davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Smitha Madhav

Smitha Madhav is a Carnatic Classical Singer and Bharatanatyam Dancer. Carnatic music is a system of music commonly associated with the southern part of India and one of the two main classifications of Indian Classical Music (the other being Hindustani Classical Music).
Smitha has been trained in Bharatanatyam by Guru Nritya Choodamani Smt Rajeswari Sainath, the director of Sruthi Laya Kendra Natarajaalaya. This institute was founded by Mrudangam maestro Karaikudi Mani. She also continues to receive advanced training in Carnatic Classical music from Ms Lalitha & Ms Haripriya, better known as Hyderabad Sisters. Smitha has a Diploma program in Music and Dance from the Telugu University which she completed with distinction. She is currently pursuing the Masters' Program in Dance from the Indirakala Sangeet Vishwa Vidyalaya and the Masters' programme in Music from the Madras University. She is an empanelled artiste of the Indian Council for Cultural Relations (ICCR)
Smitha has performed in all major sabhas all over India and has presented her concerts in the United States of America, Australia, Vietnam, Indonesia, Singapore and Malaysia. She rendered nearly 30 recitals and lecture demonstrations across the United States to render funds for Vegesna Foundation, a non-profit organisation dedicated to serving differently-abled children.
Smitha also choreographs on her own, including:
On television, Smitha has anchored several shows in multiple languages.
Jayaprabha Menon

Jayaprabha Menon is a Mohiniyattam dancer from New Delhi, India. Born and brought up in Kozhikode (Calicut), Kerala, later settled in New Delhi, India. She completed her education at Providence Girls High School, Calicut; Malabar Christian College and MES Women's College.
At the age of 4, she was initiated into Bharatnatyam under the tutelage of Guru Kalamandalam Saraswathi at Nrityalaya, Kozhikode, where she was further trained in Mohiniyattam & Kuchipudi. At a very young age she started performing solo and participated in state and national-level competitions, following which she was selected to be a representative from Kerala for the Festival of India in the USSR in 1987. She was also the recipient of a senior scholarship from the Government of India, with a one-year extension for her excellence in performance. She was graded from Doordarshan Kendra, Thiruvananthapuram, Kerala, for both Bharatnatyam and Mohiniyattam in the year 1987. During these times she started presenting full-length performances of Bharatnatyam, Mohiniyattam, and Kuchipudi with live music organized by Tapasya, Lions Club, and The Rotary Club, to name a few, for fundraising and charitable causes. She was married to Jayaprakash Menon, a Hindustani vocalist, in the year 1990 and moved to Vadodara, Gujarat. After the marriage she got a chance to learn Bharatnatyam under the guidance of Bharatnatyam dancer, academician, dance scholar, composer, and choreographer C. V. Chandrasekhar, the Dean of Maharaja Sayajirao University of Baroda, Gujarat. In the year 1993, she moved back to Calicut, Kerala, along with her family. She was introduced to Sopana Sangeetham Mohinyattam by Padma Shri Bharati Shivaji and continued under her guidance for four years. Further, she was groomed and mentored by eminent theatre personality and scholar Padma Bhushan Kavalam Narayana Panicker, who gave her the courage and confidence to explore more into the regional fervor and present contemporary themes within the frame of Mohiniyattam. She is known for her graceful Nritta and aesthetic presentation. She is one of the foremost dancers, who has done innovative choreographic works in Mohiniyattam. She achieved many recognitions for her dance career.
இந்திய மாநில விலங்குகளின் பட்டியல்

இந்திய மாநில விலங்குகளின் பட்டியல்:
இந்தியாவில் சில விலங்குகள் அழியும் நிலையில் உள்ளன. அவற்றில் சில பட்டியலில் உள்ளன.
அழியும் நிலையில் உள்ள இந்திய வன விலங்குகளின் பட்டியல்

ரியோ+20 புவி உச்சி மாநாட்டில் 2018ஆம் ஆண்டிற்கான இந்தியாவின் செம் பட்டியல் வெளியிடப்பட்டது. இந்தியாவில் அழிந்து வரும் நிலையில் உள்ள 132 வகையான தாவரங்கள் மற்றும் விலங்குகள் இதில் உள்ளன.
வங்காள தேசத்தின் கலாச்சாரம்

