davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Government of Jammu and Kashmir

The Government of Jammu and Kashmir is the principal administrative authority responsible for the governance of the Indian union territory of Jammu and Kashmir. Established on 5 March 1948 as the Government of Princely state of Jammu and Kashmir, and the Government of Union Territory of Jammu and Kashmir after the reorganization of the former state of Jammu and Kashmir in October 2019, the government operates under the framework of the Indian constitution. The union territory comprises two divisions—Jammu and Kashmir—with different cultural and geographical characteristics.
Jammu and Kashmir is a union territory in India under the terms of Article 239A (which was initially applied to Puducherry and is now also applicable to the union territory as per the Jammu and Kashmir Reorganisation Act, 2019) of the Constitution of India. Jammu and Kashmir has executive, legislative and judicial branches of government. Srinagar and Jammu are the summer and winter capitals of Jammu and Kashmir respectively.
The head of state of Jammu and Kashmir is a lieutenant governor, appointed by the president of India on the advice of the central government. His or her post is largely ceremonial. The chief minister, is the head of government and chairs a council of ministers.
A Council of Ministers led by a Chief Minister is appointed by the Lieutenant Governor from the membership of the legislative assembly. Their role is to advise the Lieutenant Governor in the exercise of functions in matters under the jurisdiction of the legislative assembly. In other matters, the Lieutenant Governor is empowered to act in his own capacity.
The council of ministers formed after the 2024 Jammu and Kashmir Legislative Assembly election is as follows:
The legislative branch is of government is a unicameral legislative assembly, whose tenure is five years. The legislative assembly may make laws for any of the matters in the State List of the Constitution of India except "public order" and "police", which will remain the preserve of the central Government of India. The Lieutenant Governor also has the power to promulgate ordinances which have the same force as the acts of the legislative assembly.
The most recent election for the Jammu and Kashmir Legislative Assembly was held in September and October 2024. The membership of the assembly by party is as follows:
The union territory is under the jurisdiction of the High Court of Jammu and Kashmir and Ladakh, which also serves as high court for neighbouring Ladakh. Police services are provided by the Jammu and Kashmir Police.
Jammu and Kashmir is divided into two divisions, Jammu Division and Kashmir Division which are further divided into 20 districts. The districts elect 14 member District Development Councils.
In 2018, Jammu and Kashmir Infrastructure Development Finance Corporation (JKIDFC) was set-up to speed up languishing infrastructure development in the union territory.
Sadri (clothing)

Sadri (Hindi: सदरी, Urdu: صدری), also known as a Waskat (Hindi: वास्कट, Urdu: واسکٹ) or Bandi (Hindi: बंडी, Urdu: بنڈی), is a vest-jacket worn by men in South Asia, while women sometimes wear a similar waistcoat known as a Koti (Hindi: कोटी, Urdu: کوٹی, Bengali: কোটি). In Europe and America, the sadri became known as a Nehru vest.
The word Bandi is derived from badhnati (Sanskrit: बध्नाति) meaning to fasten or to tie.
The sadri is a sleeveless-vest jacket, traditionally worn over achkan, angarkha, qameez and kurta by men. It was historically worn by the peasant class and was decorated with various styles of folk embroidery for festive occasions. It is part of everyday wear for men and it is also popular among the political class throughout South Asia. In the winter, the sadri is especially worn as it keeps the wearer warm.
Koti jacket was traditionally worn by women, it differs from bandi and sadri worn by men in size and decoration. Gota embroidery is commonly used and was traditionally worn over choli, gagra choli, angarkha and shalwar kameez.
Autopista Ruta del Algarrobo

Autopista Ruta del Algarrobo es la denominación de La autopista chilena de peaje, que recorre las regiones de Atacama y de Coquimbo en el norte Chico de Chile. La carretera que ha sido intervenida es la ruta 5 Panamericana entre el acceso sur a la ciudad de Vallenar (prosigue como Autopista Valles del Desierto al norte) hasta la ciudad de La Serena.
La construcción de la autopista se inició en abril de 2012 bajo la concesión Sociedad Concesionaria Ruta del Algarrobo S.A. adjudicado según el decreto MOP N.º 98 con fecha 26 de enero de 2012.
Con el propósito de continuar con el mejoramiento de la principal ruta del país, el Ministerio de Obras Públicas (MOP) ha proyectado licitar y entregar a manos de privados, el mejoramiento y conservación de 186.5 km de vialidad interurbana, entre la ciudad de La Serena y Vallenar. El tramo se inicia en el sector urbano de La Serena al norte del cruce de avenida Francisco de Aguirre hasta el sector sur de Vallenar, exactamente donde concluye la concesión Autopista Valles del Desierto. Abarca el mejoramiento y homogeneización a un perfil de doble calzada con retornos a nivel ubicados cada 8 a 10 km sectores de calles de servicios, áreas especiales para el estacionamiento de camiones, áreas de servicio para los usuarios de la vía, citófonos de emergencias SOS (cada 3 km), vehículos de atención de emergencias, camiones grúa, paraderos de buses ubicados fuera de las calzadas, accesos regularizados a predios adyacentes, cierros laterales, señalización, intersecciones desniveladas en los principales cruces, entre otras obras.
La concesión abarca las comunas de Vallenar en la Provincia de Huasco, de La Higuera y La Serena en la Provincia de Elqui
La información que se entrega puede estar sujeta a cambios, puesto que la autopista está en construcción.
Autopista del Elqui

La Autopista del Elqui es la denominación de la autopista chilena de peaje, que recorre la Región de Coquimbo, en el Norte Chico de Chile, desde Los Vilos hasta La Serena.
Corresponde a una concesión sobre la Ruta Panamericana otorgada a la Sociedad Concesionaria del Elqui S.A. Su trazado está incluido en el proyecto turístico chileno de Ruta Costera.
Esta moderna autopista de 228,7 kilómetros, con doble calzada y que permite una velocidad de 120 km/h, se construyó en el mismo trazado de la Ruta 5 Norte. Ubicada en la Región de Coquimbo, la Concesión se inicia al norte de Los Vilos, en el km. 229,1 y termina en La Herradura, en la comuna de Coquimbo, en el km 457,75.
La obra favorece en forma directa el potencial turístico de la zona y de sectores productivos como la mediana minería, la fruticultura y la industria vitivinícola y pisquera de los valles del Elqui y Limarí, así como también es un significativo aporte al desarrollo económico de toda la zona norte de Chile en su relación con la zona central.
Su diseño, señalización, demarcación y otros elementos mejoraron notablemente la seguridad vial, lo que se tradujo en una reducción de accidentes y la obtención en 4 oportunidades del “Premio de Seguridad Vial” otorgados por el Ministerio de Obras Públicas, y que reconoce los esfuerzos continuos por aumentar el estándar de seguridad en la ruta.
Entre otros servicios, el tramo dispone para los usuarios de 152 citófonos S.O.S. de emergencia, ubicados cada 3 kilómetros a ambos lados de la ruta, cuatro ambulancias, personal paramédico, primeros auxilios, camiones grúa y vehículos de patrullaje.
Además de las estructuras construidas, el tramo tiene cuatro áreas de servicios generales con estacionamientos y servicios higiénicos, dos de ellas con estacionamiento para camiones, y dos áreas de control policial con modernas edificaciones.
Ruta Antigua 5 Norte:
Ruta del Limarí

