davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
இராணுவ தொழில்நுட்ப நிறுவனம், புனே

இராணுவத் தொழில்நுட்ப நிறுவனம் (Military Institute of Technology (MILIT), இந்திய அரசின் பாதுகாப்பு ஆராய்ச்சி மற்றும் வளர்ச்சி அமைப்பின் கீழ் செயல்படுகிறது. இது இந்தியாவின் மகாராட்டிரா மாநிலம் புனே நகரத்தின் மையப் பகுதியில் செயல்படுகிறது. இது புனே பல்கலைக்கழகத்தின் உறுப்புக் கல்லூரியாக உள்ளது.
அகில இந்திய தொழில்நுட்பக் கல்விக் குழு

அகில இந்திய தொழில்நுட்பக் கல்விக் குழு (All India Council for Technical Education - AICTE) என்பது இந்தியாவில் பொறியியல் மற்றும் தொழினுட்பம், மருந்தியல் (Pharmacy), கட்டுமானக்கலை மற்றும் நகரமைப்பு (Architecture & Town Planning), விடு தி மேலாண்மை மற்றும் உணவுத் தொழினுட்பம் (Hotel Management & Catering Technology), பயன்பாட்டுக் கலை மற்றும் தொழில் (Applied Arts & Crafts), மேலாண்மைக் கல்வி (Management Studies) மற்றும் கணிப்பொறி பயன்பாடு குறித்த தொழிற்கல்விப் பாடங்களுக்கு அனுமதி வழங்கும் தன்னாட்சி அமைப்பாக செயல்பட்டு வருகிறது.
1945 நவம்பர் மாதத்தில் தொழில்நுட்பக் கல்வி வசதிகள் மற்றும் அவைகளைக் கொண்டு நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு உதவும்படியாக ஒருங்கிணைக்கவும் இந்த அமைப்பு தொடங்கப்பட்டது. 1986 ஆம் ஆண்டில் இந்த அமைப்பு தேசியக் கல்விக் கொள்கையின்படி, இந்த அமைப்பு தனிப்பட்ட அதிகாரமுடைய அமைப்பாக திட்டமிடுதல், கட்டுப்பாடுகள், தரம் உருவாக்குதல் மற்றும் பராமரித்தல், தரம் நிர்ணயித்தல், குறிப்பிட்ட பகுதிகளுக்கு நிதியுதவி அளித்தல், கண்காணித்தல் மற்றும் சரிபார்த்தல் போன்றவைகளின் மூலம் தொழில்நுட்பக் கல்வியின் வளர்ச்சி மற்றும் மேலாண்மையை ஒருங்கிணைக்க முடிவு செய்யப்பட்டது.
இந்திய அரசின் மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சகத்தின் மூலம் இயங்கும் இந்த அமைப்பு இந்தியப் பாராளுமன்றத்தின் இரு அவைகளிலும் இதற்கான சட்டம் (AICTE Act No. 52 of 1987) கொண்டு வரப்பட்டு நிறைவேற்றப்பட்டது இந்தச் சட்டம் 1988 ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 28 ஆம் நாள் முதல் நடைமுறைக்கு வந்தது. இதன் பின் தன்னியக்கமான அமைப்பாக அகில இந்திய தொழில்நுட்பக் கல்விக் குழு 1988 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 12 ஆம் தேதியன்று நிறுவப்பட்டது.
இந்த அமைப்பின் தலைமை அலுவலகம் தற்போது புது டெல்லியில் உள்ள இந்திராகாந்தி விளையாட்டு வளாகத்தில் உள்ள கட்டிடங்களில் 38542 சதுர அடிப் பரப்பளவுள்ள ஒரு கட்டிடத்தில் இயங்கி வருகிறது. இந்த அமைப்பிற்கான நிர்வாக அலுவலகம் மற்றும் இதர அலுவலகக் கட்டிடங்களுக்காக ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழக வளாகத்தில் 5 ஏக்கர் நிலம் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.
அகில இந்திய தொழில்நுட்பக் கல்விக் குழுவில் தலைவர் ஒருவர் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார். இவரின் கீழாக 9 குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
ஒவ்வொரு குழுவிற்கும் ஆலோசகர் ஒருவரின் தலைமையில் தொழில்நுட்ப அலுவலர்கள் மற்றும் துணைப் பணியாளர்கள் நியமிக்கப்பட்டு பணியாற்றி வருகின்றனர்.
இம்மண்டலத்திற்கான தலைமை அலுவலகம் கல்கத்தாவில் உள்ளது. இந்த மண்டலத்தில் அந்தமான் நிகோபார் யூனியன் பிரதேசம், அஸ்ஸாம், மணிப்பூர், மிசோரம், நாகலாந்து, திரிபுரா, அருணாசலப் பிரதேசம், மேகாலயா, சிக்கிம், ஒரிஸ்ஸா, ஜார்கண்ட், மற்றும் மேற்கு வங்காளம் ஆகிய மாநிலங்கள் அடங்கியுள்ளன.
இம்மண்டலத்திற்கான தலைமை அலுவலகம் கான்பூரில் உள்ளது. இந்த மண்டலத்தில் பீகார், உத்திரப்பிரதேசம் மற்றும் உத்தராஞ்சல் ஆகிய மாநிலங்கள் அடங்கியுள்ளன.
இம்மண்டலத்திற்கான தலைமை அலுவலகம் சண்டிகரில் உள்ளது. இந்த மண்டலத்தில் ஹரியானா, புதுடெல்லி, ஜம்மு & காஷ்மீர், இராஜஸ்தான் மற்றும் இமாசலப் பிரதேசம் ஆகிய மாநிலங்கள் அடங்கியுள்ளன.
இம்மண்டலத்திற்கான தலைமை அலுவலகம் போபாலில் உள்ளது. இந்த மண்டலத்தில் குஜராத், சத்தீஸ்கர் மற்றும் மத்தியப் பிரதேசம் ஆகிய மாநிலங்கள் அடங்கியுள்ளன.
இம்மண்டலத்திற்கான தலைமை அலுவலகம் பெங்களூரில் உள்ளது. இந்த மண்டலத்தில் கர்நாடகா, இலட்சத் தீவுகள் மற்றும் கேரளா ஆகிய மாநிலங்கள் அடங்கியுள்ளன.
இம்மண்டலத்திற்கான தலைமை அலுவலகம் சென்னையில் உள்ளது. இந்த மண்டலத்தில் தமிழ்நாடு, ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் பாண்டிச்சேரி ஆகிய மாநிலங்கள் அடங்கியுள்ளன.
கலங்கரைவிளக்கம் மெற்றோ நிலையம்

