davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
2NE1

2NE1 (Сол: 투애니원) нь 2009 онд YG Entertainment-аас үүсгэн байгуулсан Өмнөд Солонгосын охидын хамтлаг юм. Тус хамтлаг 4 гишүүнтэй: Bom, CL, Dara, Minzy. Тэд 2016 оноос хойш үйл ажиллагаагаа зогсоосон ч, 2024 онд эргэн үйл ажиллагаагаа явуулсаар байна. Тус хамтлаг нь К-попын ердийн хэвшмэл ойлголтыг эвдэж, өвөрмөц дүр төрхөөрөө алдаршсан бөгөөд К-поп урсгалын тэргүүлэх хамтлагийн нэг юм.
Анх 2009 оны 3 сард нэг агентлагт харьяалагддаг Big Bang хамтлагтай хамт "Lollipop" хэмээх сурталчилгааны дуунд хамтарсны дараагаас албан ёсоор танилцуулагдсан. Улмаар тэр ондоо "2NE1" цомгоо "Fire" болон "I Don't Care" дуунуудтай хамт гаргаснаар нэр хүндтэй болж эхэлжээ. Тэдний анхны дуу "I Don't Care" нь MAMA Awards-ын Song of the Year шагналыг хүртсэн нь дэбют хийсэн жилдээ daesang (хамгийн том шагнал)-г авсан анхны хамтлаг болж байв. К-поп охидын хамтлагийн анхны олон улсын аялан тоглолт гэж тооцогддог тэдний "New Evolution Global Tour" нь 2012 онд Ази, Хойд Америкийн долоон орны арван нэгэн хотод тоглогдож, Нью-Жерсигийн Prudential Center-т болсон тэдний тоглолт тухайн жилдээ New York Times-аас оны хоёр дахь шилдэг тоглолтоор нэрлэгджээ.
2014 онд гаргасан "Crush" цомог нь АНУ-ын Billboard 200 чартын 61-т жагсаж, шилдэг 100-д ​​багтсан анхны Солонгос уран бүтээлчийн цомог болсон байна. 2014 оны төгсгөл гэхэд, тэд дотоодын Gaon Digital Chart-ыг нийт 9 дуугаар тэргүүлсэн байсан нь тухайн үедээ Өмнөд Солонгосын хамгийн олон тэргүүлсэн хамтлаг болж байв. 2016 оны 4 сард Minzy хамтлагаас гарснаа зарлаж, бусад гурван гишүүн ч бас 11 сард тарна гэж YG Entertainment-аас мэдэгдсэн. Тэдний сүүлийн дууг үлдсэн гурван гишүүн дуулж, "Goodbye" нэртэйгээр 2017 оны 1 сард цацсан юм. 2NE1 тарснаасаа хойш 5 жилийн дараа анх удаагаа 2022 оны 4 сард Coachella-ын тайзнаа эргэн нэгдэж, гэнэтийн бэлэг барьжээ.
2024 онд тэд 15 жилийн ойгоо тохиолдуулан дахин нэгдэж, 2024 оны 10 сараас эхлэн 2025 он хүртэл үргэлжлэх дэлхийн хэмжээний аялан тоглолтоо хийхээр төлөвлөжээ. Тус хамтлаг карьерынхаа туршид нийт 80 шагнал хүртсэн ба дэбют хийснээсээ хойш хоёр жилийн дотор гурван том шагналыг (daesang) хүртсэн анхны уран бүтээлчид юм.
Хамтлагийн нэр анх "21" байсан ч, үүнтэй адил нэртэй уран бүтээлч байдаг учраас "2NE1" болгон өөрчилсөн. Энэ нэр нь "21-р зуун" болон "New Evolution" (шинэ хувьсал) гэсэн үгийг нэгтгэн, "to anyone" болон "twenty-one" гэсэн үгтэй ойролцоо дуудлагатай байхаар зохиожээ.
Брянск муж

Брянск муж (Орос: Бря́нская о́бласть) нь Оросын Холбооны Улсыг бүрдүүлэгч Холбооны субъектуудын нэг юм. Засаг захиргааны төв нь Брянск хот.
Брянск муж нь Москвагийн цагийн бүс буюу UTC+3 бүст харьяалагдах бөгөөд зуны цагийн үедээ UTC+4 болно.
Брянск муж нь 27 тойрог, 4 хотод хуваагдах бөгөөд тэдгээр нь цааш 12 хот, 24 суурин, 224 тосгонд хуваагдана.
2008 онд тус мужийн төрөлт өмнөх оныхоос 7.8 хувиар нэмэгдсэн боловч нас баралт буураагүй байна.
Хабаровскийн хязгаар

Хабаровскийн хязгаар (Хабаровын хязгаар; Орос: Хаба́ровский край) нь Оросын холбооны нэгж (нэгэн хязгаар) юм. Үүнээс гадна улсынхаа дорнод хэсгийн Оросын Алс Дорнод, Алс Дорнодын Холбооны тойрог, Алс Дорнодын Эдийн засгийн бүст багтдаг.
Алс Дорнодын хязгаарыг Хабаровскийн, Приморийн гэж хуваах тухай ЗХУ-ын Дээд Зөвлөлийн Тэргүүлэгчдийн зарлигаар 1938 оны 10 сарын 20-нд үүсгэн байгуулагдсан.
Хабаровскийн хязгаар Оросын холбооны 83 нэгжээс харьяалах газар нутгийн талбай (787,633 км²)-гаараа 4-р том нь, хүн амын тоогоороо (2010 онд 1,344,200) 34-р олон нь юм.
Хязгаарын төв Хабаровск хот 577.7 мянган хүн амтай (2010).
Хабаровскийн хязгаар нь ОХУ улсынхаа дорнод хэсэгт Алс Дорнодын холбооны тойрогт байрладаг. Улс дотроо хойгуураа Магадан муж, баруунаараа Бүгд Найрамдах Саха Улс, Амур муж, Еврейн өөртөө засах муж, урдуураа Приморийн хязгаартай хаяа залгадаг. Түүнээс гадна зүүнээрээ Агнуурын тэнгис, Япон тэнгисээр хэсэглэн хүрээлэгдэж, урдуураа харьцангуй бага зурвасаар БНХАУ (Хармөрөн муж) -тай улсаа төлөөлж хиллэдэг.
Хабаровскийн хязгаар бол Хар (Амар) мөрний доод биеийн сав газарт, Агнуурын тэнгисийн эрэг дагуу уулархаг нутагт оршино. Хойд хэсгээр нь тайга болон тундр үргэлжилж, төв хэсгээр нь намаг балчиг бүхий ой, өмнөд хэсгээр нь навчит ойн бүс бий.
Хязгаарын хаана нь ч Владивостокийн цагт хамаарна. Иймээс Дэлхийн голдчийнхоос 11 (UTC+11), Москвагийнхаас (MSK+7) 7 цагаар түрүүлдэг.
Хойноосоо урагш уур амьсгал өөрчлөгддөг. Тэгэхдээ бас далайтай ойр байгаа эсэх, газрын байцаас шалтгаална. Цас багатай, хахир, урт өвөл үргэлжилнэ. Нэгдүгээр сард дунджаар өмнөд газарт -22 ° C, умард газарт -40 ° C, эрэг газраа тус бүр -18 ° C, -24 ° C хүйтэн байдаг. Хамгийн хүйтэндээ -50 ° C хүрнэ. Зун нь халуун, чийглэг. Долоодугаар сард өмнөд нутгаараа дунджаар +20 ° C, умард нутгаараа дунджаар +15 ° C дулаан.
Челябинск