Ruta del Limarí es la denominación de la autopista chilena de peaje, que recorre las provincias de Elqui y Limarí en el norte Chico de Chile. La carretera que fue intervenida es la Ruta 43 entre el acceso norte a la ciudad de Ovalle hasta las ciudades de Coquimbo y La Serena.
La construcción de esta autopista se inició en mayo de 2014 bajo la concesión de Sociedad Concesionaria Ruta del Limarí S.A. adjudicada según el decreto supremo del MOP N.º 51 del año 2011.​ El 8 de julio de 2018 se habilitó la autopista.​ Y es parte de Mop,copsa,sacyr
Tras muchos accidentes en la carretera, el Ministerio de Obras Públicas (MOP) ha proyectado licitar y entregar a manos de privados, el mejoramiento y conservación de 77 km de vialidad interurbana, entre la ciudad de Ovalle y Coquimbo. El tramo se inicia en el Aeródromo El Tuquí en Ovalle hasta la avenida la cantera mediante un bypass, paralelo a la línea ferroviaria, donde llega a la prolongación de Avenida Las Torres, continuación de la Avenida Juan Cisternas hacia el sector de La Pampa. También la autopista incluye una extensa ciclovía que parte en el paso superior Salvador Allende en Tierras Blancas, hasta Narciso Herrera en Cantera Baja. Abarca el mejoramiento y homogeneización a un perfil de doble calzada con 10 retornos a nivel ubicados cada 8 a 10 km, sectores de calles de servicios, áreas especiales para el estacionamiento de camiones, áreas de servicio para los usuarios de la vía, vehículos de atención de emergencias, camiones grúa, paraderos de buses ubicados fuera de las calzadas, accesos regularizados a predios adyacentes, cierros laterales, señalización, intersecciones desniveladas en los principales cruces, entre otras obras. Sacyr Vallehermoso señaló que la obra empezaría en junio de 2014, y terminaría en 2016.
La concesión abarca las comunas de Ovalle en la Provincia de Limarí y de Coquimbo en la Provincia de Elqui.
La información que se entrega puede estar sujeta a cambios, puesto que la autopista está en operación
Administración de la demanda del transporte

La administración de la demanda de transporte o gestión de la demanda de transporte (en inglés: Transportation Demand Management, abreviado TDM)​​ es el conjunto de políticas, estrategias y planes orientados a producir la disminución de la demanda de viajes en automóvil, con el fin de promover una movilidad sostenible.
La gestión de la demanda de transporte busca suplir las necesidades de movilidad de todas las personas de una manera eficiente, inteligente y sostenible. Esta idea surge de la imposibilidad de proveer la infraestructura que el transporte demanda (del inglés Predict & Provide).
La gestión de la demanda de transporte tiene varias dimensiones:
El concepto original de TDM se remonta a los años setenta e inicio de los ochenta, como respuesta a los impactos económicos a nivel mundial provocados por la acelerada alza de los precios del petróleo durante la crisis del petróleo de 1973 y la segunda crisis de 1979. Los objetivos originales de TDM buscaban reducir el consumo de energía producida con petróleo, mejorar la calidad del aire y reducir la congestión vehicular durante los períodos pico. Inicialmente las estrategias fueron orientadas hacia proveer alternativas atractivas para los viajes de hora pico con un solo ocupante en el vehículo. Hoy, el concepto de TDM se ha ampliado para buscar soluciones sostenibles para optimizar la operación del sistema de transporte urbano, tanto para viajes dentro como fuera de la hora pico, y para eventos recurrentes u ocasionales.​ Además, los avances tecnológicos han permitido implantar soluciones novedosas que el pasado no eran factibles, tales como el uso de sistemas de información geográfica (SIG o GIS, en su acrónimo inglés) a bordo de los vehículos, cobro electrónico de peajes, semáforos inteligentes, y en general todo el conjunto de soluciones que se conoce como Sistemas Inteligentes de Transporte (ITS, en su acrónimo inglés para Intelligent Transportation Systems).
Ejemplos típicos de aplicaciones prácticas de TDM incluyen los esquemas de tarifas de congestión implementados exitosamente en las ciudades de Singapur, Londres, Estocolmo y Milán; programas de racionamiento o restricción vehicular según el número de la matrícula de los vehículos, como han sido utilizado en Atenas, Ciudad de México, São Paulo, Santiago de Chile, Bogotá y otros países de América Latina; el uso de carriles reversibles según la dirección de tránsito con mayor flujo; la promoción de los viajes en coches compartidos​ y los carriles exclusivos para vehículos de alta ocupación (VAO) implantados en muchas ciudades de Estados Unidos, Europa y otros países del mundo; los sistemas de estacionamiento denominados "Park and Ride" para facilitar la transferencia al sistema de transporte público en lugares periféricos de la ciudad; la implantación generalizada a nivel mundial de los carriles exclusivos para autobuses y de sistemas rápidos de autobuses (BRT por sus siglas en inglés: Bus Rapid Transit); la facilitación del uso de bicicletas para los viajes al trabajo; los sistema de horarios flexibles y trabajo a distancia; y el uso de sistemas inteligentes de transporte.
Batallón de Vehículos Anfibios N.º 1