கலங்கரைவிளக்கம் மெற்றோ நிலையம் (Lighthouse metro station) என்பது சென்னை மெட்ரோவின் இரண்டாம் கட்டத்தில் கட்டப்பட்டு வரும் மெட்ரோ ரயில் நிலையமாகும். இந்த நிலையம் சென்னை மெட்ரோவின் 4வது பாதையில் உள்ள 30 நிலையங்களில் ஒன்றாகும். இது இப்பாதையில் உள்ள 12 நிலத்தடி நிலையங்களில் ஒன்றாகும். இது கலங்கரை விளக்கம் மற்றும் பூந்தமல்லி புறவழிச்சாலை மெற்றோ இடையே உள்ள முனைய நிலையம் ஆகும். இந்த நிலையம் திருவல்லிக்கேணி, மயிலாப்பூர் மற்றும் சாந்தோம் பகுதிகளுக்குச் சேவையாற்றும் நிலையமாகும்.
நிலையத்தின் கட்டுமானம் 2021-ல் தொடங்கியது. ஆசிய வளர்ச்சி வங்கி மூலம் கட்டுமானப் பணிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.
கலங்கரை விளக்கம் என்பது வழித்தடம் 4-ல் அமைந்துள்ள ஒரு நிலத்தடி மெற்றோ நிலையம். இது தரையிலிருந்து சுமார் 18 முதல் 20 மீட்டர் ஆழத்தில் கட்டப்படும். இது இராதாகிருஷ்ணன் சாலை மற்றும் காமராசர் சாலை சந்திப்பில், மெரினா கடற்கரையில் காந்தி சிலைக்குக் கீழே கட்டப்படுகிறது.
கலங்கரை விளக்கம் மெற்றோ நிலையத்திற்கு இரண்டு நுழைவாயில்கள் இருக்கும். அதில் ஒன்று கலங்கரை விளக்கத்திற்கு அருகில் இருக்கும்.
2025ஆம் ஆண்டில், பயன்பாட்டிற்கு வரும் கலங்கரைவிளக்கம் மெற்றோ நிலையத்தை தினமும் சுமார் 5,000 பேர் பயன்படுத்துவார்கள் என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
Akshita Mudgal

