endemic mammals of Sri Lanka

Sri Lanka is home to 21 endemic mammals. Number of terrestrial mammals that have been recorded from the country is 91. Additionally there are 28 marine mammals in the oceans surrounding the island. Being an island Sri Lanka lacks land area to supports large animals. However fossil evidence of large archaic species of rhinoceroses, hippopotamuses, and lions have been discovered. The flora and fauna of Sri Lanka is mostly understudied. Therefore, the number of endemics could be underestimated. All three endemic genera Solisorex, Feroculus and Srilankamys, of Sri Lanka are monotypic.
The endemic status of two Sri Lankan shrews has undergone changes as they have been reported in India recently. The Kelaart's long-clawed shrew (Feroculus feroculus) and the Sri Lanka highland shrew (Suncus montanus) were recorded from southern India. At the same time taxonomic revisions have indicated that the flame-striped jungle squirrel (Funambulus layardi), the red slender loris (Loris tardigradus) and two species of mouse deer, Moschiola meminna and M. kathygre are endemic to Sri Lanka. That leaves the number of endemic mammals in Sri Lanka at 16. Meanwhile, a group of researchers have described a new shrew species Crocidura hikmiya from the Sinharaja Forest Reserve in 2007. The discovery leads to increase the ultimate number of endemics to 21 at present.
For Sri Lanka, small mammals are of special importance as they constitute a notable portion of the mammalian fauna of the country. Of the 91 species of mammals. recorded in the country, 31 are rodents and shrews. Furthermore, they are also of significant importance in biological point of view, as they make up largely to the country's endemic faunal component. The endemic small mammals include six rodents and four shrews. Many of these endemic species are found in fragmented rainforests in southwestern Sri Lanka which are highly vulnerable to habitat destruction. As a result, many of these species have been categorised as threatened or endangered at national level.
Most endemic mammals are small nocturnal mammals that are seen rarely.
Arunachal macaque

The Arunachal macaque (Macaca munzala) is a macaque native to Eastern Himalayas of Bhutan, China and India. It is listed as Endangered on the IUCN Red List.
It was scientifically described in 2005.
It is a relatively large brown primate with a comparatively short tail. Its species name comes from mun zala, meaning deep forest (mun) monkey (monkey), as it is called by the Monpa people of West Kameng and Tawang.
It was discovered as a new taxon in 1997 by the Indian primatologist Anwaruddin Choudhury, but he thought it to be a new subspecies of the Tibetan macaque (M. thibetana). It was described as a new species in 2005 by a group of scientists from the Nature Conservation Foundation, India. It is the first species of macaque to have been discovered since 1903, when the Indonesian Pagai Island macaque was discovered. This monkey was reported on the basis of a good quality photograph as the holotype. In 2011, some researchers suggested, on the basis of morphological variation within the Assamese macaque, that it might be better treated as a subspecies.
Subsequently, it was also discovered in Bhutan, where it was observed and photographed in the Trashi Yangshi area in 2006.
The Arunachal macaque is compactly built and has a very dark face. It lives at high altitudes, between 2000 m and 3500 m above sea level, making it one of the highest-dwelling primates. It belongs to the M. sinica species-group of macaques, along with the Assamese macaque (M. assamensis), the Tibetan macaque, the bonnet macaque (M. radiata) and the toque macaque (M. sinica).
The Arunachal macaque is apparently physically similar to the Assam and Tibetan macaques, while genetically closely related to the bonnet macaque of southern India. This is probably the result of convergent evolution, where organisms evolve similar physical features due to similar environmental selection pressure, while genetically they may have different origins.
Kumar et al. (2008) and Sinha et al. (2006) report at least 569 individuals in thirty-five troops; thirty-two troops in Tawang and three troops in West Kameng. The monkey is severely persecuted in some parts of its known distribution by locals retaliating against crop raiding.
Chorizos de La Ranchería

Los chorizos de La Ranchería son un plato típico de la gastronomía de la ciudad de Oruro, en Bolivia.​
Los chorizos de La Ranchería se comercializan en la plaza La Ranchería de la ciudad de Oruro.​ Originalmente esta plaza era un mercado rodeado de ranchos y un punto de reunión de indios. Desde la época colonial las familias del lugar preparan estos chorizos de manera artesanal. En 2019 este plato fue votado como uno de los platos bandera de Oruro, junto con el charquekán, el rostro asado y el brazuelo de cordero.​
Los chorizos están hechos con carne de llama y vienen en dos presentaciones: en sándwich o en plato. Por lo general llevan ensalada y mote de maíz​ y se suelen acompañar con un refresco de mocochinchi.​
Ahumado

