davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
2004

2004 (MMIV) was a leap year starting on Thursday of the Gregorian calendar, the 2004th year of the Common Era (CE) and Anno Domini (AD) designations, the 4th year of the 3rd millennium and the 21st century, and the 5th year of the 2000s decade.
2004 was designated as an International Year of Rice by the United Nations, and the International Year to Commemorate the Struggle Against Slavery and Its Abolition (by UNESCO).
2004 was a year marked by many popular and highly grossing film releases such as Shrek 2, Spider Man 2, The Incredibles, The Passion of the Christ and Howl's Moving Castle. 2004 was also the year where Toho Studios would release Godzilla's 50th anniversary movie, Godzilla: Final Wars, the last Godzilla movie until Legendary Entertainment's Godzilla in 2014, and the last Japanese Godzilla movie until Shin Godzilla in 2016.
Many shows would debut and end in 2004, with Friends airing its final episode on May 6, 2004 after nearly a decade on air, and Lost airing its first episode on September 22 of the same year. Tsuburaya Productions would air the highly controversial Ultraman Nexus, the 17th entry of the Ultra Series on October 2, 2004. Though the series was poorly received when it first began its broadcast, it is now seen as one of the best entries of the Ultra Series.
The gaming industry would see the release of many FPS and sequel games in 2004, with some of the most famous being Grand Theft Auto: San Andreas Halo 2, Metroid Prime 2: Echoes, Paper Mario: The Thousand-Year Door, and Half Life 2. These titles are considered some of the greatest video games of all time. The Nintendo DS also released this year, which grew to become the best-selling handheld console of all time.
ராஞ்சி ரயில் நிலையம்

ராஞ்சி ரயில் நிலையம் ராஞ்சி நகரத்துக்கான ரயில் போக்குவரத்துக்காக உருவாக்கப்பட்டது. ராஞ்சி நகரம், இந்திய மாநிலமான ஜார்க்கண்டில் உள்ள ராஞ்சி மாவட்டத்தின் தலைநகரம் ஆகும். ராஞ்சியில் இருந்து தில்லிக்கும், கல்கத்தாவுக்கு, பாட்னாவுக்கும் அடிக்கடி ரயில்கள் இயக்கப்படுகின்றன. ராஞ்சி நகரில் நான்கு ரயில் நிலையங்கள் உள்ளன.
இந்த நிலையத்தின் அருகில் பேருந்து நிலையம் உள்ளது. ராஞ்சி சந்திப்பிற்கு அருகில் உள்ள விமான நிலையங்களை கீழே காணவும்.
கிழக்கே போகும் ரயில்

கிழக்கே போகும் ரயில் 1978 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த தமிழ்த் திரைப்படமாகும். பதினாறு வயதினிலே என்ற தனது முதல் படத்தின் மூலம் தமிழ்த் திரையுலகில் ஒரு புரட்சியைத் தோற்றுவித்த இயக்குநர் பாரதிராஜா இயக்கிய இரண்டாவது திரைப்படம். இத்திரைப்படத்தில் சுதாகர், எம். ஆர். ராதிகா மற்றும் பலர் நடித்திருந்தனர். இப்படம் வணிக அடிப்படையில் பெரும் வெற்றி அடைந்தது. திரையரங்குளில் 365 நாட்கள் ஓடியது. இப்படம் தூர்ப்பு வெள்ளே ரைலு (తూర్పు వెళ్ళే రైలు) என்ற பெயரில் 1979 இல் தெலுங்கில் மறுஆக்கம் செய்யப்பட்டது. பதினாறு வயதினிலே என்ற தனது முதல் படத்தின் மூலம் தமிழ்த் திரையுலகில் ஒரு புரட்சியைத் தோற்றுவித்த இயக்குநர் பாரதிராஜா இயக்கிய இரண்டாவது திரைப்படம் "கிழக்கே போகும் ரயில்".
கிராமியச் சூழலில் பெருமளவில் வெளிப்புறப் படப்பிடிப்பாகவே தயாரிக்கப்பட்ட இப்படத்தில்தான் பின்னர் முன்னணிக் கதாநாயகியாகவும், இன்றளவும் வெற்றிகரமான தொலைக்காட்சித் தொடர் தயாரிப்பாளராகவும் விளங்கி வரும் ராதிகா அறிமுகமானார். அவரது முதற்படத்தைப் போலவே, கிராமியச் சூழலில் அநேகமாக வெளிப்புறப் படப்பிடிப்பாகவே தயாரிக்கப்பட்ட இப்படத்தில்தான் பின்னர் முன்னணிக் கதாநாயகியாகப் பல வருடங்களுக்கு விளங்கி, இன்றளவும் வெற்றிகரமான தொலைக்காட்சித் தொடர் தயாரிப்பாளராக விளங்கி வரும் ராதிகா அறிமுகமானார். நாவிதன் ஒருவரின் மகனான ஒரு ஏழைக் கிராமக் கவிஞன் மற்றும் அந்தக் கிராமத்திலேயே அடைக்கலம் புகும் கள்ளமற்ற பெண் ஒருத்தி ஆகியோரின் இடையிலான காதலை சுவைபடவும் இயற்கையாகவும் சித்தரித்த இப்படம் வர்த்தக ரீதியாகவும் பெரும் வெற்றி அடைந்தது. இப்படத்தில் பாக்கியராஜ் உதவி இயக்குநராகப் பணியாற்றினார்.
நாவிதன் ஒருவரின் மகனான ஒரு ஏழைக் கிராமக் கவிஞன் மற்றும் அந்தக் கிராமத்திலேயே அடைக்கலம் புகும் கள்ளமற்ற பெண் ஒருத்தி ஆகியோரின் இடையிலான காதலே இத்திரைப்படத்தின் கதைக்களமாகும்.
இளையராஜா இசையில் இப்படத்தின் பாடல்கள் அனைத்துமே பெரும் அளவு பிரபலமாயின. குறிப்பாக, கருநாடக இசை அடிப்படையில் அமைந்த "மாஞ்சோலைக் கிளிதானோ" என்னும் பாடல் பின்னணிப் பாடகர் ஜெயசந்திரனுக்குப் பெரும் புகழை ஈட்டித் தந்தது.
இந்தப் படத்தின் பின்னணி இசையையும் பாடல்களையும் இளையராஜா இயற்றியிருந்தார். இப்படத்தின் பாடல்கள் அனைத்துமே பெரும்புகழ் பெற்றன. குறிப்பாக, கருநாடக இசை அடிப்படையில் அமைந்த "மாஞ்சோலைக் கிளிதானோ" என்னும் பாடல் பின்னணிப் பாடகர் ஜெயசந்திரனுக்குப் பெரும் புகழை ஈட்டித் தந்தது.
இணைய திரைத் தரவுதளத்தில் கிழக்கே போகும் ரயில்
திருச்சானூர் தொடருந்து நிலையம்

திருச்சானூர்தொடருந்து நிலையம் (Tiruchanur railway station) (நிலையக் குறியீடு: டி.சி.என்.ஆர்.) என்பது தென்கடற்கரை ரயில்வே மண்டலத்தின் குண்டக்கல் ரயில் பிரிவில் உள்ள சி-வகை இந்திய ரயில் நிலையமாகும். இது குண்டக்கல்-ரேணிகுண்டா பிரிவில் அமைந்துள்ளது. திருச்சானூர் நகருக்கு ரயில் இணைப்பை வழங்கும் நிலையமாக இது உள்ளது.
தேஹு ரோடு தொடருந்து நிலையம்

