davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Arkitekturang Klasiko

Ang arkitekturang Klasiko karaniwang nagsasaad ng arkitekturang kung saan kalakhang sinasadyang magmula sa mga prinsipyo ng Griyego at Romanong arkitektura ng sinaunang panahon, o kung minsan ay mas partikular, mula sa mga gawa ng Romanong arkitekto na Vitruvius. Ang iba't ibang mga estilo ng arkitekturang klasiko ay maaaring umiiral na mula noong Renasimiyentong Carolinia, at talagang lumitaw mula noong Renasimiyentong Italyano. Kahit na ang mga klasikal na estilo ng arkitektura ay maaaring matindi ang pagkakaiba, masasabing sa pangkalahatan ay humahango sa iisang "bokabularyo" ng mga elemento sa palamuti at konstruksiyon. Sa kalakhan ng mundong Kanluranin, iba't ibang mga klasikal na estilo ng arkitektura ang nangibabaw sa kasaysayan ng arkitektura mula sa Renasimiyento hanggang sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig, at patuloy nitong kaugnay sa mga arkitekto hanggang sa kasalukuyan.
Mimar Sinan

Si Mimar Sinan (Ottoman Turkish: معمار سينان, Turko: Mimar Sinan) c. 1488/1490 – Hulyo 17, 1588 ay ang punong Otomanong arkitekto (Turko: mimar) at inhinyerong sibil para sa mga sultang sina Suleiman ang Maringal, Selim II, at Murad III. Kilala bilang Koca Mi'mâr Sinân Âğâ, "Sinan Agha ang Dakilang Arkitekto", siya ang may nagsagawa sa pagtatayo ng higit sa 300 pangunahing estruktura at iba pang mas payak na proyekto, tulad ng mga paaralan. Ang kaniyang mga aprentis ay magdidisenyo ng Masjid Sultan Ahmed sa Istanbul at Stari Karamihan sa Mostar.
Anak ng isang mason, nakatanggap siya ng teknikal na edukasyon at naging isang inhinyerong militar. Mabilis siyang tumaas sa ranggo upang maging unang opisyal at sa wakas ay isang kumander ng Henisaro, na may marangal na titulong ağa. Pinino niya ang kaniyang mga kasanayan sa arkitektura at inhinyeriya habang sa kampanya kasama ang mga Henisaro, naging dalubhasa sa paggawa ng mga muog ng lahat ng uri, pati na rin mga proyektong pang-impraestruktura ng militar, tulad ng mga kalsada, tulay at akwedukto. Sa edad na limampung taong gulang, siya ay hinirang bilang punong arkitekto ng kaharian, na inilalapat ang mga teknikal na kasanayan na nakuha niya sa hukbo sa "paglikha ng mga pinong relihiyosong gusali" at mga estrukturang sibiko sa lahat ng uri. Nanatili siya sa posisyong ito sa halos limampung taon.
Ang kaniyang obra maestra ay ang Masjid Selimiye sa Edirne, bagaman ang kaniyang pinakatanyag na gawain ay ang Masjid Suleiman sa Istanbul. Pinamunuan niya ang isang malawak na departamento ng pamahalaan at sinanay ang maraming mga katuwang na, sa kalaunan, nakikilala ang kanilang sarili, gaya ni Sedefkar Mehmed Agha, arkitekto ng Masjid Sultan Ahmed. Siya ay itinuturing na pinakadakilang arkitekto ng klasikal na panahon ng arkitekturang Otomano at inihahalintulad kay Michelangelo, ang kaniyang kakontemporaneo sa Kanluran. Si Michelangelo at ang kaniyang mga plano para sa Basilika ni San Pedro sa Roma ay kilala sa Istanbul, sapagkat si Leonardo da Vinci (noong 1502) at siya mismo (noong 1501) ay inanyayahan ng Sublime Porte na magsumite ng mga plano para sa isang tulay na sumasaklaw sa Ginintuang Tambuli. Ang mga likha ni Mimar Sinan ay kabilang sa mga pinakamaimpluwensiyang gusali sa kasaysayan.
Gusaling Empire State

Ang Empire State Building ay isang gusaling tukudlangit sa Lungsod ng Bagong York. Hinango ang pangalan nito mula as palayaw ng estado ng Bagong York, ang Empire State. Tumayo ito bilang pinakamataas na gusali nang mahigit sa apatnapung taon, mula nang ito ay mabuo noong 1931 hanggang sa mabuo ang Hilagang Tore ng World Trade Center noong 1972. Pagkatapos ng pagkawasak ng World Trade Center noong 2001, muling bumalik ang Empire State Building bilang pinakamataas na gusali sa lungsod ng Bagong York at sa estado ng Bagong York.
University of Technology Sydney

Ang University of Technology Sydney (UTS) ay isang pampublikong unibersidad sa pananaliksik sa Sydney, Australia. Kahit na maiuugat ito sa 1870s, ang unibersidad ay itinatag sa kanyang kasalukuyan nitong anyo noong 1988. Ito ay bahagi na ngayon ng Australian Technology Network ng mga pamantasan.
Ang kasalukuyang na University of Technology Sydney ay maiuugat sa Sydney Mechanics' School of Arts (mga pinakamatandang patuloy na umiiral na institutong pangmekaniko sa Australia), na inestablisa noong 1833. Noong 1870s, binuo ng nasabing paaralan ang Workingman's College, na sa kalaunan ay inangkin ng pamahalaan ng estado ng New South Wales upang buuin ang Sydney Technical College. Noong 1969, bahagi ng Sydney Technical College ay naging ang New South Wales Institute of Technology (NSWIT).
Ang NSWIT ay naging ang ang University of Technology Sydney (UTS) noong 1988 sa ilalim ng University of Technology, Sydney Act ng NSW State Parliament.
33°53′00″S 151°12′01″E﻿ / ﻿33.88325541°S 151.20040837°E﻿ / -33.88325541; 151.20040837
Ang lathalaing ito na tungkol sa Edukasyon ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Pamantasang Alexandru Ioan Cuza

Ang Pamantasang Alexandru Ioan Cuza (Ingles: Alexandru Ioan Cuza University, Romanian: Universitatea "Alexandru Ioan Cuza"; akronim: UAIC) ay isang pampublikong unibersidad na matatagpuan sa Iaşi, Romania. Itinatag isang taon pagkatapos ng pagtatatag ng estado ng Romania, sa pamamagitan ng isang dikri noong 1860 ni Prinsipe Alexandru Ioan Cuza, ang dating Academia Mihăileană ay kinonvert sa isang unibersidad, ang Unibersidad ng Iaşi. Ito ay isa sa limang miyembro ng Universitaria Consortium (ang pangkat ng mga piling unibersidad sa Romania).
47°10′27″N 27°34′18″E﻿ / ﻿47.174231°N 27.571692°E﻿ / 47.174231; 27.571692 Ang lathalaing ito na tungkol sa Edukasyon ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.}
Unibersidad ng Portsmouth

Ang Unibersidad ng Portsmouth (Ingles: University of Portsmouth) ay isang pampublikong unibersidad sa lungsod ng Portsmouth, Hampshire , Inglatera . Ang kasaysayan ng unibersidad ay nagsimula noong 1908, nang ang gusaling Park ay binuksan bilang isang kolehiyo at publikong aklatan. Ito ay dating kilala bilang Portsmouth Polytechnic hanggang 1992, nang mapagkalooban ito ng katayuan ng unibersidad.
50°47′43″N 1°05′37″W﻿ / ﻿50.7953°N 1.0936°W﻿ / 50.7953; -1.0936 Ang lathalaing ito na tungkol sa Edukasyon ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Zeus Salazar