Akshita Mudgal is an Indian actress well known for her role as Ishqi in Sony Entertainment Television's show Ishk Par Zor Nahi.
Akshita Mudgal was born on 9 July 2002 in Agra, Uttar Pradesh. She is a professional dancer.
At the age of 10, Akshita came to Mumbai from her hometown Agra and took part in DID Li'l Masters Season 2. After that, she started getting offers in acting and thus, she made her debut on television with Crime Patrol and appeared in more than 50 episodes. Then in 2014, she appeared in a Kannada Film Ugramm. Later, she went ahead to play a role in the 2015 Bindass TV show Zindagi Wins. She also starred as a child artist in the 2015 Emraan Hashmi starring film Mr. X and Akshay Kumar starring film Brothers.
Then she played various supportive characters like one of the cousins in the 2017 Sony TV show Yeh Moh Moh Ke Dhaagey, 2017 & TV show Half Marriage and 2018 & TV show Mitegi Laxman Rekha. In 2019, she first appeared as the parallel lead in SAB TV show Bhakharwadi opposite Akshay Kelkar. The show wrapped up in 2020 due to Covid-19 pandemic.
She then played the lead role of Ishqi Ahaan Malhotra in Sony TV's popular show Ishk Par Zor Nahi opposite Param Singh. Her chemistry with the actor was immensely praised & adored by admirers and critics equally. Their offscreen camaraderie is very much liked by their admirers who call the duo "Parakshita". Param and Akshita were awarded Best Actor (critics) and Best Actress (critics) respectively at Lions Gold Awards 2021. The show got wrapped up on 20 August 2021 due to creative differences between the production house and the channel.
She then played the lead for Zee TV show Iss Mod Se Jaate hain opposite Hitesh Bharadwaj.
Atrangii

Atrangii is an Indian over-the-top freemium streaming platform and was a Hindi GEC channel launched on DD free dish. 5 months after its launch, it was closed down from the DD free dish on 20 November 2022. Atrangi is owned by Vibhu Agarwal, who also owns Ullu App.
Before it closed down, it had aired on TV as well as mobile application and website is also there.
Real Audiencia de los Grados de Sevilla

La Real Audiencia de Sevilla fue un órgano jurisdiccional que dependía de la Corona de España. El edificio que albergó esta Real Audiencia está ubicado en la plaza de San Francisco de Sevilla y actualmente es la sede de la fundación Cajasol.
Hasta 1474 el adelantado mayor de Andalucía tenía competencias en materia civil y criminal.​ En la Baja Edad Media, Sevilla tenía para los asuntos civiles cinco alcaldes ordinarios nombrados por el concejo. Para apelar había tres alcaldes mayores, nombrados por el rey, y el adelantado. Para los asuntos criminales existía la figura del alcalde de justicia, nombrado por el rey, y el adelantado.​
No se conoce la fecha de creación de la Audiencia de los Grados de Sevilla.​ Se sabe que los Reyes Católicos le dieron forma de tribunal colegiado en 1493.​ Carlos I aprobó sus primeras ordenanzas en 1525 y las segundas en 1556.​ En 1566 se aprobaron nuevas ordenanzas, reinando Felipe II.​
A comienzos del siglo XVI la audiencia tenía su sede en la casa de Pilatos, para ser pronto trasladada a la casa Cuadra de la plaza de San Francisco.​
La sede de plaza San Francisco se construyó, por orden de Felipe II, entre 1595 y 1597. En 1605 el ayuntamiento propuso una reforma de la fachada para una reforma urbanística de la plaza, que finalizó en 1606.​ En 1818, se construyó la portada y el balcón en el centro del edificio. En 1842 se instaló un reloj en la fachada. Contaba el edificio entonces con una torre que se suprimió en 1861.​
El inmueble sufrió un incendio el 6 de agosto de 1918, tras el cual fue reformado por Aníbal González, hasta 1923, inspirándose para ello en la Universidad de Alcalá de Henares.​ La parte más caracterísitca del palacio renacentista que eran el patio y la escalera no se vieron afectados, quedando destruida la parte alta del edificio y casi toda el ala derecha. En la reconstrucción, Aníbal González mantuvo el esquema de las dos primeras plantas y en la fachada de la tercera, construyó ventanas con arco de medio punto separadas por columnas que permanecen actualmente. Mientras duraron la obras, la Audiencia se instaló de forma provisional en el palacio de los juzgados, actualmente ocupado por el Archivo Histórico Provincial de Sevilla. En 1972, la Audiencia se trasladó de forma definitiva a su actual ubicación en el Prado de San Sebastián.​
Fue entonces reformado por Rafael Manzano Martos para servir de sede central de la Caja de Ahorros de San Fernando.​ En la actualidad es sede de la Fundación Cajasol.
La Fundación Cajasol posee una amplia colección de pintura, escultura, grabados y muebles de más de trescientas piezas, entre las que destacan el retrato del arzobispo Pedro de Urbina, obra de Murillo, la obra anónima del siglo XVII que representa al rey San Fernando y entre las obras del siglo XX el cuadro "Joven con flores en el pelo" de Gonzalo Bilbao. También existen obras de destacados pintores contemporáneos como Alfonso Grosso, Carmen Laffón y Teresa Duclós. En la colección de tapices hay tres tapices barrocos del siglo XVII, dos flamencos y otro francés.
Palacio de los Deportes de Sevilla