El ahumado es una técnica de conservación alimenticia que consiste en someter alimentos a una fuente de humo proveniente de fuegos realizados de maderas de poco nivel de resina. Este proceso, además de la conservación, proporciona el peculiar sabor ahumado.
Existen dos tipos de ahumados: en frío y en caliente. En frío, el proceso dura aproximadamente de 24 a 48 horas (dependiendo del alimento) y no debe superar los 30 °C; en caliente, el proceso dura de 24 a 48 horas, la temperatura debe ser mayor a los 60 °C y no superar los 75 °C.
Esta forma de preservación de alimentos proviene de épocas remotas; posiblemente por casualidad se descubrió que los alimentos que colgaban arriba de los fogones que se utilizaban para calefacción y cocinar duraban más que los que no estaban en contacto con el humo. Este proceso de preservación se podría comparar con el salado para preservar el alimento; básicamente, se les quita la humedad a los alimentos y se les transfieren sabores.
La acción conservadora del humo se debe a:​
Ciertos mohos, las bacterias cocáceas y los gérmenes esporulados son resistentes al ahumado. Son bastante sensibles al ahumado Achromobacter, Flavobacterium, Pseudomona, Coliformes, Aerococcus, bacterias sicrófilas y otras. Varias especies de estos géneros predominan en el pescado.
Los factores que influyen en la acción conservadora del humo son:​
El valor nutritivo de las carnes ahumadas puede competir con el de las carnes frescas. En el ahumado clásico puede haber una cierta pérdida nutritiva por el exceso de calor.​
Cada uno de los componentes del humo es responsable de diversas características de los alimentos ahumados:​
Chuleta

Una chuleta (del catalán-valenciano-balear xulleta, diminutivo de xulla, que significa ‘costilla’​) es un corte de la carne situada justo encima de la costilla de un animal, ya sea vacuno (es decir, buey, vaca o ternera), cerdo, cordero o carnero. En general cada chuleta se corta con la sección de costilla que la acompaña (como en el chuletón de buey), e incluso a veces, además de con la costilla, una parte de la vértebra correspondiente (como en las chuletas de cordero y de cerdo). En Argentina según la región, se le dice "chuleta", "costeleta" o "bife ancho/angosto".
En el caso de la chuleta de vacuno el término «chuletón» se usa en España para las chuletas grandes de vacuno, tanto si la carne sigue unida a su costilla como si se le ha quitado el hueso. En este último caso, una vez deshuesado es lo que en la gastronomía argentina se llama bife de chorizo o entrecot, en la gastronomía uruguaya entrecot, en la gastronomía francesa, entrecôte. En España se distingue de todos modos al entrecot del chuletón en el sentido de que el entrecot suele ser una lonja de menor espesor que la chuleta original del animal (obteniendo de este modo dos o incluso más entrecots por cada chuletón, en función de lo fina o espesa que se quiera la carne). En cambio el chuletón se caracteriza por ser una chuleta de vacuno que conserva todo su espesor de origen, esté o no esté deshuesada la carne.
Las chuletas se suelen cocinar la mayoría de las veces a la plancha o a la parrilla o barbacoa. Algunas veces se empanan (como en la cotoletta alla milanese) y a veces se suelen adobar o poner en salazón para que se conserven y se incluyan posteriormente en guisos.
Es común también ahumarlas de modo que se conserven por un largo período de tiempo (especialmente las de cerdo).
Bolonia a la barbacoa