Si Dr. Zeus Atayza Salazar ay itinuturing “Ama ng Bagong Histograpiyang Pilipino”. Ipinanganak siya na panganay mula sa pitong magkakapatid sa Tiwi, Albay noong Abril 29, 1934 mula kayla Ireneo Salazar at Luz Salazar. Mula sa kanyang pag-aaral, at samakatuwid na pagtuturo sa Europa siya ay natuto na makapagsalita ang 10 na wika, at nakakapgsulat sa wikang Filipino, Bicolano, Ingles, Espanol, Pranses, Aleman, Italyano, Ruso, at Malayo.
Itinatag niya ang ADHIKA, Inc. at ang Sangguni ng BAKAS, Inc. Mas kilala siya sa kanyang pag-aaral ukol sa Pantayong Pananaw.
Si Salazar ay nagtapos ng kolehiyo bilang summa cum laude sa Unibersidad ng Pilipinas sa ilalim ng B.A. Kasaysayan. Nakamit niya ang kanyang Ph.D. sa Etnolohiya o Antropolohiyang Kultural sa Sorboone Unibersidad ng Paris at nakatanggap ng pinakamataas na karangalan (Tres Bien) sa panahon ng kanyang pag-aaral.
Siya rin ay naging tagapangulo sa Departamento ng Kasaysayan (U.P. Diliman, 1989-1991) at naging dekano rin sa Kolehiyo ng Agham Panlipunan at Pilosopiya (U.P. Diliman, 1991-1994).
Nagsilbi rin siya bilang panauhing propesor (guest professor) sa mga sumusunod na Kolehiyo:
Chua, Xiao (2012). BATHALA: Si Zeus Salazar Bilang Dalumat Mismo, Ika-75 Taon, Isang Pagpapahalaga, 2009
Ika-18 dantaon

Ang ika-18 dantaon ay nagsimula noong Enero 1, 1701 hanggang Disyembre 31, 1800. Noong ika-18 dantaon, humantong ang mga elemento ng pag-iisip ng Pagkamulat sa mga rebolusyong Amerikano, Pranses, at Haitiyano. Sa panahong ito nakita ang marahas na kalakalan ng mga alipin at tao sa pandaidigang kalakihan. Ang reaksyon laban sa mga aristokratikong kapangyarihan ay tumulong sa pag-alab ng mga tugon sa pagrerebolusyon laban dito sa buong siglo.
Paminsan-minsang binibigyan kahulugan ng mga Kanluraning dalubhasa sa kasaysayan ang ika-18 dantaon dili kaya'y para sa layunin ng kanilang gawa. Halimbawa, maari ang depinisyon ng "maikling" ika-18 dantaon ay ang mga taon mula 1715 hanggang 1789, na ipinakikilala ang panahon sa pagitan ng kamatayan ni Louis XIV ng Pransya at ang simula ng Rebolusyong Pranses, kasama ang pagbibigay-diin sa mga kaganapang magkakaugnay. Sa mga dalubhasa sa kasaysayan na pinalawig ang siglo na sinama ang mas malaking kilusang makasaysayan, ang "mahabang" ika-18 siglo ay maaring tumakbo mula sa Maluwalhating Rebolusyon ng 1688 hanggang sa Labanan sa Waterloo noong 1815 o mas kalaunan pa.
Ambrosio Rianzares Bautista

Si Ambrosio Rianzares Bautista (17 Disyembre 1830 – 4 Disyembre 1903), higit na kilala bilang Don Bosyong, ay isang Pilipinong abogado at ang may-akda ng Pagpapahayag ng Kalayaan ng Pilipinas. Isang malayong kamag-anak ng pamilyang Rizal, kadalasang nagbibigay ng payo si Bautista kay José Rizal, isang Pilipinong nasyonalista, habang nag-aaral siya sa Maynila.
Ipinanganak si Bautista sa Biñan, Laguna kina Gregorio Enriquez Bautista at Silvestra Altamira. Pumasok siya sa preparatoryong paaralan sa Biñan at nag-aral ng batas sa Unibersidad ng Santo Tomas (UST), na nakuha ng digri noong 1865. Sa kalaunan, nagsanay siya bilang abogado sa Maynila at nag-alok ng libreng ligal na serbisyo sa mga mahihirap na kliyente.
Noong 1898, si Bautista ang naging unang tagapayo ni Pangulong Emilio Aguinaldo at pagkatapos sinulat ang Pagpapahayag ng Kalayaan ng Pilipinas.
Salungat sa karaniwang paniniwala, si Bautista at hindi si Aguinaldo ang nagwagayway ng watawat ng Pilipinas sa harap ng nagsasayang umpukan ng tao noong Hunyo 12, 1898, sa panahon ng Pagproklama ng Kalayaan ng Pilipinas sa Kabite.
Main building of Moscow State University

The main building of Moscow State University (Russian: главное здание МГУ, romanized: glavnoje zdanije MGU) is a 239-metre (784 ft), 36-story (central part) skyscraper in Moscow, Russia. It was designed by Lev Rudnev as the headquarters of Moscow State University, and is the tallest among the "Seven Sisters" constructed in Moscow between 1947 and 1953 in the Stalinist architectural style.
It was the tallest building in Europe for 37 years, from 1953 to 1990, before being surpassed by the Messeturm in Germany. As of 2024, it remains the tallest educational building in the world.
The skyscraper has 36 levels in its central part and is 239 metres (784 ft) tall. Its roof (182 metres (597 ft)) is topped by a 58-metre spire which ends with a 12-ton five-pointed star. Lateral towers are lower than the central one; two 18 and 9 storey dormitory wings define, with the central corpus of the complex, a cour d'honneur courtyard.
Among the statues which decorate the building is a sculpture by Vera Muchina representing a couple of students and a statue by N. Tomsky of Mikhail Lomonosov (1711–1765), the founder of Moscow University. The University premises cover around 1.6 square kilometres. The complex was partially renovated in 2000.
The Main Building of Moscow State University is not open to the general public. Visitors from outside the university must be pre-approved by their university host and must submit their domestic passport (Russian) or international passport in order to gain entry.
The leading architect Boris Iofan bid for the skyscraper project in 1947 but the job was assigned to Lev Rudnev, because Iofan made a mistake placing his draft skyscraper right on the edge of Sparrow Hills, a site concerned with a potential landslide hazard. Rudnev had already built important edifices like the M. V. Frunze Military Academy (1932–1937) and the Marshals' Apartments (Sadovaya-Kudrinskaya, 28, 1947), earning the esteem of the Communist Party. He set the building 800 meters away from the cliff. The chief of the engineers' team was Vsevolod Nikolaevich Nasonov.
The main tower, which consumed over 40,000 tons of steel for its framework and 130,000 cubic metres of concrete, was inaugurated on September 1, 1953. At 240 metres tall, it was the 7th tallest building of the world as well as the tallest in Europe. Its European height record held until 1990 when it was surpassed by the Messeturm in Frankfurt, Germany. It was also, and still remains, the tallest educational building in the world.
Moscow University is probably the best known of Rudnev's buildings, for which he was awarded the Stalin Prize in 1949. The University skyline inspired various buildings in the socialist countries, like the Palace of Culture and Science in Warsaw, and also the logo of 1980 Moscow Olympic Games.
Red University Building