El Batallón de Vehículos Anfibios N.º 1 es una unidad de la Infantería de Marina de la Armada Argentina perteneciente a la Fuerza de Infantería de Marina de la Flota de Mar y con acuartelamiento en la Base Baterías, provincia de Buenos Aires.​
Fue creado el 27 de diciembre de 1947 como Batallón de Tropas Especiales N.º 1; en 1952 adoptó el nombre Batallón de Vehículos Anfibios N.º 1.​
En 1978 la Infantería de Marina al completo, reforzada con algunas tropas del Ejército y de la Prefectura, se había colocado en la Isla Grande de Tierra del Fuego. Esto incluía su equipamiento completo, artillería de apoyo y logística operativa.
La Operación Soberanía era el nombre del plan militar argentino para tomar el control de la zona reclamada. La IMARA y el Batallón de incluyeron en dicho plan. En la zona septentrional de la isla de Tierra del Fuego, se desplegó prácticamente la totalidad de la Infantería de Marina, alrededor de Río Grande. Este sector no contaba con un puerto apto y por ello operaba el Buque de Desembarco A.R.A. Cabo San Antonio. La fuerza militar incluía toda la Brigada de IM N°1 (BRIM N° 1), con sus tres batallones de línea BIM 1, BIM 2 y BIM 3. La brigada Fue reforzada por el BIM 5 y los BIM 6 y 7 (creados para ese hecho), la masa del Batallón de la PNA “Albatros” (igualmente de reciente creación). La brigada adoptó posiciones defensivas, lista a pasar a la ofensiva con eje hacia Punta Arenas desde el sur del Magallanes y eventualmente apoyar el esfuerzo principal con un asalto anfibio cruzando el estrecho.
Los batallones 1 y 2, se situaron a ambos lados de la Bahía de San Sebastián, con una sección de vehículos anfibios a oruga (VAO – LVPT7) y otra de ingenieros. Sus objetivos eran la conquista de los campos petroleros chilenos de Cerro Sombrero y con ello el acceso terrestre a la isla por el paso de transbordadores de Bahía Azul. El Batallón de Vehículos Anfibios (BIVH) apoyaba con los vehículos a oruga (VAO), formados a dos secciones de 9, con uno de reserva, uno de recuperación y otro de mando. Una tercera sección, de anfibios a rueda (VAR), 15 en total, fueron trasladados a Ushuaia, para apoyo logístico y transporte a la fuerza de Infantería de Marina allí basada. Los vehículos anfibios llegaron a la isla a bordo del buque ARA Cándido de Lasala y fueron desembarcados en Caleta la Misión.
Temporada 1989 de la Fórmula 3 Chilena

La temporada 1989 de la Fórmula Tres chilena, fue la 17.ª temporada del principal campeonato de monoplazas en Chile, se disputaron 12 fechas que se extendieron desde el 16 de abril al 3 de diciembre del presente año, habiendo un receso desde mediados de mayo a fines de junio, De las fechas, ocho fueron disputadas en el autódromo de Las Vizcachas, dos en la base aeronaval del Belloto, y una tanto en la Base Aérea de El Bosque (que se usó por última vez) como en Quintero, teniendo como socio televisivo a Canal 11 Universidad de Chile Televisión, quien transmitió las competencias en vivo y en directo los domingos en la tarde por el programa Deporte en Vivo.
Fue una temporada que contó con un gran número de equipos debutantes, como la escudería Seven Up con el campeón defensor, Giuseppe Bacigalupo, Fortuit-Lubricantes Chevron con el múltiple campeón nacional de karting, Héctor Sotomayor, Carnes Darc con Julio infante y en algunas ocasiones, Marcelo Aniballi, Juan Carlos Ridolfi y Eduardo Valenzuela y WD-40 - Bramacril con el joven debutante, Juan Carlos Carbonell.
Santiago Bengolea, de Kodak-Gillette Atra Plus, se alzaría con su segundo y último título de campeón de la categoría, imponiéndose en la última fecha, gracias al abandono de Giuseppe Bacigalupo, producto de una falla en una cruceta, tercero quedó el piloto de Remolques Goren, Kurt Horta.
El campeonato también estuvo compuesto por la Fórmula 4, en la cual, Julio Infante se alzó con el título de campeón al ganar 8 fechas de 12. El desafío Marlboro-Lada que cumplió su segunda temporada, en que el campeonato fue por primera y hasta el momento, única vez en la historia, que hubo un título de campeón compartido, tanto por Jorge Hormann y Martín Ferrer, gracias a la regla existente de restar los tres peores resultados, Ferrer restó 0 puntos y Hormann 10 puntos, quedando ambos al final de la temporada con 67 puntos, en tercera ubicación terminó el piloto de Marlboro, Iván Mesías y la monomarca Fiat 600, que en esta ocasión, participaba oficialmente del campeonato y no como en temporadas anteriores en que lo hacían como invitados, en donde el título fue para Mario Alcaíno de la escudería Desarmaduría Autosport, en donde se alzó con su segundo y último título hasta la fecha en la categoría. El subcampeonato fue para el campeón defensor y hermano del campeón de la temporada, Óscar Alcaíno y el tercero para el piloto Jorge Donoso.
En esta temporada, los auspiciadores fueron:
Ruta 16 (Chile)

La ruta 16 es una ruta nacional que se encuentra en el norte Grande de Chile sobre la Región de Tarapacá. En su recorrido de 46,7 km totalmente asfaltados​ une la ruta 5 Panamericana, Huara y Pozo Almonte en el sector de las ex oficinas salitreras de Humberstone y Santa Laura con Alto Hospicio e Iquique en la costa del océano Pacífico.
Actualmente es una autopista denominada Rutas del Desierto, por el gran flujo vehicular que la convierte en una de las rutas más transitadas de la región, entró en operación el año 2015. Otro proyecto para brindar una mejor seguridad vial es la construcción de un enlace vial que conecte la cuesta del Toro y la avenida Huantajaya en la comuna de Alto Hospicio, además de la ejecución de tres aparcaderos de camiones y la instalación de cámaras y pantallas digitales (aparte de las ya instaladas).
El rol asignado a esta carretera fue ratificado por el decreto MOP N.º 2136 del año 2000.​
Dirección General de Aeronáutica Civil (Chile)

La Dirección General de Aeronáutica Civil de Chile (DGAC) es un organismo dependiente de la Fuerza Aérea de Chile y que está encargada de la seguridad aeronáutica del país y la infraestructura aeroportuaria nacional. Tiene su sede en Providencia, Santiago de Chile.​
El 21 de marzo de 1930, fue fundada la Fuerza Aérea de Chile, y una semana después se funda la Dirección Aeronáutica, predecesora de la actual Dirección General de Aeronáutica Civil. En 1944 Chile suscribe el pacto de Chicago que dará origen a la Organización de Aviación Civil Internacional​ y al año siguiente la DGAC adscribe a esa misión.
De este organismo depende la Dirección Meteorológica de Chile.​
El Departamento de Prevención de Accidentes investiga accidentes e incidentes de aviación.​
La DGAC tiene como misión:
La visión de la DGAC es:
Para cumplir sus funciones, la DGAC se organiza de la siguiente manera:​
Chilexpress

