davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
বেগুনী বক

বেগুনী বক (Ardea purpurea) বক পরিবারের বিস্তৃত প্রজাতির একটি পাখি। এর বৈজ্ঞানিক নাম এসেছে লাতিন আরদেয়া (ardea) "বক" এবং পুরপুরা (purpureus), "বেগুনী বর্ণ" থেকে। আফ্রিকা ছাড়াও, মধ্য এবং দক্ষিণ ইউরোপের পাশাপাশি দক্ষিণ ও পূর্ব এশিয়ায় এই পাখি দেখতে পাওয়া যায়।
অতি পরিচিত ধূসর বকের মতো অনেকটা দেখতে হলেও বেগুনী বক আকারে কিছুটা ছোট। সাধারণত জলাশয়ের আশেপাশে এই পাখির বসবাস। মাছ, ব্যাঙ ও জলজ পোকা বেগুনী বকের প্রধান শিকার।
বেগুনি বক আকারে বড়। দৈর্ঘ্যে ৭৮–৯৭ সেমি (৩১–৩৮ ইঞ্চি) থেকে দাড়ানো অবস্থায় উচ্চতা ৭০ থেকে ৯৪ সেমি (২৮ থেকে ৩৭ ইঞ্চি) পর্যন্ত হতে পারে। বিস্তৃত ডানা প্রশস্ততা প্রায় ১২০–১৫২ সেমি (৪৭–৬০ ইঞ্চি)। অবশ্য আকারে তুলনায় এই পাখির ওজন অনেক কম, মাত্র ০.৫ থেকে ১.৩৫ কিগ্রাম (১.১ থেকে ৩.০ পা)। ধূসর বক অপেক্ষা এই বক আকারে কিছুটা ছোট। লালচে-বাদামী গাত্রবর্ণ এবং গাঢ় ধূসর পিঠ দ্বারা পূর্ণবয়স্ক বেগুনি বককে আলাদা করা যায়। এর বাদামী হলুদ ঠোট সোজা ও শক্তিশালী। চোখ হলুদ রঙের। এই বকের পা সামনের দিকে বাদামী এবং পেছনের দিকে হলুদাভ। বেগুনী বক সন্ধ্যা থেকে সকাল পর্যন্তই বেশি কর্মময় থাকে। জলাশয়ের আশেপাশে থাকায় মূলতঃ জলজ প্রাণী এই পাখির প্রধান শিকার। মাছ সরীসৃপ ছাড়াও ছোটখাটো স্তন্যপায়ী প্রাণীদের এরা শিকার করে। প্রজননের সময় দল বেধে থাকতে দেখা গেলেও মাঝে মাঝে এদের সম্পূর্ণ আলাদাভাবে বাসা তৈরি করে থাকতে দেখা যায়। ডিমের রঙ নীলাভ-সবুজ। একসাথে সাধারণত চার/পাঁচটি ডিম দেয়। মাঝে মাঝে অবশ্য ডিমের সংখ্যা ৭/৮ টিও হয়। মা ও বাবা পাখি উভয়েই ২৪ থেকে ২৮ দিন পর্যায়ক্রমে ডিমে তা দেয়। দুই মাসের মধ্যেই ছানারা সম্পূর্ণভাবে স্বাধীনভাবে চলাফেরা শুরু করে।
বেগুনি বকের মোট চারটি উপপ্রজাতি রয়েছে:
ধারণা করা হয় বর্তমানে প্রায় ২৭০,০০০ থেকে ৫৭০,০০০টি বেগুনী বক টিকে রয়েছে। ধীরে ধীরে অবশ্য এই সংখ্যা কমের দিকে। প্রকৃতি সংরক্ষণের জন্য আন্তর্জাতিক ইউনিয়ন এই পাখিকে স্বল্প পর্যায়ের ঝুঁকিতে আছে বলে চিহ্নিত করেছে। যেহেতু এখন পর্যন্ত বেগুনি বক আদতেই খুব ঝুকির মুখে আছে কিনা তা পর্যাপ্ত তথ্যের ভিত্তিতে যাচাই করা সম্ভব হয়নি। মূলতঃ জলাশয় সংকট বেগুনি বকের সংখ্যা ঝুঁকিতেথাকার প্রধান কারণ। বেগুনি বক আফ্রিকা ও ইউরেশিয়ার মধ্যে হওয়া পাখির প্রজাতি নিয়ে করা চুক্তির মাঝে অন্তর্ভুক্ত।