La Bolonia a la barbacoa o Bolonia ahumada es un plato de barbacoa del estado estadounidense de Oklahoma. Ha sido apodado lomo de Oklahoma o costilla de primera de Oklahoma. A veces también se sirve en Tennessee y Texas.
La Bolonia a la barbacoa se creó en Oklahoma. Se supone que se hizo popular debido al bajo precio de la salchicha de Bolonia en comparación con otras carnes populares a la parrilla. El plato ha sido apodado lomo de Oklahoma, costilla de primera calidad de Oklahoma y bistec de Oklahoma.​ Se debate la ciudad de origen de la Bolonia a la barbacoa, pero a menudo se le atribuye a los restaurantes de barbacoa en Tulsa u Oklahoma City.​ El plato se considera un elemento básico de la barbacoa de Oklahoma.​​ Food Network Magazine nombró al sándwich de mortadela ahumada como el sándwich que representó al estado de Oklahoma en 2012.​​
La mortadela ahumada también se sirve comúnmente en Tennessee como parte de la barbacoa al estilo de Memphis.​​ Durante la década de 2010, también comenzó a servirse en los restaurantes de Texas, a pesar de no ser una parte tradicional de la barbacoa de Texas.​​​
El plato se prepara ahumando un tubo, o «chub», de salchicha de Bolonia, generalmente sobre madera de nuez. El exterior de la mortadela se marca en forma de cuadrado o diamante antes de fumar. Esto permite que el humo penetre y dé sabor a la carne.​​ La salchicha se puede cubrir con jugo de manzana durante el proceso de ahumado para mantenerla húmeda.​
La mortadela puede estar hecha de carne de res, cerdo, pollo o cualquier combinación de esas carnes.​ A veces la carne se sazona antes de ahumar.​​ Se prefieren los aliños de especias dulces debido a la salinidad natural y el alto contenido de nitrato de la mortadela.​ Las rebanadas de mortadela ahumada a menudo se asan a la parrilla antes de consumirlas,​​ y luego se revisten con una salsa de barbacoa a base de tomate y mostaza.​​
La barbacoa se suele comer como un sándwich en un panecillo o pan blanco,​​​​ a veces en combinación con otras carnes a la barbacoa. También es un componente de un plato de barbacoa.​
Barbacoa coreana

La barbacoa coreana (en coreano: 고기구이, /gogi-gu-i/,, 'carne asada') es un conjunto de platillos populares en la cocina coreana de carne asada, generalmente de ternera, cerdo o pollo. Estos platillos a menudo se preparan en parrillas de gas o carbón integradas en la mesa del comedor. Algunos restaurantes coreanos que no tienen parrillas incorporadas brindan a los clientes estufas portátiles para que los comensales las usen en sus mesas. Alternativamente, un chef usa una parrilla que se muestra en el centro para preparar platos a pedido.
La forma más representativa de gogi-gu-i es el bulgogi, generalmente elaborado con solomillo o filete de lomo marinado en rodajas finas. Otra forma popular es el galbi, hecho con costillas de res marinadas.​ Sin embargo, gogi-gu-i también incluye muchos otros tipos de platos de carne marinados y sin marinar, y se puede dividir en varias categorías. La barbacoa coreana es popular en su país de origen, pero también ha ganado popularidad en todo el mundo.
Bulgogi es la variedad más popular de barbacoa coreana. Antes de cocinar, la carne se marina con una mezcla de salsa de soya, azúcar, aceite de sésamo, ajo y pimienta. Se cocina tradicionalmente usando parrillas o planchas de domo perforado que se asientan sobre braseros, pero la cocción en sartén también se ha vuelto común.
Galbi se prepara con costillas de res, marinado en una salsa que puede contener salsa de soya, agua, ajo, azúcar y cebollas en rodajas. Se cree que sabe mejor cuando se asa a la parrilla con carbón u hollín (숯, astillas de madera quemada).​
Jumulleok es un bife marinado con aceite de sésamo, sal y pimienta. Es casi similar al gogigui sin marinar y una cosa que lo distingue de otros tipos es su textura jugosa similar a un filete. Jumulleok también se encuentra comúnmente con pato en rodajas en lugar de carne de res.
El daeji bulgogi de cerdo picante es también un plato popular de gogigui. Se diferencia del bulgogi de res en que la marinada no se basa en salsa de soja, sino que se marina en salsas a base de gochujang y/o gochu garu (chile en polvo coreano).
Chadolbegi es un plato elaborado con pechuga de ternera en rodajas finas, que no está marinada. Es tan delgado que se cocina casi instantáneamente tan pronto como se deja caer en una sartén caliente.
Samgyeopsal está hecho de tiras más gruesas de panza de cerdo sin sal. Tiene áreas grasas y es sensible. En Corea, el samgyeopsal se come con más frecuencia que el chadolbegi debido al precio comparativamente más bajo de la carne de cerdo. Se come tradicionalmente con soju (un alcohol tradicional).
Los lomos (deungshim, 등심) y las costillas deshuesadas (갈비살) también son una opción popular como un tipo de gogigui sin marinar.
Gogi-gui viene con varios banchan (guarniciones). Una ensalada de cebolla verde llamada pajeori y un plato de verduras frescas que incluye lechuga, pepinos y pimientos acompañan invariablemente los platos de carne en los restaurantes. Una forma popular de comer barbacoa coreana es envolver la carne con lechuga y agregar condimentos como pajoeri (ensalada de cebolleta picante) y ssamjang (una pasta picante hecha de doenjang mezclada con gochujang).
Cabrito al pastor