The Red University Building (Ukrainian: Червоний корпус Київського університету, romanized: Chervonyi korpus Kyivskoho universytetu) is the principal and oldest 4-story building of the Kyiv University located at 60 Volodymyrska Street, in Kyiv, the capital of Ukraine. This building is a famous symbol of the Kyiv University and the Ukrainian fundamental higher educational system.
It was constructed from 1837 to 1843 and was built in a late Russian Classicism type construction by Russian architect with Italian origins Vincent I. Beretti working for the Russian Empire. The building forms an enormous figure enclosing a courtyard, the length of the facade is 145.68 metres (478.0 ft). The walls of the building are painted red and the heads and bases of the columns are painted black, corresponding to the colors of the stripes on the Order of St. Vladimir (founded in 1782), as Kyiv University used to bear the name of this Order. The motto of the Order, "Benefit, honor and glory" became the motto of Kyiv University. Local tour guides sometime state that Tsar Nicholas II ordered the entire main building painted red in response to student conscription protests during World War I to remind students of blood spilled by Ukrainian soldiers. The legend does not reflect the historical fact, as the building was painted red before World War I, in 1842. Nicholas I of Russia (1825–1855) died long before World War I (1914–1918). Built at the top of a hill, this building has significantly influenced Kiev’s architectural layout in the 19th century.
Colloquially referred as Red Corps, the building was nearly hit by a rocket during the 2022 Russian Invasion of Ukraine, an event captured close-up by smartphone video.
De La Salle Green Archers basketball

The De La Salle Green Archers are the collegiate men's basketball team of De La Salle University, which play in the University Athletic Association of the Philippines (UAAP), the premiere sports league in the country.
La Salle was a pre-war founding member of the National Collegiate Athletic Association (NCAA) in 1924. In September 1980, La Salle announced it would withdraw from competing in the NCAA after a violent game with the Letran Knights. In 1986, La Salle was accepted as a member of the University Athletic Association of the Philippines (UAAP).
La Salle won five NCAA basketball titles – 1939, 1947, 1956, 1971, and 1974. The Green Archers won the coveted National Seniors Open Championship, a league participated by top commercial and college teams, twice in 1939 and 1949. After bolting out of the NCAA in 1981, it participated in various tournaments. The Green Archers won the 1983 Philippine Amateur Basketball League (PABL) Championship and 1983 National Open title. La Salle has won three inter-collegiate titles. The school won the 1988 Philippine Intercollegiate Championship. This was later reformatted to become the Collegiate Champions League (CCL), which then became the current Philippine Collegiate Championship League (PCCL) with La Salle winning the championship in 2008 and 2013.
Since joining the UAAP in 1986, the Green Archers have won 10 UAAP basketball titles – 1989, 1990, 1998, 1999, 2000, 2001, 2007, 2013, 2016, and 2023. La Salle's basketball program is known for having won four straight UAAP championship titles from 1998 to 2001. The Green Archers are also known for sharing a rivalry with other competitive teams in the UAAP, especially with the Ateneo Blue Eagles, UST Growling Tigers, and FEU Tamaraws. The most recent championship is the 2023 UAAP Season 86 title, where La Salle defeated the UP Fighting Maroons during the best-of-three series, having lost Game 1 but came back and won Games 2 & 3.
Prior to the start of the UAAP season, the Green Archers participate in multiple preseason tournaments. In the Filoil EcoOil Preseason Cup they have won four titles, the latest being the 2016 championship. The Green Archers participated in the Buddha Light International Association (BLIA) Cup, where they last won the championship in 2017. The Green Archers have also participated in the PBA D-League Aspirants' Cup as EcoOil–La Salle, where they have won three straight championships. In the Pinoyliga Collegiate Cup, the Green Archers won their first title in 2024. In August 2024, the Green Archers swept the 2024 World University Basketball Series in Tokyo, Japan.
The Green Archers won the UAAP Season 85 3x3 basketball tournament in 2023. They retained the title the following year in UAAP Season 86.
Until 1997, the UAAP primarily ranked the teams by tournament points using FIBA's method. Starting in 1998, the UAAP primarily ranked by winning percentage. There's no difference in ranking once all games were played, but in the middle of the season, rankings made by these two methods may differ.
List of Eisner Award winners

The following is a list of winners of the Eisner Award, sorted by category.
The Eisner Awards have been presented since 1988, but there were no Eisner Awards in 1990 due to balloting mix-ups. The awards ceremony has been held at San Diego Comic-Con since 1991.
This award was previously known as "Best Painter" from 1993 to 1999, as "Best Painter/Multimedia Artist" from 2000 to 2019 and as Best Painter/Multimedia Artist (interior art) as of 2023.
In 2001, the judging panel chose to drop Best Comics-Related Periodical from the ballot; the category was restored in 2002.
Source:
Design principles

Design principles are propositions that, when applied to design elements, form a design.
According to Alex White, author of The Elements of Graphic Design, to achieve visual unity is a main goal of graphic design. When all elements are in agreement, a design is considered unified. No individual part is viewed as more important than the whole design. A good balance between unity and variety must be established to avoid a chaotic or a lifeless design.
It is a state of equalized tension and equilibrium, which may not always be calm.
A good design contains elements that lead the reader through each element in order of its significance. The type and images should be expressed starting from most important to the least important. Dominance is created by contrasting size, positioning, color, style, or shape. The focal point should dominate the design with scale and contrast without sacrificing the unity of the whole.
Using the relative size of elements against each other can attract attention to a focal point. When elements are designed larger than life, the scale is being used to show drama. Scale can be considered both objectively and subjectively. In terms of objective, scale refers to the exact literal physical dimensions of an object in the real world or the coloration between the representation and the real one. Printed maps can be good examples as they have an exact scale representing the real physical world. Subjectively, however, scale refers to one's impression of an object's size. A representation “lacks scale” when there is no exact cause linking it to lived experience, giving it a physical identity. As an example, a book may have a grand or intimate scale based on how it relates to our own body or our knowledge of other books.
A printed piece can be as small as a postage stamp or as large as a billboard. A logo should be legible both in tiny dimensions as well as from a distance on a screen. Some projects have their specified scale designed for a certain medium or site, while some others need to work in various sizes designed for reproduction in multiple scales. No matter what size the design work is, it should have its own sense of scale. Increasing an element's scale in a design piece increases its value in terms of hierarchy and makes it to be seen first compared to other elements while decreasing an element's scale reduces its value.
Planning a consistent and similar design is an important aspect of a designer's work to make their focal point visible. Too much similarity is boring but without similarity important elements will not exist and an image without contrast is uneventful so the key is to find the balance between similarity and contrast.
There are several ways to develop a similar environment:
Movement is the path the viewer's eye takes through the artwork, often to focal areas. Such movement can be directed along lines edges, shape and color within the artwork, and more.
Floor medallion