Chilexpress S.A. es una empresa logística chilena dedicada a servicios de mensajería de correo urgente y entrega de paquetes. Fue establecida en 1989, originalmente como subsidiaria de Telex-Chile, encargada del envío de telegramas y que había sido privatizada en 1986. De acuerdo a un reporte de la Fiscalía Nacional Económica de 2023, es la empresa en el rubro de reparto de último kilómetro que lidera en el mercado chileno, seguido por Blue Express, Starken y la estatal Correos de Chile.​
Chilexpress fue creada en 1989 como marca subsidiaria de la empresa Telex-Chile, la cual fue sometida en 1986 a una privatización gestionada por Corfo, en una operación ejecutada por un valor de siete millones de dólares estadounidenses, siendo adquirida por Juan Eduardo Ibáñez y el ingeniero eléctrico Srdjan Radic.​ Las primeras rutas de distribución cubiertas se realizaron entre Antofagasta y Puerto Montt.​
Durante los años 1990, inicia su etapa de expansión con una cobertura en los repartos a todas las comunas de Chile, donde además crearon alianzas comerciales estratégicas internacionales para el envío de paquetes y sobres de manera más rápidos y eficientes, como con TNT Express, filial de FedEx y con la United Parcel Service (UPS). Adicionalmente, una asociación con Western Union les permitió instalar en todas sus agencias el servicio de envíos y recepción de dinero del extranjero, especialmente remesas.​
Chilexpress fue convertida en una sociedad anónima aparte el 21 de noviembre de 1995, cuando Telex-Chile y Chilesat conformaron la empresa «Chilexpress S.A.».​ En 2004, Chilexpress compró un terreno en el Parque Industrial Enea, en la comuna de Pudahuel, donde construyeron su Centro de Distribución Nacional y sede principal.​
La compañía fue una de las empresas pioneras del rubro de repartos en sumarse a la electromovilidad en Chile. Como parte de su estrategia para reducir su huella de carbono y sumarse a la eliminación de combustibles fósiles en vehículos dentro de su cadena logística, a partir de 2013 comenzó con una fase inicial para adquirir sus primeros vehículos propulsados por electricidad, principalmente para circular dentro de la Región Metropolitana, contribuyendo así a mitigar los efectos de la contaminación atmosférica de la región, dándole énfasis al uso de las energías renovables en Chile.​ No fue hasta 2021 cuando la empresa adquirió una flota de 120 furgones eléctricos para sus servicios de entrega de última milla, noventa para Santiago y treinta repartidos en todo el país.​
En 2022, Chilexpress firmó un compromiso público-privado con el Ministerio de Energía de Chile para continuar con el proceso de transición por el uso de vehículos eléctricos, haciendo el recambio para dar de baja a toda su flota propulsada por combustibles fósiles a 2035.​
Roary the Racing Car

Roary the Racing Car (conocida como Roary, el carrito veloz en Hispanoamérica y Roary, el cochecito veloz en España) es una serie de televisión infantil británica animada en stop motion, creada por David Jenkins y producida por Cosgrove Hall Films, Chapman Entertainment y HIT Entertainment. La serie sigue las aventuras de Roary y sus amigos autos de carreras en la pista de carreras de Silver Hatch.
La serie sigue las vidas y aventuras de cinco vehículos de carreras, Roary, Maxi, Cici, Drago (en inglés Drifter), Latón (en inglés Tin Top), y las personas para las que aún trabajan, Cris Tuerca (en inglés Big Chris), Marcia (en inglés Marsha) y el dueño de la pista de carreras, el Sr. Carburador (en inglés Mr Carburettor). También está PC Pete, Don Verdín (en inglés Farmer Green), Topo (en inglés Molecom), Flash y muchos más. La trama a veces gira en torno a otros personajes vehículos, como Oxi (en inglés Rusty), RT (en inglés FB), Nick, Ganchín (en inglés Plugger), Zippee, Hellie, Brisa, Conrod, James y Carguín.
La serie se desarrolla en torno a un circuito de carreras de motor ficticio llamado Silver Hatch (una combinación de los nombres de los dos circuitos de carreras del Gran Premio de Gran Bretaña, Silverstone y Brands Hatch). La mayor parte de la acción tiene lugar en los boxes y el taller de la pista, aunque a menudo seguimos a los coches en sus vueltas por la pista. Ocasionalmente, los personajes se aventuran a lugares externos como la playa cercana.
Cada historia comienza y termina con una breve narración normalmente en la versión original británica por el piloto de carreras Stirling Moss, que murió el 12 de abril de 2020. También se utiliza como voz en off. La versión estadounidense está narrada por el conductor de autos stock estadounidense Sam Hornish, Jr. En Latinoamérica está narrada por Paulo Castro en la versión chilena que fue transmitida por Discovery Kids y Gonzalo Moreno en la versión argentina que está disponible oficialmente en YouTube.
Camión grúa

Un camión grúa es aquel que lleva incorporado en su chasis una grúa, que se utiliza para cargar y descargar mercancías en el propio camión o para desplazar dichas mercancías dentro del radio de acción de la grúa. Con la incorporación de una grúa en el chasis del camión se consigue una mayor independencia a la hora de la carga y descarga del material transportado, no dependiendo de maquinaria auxiliar como carretillas elevadoras.
Algunos ejemplos de camión grúa:
También se les conoce como Grúa Hidráulica Articulada por sus siglas GHA o Grúa Autocargante. Es importante mencionar que para manejar y operar una GHA o Grúa Autocargante, en algunos países es necesario un permiso especial que varía dependiendo del país, por ejemplo en España se necesita un Carnet de Operador de Grúa Hidráulica Articulada bajo la Norma UNE 58161 y en algunos países de América como Colombia se necesita el Carnet de Operador de Grúa.
Grúa (vehículo)

Una grúa remolque es un vehículo utilizado para transportar automóviles, generalmente a un taller o para rescatarlos de sitios donde no hay una superficie adecuada para conducirlos.​
Los servicios de remolque generalmente son provistos por un operador de emergencias vehiculares. Los automóviles son remolcados en casos de accidente de tránsito, estacionamiento en lugares inadecuados o manejo por parte del conductor bajo los efectos del alcohol u otras sustancias nocivas y desperfectos o fallas mecánicas.
La mayoría de las compañías de seguros automotores incluyen entre sus prestaciones el servicio de remolque sin cargo, hasta cierta distancia, para sus asegurados.​
Prisoner transport vehicle