வங்காள தேசத்தின் கலாச்சாரம் (ஆங்கிலம்: Culture of Bangladesh) என்பது வங்காள பிராந்தியத்தின் கலாச்சாரத்துடன் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது. இது பல நூற்றாண்டுகளாக உருவாகியுள்ளது வங்காள தேசத்தின் பல சமூக குழுக்களின் கலாச்சார பன்முகத்தன்மையை உள்ளடக்கியது. 19 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் வங்காள மறுமலர்ச்சி, பிரபல வங்காள எழுத்தாளர்கள், புனிதர்கள், ஆசிரியர்கள், விஞ்ஞானிகள், ஆராய்ச்சியாளர்கள், சிந்தனையாளர்கள், இசை அமைப்பாளர்கள், ஓவியர்கள், திரைப்பட தயாரிப்பாளர்கள் போன்றோர் வங்காள கலாச்சாரத்தின் வளர்ச்சியில் குறிப்பிடத்தக்க பங்கைக் கொண்டுள்ளனர். வங்காள மறுமலர்ச்சி ஒரு நவீன அரசியல் இந்திய தேசியவாதத்தின் விதைகளைக் கொண்டிருந்தது, நவீன இந்திய கலை கலாச்சார வெளிப்பாட்டின் பல வழிகளில் முன்னோடியாகும். பல நூற்றாண்டுகளாக பங்களாதேஷின் கலாச்சாரங்கள் ஒருங்கிணைந்தவை, இசுலாம், இந்து மதம், பௌத்தம், கிறிஸ்தவம் ஆகியவற்றின் தாக்கங்களை ஒருங்கிணைத்துள்ளன. இது இசை, நடனம், நாடகம் உட்பட பல்வேறு வடிவங்களில் வெளிப்படுகிறது; கலை கைவினை ; நாட்டுப்புறக் கதைகள்; மொழி இலக்கியம்; தத்துவம், மதம்; திருவிழாக்கள் கொண்டாட்டங்கள்; அத்துடன் ஒரு தனித்துவமான உணவு சமையல் பாரம்பரியத்தில் போன்றவற்றில் வெளிப்படுகிறது.
ஒரு காலத்தில் வங்காள தேசம் பாகிஸ்தானின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது, அது கிழக்கு பாகிஸ்தான் என்று அழைக்கப்பட்டது. பாரம்பரிய, நாட்டுப்புற, நவீன என வங்காள தேசத்தின் இசை நடன நடைகளை மூன்று பிரிவுகளாகப் பிரிக்கலாம். பாரம்பரிய பாணி இந்திய துணைக் கண்டத்தின் பிற பிரபலமான இசை வடிவங்களால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது, அதன்படி, பரத்நாட்டியம் ,கதக் போன்ற சில செல்வாக்குள்ள நடன வடிவங்களைக் காட்டுகிறது.
இந்திய துணைக் கண்டத்தின் வடகிழக்கு பகுதியில் நடைமுறையில் உள்ள பல நடன பாணிகள், மணிபுரி சந்தாலி நடனங்கள் போன்றவை நடைமுறையில் உள்ளன, ஆனால் வங்காள தேசம் அதன் தனித்துவமான நடன நடைகளை உருவாக்கியுள்ளது. துடிப்பான பாரம்பரிய ஆன்மீகம், பக்தி வழிபாடு ஆகியவற்றில் வேரூன்றியிருக்கும் வங்காள தேச நாட்டுப்புற பாடல்களின் வளமான பாரம்பரியம் உள்ளது. இத்தகைய நாட்டுப்புறப் பாடல்கள் காதல் உள்ளிட்ட பிற கருப்பொருள்களைச் சுற்றி வருகின்றன.
வங்காள தேசப் பத்திரிகைகள் மாறுபட்டவை, வெளிப்படையானவை மற்றும் தனியாருக்கு சொந்தமானவை. 200 க்கும் மேற்பட்ட செய்தித்தாள்கள் நாட்டில் வெளியிடப்படுகின்றன. வங்காள தேச பீட்டர் என்பது அரசு நடத்தும் வானொலி சேவையாகும். பிரித்தானிய ஒளிபரப்புக் கூட்டுத்தாபனம் பிரபலமான பிபிசி பங்களா செய்தி மற்றும் நடப்பு விவகார சேவையை இயக்குகிறது. வாய்ஸ் ஆஃப் அமெரிக்காவிலிருந்து பெங்காலி ஒளிபரப்புகளும் மிகவும் பிரபலமானவை. வங்காள தேச தொலைக்காட்சி (பி.டி.வி) அரசுக்கு சொந்தமான தொலைக்காட்சி நிறுவனம் ஆகும்.
வங்காள தேசத்தின் திரைப்படம் 1898 ஆம் ஆண்டு முதல் தாக்காவில் உள்ள கிரவுன் திரையரங்கில் திரைப்படங்கள் திரையிடத் தொடங்கியது. தாக்கா நவாப் குடும்பம் 1920 மற்றும் 30 களில் பல ஊமைப் படங்களை தயாரித்தது. 1931 ஆம் ஆண்டில், கிழக்கு வங்காள ஒளிப்பதிவாளர் சங்கம் "இலாஸ்ட் கிஸ்" என்ற தலைப்பில் முதல் முழு நீள திரைப்படத்தை வெளியிட்டது.
பண்டிகைகள் மற்றும் கொண்டாட்டங்கள் வங்காள தேசத்தின் கலாச்சாரத்தின் ஒரு பகுதியாகும். ஈகைத் திருநாள், தியாகத் திருநாள், மிலாதுன் நபி, முகரம், சந்த் ராத், ஷாப்-இ-பராத், பிஷ்வா இஜ்தேமா ஆகியோரின் முஸ்லிம் பண்டிகைகள்; துர்கா பூஜை மற்றும் ஜன்மாஷ்டமியின் இந்து பண்டிகைகள்; புத்த பூர்ணிமாவின் புத்த திருவிழா; கிரிஸ்துவர் திருவிழா வான கிறிஸ்துமஸ் போன்ற மற்றும் மதச்சார்பற்ற திருவிழாக்கள் மொழி இயக்கம் நாள், சுதந்திர தினம், ரபீந்திர ஜெயந்தி, நஜ்ருல் ஜெயந்தி போன்றவைகள் பரவலாக கொண்டாட்டப் படுகின்றன.
தானமளித்தல்

தானம் (தேவநாகரி: दान) என்ற சொல் சமசுகிருதம் மற்றும் பாளி மொழி சொல்லாகும். இது தமிழ் மொழியில் 'ஈகை' எனும் சொல்லால் குறிப்பிடப்படுறது. இந்திய தத்துவங்களில் தர்மம் செய்தல் எனப்படுகிறது.
'தான்' என்ற வார்த்தை மருவி 'தானம்' என்ற உச்சரிப்பாக மாறியது.
இந்து சமயம், பௌத்தம், சைனம் மற்றும் சீக்கிய மதங்களில் தானம் செய்வது ஒரு அடிப்படை ஒழுக்கமாக பயிற்றுவிக்கப்படுகிறது.
இது துன்பத்தில் இருக்கும் ஒரு நபருக்கோ தேவையுள்ள ஒரு நபருக்கோ கொடையாக கொடுப்பதை குறிக்கிறது.
ஒருவன் சமுதாயத்தில் பலருக்கும் செய்யும் கொடை மற்றும் சமுதாய மேம்பாடுக்கான செயலை குறிக்கிறது.
வரலாற்று பதிவுகளின் படி,வேத காலம் தொட்டு தானம் என்பது இந்திய மரபுகளில் ஒரு பழங்கால நடைமுறை ஆகும்.
பண்டைய தமிழ் நூலான திருக்குறளில்,அதிகாரம் 22 ஒப்புரவறிதல், மற்றும் அதிகாரம் 23 ஈகை என்ற இரு அதிகாரத்திலும் தானம் பற்றிக் குறிப்பிடப்படுகிறது.
தானம் (சமசுகிருதம்: दान) என்பது பெரும்பாலும் நன்கொடை மற்றும் தொண்டு செய்வதை குறிக்கிறது.
இந்துக்களின் மத சடங்களின் போதும் திருவிழாக்கள், பண்டிகைகள் மற்றும் பல்வேறு சூழல்களிலும் தானம் செய்வதை பழக்கமாக கொண்டுள்ளனர்.
மேற்கு வங்காள திருவிழாக்களின் பட்டியல்

மேற்கு வங்கம் பல விடுமுறை நாட்களையும் பண்டிகைகளையும் கொண்டாடுகிறது. பெங்காலி பழமொழியான “பரோ மாசே தேரோ பர்போன்” (“பன்னிரண்டு மாதங்களில் பதின்மூன்று திருவிழாக்கள்”) என்ற சொலவடையில் இருந்து இம்மாநிலத்தில் பண்டிகைகள் மாதங்களை விட மிகுதியாக இருப்பதை அறிந்து கொள்ளலாம். பெங்காலி நாட்காட்டி முழுவதும், பல பண்டிகைகள் கொண்டாடப்படுகின்றன. துர்கா பூஜை மேற்கு வங்காளத்தில் உள்ள அனைத்து கொண்டாட்டங்களிலும் மிக முக்கியமானதாக கொண்டாடப்படுகிறது. மேற்கு வங்காளத்தின் முக்கிய பண்டிகைகளின் பட்டியல் இங்கே.
கோயில் யானை