தேஹு ரோடு தொடருந்து நிலையம் புனே புறநகர் ரயில்வேக்கு உட்பட்ட தொடர்வண்டி நிலையம் ஆகும். இங்கு புனே புறநகர் ரயில்வேயில் இயங்கும் அனைத்து தொடர்வண்டிகளும் நின்று செல்கின்றன. இது மும்பை - புனே ரயில் வழித்தடத்தில் உள்ளது. இந்திய ரயில்வேயின் மத்திய கோட்டத்தினர் இயக்குகின்றனர். இது ஐந்து நடைமேடைகளையும், ஆறு ரயில்பாதைகளையும் கொண்டது.
இந்திய இரயில்வேயினால் இயக்கப்படும் இரயில்களின் பட்டியல்

இது இந்திய இரயில்வேயினால் இயக்கப்படும் இரயில்களின் பட்டியல். அனைத்து இரயில்களும் இப்பட்டியலில் இணைக்கப்படவில்லை.
ஜீலம் விரைவு வண்டி

ஜீலம் எக்ஸ்பிரஸ் (Jhelum Express) இந்திய ரயில்வேயினால் இயக்கப்படும் தினசரி ரயில் சேவைகளுள் ஒன்றாகும். மஹாராஷ்டிராவின் இரண்டாவது பெரிய நகரான புனேவில் இருந்து ஜம்மு காஷ்மீரின் தலைநகரான ஜம்மு தாவிக்கு இந்த ரயில் சேவை இயக்கப்படுகிறது. தென்னிந்திய அதிகாரப்பூர்வ இடத்திலிருந்து இந்திய எல்லைக்கு அருகே செல்வதால் இந்த ரயில்சேவை மிகவும் முக்கியமானது.
ஜீலம் எக்ஸ்பிரஸ் புனேவில் இருந்து செயல்படும் பழமையான ரயில் சேவைகளில் ஒன்று. இந்த ரயில்சேவை 1977 ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டது. புனேவினை புது டெல்லியுடன் இணைத்த முதல் ரயில்சேவை இதுவாகும். ஜீலம் எக்ஸ்பிரஸ் முதலில் இராணுவத்தின் தேவைகளுக்குத்தான் தொடங்கப்பட்டது.
ஜம்மு காஷ்மீரின் முக்கிய நதியான ஜீலம் எனும் நதியின் பெயரினை இந்த ரயில்சேவைக்கு வைத்துள்ளனர். 11077 என்ற வண்டி எண்ணுடன் புனேவில் இருந்து ஜம்முதாவிக்கும், 11078 என்ற வண்டி எண்ணுடன் ஜம்முதாவியில் இருந்து புனேவுக்கும் இந்த ரயில் இயக்கப்படுகிறது.
இனி வரும் காலங்களில் ஜீலம் எக்ஸ்பிரசின் செயல்பாடு காண்ட்ரா வரை நீட்டிக்கப்படவுள்ளது. மேலும் குறைந்த பயண நேரத்தில் அதிக தூரம் பயணிக்கும்படியான வேலைகள் நடைபெற்று வருகின்றன.
திருச்சிராப்பள்ளி - மயிலாடுதுறை விரைவு வண்டி

திருச்சிராப்பள்ளி-மயிலாடுதுறை விரைவு வண்டி (கும்பகோணம் வழியாக) என்பது திருச்சிராப்பள்ளி சந்திப்பிலிருந்து மயிலாடுதுறை சந்திப்பு வரை செல்லும் ஒரு விரைவு வண்டி ஆகும். இந்த ரயில் மற்றும் ரேக்குகள் தென் மேற்கு ரயில்வே மண்டலத்திற்க்கு சொந்தமானது. இரயில் இரு திசைகளிலும் (16233/16234) என எண்ணப்பட்டுள்ளது.
திருச்சிராப்பள்ளியில் இருந்து மயிலாடுதுறைக்கு இடையே இந்த ரயில் இயக்கப்படுகிறது. மைசூரு-மயிலாடுதுறை விரைவு வண்டியில் இருந்து அதன் பயணத்தை முடித்ததும், இந்த ரயில் மயிலாடுதுறையில் இருந்து காலை 8 மணி 35நிமிடங்களுக்கு புறப்பட்டு 11மணி 05நிமிடங்களுக்கு மணிக்கு திருச்சிராப்பள்ளி சந்திப்பை சென்றடைகிறது. திரும்பும் திசையில் இந்த ரயில் திருச்சிராப்பள்ளி சந்திப்பில் இருந்து 13மணி 05நிமிடங்களுக்கு புறப்பட்டு, 15மணி 45நிமிடங்களுக்கு மயிலாடுதுறை சந்திப்பை சென்றடைகிறது. திருச்சிராப்பள்ளி ஜே.என்., தஞ்சாவூர் சந்திப்பு. பாபநாசம், கும்பகோணம், ஆடுதுறை, குத்தாலம், மயிலாடுதுறை ஆகிய பகுதிகளில் இருந்து வருபவர்களுக்கு இந்த ரயில் மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும். இந்த ரயில் தினமும் இருபுறமும் இருந்து பகல்நேரத்தில் புறப்படுகிறது.
மைசூர் - மயிலாடுதுறை விரைவு வண்டி & மைசூர் - தூத்துக்குடி விரைவு வண்டி
தளேகாவ் தொடருந்து நிலையம்

தளேகாவ் தொடருந்து நிலையம் மும்பை - புனே ரயில் போக்குவரத்து வழித்தடத்தில் அமைந்துள்ளது. புனேவின் புறநகர் தொடருந்துகள் நிற்கும் முக்கியமான நிலையங்களில் இதுவும் ஒன்று. புனே - தளேகாவொன் தடத்தில் செல்லும் தொடர்வண்டிகளும் இங்கே வந்தடைகின்றன.
தக்சின் விரைவுவண்டி

தக்சின் விரைவுவண்டி (Dakshin Express) இந்திய ரயில்வேயினைச் சேர்ந்த ஒரு அதிவிரைவு எக்ஸ்பிரஸ் ரயிலாகும். இதன் வண்டி எண் 12721 / 12722. இது ஹைதராபாத்தின் டெக்கானுக்கும், ஹஸ்ரத் நிசாமுதீனுக்கும் இடையில் செயல்படும் ரயில் சேவையாகும். இது ஒரு தினசரி ரயில் சேவை. 12721 வண்டி எண்ணுடன் ஹைதராபத் டெக்கானில் இருந்து ஹஸ்ரத் நிசாமுதீனுக்கும், 12722 வண்டி எண்ணுடன் ஹஸ்ரத் நிசாமுதினில் இருந்து ஹைதராபாத் டெக்கானுக்கும் இந்த ரயில்சேவை செயல்படுகிறது.
12721 / 12722 தக்சின் எக்ஸ்பிரஸ் தற்போதுள்ள அமைப்பின்படி 2 குளிரூட்டப்பட்ட 2 அடுக்கு பெட்டிகள், 2 குளிரூட்டப்பட்ட 3 அடுக்கு பெட்டிகள், 14 படுக்கை வகுப்புகள் கொண்ட பெட்டிகள், 4 பொதுவான முன்பதிவு செய்யப்படாத பெட்டிகள் மற்றும் ஒரு சமையல் அறை பெட்டிகள் ஆகியவற்றினைக் கொண்டுள்ளது. இந்திய ரயில்வேயின் அமைப்பு மற்றும் பயன்பாட்டின் அடிப்படையின் மற்ற ரயில்களைப் போல் இந்த தக்சின் எக்ஸ்பிரஸின் பெட்டிகளும் மாற்றமடையக் கூடியது. இதில் வண்டி எண் 12861 / 12862 ஐக் கொண்ட விசாகப்பட்டினம் தொடர்பு எக்ஸ்பிரஸும் அடங்கும்.
12721 என்ற வண்டி எண் கொண்ட தக்சின் எக்ஸ்பிரஸ், சுமார் 1670 கிலோ மீட்டர் தொலைவினை 29 மணிநேரம் 30 நிமிடங்களில், மணிக்கு 56.61 கிலோ மீட்டர் வேகத்தில் கடக்கிறது. அதேபோல் 1669 கிலோ மீட்டர் தொலைவினை 30 மணி நேரத்தில் 12722 என்ற வண்டி எண் கொண்ட தக்சின்எக்ஸ்பிரஸ் மணிக்கு 55.63 கிலோ மீட்டர் வேகத்தில் கடக்கிறது. இதன் இருதிசைகளிலும் சேர்த்து சராசரியாக மணிக்கு 55 கிலோ மீட்டர் என்ற வேகத்தில் செல்கிறது. இது இந்திய ரயில்வேயின் விதிமுறைகளுக்கு உட்பட்ட வேகமாகும். காஸிபெட் சந்திப்பில் வண்டி எண் 12861 / 12862 கொண்ட விசாகப்பட்டினம் தொடர்பு எக்ஸ்பிரஸின் கோச்சுக்கள் 12721 / 12722 கொண்ட தக்சின் எக்ஸ்பிரஸ் உடன் இணைகின்றன.
இது வழக்கமாக WAP 7 என்ஜினியால் லாலகுடா ஷெட்க்கு இழுக்கப்படுகிறது
உதியான் விரைவுவண்டி

