davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Fernando Mattos Costa

Fernando Mattos Costa (born 9 December 1958) is a Uruguayan agronomist, businessman and politician of the Colorado Party (PC), serving as Minister of Livestock, Agriculture, and Fisheries under President Luis Lacalle Pou.
Mattos Costa was born in 1958 in Montevideo, the son of two ranchers. His uncle Carlos Mattos Moglia served as Minister of Agriculture and Fisheries from 1981 to 1985. He attended the Federal University of Rio Grande do Sul, Brazil, graduating in 1981 as an agricultural engineer. In 1985 he revalidated his degree at the University of the Republic in Uruguay.
After graduating from university in Brazil, during the 1980s Mattos Costa worked in meatpacking plants in Porto Alegre and held management positions. Upon his return to Uruguay, he began working as a rancher in the departments of Cerro Largo and Tacuarembó.
Between 2004 and 2006 he served as president of the Rural Association of Uruguay (ARU), and also served as its delegate to the National Meat Institute (INAC) and as member of its board of directors.
In March 2020, he was appointed president of the National Meat Institute in the administration of President Luis Lacalle Pou. On June 27, 2021, he was appointed Minister of Livestock, Agriculture and Fisheries, after the resignation of Carlos María Uriarte.
Alberto Methol Ferré

Alberto René Methol Ferré (Montevideo, 31 March 1929 – 15 November 2009) was a Uruguayan thinker, writer, journalist, teacher, historian and theologian. He has been described as one of Latin America's most fertile and original thinkers.
Alberto Methol Ferré was born in Montevideo in 1929. He first studied in the Liceo Francés de Montevideo and then Law and Philosophy in the Universidad de la República.
He was professor of Latin American History, of Contemporary History and of Theory of History in the University of Montevideo and in the Instituto Artigas de Servicio Exterior. He founded and coordinated the magazine Nexo (1955–1958, 1983–1989), he also worked for the magazine Víspera between 1967 and 1975.
He was active in the political Uruguayan landscape. He collaborated with Luis Alberto de Herrera; he worked in the agrarian movement with Benito Nardone; In the sixties he was involved in the leftish political party Unión Popular led by Enrique Erro; he was also an assistant of Líber Seregni in the Broad Front.
He was a staunch supporter of Juan Domingo Perón and he considered himself more a rioplatense historian than a Uruguayan or an Argentinian one.
Between 1975 and 1992 he took part in a pastoral reflection team of the Latin American Episcopal Conference, he was secretary for the laypeople and created courses of the Catholic Church History in Latin America between 1977 and 1982 in Medellín and in Bogotá (Colombia). He was also member of the Pontificio Consejo para los Laicos between 1980 and 1984.
His father was an agnostic and Methol just converted to Catholicism when 19. When young he was heavily influenced by the Generation of '98.
He was awarded by Argentina with the Order of May.
In 2007 he published a book with an interview by Alver Metalli which was introduced by then Archbishop of Buenos Aires and later pope Jorge Mario Bergoglio. Bergoglio adhered to his idea of "libertine atheism".
He died in Montevideo in 2009.
According to one author, he was an influence in the thought of Pope Francis.
List of Dewey Decimal classes

The Dewey Decimal Classification (DDC) is structured around ten main classes covering the entire world of knowledge; each main class is further structured into ten hierarchical divisions, each having ten divisions of increasing specificity. As a system of library classification the DDC is "arranged by discipline, not subject", so a topic like clothing is classed based on its disciplinary treatment (psychological influence of clothing at 155.95, customs associated with clothing at 391, and fashion design of clothing at 746.92) within the conceptual framework. The list below presents the ten main classes, hundred divisions, and thousand sections.
Matías Cóccaro

Matías Fernando Cóccaro Ferreira (born 15 November 1997) is a Uruguayan professional footballer who plays as a striker for Liga MX club Atlas, on loan from CF Montréal.
In 2017, Cóccaro joined the youth academy of Italian Serie A side Cagliari.
As a youth player, he joined the youth academy of Atlético Tucumán in Argentina after almost signing for Belgian side Royal Excel Mouscron and trialing in Italy.
Before the 2019 season, he signed for Uruguayan second division club Villa Teresa from Rampla Juniors in the Uruguayan top flight.
In January 2024, he was permanently transferred to MLS team CF Montreal. He scored his first MLS goal on March 10, 2024, aiding a 3-2 win against Miami CF. On 19 April 2024, he was injured and expected to miss 8–10 weeks. He returned as a reserve on 14 June.
On 4 January 2025, Cóccaro joined Mexican club Atlas on a one-year loan.
Cóccaro was born in Uruguay and is of Italian descent, and holds dual citizenship.
Florencio Molina Campos

Florencio Molina Campos (birth name, Florencio de los Ángeles Molina Campos, August 21, 1891 – November 16, 1959) was an Argentine illustrator and a painter known by his typical traditional scenes of the Pampa. His work represents gauchesco scenes with a bit of humor.
Molina Campos was born in Buenos Aires. His first exhibition was at the Central Hall of the Argentine Rural Society, in 1926. Marcelo Torcuato de Alvear, the President of Argentina at that time, named him art teacher of the "Colegio Nacional Avellaneda" after seeing the exhibition.
In 1930, the Alpargatas company, makers of espadrilles, under the supervision of engineer Luis Pastorino, commissioned 12 illustrations (using gouache technique) from him for their 1931 calendar. These were so successful that Molina Campos continued to provide the drawings for the next 12 years. In 1942 he exhibited at the Modern Art Museum of San Francisco, which following the exhibition toured the United States. In 1956 he had an exhibition at the Witcomb Gallery in Buenos Aires.
In the late 1940s until the mid-1950s he was engaged as a creative artist consulting for the studio of his long-time friend Walt Disney. Together during their trips to Bariloche they worked on the creation of characters for the 1942 animated film, Bambi. His contribution to the film can be recognized in the style of the animals and trees in the film that reproduces the wild life of Victoria Island on Nahuel Huapi Lake, in Argentina's Patagonia.
As an artistic consultant with the Disney studios he also contributed in the creation of inexpensive package films, containing collections of cartoon shorts, and issued them to theaters during this period. The most notable and successful of these were Saludos Amigos (1942), its sequel The Three Caballeros (1945), Fun and Fancy Free (1947) and in the original movie poster of Alice in Wonderland (1951).
In 1946 Molina Campos published Vida Gaucha, a text book for Spanish students in the United States. In 1950 he won the Clarín Award gold medal in the 5th Argentine Artists Exhibition. He also worked as actor in the short Pampa Mansa, screened in the 1956 Berlin International Film Festival which he attended as honored guest.
Bailando 2016