El Centro Deportivo San Pablo, apodado como Palacio de los Deportes,​ es un complejo de propiedad municipal ubicado en el Polígono de San Pablo, Sevilla, y gestionado por el Ayuntamiento. Costó 800 millones de pesetas y fue inaugurado en 1987.​ En 1991 se realizó una ampliación de 1300 millones de pesetas.​
El pabellón principal tiene un aforo de 7626 espectadores, ampliable hasta 10 000. Cuenta con una pista deportiva divisible en varios espacios para diferentes deportes.​
En el anexo hay gimnasio, dos piscinas (una cubierta de 25 metros y otra infantil), casa del ajedrez, salas para mantenimiento físico, aeróbic, fitness, sala de musculación, salas multiusos, salón de actos, sala de reuniones y vestuarios.​
En la parte exterior hay una pista de atletismo, campo de rugby de hierba natural, tres pistas de pádel, una piscina de 50 al aire libre climatizada (no está operativa desde el año 2007 que se rompió la carpa por un temporal),​​​​ una piscina recreativa de playa,​ una piscina de saltos de 20x25 metros con trampolines,​ un rocódromo, una clínica médica, una cafetería y aparcamientos.​
Jardines del Alcázar de Sevilla

Los jardines del Alcázar de Sevilla existieron desde la Baja Edad Media, aunque fueron remodelados en el siglo XVI, en el Renacimiento. Este Alcázar fue declarado en 1987 como Patrimonio de la Humanidad.​
A través de los tiempos se ha enriquecido con plantas exóticas procedentes de todos los rincones del mundo, catalogándose en la actualidad más de 170 especies en sus 60.000 m² de superficie.​
En el siglo X los musulmanes crearon una fortaleza en esta zona. En el siglo XIII era un espacio de pequeños jardines y grandes huertas.​ Los jardines fueron remodelados en el siglo XVI.
Las naranjas de estos jardines son usadas para la elaboración de la mermelada consumida por Isabel II de Inglaterra.​
Entre los principales espacios está el estanque de Mercurio, el jardín de la Danza y el jardín de las Damas.
Entre las principales especies están:​
Alcázar del Rey Don Pedro

El Alcázar del Rey Don Pedro es el Alcázar Real de Carmona. Se denomina oficialmente al conjunto Alcázar de Arriba y Puerta de Marchena.​ Otra denominación es Alcázar de la Puerta de Marchena. Se encuentra en el municipio de Carmona, (Sevilla) España. Este edificio fue construido por Pedro I de Castilla, al igual que el Palacio de Pedro I del Real Alcázar de Sevilla.
Se encuentra situado en la calle Los Alcázares de la localidad, se accede a él por un gran arco de herradura apuntado, el patio de armas está defendido por tres torres y desde la terraza se tiene una buena perspectiva de la Vega de Carmona.
El alcalde Francisco Ojeda Montero inauguró el Parador del Alcázar del Rey Don Pedro el 30 de marzo de 1976. Asistieron los reyes eméritos de España, Juan Carlos I y Sofía.
El origen del Palacio probablemente sea musulmán y esta fortaleza podría haber sido usada por los birzalíes para poner en jaque a la Taifa de Sevilla.​ Tras la Reconquista fue tomado por los cristianos y reconstruido. Situado al oeste del recinto amurallado y en el punto más alto de Carmona, Pedro I lo hizo restaurar en el siglo XIV y lo convirtió en uno de sus palacios favoritos, presentaba una gran semejanza con el Real Alcázar de Sevilla, ya que a este rey le apasionaba el estilo mudéjar. Los Reyes Católicos levantaron el cubete y embellecieron las dependencias reales. Durante la epidemia de peste que asolaba Sevilla en 1649, se utilizó como hospital y como cementerio de las víctimas de esta enfermedad.
Fue severamente dañado por el terremoto de Carmona de 1504 y el terremoto de Lisboa de 1755.​ En 1871 se construyó en el interior una plaza de toros y en 1976 se construyó en el patio de armas el Parador Nacional de Turismo Alcázar del Rey Don Pedro.​ Fue declarado monumento de interés histórico-artístico el 3 de junio de 1931.​ Fue declarado Bien de Interés Cultural el 22 de junio de 1993.
Sala de Justicia (Alcázar de Sevilla)

