davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Department of the Taoiseach

The Department of the Taoiseach (Irish: Roinn an Taoisigh) is the government department of the Taoiseach, the title in Ireland for the head of government. It is based in Government Buildings, the headquarters of the Government of Ireland, on Merrion Street in Dublin.
The civil servant who heads the Department of the Taoiseach is known as the Secretary General of the Department and also serves as the cabinet secretary.
The main role of the department is to support and advise the Taoiseach in carrying out various duties. The department also supplies administrative support to the Government Chief Whip in respect of their duties and provides the Secretariat to the Government. The department acts as a link between the President, the Taoiseach and other Departments of State.
In addition, the Department of the Taoiseach is involved in a number of other areas such as the development and co-ordination of policy in relation to economic and social development (social partnership), Northern Ireland, the European Union and Oireachtas reform. It also arranges State functions such as the annual National Day of Commemoration, presidential inaugurations, State dinners and provides a protocol service to the Taoiseach of the day.
Article 53 of the Constitution of the Irish Free State created the position of President of the Executive Council of the Irish Free State. The department was created by the Ministers and Secretaries Act 1924 as the Department of the President of the Executive Council, which came into operation on 2 June 1924. Under that act it was assigned:
The position of Taoiseach was created under Articles 13.1 and 28.5 of the Constitution of Ireland, which was approved on 1 July 1937. Under the Constitution (Consequential Provisions) Act 1937, the Department of the President of the Executive Council was renamed as the Department of the Taoiseach from and after the coming into operation of the Constitution of Ireland, which occurred on 29 December 1937.
Iglica

Iglica (Polish: [iɡˈlit͡sa]; "spire" or "needle") is a needle-like monument in Wrocław, Poland. It was built in 1948 and was 106 metres tall. Today, after renovation, the top ten metres have been removed and it is now 90 metres tall.
This structure was constructed by Polish Communists for an exhibition to celebrate regaining control over the "Regained Territories" after the Second World War with Stanisław Hempel being chosen as the designer. The Iglica is located very close to the Centennial Hall. Considering the hall's German origin, planners decided to build a spire next to it that could become a symbol of Polish Wrocław and Polish technology.
It was originally topped by a spinning contraption of mirrors, creating an "umbrella of light" at night, but this was struck by lightning within a day of completion, and prior to the official opening. The remnants of this damaged structure were apparently removed by two climbing enthusiasts at no cost, the military being unable to tackle the task.
The spire was named one of Poland's official national Historic Monuments (Pomnik historii), as designated 20 April 2005, together with the Four Domes Pavilion, the Pergola, and Centennial Hall. Its listing is maintained by the National Institute of Cultural Heritage.
St Peter's Church, Phibsborough, Dublin

St Peter's Church is a large Roman Catholic church located in Phibsborough, in the north of Dublin.
In the early 19th century, Phibsborough was a crime-ridden suburb home to many families living in poverty. Ultimately, the concern for the children of Phibsborough resulted in the founding of a Catholic school in 1826. Two of the priests running this school, Rev. W. Young and Rev. W. Carroll, converted the top floor of the school into a chapel.
In 1838 the Vincentian order, under Dean Philip Dowley, took over the running of the church.
In 1843, new school buildings were built to house the growing number of students. The second floor of the old structure was removed and the chapels length was augmented, leaving it 123 feet (37 m) long and 35 feet (11 m) high. In 1907, work on the spire apparently commenced after Cardinal Moran of Australia commented on the lack of Catholic church spires in the Dublin skyline.
St Peter's Church is recognised as an important landmark in North Dublin. In 1984 Bernard Neary wrote:
St. Peter's is noted for its beautiful stained glass windows, particularly the west window and Harry Clarke's early masterpiece entitled The Adoration of the Sacred Heart. The window depicts, among scenes of the life of Jesus Christ, the adoration of the Sacred Heart with Ss. Mary Magdalene and John the Evangelist.
St. Peters is richly decorated with Gothic embellishments, such as gargoyles, pinnacles, bosses and columns made from Newry granite.
The pipe organ, dating from 1910, is originally a Magahy instrument. The instrument was majorly rebuilt and refurbished between 1947 and 1949 by the Conacher organ company. At this time it was a very highly-regarded instrument. In 1952, Jeanne Demessieux gave a recital here.
Media related to St. Peter's Church Phibsborough, Dublin at Wikimedia Commons
Chloe Early

Chloe Early is London-based contemporary artist, known for her figurative paintings with street art influences.
Early was born in 1980 and raised in Cork, Ireland. She was a student in printed textiles at the National College of Art and Design in Dublin, where she graduated in 2003. Early married artist Conor Harrington in 2013 after a decade together.
Early commonly works in oils on linen and aluminum panel. Her work captures the drama and emotion of Renaissance and early Baroque artwork. The tropes draw from historical work plays a clear role in her series "Suspended," partly inspired by Gian Lorenzo Bernini’s sculpture, The Ecstasy of Saint Theresa. Her work combines stylistic elements from Renaissance and Romantic painting with the rawness of contemporary life, “examining the sensitive and personal aspects of conflict, ambition and entropy in an opulent, cinematic style.” Common themes include redemption and hope.
Early has exhibited in group and solo shows in London, Los Angeles, Miami, New York, Cork and Dublin.
The music video for the song Iris (Hold Me Close) by U2 exhibits a coming of age story by Early. The artist contrasts concrete urbanism with lush landscapes, drawing from her childhood in Ireland and her impending motherhood.
– Sources:
Bus kecil

Bus kecil (atau lebih dikenal dengan bus mikro, bahasa Inggris: minibus) adalah kendaraan bermotor yang mengangkut penumpang yang didesain untuk membawa penumpang lebih banyak dari sekadar mobil minivan tetapi masih lebih sedikit daripada bus sedang dan bus besar. Bus sedang memiliki kapasitas tempat duduk antara 25 sampai 30 kursi. Bus kecil yang berukuran lebih besar biasa disebut bus sedang. Bus kecil mayoritas bermesin depan.
Bus kecil digunakan untuk berbagai macam keperluan. Dalam perannya sebagai transportasi publik, bus-bus ini dapat digunakan sebagai rute bus transit, bus pengumpan (feeder), bus antar-jemput (shuttle bus), bus bandara, atau taksi besar. Pemakaian pribadi bus kecil biasanya dipakai sebagai transportasi orang penting, bus sewaan (carter), dan bus untuk tur perjalanan. Sekolah, klub olahraga, grup-grup komunitas tertentu biasanya juga menggunakan bus kecil sebagai transportasi pribadi mereka.
Di Indonesia, bus kecil digunakan sebagai angkutan mobil penumpang umum.
Jika dilihat dari ukurannya, bus mikro adalah bus dengan ukuran yang kecil dan panjangnya kurang dari 8 meter (26 ft 3 in). Bus sedang adalah bus kecil yang lebih besar dari bus mikro tetapi lebih kecil dari bus besar.
Daihatsu Gran Max