உத்யான் விரைவுவண்டி அல்லது உதியான் விரைவுவண்டி அல்லதுஉதய் விரைவுத் தொடர் வண்டி என்பது இந்திய இரயில்வேயினால் இயக்கப்படுகின்ற விரைவுவண்டிகளில் ஒன்றாகும். இது மும்பையில் இருந்து பெங்களூர் வரை சென்று திரும்பும். இது முழுமையான குளிரூட்டப்பட்ட இரண்டு அடுக்குக் கொண்ட விரைவுவண்டி ரயில் ஆகும். இந்த ரயில்கள் தூங்கும் வசதி கொண்டவை மற்றும் இரவு பயணத்திற்குப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
இந்த வண்டி மும்பை, தானே, கல்யாண், லோணாவ்ளா, புனே, சோலாப்பூர், குல்பர்கா, வாடி சந்திப்பு, குண்டக்கல், பெங்களூர் ஆகிய ஊர்களுக்கு செல்கிறது.
சேது அதிவேக விரைவுத் தொடருந்து

சேது விரைவு வண்டி (Sethu Superfast Express) என்பது இந்திய ரயில்வேயின், தெற்கு ரயில்வே கோட்டத்தின் கீழ் இயங்கும் ஓர் அதிவிரைவுத் தொடர் வண்டியாகும். இது சென்னை எழும்பூர் முதல் ராமேஸ்வரம் வரை இயக்கப்படுகிறது. இது 22 ரயில் பெட்டிகள் கொண்ட ஒரு தினசரி தொடர் வண்டியாகும். இந்த இரயில் சராசரியாக 601 கி. மீ (374 மைல்) தூரத்தை 11 மணி நேரத்தில் கடக்கிறது.இது இந்திய ரயில்வேயின் தெற்கு மண்டல ரயில்சேவைகளுள் ஒன்றாகும்.
18 ஆம் நூற்றாண்டின் தமிழ்நாட்டின், இராமநாதபுரம் சமஸ்தானத்தின் "சேதுபதி" என்ற மன்னரை பெருமைப்படுத்தும் விதமாக இந்த வண்டிக்கு சேது அதிவிரைவு வண்டி என பெயரிடப்பட்டது.
சேது அதிவிரைவு வண்டி சென்னையிலிருந்து, செங்கல்பட்டு, விழுப்புரம், விருத்தாச்சலம், அரியலூர், திருச்சிராப்பள்ளி, புதுக்கோட்டை, காரைக்குடி, சிவகங்கை, மானாமதுரை, பரமக்குடி, ராமநாதபுரம் போன்ற முக்கிய நகரங்கள் வழியாக இராமேஸ்வரம் சென்றடைகிறது. திருச்சிராப்பள்ளி முதல் தாம்பரம் வரை, இந்த ரயில் அதிகபட்சமாக 120km/h எனும் வேகத்தில் செல்கிறது.
இந்த வண்டியில் மொத்தம் 23 பெட்டிகள் உள்ளன. அவற்றுள் குளிர்சாதன முதல் வகுப்பு மற்றும் உரண்டாம் வகுப்பு பெட்டி (HA), குளிர்சாதன இரண்டாம் வகுப்பு பெட்டி (A), குளிர்சாதன மூன்றாம் வகுப்பு பெட்டிகள் (B), குளிர்சாதனம் இல்லாத படுக்கை வசதி பெட்டிகள் (SL), முன்பதிவற்ற பொதுபெட்டிகள் (GS) மற்றும் சாமான், மகளிர், கார்டு பெட்டிகள் (SLRD).
இராமேஸ்வரம் மற்றும் சென்னை எழும்பூர் இடையே இயங்கும், இராமேஸ்வரம் (படகு மெயில்) விரைவு வண்டியுடன் (RSA) 16851/16852 இரயில் பெட்டி பகிர்வு செய்யப்படுகிறது.
மலைக்கோட்டை அதிவிரைவு வண்டி

மலைக்கோட்டை அதிவேக விரைவுத் தொடருந்து (Rockfort Superfast Express) ஆனது ஒரு இரவு நேர ரயில் சேவையாகும். ஒரே நாள் இரவில் இந்த இரயில் சேவை திருச்சிராப்பள்ளி முதல் சென்னை எழும்பூர் வரை சென்றடைகிறது. இது தனது முதல் சேவையினை 01 ஆகஸ்டு 1972 ஆம் ஆண்டு தொடங்கியது. இதன் பயண தூரமானது 337 கி.மீ தொலைவிற்கு 5 மணி நேரங்களில் சென்றடைகிறது.
தற்போது மலைக்கோட்டை விரைவு இரயிலானது 12654 என்ற எண்ணில் திருச்சிராப்பள்ளி சந்திப்பில் இருந்து சென்னை எழும்பூர் இரயில் நிலையம் வரையிலும், 12653 என்ற எண்ணில் மறுமுனையான சென்னை எழும்பூர் இரயில் நிலையத்தில் இருந்து திருச்சிராப்பள்ளி சந்திப்பு வரையிலும் மலைக்கோட்டை விரைவு இரயில் செயல்படுகிறது.
இந்த வண்டியில் மொத்தம் 21 பெட்டிகள் உள்ளது.
தென்காசி சந்திப்பு தொடருந்து நிலையம்

தென்காசி சந்திப்பு தொடருந்து நிலையம் (Tenkasi railway station, நிலைய குறியீடு:TSI), இந்தியாவின், தமிழ்நாடு மாநிலத்தில், தென்காசி நகரில் உள்ள ஒரு தொடருந்து நிலையம் ஆகும். இது தெற்கு ரயில்வே மண்டலத்தின் ஒரு பகுதியான மதுரை தொடருந்து பிரிவு நிர்வாகத்தின் கீழ் வருகிறது.
இந்த தொடருந்து நிலையம் தென்காசி நகரில் இரயில்வே நிலையச் சாலையின் மீது அமைந்துள்ளது. இதன் அருகில் தென்காசி நகரின் பேருந்து நிலையம் உள்ளது. இதனருகில் 72 கிலோமீட்டர்கள் (45 mi) தொலைவில் திருவனந்தபுரம் விமான நிலையம் அமைந்துள்ளது.
இந்த நிலையம் ஒரு மைய புள்ளியாக சென்னை, மதுரை சந்திப்பு, திருநெல்வேலி சந்திப்பு தொடருந்து நிலையம், கோயம்புத்தூர் சந்தி, இராமேஸ்வரம் போன்றவற்றினை இணைக்கிறது.
இந்திய இரயில்வேயின் அமிர்த பாரத் நிலையத் திட்டத்தின் கீழ் மேம்படுத்தப்படுவதற்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தமிழ்நாட்டின் 75 நிலையங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். மத்திய அரசின் உள்கட்டமைப்புக்கான பிரதமர் கதி சக்தி அமைப்பின் கீழ் இத்திட்டம் செயற்படுத்தப்படுகிறது.
அமிர்த பாரத் திட்டத்தின் கீழ் மதுரை தொடருந்து கோட்டத்தில் தென்காசி ரயில் நிலையத்தை புதுப்பிக்கும் பணிக்கு 17 கோடி ரூபாய் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.
பயணிகள் தொடருந்து
கீழ்கண்ட பயணிகள் தொடருந்து கொரானா பெருந்தெற்று காரணமாக 22.மார்ச் 2020 அன்று முதல் தற்காலிகமாக நிறுத்தப்பட்டது.
விரைவு /அதிவிரைவு பயணிகள் தொடருந்து
சிறப்பு விரைவு /அதிவிரைவு பயணிகள் தொடருந்து
இந்தூர் துரந்தோ