La sala de Justicia, también denominada sala de los Consejos, está en el complejo monumental del Real Alcázar de Sevilla. Esta sala formaba parte del primitivo palacio musulmán, este palacio era el denominado mexuar, donde se reunía el consejo de visires, labor que continuó bajo la monarquía cristiana.
Es de planta cuadrada, de estilo mudéjar y fue construida en el reinado de Alfonso XI.​ Es una sala de planta cuadrada y una bóveda de artesonado (qubba).​ En ella hay un escudo de la Orden de la Banda, creada por Alfonso XI en torno a 1340.​ La sala habría sido realizada entre 1340 y 1350.​ No obstante, aunque la sala fue fechada en el reinado de Alfonso XI gracias, entre otros detalles, a este escudo, el escudo de esa orden también aparece en otros lugares del palacio decorados en el reinado de su hijo, Pedro I.​​ Guarda semejanza con la sala de Comares de la Alhambra.​ En los siglos XVI y XVII era conocida como sala de los Consejos. Lo más probable es que hubiera sido una sala almohade usada para reunir un consejo (maswar) y que fuese reformada con arte mudéjar por los cristianos, que continuaron usándola para el mismo fin.​ Probablemente, esta fuese a sala donde estaba el tribunal presidido por Pedro I, aunque existen otras hipótesis sobre su posible localización.​ En este tribunal había tres gradas de ladrillo con un trono de piedra, aunque esta estructura fue demolida antes de la visita de Felipe II en 1570.​ Esta actuación disgustó a Felipe II,​ que era un gran admirador del rey don Pedro y que fue el primero en indicar que debía llamársele "el Justiciero".​
Residencia real

Las residencias reales son las casas de los miembros de la familia real en los países cuyo régimen político es la monarquía. Se consideran residencias reales a los lugares donde habitan, trabajan o mantienen como casas de verano, de recreo o con propósitos especiales el Rey o la Reina en el poder (quien representa la jefatura de Estado), su consorte y su descendencia directa, sus hijos, los príncipes y princesas.
Puede tratarse de residencias privadas, donde habitan los miembros de la familia real; de residencias oficiales, donde tienen sus oficinas o sirven para recepciones o visitas oficiales; de residencias de verano, de vacaciones o para usos especiales; o de residencias históricas, que estaban habitadas por los miembros de la familia real en el pasado, pero ya no. Generalmente se trata de palacios y palacetes ubicados en la capital del país y en otras ciudades, que la Casa real ha obtenido o mandado construir a lo largo de su historia. Estos palacios, generalmente de grandes dimensiones, disponen de muchas salas, habitaciones privadas, salones de fiestas, de banquetes, de música, galerías, y están predispuestos en un cuerpo central y una o dos alas laterales. Además tienen amplios y bellos jardines, o hasta un bosque de caza.
En algunas monarquías, la mayoría de las residencias están abiertas al público (excepción es la residencia privada); ya sea todo el año cuando el monarca no se encuentra presente. Cuentan con interesantes museos relativos a la historia de la Casa real o de la monarquía en general. Además se pueden visitar los jardines, algunas salas o salones y, en su caso, las sepulturas de los monarcas anteriores.
En España las residencias reales están enmarcadas en los Reales Sitios.
Arquitectura renacentista española