Daihatsu Gran Max adalah line-up mobil untuk Gran Max minibus ada 2 varian yaitu minibus dan blind van dan untuk Gran Max pickup ada 2 varian yaitu bak terbuka dan box di Indonesia. Mulai diperkenalkan pada tahun 2007, Gran Max secara resmi menggantikan Daihatsu Zebra Master. Namun, penjualan Gran Max baru dimulai pada tahun 2008.
Gran Max diekspor ke Jepang dengan nama Toyota LiteAce atau Toyota TownAce dalam bentuk van/wagon (S400M) atau pickup (S400U). Mulai tahun 2020, Gran Max dijual sebagai sebuah produk Daihatsu di Jepang.
Pada tanggal 30 Agustus 2022, mesin 3SZ-VE dengan VVT-i (yang juga digunakan pada Toyota Avanza generasi pertama tipe 1.5 S dan Daihatsu Terios/Toyota Rush generasi pertama) pada Gran Max 1.5 diubah menjadi 2NR-VE dengan Dual VVT-i (yang juga digunakan pada Daihatsu Xenia/Toyota Avanza generasi kedua dan ketiga dan Daihatsu Terios/Toyota Rush generasi kedua).
Berbasis pada versi van dari Daihatsu Hijet kei-car generasi kesepuluh, Gran Max di desain lebih besar dan lebar daripada basis kei-carnya agar memenuhi pasar bak terbuka dan van yang di dominasi oleh Suzuki Carry. Dengan panjang 4 meter, lebar 1.6 meter dan ground clearance tinggi, Gran Max memiliki ruang interior yang luas dan cukup untuk rata-rata jalan di Indonesia. Hanya tipe 1.5 liter yang memiliki power stering.
Saat keluar dari pabrik, Gran Max tersedia dalam 2 bentuk utama dengan variasi trim yang sesuai dengan bentuknya. Untuk seluruhnya, mobil ini tersedia dengan mesin 1.3L K3-DE dan mesin 1.5L 3SZ-VE.
Di Indonesia, Gran Max mencatatkan penjualan sebesar:
Daihatsu Luxio

Daihatsu Luxio adalah mobil minibus yang diproduksi oleh pabrikan otomotif Jepang, Daihatsu di Indonesia melalui PT. Astra Daihatsu Motor. Mobil ini pertama kali diperkenalkan pada tanggal 26 Februari 2009 dengan penyegaraan (facelift) pada tanggal 19 Februari 2014. Mobil ini merupakan versi mewah dari Daihatsu Gran Max minibus, dan ditujukan sebagai kendaraan penumpang, dibandingkan Gran Max yang lebih ditujukan sebagai kendaraan komersial.
Daihatsu Luxio dipasarkan di Indonesia dengan satu pilihan mesin bensin, yaitu 3SZ-VE 1500cc DOHC VVT-i 4 silinder segaris. Mesin ini mempunyai tenaga maksimum 95 hp/6000 rpm dan torsi maksimum 13,7 Kg.m/4400 rpm. Mesin ini sama dengan mesin yang digunakan di Daihatsu Gran Max ketimbang yang ada pada Daihatsu Terios dan Daihatsu Xenia 1.5 yang lebih bertenaga.
Luxio tersedia dalam 3 tipe pada awalnya; D, M, X; tetapi diselaraskan kembali menjadi hanya 2, yaitu D dan X. Tipe D adalah tipe paling standar; dengan roda kaleng standar, A/C, radio dan tiga baris kursi.
Pada tipe M dan X adalah AC double blower, jok deret kedua yang bisa digeser dan sabuk pengaman untuk jok deret kedua dan ketiga. Beberapa perlengkapan opsional lainnya adalah alas untuk barang bawaan (cargo tray) dan jaring untuk barang bawaan (cargo net), sedangkan ABS hanya opsional untuk tipe M dan X.
Tipe paling mewah, X, memiliki fitur-fitur seperti spoiler belakang dengan lampu rem, seluruh jok yang dilengkapi dengan penahan kepala, dashboard dua warna dengan wooden panel pada kluster kiri-kanan dan silver panel pada kluster tengah (sebelum facelift) atau ornamen black piano pada kluster tengah (facelift). Dan, transmisi otomatis dengan tuas berada di dashboard. Tipe ini juga dilengkapi audio Double DIN CD dengan MP3, kaset dan Radio AM/FM (sebelum facelift, sama seperti yang digunakan pada Toyota Avanza generasi pertama tipe 1.5 S dan Daihatsu Terios/Toyota Rush generasi pertama sebelum facelift) atau Kenwood Double DIN DVD+CD dengan MP3 dan Radio AM/FM (facelift).
Di Indonesia, Luxio mencatatkan penjualan sebesar:
Tayo the Little Bus