Bailando 2016 is the eleventh season of Bailando por un Sueño. The season premiere aired on 30 May 2016, on El Trece. However, the competition started a day later, on 31 May. Marcelo Tinelli, once again, was the host for the show's.
On 19 December 2016, theatre producer & actor Pedro Alfonso and reality TV star Florencia Vigna were announced winners. Singer Ezequiel Cwirkaluk and dancer & TV personality Bárbara Silenzi finished second.
Initially, 26 teams were confirmed. This season 5 couples made up of celebrities participate, they are: Federico Bal & Laura Fernández (winners of the previous edition, defenders of the title); Ezequiel Cwirkaluk & Bárbara Silenzi; Martín Liberman & Marcela Greco; Pedro Alfonso & Florencia Vigna and Oscar Ruggeri & Candela Ruggeri. Later, one more celebrity couple will join (Anita & Marcos).
On 7 June, Bárbara Vélez, one of the celebrities announced in the program, withdraws for personal reasons from the competition before her debut. On 22 June, before meeting the first eliminated couple, Alejandro Lerner withdrew from the competition for personal reasons. More resignations were presented throughout the program: Fabián Doman, Martín Liberman & Marcela Greco, Fernando Vázquez and Agustín Casanova.
For the first time in the show's history, a celebrity (singer Marta Sánchez) was disqualified for not showing up to dance when she was summoned.
In the third round, the lawyer and television personality Fernanda Herrera joined. Faced with the massive resignations, the production decided to incorporate new couples to the competition (after round 8). The production chose Bárbara Vélez to rejoin the contest, after her scandalous exit from the contest before her debut, and to incorporate Nicole Neumann, Lizy Tagliani, Anita Martínez & Marcos Gómez (winners of Bailando 2014) and Carla Conte (winner of Bailando por un sueño 3).
Subsequently, Vélez withdraws (for the second time) from the competition. It is the first time in the history of Bailando that this happens.
The panel of judges will be made up of five personalities associated with the world of dance, theater, acting, modeling and television. Four of them return from the previous edition: de Brito, Casán, Silveyra and Polino. Ardohaín (who was the winner of the fifth edition) joined the panel as a new judge.
After two seasons, Nacha Guevara did not return as a permanent judge this season, though she did return as a guest judge the several night to replace Ardohaín. Other celebrities who occupied Ardohaín's chair were María Laura «Lolo» Rossi (dancer & choreographer. Also head of choreographers on the show), Florencia de la V (actress, former vedette & TV host) and Mariana «Lali» Espósito (actress, singer-songwriter & dancer).
Other guest judges were Flavio Mendoza (artistic director & choreographer), Graciela Alfano (model, former actress & former vedette) and María Vázquez (model) replacing de Brito, Silveyra and Casán, respectively.
Individual judges' scores in the charts below (given in parentheses) are listed in this order from left to right: Ángel de Brito, Pampita Ardohaín, Moria Casán, Soledad Silveyra, Marcelo Polino.
Gran Museo de Chichén Itzá

El Gran Museo de Chichén Itzá es un museo arqueológico ubicado en la Comisaría de Pisté, municipio de Tinum, Yucatán, México. Inaugurado el 28 de febrero de 2024, el museo reúne una colección de más de 1,000 piezas, incluyendo 400 piezas originales donadas por el Museo Regional de Antropología de Yucatán, el Gran Museo del Mundo Maya de Mérida y materiales hallados en los trabajos de salvamento arqueológico durante la construcción del Tren Maya.
El museo ofrece una inmersión en la historia de Chichén Itzá, una de las ciudades más importantes de la civilización maya. A través de más de 540 piezas y lotes arqueológicos, el visitante puede conocer el desarrollo de esta urbe, que controló el norte de la península de Yucatán por más de 300 años. Entre las piezas destacadas se encuentran réplicas de la subestructura oculta debajo de "El Castillo" y diversas esculturas de Chac Mool.
El museo forma parte del Centro de Atención a Visitantes (Catvi), diseñado por Quesnel Arquitectos y construido en el contexto del Tren Maya. Cuenta con un área de 3,400 metros cuadrados, en los cuales se distribuyen las salas de exhibición, espacios para actividades culturales, talleres, conferencias y un centro gastronómico de difusión de saberes, donde se habla en lengua maya con apoyo de un lingüista.
El guion museográfico está basado en estudios del Centro INAH Yucatán y el Proyecto Arqueológico Chichén Itzá. La exhibición se organiza en 14 ejes temáticos:
Bienvenida a Chichén Itzá
Flora y fauna
Cronología cerámica
Rutas de intercambio
Cenote Sagrado
Cosmovisión y poder
Escritura y linaje
Juego de Pelota
Astronomía y matemáticas
Arquitectura
Desarrollo urbano
Pintura mural y estuco
Áreas de producción especializada
Organización social
Destaca la Sala Cenote Sagrado, que ofrece una recreación multimedia de este cuerpo de agua utilizado en rituales mayas. También se exhiben piezas descubiertas recientemente, como una mesa de piedra con relieves de cautivos y una ofrenda de cinco vasijas hallada en el Sacbé 4.
El museo se encuentra en la zona arqueológica de Chichén Itzá y puede ser visitado por turistas que arriben a la estación Chichén Itzá del Tren Maya. Cuenta con estacionamiento, laboratorios de investigación, bodegas de conservación y una biblioteca especializada en estudios mesoamericanos.
Mayas peninsulares

Los mayas peninsulares son un pueblo de la etnia maya que vive en la península de Yucatán en los estados mexicanos de Yucatán, Campeche y Quintana Roo y en los Distritos de Corozal, Orange Walk y Cayo, Belice. La gran mayoría de ellos habla el idioma maya peninsular, o bien, maayat'aan (autoglotónimo).
El período preclásico abarcó del 2000 a. C. al 250 d. C.. Durante este tiempo se dio origen a la civilización maya temprana.
En el período clásico (250-900) hubo mucha construcción, urbanismo, desarrollo del arte y el pensamiento maya.
Durante el período postclásico (950-1539) la civilización maya empezó a colapsar y varias ciudades se abandonaron.
De 1847 a 1901 la Guerra de Castas acaeció en la península yucateca. En ella, la mayoría de los indígenas del centro-sur del entonces estado de Yucatán (el cual abarcaba toda la península) se sublevaron en contra de los "blancos" de la región debido a la opresión que sufrían. Cecilio Chi, Jacinto Pat y Manuel Antonio Ay fueron los tres principales líderes de esta guerra durante su primera etapa. Acaba con la entrada del ejército federal mexicano a Chan Santa Cruz en 1901.​
Hay 1 646 782 mayas en el territorio mexicano. El estado mexicano, el cual tiene más población perteneciente a esta etnia es Yucatán.
La mayoría de la gente perteneciente a esta etnia habla la lengua maya peninsular, la cual cuenta con 795 499 hablantes en México.
El traje típico de las mujeres consiste de un terno conformado por el hipil adornado con flores en la parte del cuello, el jubón, que va encima del hipil y el fustán, el cual va hasta abajo. Cabe aclarar que el terno es usado solamente durante celebraciones importante y es el hipil el que se utiliza día a día. El traje típico de los hombres consiste en una guayabera blanca, pantalones blancos, sombrero de jipi y paliacate rojo.
La tradición más conocida es la del Janal Pixan (comida de las ánimas), en la cual se colocan altares ofrendados a los muertos.​
También parte de los hombres cultivan la milpa (kool, en maya).
Academia de Lenguas Mayas de Guatemala

La Academia de Lenguas Mayas de Guatemala, cuyas siglas son ALMG, es una organización del estado de Guatemala que regula el uso, la escritura y la promoción de las lenguas mayas que tienen representación poblacional en Guatemala, así como promover la cultura maya guatemalteca. Creada legalmente el 18 de octubre de 1990 por el Congreso de Guatemala por el Decreto n.º 65-90, Ley de la Academia de Lenguas Mayas de Guatemala.
Están incorporadas las siguientes comunidades lingüísticas mayas:
El 17 de junio de 2003 se agregó la comunidad lingüística Chalchiteka.
Su trabajo ha sido dirigido hacia la estandarización de los diferentes sistemas alfabéticos en uso, y la promoción de la cultura maya, a través de cursos de idiomas mayenses y la formación de intérpretes maya-español. En 1945 se había propuesto su creación por medio del Acuerdo Gubernativo Número 219, año en el que se creó el Instituto Indigenista Nacional, bajo la dirección del Gobierno de la República de Guatemala.​ En 1950 se oficializarion cuatro alfabetos para escribir en los idiomas cakchiquel, k’iche’, k’ekchi’ y mam y en 1952 comenzaron a publicar literatura.​
Su sede se encuentra en la Casa Crema, antigua residencia del ministro de Defensa.​ En el 2019 se eligió a María Esperanza Alicia Tuctuc Mux, la primera mujer presidenta de la Academia de Lenguas Mayas.​
Mayas de Yucatán (baloncesto)