El cabrito al pastor es un platillo tradicional del noreste de México, conocido por su preparación al fuego utilizando técnicas de asado primitivas.
Existen diversos mitos sobre su origen, algunos de los cuales lo vinculan con influencias sefardíes, atribuyendo su llegada a los primeros colonizadores del noreste mexicano, quienes presuntamente habrían introducido elementos de la gastronomía criptojudía para enseñarles a los indígenas tlaxcaltecas.​ Otros relatos populares mencionan la historia de un pastor que cocinó una cría de cabrito con los recursos disponibles tras la muerte del animal.​ No obstante, más allá de estos mitos, el cabrito al pastor tiene su base en una técnica de asado antigua, de campo y universal​.
La historiadora Blanca Estela Sánchez Orozco documentó esta técnica de asado por primera en México en Huichapan, Hidalgo, en 1531, y menciona que historiadores como Israel Cavazos Garza también han señalado a Huichapan como el lugar donde se originó esta práctica.​ Se sugiere que los pastores de la región huichapense fueron los primeros en introducir el ganado menor en el noreste de México.​
La técnica empleada para este platillo, es conocida como "a la estaca" o "a la cruz", destaca por su simplicidad y eficacia en contextos de limitados recursos, lo que la convirtió en una práctica común entre pastores transeúntes en México. Esta técnica primitiva resultó más adecuada para los pastores que recorrían diversas regiones del país, Cómo Querétaro, Huichapan y el noreste de México.​ Con el tiempo, esta forma de cocción se consolidó como un método característico en regiones como Coahuila, Nuevo León, Tamaulipas, Zacatecas, San Luis Potosí y Durango.
El cabrito se consolidó como el ganado predominante en el noreste de México debido a su adaptación a las condiciones del desierto y semidesierto, además de su carne suave y su sabor distintivo al ser cocinado a las brasas​
En la gastronomía norestense también destacan otros platillos elaborados con cabrito, como el cabrito en salsa de tomate y la fritada de cabrito​. La técnica "a la estaca" o "a la cruz", también ha sido adoptado en diversas regiones de Sudamérica, como Argentina, Chile, Paraguay y Uruguay, donde la ganadería transeúnte ha desempeñado un papel fundamental en la cultura local.​
El cabrito al pastor, típico de la cocina neoleonesa, es un platillo tradicional que se asa al carbón, empleando cabrito joven. Su preparación se realiza de la siguiente manera:
Una vez cocido, el cabrito se retira de la varilla y se corta en porciones, generalmente en cuartos. Se sirve tradicionalmente con tortillas de harina, frijoles charros o a la charra, y salsas frescas como la salsa de molcajete o salsa borracha. Algunos también lo acompañan con cebolla asada y guacamole.
Aunque la receta clásica no incluye marinados elaborados, algunas versiones modernas del cabrito al pastor pueden incorporar especias y hierbas adicionales al proceso de cocción para personalizar el sabor.​
Murcian meat pie

Murcian meat pie is a type of meat pie made with puff pastry and filled with minced beef, chorizo, boiled eggs and spices. The pie originates in the Region of Murcia, Spain, particularly in the municipalities Murcia, Santomera, Cieza, Abanilla and the neighbouring town Orihuela. It has roots in Arab cuisine.
Meat pies have been eaten in Spain since the Middle Ages. They were consumed in much of Spain and the Murcian recipe has been preserved to this day, enriched by local gastronomy. In 1695, a mandate by Charles II established the correct measurements, the quality of flour to be used and outlined exile penalties on artisans who did not comply with the standard.
Since 2009, a day is dedicated to celebrating the Murcian meat pie in Murcia each April. During this day, thousands of meat pies are distributed free of charge to the entire public in Murcia.
Due to its national fame and its tradition in regional gastronomy, it is sold across many other regions of Spain outside the Region of Murcia.
Its circular base is made of shortcrust pastry and its upper coverage is made of fine puff pastry in the shape of a spiral. Each pie serves one person, with each pie being about 15 cm in diameter. There is a variety called "especial" that incorporates lamb brains into the basic filling.
Yecla: Murcian meat pies from here generally do not have the characteristic spiral on its top.
Jugo de tamarindo