Tayo the Little Bus (Hangul: 꼬마버스 타요; RR: Kkoma-beoseu Tayo) adalah serial animasi dari Korea Selatan yang diproduksi oleh Iconix Entertainment dan Educational Broadcasting System.
Serial ini tersedia dalam bahasa Korea, Inggris, Rusia, Turki, Indonesia, Jerman, Arab, Prancis, Belanda, Thai, Hindi, Jepang, Mandarin, Portugis, Ibrani, dan Spanyol yang dapat disaksikan di YouTube.
Season 1 Bahasa Indonesia tersedia sebagai DVD dari KFC.
Seri ini memiliki empat karakter utama.
Sumber:
Pada seminar Vietnam untuk mengatasi perjuangan industri animasi Vietnam, animator Korea bernama Tayo Little Bus sebagai seri yang telah "mendominasi" pasar Korea. Animator ini juga mencatat bahwa seri ini populer di Tiongkok, Thailand, Filipina, Kamboja, dan Vietnam.
Pada tahun 2014, Pemerintah Metropolitan Seoul ditugaskan agar bus dirancang sebagai karakter Tayo, Gani, Rogi, dan Lani, untuk menjalankan sekitar Gwanghwamun Square wilayah kota. Hal ini dilakukan sebagai bagian dari inisiatif untuk mengajar anak-anak bagaimana menggunakan bus. Inisiatif ini sukses besar, gambar orang banyak lebih dari 40.000 dalam satu hari. Orang-orang dari seluruh negeri datang untuk melihat bus. Meskipun bus awalnya ditetapkan untuk menjalankan dari 26 Maret sampai Hari Angkutan Umum pada akhir April, popularitas mereka menyebabkan perpanjangan sampai Hari Anak pada 5 Mei Jumlah bus juga diperluas dari semula empat sampai 100. Dalam bangun keberhasilan ini, pemerintah daerah dari kota-kota lain di Korea Selatan telah dianggap mengadopsi kampanye. Meskipun pejabat untuk kota Seoul awalnya menentang ini, berdasarkan hak cipta, mereka setuju pada bulan April untuk membiarkan kota-kota lain menggunakan karakter untuk tujuan non-komersial.
Jaeyeon Woo dari The Wall Street Journal ' s blog Korea Real Time, berspekulasi dalam April 2014 artikel bahwa keberhasilan inisiatif ini menyebabkan kedua Provinsi Gyeonggi ' calon gubernur s, Kim Sang-gon dan Nam Kyung-pil, untuk mengadopsi transportasi umum masalah sebagai bagian penting dari platform kampanye mereka. Seoul-Wali kota Park Won-soon, yang mulai inisiatif, telah dikritik oleh beberapa rival politiknya, yang merasa bahwa ia mengambil kredit untuk seri, meskipun seri dimulai oleh pemerintahan pendahulunya.
Pada tanggal 16 Oktober 2014, sebuah kelompok Korea Selatan disebut Astronot Remaja, meluncurkan balon ruang yang dirancang sebagai karakter Tayo dari Space Science Park di Korea Museum Sains Nasional .
Pada tahun 2022, layanan BRT Trans Kota Tangerang mengubah namanya menjadi Bus Rapid Transit Tangerang Ayo, yang kemudian oleh masyarakat sekitar disingkat menjadi Tayo.
Terminal Ploso

Terminal Ploso adalah sebuah terminal penumpang tipe C yang terletak di utara daerah aliran sungai (DAS) Sungai Brantas di area Pasar Ploso, Jombang. Terminal ini menjadi titik singgah (transit) dari beberapa trayek angkutan umum lintas utara Jombang. Sampai tahun 2022, terdapat beberapa trayek aktif dari angkutan umum yang melintasi terminal ini, seperti:1. angkutan pedesaan rute Ploso – Jombang2. MPU rute Ploso – Babat3. bus antarkota rute Jombang – Tuban, dan 4. bus perintis rute Ploso – Marmoyo.
Terminal Ploso menjadi titik simpul pertemuan enam trayek angkutan pedesaan lintas utara Jombang. Hal tersebut menjadikan lokasi terminal ini ramai, selain karena lokasi terminal berhadapan dengan Pasar Ploso. Ciri khas angkutan pedesaan lintas utara Jombang adalah menggunakan kendaraan Suzuki Carry dengan bodi berwarna hijau. Berikut merupakan titik lintasan angkutan pedesaan dari terminal ini.
Rendahnya okupansi penumpang menyebabkan seluruh pengemudi angkutan pedesaan pada keenam trayek tersebut melakukan pemangkasan rute. Rute yang aktif dilayani (2022) hanya pada lintasan Ploso – Jombang saja.
Moda transportasi MPU antar kabupaten yang melintasi Terminal Ploso adalah MPU bison (Isuzu Elf) trayek Ploso – Babat dan MPU minibus (Mitsubishi Colt Diesel) trayek Jombang (Pasar Legi) – Babat. Lintasan trayek MPU tersebut juga beririsan dengan lintasan bus antarkota trayek Jombang – Tuban. Rendahnya okupansi penumpang membuat pengemudi MPU hanya mengoperasikan unitnya hanya pada jam tertentu diluar jam pemberangkatan angkutan pedesaan dan bus antarkota dari terminal ini.
Terminal Ploso menjadi salah satu titik lintasan dari beberapa trayek bus antarkota dalam provinsi (AKDP) lintas kawasan eks keresidenan Bojonegoro. Berikut merupakan daftar trayek nonaktif ataupun masih aktif beroperasi dari terminal ini.
Faktor rute lintasan bus yang cenderung sempit dan berliku membuat operator layanan pada trayek tersebut menggunakan unit bus sedang. Beberapa operator perusahaan otobus (PO) penyedia layanan bus antarkota pada trayek tersebut adalah sebagai berikut:
Per 3 Februari 2022, Perum DAMRI cabang Surabaya mulai melayani bus perintis dengan trayek Terminal Ploso – Marmoyo. Rute lintasan bus tersebut menerapkan sistem loop (memutar), dimana lintasan rute berangkat tidak sama dengan rute kembali. Titik lintasan dari rute pemberangkatan dimulai dari Terminal Ploso menuju RSUD Ploso, Polsek Plandaan, Kantor Kecamatan Plandaan, Puri Semanding, Darurejo, Tanjung Wadung dan mengakhiri perjalanan di Balai Desa Marmoyo. Sedangkan titik lintasan dari rute sebaliknya dimulai dari Balai Desa Marmoyo menuju Balai Desa Tanjung Wadung, Mangunan, SMAN 1 Kabuh, Pasar Sapi Kabuh, Jalan Raya Babat–Jombang dan mengakhiri perjalanan di Terminal Ploso lagi.
(Indonesia) Akun instagram resmi dinas perhubungan kabupaten Jombang
Terminal Gemaharjo

Terminal Gemaharjo merupakan prasarana umum berupa terminal penumpang tipe C yang terletak pada sisi timur laut Kabupaten Pacitan di Desa Gemaharjo. Titik lokasi terminal ini terletak 1,5 km sebelah selatan Tugu Perbatasan Kabupaten Pacitan–Kabupaten Ponorogo. Posisi terminal ini berhadapan dengan kawasan pasar tradisional bernama Pasar Gemah Ripah, yang mempunyai aktivitas paling ramai pada hari pasaran Legi.
Terminal ini menjadi titik pemberhentian dan titik singgah (rest area) berbagai bus antarkota dalam provinsi (AKDP) sebelum melanjutkan perjalanan ke tujuan akhir. Berikut adalah berbagai moda angkutan umum, baik angkutan pedesaan dan bus antarkota yang melintasi terminal ini.
Web Dinas Perhubungan Kabupaten Pacitan Diarsipkan 2021-09-17 di Wayback Machine.
Daftar rute Transjakarta

