Bontoc (tao)

Ang Bontoc (o Bontok) etnolinguistic group ay matatagpuan sa gitna at silangang bahagi ng Mountain Province, sa Pilipinas. Bagama't ang ilang mga Bontok ng Natonin at Paracelis ay kinikilala ang kanilang mga sarili bilang Balangao, Gaddang o Kalinga, ang terminong "Bontok" o "Bontoc" ay ginagamit ng mga linggwist at antropologo upang makilala ang mga nagsasalita ng wikang Bontoc mula sa mga kalapit na grupong etnolinggwistiko. Dati silang nagsasanay sa pangangaso sa ulo at may mga natatanging tato sa katawan.
Ang mga Bontoc ay nakatira sa isang bulubunduking teritoryo, partikular na malapit sa Chico River at sa mga sanga nito. Ang mga yamang mineral (ginto, tanso, limestone, dyipsum) ay matatagpuan sa mga lugar ng bundok. Ang ginto, partikular, ay tradisyonal na kinukuha mula sa munisipalidad ng Bontoc. Ang Chico River ay nagbibigay ng buhangin, graba, at puting luad, habang ang mga kagubatan ng Barlig at Sadanga sa loob ng lugar ay may mga rattan, bamboo at pine tree. Sila ang pangalawang pinakamalaking grupo sa Mountain Province.
Ang istrukturang panlipunan ng Bontoc ay dating nakasentro sa paligid ng mga purok ng mga nayon na naglalaman ng mga 14 hanggang 50 tahanan. Ayon sa kaugalian, ang mga kabataang lalaki at babae ay nakatira sa mga dormitoryo at kumakain kasama ang kanilang mga pamilya. Ito ay unti-unting nagbago sa pagdating ng Kristiyanismo. Ang mga Bontoc ay may tatlong iba't ibang mga istrakturang taal na pabahay: ang lugar na tirahan ng pamilya (katyufong), ang mga dormitoryo para sa mga babae (olog), at ang mga dormitoryo para sa mga lalaki (ato / ator). Ang iba't ibang istruktura ay kadalasang nauugnay sa mga pangangailangang pang-agrikultura, tulad ng mga kamalig ng bigas ( akhamang ) at pigpen ( khongo ). Ayon sa kaugalian, ang lahat ng mga istraktura ay may inatep, mga bubong ng damo ng kugon. Ang mga bahay ng mga Bontoc ay mayroon ding maraming kagamitan, kasangkapan, at armas: tulad ng mga kagamitan sa pagluluto; mga kagamitang pang-agrikultura tulad ng bolo, kutsara, at araro, bitag ng isda na kawayan o rattan.
Ipinagmamalaki ng mga Bontoc ang kanilang ugnayang pagkakamag-anak at pagkakaisa bilang isang grupo ( sinpangili ) batay sa mga kaakibat, kasaysayang sama-sama laban sa mga nanghihimasok, at mga ritwal ng komunidad para sa agrikultura at mga bagay na nakakaapekto sa buong lalawigan, tulad ng mga natural na kalamidad. Ang mga grupo ng pagkakamag-anak ay may dalawang pangunahing tungkulin: pagkontrol sa ari-arian at pagsasaayos ng kasal. Gayunpaman, mahalaga din ang mga ito para sa pagtutulungan ng mga miyembro ng grupo.
Sa pangkalahatan, mayroong tatlong uri ng lipunan sa lipunan ng mga Bontoc, ang kakachangyan (mayaman), ang wad-ay ngachanna (middle-class), at ang lawa (mahirap). Ang mayamang tagatangkilik (sponsor) ay nagpipistahan, at tumutulong sa mga nasa kagipitan, bilang pagpapakita ng kanilang kayamanan. Ang mahihirap ay karaniwang nagtatrabaho bilang manananim o bilang manggagawa para sa mayayaman. Ang mga taga-Bontoc ay may kasta na tinatawag na kadangyan na ang mga miyembro ay may espesyal na tungkulin sa pamumuno, kasal lamang sa loob ng parehong kasta, at nakasuot ng espesyal na pananamit.
Ang mga Bontoc ay nagsasalita ng wikang Bontoc at Ilokano.
Noong lumang panahon, ang mga Bontoc ay walang mga karaniwang libangan o laro ng pagkakataon na ginagawa sa ibang mga lugar sa bansa ngunit nagsasagawa ng isang pabilog na ritmikong sayaw na gumaganap ng ilang aspeto ng pangangaso, na laging sinasaliwan ng gang′-sa o tansong gong. Walang kumakanta o nagsasalita sa sayaw, ngunit ang mga kababaihan ay nakikibahagi, kadalasan sa labas ng pabilog. Isa itong seryoso ngunit kasiya-siyang kaganapan para sa lahat ng kinauukulan, kabilang ang mga bata. Ang mga kasalukuyang Bontoc ay isang mapayapang mamamayang agrikultural na, sa pamamagitan ng pagpili, ay pinanatili ang karamihan sa kanilang tradisyonal na kultura sa kabila ng madalas na pakikipag-ugnayan sa ibang mga grupo. Mahalaga rin ang musika sa buhay ng mga Bontoc, at kadalasang tinutugtog sa mga seremonya. Ang mga awit at chant ay sinasaliwan ng mga plawtang pang ilong ( kalaleng ), gong ( gangsa ), organ sa bibig ng kawayan ( affiliao ), at alpa ng Hudyo ( ab-a-fiw ). Gumagamit ang mayayamang pamilya ng mga alahas, na karaniwang gawa sa ginto, glass beads, agate beads ( appong ), o kabibi, upang ipakita ang kanilang katayuan.