Los Mayas de Yucatán fue un equipo que participó en la Liga Nacional de Baloncesto Profesional con sede en Mérida, Yucatán, México.
Los Mayas de Yucatán ingresaron a la LNBP en la temporada 2006, pero abandonaron el circuito tras la finalización de la temporada 2007-2008.
Pirámide del adivino

La Pirámide del adivino, también llamada del hechicero, del enano o del gran Chilán,​ es una construcción maya de 35m de altura ubicada en el complejo de Uxmal, englobado en la zona Puuc del estado de Yucatán (México)
Según relató el investigador estadounidense John Lloyd Stephens en sus Incidentes de viaje a principios de 1840, cuenta la leyenda que este edificio fue construido en una sola noche por un enano, nacido de un huevo encontrado por una bruja cerca de Uxmal. El niño nació con la capacidad de adivinar el futuro, por lo que fue llamado el adivino.​
Un día, el enano descubrió un tunkul (instrumento de percusión de madera) y se puso a tocarlo. De acuerdo con las profecías, era sabido que cuando alguien tocase ese instrumento y su sonido repercutiera en toda la región, obtendría el trono de la ciudad, de modo que cuando fue escuchado por el rey de Uxmal, éste identificó el sonido como el anuncio del fin de su reinado.​
Dispuesto a enfrentarse a su destino, el rey llamó al enano para someterlo a varias pruebas difíciles que el joven aprobó con éxito. Finalmente, sobrevivió a la más difícil: romper sobre su cabeza, con un mazo de piedra, una cesta de cocoyoles (una especie de frutos muy duros). El soberano se sometió en castigo a la misma prueba, y murió en el acto después del primer golpe. Así comenzó en Uxmal el reinado del enano adivino.​
Este edificio singular, el único conocido con planta ovalada en la cultura maya, es el resultado de cinco ampliaciones pertenecientes a distintas etapas y estilos decorativos, entre los que se encuentran el Petén, Usumacinta, Río Chenes y Puuc​
El contorno ovalado cubre los tres primeros niveles originales,​ siendo el cuarto y quinto nivel de la habitual forma prismática.
En la parte superior de la pirámide se ubica un templo con elementos de crestería o coronación. El edificio contiene representaciones del dios Chac (deidad del agua y de la lluvia).​
Los escalones de la pirámide son estrechos y empinados, superando casi siempre los 45 grados. Se cree esto se dispuso con la intención de que quienes subiesen al templo no pudieran levantar la cabeza durante el ascenso, ni pudiesen tampoco dar la espalda al dios durante el descenso.
El templo, que alcanza los 35m de altura, con una base de 53,5m en el lado mayor, está construido íntegramente de piedra.
La construcción se inició en el siglo VI, estando datado el último nivel en el siglo X. Consta de cinco niveles, cada uno correspondiente a un templo:
Nohoch Mul

Nohoch Mul (también conocida como Ixmoja) es una pirámide maya ubicada en la antigua ciudad de Cobá en el estado de Quintana Roo en México conformada por un gran basamento escalonado rematado por un templo en la cima que en conjunto alcanzan una altura de 42 metros siendo la estructura y pirámide maya más alta del norte de la península de Yucatán. Fue edificada en el periodo clásico de la civilización maya y fue ocupada hasta el periodo posclásico.​
La pirámide de Nohoch Mul es la estructura principal de Cobá y se ubica en el conjunto arquitectónico denominado como grupo A (o también llamado grupo Nohoch Mul en alusión a la pirámide principal), que destaca por contener los edificios de mayor dimensión de la ciudad. El nombre Nohoch Mul (Nojoch Muul) viene del idioma maya y significa “gran montículo” en referencia a las dimensiones de la estructura.​
La pirámide de Nohoch Mul esta datada en el periodo clásico de la cultura maya y fue construida durante el gran desarrollo urbano que experimentó la ciudad de Cobá durante su apogeo y desarrollo como centro político. Un antiguo tablero jeroglífico encontrado a aproximadamente 160 metros de la pirámide y dentro del mismo grupo arqueológico contiene una extensa inscripción en cuyo texto se registra la fecha en cuenta larga de 9.6.15.6.9. 13 Muluk 12 Sip que corresponde al 12 de mayo del año 569 como la fundación de un sitio llamado Keh Witz Nal cuya traducción es “Cerro del Venado” que podría tratarse del nombre original de la zona donde esta edificado el grupo A o Nohoch Mul de Cobá al estar sobre una elevación natural o de alguna de sus estructuras como la propia pirámide homónima.​ En este texto jeroglífico se indica que se estableció a esta zona como la sede del poder de Cobá, siendo la pirámide de Nohoch Mul un gran recinto de la elite de la ciudad utilizado para la realización de ceremonias y rituales. Durante el periodo posclásico los edificios principales de Cobá fueron remodelados implementando nuevos elementos arquitectónicos regionales, en la pirámide de Nohoch Mul se edificó el templo que se encuentra en la cima de su basamento siguiendo la arquitectura de la Costa Oriental de Quintana Roo.​
La estructura de la pirámide de Nohoch Mul es un basamento piramidal de carácter monumental de 7 niveles y bordes redondeados con una escalinata central de 120 escalones que llevan hacia el templo en la cima de la pirámide y una escalinata en el costado que lleva a una plataforma con un cuarto abovedado. De acuerdo a los estudios arqueológicos, el templo ubicado en la cima de la pirámide data del periodo posclásico y comparte similitudes arquitectónicas con la región de la Costa Oriental de Quintana Roo.​
Museo de Arqueología Maya del Camino Real de Hecelchakán

El Museo de Arqueología Maya del Camino Real de Hecelchakán es el único recinto que se encuentra en la región del Camino Real. Además, dentro del museo se tienen piezas antropomorfas que expresan la calidad de los trabajos de los antiguos alfareros mayas, principalmente de la Isla de Jaina.​
Este museo fue inaugurado el 16 de agosto de 1965 bajo el Gobierno del entonces Coronel José Ortíz Ávila, además de que fue donado por la familia del mismo. Actualmente el recinto se encuentra en el primer cuadro de la ciudad de Hecelchakán.
Pisté de Chichén Itzá

Pisté, oficialmente Pisté de Chichén Itzá,​ es una localidad del estado de Yucatán, México, localizada al oriente del estado, en el municipio de Tinum. De acuerdo con los resultados del censo realizado por el INEGI en 2020, tiene una población de más de 6 500 habitantes. Estando muy próxima a la zona arqueológica de Chichén Itzá, su crecimiento y auge reciente se debe al flujo turístico que recibe este importante yacimiento arqueológico maya.
Pisté es la mayor localidad y principal centro económico del municipio de Tinum. Su principal vía de comunicación es la Carretera Federal 180 que hacia el oeste la comunica con Mérida, la capital del estado localizada a 125 km, y hacia el este con Valladolid, localizada a unos 45 km, así como con Cancún y la autopista Kantunil-Cancún que de Mérida a Kantunil aprovecha el trazo de la Carretera Federal 180.
Las Marías (sitio arqueológico)