Rute Transjakarta secara garis besar terbagi menjadi rute BRT (bus raya terpadu) dan Non-BRT. Rute BRT dibagi dalam dua jenis, yaitu koridor utama dan koridor lintas (melewati beberapa bagian koridor utama selain koridor induknya). Rute Non-BRT juga dibagi dalam dua jenis: Non-BRT Integrasi (terintegrasi BRT dengan berhenti di sebagian halte BRT dan sebagian bus stop trotoar) dan Non-BRT Non-Integrasi (tidak terintegrasi BRT dan hanya berhenti di bus stop trotoar). Terdapat 14 dari 19 koridor utama yang saat ini beroperasi. Koridor pertama dibuka pada tahun 2004, yakni Blok M — Kota.
Sebagian besar BRT Koridor Utama memiliki lajur tersendiri, yang terpisah dengan lajur kendaraan pribadi, walau tidak seluruh segmen rute memiliki lajur terpisah. BRT Lintas Koridor umumnya akan menggunakan lajur khusus BRT Koridor Utama yang dilintasinya, tetapi akan keluar jalur dan bercampur kendaraan lain saat hendak berbelok ke jalur BRT Koridor Utama lain dalam rutenya. Rute Non-BRT Integrasi hanya menggunakan lajur khusus saat berhenti di halte BRT dan akan bercampur dengan kendaraan lain untuk berhenti di bus stop trotoar. Rute Non-BRT Non-Integrasi umumnya sama sekali tidak menggunakan lajur khusus dan selalu bercampur dengan kendaraan lain.
BisKita Trans Wibawa Mukti

BisKita Trans Wibawa Mukti adalah layanan angkutan umum berbasis bus raya terpadu di Kabupaten Bekasi, yang menerapkan mekanisme subsidi BTS (Buy The Service) oleh BPTJ Kementerian Perhubungan dan diselenggarakan berdasarkan standar pelayanan yang telah ditetapkan oleh pemerintah. Bus Trans Wibawa Mukti juga terintegrasi dengan rute Bus TransJakarta (B21) di Bulak Kapal, Kota Bekasi.
Nama Trans Wibawa Mukti sendiri diambil dari moto Kabupaten Bekasi, yaitu Swatantra Wibawa Mukti.
Koridor pertama yaitu Stasiun LRT Jati Mulya-Stasiun Cikarang diluncurkan pada 1 Desember 2024 dan beroperasi keesokan harinya
Daftar peta rute BisKita Trans Wibawa Mukti. Klik "Tampilkan" untuk menampilkan peta.
BisKita memiliki jam operasional 05:00-21:00 WIB. Dengan 15 unit armada bus sedang berkapasitas 40 orang, koridor 1 memiliki sela (headway) berkisar 12 menit. Selama uji coba, tarif yang dikenakan yaitu Rp. 0 (tanpa biaya) menggunakan Kartu Uang Elektronik.
Setelah tahap uji coba. Tarif untuk sekarang dan setelah nya
¶
Halte Transjakarta Kampung Rambutan

Kampung Rambutan adalah sebuah halte bus Transjakarta yang terletak di Terminal Kampung Rambutan, Kelurahan Rambutan, Ciracas, Jakarta Timur. Halte yang merupakan titik awal ke arah Halte Kampung Melayu ini berada di Koridor 7 yang membentang dari utara ke selatan, dan letaknya berada di dalam terminal bus dalam kota Kampung Rambutan.
Sebagai terminus yang berada dalam terminal bus, Halte Kampung Rambutan memiliki peron terpisah untuk penurunan dan penaikan penumpang, dengan area berbayar yang terpisah, sehingga penumpang yang akan melanjutkan perjalanan atau transit wajib membayar lagi.
Memiliki ukuran yang cukup besar, Halte Kampung Rambutan pada bangunan peron keberangkatan memiliki 4 pintu dermaga pada sisi barat halte. Di sisi lain, bangunan peron penurunannya memiliki 4 dermaga peron di kedua sisinya. Meskipun utamanya hanya peron Barat yang dilayani di bangunan peron penurunan ini.
Tidak ada fasilitas musala dan toilet yang tersedia di dalam kedua bangunan Halte Kampung Rambutan. Akses menuju tempat parkir tersedia dengan melalui Jembatan Penyeberangan Orang (JPO) yang ada di samping halte penaikan.
Berikut merupakan peta tata letak layanan rute koridor/BRT di Halte Kampung Rambutan per 6 September 2024:
Berikut merupakan daftar layanan bus kota Transjakarta non-BRT yang tersedia baik di dalam maupun di sekitar Halte BRT Kampung Rambutan per 1 Agustus 2024:
Stasiun LRT Kampung Rambutan

Stasiun LRT Kampung Rambutan (KAM) merupakan stasiun LRT yang terletak di Jalan Bungur, Rambutan, Ciracas, Jakarta Timur. Stasiun yang terletak pada ketinggian +57,909 meter ini termasuk dalam Daop I Divisi LRT Jabodebek dan hanya melayani Lin Cibubur LRT Jabodebek. Nama stasiun ini diambil dari Terminal Kampung Rambutan yang berada di samping terminal bus dari stasiun ini.
Nb. Rute bercetak miring tidak dioperasikan untuk sementara
Terminal Kampung Rambutan

Terminal Kampung Rambutan adalah terminal bus yang berada di Jalan Lingkar Luar Selatan (Jl. TB. Simatupang). dan berada di kawasan Rambutan, Jakarta Timur. Terminal ini dibangun pada tahun 1986 untuk menggantikan Terminal Cililitan yang kelak akan menjadi Pusat Grosir Cililitan. Dan terminal tersebut diresmikan oleh Gubernur DKI Jakarta saat itu, Wiyogo Atmodarminto pada awal tahun 1990-an.
Terminal ini terbagi menjadi 2 gedung utama yang masing-masing melayani bus antarkota serta angkutan perkotaan, serta satu halte Transjakarta koridor 7 yang terletak di bangunan sendiri. Pada 2022 Dinas Perhubungan DKI Jakarta melakukan modernisasi pelayanan terminal yang dibiayai dana hibah dari Korea Selatan. Setelah modernisasi dilakukan, penjualan tiket dilayani secara daring melalui mesin tiket dan loket terpadu pada bangunan terminal antarkota.
Koridor 7 Transjakarta

Koridor 7 Transjakarta adalah koridor bus Transjakarta yang beroperasi dengan jurusan Kampung Rambutan hingga Kampung Melayu. Pada peta perjalanan, koridor ini diberi warna pink tua.
Koridor ini melintasi Jalan Otista Raya, Jalan MT Haryono, Jalan Mayjen Sutoyo, Jalan Raya Bogor, dan Jalan Gedong Timur/Barat. Koridor 7 merupakan satu-satunya koridor yang tidak terintegrasi dengan layanan kereta komuter Commuter Line.
Koridor 7, bersama dengan koridor 4, 5, dan 6 resmi dioperasikan pada 27 Januari 2007, setelah menjalani uji coba pengoperasian pada Desember 2006.
Tipe bus yang melayani Koridor 7 adalah sebagai berikut:
Berikut ini adalah daftar depo bus yang mengalokasi bus koridor 7.
Cibinong, Bogor