A floor medallion is generally a centerpiece of flooring design that can be made with various flooring materials, including natural stone, wood, metal, tile, glass or a variety of other materials suitable for flooring. The pattern can be created using various methods such as mosaic, intarsia, and marquetry.
With a mosaic, small pieces of flooring material are put together to develop a pattern. This can be done in a direct, indirect, or double indirect method. In the direct method small pieces are set directly into a bonding substrate like cement. Using an indirect method the pieces would be placed face down against paper or other material with a temporary adhesive. After the design is completed face down the entire section would be set into the floor and then have the paper removed, revealing the mosaic floor.
With intarsia pieces are cut to fit together like a puzzle. The pieces are generally thicker that those used in marquetry, and often full thickness rather than being laminated. For flooring the pattern is generally created face down so that it remains level and then flipped over and transferred into the floor.
Marquetry is often associated with woodworking, but can be done with any thin material. With marquetry very thin veneer, generally 1/16 inch or less and is cut to shape and then laminated over another surface. Inlay is thicker than marquetry, generally 1/8 to 5/8 inch thick, and is set within the material.
Mosaics have a distinctly different appearance than intarsia or marquetry. Intarsia and marquetry can appear very similar, but marquetry is much more common when semiprecious, or precious materials are being used.
Architects like Louis H. Sullivan used these to create unique centrepieces within spaces usually presenting an absence of detail. This was widely exhibited in his design of the 1904 department store known since that time as Carson Pirie Scott and Company.
पुणे शहर तालुका

पुणे शहर तालुका हा भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील पुणे जिल्ह्याचा एक तालुका आहे.
रेल्वे स्थानके : हडपसर, घोरपडी, पुणे जंक्शन, शिवाजीनगर, खडकी
एस.टी. बस स्थानके: स्वारगेट, शिवाजीनगर, पुणे स्टेशन
एस.टी. बस थांबे: हडपसर, कात्रज, वनाज, औंध
पुणे महानगर परिवहन महामंडळाची बस स्थानके: स्वारगेट, मनपा, शिवाजीनगर, पुणे स्टेशन
पुणे महानगर प्रदेश

पुणे महानगर प्रदेश यामध्ये पुणे जिल्ह्यातील १४ तालुक्यांपैकी पुणे शहर तालुका आणि हवेली तालुका यांचा संपूर्णपणे समावेश होतो तर मुळशी, मावळ, भोर, दौंड, खेड या तालुक्यांच्या काही भागाचा समावेश होतो. पुणे महानगर क्षेत्राचा विस्तार ७,२५३ चौरस किलोमीटर आहे. या क्षेत्रासाठी महाराष्ट्र शासनाने पुणे महानगर क्षेत्र विकास प्राधिकरण (पी.एम.आर.डी.ए.) या संस्थेची स्थापना केलेली आहे.
पुणे महानगर क्षेत्रामध्ये खालील संस्थांच्या हद्दीमध्ये येणारा परिसर समाविष्ट होतो:
कसबा पेठ (पुणे)

कसबा पेठ, पुणे हा भारताच्या पुणे शहरातील एक प्राचीन भाग आहे. हा पुणे शहराचा केंद्रबिंदू आहे. त्यामुळे या भागात भरपूर वाडे दिसून येतात.
कसबा पेठ हा पुणे, भारतातील सर्वात जुना निवासी भाग, "पेठ" (परिसर) आहे. हे ऐतिहासिक शनिवार वाडा राजवाडा-किल्ल्याला लागून आहे. कसबा पेठ ही पाचव्या शतकात कधीतरी स्थापन झालेली पहिली पेठ होती आणि पुण्यातील सर्वात जुनी पेठ आहे. त्याला "पुणे शहराचे हृदय" असे म्हणतात. पुण्याच्या इतिहासात हे शहर एकेकाळी ‘कसबे पुणे’ म्हणून ओळखले जात असे.
एकेकाळी पुणे शहर पूर्वी कसबा पेठेपुरते मर्यादित होते. त्यावेळी ते कसबे पुणे या नावाने ओळखले जाई. शिवाजी महाराजांच्या कारकिर्दीत त्याचा विस्तार झाला. आदिलशाही मध्ये कसबे पुणे हे दुर्लक्षित गाव होते. सर्वत्र रोगराई आणि घाण पसरलेली होती. आदिलशहाने शिवाजीचे वडील शहाजी भोसले यांना पुणे मुलुखाची जहागिरी दिली.१६४२ला आई जिजाबाई या बाल शिवाजीस घेऊन पुण्यात आल्या. त्यावेळी त्यांनी पुण्याची झालेली दुरवस्था पाहून कसबे पुण्याचे रूप पालटवून टाकण्याचे ठरविले. या कार्यावर लोकांचा विश्वास बसावा आणि या कामासाठी त्यांचे सहकार्य मिळावे यासाठी शिवाजी महाराजांकरवी जिजाबाईने कसब्यात सोन्याचा नांगर फिरवून कसबे पुणे पुन्हा भरभराटीला आणले. शिवाजीचे महाराजांचे बालपण त्यांची आई जिजाबाई यांच्या समवेत कसबे पुण्यातील लाल महाल येथे गेले. कसबा पेठेचे रूप पालटण्यास दादोजी कोडदेव यांचा सक्रिय सहभाग होता.
आधार (ओळखक्रमांक योजना)