கோவில் யானைகள் (Temple elephant) என்பவை பிடித்து வளர்க்கபட்ட யானை வகை ஆகும். பல பெரிய கோவில்களில் யானைகள் உள்ளன. யானைகள் இல்லாத கோயில்கள் பண்டிகை காலங்களில் யானைகளை வாடகைக்கு அமர்த்துகிறன. அல்லது தானமாக பெறுகின்றன. கோயில் யானைகள் பொதுவாக வன விலங்குகள் ஆகும். அவை வடகிழக்கு இந்திய காடுகளில் இருந்து குட்டிகளாக இருக்கும்போதே அவற்றின் கூட்டங்களில் இருந்து பிடிக்கபட்டு பின்னர் கோயில்களுக்கு விற்கப்படுகின்றன. அவை சிறைப்பிடிக்கப்படும் விதம் சிலரால் சர்ச்சைகளுக்கும் கண்டனத்திற்கும் உட்படுத்தப்படுகிறது. சிலர் இந்தியாவில், குறிப்பாக தென்னிந்தியாவில் நடக்கும் பல கோயில் விழாக்கள் மற்றும் திருவிழாக்களின் சமூக-பொருளாதார கட்டமைப்பில் யானைகள் முக்கிய அங்கம் வகிக்கின்றன என்று கூறுகின்றனர்.
இந்தியாவின் மிகப்பெரிய யானைப் பண்ணை குருவாயூர் கோயிலைச் சேர்ந்த புன்னத்தூர் கோட்டை ஆகும்; இங்கு சுமார் 59 சிறைபிடிக்கப்பட்ட யானைகள் இருந்தன; தற்போது 58 சிறைபிடிக்கப்பட்ட யானைகள் உள்ளன, அவற்றில் 53 வயது வந்த ஆண்கள் மற்றும் 5 பெண் யானைகள்.
தென்னிந்தியாவின் தமிழ்நாட்டிலுள்ள கோயில் யானைகளின் உடல் மற்றும் மனம் சார்ந்த உளைச்சலைப் போக்கி, அவை ஓய்வெடுக்கவும் தெம்பு பெறவும் மருத்துவ கவனம் பெறவும் வாய்ப்பளிக்கின்ற ஏற்பாடாக இந்து சமய அறநிலையத் துறை சார்பில் யானைகள் புத்துணர்வு முகாம் 2003ஆம் ஆண்டு முதல் நடத்தப்பட்டு வருகிறது. அந்த முகாம்களின்போது யானைகள் புத்துணர்வு பெறும் வகையில் கோயில்களில் இருந்து இயற்கை சூழல் வாய்ந்த பகுதிகளுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டு சிலகாலம் வைத்து பராமரிக்கப்படுகின்றன.
Karit fruit

The Karit fruit or कारटे Kaarate (Cucumis melo var. agrestis) is a variety of melon found in India. Similar to a cucumber, the Karit has a bitter taste. The fruit plays a part in the Diwali traditions of Goa and Maharashtra. This fruit is stamped by the heel of the left foot on the second day of Diwali by everyone after all come out of baths. Its significance is when Lord Krishna kills the demon Narakasura by stamping his heel of left foot and destroys him.
Ashvin (month)

Ashvin or Ashwin or Ashwan (/əˈʃwɪn/; Bengali: আশ্বিন; Hindi: आश्विन; Awadhi: कुआर; Odia: ଆଶ୍ୱିନ; Malay/Indonesian: Aswin; Thai: Asawin), also known as Aswayuja, is the seventh month of the lunisolar Hindu calendar, the solar Tamil calendar, where it is known as Aippasi, and the solar Indian national calendar. It is the sixth month of the solar Bengali calendar and the seventh of the lunar Indian calendar of the Deccan Plateau. It falls in the season of Sharada, or autumn. In Hindu astrology, Ashvin begins with the Sun's enter into Virgo.
It overlaps with September and October of the Gregorian calendar and is the month in which Diwali, the festival of lights, is celebrated according to the amanta tradition (Diwali falls in Kartika according to the purnimanta tradition). In lunar religious calendars, Ashvin begins on the new moon or the full moon around the time of the September equinox.
Ashvini is the first star that appears in the evening sky. In Indian astrology, it is the head of Aries, or the first of the 27 Nakshatra. Ashvin also stands for the divine twins, the Ashvins, the gods of vision, Ayurvedic medicine, the glow of sunrise and sunset, and the aversion of misfortune and sickness in Hindu mythology. Asawin is the Thai variant of Ashvin and stands for the warrior. The term is often translated into English as "knight". The Ashvins are described as representing the "blending of light and darkness" during the twilight period.
Several major Hindu holidays take place in Ashvin. Those are as follows:
According to the latest revised calendar of Bangladesh, Ashwin now consists of 31 days instead of 30 days. This revision went into effect on 16 October 2019.
Ashwin is known as aipasi (ஐப்பசி) in Tamil and begins when the sun enters Libra in October.
It's also called kunwaar (कुँवार) month in eastern Uttar Pradesh & western Bihar state.
Lake Black Cow

Lake Black Cow (Farsi: گاو سیاه دریاچه) in Iran, with an area of 3 ha (7.4 acres). The lake is situated in a topographic setting distinguished by the prevalence of elevated plains and mountainous terrain.
Lake Black Cow is divided into two distinct bodies of water due to the presence of a narrow passageway measuring 70 m (230 ft) in length, 8 m (26 ft) in width, and 4 m (13 ft) in depth. This passageway serves as a conduit for the connection between the two lakes.
The initial lake is oval in shape. The depth of this section of the lake is relatively shallow..
The primary factor contributing to the transparency of the lake's water is the substantial absorption of mercury, which has a significant impact on the lake's transparency. The initial lake's clear and fresh water flows into the subsequent one..
Additionally, the lake is designated as "Lake Black Waters," a moniker derived from the profound darkness of its water. The lake was designated the "Lake Black Cow" due to its visual resemblance to a cow's horn.
Govardhan Hill

Govardhana Hill (Sanskrit: गोवर्धन; pronounced [ɡoːʋɐrdʰɐnɐ]), also called Mount Govardhana and Giriraj, is a sacred Hindu site in the Mathura district of Uttar Pradesh, India on an 8 km long hill located in the area of Govardhan and Radha Kund, which is about 21 kilometres (13 miles) from Vrindavan. It is the sacred centre of Braj and is identified as a natural form of Krishna, the Govardhana Shila.
Govardhan Hill, stretching from Radha Kund to south of Govardhan, is a long ridge that, at its highest, stands 100 feet (30 m) above the surrounding land. At the southern end of the hill is the village of Punchari, while at the crest stand the villages of Aanyor and Jatipura. The parikarma path of Govardhan hill is intersected by some part of district Deeg of State of Rajasthan.
Govardhan Hill is considered a sacred site because it is the setting for many legends relating to the life of Lord Krishna, the deity believed to be embodied in the earth of the hill. Krishna and his brother Balarama are said to have spent many happy hours roaming among its shade providing groves, pools, caves and lush cow-pastures. An Eden-like sanctuary, the area's waterfalls, garden-grove (van), arbour (nikunj), water tank (kund), and flora are depicted in scenes of Krishna's adventures with Radha.
The buildings and other structures on the Hill date from the sixteenth century. As of 2013, there is no known archaeological evidence of any remains of greater age.
A few of the sites include:
There are legends of Krishna’s saving the hill from a flood, dalliances with gopis (cow-herders)’, and interactions with demons and gods. Artwork has been created of the hill represented as a bull and a peacock, Krishna in a cave, the hill as a mountain of food, depicted in the floods brought on by Indra, and with the Yamuna River.
In 2018, the Uttar Pradesh Chief Minister declared Govardhan as a pilgrimage centre along with Mathura, Baldev, Nandgaon, Radha Kund, and Gokul. The U.P. Government has also planned to rejuvenate Govardhan Parvat with Dvapara Yuga flora such as kadamb, karoli, tamal, pakkad, and tilkan.
IN-UP 27°30′37.93″N 77°28′33.98″E﻿ / ﻿27.5105361°N 77.4761056°E﻿ / 27.5105361; 77.4761056
Albert Charpin