A prisoner transport vehicle, informally known as a "Sweat Box" or “Court Bus” amongst British prisoners, is a specially designed or retrofitted vehicle, usually a van or bus, used to transport prisoners from one secure area, such as a prison or courthouse, to another. Less commonly, aircraft, railcars or vessels are also similarly fitted. These vehicles must be highly protected and may feature bars or wire mesh over the windows, bulletproof glass, segregated prisoner compartments, and additional seating for escorting officers.
Due to their relatively low security and potential isolation from assistance while en route, police or additional corrections vehicles sometimes escort high-risk transports. With this in mind, vehicles may also be equipped with radio communications, global positioning units, additional restraints and weapons, and other emergency equipment. To add additional security, prisoners are typically restrained while in transport and may be physically secured to the vehicle, handcuffed while in the secured area, or a combination of both.
Prisoner transport vehicles may be operated by police services (see paddywagon), correctional services, field officers, court services, federal agencies such as the United States Marshals Service, or be contracted to private security companies. Prison buses were widely used in the late 1900s to transport prisoners, especially to state prisons across the US. They were usually quite secure and offered no way of escape for transporting prisoners.
In Canada, most provincial governments have their own fleet of prisoner transport vehicles built to specifications developed to meet their own particular needs. All vehicles, however, must meet the Canadian Motor Vehicle Safety Standards (CMVSS) to be licensed for use. These vehicles are usually built by an authorized second-stage vehicle modifier who will affix the National Safety Mark to the vehicle after completion and testing. In the past, police officers used to carry prisoners on horse-drawn wagons, but they gave way to vans in the 20th century. As well, prisoner transport is mostly done by civilian units within many Canadian police forces.
In Hong Kong, those detained by police and other agencies were once placed on open-ended lorries or prisoner carriers with two rows on benches. Today police vans are often used to carry these individuals. Hong Kong Correctional Services transport prisoners to and from court in vans, buses or trucks.
Regional Transport Office

The Regional Transport Office or District Transport Office or Regional Transport Authority (RTO/DTO/RTA) is an office administered by the State Governments constituted under Section 213 (1) of the Motor Vehicles Act, 1988 of India and is responsible for implementing the various provisions of this Act. It operates under the Transport Department of the State Government. It is responsible for maintaining a database of drivers and a database of vehicles for various states of India.
The RTO issues driving licences, organises collection of vehicle excise duty (also known as road tax and road fund licence) and sells personalised registrations.
Along with this, the RTO is also responsible to inspect vehicle's insurance and fitness and clear the pollution test.
Function of RTO:
The officer ranks are categorized as: (Rank from lower to higher, Mostly known by different names for designations across different states)
The RTO identifies untaxed vehicles (Periodic or Lifetime), and identify keepers of cars entering various Indian states, or who exceed speed limits on a road that has speed cameras by matching the cars to their keepers utilising the RTO database.
The High Security Registration plates (HSRP) were introduced to help reduce vehicle crime and improve security. It is intended to deter criminals from disguising stolen cars with the identity of written off or scrapped vehicles.
The RTO database will include important details such as Make, Model, VIN number, and further changes (if any) and the owner of the car is completely entitled to with any law offense or change of ownership or renewal procedures.
There are various portals where one can check their license status.
The owner of a vehicle can apply and get duplicate copy of the vehicle registration certificate from the concerned RTO office if it is stolen, lost, destructed and completely written off. A complaint should be lodged to the police station which is situated under the jurisdiction / area of lost before approaching the regional transport officer. After completing the formalities, the owner has to submit FORM 26 and the Police Certificate to the Registering Authority along with the required documents for applying duplicate vehicle registration certificate.
Certain states in the country allow for acquiring a certificate for candidates appearing to Heavy Motor Vehicle licenses to which Government of India or Government of India allied centers take responsibility in teaching Road safety, Public driving skills and risk aversion management.
Vehicle certification pertaining to scrappage of a motor vehicle after the expiry of Green Tax validity and after the completion of Life Time Tax (Petrol vehicles up to 20 years and Diesel vehicles up to 15 years) is also carried with the Regional Transport Office of the respective states.
Certain states in the country also ensures the Regional Transport Office/Officer to inspect and issue a certification for protocol management of VIP convoys for to ensure safety and to avoid mismanagement.
Hampstead crash

The Hampstead crash occurred on February 6, 2012 when a flatbed truck struck a minivan filled with 13 migrant workers from a nearby poultry farm near Hampstead, Ontario, east of Kitchener, Ontario. The drivers of both vehicles died, as well as nine farm workers.
At approximately 4:46 pm on the evening of February 6, 2012, a van carrying 13 migrant workers travelling west along Line 47, struck a flatbed truck travelling south, at the intersection of County Rd 107. The intersection had stop signs for east and westbound traffic only. The migrants who were of mostly Peruvian descent were returning home from a day of work at a nearby chicken farm. The crash propelled the van an estimated 75 meters through a residential yard and up against a blue, two-story farmhouse. First responders and local bystanders who rushed to the crash scene, reported a language barrier in communicating with the survivors. Ten passengers in the van including the driver were killed in the crash, as well as the lone driver of the flat bed truck. Three survivors were found in the wreckage, two were taken to Stratford General Hospital by ambulance and the other victim was flown by helicopter to a Hamilton hospital. Officials stated it was a miracle that anyone survived, given the horrific nature of the crash.
During their follow-up investigation, OPP concluded that the driver of the passenger van ignored the stop sign on Line 47, broadsiding the truck who had the right of way, as it entered the intersection. They also reported that the driver of the vehicle did not have the proper class of license to be operating the van, which could carry up to 15 people. The Ministry of Labor investigated the company that employed the workers and operated the van and found no evidence of wrongdoing. No charges were laid in the crash.
The crash lead to renewed concerns surrounding the safety of extended vans like the one transporting the workers. A group of mothers from New Brunswick who lost their sons in the Bathurst boys in red accident in 2008, also called on authorities to renew calls for a ban on the vans. They contended that being more top-heavy than comparable vehicles, the vans are at higher risk of rollover and less safe because they were initially designed as cargo vehicles and therefore lack reinforced steel roofs or crash-proof windows, which are common features in other passenger vehicles.
Through the inception of the Migrant Workers Family Support Fund Support Fund, created by UFCW Canada and Agricultural Workers Alliance (AWA), approximately $225,000 was raised through the generosity of organizations, labour allies and individuals across Canada. In total, 14 individuals or family members of those who perished, received 100% of the funds collected, including the family of the flatbed truck driver who also perished in this accident.
The Hampstead crash remains the second deadliest traffic accident in Ontario history.
Jagdishpur (Industrial Area)

Jagdishpur is a town in Amethi in the Indian state of Uttar Pradesh.
As of the 2001 Census of India, Jagdishpur had a population of 31,029. Males constitute 52% of the population and females 48%. Jagdishpur has an average literacy rate of 70%, above than the national average of 59.5%: male literacy is 80%, and female literacy is 60%. In Jagdishpur, 12% of the population is under 6 years of age.
Jagdishpur is situated at about 29 km from the District Headquarter Gauriganj of Amethi district on the National Highway No. 56. It is 85 km from Lucknow toward east and 50 km from Sultanpur. Nihalgarh is the railway station of Jagdishpur and is on Lucknow-Sultanpur-Varanasi route. Jagdishpur has been a major market itself and also played a role as a nodal centre for reaching to other important markets at other places. It has good road connections to the cities of Lucknow, Raebareli, Sultanpur, Varanasi, Faizabad and Pratapgarh.
During the period when prominent political personalities opted for Amethi as their parliamentary constituency (in 1980's), Jagdishpur was selected to be a most suitable place in the district for setting up heavy and medium scale industries for generating employment for locals and their multi-pronged development. Now it has become a grown up industrial area with Bharat Heavy Electricals Ltd., Indo-Gulf Fertilizers and Steel Authority of India Limited as being main establishments.
The Modern (building complex)