Челябинск (оросоор Челябинск; Казах: Шелебий) — ОХУ-ын Челябинск мужийн төв, 1 сая 143 мянган хүнтэй саятан, улсынхаа есдүгээр их, Ази тивд оршдог хот.
Челябинск нь дараах долоон хоттой хамтын ажиллагаатай:
Краснодарын хязгаар

Краснодарын хязгаар (Орос: Краснодарский край) нь Оросын Холбооны Улсын Өмнөд Холбооны тойрогт багтах засаг захиргааны нэгж юм. Умард Кавказад оршино. Засаг захиргааны төв нь Краснодар хот болно.
Мөн Кубанийн хязгаар, Кубань ч гэж нэрлэгддэг. Тус хязгаарт Кубань гол байдаг бөгөөд Украины Запорожегоос зугтаж ирсэн казакууд Кубань голын дагуу төвхнөж Кубанийн казакуудыг бий болгож байжээ.
Краснодарын хязгаарт 2014 оны өвлийн олимп зохиогдох резорт хот Сочи байдаг.
Тус хязгаар нь Москвагийн цагийн бүст хамаарна. Өөрөөр хэлбэл, UTC+3 цагтай бөгөөд зуны цагийн тооллын үедээ UTC+4 болно.
Ставрополийн хязгаар

Ставрополийн хязгаар (Орос: Ставропольский край) нь Оросын Холбооны Улсыг бүрдүүлэгч засаг захиргааны нэгжүүдийн нэг юм. Хязгаарын төв нь Ставрополь хот.
Хойд Кавказад оршино. Ростов муж, Краснодарын хязгаар, Карачай-Черкеси, Кабардино-Балкар, Умард Осети, Чечень, Дагестан, Халимагтай хиллэнэ.
Михаил Горбачёв, Юрий Андропов, Александр Солженицын нарын алдартнууд тус хязгаараас төрөн гарчээ.
Ставрополийн хязгаар нь Москвагийн цагийн бүс буюу UTC+3 бүст багтах бөгөөд зуны цагийн үедээ UTC+4 болно.
Шилийн хот

Шилийн хот (монгол бичгээр: ᠰᠢᠯᠢ ᠶᠢᠨ ᠬᠣᠲᠠ - шили-йин хота; хятадаар 锡林浩特市 - xīlínhàotè shì) — БНХАУ-ын Өвөр Монголын Шилийнгол аймгийн төв, хошууны энтэй хот. Аймгийнхаа Шулуун хөх хошуу, Авга хошуу, Зүүн Үзэмчин хошуу, Баруун Үзэмчин хошуу, өөртөө засах орныхоо Улаанхад хоттой хаяа залгадаг. 15,758 км хөдөө маягийн нутагтай. 2007 онд 16 түмэн хүн оршин сууж байсан. Хот газрын 8 хороо, хөдөөний Рашаанбулаг балгас, Булган, Цог-Уул гэх хоёр суманд хуваагддаг.
Рашаан хот

Рашаан (дуудлага нь [аршаан]; монгол бичгээр rasiyan - расийан; хятадаар 阿尔山市 - [ā'ěrshān shì]) хот — БНХАУ-ын ӨМӨЗО-ы Хянган аймгийн харъяан дахь хошууны энтэй хот.
Хөх хот

Хөх хот (монгол бичгээр kökeqota, хөхэхота; хятадаар 呼和浩特 - hūhéhàotè) — БНХАУ-ын Өвөр Монголын Өөртөө Засах Орон (ӨМӨЗО)-ы төв, аймгийн энтэй хот. Тус хотыг 1580 онд Түмэдийн Алтан хан байгуулсан юм. Соёлын баялаг уламжлалтай Хөх хот түүхэн дурсгалт газрууд болон сүм хийдээрээ алдартай бөгөөд Өвөр Монгол дахь жуулчдын цуваа тасрахгүй газруудын нэг юм. 1952 онд Улаан хотын оронд Өвөр Монголын засаг захиргааны төв болсон.
2000 оны хүн амын тооллогын дүнгээр:
Хөлөнбуйр

Хөлөнбуйр (монг. kölün buyir; Хятад: 呼伦贝尔 Hūlúnbèi'ěr) — Бүгд Найрамдах Хятад Ард Улсын Өвөр Монголын өөртөө засах орны үндсэн 12 хувийн нэг болох тойргийн энтэй хот (хоёрдугаар түвшний нэгж). Захиргааны газар нь Хайлаар дүүрэгт байрладаг.
2001 онд тойргийн энтэй хот (Хятад: 地级市 dìjíshì) болон өөрчлөн байгуулагдахаас өмнө аймаг (Хятад: 盟 méng) гэгдэж байв. 263,953 км² талбайт нутагтай. Дотроо хот хөдөөг багтаадаг ч хууль ёсны дагуу хот учраас дэлхийн хамгийн том газар нутагтай хот гэдэг. 2000 оны тооллогоор 2,687,228 оршин суугчтай байв. Үүний 81.85% нь Хятад үндэстэн, 8.60% болох 231,276 нь Монгол үндэстэн, 9.55% нь бусад угсаатан байжээ.
Хөлөн нуур (өөрөөр Далай нуур гэдэг) болон Буйр нуур (ихэнх хэсэг нь Монгол улсад харьяалагдана) хоёрын нэрээр нэрлэгдсэн учиртай. Баруун захаар Монгол Улс, хойд захаар Оросын Холбооны Улстай хил залгахад БНХАУ-ыг төлөөлнө. Зүүн талаараа улсын дотор Хармөрөн муж, урд талаараа ӨЗО-ны Хянган аймагтай хаяа залгадаг.
Одоогийн байдлаар Хөлөнбуйр засаг захиргаа нутаг дэвсгэрийн хувьд дотроо дөрвөн янз зэргэмж бүхий гуравдугаар түвшний 13 нэгжид хуваагддаг. Эдгээрийг тоочвол 1 дүүрэг, сианы энтэй 5 хот, 4 хошуу, өөртөө засах 3 хошуу, бүгд 13 нэгж болно.
Ил-2

Ил-2 нь ЗХУ-ын дэлхийн 2-р дайны үед үйлдвэрлэгдсэн хамгийн шилдэг дайран бөмбөгдөгч онгоцнуудын нэгд тооцогддог бөгөөд Евразийн коммунист дэглэмийн бараг бүх орнуудын армийн нисэх хүчний зэвсэглэлд байв. Түүний дотор Монгол улс гэхэд 1945 оны 6 дугаар сарын сүүлээр 78 нэгж /ширхэг/ Ил-2 онгоц хүлээн авчээ.
Нислэгийн дээд хурд 450 км/цаг /практикт ихэвчлэн 300-360 км/цаг / ба нислэгийн дээд өндөр 5000 метр, 800 км-т буулгүйгээр дайсны газрын байг /хуягт,танк/ устгах 400 кг бөмбөг 12,7 мм-ийн 2 пулемёт, 20-37 мм-ийн агаарын их бууг сонгон суурилуулан тээх хүчин чадалтай. Түүнчлэн 6 ширхэг пуужин харвах тоноглолтой ажээ. Германы ижил зориулалтын Юнкерс-87 онгоцтой харьцуулахад маневр болон бүхээгийн үзэгдэх талбайнаас бусад бүх үзүүлэлтээр зүйрлэшгүй давуу тал байлаа.Учир нь Юнкерс-87 нь огцом шумбалт,маневр хийж, сөнөөгч онгоцны дайралтаас төвөггүй бултаж чаддаг байхад Ил-2-ийн аеродинамик үзүүлэлт нь тийм бололцоогүй байжээ. Германы сөнөөгч онгоцны нисэгч нар "Цементэн, бетонон онгоц", "Төмөр Густав", "нисдэг мангас","нисдэг махчин" гэж ёжилдог бол явган цэргүүд нь "Хар үхэл" хэмээн нэрлэдэг нь түүний бүхээг, шатахууны сав болон бусад эмзэг байж болох хэсгүүдийг хуягласантай нь холбоотой юм.Эхний хувилбарууд 1 хүний суудалтай буюу зөвхөн нисэгч сууж жолоодох зорулалттай үйлддвэрлэгдэж байсанаас дайны эхний жилд дайсны сөнөөгч онгоцны дайралтаас хохирол амсах болсон тул буудагч-штурманы (нисэн хянагч) суух арын бүхээгтэйгээр үйлдвэрлэх болсон.Уг онгоцыг устгахад хажуугийн болон доороос нь довтолж радиаторийг нь онох, эгц дээрээс шумбах дайралтаар урт ээлжийн их бууны галаар устгах тактикийг Германы Люфтваффе-ийн болон тэнхлэгийн холбоотон орны нисэх хүчний нисэгч нар хэрэглэдэг байжээ.
По-2

По-2 буюу У-2 нь Зөвлөлтийн нисэх онгоцны зохион бүтээгч Николай Николаевич Поликарповын 1928 онд М-11 хөдөлгүүрт тохируулан 2 хүний, давхар далавчтайгаар зохион бүтээсэн олон зориулалтын онгоц юм. По-2 онгоц 4000 м хүртэл өндөрөөр 120-156 км/цагийн хурдтайгаар 250 км хүртэл алсад нисэх чадвартай. Үүнийг нисгэгч М.Громов 1928 оны 1-р сард анх шалган нисч, улмаар 1928 онд олноор нь үйлдвэрлэж эхэлжээ. Цэрэг болон иргэний зориулалтын аль алинд нь нисээгүй газар, хийгээгүй ажил үгүй тул энэхүү онгоцыг Домогт У-2 нисэх онгоц гэж нэрлэх болжээ.
Монгол улсад 1931 онд анх 5 ширхгийг хүлээн авснаас 1958 хүртэл 27 жилийн хугацаанд нийт 40 гаруй ширхэг энэ маркийн онгоц ашиглагдаж байжээ. Тус онгоц нь Монголын нисэх хүчний үе үеийн нисэгч техникч нарыг бэлтгэн гаргахад Як-18 онгоцны адил ихээхэн үүрэг гүйцэтгэсэн юм.
Food Paradise season 16

The sixteenth season of Food Paradise, an American food reality television series narrated by Jess Blaze Snider on the Travel Channel, premiered on June 3, 2018. First-run episodes of the series aired in the United States on the Travel Channel on Mondays at 10:00 p.m. EDT. The season contained 9 episodes and concluded airing on August 21, 2018.
Food Paradise features the best places to find various cuisines at food locations across America. Each episode focuses on a certain type of restaurant, such as "Diners", "Bars", "Drive-Thrus" or "Breakfast" places that people go to find a certain food specialty.
Golomt Bank

Golomt Bank (Mongolian: Голомт банк) is publicly traded financial services company based in Mongolia. As of 2023, the company employs 2300 workers, serving 1 million customers primarily in Mongolia. Golomt Bank is one of Mongolia's largest commercial banks after Khan Bank, Trade Development Bank of Mongolia(TDB).
Golomt Bank was founded in 1995 on March 6 with four employees and 400 million togrog as the country was transitioning from planned economy to market economy.
As of 31 December 2015, the Bank had 71 branches within Mongolia. Also, 26 sub-branches and digital channels include ATMs, Internet, and Mobile banking.
As of 2011, Golomt has over 1,000 employees, with 30% male and 70% female.
XacBank

XacBank (Mongolian: ХасБанк) is a Mongolian banking and financial services company headquartered in Ulaanbaatar. XacBank was founded in 2001 following the merger of Goviin Ekhlel LLC and X.A.C. LLC, the two largest non-banking financial institutes in Mongolia. XacBank is organized into three main business groups: Retail Banking; Business Banking; and Corporate Banking. XacBank currently has a branch network of 86 retail and two business service branches, along with digital channels including ATMs, internet and mobile banking serving 700,000 customers in Mongolia. XacBank is owned by TenGer Financial Group LLC.
XacBank was established in late 2001 as a result of merger of the two largest non-banking financial institutes in Mongolia, Goviin Ekhlel LLC and X.A.C LLC. XacBank was the first non-banking financial institute in Mongolia to receive a banking license from the Bank of Mongolia. Goviin Ekhlel LCC was established by Mercy Corps in December 1999 with funding from the United States Agency for International Development as a non-banking financial institute serving small and medium-sized enterprises. X.A.C. LLC began in 1998 under the Micro Start Mongolia Project under United Nations Development Program and later transformed into Mongolia’s first non-banking financial institution by uniting the financial services activities of six local NGOs.
After its establishment, in 2002 XacBank established a presence in every Mongolian province. XacBank introduced the “Future Millionaire” children’s savings which later became a National Brand serving approximately a fifth of children in Mongolia. In 2004, International Finance Corporation invested in XacBank, the first Mongolian commercial institution to receive such funding. The bank joined the Global Reporting Initiative and United Nations Global Compact principles to improve its corporate transparency and social responsibility. It has been named as one of the top 100 microfinance institutions globally by Forbes magazine in 2007. XacBank was the first bank in Mongolia to receive international ratings from Moody’s Investors Service as well as the first bank to establish a customer contact center. In 2008, XacBank launched ATM, internet and message banking services. In 2009, XacBank expanded outside Mongolia when it invested in Molbulak Microfinance Institution in Kyrgyzstan.
MicroFinanceFocus.com
Govisümber Province

Gowisümber (Mongolian: Говьсүмбэр, [ˈɢœw̜ʲsumb̥ɘr]; lit. Gobi-Sümber) is one of the 21 aimags (provinces) of Mongolia. It is located in the center of the country. Its capital is Choir. Govisümber is the least populated Mongolian aimag.
Borjigon clan said in The Secret History of the Mongols: one of the world's greatest cultural and historical written relics was written in 1240—the year of white mouse. Genghis Khan is a grandson of the Bodanchar who is the heir of the Burte Chono. It is stated in the historical literature that Bodanchar had separated from his brothers and founded the Borjigon clan.
In 1691, when the Manchurian emperior Enkh-Amgalan made Mongolia its tributary state and divided four Mongolian aimags and seven khoshuus, there was founded Borjigon khoshuu of Setsen khan aimag.
In 1911, the name of the khoshuu was changed to Borjigon Setsen van khoshuu.
In 1923, the name was changed to Otsol Sansar uuliin khoshuu.
From 1931 onward, it was called Govisumber soum of the Töv aimag, Sumber soum of the Dornogovi aimag.
From 1991 onward, it was called Choir City.
From 1994 onward, it is called Govisumber aimag.
In 2020, the majority of the religion of the residents is Buddhism (90.3%) followed by Shamans (6.7%), Christianity (2.0%), Islam (0.4%) and other religions (0.6%).
In 2018, the province contributed to 0.29% of the total national GDP of Mongolia.
The province has one general hospital, one family hospital, one district health center, four private hospitals, one health department, one medical supply organization and 10 pharmacies. In 2018, there were 71.1 hospital beds per 10,000 of its population.
Media related to Govisümber Province at Wikimedia Commons
List of Japanese restaurants

This is a list of notable Japanese restaurants. Japanese cuisine is the food—ingredients, preparation and way of eating—of Japan. The traditional food of Japan is based on rice with miso soup and other dishes, each in its own utensil, with an emphasis on seasonal ingredients. The side dishes often consist of fish, pickled vegetables, and vegetables cooked in broth. Fish is common in the traditional cuisine. It is often grilled, but it may also be served raw as sashimi or in sushi. Apart from rice, staples include noodles, such as soba and udon. Japan has many simmered dishes such as fish products in broth called oden, or beef in sukiyaki and nikujaga.
Types of Japanese restaurants include:
Notable Japanese restaurants in Canada include:
Notable Japanese restaurants in United Arab Emirates include:
Notable Japanese restaurants in the United States include:
Скопинская керамика

Скопи́нская кера́мика — традиционные русские гончарные изделия, производимые в городе Скопин Рязанской области (Россия).
Возникновению ремесла способствовало наличие залежей глины. Первые письменные источники о гончарном промысле относятся к 1640 году.
Производство было основано в 1860-х годах крестьянами братьями Оводовыми. Всероссийская известность пришла к промыслу во II половине XIX века. Приостанавливалось производство во время Первой мировой войны и в 1919-е годы. С 1934 года производство возродилось на Скопинской фабрике художественных изделий. В 1969 году на базе артели «Керамик» создана Скопинская фабрика художественной керамики, сейчас — ЗАО «Скопинская художественная керамика» и ЗАО «Скопинский сувенир».
Детали керамики формировались на ручном станке, затем соединялись жидкой глиной и украшались рельефным и вдавленным орнаментом, тёмно-коричневой глазурью с добавлением окиси марганца, ярко-зелёной с окисью меди, густо-жёлтой с окисью железа и реже синей кобальтовой. При обжиге крупинки глазури плавились неравномерно, живописно растекаясь.
Изделия представляют собой кувшины, подсвечники, квасники, кумганы, оправы для каминных часов и декоративную скульптуру малых форм (драконы, кентавры, сказочные львы, фигуры рыб, птиц и домашних животных). Особым был образ птицы Скопы, от имени которой и произошло название города.
Для скопинской керамики характерны сложные силуэты, обусловленные соединением форм посуды с фигурами реальных или сказочных существ.
Ракульская роспись

Ракульская роспись — русский народный промысел Красноборского района Архангельской области. Роспись получила название от реки Ракулки, притока Северной Двины. Центром промысла является деревня Ульяновская (Муниципальное образование «Черевковское»). Вместе с пермогорской, борецко-тоемской и уфтюжской росписью входит в понятие росписи северодвинского типа.
В росписи главную роль играет золотисто-охристый и чёрный цвета, а сопутствуют зелёный и коричнево-красный. Орнамент очень крупный, в основном в виде листьев, кустиков и птиц (сороки, курицы). Чёрным цветом исполнен не только контур, но и детали. Промысел возник в середине XIX века и стал затухать в 1930-е годы. Промысел возник и передавался в семье Витязевых.
Ангоб

Ангоб (фр. engobe, итал. ingobbio — обмазка) — тонкий слой сырой белой или цветной глины, который наносят на поверхность керамического изделия до его обжига. Основная функция ангоба — маскировка грубой фактуры или нежелательного цвета черепка (обожжённой глины). Помимо сплошного или частичного покрытия изделий используют роспись цветными ангобами, технику сграффито и другие приёмы.
Роспись ангобами после обжига даёт чистый цвет и слегка рельефный рисунок. Ангоб наносят на изделие кистью или специальным шприцем, аналогичным тем, что применяют в кулинарии. Если роспись состоит из отдельных элементов, пространство между ними покрывают солями металлов, оставляя естественный цвет глины вокруг рисунка. Соли наносят кистью. Ангобы дают чёткий рисунок; соли же — мягкий контур, прозрачный цвет, расплывчатую линию. Различают ангобы белые (из беложгущихся глин) и цветные (из глин с цветообразующими добавками, а именно пигментами из оксидов металлов).
Технику ангобирования применяли античные керамисты и мастера итальянской майолики в эпоху Возрождения. Они использовали белый ангоб в качестве «подкладки» для росписи изделия из красной или серой глины и писали красками по сырому белому ангобу (аналогично фреске). Такую керамику называют полуфаянсом, в отличие от настоящего фаянса с белым «черепком».
На Руси гончары называли покрытие белой глиной: «побела». В XVII—XVIII веках схожую технику именовали по-французски, в том числе в России: «пат-сюр-пат» («масса на массу»). Ангобы в технике сграффито использовал знаменитый английский мастер-керамист Джозайя Веджвуд. Близкий термин: болюс (название мелкозернистой железистой глины различных цветов). После просушки ангоб иногда обрабатывают лощением, а украшение сосуда иным способом производится поверх этого покрытия. Ангобы применяют в производстве цветного кирпича и двуслойных фасадно-облицовочных материалов.
Аналогичным образом используют цветные глины в технике барботин.
Рукоделие

Рукоде́лие — вид ручного труда, искусство выполнения вещей из ткани, ниток, шерсти и других материалов. Преимущественно термин используется для такого труда как шитьё, вышивание, вязание, ткачество, плетение. Но также сюда относится декорирование готовых изделий (декупаж, роспись, инкрустация, мозаика и т.д).
В рукоделии создаются декоративные и бытовые предметы. Предметы рукоделия использовались для украшения дома, в хозяйстве, быту, праздничного и носильного костюма, подарков, и очень редко для продажи. В настоящее время рукоделие практически ушло из семейного быта.
Многие виды ручного искусства нашли своё место в шитье и цветоделии, аппликации и лоскутном шитье, квиллинге и валянии, вязании и вышивке. Даже такие старинные виды рукоделия, как ткачество, ковроткачество и художественная обработка кожи в современном мире очень актуальны и востребованы.
Декоративный колокольчик

Декоративный колокольчик – это небольшого размера, преимущественно конусообразной формы предмет, изготовленный из металла, керамики, стекла или дерева. Используется для подачи сигнала. Часто выполняет и функцию украшения интерьера. Является объектом собирательства.
Область коллекционирования и изучения колокольчиков – кампанофилия.
Слово «колокольчик» происходит от существительного «колокол», далее от праслав. *kolkolъ, вероятно, родственно лит. kañkalas (из *kalkalas), далее др.-инд. kаlаkаlаs — «беспорядочные крики, шум», греч. καλέω — «зову», лат. calāre «созывать, восклицать», греч. κέλαδος — «шум», д.-в.-н. hellan — «звучать». (Использованы данные словаря М. Фасмера.)
Ручки могут быть:
Способы изготовления:
Методы механической обработки:
Методы химической обработки:
Способы формования:
Виды декорирования:
Виды декорирования на разных этапах изготовления колокольчика, а также количество декоративных обжигов варьируются. Сложная форма, высокая пористость или наличие микротрещин могут негативно сказываться на звуке колокольчика. Фарфор звучит звонче и тоньше, чем любой другой вид керамики.
Существует несколько способов производства стеклянных колокольчиков. Этапы наиболее распространенного способа:
Техника, приемы, сюжеты и орнаменты росписи зависят от ее конкретного стиля.
Тематика изображений на колокольчиках разнообразна:
Часто в зависимости от темы изображений формируется колокольная коллекция или часть ее.
Монументальная живопись

Монумента́льная жи́вопись, или мурализм, — разновидность монументального искусства, живопись на архитектурных сооружениях и других стационарных основаниях.
Иногда для обозначения произведений такого рода используется термин «мураль» (от исп. mural — настенная живопись). Также возможно определение «монументально-декоративная роспись». Анонимные рисунки и надписи на сооружениях, не имеющие художественной ценности, относят к граффити.
Монументальная живопись — древнейший вид живописи, известный с эпохи палеолита (росписи в пещерах Альтамира, Ляско и других). Благодаря стационарности и долговечности произведений монументальной живописи многочисленные её образцы остались практически от всех культур, создавших развитую архитектуру, и подчас служат единственным видом сохранившихся живописных произведений эпохи.
Начиная с ранней Античности и до позднего Возрождения, монументальная живопись наряду с монументальной скульптурой представляет собой один из основных методов декорирования каменных, кирпичных и бетонных (Древний Рим) сооружений. Широко применялась в храмовых и погребальных комплексах Древнего Египта, в архитектуре Крито-Микенской цивилизации. Практически не дошедшая до нас (за исключением мозаики) древнегреческая монументальная живопись, в том числе роспись мраморной и хрисоэлефантинной скульптуры, во многом определяла характер восприятия произведений классической и эллинистической пластики и зодчества.
В Древнем Риме, в особенности после древнеримской архитектурной революции, была распространена исключительно широко, в том числе — в оформлении частных жилищ. Мозаика и фреска, широко применявшиеся в храмовой архитектуре Византии, оказали определяющее влияние на развитие древнерусского монументального искусства.
В искусстве европейского Средневековья особого внимания заслуживает беспрецедентное развитие витражной техники. Ведущими мастерами эпохи Возрождения создано множество грандиозных по размаху и виртуозных по исполнению фресок.
Выдающиеся произведения монументальной живописи остались от доколумбовых цивилизаций Американского континента (в частности Майя). В искусстве дальневосточных цивилизаций монументальная живопись занимает особое место, вплотную соприкасаясь с декоративной живописью (искусство Японии).
В современной монументальной живописи активно осваиваются новые материалы мозаики и витража. В росписи исключительно трудоемкая и требующая технической виртуозности фреска уступает место технике «а секко» (по сухой штукатурке), более устойчивой в атмосфере современных городов.
Микенская керамика

Микенская керамика — тип вазописи Древней Греции, созданной в микенский период. На территории материковой Греции вытесняет реликты минийской керамики и минойскую керамику (последнюю также на Кикладах).
Археологи делят данную вазопись на несколько стилистических этапов, примерно соответствующих историческим периодам, однако частично накладывающихся друг на друга:
После дорийского вторжения XI века до н. э. большинство культурных достижений микенского периода утрачены, микенскую керамику вытесняет субмикенская, практически лишённая орнаментальных элементов.
Dulyovo porcelain works