La arquitectura renacentista española es la arquitectura renacentista desarrollada en España desde las últimas décadas del siglo XV hasta el principios del siglo XVII. Fue parte del movimiento general conocido como el Renacimiento, que se extendió desde Italia al resto de Europa y afectó a muchos aspectos de la erudición y el arte. En España, el Renacimiento comenzó a injertarse en formas góticas.​​
El estilo comenzó a difundirse principalmente por arquitectos locales: esa es la causa de la creación de un Renacimiento español con características propias, que trajo la influencia de la arquitectura italiana, a veces por libros y pinturas, mezclado con la tradición gótica y la idiosincrasia local. El nuevo estilo se llama plateresco, debido a las fachadas extremadamente decoradas, que traían a la mente los motivos decorativos del trabajo intrincadamente detallado de la platería. Órdenes clásicos y motivos de candelabros (a candelieri ) combinados libremente en conjuntos simétricos.​ Algunos ejemplos son las fachadas de la Universidad de Salamanca​ y del Convento de San Marcos en León.​
Con el paso de las décadas, la influencia gótica desaparece y la búsqueda de un clasicismo ortodoxo alcanza cotas muy altas. Aunque el «plateresco» es un término de uso común para definir la mayor parte de la producción arquitectónica de finales del siglo XV y la primera mitad del siglo XVI, algunos arquitectos como Diego Siloe y Andrés de Vandelvira en Andalucía, y Alonso de Covarrubias y Rodrigo Gil de Hontañón en Castilla adquirieron un estilo más personal y sobrio. Esta fase del Renacimiento español se llama el Purismo renacentista.​
Desde mediados del siglo XVI, bajo la dirección de arquitectos como Pedro Machuca, Juan Bautista de Toledo y Juan de Herrera, hubo una adhesión mucho más estrecha al arte de la antigua Roma, anticipándose en ocasiones al manierismo. Un ejemplo de ello es el Palacio de Carlos V en la Alhambra de Granada, construido por Pedro Machuca.
Con la obra de Juan Bautista de Toledo y Juan de Herrera en El Escorial surge un nuevo estilo: el estilo herreriano.​ Extremadamente sobrio y desnudo, alcanza altos niveles de perfección en el uso de la sillería de granito, e influye en la arquitectura española tanto en la península ibérica como en todo el Imperio español durante más de un siglo.​​​
Catálogo General del Patrimonio Histórico Andaluz

El Estatuto de Autonomía para Andalucía de 2007 establece en el artículo 10.3.3.º uno de los objetivos básicos de la comunidad autónoma: «El afianzamiento de la conciencia de identidad y de la cultura andaluza a través del conocimiento, investigación y difusión del patrimonio histórico, antropológico y lingüístico», atribuyendo el artículo 68 de la misma norma legal la competencia exclusiva de la Comunidad Autónoma en materia de Patrimonio Histórico, Artístico, Monumental, Arqueológico y Científico.​ El Catálogo General del Patrimonio Histórico Andaluz se define en la Ley 14/2007 de 26 de noviembre, de Patrimonio Histórico de Andalucía «como instrumento para la salvaguarda de los bienes en él inscritos, la consulta y divulgación de los mismos».​
El Catálogo General del Patrimonio Histórico Andaluz comprenderá los Bienes de Interés Cultural, los bienes de catalogación general y los incluidos en el Inventario general de bienes Muebles del Patrimonio histórico Español.
El régimen de protección de los bienes inscritos puede ser:
Además, el catálogo incluye las inscripciones como Bienes de Interés Cultural al amparo de la Ley 16/1985 de 25 de junio del Patrimonio Histórico Español.
Este catálogo está disponible en formato open data.​
La Ley de Patrimonio Histórico España, define que: «en el seno del Patrimonio Histórico Español, y al objeto de otorgar una mayor protección y tutela, adquiere un valor singular la categoría de Bienes de Interés Cultural, que se extiende a los muebles e inmuebles de aquel Patrimonio que, de forma más palmaria, requieran tal protección. Semejante categoría implica medidas asimismo singulares que la Ley establece según la naturaleza de los bienes sobre los cuales recae».​
Instituto del Patrimonio Cultural de España