ভারতীয় ১০০ টাকার নোট

ভারতীয় ১০০ টাকার নোট ভারতীয় টাকার একটি মূল্য। ১৯৩৫ সাল থেকে ভারতীয় রিজার্ভ ব্যাঙ্ক ভারতে মুদ্রা নিয়ন্ত্রক কর্মসূচির উপর ভিত্তি করে এটি ক্রমাগত উৎপাদন করে যাচ্ছে। ভারতীয় ১০০ টাকার ব্যাংক নোট মহাত্মা গান্ধী নতুন সিরিজের একটি অংশ (১৯৯৮ সালে লায়ন ক্যাপিটাল সিরিজকে প্রতিস্থাপন করা হয়েছিল)। এই নোটগুলি মহাত্মা গান্ধী নতুন সিরিজের ব্যাঙ্কনোটের সাথে প্রচলন রয়েছে যা ২০১৮ সালের জুলাই মাসে চালু করা হয়েছিল। প্রথম ১০০ টাকার নোটে রাজা পঞ্চম জর্জের প্রতিকৃতি বৈশিষ্ট্যমণ্ডিত ছিল। ১৯৪৭ সালে স্বাধীনতার পর, ভারতীয় রিজার্ভ ব্যাংক ভারতের প্রতীক হিসেবে পঞ্চম জর্জের প্রতিকৃতিকে ভারতের জাতীয় প্রতীক দিয়ে প্রতিস্থাপন করে, লায়ন ক্যাপিটাল সিরিজের নোটের অংশ হিসাবে উৎপাদন অব্যাহত রেখেছিল।
২০১৬ সালের ১০ নভেম্বর, ভারতীয় রিজার্ভ ব্যাংক মহাত্মা গান্ধী নতুন সিরিজের অংশ হিসেবে একটি নতুন ও পুনঃনকশাকৃত ব্যাংক নোট বাজারে ছাড়ার ঘোষণা দেয়। ১৯ জুলাই ২০১৮ তারিখে ভারতীয় রিজার্ভ ব্যাংক ১০০ টাকার নোটের নতুন নকশা উন্মোচন করে।
নতুন ব্যাংক নোটটির বিপরীত দিকে রানি কি ভাভ (কুইন স্টেপওয়েল) এর মোটিফসহ নীলচে বেগুনী রঙের একটি বেস রয়েছে। রানী কি ভাভ ভারতের গুজরাত রাজ্যের পাটণ জেলার পাটণে অবস্থিত। এটি ইউনেস্কো ঘোষিত একটি বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান। ব্যাংক নোটটির মাত্রা ১৪২ মিমি × ৬৬ মিমি।
মহাত্মা গান্ধী সিরিজের ১০০ টাকার ব্যাংকটি নোট ১৫৭×৭৩ মিমি নীল-সবুজ রঙের, বিপরীত দিকে মহাত্মা গান্ধীর প্রতিকৃতিতে ভারতীয় রিজার্ভ ব্যাংক গভর্নরের স্বাক্ষরযুক্ত রয়েছে। মুদ্রা শনাক্ত করতে দৃষ্টি প্রতিদ্বন্দ্বিদের সহায়তা করার জন্য এটিতে ব্রেইল বৈশিষ্ট্য রয়েছে। বিপরীত দিকে গোয়েচা লা এর একটি দৃশ্য দেখায়।
১০০ টাকার ব্যাংক নোটে যে সকল সুরক্ষা বৈশিষ্ট্যগুলি অন্তর্ভুক্ত আছে;
অন্যান্য ভারতীয় টাকার নোটের মতো, ₹ ১০০ টাকার নোটের পরিমাণ (মূল্য) ১৭টি ভাষায় লেখা আছে। নোটের পিছনে, টাকার মূল্য ইংরেজি এবং হিন্দি ভাষাতে লেখা হয়। বিপরীতটি একটি ভাষা প্যানেল যা ২২টি অষ্টম তফসিলভুক্ত ভাষার মধ্যে ১৫টি রাজ্য ভাষা নোটের তালিকা প্রদর্শন করে । ভাষা বর্ণানুক্রমিকভাবে প্রদর্শিত হয়। প্যানেলের অন্তর্ভুক্ত ভাষাগুলি হল - অসমীয়া, বাংলা, গুজরাতি, কন্নড়, কাশ্মীরি, কঙ্কনি, মালয়ালম, মারাঠি, নেপালী, ওড়িয়া, পাঞ্জাবি, সংস্কৃত, তামিল, তেলুগু এবং উর্দু।