The Modern is a residential skyscraper complex in Fort Lee, New Jersey near George Washington Bridge Plaza at the western end of the George Washington Bridge (GWB) on the Hudson Waterfront. Situated atop the Hudson Palisades, the twin towers provide panoramic views of the New York City skyline, the Hudson River, the GWB, and surrounding suburbs.
The architectural firm of Elkus Manfredi Architects designed the buildings, one of the world's tallest twin-tower projects. Construction began in 2014 and was completed in 2018. The towers are 496 ft (151 m) and 47 stories tall. It received a 2018 New Jersey Chapter of the American Society of Landscape Architects Merit Award and an honorable mention in the 2019 Architecture MasterPrize.
The towers are part of a larger urban renewal project for the long vacant parcel, where film studios were located when Fort Lee was the home America's first motion picture industry. The Barrymore Film Center was built adjacent to the towers. An adjacent project called Hudson Lights includes retail, hotel and office space, including a three-screen movie theater. The 16-acre (6.5 ha) site on which the Modern (east parcel) and Hudson Lights (west parcel) are built had been undeveloped for close to 47 years. Civic leaders in Ft. Lee had sought to develop the vacant, 16-acre site since the 1970s, two attempts to put together a project failed in between 1970 and 1980, and in 2008, a $1 billion development project by Centuria Corp., which then owned the site, fell through.
There was a controversy in which developers had tried to bribe Fort Lee's mayor via an organized crime representative. The mayor reported the incident, wore a wire, and exposed the attempt, as documented in the 1976 book The Bribe. William Zeckendorf acquired the site, but construction plans never materialized. Harry B. Helmsley later owned the parcels, but the intended project was not constructed. Town and Country Developers bought the tract from his estate in 2005. Eventually, SJP and Tucker Development acquired the two sites.
In 2016 an agreement was made with the town that The Modern and Hudson Lights would make Payments in Lieu of Taxes (PILOT). Developers of the project, SJP Properties, are funding the construction of new sewer lines to the town to accommodate the new residents created by the development. An approximately 2-acre (0.81 ha) area between the buildings was deeded back to the borough for use as public park. It does not include units which contribute to the boroughs affordable state required housing stock. The borough also anticipated traffic issues and a larger school population due to the new residents.
The project contains 75,000 square feet of indoor and outdoor amenities: an infinity pool, barbecue stations, basketball and volleyball courts, a lawn with an outdoor jumbotron, a screening room, a residents lounge, a business center, a spa/sauna, a fitness center, indoor and outdoor children's play areas, a covered dog walk and pet spa, a golf simulation room and a karaoke/gaming room.
Sunny Day Service

Sunny Day Service (サニーデイ・サービス) is a three-piece Japanese rock band which formed in 1992.
Current members
Former members
The band formed in 1992, originally made up of Keiichi, Takashi and other members. In this form, they published "Cosmo-Sports" and "Super Disco". In 1994, they released "Hoshizora no doraibu" and "Cosmic Hippie". In 1995, they released their first single "Gokigenikaga?" and made their major label debut.
Maruyama Harushige later joined the band. They released the albums "Wakamonotachi", "Tokyo", "Ai-to-warai-no-yoru" and "Sunny Day Service." In 1999, they toured Japan with The Trash Can Sinatras.
The band disbanded in 2000, but Keiichi continued to make music as a solo artist.
In 2008, the band reunited.
On July 15, 2018, it was announced that the band's drummer, Harushige Maruyama, had died in May of that year.
2020 in Mexico

This article lists events occurring in Mexico during 2020. 2020 is the "Year of Leona Vicario, Benemérita (Praiseworthy) Mother of the Fatherland". The article also lists the most important political leaders during the year at both federal and state levels and will include a brief year-end summary of major social and economic issues.
Mónica Fernández Balboa MORENA, starting September 1, 2019
According to the Security Cabinet (Attorney General, Secretary of Security, Army, and Navy), there were 2,300 murders during the month of January 2020, with 104 on January 25. Other estimates put the figure over 3,000.
There were 29 deaths as of March 31 due to the COVID-19 pandemic.
17,672 people died of SARS-CoV-2 virus in July, an average of 589 people per day. An excess of 130,000 deaths, 55%, were reported between April and July 2020, compared to the same time period in 2019. Only 51,000 of these were officially attributed to COVID-19.
2,973 homicides were reported in Mexico in August 2020, a 0.67% increase over 2019.
News about Mexico in English
Knuckle boom crane

A knuckle boom crane, also knowns as an articulating boom crane, is a kind of standard crane whose boom articulates at the 'knuckle' near the middle, letting it fold back like a finger. This provides a compact size for storage and manoeuvring.
Knuckle boom cranes have become very common on offshore vessels as less of the deck space is blocked by the crane. Disadvantages of this crane type are the higher power demand and increased maintenance requirement due to the increased number of moving parts.
Knuckle boom crane arms are much lighter than boom truck cranes, and they are designed to allow for more payloads to be carried on the back of the truck that it is mounted on. The majority of them are mounted behind the cab and leave the entire bed of the truck empty.
The cranes come with different types of control systems, such as: stand up, control from the ground, seat control, or radio remote control. The radio remote systems now can start the crane as well as run the crane. Currently, they come equipped with a computer readout system that immediately gives readouts from the system if the crane is overloaded or not.
They are covered in the US under ASME B30.22
ధూల్‌పేట్