Las Marias es un sitio precolombino de El Salvador del período posclásico temprano (900 a 1200 d. C.), situado en el cantón Tacachico de Quezaltepeque (departamento de La Libertad); que fue una ciudad "hermana" del sitio arqueológico Cihuatán, cuyo contexto cultural de ambos sitios es denominado como Fase Guazapa.
El centro de La Marías está conformado por: la pirámide principal (que tiene 8 o 9 metros de altura), un juego de pélota ubicado al norte de la pirámide principal y una serie de pirámides menores (que tiene 5 o 6 metros de altura) y una serie de plataformas rectangulares (que tienen 1 o 2 metros de altura) y alrededor de la zona hay una amplia área domiciliar, con restos del área doméstica de los habitantes que se asentaron hace unos mil años. El centro ceremonial de las marías está circundado por áreas residenciales que cuyas plataformas son idénticas a las de Cihuatán. Es uno de los sitios más grandes del país ya que supera las 600 manzanas de extensión de las cuales 50 las posee el estado.
Es uno de los pocos sitios arqueológicos de El Salvador en el que se ha descubierto una calzada, muy parecidas a los sacbé de los mayas del Petén. Su uso es desconocido aunque se especula que era una camino interno de la ciudad con fines defensivos ya que en uno de sus extremos se precipita a una ladera con bastante altura e inclinación.
Por las precarias condiciones del trabajo agrícola, muchos terrenos están siendo vendidos por particulares o por cooperativas. El sitio arqueológico Las Marías, se encuentra en un problema ya que ha quedado dividido en múltiples parcelas, las cuales, están siendo vendidas por sus dueños. Curiosamente el juego de pelota de Las Marías está dentro de una parcela entera. El gobierno intenta adquirir dichos terrenos aunque acceder a fondos para comprarlos es difícil.
Chichen Itza International Airport

Chichen Itza International Airport (Spanish: Aeropuerto Internacional de Chichen Itzá) (IATA: CZA, ICAO: MMCT) is an international airport located in Kaua, Yucatán, Mexico. It serves air traffic for the archaeological site of Chichen Itzá. Operated by Grupo CICLO, the airport supports tourism, charter, and general aviation activities, and does not offer scheduled passenger public services. The nearest airports that offer commercial flights are Cancún International Airport and Mérida International Airport.
Situated at an elevation of 31 metres (102 ft) above mean sea level, the airport features a single concrete runway designated as 10/28, measuring 2,800 metres (9,200 ft). The commercial aviation apron includes three parking positions for narrow-body aircraft and additional stands for general aviation.
The passenger terminal is a single-story structure that houses both arrivals and departures facilities. The departures concourse features three gates with direct access to the apron, allowing passengers to board their planes by walking directly to the aircraft. The terminal's distinctive architecture features a thatched roof made from dried palm leaves, known as Palapas—a traditional construction technique often observed on Mexican beaches. Adjacent facilities include parking areas, civil aviation hangars, administration offices, courier and logistic facilities, and amenities for general aviation.
Officially inaugurated on April 12, 2000, the airport replaced an older facility located adjacent to the archaeological site of Chichen Itzá. Initially, Aeromexico, Mexicana, Aerocozumel, and American Airlines expressed interest in operating at the airport. However, due to profitability issues, the airport was never consistently operational. Over the years, the airport experienced intermittent service by airlines offering domestic and international flights.
Rio Amarillo (Mayan Site)

Rio Amarillo also known as La Castellona or La Canteada, is an archaeological site of the Mayan civilization located in the department of Copan in Honduras that dates back to the Mesoamerican classical period. The structures found reveal that it was a city of big size and that functioned as a point of passage for Mayan travelers during their journeys, although it also shows the decline of the Mayan Civilization and it was the last Mayan city in Honduran soil to be abandoned by the end of the classic period.
The ruins located in the Municipality of Santa Rita, department of Copan, western Honduras, approximately 20 kilometers northwest of the famous Copan Ruins.
The site is believed to have been inhabited for the first time in ̩the 400 BC. And although from its inception important projects like houses and pyramids, they were not as large or complex as those that can be seen in the Archaeological Park of Copán or El Puente, for this reason it is affirmed that this site is an early contemporary of the pre-dynastic Copán. It is believed that this was a site of passage that the Mayas used on their way between the valleys of El Florido in Honduras and El Motagua in Guatemala, its structure has an impressive construction that provides some glimpse of the construction system applied by its ancient builders. The site reflects the sudden decline of the Mayan culture as some of the buildings are half finished. This helped archaeologists to meditate on the technique applied to obtain the perfect placement of the stones, the carving of them, the tools used, the materials to achieve their adhesion and of course the environmental impact of all this that brought about the decline of the Mayan civilization.
The site has 53 structures that are organized in squares, patios and terraces. It also has a residential area, a central and a ceremonial one. Around 145 burials have been found with human remains of ancient Mayan inhabitants, who due to the jewelry, clothes and other valuables found with them, are believed to have belonged to the Copán elite. Inside the underground passages you can find stucco masks that still preserve their original painting similar to the Rosalila temple.
San Lazaro archaeological site

San Lazaro is an archaeological site of pueblos in the U.S. state of New Mexico. Located in the basin of the Galisteo River south of Santa Fe, it was home to a clan of the Tanoan peoples at the time of Spanish colonial contact in the 16th century. It was abandoned in the aftermath of the Spanish reconquest of the area after the 1680 Pueblo Revolt, its people believed to have eventually settled at First Mesa among the Hopi. The site was declared a National Historic Landmark in 1964.
San Lazaro is one of a large number of archaeological sites in the Galisteo Basin, a region historically occupied by the Tanoan people. The San Lazaro complex is one of the largest in the valley, with an estimated two to five thousand chambers in several room blocks on the south side of the river. Other features of the site include kilns, a water diversion canal, and a hilltop shrine. The site is more than 175 hectares (430 acres) in size. It was excavated in the 1910s by Nels Nelsen.
The Galisteo River basin was first encountered by European explorers in the 1581-82 Chamuscado and Rodríguez Expedition, in which the site now identified as San Lazaro has been associated by some researchers with the expedition's name "Malagón". It was known to be occupied when Juan de Oñate established the Spanish province of Santa Fe de Nuevo México in the late 1590s. Its people were active participants in the 1680 Pueblo Revolt, occupying Santa Fe during the interregnum and suffering significant casualties during its recapture by the Spanish. Governor Diego de Vargas evicted them from their pueblo in 1695, resettling it with Mexicans. The people were first relocated to Pecos Pueblo, many of whose inhabitants are later thought to have migrated to the Tewa villages on the Hopi First Mesa.
Valeriana (archaeological site)

Valeriana is a Maya archaeological site in the Mexican state of Campeche in the tropical rainforest jungle near its eastern border with the state of Quintana Roo. Its discovery was announced in October 2024, and the site was named after an adjacent lake.
The city layout pattern and architecture of Valeriana matches that of the Chactún-Tamchen area to the southeast of the site. The city contains multiple plazas, temple pyramids, a ballgame court, and a dammed reservoir. All these elements are indicative of a Mayan political capital. Researchers estimate that the site contains more than 6,500 structures. The site covers approximately 120 square kilometres (47 sq mi).
Particular architectural features known as an "E-Group assemblage" indicate the founding date as being earlier than 150 AD (in the Late Preclassic period), and the city probably flourished during the Classic period of Maya civilization (c. 250 – c. 900 AD). The researchers consider the density of building clusters in Valeriana to be second only to Calakmul. They estimate a human population of between 30,000 and 50,000 during the cultural peak of the city, from 750 to 850 AD. Additionally, researchers believe that Valeriana's social structure and urban density may indicate a highly diverse, organised society in which its residents regularly interacted with their rural neighbours.
Researchers have known since the 1970s that the area around Xpujil was densely populated and engineered during the Classic period of Maya civilization, yet archaeological examinations of the area have been scarce due to the density of the forest.
The discovery of Valeriana was made by researchers from Northern Arizona University, Tulane University, the National Center for Airborne Laser Mapping at the University of Houston, and Mexico's National Institute of Anthropology and History (INAH). Lidar data was used because Lidar produces high resolution terrain data through forest cover, and the technology has been used to discover other unknown Maya sites in the past. However, it being expensive, these researchers used preexisting Lidar data from a 2013 forest monitoring project by the Mexican branch of The Nature Conservancy. The researchers plan further fieldwork, describing the ruins as "hidden in plain sight" only a 15-minute walk from Federal Highway 186 near Xpujil and cultivated farmland.
The researchers named the site "Valeriana", after a nearby lake named Laguna la Valeriana.
Chichén Itzá railway station