কলকাতা নাইট রাইডার্স

কলকাতা নাইট রাইডার্স (সংক্ষেপে কেকেআর বা KKR) হল ইন্ডিয়ান প্রিমিয়ার লিগ নামক ভারতীয় টোয়েন্টি২০ ক্রিকেট প্রতিযোগিতায় কলকাতা শহর থেকে প্রতিনিধিত্বকারী একটি দল। বর্তমানে এই দলের অধিনায়ক হলেন অধিনায়ক আজিঙ্কে রাহানে এবং কোচ চন্দ্রকান্ত পণ্ডিত। দলের আবহ সঙ্গীত হল: করব, লড়ব, জিতব রে এবং অফিসিয়াল রং হল বেগুনী ও সোনালি। বলিউডের বিখ্যাত অভিনেতা শাহরুখ খান এই দলের অন্যতম কর্ণধার। অন্যান্য কর্ণধারদের মধ্যে আছেন জনপ্রিয় অভিনেত্রী জুহি চাওলা এবং তার স্বামী জেয় মেহতা।
দলটি স্বল্প সময়ে প্রচুর জনপ্রিয় হয়ে ওঠে তাদের সেলেব্রিটি মালিকদের কারণে। কলকাতা নাইট রাইডার্স আইপিএল টুর্নামেন্টের অন্যতম সফল একটি দল। তারা ২০১১ সালে প্রথমবার প্লেঅফে জায়গা করে নেই এবং ২০১২ সালে ফাইনালে চেন্নাই সুপার কিংস কে হারিয়ে তারা প্রথমবারের মত চ্যাম্পিয়ন হয় তারা ২০১৪ সালে কিংস এলেভেন পাঞ্জাব কে হারিয়ে তাদের দ্বিতীয় এবং সর্বশেষ ২০২৪ সালে সানরাইজার্স হায়দ্রাবাদ কে হারিয়ে তাদের তৃতীয় শিরোপা ঘরে তুলে।
নাইট রাইডার্স এর ঘরের মাঠ হল ইডেন গার্ডেনস। বাংলার ক্রিকেট অ্যাসোসিয়েশান (CAB) এর মালিকানাধীন এটিতে ৭০,০০০ ধারণক্ষমত ভারতের দ্বিতীয় সবচেয়ে বৃহত্তম ক্রিকেট স্টেডিয়াম।
তারকা চিহ্নিত স্থানে মহা-নিলাম হয়েছিল।
রান/গড়/স্ট্রারে
গড়/উইকেট/ইকোনমি
২০২৪ মৌসুমে
বিশেষ অবদানগুলি হাইলাইট করা হলো
বেগুনি রঙে ভাল প্রদর্শন দেখানো হলো , লাল রঙে খারাপ প্রদর্শন দেখানো হলো
মাধবপুর হ্রদ

মাধবপুর হ্রদ সিলেটের মৌলভীবাজার জেলার কমলগঞ্জ উপজেলায় অবস্থিত একটি কৃত্রিম জলাধার। বাংলাদেশের পর্যটন আকর্ষনগুলোর মধ্যে এই হ্রদটি অন্যতম।
এই হ্রদটি বাংলাদেশের উত্তর-পূর্ব কোণে অবস্থিত সিলেট বিভাগের মৌলভীবাজার জেলার কমলগঞ্জ উপজেলার মাধবপুর ইউনিয়নের পাত্রখলা এলাকায়। কমলগঞ্জ উপজেলা সদরের ৫ কিলোমিটার দূরত্বের মধ্যে ন্যাশনাল টি কোম্পানি (এনটিসি)-র সত্ত্বাধীন মাধবপুর চা-বাগানের ১১ নম্বর সেকশনে (পাত্রখলা) এর অবস্থান। এই স্থানটি জেলা শহর মৌলভীবাজার থেকে ৪০ কিলোমিটার দক্ষিণে ও বাংলাদেশের অন্যতম প্রধান পর্যটন কেন্দ্র শ্রীমঙ্গল থেকে ১০ কিলোমিটার পূর্বে।