Jugo de tamarindo es una comedia erótica peruana de 2019 bajo la obra y dirección de Julio Andrade, quien protagoniza el proyecto junto a Karen Dejo, contando además con las participaciones de Leslie Stewart y Gerardo Zamora.​ El título de la cinta está basado en el tema musical homónimo del año 2003, interpretado por Andrade.​
Jugo de tamarindo se centra en Samy (Julio Andrade), un músico con problemas domésticos y matrimoniales con su esposa Gloria (Leslie Stewart). Hasta que en medio de la gira, conoce a Morocha (Karen Dejo), una bailarina con un pasado traumático y con la que hace un tiempo realizó un exitoso videoclip.​
Los actores que participan en esta película son:​
El 9 de septiembre de 2015 se anunció la realización de una película basada en el tema musical «Jugo de tamarindo», interpretado por Julio Andrade y grabado en 2003.​ Posteriormente se inició el rodaje de la película en mayo de 2016.​​ Se contó con la presencia de Karen Dejo, bailarina y participante de los realitys show, quien volvió a trabajar con Andrade después de 13 años del videoclip oficial de la canción homónima.
Se lanzó el avance oficial de la película en noviembre de 2018, contando con la participación del elenco completo.​ Jugo de tamarindo estaba programado para estrenarse el 10 de enero de 2019 en los cines peruanos,​ pero terminó estrenándose el 24 de enero del mismo año.​
En su primer fin de semana atrajo a 1.200 espectadores,​ siendo superada por el relanzamiento de la película estadounidense La lista de Schindler.​
Mamá Naturaleza

Mamá Naturaleza es el sexto disco de estudio de Julio Andrade, lanzado en 2003. Su sencillo más conocido es «Jugo de tamarindo», que obtuvo la circulación para HTV (versión editada), Telehit y Ritmo Son Latino.​​
Todas las canciones compuestas por Julio Andrade, excepto la pista 7 por Felipe Punglo.
Mike Tramp

Michael Trempenau, más conocido como Mike Tramp (14 de enero de 1961) es un músico danés, conocido por su trabajo con la banda White Lion.​
Tras haber sido el vocalista de la banda Mabel, Tramp conoció a Vito Bratta y formó White Lion en 1983 dicha agrupación logró gran impacto en la década de los ochenta. Con White Lion ha grabado seis discos de estudio hasta la fecha. Después de su participación con dicha banda, formó la agrupación "Freak of Nature", la cual se mantuvo en activo hasta 1996, y logró compartir escenario con bandas como Dio y Helloween. También ha grabado algunos discos como solista. Debido a problemas legales, Mike reformó a White Lion con músicos diferentes, bajo el nombre de "Tramp's White Lion", con los que grabó un disco en directo.
Tramp está casado con la actriz de Indonesia Ayu Azhari, con la que tiene dos hijos: Isabelle y Lennon.
Concentración inhibitoria mínima

La Concentración mínima inhibitoria (MIC), en microbiología, es la concentración más baja de un antimicrobiano que inhibe el crecimiento de un microorganismo después de su incubación. La concentración mínima inhibitoria es importante en diagnósticos de laboratorio para confirmar la resistencia de microorganismos a un agente antimicrobiano y además para monitorizar la actividad de los nuevos agentes antimicrobianos.​
Las concentraciones mínimas inhibitorias pueden ser determinadas mediante métodos de microdilución en caldo, normalmente siguiendo las directrices de centros de referencia tales como el CLSI (Clinical and Laboratory Institute Standards), BSAC (British Society for Antimicrobial Chemotherapy) o EUCAST (European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing). Existen otro método basado en la difusión en agar: las tiras de Etest, consiste en unas tiras de plástico inerte que incorporan un gradiente de concentración de antimicrobiano. Cuando se depositan sobre las placas de agar inoculadas, el antimicrobiano difunde en el medio, y tras la incubación, se determina la CMI en el punto de intersección de la elipse de inhibición del crecimiento.[1]. [2]
En medicina, la concentración mínima inhibitoria no sólo se usa para determinar la concentración de antimicrobiano que recibirá el paciente sino también el tipo de antimicrobianos a utilizar, lo que a su vez reduce la oportunidad de resistencia microbiana a agentes antimicrobianos específicos.
Artralgia

La artralgia (del griego αρθρω- arthro-, articulación + -αλγος -algos, dolor) significa literalmente dolor de articulaciones;​​ es un síntoma de lesión, infección y enfermedades principalmente reumáticas (particularmente artritis y artrosis) o reacción alérgica a medicamentos.​
Según el MeSH, el término "artralgia" debería usarse únicamente si la afección se debe a un proceso no inflamatorio, y el término "artritis" se usará cuando se trate de un proceso inflamatorio.​