Albert Charpin, born in Grasse, Alpes-Maritimes in 1842, died in Asnières-sur-Seine in 1924. He was a naturalist painter associated with the Barbizon school. He painted real objects in a natural setting. A pupil of Charles-François Daubigny, Charpin was a painter of natural landscapes with, typically, a shepherdess and her guardian-dog taking care of animals, cows or sheep. Characteristic of his paintings are the natural poses and serenity of his actors, in a context of early morning light, with cloudy skies. He was a well-known member of the Barbizon School. One of his paintings, "Le Retour à la Ferme", is at the Musée des Beaux-Arts at Chambéry in Savoie. His paintings can also found in museums and private collections elsewhere in Europe and in the Americas.
Tumpeng Megana

Tumpeng Megana inggih punika salah satunggaling jinis sesajèn ingkang awujud tumpeng (sekul pethak ingkang dipundamel kados gunungan) saha kapacak kacang ingkang sampun dipunmagsak. Kacang kala wau dipuntata mlingker dumugi pucuking tumpeng. Wonten ing pucuk tumpeng kapacak brambang saha lombok abrit ingkang kekalihipun dipunsunduki dados satunggal nganggé biting. Wonten ing sisih tengen saha kéring tumpeng kapacak janganan saha lawuh ingkang sampun dipunmagsak. Tegesipun tembung megana inggih punika janganan ingkang maujud saking tembung andhahan jangan ingkang tegesipun lelawuhan ingkang dipundanel nganggé ampas utawi duduh. Janganan saged negwrat teges ingkang béda-béda. Tegesipun janganan ingkang kaping sapisan inggih punika, sayuran, inggih punika gegodhongan ingkang saged dipunjangan. Kaping kalih, tegesipun inggih punika gudhangan, kuluban. Ingkang kaping tiga tegesipun inggih punika barang mas-inten ingkang dipunjangan. Nanging saking sadaya tegesipun janganan inggih ngewrat satunggal teges ingkang sami inggih punika sayuran. Tembung megana maujud saking kreta basa mergane bisa ana. Tegesipun inggih punika minangka wujud saking sadaya ingkang wonten ing alam dunya punika, bilih sadaya ingkang wonten ing dunya punika saking ciptaning Gusti Ingkang Maha Kuwaos. Tumpeng megana punika wujud tumpeng ing tengahipun, déné ing sak pinggiring tumpeng wonten caruban janganan. Maneka warna janganan ingkang dipuncampur ing antawisipun bayem, thokolan utawi kecambah, saha kangkung.
Jinising janganan ingkang dados ubarampé wonten ing tumpeng megana ing antawisipun kacang, wortel, lobis, ron mlinjo, thokolan, godhong bayem, saha godhong tela. Jinising lawuh ingkang dados ubarampé wonten ing tumpeng megana inggih punika tempe gorèng, ayam goreng, iwak asin, saha tigan ayam ingkang sampun dipunmangsak.
Saking sadaya uborampe ingkang dados pelengkapipun tumpeng megana, sadaya gadhah makna simbolik ingkang béda - béda.
Lukman Sardi

Lukman Sardi (lair ing Jakarta, 14 Juli 1971; umur 53 taun; dikenal uga karo jeneng Memet) iku pemeran Indonesia, Dhèwèké dikenal dadi aktor kang duwé bakat kang wataké ora padha nanging dimainaké kanthi apik.Lukman Sardi iku putra saka Zerlita lan violis legendaris ning Indonésia, Idris Sardi. Penyanyi Shelomita iku adhi tiriné Lukman Sardi, sawisé bapané (Idris Sardi) nikah karo artis Marini.
Ning umuré kang esih enom, nalika Lukman Sardi esih taman kanak-kanak wus mbintangi 7 filem. Nanging wektu SMP dhèwèké kudu mandhek saka dunya akting lan serius ngurusi sekolahé.
Sacara meneng-meneng, aktor iki nikah ning tanggal 28 Maret taun 2009, dhèwèké resmi nikah karo pepujaning atiné kang duwé jeneng Priscilia.
Ning tanggal 28 Dhésèmber akir taun 2009, Lukman Sardi olèh anak kang pisanan. Bayi iku lanang dilairaké kanthi cara caesar ning rumah sakit Brawijaya. Lan diwenenhi jeneng Akiva Dishan Ranu Sardi.
Lukman Sardi iku aktor kang wus nggeluti dunya filem awit dhèwèké cilik, ning umur limang taun. Debut filemé duwé judhul KEMBANG-KEMBANG PLASTIK (taun 1978) lan PENGEMIS DAN TUKANG BECAK (taun 1978), kang diarah déning sutradara Wim Umboh.
Sawisé suwé ora metu, Lukman Sardi njebul manèh sadelak kanggo mbintangi sinétron ENAM LANGKAH (ning taun 1994), produksi Miles. Nanging dhèwèké ngilang manèh, lan muncul manèh ning filem GIE (2004), filem kang dibintangi dhèwèké bebarengan karo Nicholas Saputra.
Panghargaan kang tau diraih déning putra maestro piyul Idris Sardi iki kaya ta, The Best Actor ning ajang Bali International Film Festival 2006, nominasi MTV Indonésia Movie Award 2006 dadi Most Favourite Actor, nominasi Festival Film Indonésia Jakarta 2006, dadi pameran pendukung priya paling apik.
Film kang kondhang kaya ta, 9 NAGA, BERBAGI SUAMI lan PESAN DARI SURGA. Ning filem PESAN DARI SURGA (2006), Lukman Sardi meranaké Kuta, priya kang dadi anggota grup musik lan nyekel pérangan bass kang duwé kauripan menyimpang babagan sèksual. Kanggo peran iki, Lukman Sardi sempet risih nanging amarga péngin tampil profésional Lukman kudu nglakoni kanthi total.
Film Lukman Sardi kang judhulé NAGA BONAR JADI 2, garapan sutradara lan aktor Deddy Mizwar. Ning filem iki, Lukman meranaké dadi sopir bajay kang sok ngantér lan sok diomel déning Naga Bonar (Deddy Mizwar).
Kamampuané ora diragukaké manèh, Lukman Sardi uga ora mbeda-mbedakaké gedhé ciliké akting kang bakal diperanaké déning dhèwèké, Lukman tetep maksimal. Kaya ta nalika dhèwèké meranaké dadi wong autis ning vidio klip Malaékat Juga Tahu anduwené Dewi Lestari.Dhèwèké olih panghargaan dadi Model Video Klip Terdahsyat ning ajang Dahsyat Awards nalika April taun 2009.
Lukman Sardi kang ngidolakaké bapané dhéwé, violis kondhang, Idris Sardi iki bisa nyabet panghargaan ning kategoru Pemeran Pembantu Priya Paling Apik ning ajang Indonésian Movie Awards 2009. Taun 2011, Lukman Sardi nyoba main filem kang temané kepahlawanan. Film iku judhulé MESTAKUNG, ning filem iku Lukman Sardi kudu bisa meranaké wong kang logaté Madura.
Film
Donny Damara