Cibinong (aksara Sunda: ᮎᮤᮘᮤᮔᮀᮧ) adalah sebuah kecamatan sekaligus menjadi ibu kota kabupaten di Kabupaten Bogor, Provinsi Jawa Barat, Indonesia.
Pusat kecamatan ini berada di Kelurahan Cirimekar yang berada di ketinggian +130 mdpl.
Kata Cibinong diyakini berasal dari dua suku kata dalam bahasa Sunda, yaitu ci yang berarti sungai atau aliran air, dan binong yang berarti nama sebuah pohon Tetrameles nudiflora.
Cibinong pada awalnya tidak dipersiapkan menjadi lokasi Ibu Kota Kabupaten Bogor. Sebelumnya, Desa Kemang (saat itu bagian dari Kecamatan Semplak) yang dipersiapkan sebagai lokasi ibu kota yang mempertimbangkan wacana peningkatan status Depok menjadi Kota Administrasi dan pemekaran wilayah bekas Kawedanan Jonggol menjadi Daerah Tingkat II Kabupaten. Atas wacana tersebut, lokasi Desa Kemang dianggap ideal, karena akan menjadi titik paling tengah Kabupaten Bogor.
Pada umumnya penduduk kabupaten Bogor, demikian juga di Cibinong, merupakan suku Sunda, serta suku pendatang lainnya seperti Jawa, Cirebon, Betawi, Batak, Minangkabau , Bugis dan lainnya. Bahasa yang digunakan umumnya Sunda, selain dari bahasa resmi bahasa Indonesia.
Tahun 2021, jumlah penduduk kecamatan Cibinong sebanyak 346.426 jiwa, dengan luas wilayah 41,52 km² dan kepadatan 7.292 jiwa/km². Kemudian, persentasi penduduk kecamatan Cibinong berdasarkan agama yang dianut yakni Islam 92,48%, kemudian Kekristenan 6,47% dimana Protestan 4,69% dan Katolik 1,78%. Sebagian lagi menganut Buddha yakni 0,62%, Konghucu 0,26%, Hindu 0,16% dan Kepercayaan 0,01%.
Secara Geografis Kecamatan Cibinong berada di dataran rendah utara Bogor yang terletak di Lembah Barat Pegunungan Jonggol yang dialiri Sungai Ciliwung dan beberapa sungai yang berasal dari Puncak, Bogor atau Jonggol, Bogor. Elevasi Kota Cibinong berkisar, 110 hingga 152 Mdpl dengan kontur tanah yang sedikit berbukit disekitar bantaran sungai, karenanya Cibinong dikenal sebagai daerah dengan suhu udara mirip suhu di Depok atau Jakarta Selatan yang panas berbeda dengan daerah Bogor lainnya (khususnya bagian Selatan dan Timur) yang dikenal sejuk. Meskipun Cibinong berada di dataran rendah dan dialiri beberapa sungai namun Cibinong sejak dahulu dikenal merupakan daerah yang bebas banjir. Titik tertinggi Cibinong berada di Kelurahan Karadenan, sedangkan titik terendahnya berada di Kelurahan Pabuaran.
Kecamatan Cibinong memiliki iklim hutan hujan tropis (Af) dengan curah hujan tinggi hingga sangat tinggi sepanjang tahun.
Terminal Lebak Bulus

Terminal Lebak Bulus merupakan terminal bus tipe B yang terletak di Jalan Ciputat Raya, Kec. Kebayoran Lama, Kota Jakarta Selatan. Terminal ini mulai diresmikan dan dibuka untuk umum oleh Badan Pengelola Transportasi Jabodetabek (BPTJ) sejak 12 Maret 1996.
Walaupun nama terminal ini Lebak Bulus, tapi lokasinya bukan berada di Lebak Bulus, melainkan di Pondok Pinang. Lokasi terminal ini berdekatan dengan Stadion Lebak Bulus dan Stasiun MRT Lebak Bulus.
Trayek bus antarkota yang sebelumnya berada di Terminal Lebak Bulus saat ini telah dipindah ke Terminal Jatijajar (Kota Depok) dan Terminal Pondok Cabe (Kota Tangerang Selatan) pasca pembongkaran Terminal Lebak Bulus untuk kepentingan proyek MRT Jakarta.
Rata-rata bus antarkota memulai keberangkatan awal dari Terminal Pondok Cabe atau Parung (via Ciputat) dan Ciledug (via Kebayoran Lama).
Standar Akuntansi Keuangan

Standar Akuntansi Keuangan atau SAK adalah standar praktik akuntansi yang digunakan di Indonesia, yang disusun dan diterbitkan oleh Dewan Standar Akuntansi Keuangan yang dibentuk oleh Ikatan Akuntan Indonesia. Standar akuntansi ini mengatur hal tentang pembuatan, penyusunan, hingga proses pencatatan dan penyajian data-data akuntansi dengan tujuan laporan keuangan menjadi seragam dan mudah dipahami oleh para pengguna.
Pada tahun 1970-an SAK mengikuti standar praktik akuntansi Amerika Serikat (US GAAP), kemudian pada tahun 1990-an mulai berkiblat pada International Accounting Standards (IAS). Per 1 Januari 2015, SAK resmi mengadopsi penuh Standar Pelaporan Keuangan Internasional (IFRS), yang merupakah kelanjutan dari IAS.
Terdapat tiga SAK yang saat ini berlaku dan dipublikasi oleh Ikatan Akuntan Indonesia.
Standar Akuntansi Keuangan Umum (disebut juga SAK Umum atau hanya SAK) mengatur pencatatan, penyusunan, perlakuan, dan penyajian laporan keuangan untuk entitas (badan atau bisnis) yang memiliki akuntabilitas publik, termasuk diantaranya Perseroan Terbatas, entitas nirlaba, asuransi, perbankan, dan perusahaan dana pensiun.
PSAK terdiri dari empat komponen: Kerangka Konseptual Pelaporan Keuangan (KKPK), Pernyataan Standar Akuntansi Keuangan (PSAK), Interpretasi atas Standar Akuntansi Keuangan (ISAK), serta Pencabutan Pernyataan Standar Akuntansi Keuangan (PPSAK).
Berikut ini adalah daftar pasal dalam PSAK dan ISAK Umum yang berlaku efektif 1 Januari 2020:
Berikut ini adalah daftar pasal dalam PSAK dan ISAK Umum yang telah dicabut, berlaku efektif 1 Januari 2020:
Saat suatu PSAK atau ISAK dicabut, Dewan SAK akan mengeluarkan Pencabutan Pernyataan Standar Akuntansi Keuangan (PPSAK). PPSAK biasanya tidak dibuat jika suatu PSAK atau ISAK dicabut karena digantikan dengan PSAK baru atau dilebur dalam PSAK yang sudah berlaku sebelumnya.
Standar Akuntansi Keuangan Syariah (disebut juga SAK Syariah atau SAS) ditujukan untuk entitas yang melakukan transaksi syariah, baik dilakukan entitas lembaga syariah maupun lembaga non syariah. SAK Syariah dibentuk dengan model kerangka umum SAK Umum, ditambah dengan acuan dari fatwa Majelis Ulama Indonesia.
Berikut ini adalah daftar pasal dalam PSAK, ISAK, dan PPSAK Syariah yang berlaku efektif 1 Januari 2018:
Standar Akuntansi Keuangan untuk Entitas Tanpa Akuntabilitas Publik (disebut juga SAK ETAP) merupakan SAK yang dirancang untuk digunakan oleh Entitas Tanpa Akuntabilitas Publik (ETAP), yaitu entitas (badan atau bisnis) yang tidak memiliki akuntabilitas publik signifikan; dan menerbitkan laporan keuangan untuk tujuan umum bagi pengguna eksternal, seperti pemilik yang tidak terlibat langsung dalam pengelolaan usaha, kreditur, dan lembaga pemeringkat kredit.
Driver and Vehicle Standards Agency