Dulyovo porcelain works is a Russian porcelain manufacturer based in the Moscow Oblast. Its products are better known as Dulevo porcelain. The works were founded in the Dulyovo wasteland (now Likino-Dulyovo) in 1832 by merchant Terenti Kuznetsov from Gzhel.
Dulevo porcelain factory produced many sets and sculptures during the Soviet period. Designers included Pyotr Vasilyevich Leonov, Mikhail Mikhailovich Adamovich (between 1927 and 1933), Alexey Georgievich Sotnikov, Vladimir Klimentyevich Yasnetsov, Asta Davydovna Brzhezitskaya, Olga Mikhailovna Bogdanova, Evgeniya Ilyinichna Gatilova, and Nina Aleksandrovna Malysheva. Some designs were created by the Hungarian-born Eva Zeisel, before she fell foul of Stalin.
Dulyovo porcelain has gained gold awards at world's fairs in Paris (1937, for Leonov's tea set "Beauty") and Brussels (1958, for "The Falcon"). In 1976 the factory was awarded the Order of Lenin.
Dmitry Vinogradov

Dmitry Ivanovich Vinogradov (Russian: Дмитрий Иванович Виноградов; c. 1720 – 5 September [O.S. 25 August] 1758) was a Russian chemist who developed Russian hard-paste porcelain; he was the founder of the Imperial Porcelain Factory.
Vinogradov was born into a low-income household in Suzdal and was trained at the Slavic Greek Latin Academy where he came to know Mikhail Lomonosov. In 1736, Lomonosov, Vinogradov and a third student from the St. Petersburg Academy of Sciences, Gustav Ulrich Raiser, went abroad to study chemistry, metallurgy, and mining under Christian Wolff in Marburg, Hesse, and Johann Friedrich Henckel (Chemist) in Freiberg, Saxony. Upon his return to Russia in 1744, Vinogradov was sent to a ceramics manufactory that was established that year under the direction of Christoph Conrad Hunger, who had been induced by Empress Elizabeth to come to St Petersburg from Stockholm.
At that time hard-paste porcelain was produced only in China and Japan and in Meissen, Saxony, where a deposit of suitable kaolin had been discovered and first successfully employed in 1709 (see Meissen porcelain). Other European factories were beginning to emulate Meissen wares, but in soft-paste porcelain. The recipe for porcelain was a closely guarded secret at Meissen and the price of Meissen porcelain might exceed the price of silver of equal weight.
Hunger proved to be unable to produce porcelain from the materials at hand and was dismissed in 1748, leaving the venture in the hands of Vinogradov. Eight years Vinogradov and Mikhail Lomonosov spent developing an original Russian recipe for porcelain. In 1752, Vinogradov published a treatise advertising his success in producing the first satisfactory samples of porcelain, made of Russian raw materials, employing clay from Gzhel) mixed with finely-ground Olonets quartz and alabaster. Vinogradov trained the first Russian master craftsmen of porcelain at the factory. The first products were small wares, cups, snuffboxes and their lids, cane heads, doorknobs, knife handles and the like.
The production of large items, like plates, was going to be essential if the manufactory was to produce more than small luxuries. In December 1756 Vinogradov completed the construction of a large furnace and made a successful first firing. As a mark of its impending success the venture was renamed the Imperial Porcelain Factory. The Imperial factory's greatest period of success was to come under the direction of Prince Alexander Vyazemsky, after Vinogradov's death (in St. Petersburg in 1758). The factory exists today, once again known as the Imperial Porcelain Factory.
Vera Nazina

Vera Ivanovna Nazina (Russian: Ве́ра Ива́новна На́зина; born 26 April 1931) is a Soviet Russian painter, graphic artist. Living and working in Saint Petersburg, she is a member of the Saint Petersburg Union of Artists (before 1992, the Leningrad branch of Union of Artists of Russian Federation), and is regarded as one of representatives of the Leningrad school of painting.
Vera Ivanovna Nazina was born on 26 April 1931 in Leningrad, USSR. In 1945-1946 she engaged in the art studio of the House of Young Pioneers and Schoolchildren of Dzerzhinsky district of Leningrad.
In 1947, Vera Nazina entered the сeramics department of the School of Art and Industry in Leningrad. In 1950, Vera Nazina transferred at the faculty of monumental and decorative painting, she studied of Alexander Kazantsev, Ivan Stepashkin, Piotr Buchkin, Gleb Savinov.
In 1955, Vera Nazina graduated from Higher School of Art and Industry named after Vera Mukhina in Alexander Kazantsev workshop. Her graduation work was genre painting named "Children at harvest".
Vera Nazina has participated in Art Exhibitions Since 1958. She paints portraits, genre paintings, home interiors, landscapes, still life, sketches from the life. Vera Nazina mostly works in the technique of tempera painting and watercolors. Her personal exhibitions were in Leningrad (1984), and in 1985 in towns of Slantsy and Ivangorod, both in Leningrad Province.
The leading theme of Vera Nazina creativity is baby images, people and way of life of the northern Russian countryside. Her paintings are distinguished decorative and dominance favorite red and pink tones, penetrating and unifying color works.
In search of plots and original materials for their work, Vera Nazina often traveled to Karelia and the Arkhangelsk region, she visited Kargopol, Shozhma, Nyandoma, Kholmogory, worked in Staraya Ladoga, and on the Academicheskaya Dacha.
Vera Nazina is a member of Saint Petersburg Union of Artists (before 1992 - the Leningrad branch of Union of Artists of Russian Federation) since 1960.
Paintings by Vera Ivanovna Nazina reside in State Russian Museum, in Art museums and private collections of Russia, France, Germany, Finland, USA, England, and in other countries.
Porcelain manufacturing companies in Europe

Porcelain manufacturing companies are firms which manufacture porcelain.
The table below lists European manufacturers of porcelain established before the 18th century. This table may be sorted according to the year of foundation, description and country.
The table below lists European manufacturers of porcelain established in the 18th century. This table may be sorted according to the year of foundation, description and country.
The table below lists European manufacturers of porcelain established in the 19th century. This table may be sorted according to the year of foundation, description and country.
Porcelain War

Porcelain War is a 2024 documentary film directed by Brendan Bellomo and Slava Leontyev. It won the 2024 Sundance Festival Grand Jury Prize and follows the experience of Ukrainian artists as they face the current Russian occupation in Ukraine.
The documentary had its world premiere at the 2024 Sundance Film Festival, where it won the U.S. Documentary Competition Grand Jury Prize. At the 97th Academy Awards it was nominated for Best Documentary Feature Film.
Porcelain War follows Slava Leontyev, Anya Stasenko, and Andrey Stefanov during the war in Ukraine. All of them join the Ukrainian defense, and Slava works as a machine gun trainer. Even as the war goes on, Slava and Anya create porcelain figurines in resistance to the war. The film emphasizes the purpose of art during conflict as well as national pride. The soundtrack for the movie features music by Ukrainian Folk/ethno-chaos band DakhaBrakha who gave their entire discography for the film with a scene of their live performance during the credits.
The footage in Porcelain War includes Ukrainian landscape as well as the wreckage caused by war missiles.
War footage for Porcelain War was captured by GoPro action cameras and aerial drones. The movie also features hand drawn and CGI animation scenes from Polish company BluBlu Studios.
The film won the Grand Jury Prize for the U.S. documentary category in the 2024 Sundance Film Festival. Bellomo, who created the film along with Leontyev, explained that the film received an award "because of the bravery of the people of Ukraine". The film was also sponsored by the Utah Film Center. In August 2024, Picturehouse acquired distribution rights to the film.
The film received widespread critical acclaim. It holds a 94% rating on Rotten Tomatoes. Writing for the Los Angeles Times, critic Robert Abele described Porcelain War as "a sublime and stirring documentary."
It has been nominated for Best Documentary Feature at the 97th Academy Awards.
Вермонт