இந்தூர் துரந்தோ அதிவேக விரைவு தொடருந்து மும்பை சென்ட்ரலை (BCT) இந்தூர் சந்திப்புடன் (INDB) இணைக்கும் ஒரு தொடருந்து சேவையாகும். தற்போது இந்த ரயில்சேவை 12227/12228 என்ற வண்டி எண்ணுடன் செயல்படுகிறது.
மும்பை – இந்தூர் பாதையில் விரைவாகச் செயல்படும் ரயில்சேவை இதுவே. 829 கிலோ மீட்டர் தூரத்தினை 12 மணி நேரம் 35 நிமிடங்களில் சராசரியாக மணிக்கு 65.88 கிலோ மீட்டர் வேகத்தில், 12227 துரந்தோ எக்ஸ்பிரஸ் சென்றடைகிறது. அதே போல் 829 கிலோ மீட்டர் தூரத்தினை 12 மணி நேரம் 40 நிமிடங்களில் சராசரியாக மணிக்கு 65.66 கிலோ மீட்டர் வேகத்தில், 12228 துரந்தோ எக்ஸ்பிரஸ் சென்றடைகிறது. இந்த இந்தூர் துரந்தோ எக்ஸ்பிரஸ் போலவே “அவந்திகா எக்ஸ்பிரஸ்” எனும் ரயில் சேவையும் மும்பை மற்றும் இந்தூர் இடங்களுக்கு இடையே செயல்படுகிறது.
எட்டு ஏசி 3 டையர் கோச்சுகள், இரு ஏசி 2 டையர் கோச்சுகளும், ஒரு ஏசி முதல் வகுப்பு கோச்சும், ஒரு பேன்ட்ரி கார் மற்றும் 2 EOG கார்ஸ் கோச்சு என மொத்தம் 14 கோச்சுகள் உள்ளன. இந்தியன் ரயில்வேயின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க வழக்கமான கோச்சுகளை விட அதிகமான கோச்சுகளை இணைக்கவும், தேவையில்லாத கோச்சுகளைக் குறைக்கவும் இயலும்.
முதன் முறையாக 2011 ஆம் ஆண்டு, ஜனவரி மாதம் 28 ஆம் நாள் துரந்தோ எக்ஸ்பிரஸ் தனது சேவையினைத் தொடங்கியது. தொடக்கம் முதல் இன்று வரையே வாரத்திற்கு இரண்டு நாட்கள் மட்டுமே செயல்படும் சேவையாக செயல்பட்டு வருகிறது. இந்த ரயில் முழுவதும் ஏசி (குளிரூட்டும்) வசதியுடன் அமைந்துள்ளது மற்றும் LHB ரேக் வசதிகளும் செய்யப்பட்டுள்ளன.
மும்பை சென்ட்ரல் மற்றும் வடோதரா சந்திப்பு ஆகிய பகுதிகளுக்கு இடைப்பட்ட பகுதிகளில் WCAM 2/2P இஞ்சினை, ரயிலை இழுத்துச் செல்வதற்கு பயன்படுத்துகின்றனர். அதன் பின்பு ராட்லாம் சந்திப்பு வரை வடோதராவினை அடிப்படையாகக் கொண்ட WAP 4 இஞ்சின் இழுவைக்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது. பின்னர் ராட்லாம் சந்திப்பினை அடிப்படையாகக் கொண்ட WDM 2 அல்லது WDM 3A இஞ்சின் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
மேற்கு ரயில்வே, DC எலெக்ட்ரிக் ரயிலை முழுவதுமாக ஏசி கொண்ட (குளிரூட்டிய அறைகளைக் கொண்ட) ரயிலாக பிப்ரவரி 5 , 2012 முதல் மாற்றியது. தற்போது தொடர்ச்சியாக வடோதராவினை அடிப்படையாகக் கொண்ட WAP 4E அல்லது WAP 5 இஞ்சின் மும்பை சென்ட்ரலில் இருந்து இந்தூர் வரை இயங்குகிறது.
இரு நாட்கள் பயணத்தில், தொழில்நுட்ப வேலைகளுக்காக இந்த எக்ஸ்பிரஸ் வடோதரா சந்திப்பு, ராட்லாம் சந்திப்பு, உஜ்ஜைன் சந்திப்பு போன்ற இடங்களில் நிறுத்தங்களைக் கொண்டுள்ளன.
இந்தூர் துரந்தோ (வண்டி எண்-12227)
மும்பை துரந்தோ (வண்டி எண்-12228)
List of oil spills

This is a reverse-chronological list of oil spills that have occurred throughout the world and spill(s) that are currently ongoing. Quantities are measured in tonnes of crude oil with one tonne roughly equal to 308 US gallons, 256 Imperial gallons, 7.33 barrels, or 1165 litres. This calculation uses a median value of 0.858 for the specific gravity of light crude oil; actual values can range from 0.816 to 0.893, so the amounts shown below are inexact. They are also estimates, because the actual volume of an oil spill is difficult to measure exactly.
Note: The "flow rate" column applies to leaking wells, pipelines, etc., and is often used to estimate the total amount of oil spilled. The "full cargo" column applies to vessels, vehicles, etc., and represents the maximum amount of oil that could be spilled. The "spilled" columns indicate the total amount of oil that has been released to the environment so far, and should be based on official estimates found in referenced sources whenever possible. When official estimates vary, use the "min tonnes" and "max tonnes" columns to show the range of estimates (minimum and maximum) in metric tonnes (i.e. 1 tonne = 1,000 kg).
This graphic is limited to oil spills that occurred between 1969 and 2015 (graphic has not been updated for newer spills) and that affected US waters (land-based spills are not depicted). Unlike the units of tonnes used on the rest of this page, the graphic's numbers are presented in millions of US gallons (abbreviated as "MG" in the graphic), where 1 MG is roughly equal to 3,250 tonnes of crude oil.
Geography of Tamil Nadu

Tamil Nadu is the tenth largest state in India and covers an area of 130,058 square kilometres (50,216 sq mi). It is bordered by Kerala to the west, Karnataka to the northwest, Andhra Pradesh to the north, the Bay of Bengal to the east and the Indian Ocean to the south. Cape Comorin (Kanyakumari), the southernmost tip of the Indian Peninsula is located in south of Tamil Nadu.
The western, southern and north-western parts are hilly and mix of vegetation and arid. Tamil Nadu is the only state in India that has both the Western Ghat and the Eastern Ghat mountain ranges which both meet at the Nilgiri Hills. The Western Ghats dominate the entire western border with Kerala, effectively blocking much of the rain-bearing clouds of the South West Monsoon from entering the state. The eastern parts are fertile coastal plains. The northern parts are a mix of hills and plains. The central and the south-central regions are arid plains.
Tamil Nadu has a coastline of about 1,076 kilometres (700 mi) which is the country's second longest coastline after Gujarat, Tamil Nadu's coastline bore the brunt of the 2004 Indian Ocean tsunami when it hit India, which caused 7,793 direct deaths in the state. Tamil Nadu falls mostly in a region of low seismic hazard with the exception of the western border areas that lie in a low to moderate hazard zone. Parts of this region have seismic activity bagging the M5.0 range.
Tamil Nadu is heavily dependent on monsoon rains, and thereby is prone to droughts when the monsoons fail. The climate of the state ranges from wet rainforests to semi-arid plains, with some interior locations bordering on a desert climate. Agriculture in Tamil Nadu is a gamble on the monsoon. The state has distinct periods of rainfall, which are the advancing monsoon period, South-west monsoon (from June to September) with strong southwest winds, the North-east monsoon (from October to December), with dominant northeast winds, and the Dry season (from January to May). The normal annual rainfall of the state is about 945 mm (37.2 in), of which 48% is through the North East monsoon, and 32% through the South West monsoon. Since the state is entirely dependent on rains for recharging its water resources, monsoon failures lead to acute water scarcity and severe drought.
Itawa, Pipalda