Ang mga lalaki ay nagsusuot ng bahag ( wanes ) at rattan cap ( suklong ). Ang mga babae ay nagsusuot ng palda ( tapis ).
Ang mga taong Bontoc ay gumagamit ng mga sandata tulad ng battleax ( pin-nang/pinangas ), kutsilyo at sibat ( falfeg, fangkao, sinalawitan ), at mga kalasag.
Ang ritwal na pasiking ng mga Bontoc ay tinatawag na takba, at kumakatawan sa isang pigura ng ninuno, at aktibong kalahok sa begnas na mga ritwal.
Sa mga taga-Bontoc, ang mga tato ay kilala bilang fatek. Inilalarawan ng Bontoc ang tatlong uri ng mga tato : Ang chak-lag′, ang may tato sa dibdib ng kumukuha ng ulo; pong′-o, ang may tato na mga braso ng mga lalaki at babae; at fa′-tĕk, para sa lahat ng iba pang tato ng parehong kasarian. Ang mga kababaihan ay nagpapa tato sa mga braso lamang, na ginawa nila upang pagandahin pa ang kanilang kagandahan o upang ipahiwatig ang kanilang kahandaan para sa kasal. Ang mga braso ay ang pinaka nakikitang bahagi ng katawan sa mga tradisyonal na sayaw. Ito ay pinaniniwalaan na ang mga lalaki ay hindi liligawan ang mga babaeng walang tato.. Ipinahiwatig ng mga tato na ang lalaki ay isang mandirigma na nangunguha ng ulo panahon ng labanan. Isang paraan ng pagpapa-tato na ginamit ay ang pamamaraang 'puncture/cut and smear'. Ang bu-ma-fa’-tek (taga tato) ay iguguhit muna ang pattern sa balat gamit ang tinta ng soot at tubig, at pagkatapos ay tutusukin ang balat ng cha-kay’-yum, at panghuli, ikalat ang soot sa bukas na balat at manu-manong ipasok ang tinta sa balat gamit ang kanilang mga kamay.
Ang bigas ay itinuturing na pangunahing ani ng mga Bontoc ngunit sa panahon ng tagtuyot mula Pebrero hanggang Marso kapag kakaunti ang ulan, kadalasang kumakain sila ng kamote, mais at dawa bilang alternatibo sa bigas. Nanghuhuli at nangalap din ang mga Bontoc ng mga isda, kuhol at alimango para kainin o ipagbibili. Noong mga unang araw, kadalasang nagdadala ng tabako at posporo ang mga lalaking Bontoc kapag nangangaso ng ligaw na usa at baboy-ramo. Sa kagubatan, nagtitipon din sila ng rattan, nakakain na mga prutas, beeswax at pulot, at mga ligaw na mga nakakain o ornamental na halaman.
Bago dumating ang Kristiyanismo ang sistema ng paniniwala ng mga Bontoc ay nakasentro sa isang hierarchy ng mga espiritu, ang pinakamataas ay ang pinakamataas na diyos na tinatawag na Intutungcho, na ang anak na lalaki, si Lumawig, ay bumaba mula sa langit ( chayya ), upang pakasalan ang isang Bontoc na babae. Tinuruan ni Lumawig ang mga Bontoc ng kanilang mga sining at kasanayan, kabilang ang patubig ng kanilang lupa. Naniniwala rin ang Bontoc sa mga anito, mga espiritu ng mga patay, na nasa lahat ng dako at dapat palaging aliwin. Kahit sino ay maaaring tumawag sa anito, ngunit ang isang tagakita ( insup-ok ) ay namamagitan kapag ang isang tao ay may sakit sa pamamagitan ng masasamang espiritu.
Ang katutubong relihiyon ng Bontoc ay napanatili sa loob ng maraming siglo. Ang Bontoc ay naniniwala sa isang natatanging panteon ng mga diyos, kung saan ang pinakamataas na diyos ay ang kultural na bayani, si Lumawig, anak ni Kabunian. Maraming mga sagradong lugar na nauugnay sa Lumawig at iba't ibang mga diyos ng Bontoc. Sinasabi ng oral tradition na si Lumawig ay nagtanim ng limang dakilang aral sa mga taga-Bontoc, ito ay: (1) ang isang tao ay hindi dapat magnakaw; (2) hindi dapat magtsismis; (3) ang mga lalaki at babae ay hindi dapat mangalunya; (4) ang isa ay dapat na mapagtimpi sa pagkain at pag-inom ng mga inuming may alkohol; at (5) lahat ng tao ay dapat mamuhay ng simple at masipag.