Вермонт (Англи: Vermont) Америкийн Нэгдсэн Улсын Зүүн Хойд хэсгийн Шинэ Английн бүсэд орших АНУ-ын нэгэн муж улс. Тус муж улс нийт нутаг дэвсгэрээр 45-д, хуурай газрын нутаг дэвсгэрээр 43-т ордог. Хүн ам нь 608,827 бөгөөд бүх тавин муж улс дундаа 49-т ордог (зөвхөн Вайомингаас илүү). Атлантын Далайтай залгадаггүй Шинэ Английн цорын ганц муж улс Вермонт нь умардаас өмнөдийг чиглэн сунайх Грийн нуруу болон Вермонтын баруун хилийн тал хувийг бүрдүүлэх Чамплэйн нуураараа алдартай. Тус муж улс өмнө талаараа Массачусеттс, зүүн талаараа Нью-Хэмпшир, баруун талаараа Нью-Йорк муж улсууд, хойд талаараа Канадын Кэбэк мужтай тус тус хиллэдэг.
Анх уугуул америкчуудын Абенаки омог болон Ирокезүүд нутаглаж байсан өнөөгийн Вермонтын нутаг дэвсгэрийг Франц улс эзэмшсэн боловч францчууд Франц-Индианы дайнд ялагдсаны дараа Британийн эзэмшилд шилжжээ. Олон жилийн турш эргэн тойрны колониуд, ялангуяа Нью-Хэмпшир ба Нью-Йорк нутаг дэвсгэрийн маргаан дэгдээж байлаа. Эдгээр колониудын олгосон газар эзэмших эрх бүхий нүүдэллэн суурьшигчдыг Грийн уулын хөвгүүд хэмээх сайн дурын цэрэгжсэн бүлэглэлүүд эсэргүүцэж байсан бөгөөд яваандаа тусгаар Бүгд Найрамдах Вермонт Улсыг үүсгэжээ. Энэ улс Америкийн хувьсгалт дайны явцад байгуулагдаж 14 жил оршин тогтносон. 1791 онд Вермонт АНУ-ын 14 дэх муж улс болон нэгджээ.
Тус муж улс байгалийн сайхан, сүүн бүтээгдхүүнээрээ алдартай. Вермонт АНУ-д агч модны сиропын үйлдвэрлэлээр тэргүүлдэг. Муж улсын нийслэл нь Монтпилиер бөгөөд хамгийн том хот бөгөөд метрополитан бүс нь Бөрлингтон юм. Бусад аль ч муж улсын хамгийн том хот нь Бөрлингтоноос том юм.
Засгийн газар
Газрын зураг, хүн амзүй
Аялал жуулчлал
Соёл, түүх
Онлайн хэвлэл мэдээллийн хэрэгсэл
Аквариумын загас

Энэ жагсаалт нь аквариумын загасны нийтлэг нэршилийн жагсаалт юм.
Эдгээр загаснууд нь усны мандлаас агаар амьсгалж хүчилтөрөгчийн хэрэгцээгээ хангаж чаддаг тул маш жижигхэн, агааржуулагчгүй усанд амьдрах чадвартай юм.
Өмнөд америк Цикласоматууд
Төв болон хойд америк Цикласоматууд
Эрлийз Цикласоматуудүүд Hybrids
Танганьика нуурын Сиклидийн төрлүүд
"Эмбүүна" Сиклидийн төрлүүд
"Хаап" Сиклидийн төрлүүд
Монголын гол нууруудын загасыг аквариумд гаршуулах тэжээх бүрэн бололцоотой.
Монгол орны загаснууд-г энд дарж харна уу.
ZIL-130

The ZIL-130 is a Soviet/Russian truck produced by ZIL in Moscow, Russia. The first prototype was built in 1956. Production began in 1962, while mass production started in 1964. In total, ZIL built 3,380,000 trucks up to 1994, making it one of the most numerous cargo trucks in the USSR and Russia. In 1995, production was moved to the now-defunct Ural Motor Plant (UamZ, its trucks were known as UamZ-43140).
ZIL started working on a replacement for the ZIL-164 right after De-Stalinization took place. The first prototype was built some months later and had an all-new cabin, as well as a wider, wraparound windshield and a V-shaped emblem identical to 1956 Ford F-Series trucks.
The new model retained little from its predecessor, with a new V8 engine (displacing 6.0 liters) and a more reinforced frame. The newer truck was slightly shorter in wheelbase than the ZIL-164 truck. Mass-production started in 1964 under the ZIL-130 name, and soon the ZIL-164 was discontinued in favor of its more modern successor.
The ZIL-130 received the latest features adopted by the global car industry of the 1950s while not being based on any foreign model and having a unique chassis, cabin and other parts. In 1965, production of the 6x6 ZIL-131 variant intended for the military started and then the 6x4 ZIL-133 also followed; both of these were heavily based on the standard 4x2 ZIL-130 truck.
Since 1986, in accordance with the branch standard OST 37.001-269-83, the ZIL-130 series received new indexes: ZIL-431410 (ZIL-130), ZIL-431510 (ZIL-130Г), ZIL-441510 (ZIL-130В1), ZIL-431810 (ZIL-138), ZIL-431610 (ZIL-138А), etc.
In 1986, ZIL introduced the newer ZIL-4331, but production of the ZIL-130 continued even after the dissolution of the Soviet Union, eventually ending in 1995, when the design tooling was sold to UamZ and production there of a rebadged and slightly improved ZIL-130 would continue until 2012 as the UamZ-43140 and then as the AMUR-531350. The most notable difference between the UamZ/AMUR versions and the standard ZIL-130 was that the truck now used the cab from the ZIL-131 and was also available with a 4-cylinder MMZ D-240 engine, apart from the old V8.
Like the broadly similar 3.5 ton GAZ-53, the ZIL-130 was also available in a 4-door double cab configuration, but only in fire engine forms.
Over the course of production, there were two modernizations of the ZIL-130 in 1966 and 1977. After 1977, the radiator enclosure was changed.
ZIL-157