Donny Damara Prasa Dhana (lair 12 Oktober 1966; umur 58 taun) ya iku aktor saka Indonesia.
Donny kang keponakan saka penulis novèl misuwur Ikke Supomo miwiti karier dadi model iklan ing produk mentega Blue Band taun 1978. Banjur dadi bintang sawatara produk iklan reklame ing televisi taun 1970an-1980an. Sawisé enom dhèwèké jelajah donya akting dadi juru main filem teen ing layar amba.
Dhèwèké wis tau entok nominasi pemeran pendukung paling apik ing Festival Film Indonesia saka filem Perwira lan Ksatria. Lulusan FISIP UI iki banjur nekuni ana ing donya sinétron.
Ing Festival Film Asia sing ke-6, Donny Damara olèh pangregan dadi Aktor Terbaik saka filem "Lovely Man".
Faisal Oddang

Faisal Oddang lair ing Wajo ing 18 Sèptèmber 1994, ya iku penulis saka Sulawesi Kidul. Dhèwèké nulis puisi, crita cekak, lan novèl-novèl. Karya-karyané akèh kang ditulis nganggo tema babagan tradhisi lan adat istiadat ing Sulawesi. Karya-karya saka lulusan jurusan Sastra Indonesia ing Universitas Hasanuddin iki wis tau entuk macem-macem anugrah, antarané Penghargaan Cerpen Kompas taun 2014 liwat crita cekak kanthi judhul Di Tubuh Tarra dalam Rahim Pohon. Ing taun kang padha, dhèwèké uga entuk anugrah ASEAN Young Writers Award 2014 saka pamaréntah Thailand, Tulis Nusantara 2014, lan Bulan Bahasa UGM 2014. Novel kang judhulé Puya ke Puya uga menangaké panggonan 4 ing Sayembara Novel Dewan Kesenian Jakarta, uga ing 2014. Novel Puya ke Puya uga dipilih minangka novèl paling apik déning majalah Tempo lan ndadèkaké Faisal Oddang minangka Tokoh Seni Tempo 2015 ing bidang prosa.
Karya-karya Faisal Oddang liyané ya iku Rain & Tears (Novel, 2014), Pertanyaan Kepada Kenangan (Novel, 2016), Manurung (Puisi 2017), Perkabungan Untuk Cinta (Kumpulan Puisi, 2017), lan Tiba Sebelum Berangkat (2018). Faisal Oddang uga kerep diundang ing festival-festival sastra, kaya ta : Ubud Writers and Readers Festival 2014, Salihara International Literary Biennalle 2015, lan Makassar International Writers Festival 2015. Dhèwèké uga mèlu Residensi Penulis 2016 ing Walanda.
Olahan Sicilia

Masakan Sisilia minangka gaya masak ing Pulo Sisilia . Iki nuduhake jejak kabeh budaya sing wis ana ing pulo Sisilia sajrone rong taun kepungkur. Sanajan panganan kasebut akeh padha karo masakan Italia, panganan Sisilia uga duwe pengaruh Yunani, Spanyol, Prancis lan Arab .
Mithaecus, juru masak Sisilia, lair ing abad kaping 5 sadurunge Masehi, dikatutake amarga wis nggawa ilmu gastronomi Sisilia menyang Yunani : buku masak minangka buku pisanan ing basa Yunani, mula dheweke dadi penulis buku masak paling dhisik ing basa apa wae sing jenenge misuwur.
Bir pletok

Bir pletok ya iku ombenan asli saka Betawi. Sanajan jenenge bir nanging ombenan iki ora ngandhut alkohol mula ora kharam kanggo wong Muslim. Bir pletok kagawe saka bumbon crakèn asli Indonésia mula bisa ngangetaké awak, apa manèh yèn ditambahi es, bir pletok krasa san saya seger.
Bahan utama bir pletok ya iku jahe ditambah kapula, seré, kayu legi, kayu secang supaya wernane abang lan gula. Supayane bisa ndadèkaké bir pletok kang mantep dibutuhake Jahe Gajah kang wis tuwa, Yèn kepéngin luwih pedes rasané bisa nggunakaké jahe abang.
Kaya déné ombenan tradhisional liyané, bir pletok uga duwé kasiat, ya iku:
Ceritane, jeneng bir pletok metu saka wong Betawi gedhongan (wong sugih) kang kerep kancanan karo wong Walanda.
Dhèwèké ndelok, rikala banyu jahe iki dikocok lan disok ing gelas mentu munthuke ing dhuwure, persis kaya bir kang kerep diombe wong-wong belanda. Manawa saka kono jeneng Bir metu.
Wong Betawi percaya, jeneng pletok iku asalé saka swara es batu kang klotakan karo tungku kang dikocok. Dadi swarane pletak, pletok lan rikala ombenan iki disok ing gelas, muntuhuke bakal metu kaya bir. Akhire, jeneng bir pletok misuwur ing masarakat Betawi.
Tumpeng

Tumpeng (Javanese: ꦠꦸꦩ꧀ꦥꦼꦁ; Balinese: ᬢᬸᬫ᭄ᬧᭂᬂ) is an Indonesian cone-shaped rice dish with side dishes of vegetables and meat originating from Javanese cuisine. Traditionally featured in the slametan ceremony, the rice is made by using a cone-shaped woven bamboo container. The rice itself may be plain steamed rice, uduk rice (cooked with coconut milk), or yellow rice (uduk rice colored with (turmeric)).
The rice cone is set out on the tampah (rounded woven bamboo container), covered with a banana leaf, and surrounded by assorted Indonesian dishes. In 2013, the Indonesian Ministry of Tourism and Creative Economy promoted tumpeng as one of 30 Indonesian culinary icons and declared it Indonesia's official national dish in 2014, describing it as "the dish that binds the diversity of Indonesian various culinary traditions".
Tumpeng is a symbol of gratitude. According to folklore in Java and Bali, the cone-shaped dish symbolises life and the glory of God as the creator of nature, and the side dishes and vegetables represent the life and harmony of nature. Usually, tumpeng is served with spinach, which is a traditional symbol of prosperity in Javanese agricultural society.
The cone-shaped rice is surrounded by assorted Indonesian dishes, such as urap vegetables, ayam goreng (fried chicken), ayam bakar (grilled chicken), empal gepuk (sweet and spicy fried beef), abon sapi (beef floss), semur (beef stew in sweet soy sauce), teri kacang (anchovy with peanuts), fried prawn, telur pindang (boiled marble egg), shredded omelette, tempe orek (sweet and dry fried tempeh), perkedel kentang (mashed potato fritters), perkedel jagung (corn fritters), sambal goreng ati (liver in chilli sauce), sliced cucumbers and many other things.
There are several variants of tumpeng, determined according to the ceremonies.
Today, most Indonesians serve tumpeng as a dish to celebrate a special occasion, such as a birthday party, arisan, family or neighborhood gathering, farewell party, celebrations, recitals, and many other joyous events. Because of its festive and celebration value, up until now tumpeng sometimes seen as an Indonesian counterpart of birthday cake.
In 2009, Garuda Indonesia started offering Mini Nasi Tumpeng Nusantara as part of its new concept to highlight Indonesia's hospitality.
Tumpeng is offered in Indonesian restaurants abroad, such as in neighboring Singapore and the Netherlands as well as in Kelantan.
The building of Suharto's Purna Bhakti Pertiwi Museum in Taman Mini Indonesia Indah, Jakarta, took shape of tumpeng.
Sushi bake