Chichén Itzá is a train station near Pisté, Yucatán, Mexico. It serves the archaeological site of the same name and the Great Museum of Chichén Itzá.
Andrés Manuel López Obrador announced the Tren Maya project in his 2018 presidential campaign. On 13 August 2018, he announced the complete outline. The route of the new route of the Mayan Train put the Chichén Itzá station on the route that would connect with Mérida, Yucatán.
It is believed that this will be one of the busiest stations on the Tren Maya, because it will serve many tourists visiting Chichen Itza.
The station was inaugurated Thursday, 29 February 2024, with a trip including President Andrés Manuel López Obrador, local officials, and media members.
20°43′14″N 88°32′56″W﻿ / ﻿20.7205°N 88.5489°W﻿ / 20.7205; -88.5489
అలీబాగ్

అలీబాగ్, మహారాష్ట్ర రాయ్‌గడ్ జిల్లాలో ఒక తీరప్రాంత పట్టణం. ఇది రాయిగఢ్ జిల్లాకు ప్రధాన కార్యాలయం. అలీబాగ్ ముంబై మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతంలో భాగం. ఇది ముంబై నుండి దక్షిణంగా సుమారు 96 కి.మీ., పూణే నుండి 143 కి.మీ. దూరంలో ఉంది. పట్టణ పరిపాలనను పురపాలక సంఘం నిర్వహిస్తుంది. అలీబాగ్ ముంబైకి దక్షిణంగా, 18°38′29″N 72°52′20″E﻿ / ﻿18.64139°N 72.87222°E﻿ / 18.64139; 72.87222 వద్ద, సముద్ర తీరంలో ఉంది. జిల్లా ప్రభుత్వ కార్యాలయాలు సముద్ర తీర రహదారి వెంబడి ఉన్నాయి.
ఇది ముంబై (108 కిమీ) - గోవా రహదారి పైనున్న పెన్ నుండి ముంబై నుండి అలీబాగ్ చేరుకోవచ్చు (30 కిమీ). ముంబై-గోవా హైవే (NH-66)లో వాద్‌ఖాల్ (లేదా వడ్ఖల్) వరకు ప్రయాణించి, వాద్‌ఖల్ నుండి కుడి చీలికను తీసుకొని (NH-166A) అలీబాగ్ చేరుకోవచ్చు. అలీబాగ్ మురుద్ నుండి 50 కిమీ దూరంలో ఉంది.
పట్టణానికి సమీపంలోని రైల్వే స్టేషను పెన్ వద్ద ఉంది. పెన్ ద్వారా, ఇది పన్వెల్‌కు, ముంబైకి అనుసంధానించబడి ఉంది. 2018 నవంబరు 4 నుండి పెన్-పన్వెల్ రైళ్లు నడుస్తున్నాయి.
సమీప జెట్టీ మాండ్వా నుండి కాటమరాన్ / ఫెర్రీ సేవలు గేట్‌వే ఆఫ్ ఇండియా, ముంబైకి అందుబాటులో ఉన్నాయి. సమీపంలోని మరొక ఓడరేవు రేవాస్, ఇక్కడ నుండి ఫెర్రీ వార్ఫ్ (భౌ చ ఢక్కా) (డాక్‌యార్డ్ రోడ్)కి ఫెర్రీ సర్వీస్ అందుబాటులో ఉంది. అలీబాగ్‌లోని మత్స్యకారుల నుండి కస్టమ్ బందర్ వద్ద ఒక జెట్టీ ఉంది. ముంబయి నుండి పడవ ద్వారా అలీబాగ్‌కి గంటన్నర ప్రయాణంలో చేరుకోవచ్చు. గేట్‌వే ఆఫ్ ఇండియా నుండి మాండ్వా జెట్టీకి 15-30 నిమిషాల ప్రయాణంతో అలీబాగ్‌కు స్పీడ్‌బోట్‌తో కూడా చేరుకోవచ్చు.
సమీప విమానాశ్రయం 140 కి.మీ. దూరంలో ముంబైలో ఉంది. నిర్మాణంలో ఉన్న నవీ ముంబై అంతర్జాతీయ విమానాశ్రయం, అలీబాగ్ నుండి సుమారు 57 కి.మీ. దూరంలో ఉంది.
2011 జనగణన ప్రకారం, అలీబాగ్‌ జనాభా 19,491. జనాభాలో పురుషులు 52%, స్త్రీలు 48%. అలీబాగ్ సగటు అక్షరాస్యత 79%. ఇది జాతీయ సగటు 59.5% కంటే ఎక్కువ; 54% మంది పురుషులు, 46% మంది స్త్రీలు అక్షరాస్యులు. జనాభాలో 11% మంది 6 సంవత్సరాల కంటే తక్కువ వయస్సు ఉన్నవారు.
భారతదేశ నౌకాదళ దినోత్సవం

భారత దేశములో నౌకాదళ దినోత్సవం (అంగ్లం: Navy Day) ప్రతి సంవత్సరం డిసెంబరు 4 వ తేదీన జరుపుతారు. దేశానికి నౌకా దళాల విజయాలు, దేశ రక్షణలో వారి పాత్రను గుర్తుచేసుకొవటానికి జరుపుకుంటారు. భారతదేశ నావికా దళం భారత సైనిక దళాల యొక్క సముద్ర విభాగం, భారతదేశ రాష్ట్రపతి నౌకాదళానికి సర్వ సైన్యాధ్యక్షుడు. 17 వ శతాబ్దపు మరాఠా చక్రవర్తి, ఛత్రపతి శివాజీ భోంస్లే "భారత నావికా పితామహుడి"గా భావిస్తారు.
భారత నావికాదళం దేశం యొక్క సముద్ర సరిహద్దులను భద్రపరచుటలో, ఓడరేవు సందర్శనల ద్వారా, భారతదేశం అంతర్జాతీయ సంబంధాలను విస్తరించుటంలో ముఖ్యమైన పాత్ర పోషిస్తుంది. ఉమ్మడి వ్యాయామాలు, మానవతావాద మిషన్లు, విపత్తు ఉపశమనం మొదలైనవి వారి కర్తవ్యాలు. ఆధునిక భారతీయ నౌకాదళం హిందూ మహాసముద్ర ప్రాంతంలో తన స్థానాన్ని మెరుగుపరిచేందుకు వేగవంతమైన పునర్నిర్మాణంలో భాగంగా ఉంది. ఈ నివేదిక ప్రకారం 58,000 మంది సిబ్బంది, విమాన వాహక నౌక, పెద్ద రవాణా ఓడ, 15 యుద్ధ నౌకలు, 8 గైడెడ్ మిస్సైల్ డిస్ట్రాయర్లు, 24 కొర్వెట్టెలు, 13 సంప్రదాయ జలాంతర్గాములు, 1 అణు దాడి జలాంతర్గామి, 30 పెట్రోల్ ఓడలు, వివిధ సహాయక నౌకలు మొదలైనవి భారత నావికాదళంలో భాగం.
1971 డిసెంబరు 4 భారత నేవీ అతిపెద్ద పాకిస్తానీ నౌకాశ్రయం కరాచి పోర్టుపై మెరుపుదాడి చేసిమూడు ఓడలను ముంచి వేసింది. 1971ఇండో-పాక్ యుద్ధం రాత్రి సమయంలో భారత్ చేసిన ఆ దాడిని ఆపరేషన్ ట్రైడెంట్ అని అంటారు. దాని జ్ఞాపకార్ధంగా భారతదేశంలో నేవీ డే జరుపుకుంటారు. ఈ సందర్భంగా విశాఖ సాగరతీరంలో తూర్పు నౌకాదళం పలు సాహస విన్యాసాలను నిర్వహిస్తుంది.
భక్తి శర్మ