El Instituto del Patrimonio Cultural de España (IPCE) es una institución pública dedicada a la conservación y restauración de los bienes culturales que conforman el patrimonio histórico español. Para ello integra en su personal especialistas de diversas disciplinas: Arquitectura, Arqueología, Etnografía, Conservación-Restauración, Física, Geología, Química, Biología, Arte, Documentación, Informática, Fotografía, Biblioteconomía y Archivística entre otras. Se configura como una Subdirección General de la Dirección General de Patrimonio Cultural y Bellas Artes del Ministerio de Cultura.
La sede del Instituto del Patrimonio Cultural de España se encuentra en Madrid, en la calle Pintor El Greco, número 4, de la Ciudad Universitaria, muy cerca del palacio de la Moncloa.
En tiempos de la Segunda República, se creó la Junta Superior del Tesoro Artístico Nacional encargada de la catalogación, defensa y conservación del patrimonio artístico nacional, cuyas funciones al comenzar la guerra fueron asumidas por la Junta de Incautación y Protección del Patrimonio Artístico.
Desde mediados del siglo XX el Estado contaba con tres organismos dedicados al patrimonio cultural: el Servicio de Defensa del Patrimonio Artístico Nacional (SDPAN), el Instituto de Conservación y Restauración de Obras de Arte (ICROA) y el Servicio Nacional de Restauración de Libros y Documentos (SELIDO).
En 1985 se unificaron los tres organismos junto con el Centro Nacional de Información Artística, Arqueológica y Etnológica, la Subdirección General de Monumentos y la Subdirección General de Arqueología y Etnología. De la fusión surgió el ICRBC (Instituto de Conservación y Restauración de Bienes Culturales).
Después de otros cambios de denominación, en 2008 pasa a llamarse Instituto del Patrimonio Cultural de España (IPCE).
El inmueble, proyecto de los arquitectos Fernando Higueras y Antonio Miró Valverde, está inscrito en un círculo de unos 40 metros de radio y dividido en 30 gajos principales. Está distribuido en cuatro plantas circulares, conectadas verticalmente por medio de escaleras y ascensores, excepto la entreplanta.​
Por su aspecto exterior, este edificio es conocido popularmente en Madrid como la Corona de Espinas.
El edificio fue declarado Bien de Interés Cultural con categoría de monumento por Real Decreto 1261/2001 de 16 de noviembre (BOE de 30 de noviembre de 2001, n.º 287), siendo entonces el único inmueble declarado BIC en vida de un autor.​
El IPCE desarrolla su labor en torno a cuatro áreas de actuación:
Royal Residence of La Mareta

The Royal Residence of La Mareta is a Spanish royal family residence located in the municipality of Teguise, in the island of Lanzarote. The residence has also been used as a holiday residence by some Spanish prime ministers.
The palace-house was commanded to build by King Hussein of Jordan in the late 1970s and was designed by Spanish architect César Manrique. Its name is due to the fact that in the same place there was a mareta, that is to say, a cistern that served to collect rainwater and as an animal drinker.
King Hussein of Jordan ordered the construction of this residence by the sea in the town of Costa Teguise, in the municipality of Teguise, northeast of Lanzarote. Hussein never stayed in it but one of his sons spent a vacation period there after his wedding. In 1989, Hussein gave the house to Juan Carlos I, king of Spain, who in turn gave it to Patrimonio Nacional.
Since then, the Spanish royal family has frequented La Mareta as a holiday place, although its main holiday destination has been the Palace of Marivent, in Mallorca. The first time the royal family spent the holidays in this residence was after the death of Infante Juan, Count of Barcelona, the King's father, in 1993. In this residence, the King's mother, Princess María de las Mercedes, Countess of Barcelona, passed away in 2000.
In 2015, after assuming the throne, King Felipe VI ordered the Industry Minister, José Manuel Soria, to reach an agreement with the chair of Patrimonio Nacional, Alfredo Pérez de Armiñán, to allocate the residence to promote the tourist interests of region of the Canary Islands and Spain. The main idea of this agreement was to invite to the residence important personalities to promote those interests.
Spanish royal sites

The Royal Sites (Spanish: Reales Sitios) are a set of palaces, monasteries, and convents built for and under the patronage of the Spanish monarchy. They are administered by Patrimonio Nacional (National Heritage), a Spanish state agency; most are open to the public, at least in part, except when they are needed for state or official events.
Here is a list of the Patrimonio Nacional royal sites, with the provinces where they are located.
These current or historical royal residences are well known but are not administered by Patrimonio Nacional:
Palace of Marivent