భారతదేశంలోని హైదరాబాద్‌లోని పాత శివారు ప్రాంతాలలో లేదా ఇన్నర్ నగరంలో ధూల్‌పేట్స్ ఒకటి. ఇది హైదరాబాద్ OLD నగరంలో భాగం. నిజాం పాలనలో ఉత్తర ప్రదేశ్ నుండి వలస వచ్చిన ప్రజలు ఈ ప్రదేశంలో నివసిస్తున్నారు. ఈ ప్రజలు ఈ ప్రాంతంలో స్థిరపడటానికి నిజాం సహాయం చేశారు.
గణేష్ చతుర్థి పండుగ కోసం తయారుచేసిన గణేష్ విగ్రహాలకు ఇది ప్రసిద్ది చెందిందని . ఈ మార్కెట్ నుండి కొనడానికి రాష్ట్రం నలుమూలల నుండి ప్రజలు ఇక్కడకు వస్తారు. దుర్గాష్టమికి కూడా విగ్రహ తయారీ, పొంగల్ కోసం గాలిపటం తయారీ, రాఖీలు వంటి అనేక కాలానుగుణ వ్యాపారాలపై శివారు ప్రజలు.
చారిత్రాత్మక జుమ్మెరత్ బజార్ అంటే 'గురువారం మార్కెట్' ప్రతి గురువారం ధూల్‌పేట్‌లో జరుగుతుంది. ఈ మార్కెట్ ఒక రకమైన ఫ్లీ మార్కెట్, ఇక్కడ చాలా ఉత్పత్తులు దొంగిలించబడినవి. జుమ్మే రాత్ బజార్ ప్రతి గురువారం ఉదయం సజీవంగా వస్తుంది. ప్రజలు తమ వస్తువులతో బుధవారం రాత్రి గుమిగూడడం ప్రారంభిస్తారు. 10USD కన్నా తక్కువకు పూర్తి స్థాయి క్రికెట్ గేర్‌ను పొందవచ్చని ఆశిస్తారు.
అఫ్జల్‌గంజ్ సమీపంలో ఉన్న ధూల్‌పేట్, టిఎస్‌ఆర్‌టిసి బస్సుల ద్వారా బాగా అనుసంధానించబడి ఉంది (అఫ్జల్‌గంజ్ నుండి 80, సెకాబాద్ నుండి 2 జె). సమీప MMTS రైలు స్టేషన్ ఉప్పుగూడ, రైల్వే స్టేషన్ నాంపల్లి.
పొంగలి

పొంగలి లేదా పొంగళి (Pongal) తమిళనాడు, కర్ణటక, ఆంధ్ర ప్రదేశ్ లలో అన్నంతో చేయబడు అల్పాహారం. అయితే రోజూ తినే అన్నం కంటే కొద్దిగా ఎక్కువగా ఉడికించటం వలన ఇది మెత్తగా ఉంటుంది. పొంగలి రెండు రకాలు. చక్కెర పొంగలి, మెలి పొంగలి. చక్కెర పొంగలి తీయగా ఉంటుంది. దీనిని స్వీట్ గా తింటారు. మెలి పొంగలిలో మిరియాలు వేస్తారు. ఇది కారంగా ఉంటుంది. రెంటినీ ప్రసాదానికి కూడా వినియోగిస్తారు. ఇష్ట ప్రకారం రెంటిలోనూ జీడి పప్పు వేసుకొనవచ్చును.
తమిళనాడు, ఆంధ్ర లలో పొంగలి ఒకే రకంగా ఉంటుంది. ఉప్మా లాగా హస్తం గరిటెతో ముద్దలు ముద్దలుగా పెట్టుకోవటానికి వీలౌతుంది. వేరుశనగ కాయలతో లేదా పప్పులతో చేసిన పచ్చడి, కొబ్బరి పచ్చడి, సాంబారుతో మరింత రుచిగా ఉంటుంది. మినప వడ లని కూడా ఇందులో నంజుకొంటారు.
కర్ణాటకలో పొంగలిలో పాలని వినియోగిస్తారు. అందువల్ల ఇది పాయసం లాగా ద్రవ పదార్థం లాగా ఉంటుంది. వడ్డించటానికి గుంట గరిటెలు వాడవలసి వస్తుంది. ఈ పొంగలి లోకి మినప వడ అంతగా రుచించదు.
తమిళులు, కన్నడిగులు పొంగల్ అంటారు. ఆంధ్రులు పొంగలి అంటారు.
శ్రీ పొయాత మూర్తి దేవాలయం

శ్రీ పొయాత మూర్తి దేవాలయం మలేషియాలో ఉన్న పురాతన ధార్మిక హిందూ దేవాలయం, ఆగ్నేయాసియాలోని అత్యంత పురాతనమైన హిందూ దేవాలయాలలో ఒకటి. మలక్కా రాష్ట్రంలో ఉన్న ఈ ఆలయం మలేషియాలోని కొన్ని నగర దేవాలయాలలో ఒకటి.
కంపాంగ్ క్లింగ్ మసీదు, చెంగ్ హూన్ డెంగ్ ఆలయానికి సమీపంలో ఉన్నందున హార్మోనీ అని పిలువబడే జలాన్ డుకాంగ్ ఎమాస్‌లో ఈ ఆలయం ఉంది.
మలక్కాలోని డచ్ వలస ప్రభుత్వం అతనికి కొంత భూమిని ఇచ్చిన తర్వాత ఈ ఆలయాన్ని 1781లో నిర్మించాడు. ఈ ఆలయం గణేశుడికి అంకితం చేయబడింది. వెనుక గదిలో ఏనుగు తల, నాలుగు చేతులతో ఒక మనిషి శరీరం ఉన్న దేవత శిల్పం ఉంది. గణేశుని తమ్ముడైన మురుగన్‌కు అంకితం చేయబడిన మరొక ఆలయం ఉంది.
మలక్కాలోని డచ్ వలస ప్రభుత్వం 1780లలో మలక్కా మధ్యలో నగర సమాజానికి కొంత భూమిని మంజూరు చేసింది. 62 టౌన్ ఏరియా XIU, 15,879 చదరపు అడుగులు (1,475.2 మీ2) హిందూ దేవాలయాన్ని నిర్మించడం కోసం మంజూరు చేసింది. ఈ ఆలయం డచ్ గ్రాంట్ (ఫ్రీహోల్డ్)లో పేర్కొన్న తేదీ 1781లో నిర్మించబడింది. ఈ ఆలయం అప్పటి సిటీ కమ్యూనిటీకి అధిపతిగా ఉన్న దివంగత శ్రీ తైవనాయకం సిటీ ట్రస్టీ ఆధ్వర్యంలో ఉండేది.
శ్రీ పోయ మూర్తి ఆలయంలో సంస్కృతి, ఆచారాల సరళీకరణను చూడవచ్చు. పల్లవ శైలిలో క్లిష్టమైన ద్రావిడ శిల్పకళతో దక్షిణ భారత దేవాలయాల కంటే భిన్నంగా ఉంటుంది. హిందూ దేవతల శిల్పాలు అనేక వరుసలలో చెక్కబడ్డాయి, సిటీ టెంపుల్‌లో ఒక వరుస లేదా ఒక చిత్రం మాత్రమే ఉంటుంది. శ్రీ పోయాత మూర్తి ఆలయంలో మూడు వరుసలలో ఒక్కొక్క దేవుడు మాత్రమే ఉంటాడు.
'శ్రీ పోయాత వేనాయకర్ మూర్తి ఆలయం' "మలక్క చెట్టి లేదా మలక్కా చెట్టి" ఆస్తి అయినప్పటికీ, వారి మధ్య ఒప్పందం ద్వారా దీనిని 20 సంవత్సరాలకు పైగా మలక్కా నట్టుకోట్టై చెట్టియార్ నిర్వహిస్తున్నాడు. మలేషియాలోని స్వాతంత్ర్యానికి ముందు బ్రిటిష్ వలస ప్రభుత్వం మలక్కా టౌన్ ప్రాంతంలో చెట్టియార్ గ్రూపు యాజమాన్యంలోని మరొక హిందూ దేవాలయాన్ని నిర్మించడానికి అనుమతి నిరాకరించింది. ఈ ఆలయం డచ్ గ్రాంట్ (ఫ్రీహోల్డ్)లో పేర్కొన్న తేదీ 1781లో నిర్మించబడింది.
మలక్కా నగరాలు తై పొంగల్, గోవుల పెంపకందారుల కోసం ఆవు పొంగల్ జరుపుకుంటారు, ముఖ్యంగా కన్ని పొంగల్, దీపావళి, మర్కళి మాసంలో ఇంటి గుమ్మంలో కోలలు, పువ్వులు ఉంచుతారు, కెలమై సరస్వతి (అహ్యుత) వంటి ఆచారాలు, పండుగలు, వేడుకలను పాటిస్తారు. పూజలు, శివరాత్రి, ఏకాదశి, అమ్మన్ పండుగ, సుమంతు కావడి మాసాల్లో తైపూసం, మాసిమాగం, చిత్తిరై, పంగుని ఉత్తిరం, ప్రార్థనలు, రథ ఊరేగింపు (మత రథాలు) కొన్ని పండుగలను బయట తీసుకుంటాయి.
భారతీయ దేవతల అందమైన శిల్పాలతో చెక్కతో చేసిన మూడు రథాలు ఉన్నాయి. అవి సుమారు 200 సంవత్సరాల నాటివి. రథాలు చక్కగా నిర్వహించబడుతున్నాయి, ఆలయ మైదానంలో ఉంచబడ్డాయి. ఒక రథం గణేశుడికి, ఒకటి సుబ్రమణ్యస్వామికి, మరొక రథం రామస్వామికి చెందినది. పండుగల సమయంలో ఎద్దులను ఆవులను అలంకరించి, అలంకార దీపాలు వెలిగించి రాత్రిని అందంగా తీర్చిదిద్దుతారు.
చితిరై మేడం (ఏప్రిల్ / మే) 'శ్రీ ముత్తు మరియమ్మన్ ఫెస్టివల్' ప్రస్తుతం మలేషియా, సింగపూర్‌లో విస్తరించి ఉన్న నగర ప్రవాసులలో ఒక ముఖ్యమైన వేడుక.
అట్టుకల్ భగవతి క్షేత్రం