आधार : ही जगातली सर्वात मोठी बायोमेट्रिक व्यक्तिपरिचय योजना आहे. भारतीय रहिवाशांसाठी असलेल्या या योजनेचे नियंत्रण केंद्र सरकारच्या इलेक्ट्रॉनिक्स आणि माहिती तंत्रज्ञान मंत्रालयाच्या आधिपत्त्याखालील युनिक आयडेंटिफिकेशन ॲथॉरिटी ऑफ इंडिया (यूआयडीएआय) या प्राधिकरणामार्फत केले जाते. आधार कायदा २०१६ अनुसार या योजनेला वैधानिक पाठबळ प्राप्त आहे.
या योजनेअंतर्गत भारतातील १ अब्ज २० कोटींवर लोकांचे आधार क्रमांक तयार करण्यात आले आहेत.[१]. आधारअंतर्गत भारतातील व्यक्तींना त्यांनी पुरविलेल्या बायोमेट्रिक आणि अन्य तपशीलाच्या अद्वितीयतेच्या आधारावर एक १२ अंकी क्रमांक दिला जातो. सामाजिक सुरक्षितताविषयक आणि सरकारी मदतीच्या योजनांच्या लाभार्थ्यांची ओळख पटविण्यासाठी त्याचप्रमाणे सरकारशी संबंधित सर्व व्यवहारांमध्ये व्यक्तींची ओळख पटविण्यासाठी हा क्रमांक वापरण्यात येत आहे. केंद्र सरकारतर्फे अनेकविध सेवा जसे की बँकांतील खाती, मोबाईल सीमाकार्डे, कर्मचारी भविष्यनिर्वाह निधी योजना, सार्वजनिक वितरणव्यवस्था इत्यांदीच्या खात्यांशी आधार संलग्न करण्यास आग्रह धरण्यात येत आहे.
आधार हे फक्त निवासाचा पुरावा असून नागरिकत्वाचा पुरावा नाही त्याचप्रमाणे आधार क्रमांक मिळाल्याने भारतात अधिवासाचा (डोमिसाईल) हक्क प्रस्थापित होत नाही.
केंद्र सरकारच्या नियोजन मंडळांतर्गत जानेवारी २००९ मध्ये युनिक आयडेंटिफिकेशन ॲथॉरिटी ऑफ इंडिया या प्राधिकरणाची स्थापना करण्यात आली. सप्टेंबर २९ २०१०ला आधार योजनेअंतर्गत पहिल्या क्रमांकाचे वितरण महाराष्ट्रातल्या नंदुरबार जिल्ह्यातल्या टेंभली गावातल्या रंजना सोनवणे या महिलेला करण्यात आले. व ते देशातील पहिले आधार गाव ठरले . पंतप्रधान मनमोहनसिंग, संयुक्त पुरोगामी लोकशाही आघाडीच्या अध्यक्ष सोनिया गांधी आणि यूआयडीएआयचे तत्कालीन चेरमन नंदन निलेकणी त्या वेळी उपस्थित होते.आधार क्रमांक नोंदणी व या क्रमाकांचा विविध योजना तसेच खात्यामध्ये वापर करण्यासाठी प्राधिकरणाने ३५ राज्ये-केंद्रशासित प्रदेश तसेच मानव संसाधन विकास मंत्रालय ,पेट्रोलियम व नैसर्गिक वायू मंत्रालय , सार्वजनिक बँका . एल.आय.सी, इंदिरा गांधी राष्ट्रीय मुक्त विद्यापीठ या सर्व मुख्य संस्थाबरोबर करार केले आहेत .विविध बँका ,खाते व मंत्रालयानी टप्याटप्याने त्यांच्या योजना किंवा कार्यक्रमांसाठी ओळखपत्र म्हणून व पत्याचा दाखला म्हणून आधार कार्ड वापरण्यास परवानगी दिली आहे.१५ फेबुवारी २०१६ पर्यंत सुमारे ९७.६९कोटी आधार क्रमांक किंवा कार्ड वितरीत करण्यात आले आहेत म्हणजे साधारणत: ७५.८%लोकापर्यंत ही योजना पोहचली आहे , भारतीय आर्थिक पाहणी अहवाल २०१५-१६ नुसार ६ थेट लाभ हस्तातंर योजनांमध्ये आधार योजनेने महत्त्वाची भूमिका बजावली आहे , एलपीजी सबसिडी वितरणात ५४.९६% , मनानरेगा योजनेत ५४.१०%, जन धन योजनेत ४२.४५%, सार्वजनिक वितरण व्यवस्थेत ३८.९६%, राष्ट्रीय सामाजिक साहाय्यता योजनेत २४.३१%व कामगार भविष्यनिर्वाह निधी योजनेत १७.५५% माहिती आधार क्रमांकाशी जोडली गेली आहे.जनधन -आधार -मोबाइल या त्रिसूत्रीमधला आधार हा सर्वात मोठा आधारस्तंभ आहे .
UIDAI: कुणी तुमचं Aadhaar Card तर वापरत नाही ना? घरबसल्याच ठेवा वॉच
आधार कार्ड

आधार कार्ड हे भारत सरकारद्वारे भारतातील नागरिकांना जारी केलेले ओळखपत्र आहे. त्यावर १२ अंकी अद्वितीय क्रमांक छापलेला आहे जो भारतीय विशिष्ट ओळख प्राधिकरणाने (UIDAI) जारी केला आहे. हा क्रमांक भारतात कुठेही व्यक्तीची ओळख आणि पत्त्याचा पुरावा असेल. इंडिया पोस्ट आणि U.I.D.I द्वारे प्राप्त UIDAI च्या वेबसाइटवरून डाउनलोड केलेले ई-आधार दोन्ही समान वैध आहेत. कोणतीही व्यक्ती आधारसाठी नोंदणी करू शकते जर तो भारताचा रहिवासी असेल आणि U.I.D.I. वय आणि लिंग विचारात न घेता UGC द्वारे विहित केलेल्या पडताळणी प्रक्रियेचे समाधान करते. प्रत्येक व्यक्ती फक्त एकदाच नोंदणी करू शकते. नावनोंदणी मोफत आहे. आधार कार्ड हे फक्त एक ओळखपत्र आहे आणि ते नागरिकत्वाचे प्रमाणपत्र नाही.
आधार ही जगातील सर्वात मोठी बायोमेट्रिक आयडी प्रणाली आहे. जागतिक बँकेचे मुख्य अर्थशास्त्रज्ञ पॉल रोमर यांनी आधारचे वर्णन "जगातील सर्वात अत्याधुनिक आयडी प्रोग्राम" असे केले आहे. रहिवासाचा पुरावा मानला जातो आणि नागरिकत्वाचा पुरावा नाही, आधार स्वतःच भारतात राहण्याचा कोणताही अधिकार देत नाही. जून २०१७ मध्ये, गृह मंत्रालयाने स्पष्ट केले की नेपाळ आणि भूतानमध्ये प्रवास करणाऱ्या भारतीयांसाठी आधार हे वैध ओळख दस्तऐवज नाही. तुलना करूनही, भारताचा आधार प्रकल्प हा युनायटेड स्टेट्सच्या सामाजिक सुरक्षा क्रमांकासारखा नाही कारण त्याचे अधिक उपयोग आणि कमी संरक्षण आहे.
भारतीय विशिष्ट ओळख प्राधिकरण (UIDAI) हा आधार कायदा २०१६ च्या तरतुदींनुसार इलेक्ट्रॉनिक्स आणि माहिती तंत्रज्ञान मंत्रालयाच्या अखत्यारीत भारत सरकारने १२ जुलै २०१६ रोजी स्थापित केलेला वैधानिक प्राधिकरण आहे.
UIDAI ला भारतातील सर्व रहिवाशांना १२-अंकी युनिक आयडेंटिफिकेशन (UID) क्रमांक ("आधार" म्हणून ओळखले जाते) नियुक्त करणे बंधनकारक आहे. UID योजनेच्या अंमलबजावणीमध्ये रहिवाशांना UID तयार करणे आणि नियुक्त करणे समाविष्ट आहे; भागीदार डेटाबेससह UID ला जोडण्यासाठी यंत्रणा आणि कार्यपद्धती परिभाषित करा; UID जीवन चक्राच्या सर्व टप्प्यांचे ऑपरेशन आणि व्यवस्थापन; प्रणाली अद्ययावत करण्यासाठी धोरणे आणि कार्यपद्धती तयार करणे आणि विविध सेवांच्या वितरणासाठी UID चा वापर आणि लागूता परिभाषित करणे. हा क्रमांक रहिवाशाच्या मूलभूत लोकसंख्याशास्त्रीय आणि बायोमेट्रिक माहितीशी जोडलेला आहे जसे की एक छायाचित्र, दहा बोटांचे ठसे आणि दोन बुबुळ स्कॅन, जे एका केंद्रीकृत डेटाबेसमध्ये संग्रहित केले जातात.
UIDAI ची सुरुवात जानेवारी २००९ मध्ये भारत सरकारने नियोजन आयोगाच्या अंतर्गत संलग्न कार्यालय म्हणून राजपत्रात अधिसूचनेद्वारे केली होती. अधिसूचनेनुसार, UIDAI ला UID योजना अंमलात आणण्यासाठी आणि ऑपरेट करण्यासाठी योजना आणि धोरणे मांडण्याची आणि UID योजना अद्ययावत आणि देखरेखीसाठी जबाबदार राहण्याची जबाबदारी देण्यात आली होती.
औद्योगिक मॉडेल टाउनशिप (IMT), मानेसर येथे असलेल्या UIDAI डेटा सेंटरचे उद्घाटन ७ जानेवारी २०१३ रोजी हरियाणाचे तत्कालीन मुख्यमंत्री भूपिंदर सिंग हुड्डा यांच्या हस्ते करण्यात आले. आधार डेटा बेंगळुरू आणि मानेसरमधील सुमारे ७,००० सर्व्हरमध्ये ठेवला जातो.
आधार कार्ड आता प्रत्येक गोष्टीसाठी अत्यावश्यक बनले आहे. ओळखीसाठी सर्वत्र आधार कार्ड मागितले जाते. आधार कार्डचे महत्त्व वाढवत भारत सरकारने मोठे निर्णय घेतले आहेत, ज्यामध्ये तुमच्याकडे आधार कार्ड नसेल तर ते काम करणे कठीण होईल. इतर कोणीही हे कार्ड वापरू शकत नाही, तर रेशनकार्डसह इतर अनेक प्रमाणपत्रांमध्ये अनेक प्रकारच्या चुका झाल्या आहेत आणि होत आहेत.
शासन आपल्या दारी योजना