The Driver and Vehicle Standards Agency (DVSA) is an executive agency of the UK Department for Transport (DfT).
It carries out driving tests, approves people to be driving instructors and MOT testers, carries out tests to make sure lorries and buses are safe to drive, carries out roadside checks on drivers and vehicles, and monitors vehicle recalls. It is a separate organisation from the similarly named Driver and Vehicle Licensing Agency (DVLA).
The responsibilities of DVSA only cover Great Britain. In Northern Ireland, the same role is carried out by the Driver and Vehicle Agency (DVA).
It was announced on 20 June 2013 that the Driving Standards Agency (DSA) and Vehicle and Operator Services Agency (VOSA) would merge into a single agency in 2014. The name of the new agency was confirmed as the Driver and Vehicle Standards Agency (DVSA) on 28 November 2013.
DSA and VOSA closed on 31 March 2014, and DVSA took over their responsibilities on 1 April 2014.
DVSA was a trading fund from its creation until 31 March 2021.
Between 30 March 2017 and 3 April 2023, DVSA’s stated purpose was “helping you stay safe on Britain’s roads”.
On 4 April 2023, DVSA announced its purpose was changing to "keeping Britain moving, safely and sustainably". It does this by:
On 4 April 2023, DVSA published a vision to 2030 setting out how it will deal with challenges including making roads safer, making road transport greener and harnessing new technologies such as self-driving cars.
DVSA is responsible for:
The DVSA appoints vehicle examiners to stop and check vehicles for defects and compliance. They wear a uniform, which consists of a shirt and tie/polo shirt, high visibility coat, trousers, boots, and a white-topped cap with a green and white chequered cap band (similar to police traffic officers).
Under the Police Reform Act 2002, section 41 and Schedule 5, Chief Constables could grant powers (under a Community Safety Accreditation Scheme) to DVSA (originally VOSA) officers to stop vehicles for checks on vehicle and driver compliance without the need for police support (later expanded to stop any vehicle, although mainly goods and passenger carrying vehicles). At that time, only police officers had the power to stop vehicles and therefore had to be present. The powers were piloted in 2003, and brought more widely into force in 2004.
Following a consultation in July 2010, the law was overhauled in 2011 to grant VOSA/DVSA officers the power to stop vehicles without relying on police approval through Community Safety Accreditation Schemes as above. This also allowed VOSA/DVSA officers to stop vehicles in Scotland, as well as in England and Wales as previously. The amendment, which was made by the Road Vehicles (Powers to Stop) Regulations 2011, allows "stopping officers" approved by the Department for Transport to stop vehicles for certain reasons.
To be appointed as a stopping officer, a person must:
Officers must be in uniform to stop vehicles. Impersonating or obstructing stopping officers is an offence.
Обикновена дюля

Обикновената дюля (Cydonia oblonga) е вид растение от семейство Розови (Rosaceae), единствен представител на род Дюля (Cydonia). Дюлята е широколистно листопадно растение. Тя представлява храст или невисоко дърво. Дюлята е със сравнително слаборазвита коренова система, която е съставена от множество неголеми странични корени, които водят своето начало от основата на растението. На дълбочина корените на дюлята не достигат до повече от 80 – 100 cm.
Стъблото и корените на дюлевото дърво са покрити със сива, а понякога със сиво-кафява кора, която е сравнително тънка. Дюлята рядко е голяма на височина. Рядко се случва дюлево дърво да надвиши на височина 7 m.
Дюлята има сравнително големи листа, които имат правилна яйцевидна форма и гладък ръб. Горната страна на листата е тъмнозелена на цвят, а долната – светлозелена, а понякога почти бяла. Този цвят се дължи на големия брой бели власинки, които покриват долната им страна.
Цветовете на дюлевото дърво са бледорозови на цвят. Цветовете са двуполови и имат петделни чашка и венче. Чашката на цвета е бледозелена на цвят, а венечето е бледорозово, а понякога напълно бяло. Цветът и формата на цветовете на дюлевото растение имат за цел да привличат насекомите, които са основното средство за опрашването на цветовете.
Подобно на други розоцветни растения, дюлята освен същинските плодове образува и лъжлив „крушовиден“ или „ябълковиден“ плод. Плодът на дюлята напомня по структура този на ябълката и крушата. В изграждането на лъжливия плод на дюлята освен плодникът участва и цветното легло.
Японска дюля

Японска дюля (Chaenomeles japonica), известна и като дюля на Maule, е вид цъфтяща дюля.
Японската дюля е трънлив широколистен храст, който обикновено се култивира. По-ниска е от друг често култивиран вид C. speciosa, като нараства само до около 1 м височина. Плодът се нарича Kusa-boke (草 木瓜) на японски. Той е най-известен със своите червени, бели, розови или смесени пролетни цветове. От него се получават ябълковидни плодове, които са в златистожълт цвят, съдържащи червено-кафяви семена. Плодът не годен за консумация суров.
Растението има градинско приложение заради обилния си цъфтеж напролет.
Плодовете на японската дюля са ядливи само след преработка. Могат да се използват за мармалад, желе и приготвяне на пай като заместител на братовчеда му, истинската дюля (Cydonia oblonga). Японската дюля също се отглежда популярно в бонсаи.
Мармалад