భక్తి శర్మ (జననం 30 నవంబర్ 1989) ఇండియన్ ఓపెన్ వాటర్ స్విమ్మర్.
అంటార్కిటిక్ జలాల్లో ఓపెన్ స్విమ్మింగ్‌లో రికార్డు సృష్టించిన మొదటి ఆసియా మహిళ, ప్రపంచంలోనే అతి పిన్న వయస్కురాలు శర్మ. శర్మ 1.4 మైళ్లు (2.3 కి.మీ.) 41.14 నిమిషాలలో, 1 °C (34 °F) ఉష్ణోగ్రత వద్ద, లిన్ కాక్స్ (అమెరికా), లూయిస్ పగ్ (గ్రేట్ బ్రిటన్) రికార్డును బద్దలు కొట్టింది. భక్తి శర్మ ప్రపంచంలోని ఐదు మహాసముద్రాలలో ఈత కొట్టింది, అంతేకాకుండా ఎనిమిది ఇతర సముద్రాలు, కాలువలలో ఈత కొట్టింది లేదా దాటింది. ఆమెకు 2010 లో టెన్జింగ్ నార్గే జాతీయ సాహస అవార్డు లభించింది.
జూన్ 22, 2016న, Fueladream.com లో శర్మ ప్రారంభించిన క్రౌడ్ ఫండింగ్ ప్రచారానికి మద్దతుగా AR రెహమాన్ ట్వీట్ చేశారు.
శర్మ ముంబైలో జన్మించి రాజస్థాన్‌లోని ఉదయపూర్‌లో పెరిగారు. ఆమె బెంగళూరులోని సింబయోసిస్ స్కూల్ ఆఫ్ మీడియా అండ్ కమ్యూనికేషన్ నుండి కమ్యూనికేషన్స్ మేనేజ్‌మెంట్‌లో మాస్టర్స్ డిగ్రీని పొందారు, రాజస్థాన్‌లోని ఉదయపూర్‌లోని మోహన్ లాల్ సుఖాడియా విశ్వవిద్యాలయం నుండి వాణిజ్యంలో బ్యాచిలర్ డిగ్రీని పొందారు.
శర్మ రెండున్నర సంవత్సరాల చిన్న వయస్సులోనే ఈత కొట్టడం ప్రారంభించింది, ఆమె తల్లి లీనా శర్మ శిక్షణ పొందింది. అనేక రాష్ట్ర, జిల్లా స్థాయి పోటీలలో పాల్గొన్న తర్వాత, ఆమె మొదటి ఓపెన్ వాటర్ (సముద్ర) ఈత 16 సంవత్సరాల వయస్సులో జరిగింది. 2003లో ఉరాన్ ఓడరేవు నుండి గేట్‌వే ఆఫ్ ఇండియా వరకు కి.మీ ఈదింది. ఆ సమయంలో శర్మ వయసు కేవలం 14 సంవత్సరాలు.
తన తల్లి-కోచ్ లీనా శర్మ, స్నేహితురాలు ప్రియాంక గెహ్లాట్‌తో కలిసి, భక్తి ఇంగ్లీష్ ఛానల్ అంతటా ముగ్గురు సభ్యుల మహిళా రిలే జట్టు చేసిన మొదటి ఆసియా రికార్డును కలిగి ఉంది. 2008లో ఇంగ్లీష్ ఛానల్ ఈదిన మొదటి తల్లీకూతుళ్ల జంటగా ఆమె తన తల్లితో పాటు ప్రపంచ రికార్డును కూడా పంచుకుంది, ఈ ఘనతను వారు సాధించారు.
ఆర్కిటిక్ మహాసముద్రంలో ఈత కొట్టిన ప్రపంచంలోనే మూడవ వ్యక్తి శర్మ,, ఇటీవలే అంటార్కిటిక్ మహాసముద్రంలో ఈదుకుంటూ ఐదు మహాసముద్రాలలో ఈత కొట్టిన అతి పిన్న వయస్కురాలిగా నిలిచింది, ఈ ఘనత ఆమెకు ప్రధాన మంత్రి నరేంద్ర మోడీ నుండి గుర్తింపు తెచ్చిపెట్టింది.
శర్మ స్విమ్మింగ్ కెరీర్లో ప్రధాన మైలురాళ్ళుః
జాతీయ ఈతలు
జనవరి 10, 2015న, శర్మ 2.25 సెకన్లకు అంటార్కిటికాలోని గడ్డకట్టే నీటిలో ఈత కొట్టిన ప్రపంచంలోనే అతి పిన్న వయస్కురాలిగా, మొదటి ఆసియా అమ్మాయిగా నిలిచింది. కి.మీ., బ్రిటిష్ ఓపెన్ వాటర్ స్విమ్మింగ్ ఛాంపియన్ లూయిస్ పగ్, అమెరికన్ స్విమ్మర్ లిన్నే కాక్స్ రికార్డును అధిగమించింది. శర్మ 41.14 నిమిషాలు ఈదింది, 2.25 నిమిషాలు ఈదింది. అంటార్కిటికాలోని ఘనీభవన నీటిలో కి.మీ దూరం ప్రయాణించగా, ఉష్ణోగ్రత ఒక డిగ్రీ సెల్సియస్ మాత్రమే ఉంది. ఆమె హిందూస్తాన్ జింక్ లిమిటెడ్ స్పాన్సర్‌షిప్‌తో రికార్డు స్థాయిలో ఈత కొట్టింది.
చంద్రశేఖర్ వైద్య