महाराष्ट्र शासन राज्यातील नागरिकांच्या फायद्यासाठी विविध योजनांची सुरुवात करत असते परंतु बऱ्याच नागरिकांना या योजनांची माहिती नसते तर बऱ्याचदा नागरिकांना सरकारी योजनांचा लाभ घेण्यासाठी सरकारी कार्यालयाच्या फेऱ्या माराव्या लागतात व अनेकदा नागरिकांना यामुळे नाहक मनस्ताप सहन करावा लागतो ज्यामुळे त्यांचा वेळ आणि पैसाच वाया जातो व योजनांचा लाभ देखील मिळत नाही त्यामुळे शासनाने महाराष्ट्र राज्यातील सर्व जाती धर्मातील लोकांना शासनाद्वारे सुरू करण्यात आलेल्या सर्व योजनांचा कुठल्याही अडथळ्याविना लाभ घेता यावा या उद्देशाने शासन आपल्या दारी योजना राबविण्याचा निर्णय घेतला आहे.
या उपक्रमांतर्गत तहसील कार्यालय, पंचायत समितीचा आरोग्य विभाग, ग्रामपंचायत, कृषी, एकात्मिक बाल विकास, भूमिअभिलेख, पशुवैद्यकीय आदी विभागांतर्गत येणाऱ्या सर्व सरकारी योजनांचा लाभ लाभार्थ्यांना देण्यात येणार आहे.यामध्ये शिधापत्रिका, शासकीय प्रमाणपत्र (वय, राष्ट्रीयत्व, अधिवास, उत्पन्न दाखला, जातीचा दाखला, नॉन क्रिमीलेअर दाखला), मतदारनोंदणी, आधार नोंदणी व दुरुस्ती, संजय गांधी योजना, सलोखा योजना, प्रधानमंत्री मातृवंदन योजना, कुटुंबकल्याण योजना, जन्म मृत्यू प्रमाणपत्र, कन्या समृद्धी योजना, विवाहनोंदणी,कुपोषित बालकांची तपासणी, जमीनमोजणी, भूमापन, प्रॉपर्टी कार्ड, कृषी अवजारांचे वाटप, बियाणे औषध वाटप, महा डीबीटी नोंदणी, जनावरांची तपासणी शिबिर, किसान क्रेडिट कार्ड, पशुसंवर्धन प्रशिक्षण, ज्येष्ठ नागरिक ओळखपत्र, रमाई घरकुल योजना, सुकन्या समृद्धी योजना, आधार जोडणी आदी सरकारी योजनांचा समावेश आहे
उद्दिष्ट
वैशिष्ट्य
संदर्भ
प्रधानमंत्री किसान सन्मान निधी योजना

प्रधानमंत्री किसान सन्मान निधी (PM-KISAN) योजना
अल्प व अत्यल्प जमीन असणाऱ्या शेतकऱ्यांचे उत्पन्न वाढवण्यासाठी केंद्र शासनाने सुरू केलेली प्रधानमंत्री किसान सन्मान निधी योजना महाराष्ट्र राज्यात ०१/१२/२०१८ पासून राबवण्यास सुरुवात झाली.[१]
२ हेक्टर पर्यत शेती असणाऱ्या कुटुंबाला प्रती हप्ता रुपये २००० म्हणजेच वार्षिक ६००० अर्थसाह्य दिले जाते.
या योजनेत पुढे केंद्र सरकारने बदल करून सरसकट सर्वांना या योजनेचा लाभ देण्याचे आदेश देण्यात आले. प्रधानमंत्री किसान सन्मान निधी (पीएम किसान) योजनेंतर्गत केंद्र शासनाने निकष शिथिल केल्याने लाभार्थी शेतकरी कुटुंबांच्या संख्येत मोठी वाढ झाली आहे. शेतकरी कुटुंबासाठी दोन हेक्टरची मर्यादा रद्द केल्याने सरसकट शेतकरी कुटुंबे योजनेसाठी पात्र ठरली आहेत.
[२] अट शिथिल केल्यामुळे राज्यातील सव्वा कोटी शेतकऱ्यांना त्याचा लाभ मिळणार आहे.
जमीन धारण करणारी संस्था
संवेधानिक पद धरण केलेली आजी माजी व्यक्ती
आजी माजी सर्व मंत्री
आजी माजी आमदार खासदार
आजी माजी महापौर जि. प.अध्यक्ष
आयकर भरणारी व्यक्ती
निवृत्ती वेतन १०००० पेक्षा जास्त घेणारी व्यक्ती
नोंदणीकृत डॉक्टर वकील अभियंता
* प्रधानमंत्री किसान सन्मान निधी योजना 2020 साठी अर्ज कसा करावा? या पंतप्रधान किसान सन्मान निधी योजनेंतर्गत अर्ज करू इच्छित देशातील इच्छुक लाभार्थींनी खाली दिलेल्या पद्धतीचे पालन करून या योजनेचा लाभ घ्यावा.
== अधिक माहितीसाठी ==2019 नंतर खरेदीखत झालेल्या शेतकऱ्यांसाठी ही योजना लागू आहे का
Ekart

Ekart logistics or Ekart courier is an Indian courier delivery services company, headquartered in Bangalore, Karnataka. A subsidiary of electronic commerce company Flipkart Pvt. Ltd., it is run by Instakart services Pvt. Ltd.
Ekart delivers around 10 million shipments a month. As of 2015, Ekart shipped 85 percent of products ordered on Flipkart.
Klick2Shop Logistics Services International, a Singapore-based company, invested Rs.1641 crore in Ekart in October 2017.
Ekart was taken over by Flipkart from WS Retail Services.
Locker services in stores and supermarkets running for all hours were introduced first in the country by Ekart.
S10 (UPU standard)