Sushi bake is a casserole that became popular internationally during the COVID-19 lockdowns.
According to Bon Appetit, the dish "[took] off in the early days of lockdown" in the Philippines early in the COVID-19 lockdowns. It was known in Hawaii before the lockdowns as pan sushi or poke pan sushi and was a popular potluck dish. A recipe for "pan sushi dynamite" was included in Sheldon Simeon's Cook Real Hawai’i, which was published in March of 2021.
The dish's ingredients are similar to that of a California roll, in which crab stick, cucumber, cream cheese and avocado are wrapped in nori and rice and topped with sriracha mayonnaise.
In the sushi bake, the California Roll is deconstructed and served as a casserole. The sushi bake uses a base of short-grain rice tossed in vinegar and topped with crab or crab sticks in a cream cheese, Kewpie mayonnaise and sriracha sauce, seasoned with furikake, baked, topped with sriracha mayonnaise and served with sheets of nori and garnishes of avocados, cucumbers, and sometimes wasabi or unagi sauce.
The casserole is typically assembled in an oiled dish which the rice layer is pressed into, and which when baked develops a crispy crust. The casserole is cut into portions which diners use, along with garnishes, to assemble into a wrap.
Variations include using other seafood instead of crab or crab stick and unbaked versions; a recipe for an unbaked version was published online in 2013.
Queso costeño

El queso costeño es un producto lácteo típico de la Costa Caribe de Colombia. Se caracteriza por ser fresco, blanco, salado (entre un 0,6 y 7% p/p) y blando, aunque hay variedades más duras porque contienen más sal.​
Se obtiene de cortar la grasa de la leche fresca con cuajo de vaca o cortadera, se deja que se endurezca, se extrae el suero, se agrega sal y se cocina. En la elaboración se usa un recipiente de madera llamado sereta y una prensa.​​​
Se consume como acompañante principalmente al desayuno, en el mote de queso, e integrado en preparaciones como buñuelos, arepas y bollos. Una variedad es el queso de capa de Santa Cruz de Mompox.
Queso fresco
Producción tradicional de la harina de yuca

La producción y consumo de harina de yuca tiene una larga tradición en la región Norte y Noreste de Brasil. A partir de la raíz de la yuca (Manihot esculenta, también llamada mandioca) se producen los siguientes productos: harina seca, harina de agua y harinas mixtas; también goma, fécula, el tucupí, la tapioca y harina de tapioca. El procesamiento de la raíz de yuca a menudo se realiza de acuerdo con métodos tradicionales, heredados de los pueblos indígenas, que fueron los primeros productores de la especie. Sin embargo, la transformación industrial ha ido en aumento.​
Los primeros vestigios de morteros para la molienda de yuca en Brasil datan de hace dos mil años. La tecnología para transformar las raíces de yuca en harina es tradicional en Brasil y se mantiene principalmente en la región amazónica y el noreste. Se lleva a cabo en pequeñas unidades artesanales rurales, conocidas como casas de farinha («casas de harina»), utilizando equipos rústicos y mano de obra familiar o empleados locales.​
La harina de yuca es un ingrediente de multitud de recetas de la gastronomía brasileña, incluido el beiju, conocido por los indios como mbyú, farofa o pirão. Ya en 1551, el sacerdote jesuita Manuel da Nóbrega, al escribir sobre su visita a Pernambuco, se refirió al beiju y la harina elaborados por los pueblos indígenas. En el periodo colonial, la harina de yuca se convirtió en parte esencial de la dieta de los esclavos y sirvientes de granjas y molinos, además de ser parte de la comida de los viajeros portugueses. En algunas regiones, con el objetivo de hacer que los alimentos sean menos perecederos, la harina de yuca se mezclaba con harina de pescado seca (farinha de peixe seco), machacada en una maja.​
Constitución de la mandioca

Se denomina popularmente Constitución de la mandioca al primer proyecto de constitución de Brasil, cuya votación, en 1823, vino a ser interrumpida por el emperador D. Pedro I (1822-1831) en noviembre de aquel año, al determinar el cierre de la Asamblea Nacional Constituyente.
Como consecuencia de la Constitución portuguesa de 1822, en junio de 1822 fue convocada una Asamblea Constituyente con el fin de elaborar una Constitución para el Reino de Brasil.​ Proclamada la independencia de Brasil el 7 de septiembre de 1822, los representantes de las provincias se reunieron a partir del 3 de mayo de 1823 para elaborar la primera constitución de la nación independiente.​
La lucha política entre el partido portugués y el partido brasileño era intensa. El partido portugués estaba compuesto de los grandes comerciantes de la Corte y apoyaban el absolutismo de D. Pedro. Y el partido brasileño luchaba contra el absolutismo del príncipe regente y socialmente estaban formados por los medios y pequeños comerciantes y grandes fazendeiros. Con un total de 90 miembros electos por 14 provincias, se destacaban en la Constituyente propietarios rurales, bachilleres en leyes, además de militares, médicos y funcionarios públicos. Para elaborar un anteproyecto constitucional, fue designada una comisión compuesta por seis diputados bajo el liderazgo de Antônio Carlos de Andrada e Silva, hermano de José Bonifácio de Andrada e Silva.
El anteproyecto contenía 272 artículos influenciados por las ideas del Iluminismo en lo tocante a la soberanía nacional y al liberalismo económico. El nombre con que vino a ser conocida se debió al modo con que instituyó el voto indirecto censitario, en que los electores del primer grado (parroquia), tenían que probar una renta mínima de 150 alqueires de plantación de mandioca. Ellos elegirían los electores del segundo grado (provincia), que necesitaban de una renta mínima de 250 alqueires. Estos últimos, elegirían diputados y senadores, que necesitaban de una renta de 500 y 1000 alqueires, respectivamente, para ser candidatos. Algunos historiadores consideran que la mandioca no representaba solo la cantidad de tierra del elector, sino también la cantidad de esclavos que la hacienda poseía, visto que la mandioca y la harina de mandioca eran los alimentos básicos de los esclavos y trabajadores rurales de la época.
La crisis que culminó con la disolución de la asamblea constituyente sepultó el anteproyecto, habiendo sido la primera Constitución Brasileña otorgada en 1824 por el propio emperador.
Tutu de feijão