అట్టుకల్ భగవతి క్షేత్రం, మహిమాన్వితమైనదిగా చెప్పబడుతోన్న ఈ దేవాలయం, కేరళలోని 'తిరువనంతపురంలో ఉంది. అమ్మవారు ఇక్కడ ఆవిర్భవించడానికి గల కారణాలను పరిశీలిస్తే, ఓ ఆసక్తికరమైన జానపద కథ వినిపిస్తుంది.
పూర్వం కన్నగి - కోవలన్ అనే దంపతులు ఉండేవారు. పేదరికం తమ పట్ల విశ్వరూపాన్ని చూపుతున్నా వాళ్లెప్పుడూ చింతించలేదు. తమ పరిస్థితిని భగవంతుడి చెంత ఏకరువు పెడుతూ ఆయనని నిందించనూలేదు.
అలాంటి పరిస్థితుల్లో చేయని నేరానికి కోవలన్ శిక్షించబడతాడు. మహాపతివ్రత అయిన కన్నగి, తన భర్తను అంతం చేసిన పాండ్యరాజు ఆస్థానంలో మహా విధ్వంసాన్ని సృష్టిస్తుంది. ఆ తరువాత ఆమె అక్కడి నుంచి వెనుదిరిగి వెళుతూ అలసిపోయిన కారణంగా ఈ ప్రదేశంలో సేదతీరిందట. ఈ ప్రదేశంలోనే నేడు మనకి ఆమె ఆలయం దర్శనమిస్తుంది. ఆ రోజున అలసిన ఆమెకి ఇక్కడి గ్రామస్థులు ఆహారంగా ఏవైతే అందించారో, అవే నేటికీ నైవేద్యంగా సమర్పిస్తుంటారు.
స్థలపురాణం ప్రకారం మరో కథ కూడా చెబుతారు. పూర్వం కేరళలోని ముల్లొవీడు కుటుంబానికి చెందిన యజమాని (కరనవర్) కి ఒక కల వచ్చిందట. దాంట్లో ఆయన కిల్లియర్ నదిలో స్నానానికి వెళ్లారు. ఆవలి తీరం నుంచి ఒక అమ్మయి రక్షించమని కేకలు వేసింది. నీటి వేగాన్ని ఎదురీదే శక్తి, స్థితి ఆయనకు లేకపోయినా ఈదాడు. తేజోమైమయిన బాలికను చూసి మేల్కోన్నాడు. మర్నాడు కూడా కలలో దేవి ప్రత్యక్షమై నదీ తీరంలో మూడు గీతలు ఉన్న చోట ఆలయం నిర్మించమంది. ఆ ప్రకారం నిర్మించినదే ఈ ఆలయం అని చెప్తారు.
ప్రశాంతమైన వాతావరణంలో విశాలమైన ఆవరణలో నిర్మించబడిన ఈ ఆలయం, అడుగడుగునా ఆధ్యాత్మిక పరిమళాలను వెదజల్లుతూ వుంటుంది. కన్నగిని అమ్మవారి అవతారంగా భావించి అందరూ అత్యంత భక్తి శ్రద్ధలతో పూజిస్తూ వుంటారు. ఆమె ఆవేదనను చల్లార్చి ఆనందాన్ని కలిగించడానికి ప్రత్యేక పూజలు నిర్వహిస్తుంటారు.
ప్రతి సంవత్సరం మార్చి నెలలో పది రోజులపాటు ఉత్సవాలను జరుపుతుంటారు. వైభవంగా జరిగే ఈ ఉత్సవాలను తిలకించడానికి వేలాదిగా మహిళా భక్తులు తరలి వస్తుంటారు. అమ్మవారి అనుగ్రహాన్ని ఆశిస్తూ ఆమెకి కానుకలు ... మొక్కుబడులు చెల్లిస్తుంటారు. శబరిమలను పురుషులు మాత్రమే దర్శించునట్టు, స్త్రీలు మాత్రమే ఆట్టుకాలమ్మను దర్శిస్తూ వుండటం ఇక్కడి విశేషం.