The Palace of Marivent (which in English means Palace of Sea and Wind) is a modern palace built in the 1920s and located in the tourist area of Cala Mayor in Palma de Mallorca, Spain. Since the 1970s, this palace has been the summer residence of the Spanish royal family, although their official residence in the Balearic Islands is the Royal Palace of La Almudaina. This is also the favourite palace of Queen Sofía, being the place where she lives most of the year.
Unlike the official residence of the Royal Palace of La Almudaina, Marivent does not belong to the set of residences of the Spanish royal family property of the Patrimonio Nacional state agency, but its ownership corresponds to the Autonomous Community of the Balearic Islands. Despite this nature of a private residence, the Marivent Palace has served, on many occasions, as a setting for the receptions and interviews that the monarch offers both the prime minister of Spain and other international authorities.
The property was designed by the architect Guillem Forteza Pinya between 1923 and 1925, commissioned by the painter Juan de Saridakis, who lived there until his death. His widow, Anunciación Marconi Taffani, gave the building and its land to the Balearic Provincial Council in 1966, on condition that a museum be created bearing the name of the painter, and that it remained open to the public.
These conditions were met until 1973 when the Provincial Council ceded the estate to the then Princes of Spain (Juan Carlos and Sofía), a fact that caused the descendants of Saridakis to sue the provincial authorities to the courts for non-compliance with the conditions of transfer, and to recover the movable property of the interior of the palace belonging to his family.
However, sources of the autonomous government in the 1980s, on which the palace depended, declared that "We are relatively little concerned that these goods are taken, since they have little value", forty million pesetas not the three billion that the heirs of painter Juan de Saridakis claimed.
List of Moorish structures in Spain and Portugal

This is a list of preserved or partly-preserved Moorish architecture in Spain and Portugal from the period of Muslim rule on the Iberian Peninsula (known as al-Andalus) from the 8th to 15th centuries. The list is organized by geographic location.
Alhama de Granada
Alicante
Almería
Antequera
Árchez
Badajoz
Baños de la Encina
Córdoba
Gibraltar
Gormaz
Granada
Fiñana
Jaén
Jerez de la Frontera
Málaga
Mérida
Murcia
Niebla
Ronda
Seville
Tarifa
Toledo
Trujillo
Zaragoza
Albufeira
Lisbon
Mértola
Silves
Sintra
Loulé
Renaissance literature

Renaissance literature refers to European literature which was influenced by the intellectual and cultural tendencies associated with the Renaissance. The literature of the Renaissance was written within the general movement of the Renaissance, which arose in 14th-century Italy and continued until the mid-17th century in England while being diffused into the rest of the western world. It is characterized by the adoption of a humanist philosophy and the recovery of the classical Antiquity. It benefited from the spread of printing in the latter part of the 15th century.
For the writers of the Renaissance, Greco-Roman inspiration was shown both in the themes of their writing and in the literary forms they used. The world was considered from an anthropocentric perspective. Platonic ideas were revived and put to the service of Christianity. The search for pleasures of the senses and a critical and rational spirit completed the ideological panorama of the period. New literary genres such as the essay (Montaigne) and new metrical forms such as the Spenserian stanza made their appearance.
The impact of the Renaissance varied across the continent; countries that were predominantly Catholic or Protestant experienced the Renaissance differently. Areas where the Eastern Orthodox Church was culturally dominant, as well as those areas of Europe under Islamic rule, were more or less outside its influence. The period focused on self-actualization and one's ability to accept what is going on in one's life.
The earliest Renaissance literature appeared in Italy in the 14th century; Petrarch, Machiavelli, and Ariosto are notable examples of Italian Renaissance writers. From Italy, the influence of the Renaissance spread at different times to other countries and continued to spread around Europe through the 17th century. The English Renaissance and the Renaissance in Scotland date from the late 15th century to the early 17th century. In northern Europe, the scholarly writings of Erasmus, the plays of William Shakespeare, the poems of Edmund Spenser, and the writings of Sir Philip Sidney may be considered Renaissance in character.
The development of the printing press (using movable type) by Johannes Gutenberg in the 1440s encouraged authors to write in their local vernacular instead of Greek or Latin classical languages, thus widening the reading audience and promoting the spread of Renaissance ideas.
Significant writers and poets associated with the Renaissance literature are:
Italian: Petrarch, Giovanni Boccaccio, Jacopo Sannazaro, Niccolò Machiavelli, Ludovico Ariosto, Michelangelo
Portuguese: Jorge de Montemor, Luís de Camões
Spanish: Baptista Mantuanus, Miguel de Cervantes
French: François Rabelais
Dutch: Erasmus
English: Thomas Wyatt, Edmund Spenser, Philip Sidney, William Shakespeare
German: Georg Rudolf Weckherlin