El Tutu de feijão (denominado simplemente tutu) se trata de un plato típico de la cocina brasileña elaborado con frijoles (feijão) cocidos mezclados con harina de mandioca (farinha de mandioca torrada) o de mijo y ajo. Se trata de un plato sencillo y muy humilde, posee una consistencia de puré debido a que los frijoles se machacan y se mezclan con la harina de mandioca.
Kaassoufflé

Un kaassoufflé es un bocadillo neerlandés de queso derretido dentro de una envoltura fina a base de masa empanizada y luego se fríe.
Se cree que un kaassoufflé está influenciado por la comida callejera indonesia llamada gorengan.​ Se compra ya sea congelado y frito en casa, o se pide en kioskos en los Países Bajos, donde es uno de los pocos bocadillos vegetarianos de comida rápida disponibles.​ En algunos establecimientos de comida rápida holandeses, como FEBO o Smullers, es posible comprar un kaassoufflé sin tener que pedirlo en el mostrador; en cambio, se puede obtener directamente de un automatiek (restaurante automático, en neerlandés), una máquina expendedora que funciona con monedas.​​ El kaassoufflé es también un bocadillo popular que se sirve en un borrel, una reunión informal holandesa con bebidas y bocadillos (la palabra "borrel" originalmente se refería a un vaso pequeño en el que se sirven bebidas destiladas, generalmente ginebra).
Por lo general, este bocadillo viene en dos formas diferentes: ya sea como un rectángulo grande que mide aproximadamente 10 cm por 5 cm (4 "por 2"), o con forma de media luna de aproximadamente 10 cm (5 ") de largo. Las versiones más pequeñas, llamadas mini-kaassoufflés, generalmente se venden para el consumo en casa, o en el mencionado borrel donde generalmente se comen como parte de un bittergarnituur, una selección de bocadillos para acompañar las bebidas.​ Los kaassoufflés no se limitan a tener solo un queso tipo Gouda como relleno. Se pueden agregar ingredientes adicionales al queso, como jamón o espinacas, o también se puede hacer con diferentes tipos de queso.​​ Otra variedad de kaassoufflé es el tipo horneado. Esto se hace simplemente envolviendo una rebanada de queso, con o sin especias adicionales, dentro de la masa de hojaldre y luego horneándola en un horno.​
Aunque el nombre de este bocadillo contiene la palabra "soufflé", tiene muy poco en común con un suflé real que, de hecho, puede contener queso y, por lo tanto, también puede llamarse kaassoufflé en holandés.​
Un kaassoufflé generalmente se come solo, acompañado a veces con mostaza, mayonesa, ketchup normal o ketchup al curry. Un broodje kaassoufflé es el bocadillo que se sirve en un bollo.​
Carimañola

La carimañola o caribañola es un frito típico de varios países latinoamericanos, conocido por ese nombre en la Región Caribe de Colombia. Consiste en una fritura a base de masa de yuca cocida rellena de carne molida aliñada, queso fresco, pollo desmechado u otro relleno.
Existen preparaciones similares en otros países latinoamericanos como Brasil, Ecuador, Costa Rica, Panamá, Paraguay y República Dominicana.​​​ En portugués se denomina bolinho de mandioca.
En la costa Caribe, las carimañolas están arraigadas en los departamentos del Atlántico, Bolívar y Córdoba, se comen al desayuno, como comida rápida popular, como refrigerio en cafeterías o como picada o entremés. Para el relleno se utiliza carne molida, pollo desmechado y queso costeño.
Se consume en el desayuno, conjuntamente con otros alimentos, también como plato de entrada o aperitivo en el almuerzo, asimismo como un bocadillo de las picadas que sirven en los restaurantes, consistente en una fuente con varias frituras como patacones, carimañolas, empanadas, chicharrones, embutidos, tasajo, tortilla, etcétera. El queso usado en los rellenos es el blanco. La misma también se rellena de carne molida o pollo.
La carimañola es similar al enyucado costarricense, el cual incluye leche, harina y margarina en la masa a base de yuca.​ En Perú las carimañolas tienen su equivalente en las yucas rellenas, mas no es un plato tradicional. Un plato similar en Ecuador es el muchín de yuca que se prepara rallando la yuca. En Puerto Rico la yuca se ralla, no se cuece, y se denomina alcapurria de yuca.
En Costa Rica se conocen como enyucados y son un plato tradicional que combina los sabores del achiote con la yuca. La preparación incluye cocinar la carne con diversas especias y luego molerla. La yuca se cocina, se muele y se amasa con mantequilla para formar tortas rellenas de la carne sofrita. Finalmente, se fríen hasta dorar.
En la región Andina de Colombia hay el pastel de yuca. En Bogotá, el relleno consiste en una mezcla de huevo duro picado, carne molida y arroz cocido. En Cúcuta, el relleno está compuesto por arroz cocido y carne molida.​​​
Gastronomía de Nigeria

La gastronomía nigeriana consiste en gran variedad de platos o alimentos de los cientos de grupos étnicos que conforman Nigeria. Al igual que en otras cocinas de África occidental, es común el uso de especias y hierbas, el aceite de palma y el aceite de cacahuete para elaborar salsas y sopas. Esta gastronomía tiene su máxima expresión durante las celebraciones tradicionales nigerianas, así como en los mercados llenos de aromas y hasta en los aperitivos que se venden a pie de carretera, que se fríen o se cocinan en barbacoas.​
La carne se usa en la mayoría de los platos nigerianos.
SENOS
Budín de queso

El budín de queso es un budín hecho con queso que, al contrario que el pastel de queso, puede servirse a temperatura ambiente o helado. Se menciona un plato como budín o pudín de queso en una guía de ama de casa "The Carolina Housewife" en 1874.​ Sin embargo, este era un budín salado, parecido al suflé. Otro plato salado añade queso a un budín de pan. En 1934 se introdujo la versión dulce en el menú de los restaurantes.​ Se cree que una de las versiones es un plato latino​ y es un plato muy dulce.
Una de las variaciones se prepara hirviendo requesón, paneer o queso de cabra, (no como un pastel de queso, que tiene una base de queso fresco) con almíbar y, a continuación, se añaden otros ingredientes tales como pistachos o frutas maduras como cerezas o arándanos​ y se congela. Al revés que un pastel de queso, el budín se sirve helado o a temperatura ambiente, y no frío. Si se ha preparado con almíbar de fructosa tiene un efecto ateroesclerosis.​ Paneer Kheer es un pudín de queso indio preparado con azúcar y leche.
Ostkaka