Itawa is a town in Pipalda Tehsil, Kota District, Rajasthan, India. It is located near the state boundary with Madhya Pradesh, about 79 kilometres northeast of the district seat Kota, and 5 kilometres southwest of the tehsil seat Pipalda. As of 2011, the town has a population of 26,741.
Itawa is situated to the south of Fatehpura and Rajopa Villages, west of Khorawada Village, north of Gondi Village, and east of Dadwara Village. Rajasthan State Highway 1 passes through the west of the town. Its average elevation is at 225 metres above the sea level.
Itawa has a Hot Semi-arid Climate. It receives the most abundant rainfall in July, with 264 mm of precipitation; and the most scarce rainfall in April, with 3 mm of precipitation.
By 2011, Itawa hosts 5,257 households and 26,741 inhabitants. Out of the total population, 13,898 are male and 12,843 are female. The total literacy rate is 63.88%, with 10,273 of the male population and 6,808 of the female population being literate. The village's census location code is 101762.
Big Indian (Utah)

Big Indian is a 6,120-foot-elevation (1,865-meter) summit in San Juan County, Utah, United States.
Big Indian is situated three miles (4.8 km) north-northeast of the Monument Valley Tribal Park Visitor Center, on Navajo Nation land. It is an iconic landform of Monument Valley and can be seen from Highway 163. Precipitation runoff from this landform's slopes drains into the San Juan River drainage basin. Topographic relief is significant as the summit rises 700 feet (213 meters) above the surrounding terrain in 0.25 mile (0.4 km). The nearest higher summit is Sentinel Mesa, 0.62 miles (1.00 km) to the southwest. This landform's toponym was officially adopted in 1964 by the United States Board on Geographic Names. It is so named because the butte resembles the face of a native American looking south-southeast into the valley. "Big Chief" and "Big Indian Butte" were alternate names that were ultimately rejected.
Big Indian is composed of two principal strata. The bottom layer is slope-forming Organ Rock Shale underlaying cliff-forming De Chelly Sandstone. The rock was deposited during the Permian period. The buttes and mesas of Monument Valley are the result of the Organ Rock Shale being more easily eroded than the overlaying sandstone.
Spring and fall are the most favorable seasons to visit Big Indian. According to the Köppen climate classification system, it is located in a semi-arid climate zone with cold winters and hot summers. Summers average 54 days above 90 °F (32 °C) annually, and highs rarely exceed 100 °F (38 °C). Summer nights are comfortably cool, and temperatures drop quickly after sunset. Winters are cold, but daytime highs are usually above freezing. Winter temperatures below 0 °F (−18 °C) are uncommon, though possible. This desert climate receives less than 10 inches (250 millimeters) of annual rainfall, and snowfall is generally light during the winter.
Tirunelveli Junction railway station

Tirunelveli Junction railway station (also known as Nellai Junction railway station)(station code: TEN) is an NSG–2 category Indian railway station in Madurai railway division of Southern Railway zone. It serves the city of Tirunelveli, located in Tirunelveli district of the Indian state of Tamil Nadu.
The Nellai Express – a super-fast train connecting Tirunelveli and Chennai Egmore – runs packed almost throughout the year. The station is one of the oldest on the Indian railway network, built in 1893.
It acts as a major railway junction and every train passing through this station has a mandatory halt here in any of the available 5 platforms. Passenger trains towards Sengottai railway station, Tiruchendur railway station, Tuticorin Railway Station, Nagercoil Junction railway station, Erode Junction railway station, Tiruchirappalli Junction railway station departs from here.
It is one of the 75 stations in Tamil Nadu to be named for upgradation under Amrit Bharat Station Scheme of Indian Railways.
270 crore rupees have been allocated for the renovation work of Tirunelveli railway station under the Amrit Bharat scheme.
Major works to be planned under the scheme:
For the FY 2022–23, the annual earnings of the station was ₹1,148,600,461 (US$13 million) and daily earnings was ₹3,146,851 (US$37,000). For the same financial year, the annual passenger count was 4,020,879 and daily count was 11,016. While, the footfall per day was recorded as 23,416.
List of train songs

A train song is a song referencing passenger or freight railroads, often using a syncopated beat resembling the sound of train wheels over train tracks. Trains have been a theme in both traditional and popular music since the first half of the 19th century and over the years have appeared in nearly all musical genres, including folk, blues, country, rock, jazz, world, classical and avant-garde. While the prominence of railroads in the United States has faded in recent decades, the train endures as a common image in popular song.
The earliest known train songs date to two years before the first public railway began operating in the United States. "The Carrollton March", copyrighted July 1, 1828, was composed by Arthur Clifton to commemorate the groundbreaking of the Baltimore and Ohio Railroad. Another song written for the occasion, "Rail Road March" by Charles Meineke, was copyrighted two days after Clifton's, one day before the July 4 ceremonies. The number of train songs that have appeared since then is impossible to determine, not only because of the difficulties in documenting the songs but also in defining the genre.
Following is a list of nearly 800 songs by artists worldwide, alphabetized by song title. Most have appeared on commercially released albums and singles and are notable for either their composers, the musicians who performed them, or their place in the history of the form. Besides recorded works, the list includes songs that preceded the first wax cylinder records of the late 1800s and were published as either broadsides or sheet music.
Limau purut

Limau purut (Jawi: ‏لیماو ڤوروت‎‎; nama saintifik: C. hystrix) adalah sejenis tumbuhan sitrus yang bertaburan asal di kawasan-kawasan tropika Asia Tenggara dan selatan China, ia dikenali kerana permukaan buah limau ia yang kasar berkutil bintil atau "purut".
Ia sering kali digunakan dalam masakan-masakan dan perubatan tradisi serata Asia Tenggara, minyak pati buah ini dijadikan bahan membuat minyak wangi.
Tumbuhannya berbentuk pohon kecil dengan tinggi antara 2-12 meter dengan batang-batang kecil rendah yang membengkok atau bersudut manakala setiap rantingnya berduri tajam. Daun muncul setangkai setiap helai berbentuk angka lapan dengan warna hijau gelap yang berkilau licin apabila matang; ia mengeluarkan aroma harum apabila digosok mahupun dikerunyuk.
Buah yang dihasilkan kecil dengan diameter tidak melebihi 2 sm, dengan kulit tebal dengan permukaan kasar "purut".
Daun-daun limau purut amat penting dalam masakan-masakan Thailand (seperti nam phrik dan tom yam), Kemboja, Nusantara termasuk Malaysia dan Indonesia (terutamanya dalam kalangan masyarakat Jawa dan Bali) dan Myanmar.
Kulit buah limau purut dijadikan antara rempah utama dalam kari Thai.
Buah limau purut boleh digosok mencuci rambut hingga bersih dan licin serta mampu merawat kelemumur.
Daun-daun ia juga boleh digunakan sebagai penghilang bau kuat baik pada badan semasa mandi mahupun menyegarkan udara bilik.
Limau nipis