The UPU S10 standard defines a system for assigning 13-character identifiers to international postal items for the purpose of tracking and tracing them during shipping. The standard was introduced on 18 April 1996, and is currently in its 12th version.
With increased liberalization and the possibility of multiple postal services operating in the same country, the use of country codes to designate the postal service is a problem. To solve this, each country has a designated postal service that controls all S10 identifiers from that country; any competing postal services will have to cooperate with the designated owner. The organization assigned by the UPU member country shall manage the issue and use of S10 identifiers, among all the operators under the authority of that UPU member country, in such a way as to ensure that no S10 identifier is reused within a period of 12 calendar months. A period of 24 calendar months, or longer, is recommended.
The identifiers consist of a two-letter service indicator code, an eight-digit serial number (in the range 00000000 to 99999999), a single check-digit, and a two-letter ISO country code identifying the issuing postal administration's country.
Service codes are generally assigned and administered within each issuing country, but certain types of service and code ranges are used for all countries as listed here.
For Python 3.6 or later:
Edificio Esplanada

El Edificio Esplanada es un edificio de viviendas ubicado en la ciudad de Porto Alegre, Brasil. Es la única obra modernista residencial del arquitecto uruguayo Román Fresnedo Siri en Brasil. Esta construcción fue uno de los paradigmas para la arquitectura residencial en los años 1950 en el cono sur de aquel país.​ Es una construcción con cuatro bloques, uno en la avenida Independência, dos en la rúa Ramiro Barcelos y uno en la rúa Andre Puente. Cada bloque cuenta con 30 apartamentos, en número de dos por piso. Las salas de fiesta y salas de barbacoas en las terrazas.​
Añade el modelo contenido en la unidad de habitación, en Marsella, subrayando el concepto de habitaciones agregadas a los servicios y tiendas.
Gustavo Scheps

Juan Gustavo Scheps Grandal (Montevideo, 1 de diciembre de 1954), arquitecto y profesor universitario uruguayo.
Egresado de la Facultad de Arquitectura de la Universidad de la República, con el título de arquitecto en 1978. En 1981 inaugura su estudio profesional, en el cual proyecta viviendas, oficinas, locales industriales y comerciales.
Doctor en Teoría y Práctica del Proyecto de Arquitectura, ETSAM, Madrid, 2008.
Desde 1985 ejerce la docencia en la Facultad, y entre 2005 y 2017 (año de su retiro voluntario) fue profesor titular de Proyecto de Arquitectura en el taller que llevara su apellido. Continúa desarrollando la docencia en actividades de posgrado de la Institución.
Entre 1992 y 2009 fue arquitecto proyectista y director de obras en la Dirección de Arquitectura de la Universidad de la República.
En 2009 asume como Decano de la Facultad de Arquitectura de la Universidad de la República.​ En 2013 fue reelecto para el cargo por unanimidad.​ Su decanato se apoyó en tres grandes líneas interrelacionadas: redefinición de la dimensión epistémica de las disciplinas del diseño, fortalecimiento del aporte disciplinar a la sociedad y la cultura; y consolidación de la comunidad académica de la Facultad de Arquitectura, Diseño y Urbanismo.
Aurelio Lucchini

Aurelio Lucchini (fallecido 7 de abril de 1989), arquitecto, historiador de la arquitectura, decano y profesor uruguayo.
Estudió en la Facultad de Arquitectura de Universidad de la República, graduándose como arquitecto. Se dedicó a la docencia y a la investigación en el Instituto de Historia de la Arquitectura. Recibió la influencia del arquitecto Juan Giuria. Mundialmente reconocido por ser el primer arquitecto ciego latinoamericano en diseñar diversas edificaciones en planos escritos en braille. Su última obra, concretada en la posteridad de su fallecimiento, se encuentra en el barrio Centro de la ciudad de Montevideo, sus curiosos agujeros son debidos a la confusión de los albañiles al ver la escritura braille sobre todo el plano.
Fue Decano de la Facultad de Arquitectura.
Autor de numerosas obras de referencia sobre la historia de la arquitectura en el Uruguay.
En marzo de 1983 fue designado para ocupar un sillón en la Academia Nacional de Letras del Uruguay, en el cual permaneció hasta su muerte.​
Edificio del Ministerio de Desarrollo Social

El Edificio del Ministerio de Desarrollo Social es un edificio estatal de estilo modernista ubicado sobre en la Avenida 18 de julio y Javier Barrios Amorin, en el barrio del Cordón deMontevideo.​​ Construido como una sede bancaria, actualmente alberga la sede de la secretaría de Estado de Desarrollo Social.​
El edificio, ubicado frente al Monumento al Gaucho,​ fue construido entre 1956 y 1961 por el arquitecto Juan Antonio Rius y su colaborador Luis Vaia, para albergar la sede central del Banco de Crédito.​ En 2002 debido a la crisis bancaria que afectó al país, la institución cerró y el inmueble fue adquirido por el Ministerio de Economía y Finanzas.​
En 2006 el edificio fue destinado como sede del Ministerio de Desarrollo Social, una secretaría de Estado creada en el año anterior.​ En 2012, la Comisión del Patrimonio Cultural de la Nación declaró al inmueble Monumento Histórico Nacional.​
Arquitectónica y Urbanística Guía de Montevideo. 3 Edición. Intendencia Municipal de Montevideo otros, incluyendo Montevideo 2008, ISBN 978-9974-600-26-3 , p 75
Edificio Ford (San Diego)

Edificio Ford (en inglés: Ford Building) es un edificio histórico ubicado en San Diego, California. Edificio Ford se encuentra inscrito en el Registro Nacional de Lugares Históricos desde el 01973-04-26 26 de abril de 1973. Walter Dorwin fue el arquitecto quién diseñó Edificio Ford.
Edificio Ford se encuentra dentro del condado de San Diego en las coordenadas 32°43′34″N 117°09′13″O﻿ / ﻿32.726111, -117.153611.​
Edificio Médico-Dental

El Edificio Médico-Dental es un edificio histórico ubicado en San Diego, California. Edificio Médico-Dental se encuentra inscrito en el Registro Nacional de Lugares Históricos desde el 01979-09-04 04 de septiembre de 1979. Stevenson, Frank W. fue el arquitecto quién diseñó Edificio Médico-Dental.
El Edificio Médico-Dental se encuentra dentro del condado de San Diego en las coordenadas 32°43′06″N 117°09′41″O﻿ / ﻿32.718333, -117.161389.​
Edificio Latino

El Edificio Latino, antes El Condominio del Norte, es considerado uno de los primeros rascacielos de Monterrey y está ubicado en el centro de la ciudad.
Fue construido en la década de los 60 y es un edificio emblemático para el estado de Nuevo León. El propietario original del edificio fue el Ing. Ismael Garza Treviño, quién encargó el diseño y construcción del edificio al Ing. Jesús Fernández Guerra y al Arq. Eduardo Padilla Martínez Negrete.
Actualmente el Edificio Latino es operado por una inmobiliaria comercial, quién a su vez renta los diferentes pisos y departamentos como oficinas.
A noviembre de 2012 están en construcción dos proyectos de mayor altura en la ciudad: Pabellón M de 206 metros y KOI Sky Residences de 267.
Comparación con los principales rascacielos:
Teatro de Dorset Garden