El ostkaka (‘pastel de queso’ en sueco), también conocido como pastel de queso sueco, es un postre sueco que tiene su origen en dos regiones diferentes del país: Hälsingland y Småland (hay algunas diferencias entre el ostkaka de Hälsingland​ y el de Småland).​ Este plato suele comerse templado con mermelada de mora de los pantanos y nata montada, o con fruta o helado, y tiene un suave sabor a almendra amarga.
El ostkaka se produce tradicionalmente añadiendo cuajo a la leche y dejando que la caseína coagule. Se añade nata, azúcar, huevo, almendra y almendra amarga para formar la masa. Entonces se cuece en un horno y se sirve templado, nunca caliente ya que esto anularía su delicado sabor.​
Tradicionalmente la variedad de Småland se hornea en una olla de cobre grande. Esto da pie a la tradición de dejar que los invitados toman sus porciones del centro del ostkaka, para evitar así los restos de cobre que hayan podido pasar a la mezcla cuando entró al contacto con la olla.
Como el proceso de cuajar la leche es algo complicado, las recetas simples destinadas a la preparación casera emplean en su lugar queso fresco como base para simular la textura original del postre.
Desde 2004 el Día del Ostkaka se celebra cada 14 de noviembre en Suecia.​ Esta fiesta fue creada y promocionada por Ostkakans vänner (‘Amigos del ostkaka’),​ una organización sin ánimo de lucro fundada en la primavera de 2003.
Pastel del novio

Un pastel del novio es un pastel de bodas asociado con el Sur de Estados Unidos. Mientras que un pastel de bodas a menudo puede ser decorado en color blanco y/o una textura más suave, el pastel del novio puede tomar una variedad de formas, muchas incorporante chocolate o frutas.​ El pastel de queso a veces sirve como un pastel del novio. El pastel del novio es servido por lo general en una mesa separada del pastel de bodas en una recepción de boda, aunque puede ser servido como un postre para una cena de ensayo.
Amplang

Amplang también conocido como kerupuk kuku macan es una croqueta de pescado que se sirve como bocadillo tradicionalmente en la región de Samarinda en Indonesia y en Malasia.​ Estas galletas se preparan comúnmente con ikan tenggiri (Acanthocybium solandri) o macarela española, mezclada con harina y otros ingredientes, y posteriormente son freídas.
La forma y el tamaño del Amplang puede ser muy variable, el más tradicional es un alargado al que se denomina "uña de tigre", por lo que también es conocido el alimento como Kuku macan.
El amplang es cocinado comúnmente en las cocinas caseras en Samarinda, en Indonesia. Otros lugares en donde se produce este alimento son en Balikpapan, Pontianak, Banjarmasin y Kalimantan.​​
En la vecina Malasia, el amplang solo es elaborado en la costa este de Sabah.​
Los productores de amplang en Kalimantan oriental, ya no solo producen el bocadillo con el tradicional sabor a pescado, sino también han explorado otros sabores diferentes, tales como surimi o macroalgas; sin embargo, el clásico amplang de kuku macan sigue manteniéndose como el más popular.​
Sopaipleto

El sopaipleto o wamby es una preparación chilena que utiliza los ingredientes de un sándwich de completo sobre una sopaipilla.
El sopaipleto tiene su antecedente directo en el Wamby (o wambi), una preparación originada en Talca​ el año 1991, que consiste en dos sopaipillas de unos 20 centímetros de diámetro, una sobre otra, a las que entre medio se le agregan todos los ingredientes de un completo: vienesa, tomate, palta y chucrut. La mayonesa y otras salsas se agregan por sobre toda la preparación.​
Al ser originario de Talca, e imitando en cierta forma la preparación de los completos talquinos, en algunas ocasiones el tomate se agrega rayado o molido.
El sopaipleto propiamente tal se originó en Concepción, presuntamente, de un intento por imitar el wamby, el cual habría sido solicitado por un estudiante universitario talquino que se encontraba en dicha ciudad.​ Serían los mismos estudiantes quienes lo rebautizarían sopaipleto debido a sus ingredientes.
Este plato se prepara una o dos sopaipillas de unos 15 centímetros de diámetro a la que se le agregan parte de los mismos ingredientes de los completos: tomate y palta. Ocasionalmente se le agregan los otros ingredientes como vienesa y las salsas típicas (ketchup, mostaza y mayonesa).​ Generalmente se comen con la mano en la calle o con cubiertos, dependiendo del tamaño del mismo.
Los sopaipletos hoy en día se vende en casi todas los carros callejeros que venden sopaipíllas o comidas rápidas, se ha masificado en todo el país, su popularidad ha aumentado debido a que es una comida al paso que junta dos de los tentempié más solicitados, debido a sus bajos precios son muy apetecidos en las clases sociales de menores ingresos. Tiene un alto contenido de calorías y es poco recomendable para personas con colesterol alto debido al aceite donde es frita la sopaipilla.
La sopaipilla, de unos quince centímetros de diámetro, que es la base de este bocadillo, se hace con harina sin polvos de hornear, manteca vegetal, zapallo, levadura, aceite y sal. Aunque la venta de esta masa frita en comercios ambulantes, hacen que la calidad de este bocadillo sea de difícil fiscalización.
Chex

Chex es una marca de cereales para el desayuno fabricada actualmente por General Mills. Fue introducido en 1937 y originalmente fue producido y además una propiedad de Ralston Purina de St. Louis, Missouri. El nombre "Chex" refleja el logotipo de "cuadricula de tablero de ajedrez" de Ralston Purina. La línea de productos Chex era parte de la porción Ralston de Ralston Purina, que fue convertida en Ralcorp durante 1994. Esta línea de productos se vendió a General Mills en 1997. Durante muchos años, los anuncios de este cereal mostraban a los personajes de la tira cómica Peanuts de Charles Schulz.
Chex también es la base de un snack horneado llamado "Chex Mix", en el que se mezclan diferentes tipos de Chex con nueces, pretzels y galletas horneadas,​ y luego a menudo se horneaban nuevamente con mantequilla y otras especias (salsa Worcestershire en la mezcla original) para agregar sabor. Existen variedades comerciales y caseras, y este snack es un bocadillo común en los días festivos de Estados Unidos. Las recetas para usar con Chex Mix se presentaban regularmente impresas en las cajas de cereales Chex, y los bocadillos Chex Mix preparados comercialmente se venden en los supermercados.
Chex también se puede usar para hacer un snack de chocolate llamado "Chex Muddy Buddies", también conocido como Puppy Chow.
Desde 1950 a 1955, Chex fue el patrocinador principal del popular programa de televisión y radio Space Patrol, que se emitió durante más de 1,000 episodios de televisión y 129 episodios de radio. Estos episodios incluyeron muchos anuncios, ofertas promocionales y premios relacionados con el cereal Chex, específicamente Wheat Chex y Rice Chex.​
En 1968, Chex lanzó una serie de comerciales de televisión sobre las aventuras de The Chexmates, un trío de dibujos animados que se comían Chex para obtener la fuerza que necesitaban para viajar hasta Marte, superar obstáculos difíciles o someter a los malhechores. Los personajes eran un hombre musculoso llamado Chexter, un asiático experto en karate llamado Chop Louie y una chica rubia vaquera llamada Jessie Jane. Sus voces fueron proporcionadas por John Erwin, Tommy Cook y Julie Bennett.​​​
Chex aparece en una serie de videojuegos de computadora de disparos en primera persona (Chex Quest, Chex Quest 2 y Chex Quest 3) en los que el jugador asume el papel de un Guerrero Chex revestido con una Armadura Chex. Los videojuegos usan una versión modificada de WADs de DOOM (gráficos, sonidos, niveles, etc.) y ejecutables.