Limau nipis (nama botani: Citrus aurantifolia) merupakan sejenis tumbuhan yang buahnya dijadikan air minuman dan juga dicampur dalam masakan. Limau nipis dipercayai berasal dari India dan Myanmar atau Asia Tenggara. Kini, ia ditanam hampir di seluruh kawasan tropika dan subtropika.
Buahnya terkenal sejenis perisa yang penting dalam masakan Melayu seperti mi rebus, mi bandung, dan lain-lain. Pokoknya pula adalah lebih kurang 5 m tinggi.
Limau nipis juga boleh dijadikan air yang menyegarkan untuk diminum semasa hari panas terik. Ia turut dicampurkan kepada air teh o bagi menambahkan kelazatan.
Limau nipis biasanya ditanam secara tut di Asia Tenggara. Di kawasan lain, bijinya digunakan sebagai benih. Limau nipis juga boleh membiak melalui kaedah cantuman tetapi jarang dilakukan.
Limau nipis sesuai dengan iklim yang panas dan lembab seperti di negara kita. Boleh ditanam di atas pelbagai jenis tanah malah ia lebih sesuai ditanam di atas tanah jenis lom berpasir.
Buah limau nipis adalah kecil dan bulat atau bujur jenis beri, berukuran 2.5cm – 5 cm garis pusat. Kulitnya berkilat dan licin dan isinya berwarna hijau kekuningan, berair tetapi masam. Buah limau nipis mengeluarkan bau yang wangi.
Antaranya, buahnya boleh digunakan untuk membersihkan rambut dan kepala terutama bagi mereka yang menghadapi masalah kelemumur.
Buahnya juga sering kali digunakan untuk menyental dan mengilatkan kuku di samping boleh dijadikan sebagai bahan pencuci bagi menghilangkan bau badan.
Bagi suri rumah pula, buah limau nipis sudah tidak asing kerana selalu digunakan sama ada sebagai perisa masakan dan makanan.
Dalam pada itu, di kalangan pengamal ubat-ubatan herba, air perahan buah limau nipis yang dicampurkan dengan kapur makan dikatakan boleh mengempiskan badan ibu-ibu yang baru bersalin iaitu dengan menyapukan ramuan itu ke bahagian perut
Jus buah limau nipis membunuh kuman disenteri, kolera dan tifoid. Asid sitrik yang terkandung dalam limau nipis berkesan menghilangkan lemak dan menguruskan badan. Asid sitriknya juga boleh digunakan untuk melegakan perut dan melancarkan penghadaman. Limau nipis juga mengandungi vitamin A dan vitamin C
Minyak yang diperah daripada kulit buah limau nipis digunakan sebagai pewangi dan aroma terapi dalam perubatan alternatif. Asid sitrik daripada jus limau nipis digunakan dalam industri makanan, minuman, farmasi dan dalam proses mewarnakan kain.
Limau Yuzu

Limau Yuzu atau Oren Yuzu (Citrus ichangensis × C. reticulata, sebelumnya C. junos Siebold ex. Tanaka; bahasa Jepun ユズ, 柚, 柚子 (yuzu); Hangul: 유자 (yuja); berasal dari bahasa Tionghoa: 柚子, yòu zi) adalah sejenis tumbuhan citrus atau limau yang berasal dari Asia Timur. Limau Yuzu adalah limau yang berada sub-keluarga Limau Mandarin dan citrus ichangensis. Buah Limau Yuzu umumnya sedikit lebih kecil dari grapefruit dengan kulit yang kasar, serta warnanya hijau hingga kuning kejinggaan bergantung kepada tahap keranumannya. Ukuran buahnya (diameter) berkisar diantara 5,5 cm hingga 7,5 cm, tapi ada juga buah Limau Yuzu ini yang sebesar grapefruit (diameter 10 cm atau lebih).
Tanaman ini berasal dari China dan tumbuh secara liar di China khususnya berdekatan dengan wilayah Tibet. Yuzu diperkenalkan ke Jepun dan Korea sejak zaman Dinasti Tang lagi, penghasilannya telah menampakkan peningkatan secara ketara pada ketiga-tiga negara tersebut.
Buah Limau Yuzu sangat tahan/rentan terhadap keaadaan cuaca yang bersifat agresif seperti ia mampu bertahan dalam keadaan sejuk beku sehingga -5 °C dimana sebahagian besar tanaman limau tidak boleh hidup subur pada cuaca sedingin itu. Di Jepun, Hanayuzu (花ゆず atau 花柚) adalah sebutan bagi pohon pokok Liamu Yuzu yang hanya untuk dinikmati keindahan bunganya sahaja.
Isi Limau Yuzu rasanya agak masam, dan lebih masam dari grapefruit. Buahnya jarang dimakan, namun kerana aromanya yang kuat, ia sering digunakan untuk dijadikan pewangi masakan atau bahan tambah (food additive) di dalam aktiviti kulinari Jepun dan Korea. Ketika ini, ekstrak minyak Limau Yuzu juga banyak digunakan sebagai bahan tambah bernutrisi dalam membuat pewangi dan bahan kosmetik seperti krim dan sabun penjagaan muka dan wajah. Di Jepun, terdapatnya suatu adat mandi bersama jus Limau Yuzu yang begitu popular yang diadakan pada musim Toji (solstis musim sejuk).
Phanaeng

Phanaeng (Thai: พะแนง, pronounced [pʰā.nɛ̄ːŋ]), also spelled phanang, panang, and other variants) is a type of red Thai curry that is thick, salty and sweet, with a zesty makrut lime flavour. The earliest known mention of phanaeng appears in Mom Somchin Rachanupraphan's book Tamra Kap Khao (ตำรากับข้าว), published in 1890.
A popular phanaeng curry dish is pork phanaeng. In Thailand, this curry is usually eaten with rice.
The etymology of the word phanaeng is unknown, but it may derive from the Malay word panggang, meaning "grilled."
The curry paste is made with dried chili peppers, galangal, lemongrass, makrut lime zest, coriander root, coriander seeds, cumin seeds, garlic, shallot, shrimp paste, salt and peanuts. The dish is usually made with meat cut into thin strips, makrut lime leaves, coconut milk, phanaeng curry paste, palm sugar and fish sauce. It typically contains thick coconut milk and has very little other liquid added.
Yellow curry

Yellow curry, known in Thai as kaeng kari (Thai: แกงกะหรี่, lit. 'curry curry', pronounced [kɛ̄ːŋ kā.rìː]) is a Thai dish made from cumin, coriander, turmeric, fenugreek, garlic, salt, bay leaf, lemongrass, cayenne pepper, ginger, makrut lime, mace and cinnamon. It is generally milder than other Thai curries, being that it contains less chilli.
It is one of three major kinds of Thai curry that are commonly found in Thai restaurants in the West. There are other curry types in Thai cuisine, several of which are yellow. Pre-packaged curry powder of Indian origin is sometimes also referred to as yellow curry in Western countries but is a different blend of spices from Thai yellow curry. Thai yellow curry, outside Thailand, usually refers to the dish kaeng kari.
Thai yellow curry is most typically served with chicken or beef and a starchy vegetable, most often potatoes, but it can be made with duck, tofu, shrimp, fish, or vegetables and is eaten with steamed rice or round rice noodles known as khanom chin.
Curry ketchup

Curry ketchup, also called Currygewürzketchup (lit. "curry spice ketchup") in Germany, is a spiced variant of ketchup and a common sauce in Belgium, Germany, Denmark and the Netherlands.
It is typically served on prepared meats such as frikandel, or on French fries. In Germany, it is the basis of the dish currywurst, one of the most popular in the country. Typically with currywurst, additional curry powder is sprinkled on top of the curry ketchup.
Major brands producing curry ketchup include Zeisner, Heinz, Hela, Oliehoorn, and Knorr.
Kuzi ayam