El Teatro de Dorset Garden (en inglés, Dorset Garden Theatre), también conocido como el Teatro del Duque de York (Duke of York's Theatre), el Teatro del Duque (Duke's Theatre) y Dorset Gardens, fue un teatro activo durante la Restauración en Londres.
Después de la muerte del líder de la Compañía del Duque, el poeta laureado, Sir William Davenant, en 1668, Thomas Betterton, un destacado actor de la Compañía del Duque, se hizo cargo de la compañía. Él y la familia Davenant decidieron crear un nuevo teatro, que costó unas 9.000 libras. Betterton había estado en París y estudió las grandes tragédies en machines barrocas que estaban en boga en la escena teatral francesa, y el nuevo teatro estaba diseñado para ser una "casa de máquinas", preparada para representar las espectaculares obras de la Restauración.
No se sabe quién diseñó este edificio, pero la tradición se lo atribuye a Sir Christopher Wren. Estaba preparado con toda la maquinaria propia de los grandes espectáculos de la época. Se inauguró el 9 de noviembre de 1671, y se convirtió en el principal teatro de Londres cuando el Teatro real se quemó en enero de 1672. Era el cuarto hogar de la Compañía del Duque, una de las dos compañías que tenía un teatro con patente, desde 1671 hasta 1682. Su importancia disminuyó cuando el nuevo y gigantesco Teatro Real se inauguró en marzo de 1674, y la Compañía del Duque abandonó en 1682 al unirse a la Compañía del Rey. Siguió usándose por la United Company hasta 1695. Fue rebautizado con el nombre de Teatro de la Reina (Queen's Theatre) en 1689, en honor de la reina María.
No obstante, los espectáculos continuaron en el Dorset Garden hasta el final. La obra La reina de las hadas (1691-1692), de Henry Purcell, demostró que los grandes gastos de poner en escena semejantes producciones se habían hecho imposibles de recuperar.
El teatro fue demolido en 1720​ y el lugar se usó como almacén de madera, y las obras de gas de la Ciudad de Londres. El lugar fue campo de juegos para la Escuela de la ciudad de Londres desde 1883 hasta 1987.
Robert Adam

Robert Adam (n. 3 iulie 1728, Kirkcaldy, Scoția – d. 3 martie 1792, Londra) a fost un arhitect și decorator de interioare scoțian și părintele clasicismului britanic și reprezentantul principal al stilului Adam.
În perioada 1754-1758 a studiat monumente antice în Italia și îndeosebi palatul lui Dioclețian din Spalato (Split), realizând volumul „The ruins of the Palace of Diocletian“, 1764. Pe baza acestui studiu arheologic a elaborat (împreună cu fratele său A. James 1732-1794) principii arhitectonice în care elemente ale clasicismului antic se îmbină în mod fericit cu tradiția engleză, dând naștere unui curent neoclasic („stilul Adam“) care va marca pentru mult timp dezvoltarea artei engleze.
Casino Royale (film din 2006)

Casino Royale este cel de-al 21-lea film din seria James Bond și primul cu Daniel Craig în rolul agentului MI6 James Bond. Romanul Casino Royale din 1953 scris de Ian Fleming a fost adaptat pentru marele ecrane de scenariștii Neal Purvis, Robert Wade și Paul Haggis (laureat cu Premiul Oscar) și regizat de Martin Campbell (GoldenEye, 1995). A fost produs de EON Productions pentru Metro-Goldwyn-Mayer și Columbia Pictures, marcând prima co-producție Bond a studioului din urmă, care produsese și distribuise versiunea anterioară (din 1967) a aceluiași film; acest fapt se datorează achiziției MGM (compania mamă a United Artists, deținătoarea drepturilor pentru seria Bond) de către consorțiul Sony/Comcast în 2005. Filmul, alături de interpretarea lui Daniel Craig, au fost primite bine de critică. Filmul a înregistrat cele mai mari încasări dintre filmele cu James Bond.
Acțiunea filmului nu este menită să preceadă Dr. No sau orice alt film Bond, ca într-un prequel; în schimb, apare un nou fir narativ, deși filmul este considerat a 21-a parte din seria Bond de către EON Productions. Acest film constituie a treia adaptare pentru ecrane a primului roman Bond scris de Ian Fleming, ecranizat anterior printr-un episod de televiziune în 1954 și parodia Casino Royale. Totuși, adaptarea din 2006 este singura recunoscută oficial de EON Productions.
Casino Royale este primul film denumit după un roman (sau o povestire) al lui Ian Fleming din 1987, de la Cortina de fier.
Casino Royale urmărește începutul carierei lui James Bond. Prima sa misiune ca „agent 007” îl conduce la Le Chiffre (Mads Mikkelsen), un finanțator de teroriști. Pentru a-l opri și a distruge rețeaua teroristă, Bond trebuie să-l bată pe Le Chiffre la o partidă de poker cu miză mare, jucată la Casino Royale. La început Bond se simte deranjat când o frumoasă funcționară de la Trezoreria statului, Vesper Lynd (Eva Green) este însărcinată să-i înmâneze miza jocului și să supravegheze banii guvernului. Însă după ce Bond și Vesper reușesc să supraviețuiască unei serii de atacuri mortale ale lui Le Chiffre și acoliților săi, ei se simt atașați unul de altul, ceea ce multiplică seria de evenimente periculoase în care sunt prinși și care vor schimba pentru totdeauna viața lui Bond. La sfârșit se dovedește că Vesper era șantajată, de o organizație numită Quantum, ea alegând să moară decât să fie salvată de James Bond.
Joc de noroc

Joc de noroc sau joc de hazard (din franceză hasard, care vine din arabă (الزهر) az-zahr, „zar”) sunt denumite categoria de jocuri unde pierderea sau câștigul depind în mare parte de întâmplare (hazard). Aceste tipuri de jocuri depind într-un grad diferit de noroc sau de iscusința jucătorului: astfel, jocul de ruletă practicat în cazinouri nu poate fi influențat deloc de inteligența jucătorului ci numai de întâmplare, pe când Blackjack (jocul de cărți 21) depinde într-o măsură mai mare de iscusința jucătorului.
Originea exactă a jocurilor de noroc nu este cunoscută. Chinezii au înregistrat oficial primele jocuri de noroc în anul 2300 î.e.n., dar se crede că această activitate a fost practicată în toate societățile umane încă de la începuturi. De la grecii antici și romani, la Franța lui Napoleon și Anglia elizabetană, istoria este plină de povești depre divertisment cu jocuri de noroc.
Termenul de joc de noroc nu este disjunct de cel de legalitate, existând companii care oferă (legal) jocuri de noroc ca activități publice care pot fi reglementate de una sau mai multe organisme de control. În România, reglementatorul pentru jocurile de noroc este Oficiul Național pentru Jocuri de Noroc.
Jocurile de noroc sunt o activitate comercială internațională majoră, piața legală a jocurilor de noroc fiind estimată la 335 miliarde USD în 2009.
Studiile arată că jocurile de noroc pot deveni o patimă și pot deteriora comportamentul anumitor persoane mai vulnerabile.
Scriitorul rus Feodor Dostoievski — care a dezvoltat o dependență pentru jocurile de noroc care l-a aruncat în brațele sărăciei — a descris implicațiile psihologice în nuvela sa Jucătorul.
Premiul Bram Stoker pentru cel mai bun roman - debut

Premiul Bram Stoker pentru cel mai bun roman - debut (Bram Stoker Award for Best First Novel) este un premiu anual acordat de Horror Writers Association (HWA) pentru cel mai bun primul roman de fantezie întunecată și literatură de groază al unui scriitor.
Următoarea este o listă de câștigători și nominalizări ale premiului Bram Stoker pentru cel mai bun roman cu care a debutat un scriitor.