చంద్రశేఖర్ వైద్య (7 జూలై 1922 - 16 జూన్ 2021), బాలీవుడ్ సినిమా నటుడు, నిర్మాత, దర్శకుడు. రాజేష్ ఖన్నా నటించిన అనేక సినిమాలలో సహాయక పాత్రలతో గుర్తింపు పొందాడు. రామాయణం పౌరాణిక టెలివిజన్ సిరీస్ లో ఆర్య సుమంత్ పాత్రను పోషించాడు.
చంద్రశేఖర్ 1922, జూలై 7న తెలంగాణ రాష్ట్ర రాజధాని హైదరాబాదులో జన్మించాడు. కళాశాల చదువును వదిలేసి 1940ల ప్రారంభంలో బొంబాయికి వెళ్ళాడు. యునైటెడ్ కింగ్ డమ్ నుండి వెస్ట్రన్ డ్యాన్స్‌లో డిప్లొమా పొందాడు.
గాయకురాలు షంషాద్ బేగం సిఫారసుతో 1948లో పూణేలోని షాలిమార్ స్టూడియోలో ఉద్యోగిగా చేరాడు. 1950లో భరత్ భూషణ్ ప్రధాన పాత్రలో నటించిన బెబాస్ సినిమాలో జూనియర్ ఆర్టిస్ట్ పాత్రలో నటించాడు. ఆ తరువాత నిర్దోషి (1951), డాగ్ (1952), ఫార్మియాష్ (1953), మీనార్ (1954) వంటి సినిమాలో జూనియర్ ఆర్టిస్ట్ పాత్రలు పోషించాడు.
1954లో వచ్చిన ఔరత్ తేరి యేహి కహానీ సినిమా వరకు దాదాపు 250 సినిమాలో నటించాడు. 1953లో వి. శాంతారాం నిర్మాణంలో వచ్చిన సురాంగ్ సినిమాలో తొలిసారిగా హీరోగా నటించాడు. గేట్వే ఆఫ్ ఇండియా, ఫ్యాషన్ (1957), బార్సాత్ కి రాత్ (1960), బాత్ ఏక్ రాత్ కి, అంగులిమాల్ (1960), రుస్తోమ్-ఇ-బాగ్దాద్ (1963), కింగ్ కాంగ్ (1962), జహాన్ అరా (1964) మొదలైన సినిమాల ద్వారా గుర్తింపు తెచ్చుకున్నాడు.
స్వీయ నిర్మాణంలో దర్శకత్వం వహించి హీరోగా నటించిన చా చా చా సినిమా మ్యూజికల్ హిట్ గా నిలిచింది. హెలెన్ ప్రధాన పాత్రలో నటించిన తొలి సినిమా ఇది. అవిజిత్ ఘోష్ రాసిన 40 రిటెక్స్: బాలీవుడ్ క్లాసిక్స్ యు మే హావ్ మిస్డ్ పుస్తకంలో ఈ సినిమా గురించి రాయబడింది. 1966లో స్ట్రీట్ సింగర్‌ సినిమాకు దర్శకత్వం వహించాడు.
చంద్రశేఖర్ 50 సంవత్సరాల వయసులో గుల్జార్‌ సినిమాలకు అసిస్టెంట్ డైరెక్టర్‌గా పనిచేయాలని నిర్ణయించుకొని 1972 నుండి 1976 మధ్యకాలంలో గుల్జార్‌ తీసిన పరిచయ్, కోషిష్, అచనక్, ఆంధి, ఖుష్బూ, మౌసం వంటి సినిమాలకు పని చేశాడు. 65 సంవత్సరాల వయస్సులో రామానంద్ సాగర్ రూపొందించిన రామాయణం టీవీ సిరీస్ లో దశరథుడి ప్రధానమంత్రి ఆర్య సుమంత్ పాత్రను పోషించాడు.
78 సంవత్సరాల వయసులో ఖాఫ్‌ సినిమాలో నటించిన చంద్రశేఖర్, 2000లో సినిమారంగం నుండి రిటైర్ అయ్యాడు.
1985 నుండి 1996 వరకు సినీ ఆర్టిస్ట్స్ అసోసియేషన్ (సింటా) అధ్యక్షుడిగా పనిచేశాడు. ఫెడరేషన్ ఆఫ్ వెస్ట్రన్ ఇండియా సినీ ఎంప్లాయీస్ అధ్యక్షుడిగా, ఆల్ ఇండియా ఫిల్మ్ ఎంప్లాయీస్ కాన్ఫెడరేషన్, సినీ ఆర్టిస్ట్స్ వెల్ఫేర్ ఫండ్ ఆఫ్ ఇండియా ట్రస్టీ, ఇండియన్ ఫిల్మ్ డైరెక్టర్స్ అసోసియేషన్ వైస్ ప్రెసిడెంట్ గా, సినీ ఆర్టిస్ట్ వెల్ఫేర్ ట్రస్ట్ సభ్యునిగా పనిచేశారు. రైటర్స్ అసోసియేషన్, ఇండియన్ మోషన్ పిక్చర్స్ ప్రొడ్యూసర్స్ అసోసియేషన్ గా ఉన్నాడు.
చంద్రశేఖర్ కుమారుడు అశోక్ శేఖర్ టెలివిజన్ నిర్మాతగా ఉంటూ, ఈవెంట్స్, సెలెబ్ మేనేజ్మెంట్ కంపెనీని కూడా నడుపుతున్నాడు. మనవడు శక్తి అరోరా సినిమాలలో నటిస్తున్నాడు.
వయస్సు-సంబంధిత అనారోగ్యంతో 98 సంవత్సరాల వయస్సులో 2021, జూన్ 16న మరణించాడు. అయితే కొన్ని వార్తా సంస్థలు అతని వయస్సును 97గా రాశాయి.
ముంబై సబర్బన్ జిల్లా

మహారాష్ట్ర రాష్ట్ర 51 జిల్లాలలో ముంబై పరిసరం జిల్లా ఒకటి. బంద్రా పట్టణం జిల్లాకేంద్రంగా ఉంది. జిల్లావైశాల్యం 369 చ.కి.మీ జిల్లాలో 3 తాలూకాలు ఉన్నాయి ( కుర్ల, అంధేరి, బొరివలి). ముంబై పరిసరం జిల్లా, ముంబై నగరం జిల్లా, ఇతర ప్రాంతాలు కలిసి ముంబై మహానరాన్ని రూపొందిస్తున్నాయి. వైశాల్యపరంగా ఈ జిల్లా రాష్ట్రంలో రెండవ స్థానంలో ఉంది. జిల్లా కొంకణ్ డివిషన్‌లో భాగంగా ఉంది. ముంబై పరిసర జిల్లా న్యాయపరిధి బంద్రా నుండి దహిసర్, కుర్ల నుండి ములంద్, కుర్ల నుండి ట్రాంబే వరకు విస్తరించి ఉంది. ముంబై పరిసర జిల్లా దేశంలో అత్యధిక జనసాంధ్రత కలిగిన జిల్లాలో ఒకటిగా గుర్తించబడుతుంది. 2001 గణాంకాలను అనుసరించి జిల్లా జనసంఖ్య 9,332,481. ముంబై పరిసర జిల్లా జనసాంధ్రత పరంగా దేశంలో 5 వ స్థానంలో ఉంది. జిల్లాలో ప్రవహిస్తున్న నదులలో మిథినది ప్రధానమైనది.
జిల్లాలో మౌంట్ మేరీ చర్చి, జోగేశ్వరి గుహలు, మహాకాళి హుహలు, ఏసెల్ వరల్డ్, సంజయ్ గాంధి నేషనల్ పార్క్, ఆరే కాలనీ కంహేరి గుహలు, ఫిల్ం సిటీ, తుల్సి సరోవరం, విహార్ సరోవరం,, పావై సరసు వంటి పలు పర్యాటక ఆకర్షణలు ఉన్నాయి..
ముంబై సిఎస్‌టి - చెన్నై ఎక్స్‌ప్రెస్

ముంబై సిఎస్‌టి - చెన్నై ఎక్స్‌ప్రెస్ , ఒక భారతీయ రైల్వే రైలు. ఇది ఛత్రపతి శివాజీ మహారాజ్ టెర్మినస్ స్టేషను, ముంబై,, చెన్నై సెంట్రల్ స్టేషను మధ్య ప్రయాణిస్తుంది. ఈ రైలు ముంబై-చెన్నై మధ్య 11041 నంబరుగాను. చెన్నై-ముంబయి మధ్యన 11042 నంబరుగాను సడుస్తుంది.
ఈమార్గం చాలా వరకు విద్యుద్దీకరణ చేయబడలేదు. ముంబాయి సిఎస్‌టిఎం నుండి వాడికి ఈ రైలును కల్యాణ్ ఆధారిత డబ్ల్యుడిఎం-3A లేదా డబ్ల్యుడిఎం-3D లోకోమోటివ్ తీసుకుంటుంది, వాడి నుండి చెన్నై వరకు రోయపురం ఆధారిత డబ్ల్యుఎపి-4 లేదా డబ్ల్యుఎపి-7 లోకోమోటివ్ ద్వారా నడపబడుతుంది.
మూలం, గమ్య స్టేషన్లు రెండింటిలోనూ కలుపుకుని, దీని మార్గంలో 34 విరామాలు ఉన్నాయి
ముంబై సిఎస్‌టి - చెన్నై ఎక్స్‌ప్రెస్ మొత్తం 1278 కి.మీ. దూరం ప్రయాణిస్తుంది.
ఈ రైలు సరాసరి వేగం 49 కి.మీ./గం. నడుస్తుంది.
✓పాంట్రీ కార్, ✓ ఆన్-బోర్డు క్యాటరింగ్, ✓ ఇ-క్యాటరింగ్ సదుపాయములు ఉన్నాయి.
ముంబై రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్