Мармалад е кулинарен продукт – сладкарско изделие, приготвен чрез варене от плодове /или плодова каша/ и захар, глюкоза, пектин и есенции. В английскоговорещите страни, както и в ЕС думата мармалад се използва, за да означи сладко от цитрусови плодове, най-често от портокали.
Римляните научили от гърците, че варените дюли с мед, като изстинат се стягат (все още не знаели за плодовия пектин). Колумела (1 век пр.н.е.) в своя трактат „За земеделието“ описва конфитюр от дюли, който става първообраз на познатия мармалад.
Според Oxford English Dictionary, думата „мармалад“ се появява в английския през 1480, заимствана от френската marmelade, която на свой ред идва от португалската marmelada. Първоначално, според корена на думата, който е marmelo или дюля, се имало предвид сладко от дюли. В определен момент цитрусовите плодове изместват дюлите в състава на мармалада. През 15 век големи количества цитруси се внасяли от Испания и Португалия. Според най-популярната версия в края 18 век шотландски търговец от град Дънди внесъл от Севиля голямо количество портокали, които обаче се оказали твърде горчиви. Той искал да ги изхвърли, но неговата предприемчива съпруга се намесила и ги сварила със захар.
По-късно е разпространено схващането, че думата идва от "Marie malade", отнасяйки се до Мария Стюарт, кралицата на Шотландия, тъй като тя го използвала за лекарство за разстроен стомах, но това не е вярно.
Според „Наредба за изискванията към плодовите конфитюри, желета, мармалади, желе-мармалади и подсладено пюре от кестени“ (ДВ, бр. 19, 2003) „мармалад“ може да се употребява единствено за продукт, получен от „вода, захари, пюре, сок и кори от цитрусови плодове, доведени до необходимата степен на сгъстяване“.
Това определение се разминава с общонародната представа за мармалада. Причината за това, е че думата мармалад е защитена от европейското законодателство и може да се употребява само за продукт, приготвен от цитрусови плодове, а ако е направен от други плодове, трябва да се нарича конфитюр или jam.
В България мармаладът е познат от векове, шипковият и ябълковият мармалад са класически хранителни продукти.
Дюля (село)

Дю̀ля е село в Югоизточна България, община Руен, област Бургас.
Село Дюля е разположено в Източна Стара планина, в най-югоизточните разклонения на Върбишка планина, в долината на река Айваджикдере (Айваджик дереси) – ляв приток (4 – 5 km на изток-югоизток след селото) на река Луда Камчия – при вливането в Айваджикдере на ручея Яйкън дере.
Населението на село Дюля наброява 315 души към 1934 г., нараства до 366 към 1946 г., намалява постепенно до един човек към 1992 г., а от 2000 г. е без жители.
Към септември 2015 г. селото има запазена само една къща в недобро състояние и останки от още 2 – 3 къщи. Достъпът до селото е по лош почвен път от намиращото се на около 3,5 km на юг-югоизток село Планиница.
След края на Руско-турската война 1877 – 1878 г., по Берлинския договор селото остава на територията на Източна Румелия. След Съединението, от 1885 г. то се намира в България с името Айваджик дере. Преименувано е на Дюля през 1934 г. Преди Освобождението е носило името Дере вакъф. Старо име на селото е и Дерекьой.
Численост и дял на етническите групи според преброяването на населението през 2011 г.:
Алба Юлия

Алба Юлия (на румънски: Alba Iulia или антично Bălgrad, на български: Бълград [от старобългарското Бѣлградъ] значещо „бяла крепост“ ; на латински: Apulum; на немски: Karlsburg; на унгарски: Gyulafehérvár или Bolgarfehérvár, където fehérvár буквално се превежда като „бял замък“) е град и административен център на окръг Алба в Трансилвания, Румъния.
Разположен е на брега на река Муреш. Населението му наброява 66 369 жители към 2000 г.
През 953 г. унгарският владетел Зомбор на града се кръщава и приема името „Гюла“ (на румънски: Iuliu, Юлиу; на унгарски: Gyula, Дюла). За да се различава името на града от останалите със същото име (например Székesfehérvár – „Кралска Бяла“ или Nándorfehérvár – „Белград“ и др.), унгарците наричат крепостта на брега на река Муреш Gyulafehérvár – „Бялата крепост на Гюла“. На латински името е преведено като Alba Iulia. Това име е запазено и днес.
Присъединяването на Трансилвания към Румъния (Трианонски договор) е прокламирано с декларация на 1 декември 1918 г. именно в град Алба Юлия. Датата Първи декември се чества като национален празник на Румъния. През 1922 г. крал Фердинанд I и кралица Мария са короновани в Алба Юлия в православната катедрала, построена специално за случая.
Градът има 66 369 жители (2002). Средногодишния прираст на населението е около 1,5 %. 16,3 % от жителите са на под 15 години, а 2,9 % – над 75-годишна възраст.
Розоцветни

Розоцветните (Rosales) е разред двусемеделни растения. В съвременните таксономични системи, базирани на генетични данни, като APG II (2003), разредът включва девет семейства, като класификацията е значително променена, в сравнение с традиционни системи, като тази на Кронкуист (1981). В Rosales са включени всички представители на предишния разред Urticales, а много семейства са прекласифицирани в други разреди.
Много от представителите на разред Розоцветни се използват от хората за храна, билки, дървесина или за украса. Разредът включва дървета, храсти (глог, майски сняг, къпина, малина и други) и тревисти (ягода, омайниче, очиболец). Повечето от дърветата са листопадни (слива, череша, дюля, праскова, мушмула), но има и вечнозелени (лавровишня). Цветовете са ароматни, съдържат нектар и се опрашват от насекоми.
Кошице

Кошице (на словашки: Košice; на унгарски: Kassa – Каша) е град в Източна Словакия, център на Кошицки край. Разположен е на река Хорнад, близо до границата с Унгария.
Градът е втори по големина в страната с население около 229 040 (2021 г.). Важен търговски и индустриален център на страната. Тук се намира вторият по големина словашки университет, както и Източнословашкият музей.
За първи път се споменава през 1230 г. От 14 век става втори по значение град на Словакия, която тогава е в състава на Унгарското кралство. През 17 – 18 век е център на въстания против Хабсбургите и своеобразна столица на ръководителя на въстанието Ференц II Ракоши.
Тук е провъзгласена Словашката съветска република (1919), просъществувала кратко. През 1938 – 1944 г. градът е присъединен към Унгария.
Кошице има няколко партньорски града около света:
Жени Пашова

Жени Пашова е българска куклена актриса и режисьорка. Професор в НАТФИЗ „Кръстьо Сарафов“
Завършва актьорско майсторство за куклен театър в (София) през 1976 г. В периода 1980 – 1983 г. е актриса в Държавния куклен театър – Пловдив, от 1983 до 1992 г. – в Централния куклен театър в София, а от 1992 до 2004 г. – в Театър „Ателие 313“ – София. Играе роли в различни куклени и драматични театри в страната.
От 1982 г. е асистент по актьорство за куклен театър в НАТФИЗ, а през 2000 г. става професор.
Участва с представления на международни фестивали в Холандия, Австрия, Германия, Тунис, Турция, Индия, Япония, Мексико, Великобритания, Испания и др.
Режисира продукции като „Пепеляшка“, „Котки върху старите покриви“, „Безсъние“, „Отвъд граници“, „Джак и бобеното стъбло“, „Красавицата и звярът“, „Танго“ и др. в България, Хърватска, Чехия, Унгария и Румъния.
Носителка е на множество награди за актьорско майсторство и режисура.
На Стената на славата пред Театър 199 има пано с нейните отпечатъци.
По-значими спектакли:
1979 – Най-добра актриса – Международен студентски фестивал в Бялисток, Полша.
1982 – Актриса на годината за „Светлосиният Петър“ от Урбан Дюла – Съюз на артистите в България.
1990 – Най-добра актриса за ролята на Дулсинея, „Дон Кихот“ – Международен куклен фестивал „Хора и кукли“, Плевен, България.
1996 – Най-добра актриса за ролите в „Пепляшка“ – Международен куклен фестивал „Златният делфин“, Варна, България.
1996 – Най-добър режисьор за „Пепеляшка“ – Международен куклен фестивал „Златният делфин“, Варна, България.
1996 – Награда за куклено изкуство – Съюз на артистите в България.
1997 – Награда за най-добро представление – „Пепеляшка“ – Международен куклен фестивал в Прага, Република Чехия.
1997 – Актьорска награда за „Пепеляшка“ – Международен куклен фестивал в Познан, Полша.
1998 – Най-добра актриса за „Пепеляшка“ – Международен куклен фестивал в Мексико сити, Мексико.
1999 – Награда за най-добро представление за „Пепеляшка“ – Международен куклен фестивал ПИФ, Загреб, Хърватска.
2002 – Най-добра актриса за ролите в „Питър Пан“ – Международен куклен фестивал „Златният делфин“, Варна, България.
2003 – Награда за най-добра актриса за ролите в „Питър Пан“ – Международен куклен фестивал „Двама са малко, трима са много“, Пловдив, България.
2004 – Дни на Българската култура в Лондон.
2004 – Международни куклени фестивали в Сан Себастиян, Толоса, Памплона, Гихон, Овиедо – Испания.
2008 – Награда на Министерство на културата, България.
2008 – Награда за режисура на „Отвъд граници“ – Международен куклен фестивал „Златният делфин“, Варна, България.
Охтум

Охту̀м (Ахту̀м, Айто̀н) е владетел на Банат и части от Трансилвания от началото на XI век, противник на първия унгарски крал Стефан I.
Охтум е внук на Глад, български средновековен управител на Банат през 9 и 10 век. След смъртта на Геза се намесва в унгарските междуособици като противник на крал Стефан I.
Около 1002 г. владенията на Охтум се простират между реките Муреш, Тиса и долното течение на Дунава, включително и Бъдин (днешният Видин). Негова столица е крепостта Морисена при днешния град Ченад в най-западния край на Румъния.
Сведения с полулегендарен характер за Охтум се черпят от два значително по-оскъдни източника – история на унгарците с анонимен автор от началото на XIII и житие на епископ Герхард от края на XIV век. От тях се знае, че той е потомък на друг местен владетел – Глад, че е построил е православен манастир на името на Йоан Кръстител в Морисена, разполагал е със силна войска и често е воювали с унгарците.
За етническата принадлежност на Охтум и същността на неговото княжество са изказани разнопосочни предположения. Съгласно една от тях той е един от тримата (заедно с Купан и Дюла) унгарски вождове, които оспорват първенството на крал Стефан над унгарците. Румънски и молдовски учени твърдят, че Охтумовото княжество е едно от ранните влашки държавни образувания. Трета хипотеза е, че Охтум е българин, но историците, които я поддържат, не са единодушни относно това дали земите му влизат в Първото българско царство или той е самостоятелен владетел.
През 1003 година Охтум оставя Самуиловия син Гаврил Радомир да ръководи отбраната на Бдин против византийците, докато самият той воюва на север с маджарите, където и загива. Съществува мнение, че първата съпруга на Самуиловия син и престолонаследник Гаврил Радомир е дъщеря на банатския владетел. Съществува и обратното становище – че Охтум е съюзник не на Самуил, а на византийския император Василий II, на когото помага да завладее Бдин през 1002 г.
Краят на Охтум идва след конфликт със Стефан I. Владетелят на Морисена е убит при превземането на столицата му от войските на унгарския крал. Това събитие се датира към 1002 – 1005 или 1028 – 1030 година.
Розови

Розовите (Rosaceae) са семейство двусемеделни растения от разред Розоцветни (Rosales), включващо 100 – 120 рода и над 3000 вида дървета, храсти, полухрасти, както и тревисти растения.
Семейството е разпространено в целия свят, но най-вече в умерения пояс на Северното полукълбо. В България се срещат над 200 вида, сред които защитените видове българско омайниче, храстовиден очеболец, върболистен тъжник.
Листата са последователни или срещуположни, прости или сложни, повечето имат прилистници.
Цветовете са обикновено двуполови, единични или събрани в съцветия, правилни, с двоен, по-рядко прост околоцветник. Съставен е от 5 свободни венчелистчета и 5 свободни или сраснали чашелистчета. Рядко чашката е двойна. Плодниците са много или един. Цветното легло е изпъкнало, плоско или вдлъбнато. Тичинките са многобройни или само 5 – 10. Завръзът е горен, полудолен и долен. Цветните части са разположени най-често кръгово, но се срещат и спирално разположени плодници. Общата цветна формула е Ч5 В5 Т~ П 1.
Плодовете са най-често сборни от мехунки, костилки и орехчета или сочни прости костилки. При други видове, например тези от род ябълка, се образуват лъжливи ябълковидни плодове.
Розовите са вероятно третото по стопанско значение растително семейство след семействата Житни и Бобови. Много видове от семейство розови имат богати на захар и витамини плодове. Представители на семейството са ценни овощни култури (ябълка, круша, кайсия, праскова, череша, слива, малина и други). Други съдържат етерични масла (маслодайна роза) с високи качества. Някои са декоративни (роза, храстовиден очеболец, тъжник), лечебни, медоносни. Диворастящите видове глог, камшик, орехче, динка са билки.