Kuzi ayam or ayam masak kuzi (Jawi: قوزي ايم; ايم ماسق قوزي) is a traditional food in commonly found in the Malaysian state of Kelantan, and to some extent, the state of Johor.
It is a thick based curry dish. The main ingredient used to prepare this dish is chicken (Malay: ayam). Traditionally, kuzi ayam is best served with ghee rice, bun, dinner roll and roti jala.
Canciones funcionales / Ángel Parra interpreta a Atahualpa Yupanqui

Canciones funcionales / Ángel Parra interpreta a Atahualpa Yupanqui es el décimo álbum de estudio del cantautor chileno Ángel Parra, lanzado en 1969.
El primer lado del vinilo se titula Canciones funcionales, con Julio Villalobos (líder de los Blops) acompañando en guitarra. El segundo lado, que lleva por nombre Ángel Parra interpreta a Atahualpa Yupanqui, contiene obras del reconocido cantautor y escritor argentino.
Toda la música compuesta por Ángel Parra.
Toda la música compuesta por Atahualpa Yupanqui, junto con quienes se indican.
Los Calchaquis chantent Atahualpa Yupanqui

Los Calchaquis chantent Atahualpa Yupanqui es el segundo disco de Los Calchakis, que aquí aparecen como «Los Calchaquis», y que se grabó en 1963. Colaboró en este trabajo el célebre cantautor argentino Chango Rodríguez.
El álbum supone un homenaje al célebre poeta y cantautor argentino Atahualpa Yupanqui así como a otros autores: Nicolás Guillén, Gustavo Leguizamón, Luna-Valles y Horacio Guarany.
Cerro Colorado (Córdoba)

Cerro Colorado es una localidad de la provincia de Córdoba, Argentina. Está situada en la intersección de los departamentos Río Seco, Tulumba y Sobremonte.​
Se encuentra situada a 160 km de la Ciudad de Córdoba, sobre la Ruta Provincial 21 (a 11 km de la RN 9).
Los principales cursos de agua que atraviesan la localidad son el arroyo de los Molles y el río de los Tártagos.
"Debemos destacar la zona del Cerro Colorado (históricamente ubicada en la región de los sanavirones). Su caracterización estaría dada por las figuras de cazadores emplumados, las figuras humanas en cadena, el puntillismo en la representación del felino» (Serrano 1945:137)".​
El nombre de esta localidad se debe al ligero color rojizo de los cerros, entre los que sobresalen el Cerro Colorado, el Veladero y el Inti Huasi. "Inti Huasi" significa "Casa del Sol" (inti=sol, huasi=casa), es un nombre quechua dado tras la conquista española, ya que los misioneros católicos utilizaron el idioma quechua como lengua natural y lengua vehicular para adoctrinar a todas las etnias del noroeste y centro de Argentina.
La principal actividad económica es el turismo, debido principalmente a la Reserva Natural y Cultural Cerro Colorado, que junto con la Cueva de las Manos en la Provincia de Santa Cruz, constituye uno de los centros pictóricos de arte rupestre más importante de Argentina.
Guarda en su interior piezas precolombinas y utensilios utilizados por los pueblos originarios (comechingones y sanavirones) en el pasado. Su colección recorre la historia del Cerro Colorado y los cerros vecinos asociados. Allí se pueden contratar guías turísticos para visitar las pictografías.
Se encuentran en esta reserva, miles de pictografías de los pueblos originarios que habitaban en la zona (comechingones y sanavirones) y casi todas representan escenas de la vida cotidiana: costumbres, rituales, escenas de guerras entre ambos grupos originarios anteriormente mencionados, la representación del español a caballo y signos aún no descifrados. La reserva posee más de 3000 ha y fue divulgada por Leopoldo Lugones a principios del siglo XX.
El Cerro Colorado fue declarado Monumento Histórico Nacional en el año 1961. La Reserva Cultural Natural Cerro Colorado fue declarada como tal en el año 1992.
En la localidad también existe la antigua casa (hoy museo abierto al público) de Atahualpa Yupanqui, uno de los más importantes exponentes de la música folklórica argentina, quien inmortalizara a esta localidad con los versos de la Chacarera de las Piedras.
Cuenta con 225 habitantes (Indec, 2010), lo que representa un descenso del 13% frente a los 259 habitantes (Indec, 2001) del censo anterior.
La sismicidad de la región de Córdoba es frecuente y de intensidad baja, y un silencio sísmico de terremotos medios a graves cada 30 años en áreas aleatorias.​ Sus últimas expresiones se produjeron:
Ricardo Sanz (músico argentino)

Ricardo Sanz (n. Buenos Aires, Argentina, 1952) es un destacado músico bajista compositor, técnico de sonido y productor musical argentino, intérprete de jazz, tango y folklore argentino. Entre los grupos que integró o formó se destacan el Octeto de Astor Piazzolla, la Banda Spinetta, La Banda, el Trío de Santiago Giacobbe. Es titular de Music & Tecnology, productora de música filial latinoamericana de la productora Musicwave.
En 1977 fue llamado por Astor Piazzolla para integrar su Octeto con el propio Piazzolla en bandoneón, Luis Ceravolo en batería, Osvaldo Caló en órgano, Tomás Gubitsch en guitarra, Gustavo Beytelmann en piano, Chachi Ferreira en flauta y Daniel Piazzolla en sintetizador y percusión. Con el Octeto grabó un recital en vivo en el teatro Olympia de París. Entre 1978 y 1981 formó parte del Trío de Santiago Giacobbe (piano) con Ceravolo en batería y entre 1979 y 1981 integró la Banda Spinetta, durante el período jazz rock de Luis Alberto Spinetta.
En 1979 Dino Saluzzi lo convoca a integrar su banda con la que edita el destacado álbum Bermejo, de fusión con la música folklórica.
En 1980 integró La Banda, banda formada por Rubén Rada al radicarse en Buenos Aires que interpretaba un sonido de fusión de los ritmos rioplatenses con el jazz y el rock, que también formaban Jorge Navarro (teclados), Luis Ceravolo (batería), Bernardo Baraj (saxo) y Benny Izaguirre (trompeta).
A partir de la década de 1990 reorienta su trabajo hacia la composición, los arreglos musicales y el trabajo técnico, produciendo grabaciones y temas para radio, cine y televisión, y música publicitaria.
Música clásica de India

La gama de estilos y tradiciones musicales del subcontinente indio, comprende dentro de su contexto a los modernos estados de la India, Paquistán, Nepal, Bangladés y Sri Lanka, está en relación con la descendencia de orden musicoétnico. La música clásica de la India se caracteriza por sus melodías para solista o al unísono, con uso frecuente de un pedal —audible o sugerido— y ciclos rítmicos. Es inigualable por su variedad de tipos melódicos y rítmicos y por los instrumentos musicales que utiliza.
Lo que generalmente se entiende por música hindú se refiere a la tradición clásica, basada especialmente del sistema melódico "raag" y el sistema métrico "taal". Su aparición se remonta a los tiempos de los cantos de los Vedas, aunque alcanzó su formalidad durante el 500 a. C., después de sufrir diversas modificaciones tras varias invasiones.
Dos grandes vertientes son la música carnática del sur de la India, y la música clásica indostaní del norte de la India.
Música clásica indostaní

La música clásica indostaní (hindi: हिन्दुस्तानी शास्त्रीय संगीत, urdu: ہندوستانی شاستریہ سنگیت) es el estilo de música clásica del norte de la India.
Es una tradición que se creó a partir de la síntesis del canto védico, de la tradición persa Musiqi-e assil y de tradiciones folclóricas de la región. Esta música es interpretada tanto por indios musulmanes como por indios hinduistas. Este arte ha estado evolucionando desde el siglo XII, en lo que es ahora el norte de la India, Bangladés, y Pakistán, y también en Nepal y Afganistán, y es ahora uno de las dos principales ramas de la música clásica de la India, siendo la otra rama la música carnática, que se desarrolló en el sur de la India. Igual que toda música india, los conceptos claves son la raga, o la escala, y la tala, o el ritmo.
Además de la voz humana, los instrumentos representativos son:
Cantón Atahualpa