ముంబై రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ భారతీయ రైల్వేలు,పశ్చిమ రైల్వే మండలం ద్వారా నిర్వహిస్తున్న రైలు రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ .ఈ రైలు మహారాష్ట్ర రాష్ట్ర రాజధాని ముంబై నుండి భారతదేశ రాజధాని ఢిల్లీ ల మద్య ప్రయాణిస్తుంది.ఇది ముంబై -ఢిల్లీ మద్య ప్రయాణించే రైళ్ళలో రెండవ అత్యంత వేగవంతమయినది.
ముంబై రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ ను 1972 మే 17 న ముంబై సెంట్రల్-న్యూఢిల్లీ రైల్వే స్టేషన్ల మద్య ప్రారంభించారు.ఈ రైలును ప్రారంభించిన కొద్ధి కాలంలోనే అమిత ఆధరణ అందుకుంది.మొదతిలో ఈ రైలు వారానికి ఆరు రోజులు నడిచినప్పటికి సెప్టెంబరు 2000 వ సంవత్సరమునుండి ప్రతి రోజు నడిచే విధంగా రూపొందించారు.
ముంబై రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ లో 1 మొదటి తరగతి ఎ.సి కోచ్,5 రెండవ తరగతి ఎ.సి కోచ్లూ,11 మూడవ తరగతి ఎ.సి కోచ్లూ,1 పాంట్రీ కార్,2 జనరేటర్ భోగీలతో కలిపి మొత్తం 20 భోగీలుంటాయి.
12951/52 నెంబరుతో ప్రయాణించే ముంబై రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ ముంబై-ఢిల్లీ లమద్య ప్రయాణించు రైళ్ళలో రెండవ అత్యంత వేగవంతమయిన రైలు.[[భారతీయ రైల్వేలలో మొదటగా ఎల్.హెచ్.బీ కోచ్లను ఉపయోగించిన రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ కూడా ముంబై రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్.ఈ రైలును సెప్టెంబర్ 2000 వ సం వత్సరం వరకు వారానికి ఆరు రోజులు నడిపినప్పటికి ఆ తరువాత దీనిని ప్రతీ రోజు నడిచే విధంగా మార్చారు.ఈ రైలును ప్రారంభించిన మొదటిలో ఈ రైలు ముంబై-ఢిల్లీ లమద్య గల 1385 కిలోమీటర్ల దూరాన్ని అధిగమించడానికి 19గంటల 5నిమిషాల సమయం తీసుకునేది.ముంబై-ఢిల్లీ లమద్య మార్గం విధ్యూతీకరణం జరిగిన తరువాత ఈ రైలువేగం గణనీయంగా పెరిగింది.ప్రస్తుతం ఈ 12951 నెంబరుతో ప్రయాణించు ముంబై రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ రైలు ముంబై-ఢిల్లీ లమద్య గల 1385 కిలోమీటర్ల దూరాన్ని అధిగమించడానికి సగటున 89కిలోమీటర్ల వేగంతో ప్రయాణిస్తూ 15గంటల 35నిమిషాలు తీసుకుంటున్నది.12951 ప్రయాణించు ముంబై రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ రైలు ఢిల్లీ-ముంబై ల మద్య ప్రయాణించడానికి 15గంటల 50నిమిషాల సమయం తీసుకుంటున్నది.ఎల్.హెచ్.బీ కోచ్ల తో ప్రయాణించడానికి పూర్వం ఈ రైలు అత్యధికంగా 120కిలో మీటర్ల వేగంతో ప్రయాణించేది.ఎల్.హెచ్.బీ కోచ్లను ప్రవేశపెట్టిన తరువాత ఈ రైలు యొక్క అత్యధక వేగాన్నీ 160కిలో మీటర్ల వరకు పెంచే అవకాశం వచ్చినప్పటికి వేగాన్నీ 130 కిలో మీటర్లగా నియంత్రించారు.అసోటి మధుర రైల్వే స్టేషన్ల మద్య ప్రయోగాత్మకంగా ఈ రైలును 140కిలో మీటర్ల వేగంతో ఒక నెల పాటు నడపడం జరిగింది.ప్రస్తుతం ఈ రైలు వేగాన్నీ ఆనంద్ విహార్-వడోదర-గోద్రా ల మద్య వేగాన్నీ 130కిలో మీటర్లకు పెంచడంతో ఈ రైలు యొక్క ప్రయాణ సమయం మరింత తగ్గింది.
ముంబై రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ ప్రారంభించిన మొదటిలో ఒక WDM-2 డీజిల్ లోకో మోటివ్ ని ఉపయోగించేవారు.ముంబై-ఢిల్లీ లో మరింత వేగం కోసం రెండు WDM-2 డీజిల్ లోకో మోటివ్లను వడోదర వరకు ఉపయోగించారు.ముంబై-ఢిల్లీ మార్గం 1987వ సంవత్సరం లో పూర్తిస్థాయిలో విద్యూతీకరణ చేయబడింది.అప్పటినుండి 1995 వరకు WCAM-1 లోకోమోటివ్లను ఉపయోగించారు.ఆ తరువాత ముంబై నుండి వడోదర వరకు కళ్యాణ్ లోకోషేడ్ అధారిత WCAM-2/2P లోకోమోటివ్లను ఉపయోగించారు.2012 ఫిబ్రవరి 7 నుండి ముంబై రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ కు ఘజియాబాద్ లోకోషెడ్ అధారత WAP-7 లేదా వడోదర లోకోషెడ్ అధారిత WAP-5/WAP-7 లోకోమోటివ్లను ఉపయోగిస్తున్నారు.
12591 నెంబరుతో ప్రయాణించు ముంబై రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ ముంబై సెంట్రల్ లో సాయంత్రం 05గంటలకు బయలుదేరి మరుసటి రోజు ఉదయం 08గంటల 35నిమిషాలకు న్యూఢిల్లీ రైల్వే స్టేషన్ చేరుతుంది. 12592 నెంబరుతో ప్రయాణించు ముంబై రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ న్యూఢిల్లీ రైల్వే స్టేషన్ సాయంత్రం 4గంటల 25నిమిషాలకు బయలుదేరి మరుసటి రోజు ఉదయం 08గంటల 15నిమిషాలకు ముంబై సెంట్రల్ చేరుతుంది.
ముంబై రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్ లో 2011వ సంవత్సరం ఎప్రిల్, 18 మూడు కోచ్లలో మంటలు సంభవించాయి.అయితే ప్రయాణికులకు ఎటువంటి గాయాలు కాలేదు.
భోపాల్ హబీబ్‌గంజ్ - ముంబై లోకమాన్య తిలక్ టెర్మినస్ సూపర్‌ఫాస్ట్ ఎక్స్‌ప్రెస్

భోపాల్ హబీబ్‌గంజ్ - ముంబై లోకమాన్య తిలక్ టెర్మినస్ సూపర్‌ఫాస్ట్ ఎక్స్‌ప్రెస్ సాధారణంగా "భోపాల్ - ముంబై ఎక్స్‌ప్రెస్" అని సూచిస్తారు, ఒక సూపర్‌ఫాస్ట్ ఎక్స్‌ప్రెస్ రైలు. ఇది మధ్య ప్రదేశ్ రాజధాని భోపాల్ యొక్క భోపాల్ హబీబ్‌గంజ్ రైల్వే స్టేషను, ముంబై, మహారాష్ట్ర రాజధాని ముంబై లోకమాన్య తిలక్ టెర్మినస్ రైల్వే స్టేషను మధ్య నడుస్తుంది.
ఈ రైలును మధ్య రైల్వే నడుపుతోంది. రైలుబండి సంఖ్యలు 12173/12174 /12153/12154 /12161/12162 /12107/12108 మధ్య ఇది రేక్ పంచుకుంటుంది.
క్యాటరింగ్ సేవ జత చేసిన ప్యాంట్రీ కార్ ద్వారా అందించబడుతుంది.