The ZIL-157 is a general-purpose 2+1⁄2-ton 6×6 truck, produced at the Likhachev plant in the Soviet Union from 1958 to 1977, when production was transferred to the Amur plant, since the Likhachev plant wanted to focus more on modern trucks, such as the ZIL-131 range. Nevertheless, production of the ZIL-157 trucks continued even after the fall of the Soviet Union, but eventually ended in 1994.
Some time after the start of serial production of the ZIS-151, the revision of the ZIS-151 began. The new project was given the title ZIS-157. By 1956, two prototypes had been produced, which had some technical innovations compared to the ZIS-151. This also included tires specially developed for this vehicle, which were particularly wear-resistant due to the use of several layers of material. The spare wheel was no longer mounted behind the driver's cab, but under the truck, which allowed the frame and thus the entire truck to be shortened. A tire pressure control system was also installed, which significantly improved off-road capability.
Series production began on September 18, 1958 in Moscow. In the course of de-Stalinization, however, it was now renamed ZIL-157, as the plant was renamed in 1956 from "Zavod imeni Stalina" to "Zavod imeni Likhacheva". In the same year, the truck won an award at the World Expo in Brussels.
In 1961, a new version was introduced. The ZIL-157K had a more powerful engine, which it inherited from the ZIL-131 as well as the rest of the powertrain. This model was built until the cessation of production in Moscow in 1978. From that point on, the Uralsky Avtomotorny Zavod (UAmZ) took over the production of the truck. Here it was reworked again and designated ZIL-157KD. The payload increased by 500 kg to five tons, and three tons of cargo could still be transported off-road. Production officially continued until 1992, with vehicles still being assembled from existing parts until 1994. A total of 797,934 ZIL-157 trucks were produced by both manufacturers in 36 years of construction.
The ZIL-157 truck, like its predecessors, was mostly intended for use by the Red Army, but a number was also made for the civilian sector and for export; it was also popular with forestry companies, and was thus also used as a log truck, specifically in the ZIL-157V tractor trailer version.
In the Soviet Union, the vehicle received several nicknames from the population, including "Crocodile" because of the long bonnet and characteristic radiator grille.
ZIL-135

The ZIL-135 is a large eight-wheeled military transport and self-propelled artillery truck manufactured by ZiL during the Cold War from the Soviet Union starting in 1959. Its purpose was to carry and launch a Luna-M (NATO: Frog-7) surface-to-surface artillery rocket. The ZIL-135 was widely exported to other communist countries, most notably North Korea, where it is a common sight in films and military marches. It also served as the TEL for the BM-27 Uragan artillery rocket system.
This vehicle has two gasoline engines that power its 20 tonnes to a maximum speed of 65 kilometres per hour (40 mph). One engine drives the four wheels on the left of the truck, while the other engine drives the four wheels on the right. The ZIL-135 has eight wheel drive, but only the front and rear axles are used for steering. It has a maximum cruising range of 500 kilometres (310 mi).
The cab of the ZIL-135 is NBC protected, allowing the rockets to be fired without exposing the crew to possible contaminants. The six-man crew can emplace or displace the system in three minutes.
List of numbered roads in York Region

York Region, located in southcentral Ontario, Canada, assigned approximately 50 regional roads, each with a number ranging from 1 to 99. All expenses for York Regional Roads (i.e: maintenance, traffic lights, and snow clearing) are funded by the York Region government. Several new roads were assumed by the region include King–Vaughan Town Line and Kirby Sideroad. Most north-south roads originating in Toronto retains the proper names from south of Steeles Avenue.
Roads on Georgina Island are maintained by Chippewas of Georgina Island First Nation despite the island being within York Region.
Roads are generally paved with some gravel roads in less populated areas. Before the 20th Century most cleared roads were dirt roads.
There are 161 kilometres (100 mi) of provincially maintained highways, termed "provincial highways" or "King's Highways"
As in the rest of Ontario, the provincially maintained highways in York Region are designated with a shield-shaped sign topped with a crown. The highway number is in the centre, with the name ONTARIO below. These signs are known as shields.
Provincially maintained highways generally have greater construction standards than municipally or locally maintained roads. Although they are usually one lane in either direction, several short sections with two lanes in one direction as a passing lane exist along the highways.
York Region is also home to three 400-series highways, which are controlled-access freeways.
York Region is home to a privately-maintained (but provincially-owned) toll freeway, the 407 ETR. The freeway crosses the Region east-west near the southern border. Toll rates vary depending on the section, time of day, and mileage driven.
York Regional Roads are signed with a flowerpot-shaped sign, as are most regional and county roads in Ontario. The road number appears in the centre of the sign, with the word REGION above and the word YORK below. Like King's Highways, these signs are known as shields. As par standard practice in regional municipalities, they run through and are signed in urban areas in addition to rural areas.
The following is a list of provincially maintained highways in York Region. Communities are ordered by where the route encounters them (either from south to north or from west to east).
The main arterial road is a series of different named roads:
Georgina Island, Fox Island and Snake Island are within York Region, but are also part of the Chippewas of Georgina Island First Nation.
Roads highlighted as red are signed York Regional Roads.
Polo Fields

The Polo Fields is a large multi-purpose stadium and sporting field located on the West Side of San Francisco in Golden Gate Park. Despite its name, polo is rarely played on the Polo Fields. The facility has a multitude of uses. There are six regulation soccer pitches on the grass field, surrounded by a .67-mile cycle track. Wooden bleachers flank the north and south sides of the cycle track surrounding the field. Surrounding the grass field, cycle track, and bleachers is a 0.75-mile (1,210 m) dirt track used for running and horse riding.
The Polo Fields has been the site of diverse events over the years. The Polo Fields was originally called the Golden Gate Park Stadium and opened in 1906 as a velodrome. Cyclists from all over the West Coast have used the track for over a century. In 1967, the Human Be-In counterculture music concert was held on the Polo Fields. The Polo Fields was also the home field for San Francisco-based rugby clubs in the Northern California Rugby Football Union from the 1960s through the early 1990s. It was the site of the Golden Gate Rugby Tournament, held in April, during this time.
Cycling, soccer, cross country running and ultimate frisbee events are frequently held on the Polo Fields all year long. The annual Outside Lands Music and Arts Festival is held on the Polo Fields each August. From 1986 to 2009, the annual Bay to Breakers footrace held its post-race event, Footstock, at the Polo Fields each May.
The historic cycling track at the Polo Fields was a 1 kilometer long paved track used by cyclists for training and events. The cycling track was a centerpoint of bicycle racing from the 1930s through the 1950s.
The local group Friends of the Polo Field was recently formed to restore the cycling track to the original condition when it was created.