El cantón ecuatoriano Atahualpa, cuya cabecera cantonal es la ciudad de Paccha se encuentra ubicado en el centro geográfico de la provincia de El Oro, en Ecuador. Recibe su nombre en honor al último inca, Atahualpa. Tiene una superficie de 281.9 kilómetros cuadrados y una población mayor a 6 112 habitantes.​
Es uno de los cantones más importantes de El Oro, Antes de la llegada de los españoles, ya existieron asentamientos indígenas de ascendencia cañaris, y diferentes fundaciones de su capital como se conoce, Yacuviña, Haripoto, y finalmente Zui Zuo Zurimpalta (Paccha) esto ha dado lugar a la riqueza arqueológica que posee Atahualpa, muestra de ello son los vestigios en Yacuviñay lo que ha despertado el interés de turistas nacionales y extranjeros para ser conocidos y estudiados. Su actividad económica se basa en la ganadería, cultivos de ciclo corto, la industrialización de lácteos y explotación Minera.
Sus límites son al norte con los cantones Chilla y Pasaje, al sur con los Cantones Piñas y Zaruma, y al este con el Cantón Zaruma.
Al norte con el Cantón Chilla, al sur con el Cantón Piñas, al este con el Cantón Zaruma, y al noroeste con el Cantón Santa Rosa.
Posee seis parroquias:
Templado- Mesotermico
Muy Variado 1000 en las estribaciones y valles a 3200 m s. n. m. en las zonas altas de la cordillera.
25 de abril de 1984.
Las fiestas de Aniversario de la Cantonización, por disposición del Gobierno Autónomo Descentralizado del Cantón, son en el mes de agosto de cada año, que son celebradas con la feria ganadera, cabalgatas y rodeo montubio, y en donde además se realiza un desfile cívico-militar, en donde participan las autoridades del Cantón y la Provincia, e Instituciones Educativas, al día siguiente después del 10 de agosto de cada año.
Atahualpa es uno de los más recientes cantones, creado en el año de 1984 cuyo primer Presidente del Municipio fue el Sr. Lcdo Máximo Tinoco y el vicepresidente el Lic. Jorge E. Romero Guzmán.
En síntesis, son once las Administraciones Municipales que han pasado por el cantón Atahualpa.
Cápac Yupanqui

Cápac Yupanqui (Qhapaq Yupanki)​ fue el sexto gobernante del Curacazgo del Cuzco; entró al poder mediante un golpe de Estado perpetrado contra su primo Tarco Huamán, quien había estado destinado originalmente al trono inca. Cápac Yupanqui resultó ser un aguerrido gobernante, y también muy maquiavélico.
Fue hijo de Curu Yaya, hermana de Mayta Cápac, y primo de Tarco Huamán. Para asegurar su trono mató a nueve hermanos de Tarco; a otros les hizo jurar lealtad. Sin embargo fue más benevolente con Tarco Huamán, pues sólo lo mandó a gobernar a los conquistados señoríos de Anta y Cuyo.
Durante su reinado, derrotó a algunas pequeñas etnias como los Cuntis, agregando de esta manera unos pocos kilómetros cuadrados a sus dominios. La reputación del señorío inca iba creciendo, tanto así que el señorío quechua, de Abancay les envió dos embajadores a solicitar ayuda para enfrentar al poderoso estado Chanca. Cápac Yupanqui aceptó y envió a su primo Tarco Huamán a capturar 1000 avecillas de la selva y del altiplano para ser quemadas en rituales militares.
En el gobierno de Cápac Yupanqui el señorío inca seguía siendo pequeño ante los ayamarcas, y un diminuto señorío en comparación con el poderoso estado Chanca.
Los chancas eran ya temidos por los ayamarcas (quienes se habían recuperado de las guerras civiles que Lloque Yupanqui generó entre ellos), y se proyectaba a la toma de toda la región cuzqueña, incluyendo a los incas y ayamarcas. Por tal situación ambos buscaron una alianza, y se reflejó cuando el rey de Ayamarca obsequió a Cápac Yupanqui con una esposa llamada Curi Hilpay.
De la relación con Curi Hilpay nació Quispe Yupanqui, heredero al trono. Otros hijos fueron, en orden de nacimiento, Apo Calla, Humpiri, Apo Saca, Apo Chimachaui, Uchuncunascallarando y Apo Urco Guaranca. Apo Saca tuvo un hijo llamado Apo Mayta, este fue reconocido como un valiente y famoso capitán que combatió en batallas en tiempos de Inca Roca y Huiracocha Inca junto otro capitán: Vicaquirao.
Cápac Yupanqui nunca se enfrentó al estado Chanca, pues murió antes de que estos llegaran al Cuzco, aparentemente envenenado por su concubina Cusi Chimbo, hija del sinchi o "señor" de Ayarmaca, que llegó a ser su segunda esposa. La circunstancia fue aprovechada por los conspiradores Hanan Cuzco encabezados por Inca Roca, que atacaron el palacio de Inticancha (luego conocido como Coricancha), depusieron a los Hurin e instalaron a los Hanan como monarcas.​
Demetrio Túpac Yupanqui

Demetrio Túpac Yupanqui Martínez (en quechua, Limitryu Túpaq Yupanki; San Jerónimo, Cuzco, 22 de diciembre de 1923 - Lima, 3 de mayo de 2018)​ fue periodista, escritor, activista y profesor de lengua quechua (en su variedad del quechua sureño), traductor de castellano a quechua​ peruano.
A los catorce años ingresó en el Seminario de San Antonio Abad del Cuzco, en donde estudió teología, humanidades, filosofía, latín y griego; también aprendió a aplicar la lingüística al idioma hablado por su familia, el quechua. Finalmente, no se ordenó sacerdote. Fue a Lima, en donde estudió Filosofía en la Pontificia Universidad Católica del Perú, y luego Derecho en la Universidad Nacional Mayor de San Marcos.​ Trabajó en el diario La Prensa, y comenzó a dar clases de quechua. En 1955 participó en una expedición etnológica de Óscar Núñez del Prado Castro a la comunidad quechua de Q'ero. Posteriormente, abrió su propia academia, Yachay Wasi. También impartió clases en Estados Unidos.​
En noviembre de 2005, se publicó su publicó su traducción al quechua de Don Quijote de la Mancha, con el título de Yachay sapa wiraqucha dun Qvixote Manchamantan.​
En 2008, su obra El curso quechua fue traducida al ruso por A. Skromnitsky.
Recibió formación básica en un monasterio, al igual que su ilustre ascendiente, el Inca Túpac Yupanqui. Aprendió su lengua materna, el quechua Cusco-Collao, de su madre. Tenía la convicción de que "el quechua ha sido perseguido no solo por los hispanistas, sino por los mismos nativos que creen que hablando castellano superan su situación. Y no es así".​
El distinguido maestro falleció el 3 de mayo de 2018 en Lima dejando un importante legado como difusor de la cultura andina y, especialmente, del quechua.​
Músico de estudio

Se denomina músico de estudio (más raro encontrar el término "músico de sesión" que es un anglicismo) a la persona contratada esporádicamente para realizar actuaciones en vivo o para sesiones de grabación en un estudio, diferenciándose de los miembros permanentes de un grupo. El término se utiliza habitualmente en relación con la música contemporánea como el rock, jazz, country o pop, aunque también puede utilizarse en música clásica.​
Un músico de estudio puede trabajar tanto como artista independiente o de manera en exclusiva para estudios de grabación, a veces para un único estudio o sello discográfico.
El músico de estudio debe ser versátil y capaz de trabajar en equipo, dándose con frecuencia el caso de tener que actuar con músicos que no se conocen entre sí y procedentes de distintos entornos.
Los músicos de estudio son contratados en cualquier situación en que se necesite su talento musical por períodos determinados, que pueden fluctuar entre unas pocas horas y varios meses. Algunos ejemplos son: