davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Aviom

Aviom is a pro audio equipment manufacturer of personal monitoring systems. Headquartered in West Chester, Pennsylvania, Aviom produces distributed audio networking gear which uses a proprietary digital audio transport system called A-Net, based on the physical layer of Ethernet and carried over Category 5 cables terminated with 8P8C connectors. Aviom's Pro16 Monitor Mixing System was nominated in 2005 for a TEC Award, and in 2008 the Pro64 Series won the best Sound System Technology at Musik Messe in Frankfurt, Germany.
Aviom's products are used in live sound, broadcast, recording studios, houses of worship, theaters, schools, and post-production facilities worldwide. Applications include interfacing with stage monitoring, headphone monitoring, and in-ear monitoring. House-of-worship engineer Brad Herring wrote that, of the several CAT-5e-based personal monitoring systems entering the marketplace, "perhaps the most notable is the Aviom system."
මිහින්තලය කෞතුකාගාරය

මිහින්තලේ පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරය ශ්‍රී ලංකාවේ, උතුරු මැද පළාතේ, අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේ, මිහින්තලේ පිහිටි පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරයකි
මිහින්තලය නගර මධ්‍යයේ පිහිටි ප්‍රධාන වටරවුමේ සිට දකුණු දෙසින් නුවර මාර්ගයේ මීටර් 200ක් ගිය පසු මෙම පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරය හමුවේ. පයින් යන ඕනෑ ම නරඹන්නෙකුට මිහින්තලා ඓතිහාසික රෝහල් සංකීර්ණය ඉදිරිපිටින්, මිහින්තලා පඩිපෙළට යන මාර්ගයේ මෙම කෞතුකාගාරය වෙත ළඟා විය හැකිය.
විශ්‍රාම ශාලාවක් ලෙස පවත්වාගෙන ගිය මෙම ගොඩනැගිල්ල පසුව ශ්‍රී ලංකා පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවට පවරා ගන්නා ලදී.[2] සහ කෞතුකාගාරයක් ලෙස සකස් කර 1984 ජූනි 24 වැනි දින විවෘත කරන ලද්දේ එවකට අගමැති ධුරය දැරූ රණසිංහ ප්‍රේමදාස මහතා විසිනි. වසර 22 ක් අඛණ්ඩව ක්‍රියාත්මක කිරීමෙන් පසු ගොඩනැගිල්ල අබලන් තත්ත්වයේ පැවති අතර 2006 වසරේ තවත් අලුත්වැඩියා කටයුත්තක් ආරම්භ කර 2010 මැයි 31 දින ජනතා අයිතියට පත් කරන ලදී.
මිහින්තලය සහ ඒ අවට ප්‍රදේශවලින් හමුවූ පුරාවිද්‍යාත්මක වස්තූන් කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනය කෙරේ. එහි ලෝකඩ රූප, පෞරාණික මෙවලම්, බිතුසිතුවම් කැබලි සහ සිතුවම් අඩංගු වේ. කෞතුකාගාරයේ ප්‍රධාන ස්ථානය වන්නේ මිහින්තලේ කඳුකරයේ තිබී මෙහි ගෙන ආ ගිරිභණ්ඩ ස්තූපයේ අනුරාධපුර යුගයේ මුල් යුගයට අයත් චිත්‍ර සහිත මුල් ධාතු කුටියයි (ධාතු ගර්භය). එය මෙම කෞතුකාගාරයට පෙර අනුරාධපුර පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනය කරන ලදි. එය ගිරිභණ්ඩ ස්තූපයෙන් ගලවා ඉවත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් පහත පරිදි 1953 පාලන වාර්තාවේ මහාචාර්ය සෙනරත් පරනවිතාන මහතා මෙසේ දක්වා තිබේ.
ඓතිහාසික රෝහල් සංකීර්ණයට අයත් පුරාවස්තු සහ මිහින්තලේ පුරාවිද්‍යා භූමියෙන් හමුවූ විවිධ පුරාවස්තු 200කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් මෙම කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනය කර ඇත. ඒ අතරින් මිහින්තලා රෝහලෙන් හමුවූ ශල්‍ය උපකරණ, පර්සියානු මැටි බඳුන්, දේව රූප, ශාන්ති කර්ම සඳහා භාවිත කරන මැටි රූප ආදිය කැපී පෙනේ.
මිහින්තලේ කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශන ගැලරි 7ක් ඇති අතර ඒවා පහත පරිදි වේ.
නන්දි දේවාලය, ඛජුරාහෝ

නන්දි දේවාලය යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියාවේ මධ්‍ය ප්‍රදේශ් ප්‍රාන්තයේ ඛජුරාහෝ නගරයේ පිහිටි හින්දු දේවාලයකි. මෙම දේවාලය පුද කොට ඇත්තේ හින්දු පුරාණෝක්තිවේදය අනුව ශිව දෙවියන්ගේ වාහනය යැයි විශ්වාස කෙරෙන නන්දි ගවයා වෙනුවෙනි. සාමාන්‍යයෙන් පොදු ගෘහනිර්මාණ ලක්ෂණයක් ලෙස ශිව දෙවියන්ට (සහ පාර්වතී දේවියට) පිදූ දේවාලවල ශිව දෙසට මුහුණලා හිඳගෙන සිටින ශෛලමය නන්දි ගව රූප දක්නට ලැබේ. මෙම ලක්ෂණය අනුගමනය කරමින් මෙම දේවාලය ද ශිව දෙවියන්ට පුද කළ ඛජුරාහෝවේ විශ්වනාථ දේවාලයට මුහුණලා ඉදි කොට ඇත. මෙම දේවාලය චන්දේල රාජ්පුත් රාජවංශ සමයේ ඉදිවූවකි.
මෙම ගොඩනැගිල්ල ඉන්දියාවේ ලෝක උරුම අඩවියක් ලෙස සැලකෙන ඛජුරාහෝ ස්මාරක සමූහය අතුරින් එක් ස්මාරකයක් ද වේ.
මෙම දේවාල‍ය පිහිටා ඇත්තේ ඛජුරාහෝ දේවාල සංකීර්ණයේ බටහිර දේවාල සමූහය තුළ ය. දේවාල සංකීර්ණය ඇතුළත මෙහි පිහිටීම සැලකූ විට, මෙම දේවාලය ඛජුරාහෝවේ විශ්වනාථ දේවාලයට මුහුණලා ඉදි කොට ඇත.
ඛජුරාහෝ යනු ඉන්දියාවේ මධ්‍ය ප්‍රදේශ්හි ඡතර්පූර් දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි කුඩා ගම්මානයකි.
මෙම දේවාලය ගොඩනගා ඇත්තේ ඍජුකෝණාස්‍රාකාර හැඩැති පීඨිකාවක් (චබුතාරා) මත ය. ප්‍රධාන ගොඩනැගිල්ලේ බිම් සැලැස්ම සතරැස් කුරුසියක (කුරුසයක සහ ඍජුකෝණාස්‍රයක සංයුක්තයක් වැනි) හැඩයකින් යුක්ත ය. එහි ඍජුකෝණාස්‍රාකාර කොටස මගින් දේවාලයේ ගර්භගෘහය සෑදෙන අතර, කුරුසියේ අන්ත‍ මගින් සෑම පැත්තකම සඳලුතල හතරක් නිර්මාණය කොට ඇත. ‍දේවාලයේ බිත්ති ද සඳලුතල බිත්තිවල ස්වරූපයෙන් යුතු අතර, එමගින් ගර්භගෘහය සම්පූර්ණයෙන්ම ආවරණය නොවේ. පියස්ස පිහිටුවා ඇත්තේ කුළුණු මත ය. මෙම කුළුණු සෑම අන්තයකම ස්ථාපනය කොට තිබෙනු දැකගත හැකි ය.
මායිමේ පිහිටි කැටයම් හස්තීන් (හිස, සොඬය සහ පාද දෙකක් ප්‍රදර්ශනය වන අයුරින් ඉදිරි පෙනුම දක්වා ඇත) නිරූපිත මෝස්තරවලින් අලංකාර කොට ඇත. හස්තීන්ගේ රූ දෙපස මිනිස් රූප ද කැටයම් කොට ඇත.
පිටත පියස්සෙහි පෙම් යුවළවල් නිරූපිත ශෘංගාරාත්මක ප්‍රතිමා ද දැකගත හැකි ය.
මීට අමතරව පිටත පියස්සෙහි සහ බිත්තියේ මායිම් කැටයම් මෝස්තර සමග ශිව දෙවියන්ගේ ප්‍රතිමාවක් ද දැකගත හැක. මෙම ප්‍රතිමාවෙහි ශිව දෙවියන් සිය දකුණු උරහිසෙහි ත්‍රිශූලයක් දරා සිටින අතර, වම් උරහිසෙහි නාගයකුගේ රුවක් කැටයම් කොට ඇත.
මෙම දේවාලයේ ගර්භගෘහයේ පිහිටුවා ඇති දැවැන්ත ශෛලමය නන්දි ගවයාගේ ප්‍රතිමාව මීටර 2.2ක් දිගින් යුක්ත ය. එහි උස මීටර 1.8ක් පමණ වේ. (පහළ රූපය බලන්න)
අශෝක අධිරාජයා

ධර්මාශෝක ලෙසින් ජනප්‍රිය ලෙසින් හැඳින්වුණු, අශෝක (අසෝක ලෙසින්ද හැඳින්වෙයි; ප. 304 – 232 ක්‍රියුපෙ) යනු, ක්‍රිපූයු ප. 268 සිට 232 දක්වා ඉන්දියානු අර්ධද්වීපයෙහි මගධයෙහි තුන්වන මෞර්ය අධිරාජයා විය. ඉන්දියාවේ මහා අධිරාජයන්ගෙන් එක් අයෙකු වන අශෝක සිය බලපරාක්‍රමය පැතිරවූ බලප්‍රදේශය, ඇෆගනිස්තානයෙහි හින්දු කුෂ් කඳු පන්තියෙහි සිට නැගෙනහිර දිශාවෙන් වර්තමාන බංග්ලාදේශය දක්වා පැතිර පැවතිණි. වර්තමාන තමිල් නාඩු සහ කේරල ප්‍රදේශයන්ගේ කොටස් හැර සමස්ත ඉන්දියානු අර්ධද්වීපයම පාහේ එයට අයත් විය. අධිරාජ්‍යයෙහි අගනගරය වූයේ පාටලීපුත්‍ර ( මගධයෙහි, වර්තමාන බිහාරයෙහි) වූ අතර, තක්ෂිලාව සහ උජ්ජේන් යන නගර, ප්‍රාදේශීය අගනගර වූහ.
අශෝක අධිරාජ්‍යයා කි.පු 304 - 232 ඉන්දියාවේ සිටි මෞර්ය පෙළපතට අයත් අධිරාජයෙකි. බොහෝ විට ඔහුව හඳුන්වනු ලබන්නේ ඉන්දියාවේ අති ශ්‍රේෂ්ඨ රජවරුන්ගෙන් කෙනෙකු ලෙසයි. යුද්ධ ජයග්‍රහණයන් කීපයකින් පසු අශෝක අධිරාජයා වර්තමාන ඉන්දියානු භූමියෙන් වැඩි ප්‍රදේශයක් පාලනය කළේය. ඔහුගේ අධිරාජ්‍යය බටහිරින් වර්තමාන පාකිස්ථානය, ඇෆ්ගනිස්ථානය සහ පර්සියාවේ කොටසක් දක්වාද නැගෙනහිරින් වර්තමාන බෙංගාලය ඇසෑම් ආදී ඉන්දීය ප්‍රාන්ත දක්වාද දකුණින් මයිසූර් ප්‍රාන්තය දක්වාද විහිදුනේය. ඔහුගේ රාජ්‍ය පාලනයේ මධ්යස්ථානය වූයේ මගධ දේශයයි.(වර්තමානයේ බිහාර් ප්‍රාන්තයයි) දිග් විජය කිරීමේ කැමැත්තෙන් පෙළුණු අශෝක රජතුමා කාලිංග දේශය සමග කරන ලද සටනේදී සිදු වූ මහා මනුෂ්‍ය සංහාරය සියැසින්ම දුටුවේය. ඉන් කල කිරීමට පත් වූ ඔහු එවකට පැවති වෛදික සම්ප්‍රදායෙන් ඉවත් වී බුද්ධාගම වැළඳ ගත්තේය. ඉන් පසු බුද්ධාගම ආසියාව පුරා පතළ කිරීමට ඔහු කැපවූයේය. බුදුන් වහන්සේගේ ජීවිතයට අදාල වැදගත් ස්ථාන වල ස්මාරක පිහිටුවීය. ඔහුගේ නම අශෝකා යන්නෙහි තේරුම ශෝකයෙන් තොර වූ තැනැත්තා යන්නයි. ඔහුගේ ආඥාවන්හි ඔහු සඳහන් වන්නේ "දේවානම්ප්‍රිය ප්‍රියදර්ශි" නොහොන් දෙවියන්ට ප්‍රිය වූ සහ සැවොම දැකීමට කැමති තැනැත්තා වශයෙනි. විද්‍යා ප්‍රබන්ධ ලේඛක H.G.වේල්ස් අශෝක ගැන කියන්නේ මෙලෙසිනි.
ඔහුගේම අඥාවන් සහිත ලියවිලි සමග ඔහුගේ පුරාවෘත්තය දෙවැනි සියවසේ 'අශෝකාවදාන' සහ 'දිව්‍යාවදාන' මෙන්ම සිංහල වංශකථාවක් වූ මහාවංශයේද විස්තරව ඇත. ඔහුගේ අධිරාජ්‍යය තුල තිබී කැණීමකදි මතු වූ සලකුණක් අද ඉන්දියාවේ රාජ්‍ය සංකේතය ලෙස භාවිතා වේ.
මෞර්ය අධිරාජ බින්දුසාර සහ ඔහුගේ සාපේක්ෂ ලෙසින් අඩු මට්ටමක බිරිඳක වූ ධර්මාට (හෝ ධම්මා) දාව අශෝක උපන්නේය. ඔහු, මෞර්ය රාජවංශයෙහි ආරම්භක චන්ද්‍රගුප්ත මෞර්යගේ මුණුපුරා විය. අවාදාන පෙළ කෘතීන් විසින් සඳහන් කරන්නේ, ඔහුගේ මව වූයේ ෂුභාද්රංගි රැජිණ බවයි. අශෝකවාදන ප්‍රකාර, ඇය චම්පා නුවර බ්‍රාහ්මණයෙකුගේ දුවණිය වූවාය. මාළිගා කූටෝපායයක් විසින් ඇය අධිරාජයා වෙතින් ඈත් කොට තැබුණද, අත්‍යන්තයෙහිදී එය අවසන් වී ඇය පුතෙකු වැදුවාය. "මම දැන් ශෝක නැත්තෙමි" ලෙසින් ඇය කල ප්‍රකාශය පරිදී, අශෝක ඔහුගේ නම ලැබීය. දිව්‍යවාදන පවසන්නේද සමතුල්‍ය කතාන්තරයක් වන මුත්, රැජිණගේ නම ලෙසින් ජනපදකල්‍යාණි දක්වයි.
අශෝකට වැඩිමහල් උරෝජාතයන් කිහිප දෙනෙක් සිටි අතර, ඔවුන් සියළු දෙනාම, බින්දුසාරගේ අනෙකුත් බිරියන්ගෙන් උපන් අඩ-සොහොයුරෝ වූහ. ඉතා අඩු වයසකදී සටනට ඔහුගේ ඇති හැකියාව ප්‍රදර්ශනය කල අතර, ඔහු සඳහා රාජකීය හමුදා පුහුණුව ලබා දෙන ලදි. ඔහු දක්ෂ දඩයක්කාරයෙක් බව දන්නා කරුණක් වූ අතර, එක් කතාන්තරයකට අනුව, ලී දණ්ඩක් පමණක් භාවිතා කරමින් සිංහයෙකු මරා දමා ඇත. බිහිසුණු රණශූරයෙකු සහ අනුකම්පා විරහිත සෙන්පතියෙකු ලෙසින් ඔහුගේ ප්‍රසිද්ධිය නිසාම, මෞර්ය අධිරාජ්‍යයේ අවන්ති පළාතේ කැරළි මැඩ පැවැත්වීමට ඔහු යවන ලදි.
දෙවියන් සදහා වු සංකේත

හින්දු ප්‍රතිමා විද්‍යාවේදි විශේෂිත දෙවියන් සදහා වු විවිධ සංකේත (සතුන්, ශාක, උපකරන, ආයුධ හෝ වර්ණ) ඇති අතර ප්‍රතිලෝම වශයෙන් සත්‍යවේ. සමහර අවස්ථාවලදි දේවත්ය ස්වභාවික බලයන්ට පුද්ගලයා රෝපණය කරනු ලබයි. උදාහණයක් ලෙස අග්නි (ගිණි) වායු (සුලග) සුර්යා (සුර්යා) යන පෘතුවි (පොළව) වේ.
අනිකුත් අවස්ථාවන්හිදි විශේෂි සිද්ධින් ඇතිවිම හින්දු දේව පුරාණ අවේනික සම්බන්ධ ‍වේ. ප්‍රතිමා විද්‍යාවේදි විශේෂ දේවත්වය හදුනා ආවේනික සම්බන්ධ වේ. ප්‍රතිමා විද්‍යවේදි විශේෂ දේවත්වය හදුනා ගැනිම රූපමය හෝ ප්‍රතිමා නි‍යෝජනය මගින් කරනු ලැබේ. මෙම සං‍කේත සැමවිටම ස්වබාවිත මිනිස්ගතිගුණ හෝ වෘත්තිය වශයන් දේවත්වය සමග සම්බන්ධ මෙම හැගිම් අනුව දෙවියන් එක්තරා ක්‍රිස්තියානු නිකාන්ට අත් අනුග්‍රහ සාන්තුවරුන් සමාන කරනු ලැබේ. සංකේත මගින් වංගාර්ථයෙන් අදහස් සංදා අතර ඉන්දියානු උපමහද්විපයේ පුරාණ සහ නවින අනුගාමික ලේඛකයන් සදහා යොදා ගනි.
ශිව ලිංගය
ශිව ලිංකය මගින් ශිව දේවියාගේ දේවත්වයේ පැවැත්ම නිරූපණය කරන අතර එය සාරවත බවේ සහ ශක්තියේ සං‍කේතය ලෙස යොදා ගනී.
නෙළුම්මල
නෙළුම් මල දේව පුරාණ ඇතිකිරිම සම්බන්ධව වන අතර විෂ්ණු බ්‍රහ්ම සහ ලක්ෂ්මි හා සම්බන්ධ වේ.
වීනාව
සංගීත උපකරණයේ විනාව හින්දු දෙවගනක් වු සරස්වතිය හා නාරද හා ඉසිවරයා යන සම්බන්ධ වේ. මය කලාව යන ඉගෙනිම නියෝජනය කරයි.
හක්ගෙඩිය
හින්දු පුජකවරු පුජායන් කරන අතරතුර හක්ගෙඩිය පිඹියි.
හකගෙඩිය යදින්නාගේ ප්‍රධාන හින්දු වස්තුවක් වේ. එය පිඹිමෙන් සියලු දෙවියන් දැනුවත් කරනු ලැබේ. සංරක්ෂණය පිලිබද දෙවියන් වු විෂ්ණු හට විශේෂ වු හක්ගෙඩිය පන්චධනය ලෙස හදුනවයි. එය ජිවිතය නිරූපනය කරන අතර ජලය ලබා දෙයි. දුර්වා පිළිබද කථවන හක්ගෙඩිය විශේෂ වු කොටසක නිරූපනය කරයි. පුරාණ ඉන්දිවේ රණ විරුවන යුද්ධයන දැනුම් දිම සදහා හකගෙඩිය පිඹිනු ලබයි. ප්‍රසිද්ධ යුද්ධයක් වු කුරාන්‍ ෂේනු යුද්ධ‍ය පටන් ගැනිමේදි හක්ගෙඩිය පිබින ලද බව හින්දු ප්‍රසිද්ධ විර කාවයයක් වු මහාභාරතේ සදහන් වේ. හක්ගෙඩියහින්දු සංකේතවල කොටසක් වන අතර ආගමික සම්ප්‍රදාය‍ට අයත් වේ. අද බොහෝ හින්දුවරැන් නිවන්නේ ආගමික සම්ප්‍රදායට අයත් වේ. අද බොහෝ හින්දුවරැන් තමන්ගේ ආගමික පුජා සදහා හක්ගෙඩිය පිඩින අතර ආගමික වතාවක් සිදුකරන අවස්ථාවලදි උත්සව සිනු නාද කරන ලැබේ.
චාරක
චාරක හෝ විෂ්ණුගේ නැව් ආකාර ආයුධය බොහෝ වි‍ට වෛශවණ පන්සලෙන් මුදු‍නෙනි ප්‍රදර්ශනය කිසිම හෝ ගෘහනිර්මාණ සැලසුම අනුව සංස්ථාගත කරනු ලැබේ. විෂ්ණුගේ ආයුධ හතරකින් නාරායනය නිරූපනය කරන ප්‍රතිබල වල සැමවිටම එක අතක චාරකය අන්තර්ගත වේත එය ආරක්ෂාව පිළිබද පොදු සංකේතය වේ.
බෞද්ධ සංචේත

බෞද්ධ සංචේත
මහායාන හා වජුයාන බුද්ධධර්මයේ සදහන් වන මංගල සංචේත 8 ක් නම්,
·ඡත්‍රය (කූඩය)
·රන්වන් මත්ස්‍යා
·මැණික් පුන්කලස
·නෙළුම්
·හක්ගෙඩිය
·නොනිම් ගැටය
·ජය ධජය
·ධර්ම චක්‍රය
Latha Walpola

Deshamanya Matharage Rita Genevieve Fernando, better known by her stage name Latha Walpola (Sinhala: ලතා වල්පොල), is a Sri Lankan singer. Her fans refer to her as "The Nightingale of Sri Lanka"
Walpola was born on 11 November 1934 in Mount-Lavinia to Joseph Fernando and Elizabeth Muriel. She was one of five children. Her mother, a teacher, encouraged her to become a singer. Walpola received her primary education at St. Anthony College in Dehiwala-Mount Lavinia, where she led a church choir.
She married Dharmadasa Walpola in 1959, becoming known as Latha Walpola. A ceremonial wedding was held at Sirikotha, Kollupitiya. The couple has four sons and one daughter.
Latha Walpola was a member at 12 years old of Radio Ceylon's Choir in 1946. C.A. Fonseka, a family friend and radio dramatist, brought her to Radio Ceylon to perform in his Sarala Gee programme with his son C.D. Fonseka.
In 1947, Walpola sang her first solo song, "Kandulu Denethe Vehena", which had lyrics by Sarath Wimalaweera and music composed by Vincent de Alwis, the resident violinist at Radio Ceylon. She then began to sing under the direction of Mohammed Gauss, P.L.A. Somapala, and B.S. Perera. By 1950, she was well-known in the country, covering the songs "Sukomala Banda Lelawa", "Dunhinda Helena", and "Diyaluma Helena", originally sung by Chitral Somapala. Walpola has recorded for both the Columbia and His Master's Voice record labels. "Malbara Himidiriye Pipune Esala Araliya Mala", sung with C. T. Fernando, is one of her most popular songs. Many of her most popular songs were composed by Premasiri Khemadasa. At the age of 86, she sang a song with music by Sarath de Alvis and lyrics by Jude Prasanna.
In 1952, she was a playback singer for the film Eda Rae, released in 1953, and in three films with Dharmadasa Walpola during the same year. Walpola contributed to nearly 600 films during her career.
Walpola won the Kala Suri award from the Sri Lankan government in 2005. In 2017, she was awarded the second highest civil award, Deshamanya, by the government. She has won the Sarasaviya Award, presented to individuals involved with the cinema of Sri Lanka, four times. In 2021, she received a lifetime achievement award during a ceremony held for 21 artists who made contributions to Sinhala cinema in its early decades. In 2022, she received a lifetime achievement award at the Ceylon International Film Festival in Santa Barbara, California; the awards ceremony was held in Colombo, Sri Lanka in February 2023.
Other awards include:
17.Lifetime achievement award, Ceylon International Film Festival 2022
Hakgediya

The hakgediya is a type of conch shell (the shell of a large marine gastropod mollusk) which is used as a kind of trumpet in the traditional ritualistic music and religious folk art-music of Sri Lanka, which has been somewhat influenced by Indian music. The hakgediya is an aerophone, or Susira (wind instrument or aerophone in the language of Pali). This instrument was used mainly in Theravada Buddhist artistic rituals which also involved other categories of instruments such as Ghana, Avanaddha, and Tat (idiophones, membranophones and chordophones respectively).
The hakgediya is not used to perform melodic variation or to be the main instrument in the ritualistic pice. The variance found in the notes emitted by the hakgediya is in dynamic range (volume), as the player can choose to blow soft or loud, with a sharp or smooth attack, sustain, decay and release. In traditional Buddhist art music rituals, the main instruments are the drums pertaining to the Avanaddha category, the hakgediya is more of an accompaniment. This has to do with the Sri-Lankan belief that rhythm emanates from Brahma's teeth clashing.
The hakgediya is used in the ritual in honor of the Triple Gem (Buddha, Dharma, Sangha), right after chanting the Astakas, Sahali, and Curnikas which ensures blessings to all Gods. After the blessings, the hakgediya is blown three times in three cycles, along with auspicious drumming.
Dignidad Ahora

Dignidad Ahora (DA)​ fue una coalición electoral chilena creada formalmente el 11 de agosto de 2020 entre los partidos Humanista (PH) e Igualdad (PI), a los que se sumaron diversas organizaciones sociales y políticas.​
Anteriormente, tanto el Partido Humanista como Igualdad fueron partícipes del Frente Amplio, siendo ambos uno de los tantos miembros fundadores de la coalición.​ Así mismo, desertaron casi al mismo tiempo hacia finales de 2019, esto en rechazo del "Acuerdo por la Paz y la Nueva Constitución" al que algunos partidos de la coalición adhirieron.​​ Por esas fechas, el Partido Pirata de Chile y el Movimiento Democrático Popular, también abandonaron el Frente Amplio alegando los mismos motivos.​​
Estos partidos y organizaciones prosiguieron con sus actividades de manera independiente, no obstante, hacia mediados del 2020, motivadas por el plebiscito para una Nueva Constitución y las consecuentes elecciones de constituyentes, decidieron reagruparse en una nueva coalición.
Dignidad Ahora fue presentada oficialmente el 11 de agosto de 2020 mediante un acto en la Plaza Baquedano de Santiago de Chile. Además del PH y el PI, la agrupación estaba conformada al momento de su fundación por las agrupaciones Acción Popular de Valparaíso, Victoria Popular, Maule Piensa, Fuerza Cultural, Partido Pirata, Movimiento Democrático Popular y Poder Electoral Constituyente.​
La primera participación electoral de la coalición fue en las elecciones municipales de 2021; el pacto fue inscrito el 6 de enero de dicho año.​ En dichas elecciones obtuvo 3 alcaldías y 55 concejales, siendo uno de los casos más emblemáticos el de Ítalo Bravo (PI), quien fue electo como alcalde de Pudahuel.​ El 16 de agosto de 2021 los partidos Humanista e Igualdad revalidaron la coalición Dignidad Ahora al inscribirla como pacto electoral para las elecciones parlamentarias de noviembre.​​
La coalición dejó de existir formalmente cuando el PH y PI fueron disueltos legalmente debido a no alcanzar los votos mínimos necesarios en las elecciones parlamentarias de 2021.​
Estuvo conformada por los siguientes partidos:
Además, estuvo compuesto por los siguientes movimientos y partidos no reconocidos legalmente ante el Servel:
Monumento conmemorativo a Mahatma Gandhi (Washington D. C.)

El Monumento conmemorativo a Mahatma Gandhi (en inglés, Mahatma Gandhi Memorial) es una estatua pública de Mahatma Gandhi, instalada en una isla triangular a lo largo de la Avenida Massachusetts en Washington D. C. (Estados Unidos).​ Es un obsequio del Consejo Indio para las Relaciones Culturales y se dedicó el 16 de septiembre de 2000 durante una visita de estado del primer ministro indio Atal Bihari Vajpayee en presencia del presidente estadounidense Bill Clinton.
Impulsado a la acción a raíz del 50 aniversario de la independencia de la India en 1947, el Congreso aprobó un proyecto de ley en 1998 que autoriza al Gobierno de la India a establecer un monumento a Gandhi en tierras federales de los EE. UU. en el Distrito de Columbia.
La estatua de bronce de 2,64 m representa a Mahatma Gandhi con atuendo ascético, en referencia a la marcha de la sal de 1930. Fue diseñado por Gautam Pal, un escultor de Kolkata. La estatua está montada sobre un pedestal de 16 toneladas de granito rubí de Ilkal, Karnataka, de pie en una plaza circular de adoquines de granito gris. Detrás hay tres losas de granito rojo de Karnataka con inscripciones en honor a la memoria de Gandhi, y frente a él hay un asiento también de granito rojo. La estatua lleva una inscripción con la respuesta de Gandhi a un periodista que le pidió su mensaje al mundo: "Mi vida es mi mensaje".
El Monumento conmemorativo a Mahatma Gandhi inaugurado en Milwaukee en 2002 incluye una estatua similar de Gautam Pal, también montada sobre un pedestal de granito rojo.
En junio de 2020, durante las protestas de George Floyd, el Mahatma Gandhi Memorial en Washington D. C. fue destrozado por desconocidos en la noche intermedia del 2 y 3 de junio. El incidente llevó a la Embajada de la India a presentar una denuncia ante los organismos encargados de hacer cumplir la ley. Taranjit Singh Sandhu, el embajador indio en los Estados Unidos, calificó el acto como "un crimen contra la humanidad".​​ El presidente de los Estados Unidos, Donald Trump, calificó la desfiguración de la estatua de Mahatma Gandhi como una "vergüenza".​
La estatua fue desfigurada y destrozada durante una manifestación separatista de Jalistán el 12 de diciembre de 2020.​​
Torres Centro Cívico Gubernamental

Torres Centro Cívico Gubernamental es un complejo Gubernamental de dos torres de oficinas ubicado en la ciudad de Tegucigalpa, república de Honduras, específicamente Blvd. Juan Pablo Segundo, esquina con República de Corea Tegucigalpa, M.D.C. Honduras C.A. Concentra a 40 dependencias gubernamentales del Estado de Honduras.​
Las Torres Gubernametales es un proyecto promovido por Gobierno de la República de Honduras, albergará a 10,000 empleados públicos de al menos 40 instituciones del Estado, centralizadas, descentralizadas y desconcentradas, generando ahorros anuales por 13.40 millones de dólares, unos 300 millones de lempiras, en el alquiler. La obra incluye la edificación de dos torres verticales y tres edificios horizontales de oficinas, dos plazas culturales (plaza La Democracia y plaza Las Etnias), área comercial, accesos peatonales y vehiculares al norte, sur, oeste, estaciones de buses y taxis aproximadamente para unos 3,300 estacionamientos vehiculares y 550 motos, en el sitio José Cecilio del Valle.​ El 20 por ciento de la generación de energía será a través de energía solar, al menos un 80% de las aguas utilizadas serán recicladas para el uso del edificio. El Centro Cívico dejará enormes beneficios para más de 700,000 personas que tienen interacción con diferentes dependencias del Estado, reducir el tiempo invertido en trámites, mejorará la calidad de los servicios públicos, se dejará de pagar contratos de alquiler, permitirá el ahorro de combustible por la concentración en un solo lugar, mejorará el paisaje urbano de la capital y mejorará la coordinación entre instituciones.​
Centro Cívico Gubernamental Torre 1
Comprende:
Centro Cívico Gubernamental Torre 2
Comprende:
Complejo de la Moncloa

El Complejo de la Moncloa es un conjunto de edificios gubernamentales de la ciudad española de Madrid, entre los que se encuentra el Palacio de la Moncloa.
Se ubica en el oeste del término municipal de Madrid, en el barrio de Ciudad Universitaria, perteneciente al distrito de Moncloa-Aravaca. En el conjunto de edificios se incluyen el Palacio de la Moncloa, reconstruido por el arquitecto Diego Méndez tras la guerra civil​ y residencia oficial del jefe de Gobierno español; el llamado edificio del INIA, inmueble proyectado a mediados del siglo XX por el arquitecto José Azpiroz conocido así por ser ocupado antaño por el Instituto Nacional de Investigaciones Agrarias y hoy día sede del Ministerio de la Presidencia; el edificio del Portavoz del Gobierno; el edificio de la Vicepresidencia, que data ya del siglo XXI; el edificio de Semillas, antiguo almacén de «semillas selectas»; y el edificio del Consejo de Ministros, entre otros.​​​
Todos los edificios del complejo presidencial están comunicados entre sí a través de un búnker subterráneo que se construyó tras el golpe de Estado del 23-F, como prevención de seguridad para el Gobierno y su presidente. Este búnker acoge también una sala de prensa y un estudio de radio, con el fin de garantizar la comunicación del Gobierno en cualquier eventualidad, por grave que esta sea. En cualquier caso, el búnker es utilizado habitualmente como nexo interior de los distintos edificios.
El complejo, que incluye una amplia extensión de jardines, aparte de los originales del palacete histórico, dispone también de un helipuerto reservado para el presidente del Gobierno. La totalidad de edificios y jardines que comprende el recinto configura una de las más amplias extensiones de terreno reservados a una Jefatura de Gobierno en Europa. Su superficie se halla, salvo expresa autorización militar, vetada a cualquier sobrevuelo civil o comercial, y su custodia está encomendada al servicio de seguridad de la Presidencia del Gobierno, autónomo y directamente subordinado a la Secretaría General de la Presidencia del Gobierno.
El área ocupada por el complejo alcanza las 20 hectáreas.​
Además del Palacio de la Moncloa, el complejo incluye los Jardines de La Moncloa y otros cinco edificios que se construyeron para albergar la sede de diferentes organismos ligados a la Presidencia del Gobierno: el Consejo de Ministros, la Vicepresidencia del Gobierno, el Ministerio de la Presidencia, la Secretaría de Estado de Comunicación y el Gabinete de la Presidencia del Gobierno. Además de estos, el complejo también incluye otros edificios destinados a distintos departamentos ligados a la Presidencia del Gobierno como el Edificio Seguridad, la Dirección General de Protocolo, el Edificio Servicios, Medios Operativos y el Edificio Greco. Por último, el complejo también cuenta con un helipuerto y un refugio construido durante el Gobierno de Felipe González.
A continuación, se muestran los edificios principales del complejo de la Moncloa detallados según su página web:​
Edificio del Seguro Obrero

El edificio del Seguro Obrero​ es un edificio de oficinas chileno, ubicado en el Barrio Cívico de Santiago de Chile, en calle Morandé 107. Recibe su nombre de la Caja del Seguro Obrero, entidad de la que fue sede. Actualmente es utilizado por el Ministerio de Justicia de Chile como su sede principal.
Ubicado en la esquina nororiente de la intersección de las calles Morandé y Moneda, la cual comparte con el Palacio de La Moneda (surponiente), el Edificio de la Intendencia Metropolitana de Santiago (suroriente) y la Plaza de la Constitución (norponiente).
La construcción de doce pisos y una terraza, destinada para la Caja del Seguro Obrero Obligatorio (creada en 1924),​ fue diseñada por el arquitecto Ricardo González Cortés, quien había sido influenciado por la Escuela de Chicago y el art déco.​ Comenzó a construirse en 1928 y fue completado en 1931.​
El 5 de septiembre de 1938 el edificio se hizo infamemente conocido por la llamada «Matanza del Seguro Obrero». Ese día, miembros del Movimiento Nacional-Socialista se tomaron el edificio, y se enfrentaron en un tiroteo con Carabineros. Tras terminar la toma, los policías masacraron a los jóvenes al interior del edificio, resultando un total de 59 muertos.
Desde noviembre de 1989 es la sede principal del Ministerio de Justicia.​
Edificio Legislativo de Nuevo Brunswick

El Edificio Legislativo de Nuevo Brunswick es un edificio de gobierno situado en la ciudad de Fredericton, la capital de la provincia de Nuevo Brunswick (Canadá). Alberga la Cámara de la Asamblea Legislativa de Nuevo Brunswick, la Cámara del Consejo Legislativo de Nuevo Brunswick, ahora ocupada por el Consejo Ejecutivo de Nuevo Brunswick, la Oficina del Presidente de la Asamblea Legislativa, la Oficina del Secretario y la Biblioteca de la Asamblea Legislativa de Nuevo Brunswick .
El edificio está ubicado en Parliament Square, bordeado por Queen Street al norte, King Street al sur, Secretary Alley al este y St. John Street al oeste. Para su construcción, el gobierno abrió un concurso que ganó J. C. Dumaresq, arquitecto de San Juan.​ El costo del edificio y su mobiliario fue de 120 000 dólares canadienses de 1880, de los cuales 2000 fueron en accesorios de gas.​​
Tiene tres pisos (uno de ellos en mansarda), fue diseñado en estilo Segundo Imperio y se inauguró el 16 de febrero de 1882.​​ Su pórtico de entrada está flanqueado por columnas corintias de arenisca estriada de 4,25 m de altura.​ Encima del frontón hay una imagen de Britannia de 1,83 metros con su tridente, que constituye una expresión del poderío marítimo de Gran Bretaña de ese entonces.​
La entrada principal tiene un conjunto central, con una rotonda con retratos de personalidades coronada por una cúpula que supera el techo de 41 metros.​ Una gran escalera de caracol se encuentra detrás.​ A su vez, alberga una galería de retratos de ex tenientes gobernadores.​ Co una altura arquitectónica de 43 metros, es el edificio más alto de Fredericton.​
La cámara es de estilo victoriano y tiene una lámpara de araña de bronce, a la que se le sustituyeron varios prismas varios cristales faltantes, además de recableada limpiada y lacada en sus partes de latón.​ También hay una alfombra oriental tejida en Inglaterra en tonos de verde, gris, terracota y óxido.​ Y es a su vez relevante la silla de Speaker colocada en un estrado debajo de un dosel con una talla del escudo de armas real.​
El papel pintado de la cámara, titulado Japanesque, es una reproducción de época de los archivos del Instituto Smithsoniano.​
El edificio está rodeado por dos inmuebles gubernamentales. Al oriente está el Ministerio de Educación, construido en 1816, lo que lo convierte en el edificio público más antiguo de la ciudad.​​ Originalmente comprendía solo la planta baja, pero en 1869 se agregaron un primer piso y un ático.​ Este inmueble es usualmente conocido como Bloque (o Edificio) Este y fue ocupado por el Departamento de Educación hasta finales de los años 1950.​
Al occidente está por su parte Edificio Ministerial, construido en 1888. Fue diseñado por R. C. Dunn en estilo neorrománico​ y se encuentra en el sitio anteriormente ocupado por la Oficina del Agrimensor General y luego por el Departamento de Tierras de la Corona.​ A menudo conocido como el Bloque (o Edificio) Oeste, ahora está ocupado por la Oficina de Miembros del Gobierno, la Oficina de Hansard y la Galería de Prensa Parlamentaria.​
Gabriel de la Corte

Gabriel de la Corte (Madrid, 1648-1694) fue un pintor barroco español, especializado en la pintura de flores.
Según Antonio Palomino, quien sin duda lo trató, fue hijo de un desconocido Francisco de la Corte, pintor de perspectivas.​ Desde Ceán Bermúdez se ha pensado que pudiera tratarse de una confusión con el más conocido Juan de la Corte,​ pintor de batallas, muerto cuando Gabriel tenía catorce años, pero según investigaciones de Peter Cherry lo habría sido un también desconocido pintor llamado Lucas de la Torre, quien lo habría dejado huérfano con doce años.​ Decía también Palomino que «no habiendo aprovechado mucho en la escuela de su padre, o porque es achaque de hijos, o porque le faltó de poca edad; se aplicó a pintar flores, copiando algunas del natural, y otras de Arellano y Mario [Nuzzi]».​
Casó el 5 de agosto de 1667 en la iglesia de San Sebastián de Madrid con Águeda de los Ríos, actuando como testigos Diego de la Cruz, que tenía abierta tienda de pintor en la calle Mayor, y Francisco Pérez Sierra, también pintor de flores y padrino del mayor de los hijos del matrimonio, Lucas Felipe, nacido en 1670.​ Además de sus propias composiciones, firmadas y fechadas con precisión y conservadas en número relativamente abundante, hizo guirnaldas y pintó flores para composiciones ajenas, a las que añadían figuras e historias Antonio Castrejón y Matías de Torres, de las que se conservan en colección particular dos guirnaldas con las figuras de San Joaquín y Santa Ana pintadas por este,​ o la pareja de guirnaldas con mascarones de flores y grisallas representando a Endimión y Diana —o la Luna—.​ Pero, según Palomino, como no sabía hacer otra cosa, llevó una vida sumamente miserable, obligado a exponer en público los juegos de floreros de distintos tamaños que pintaba y que daba, por la fuerza de la necesidad, a muy bajo precio.​
Murió en Madrid, en la calle del Prado, el 6 de agosto de 1694, siendo enterrado en la misma iglesia de San Sebastián.​
El estilo de las obras de Gabriel de la Corte, aunque derivado de Arellano, es de mayor dinamismo y alegre colorido, simplificando las formas con densas pinceladas. Pero, además, él no se limitó a pintar los consabidos floreros y guirnaldas, innovando composiciones imaginativas con las que preludiaba el rococó. Así en la guirnalda de flores de la Universidad Complutense, firmada en 1687, rompía con la simetría, colocando descentrado un jarrón de cerámica rebosante de flores, y con la propia forma de la guirnalda, que dejará de ser oval para trepar entre roleos arquitectónicos de forma caprichosa.​ Innovadores son también los dos mascarones con flores ingresados en 2006 en el Museo Nacional del Prado con otras obras de la colección Naseiro, presentados en la exposición Lo fingido verdadero, en los que fundía en el espacio pintado y trataba de forma semejante, mascarones arquitectónicos de carácter vegetal y flores naturales, jugando así con la paradoja —propia de toda naturaleza muerta— de la representación artística, a la vez fingida y verdadera.​
Juan Antonio Rodríguez Hernández

Juan Antonio Rodríguez Hernández (Sevilla, 11 de octubre de 1922-ibídem, 9 de enero de 2017) fue un pintor español, hijo del pintor Rafael Blas Rodríguez, quien se convirtió en su principal maestro.​
Completó sus conocimientos en la Escuela de Artes Aplicadas y Oficios Artísticos y, a partir de 1940, en la Escuela Superior de Bellas Artes. Desde la finalización de sus estudios en 1946 ha obtenido multitud de distinciones: el premio de la Dirección General de Bellas Artes en la Exposición de Otoño de Sevilla (1982) y el de la Real Maestranza de Caballería de Sevilla en la citada Exposición de Otoño de 1987. Ha ejercido la docencia como profesor de colorido de la Escuela Superior de Bellas Artes de Sevilla. Su primera exposición tuvo lugar en Madrid en 1951; la última, en la Sala San Hermenegildo de Sevilla en la primavera del 2002, donde se ofreció una muestra antológica de su obra, junto a la de su padre Rafael Blas Rodríguez.
En su extensa producción trabajó temas de historia, mitológica y costumbrista, además de paisajes, retratos, bodegones y floreros, deleitándonos siempre con su realismo poético, lleno de sensibilidad y elegancia. De su pintura se ha dicho que es un canto a la vida, por la alegría, optimismo y belleza que sabe transmitir a través de los pinceles. El género religioso es lo más representativo del quehacer plástico de Juan Antonio, caracterizándose sus cuadros por una factura muy cuidada, en la que destaca su correcto dibujo, armoniosa composición y colorido luminoso.
Juan Antonio fue el autor de los dibujos de los paños cerámicos que decoran la fachada de la iglesia del Señor San José de Sevilla (1973). Por lo que respecta a las obras que guardan relación con las cofradías, citar los monumentales lienzos de La Coronación de la Virgen (1965) y Las Animas Benditas del Purgatorio (1964) en la capilla de los Marineros, sede de la Hermandad de la Esperanza de Triana, de la calle Pureza de Sevilla; las pinturas cerámicas de la capilla del Cachorro también en Sevilla. Es autor del Paño de la Verónica para la Hermandad de El Valle (Sevilla), realizado en 1991; o la imagen de la Virgen de la Antigua que figura en el «Gloria» del paso de palio de la Dolorosa del Cerro del Águila.
Falleció por causas naturales y debido a su avanzada edad en Sevilla el 9 de enero de 2017.
Jacob Foppens van Es

Jacob Foppens van Es o Jacob van Essen (ca.,1596-1666) fue un pintor barroco flamenco especializado en la pintura de bodegones.
Van Es nació probablemente en Amberes y hacia 1596 pues en 1617 ingresó como maestro pintor en el gremio de San Lucas de aquella ciudad, donde tuvo como discípulo a Jan van Tienen y fue enterrado el 11 de marzo de 1666.​
Sus naturalezas muertas siguen el tipo del pequeño bodegón de desayuno de Osias Beert y Clara Peeters, caracterizadas por la acumulación de objetos sobre una mesa inclinada hacia adelante, sin relación entre ellos y buscando exclusivamente el rico colorido, pero con mayor libertad en su disposición de la que tienen en Beert.​
Fue autor prolífico que ocasionalmente pintó también floreros y guirnaldas de flores (Museo de Bellas Artes de Orleans, en colaboración con Hendrick van Balen).​ Buena prueba de su éxito inmediato puede ser el retrato que le hizo Joannes Meyssens y grabó Václav Hollar para incluirlo en su Image de divers hommes desprit sublime qui par leur art et science debvrovent vivre eternellement (Imagen de diversos hombres de espíritu sublime que por su arte y ciencia vivirán eternamente), editada en Amberes en 1649, con la inscripción:
Caballo Verde

El Caballo Verde o montaña de Pop (en valenciano Cavall Verd), es una montaña de 793 metros sobre el nivel del mar, en la Sierra del Penyal, que se sitúa entre los términos municipales de Benichembla y Vall de Laguart (provincia de Alicante), en la comarca de la Marina Alta.
El nombre evoca la figura legendaria de un caballo verde que los moriscos esperaron en vano, ante el enfrentamiento contra el ejército de Felipe III. En el collado de esta montaña se encuentran restos de un último refugio de los moriscos. No obstante, cabe destacar que el famoso castillo que supuestamente se había emplazado en la cima de este monte no era más que una leyenda debido a una confusión local que también adoptaron los cronistas de la época y algunos historiadores modernos.​
Fue uno de los últimos reductos de la resistencia de los moriscos del antiguo Reino de Valencia. Los moriscos del Valle de Pop y otros sitios subieron a la cima de esta montaña, para resistir el decreto de la expulsión del año 1609. A mediados de noviembre de 1609, unos 17.000 moriscos acampados en la cima de dicha montaña, armados con hondas, piedras y alguna ballesta, se enfrentaron a cinco mil soldados de los tercios de Nápoles y Sicilia que integraban una máquina militar perfectamente pertrechada y armada. Como resultado de aquel combate, el ejército de Felipe III masacró a miles de moriscos y el resto se refugió en los escarpados riscos del Cavall Verd, cima cuyo nombre evoca precisamente la figura legendaria de un caballo verde que esperaron en vano para que los salvara. Allí resistieron unos pocos días sin agua ni alimento hasta su capitulación final.
Con aquella revuelta desesperada, los moriscos de la Marina Alta intentaron oponerse a la decisión de la monarquía española de expulsarlos de la patria de sus antepasados, donde como herederos de la cultura islámica habían vivido durante siglos. Se perdió dos tercios de su población: desde los puertos de Denia y Jávea partieron unos 42 000 moriscos rumbo a Orán en un exilio forzoso.
Parroquia Montaña Verde

Montaña Verde es una parroquia del Estado Lara, Venezuela.
Debe su nombre a las fértiles tierras que se encuentran ubicadas en la carretera Panamericana, frente a los Valles de Sicarigua, llamadas Montañas Verdes.
Capital: Palmarito, pueblo de extensa riqueza agrícola y pecuaria y con un inmenso potencial económico.
Superficie: 799 km². Fundación: en la década de 1950 existían propiedades cuyos dueños eran caroreños y con la construcción de la carretera Lara-Zulia tomó auge y progreso para luego convertirse en parroquia
Situación: se encuentra al suroeste de Carora, limitando con el estado Zulia, a 530 metros sobre el nivel del mar. Temperatura: 24 °C
Latitud: 10° 06'
Longitud: 70° 41'
Nivel Pluviométrico: 999,5 mm³
Paisaje Predominante: montañoso.
Clima: subhúmedo.
Base económica: se caracteriza por su ganadería y una fortaleciente actividad agrícola.
Población: 8.580 habitantes (5,8 %)
Lo azul del cielo

Lo azul del cielo es una película dramática colombiana de 2013 dirigida, escrita y producida por Juan Alfredo Uribe. Estrenada el 18 de enero de 2013, contó con las actuaciones de Aldemar Correa, María Gaviria, John Alex Toro, Noelle Schonwald y Ana María Sánchez. Participó en importantes eventos a nivel internacional como los festivales de cine de Santa Bárbara, Montreal, Rhode Island, Satiago de Chile y Los Ángeles, entre otros.​​
Camilo es un joven que regresa del servicio militar y no tiene claro cómo continuar con su vida en sociedad. En las calles conoce a alguien que le ofrece un trabajo riesgoso e ilegal: cuidar a un anciano secuestrado. Camilo, al no tener mucho más que hacer, accede y al final se convierte en una especie de confidente del anciano. Para colmo, termina enamorándose de Sol, la hija de su custodiado.
Plaza Baquedano

Plaza Baquedano, commonly known as Plaza Italia, is a major landmark in Santiago, Chile.
The plaza was inaugurated in 1928, being crowned by a monument made by Chilean sculptor Virgínio Arias and featuring General Manuel Baquedano, giving the current name to the urban landmark. It is located where formerly the Mapocho River used to fork. The oval-shaped plaza is the focal point of celebrations and riots in the city. The area also serves as a hub for Santiago's street network. Some of the main streets of Santiago intersect in the area, including Providencia Avenue, Libertador General Bernardo O'Higgins Avenue (best known as Alameda) and Vicuña Mackenna Avenue. A tunnel entrance to the Costanera Norte Highway is close to Plaza Baquedano. Parque Forestal, Balmaceda Park and Bustamante Park converge here.
It was established in 1875 as Plaza La Serena and adopted its current name in 1928 to honor Manuel Baquedano. It was originally a traffic circle but its geometric design and functionality have changed since then.
Baquedano metro station is named after Plaza Baquedano.
In the context of the 2019–2021 protests, the protesters dubbed the square as Plaza de la Dignidad (Dignity Square). On March 12, 2021, the four-ton statue of General Baquedano was removed to be restored by the National Council of Monuments, after continuous acts of vandalism by protesters. Attempts to burn and tear down the statue were made on March 5 and 8 respectively, ultimately prompting the authorities to make the decision.
33°26′13.20″S 70°38′3.88″W﻿ / ﻿33.4370000°S 70.6344111°W﻿ / -33.4370000; -70.6344111
Social Convergence

The Social Convergence (Spanish: Convergencia Social, CS) was a left-wing political party in Chile. Founded by current Chilean president Gabriel Boric, it is now led by Diego Ibáñez.
It was co-founded in 2018 by the Autonomist Movement (MA), Libertarian Left (IL) (a part of the movement left the party in 2019), Socialism and Freedom (SOL) and New Democracy (ND). It was part of the leftist coalition Broad Front. In mid-2019, members of the movement began their process to register as a legally constituted political party.
Social Convergence experienced an internal crisis in 2019, after a large number of militants resigned from the party, due to the initial rejection of Gabriel Boric's participation in the agreement made by the congress to create a new constitution, initiated due to the 2019 Chilean protests. Arguing that the agreement did not seem to them to be a sufficient response to the protests. However, after the changes that the agreement underwent (gender parity, indigenous seats, etc.), these members ended up supporting the agreement, but did not remain part of the party.
In July 2024 the party merged into the Broad Front party, which is a successor of the Broad Front coalition.
Former National Congress of Chile building

The Former National Congress Building (ex Congreso Nacional) is the former home of the Chilean Congress. Congress met in this building in central Santiago until Salvador Allende's socialist government was overthrown by Augusto Pinochet's military coup d'état on September 11, 1973.
During the Pinochet dictatorship, Congress was moved to new premises in Valparaíso; the old building was declared a national monument in 1976 and between 1990 and 2006 housed the ministry of foreign affairs. The Senate moved its offices in Santiago to this building in December 2000. On January 26, 2006 the Chamber of Deputies recovered its old offices.
Work began on the original building under President Manuel Montt Torres (1851–1861), but the construction was not completed until 1876, during the presidency of Federico Errázuriz Zañartu. The building was destroyed by fire in 1895, rebuilt, and reopened in 1901, during the Parliamentary Era. It stands on Morandé 441 near the Blvd. Liberador Bernardo O'Higgins, partially surrounded by gardens that contain a variety of exotic trees and plant life. The eastern portion of the gardens was the former site of the Church of the Company.
The building has a cross within a square plan, which creates four courtyards. It also features classical pedimented porticos with Corinthian columns on the north and east facades. The building and its gardens occupy a complete city block, which is adjacent to city blocks containing other nationally significant buildings such as the Santiago Metropolitan Cathedral, the Palacio de los Tribunales de Justicia de Santiago and the building that currently houses the Museo Chileno de Arte Precolombino.
The building is open to the public on a limited basis.
33°26′16″S 70°39′11″W﻿ / ﻿33.43778°S 70.65306°W﻿ / -33.43778; -70.65306
APEC Chile 2019

APEC Chile 2019 would have been an Asia-Pacific Economic Cooperation (APEC) series of meetings in Chile. The meetings were supposed to take place in Santiago and focus on the digital economy, regional connectivity, and women's role in economic growth.
Chile previously hosted an APEC meeting in 2004. The 2019 summit was cancelled on 30 October due to ongoing protests.
This would have been the first APEC meeting for Peruvian President Martín Vizcarra, Vietnamese President Nguyễn Phú Trọng, Mexican President Andrés Manuel López Obrador and Papua New Guinean Prime Minister James Marape after their inaugurations and appointments on March 23, 2018, October 23, 2018, December 1, 2018, and May 30, 2019, respectively.
The only leader not in attendance would have been Russian President Vladimir Putin, who cited domestic priorities. Putin was planned to be represented by former Russian President, then-Prime Minister Dmitry Medvedev.
APEC Chile 2019 was canceled due to large protests occurring across Chile. COP25, the United Nations conference focusing on climate change, was canceled at the same time. Chilean president Sebastian Pinera tweeted: "As president, I have the duty to put the needs of Chileans first. That is why, sadly, we decided to cancel the APEC and COP summits to guarantee order and peace [and] focus on dialogue and #NuevaAgendaSocial in order to produce urgent solutions to the main demands".
Built-up area (Highway Code)

In the UK Highway Code for England, Scotland and Northern Ireland, a built-up area is a settled area in which the speed limit of a road is automatically 30 mph (48 km/h). In Wales it's 20 mph (32 km/h). These roads are known as 'restricted roads' and are identified by the presence of street lights.
In 1930, the concept of specific regulation for roads within built-up areas appears. It defines the road as a road within built-up area if some system of street lighting exists at less than 200 yards (183 meters) from that road, unless decided other way by the local authority and written on traffic signs.
The Road Traffic Regulation Act 1984 is the basis of the current law.
In 2018, mainland UK became a member of the Vienna convention on road traffic which consider that the concept of built-up area should be defined by the domestic legislation.
In August 2006, the Department for Transport issued new guidance relating to speed limits. It states that:
"Street lighting" is further defined as follows:
To avoid confusion that could arise if some 30 mph zones were 'street-lit' and some were not, DfT guidance goes onto say:
This has led to the conclusion that:
British Standards on "Road Lighting" are contained in the following documents: BS EN13201-1-2004; BS 5489:1:2003
Most road traffic law pertaining to speed limits is contained in the Road Traffic Regulation Act 1984 (RTRA 1984). Other relevant legislation includes the Highways Act 1980, where Sections 90A-F cover road humps and Sections 90G-I cover other traffic-calming works. Part VI of the RTRA 1984 deals specifically with speed limits, with Sections 81–84 dealing with different speed limits and the speed-limit order-making process.
In Northern Ireland, the Highway Code of Northern Ireland has only three references to the "built-up area" and does not define it.
In Northern Ireland, the Highway Code forbids the use of the horn within built-up area between 2330 and 0700, except in case of danger, consistently with article 28 of the Vienna convention.
In Northern Ireland, the Highway Code forbids speeds higher than 30 mph in built-up areas.
Rafael Fernández Reyes

Rafael Fernández Reyes (11 de marzo de 1897-c. 1964)​ fue un militar y esgrimista chileno. Ejerció como comandante en jefe del Ejército de Chile entre 1950 y 1952. Como esgrimista, compitió en los Juegos Olímpicos de París 1924.
Ingresó a la Escuela Militar del Libertador Bernardo O'Higgins en 1912 como cadete, y egresó en 1916 como teniente segundo de Artillería. Fue destinado al Regimiento de Artillería Tacna, en Santiago, y posteriormente en el grupo de Artillería n.º 4 General Sotomayor.​
Fue profesor de dibujo topográfico en la Escuela Militar en 1925, con el grado de capitán. Al año siguiente regresó al Regimiento Tacna e inició sus estudios en la Academia de Guerra. Regresó a la Escuela Militar en 1933, ya como mayor, para ejercer como secretario de estudios y más tarde como subdirector de la Escuela.​
En 1935 ejerció labores en el Estado Mayor General del Ejército de Chile, y en 1939 fue nombrado director de Reclutamiento y Tiro Nacional. Al año siguiente asumió como director de la Escuela de Artillería. También se desempeñó como adicto militar en Brasil (1943) y Estados Unidos (1948). Así mismo fue comandante de las guarniciones de Valparaíso y Santiago.​
Fue designado comandante en Jefe del Ejército de Chile el 9 de enero de 1950, cargo que ocupó hasta su retiro el 28 de octubre de 1952.​ Durante su gestión se firmó el Pacto de Ayuda Militar (PAM) con los Estados Unidos.​
En 1924 fue campeón de Chile en la especialidad de sable.​ Ese mismo año participó, representando a Chile y al Ejército, en los Juegos Olímpicos realizados en la ciudad de París, Francia.​ Fernández fue el primer chileno que compitió en esta disciplina a nivel olímpico.