চা বাগানে চাষের ও অন্যান্য বিভিন্ন কারণে ব্যবহারের জন্য প্রচুর পানির প্রয়োজন হয় বলে পাবত্য অঞ্চলের বৃষ্টিবহুল এলাকাগুলোই চা চাষের জন্য সর্ব্বোৎকৃষ্ট। কিন্তু, এসব অঞ্চলে বৃষ্টির পরিমাণ অধিক হলেও ঢালু ভূমির কারণে পানি অধিক সময় অবস্থান করেনা বিধায় পানির প্রয়োজনে বাগান কর্তৃপক্ষ একাধিক জলাধার তৈরী করেন, যা প্রায় প্রতিটি চা বাগানের ক্ষেত্রেই অতি স্বাভাবিক ব্যাপার এবং স্থানীয় চা শ্রমিকরা এসব হ্রদকে "ডাম্প" বলে থাকে॥ এরই ধারাবাহিকতায়, মাধবপুর চা বাগান কর্তৃপক্ষ ১৯৬৫ সালে বাগানের মধ্যস্থিত তিনটি টিলাকে বাঁধ দিয়ে পানি জমিয়ে রেখে গড়ে তোলেন মাধবপুর হ্রদ।
মাধবপুর হ্রদটির আয়তন প্রায় ৫০ একর এবং দৈর্ঘ্যে ৩ কিলোমিটার; প্রস্থ স্থান বিশেষে ৫০ হতে ৩০০ মিটার। চা বাগান কর্তৃপক্ষ লেকের পাড় ঘেঁষে হেঁটে বেড়ানোর জন্য সরু পায়ে চলার পথ এবং টিলার ওপর খড় দিয়ে তাঁবু তৈরী করে দিয়েছে। দক্ষিণ দিকের টিলা (পাহাড়)-টি ভারতীয় সীমান্তের দিকে; এখান থেকে ভারতীয় এলাকার উচু নিচু পাহাড়গুলো চোখে পড়ে। নিরাপত্তা এবং বাগানের ব্যবস্থাপনার জন্য এখানে সকাল ৮টা হতে সন্ধ্যা ৬টা পর্যন্ত অবস্থান করার সুযোগ দেয়া হয়।
এখানে হ্রদের পানিতে রয়েছে নীল পদ্ম আর বেগুনী শাপলা; দেখা যায় গোলপাতা আর শালুকের ঝাড়। টিলার ঝোপঝাড়ে আছে নানা বর্ণের বুনো ফুল, যাদের মধ্যে ভাঁট ফুলই প্রধান। চা বাগানের মধ্যে বলে প্রাকৃতিক গাছের পরিমাণ স্বল্প; দেখা মেলে ছায়া বৃক্ষের।
হ্রদের জলে দেখা মেলে বিভিন্ন জাতের হাঁস, সরালি, পানকৌড়ি, জলপিপি প্রভৃতি জলচর ও পরিযায়ী পাখীর।
চা বাগানের মধ্যে অবস্থিত বলে এখানে আসার সরাসরি কোনো যোগাযোগ ব্যবস্থা নেই; সিলেট বা মৌলভীবাজার হয়ে এখানে আসতে হয়। মাধবপুর হ্রদে যেতে হলে প্রথমে ঢাকা থেকে সড়ক বা রেলপথে মৌলভীবাজার জেলার শ্রীমঙ্গল হয়ে কমলগঞ্জে আসতে হবে; এরপর কমলগঞ্জের ভানুগাছ চৌমুহনী হয়ে চা বাগানের মধ্য দিয়ে মাধবপুর হ্রদে পৌছতে হবে।
ছোলাবুট

ছোলাবুট ([ˈtʃənaː məˈsaːlaː], আক্ষরিক অর্থে 'মিশ্র-মশলাযুক্ত ছোট-ছোলা'), যা চন্নয়, ছোলে মসলা, ছোলে মসলা, ছোলে বা ছোলা নামেও পরিচিত ভারতীয় উপমহাদেশ থেকে উদ্ভূত একটি খাবার। প্রধান উপাদান হল চানা चना বিভিন্ন ধরনের ছোলা বা কালা চানা ('কালো চানা') যা সাধারণ ছোলার ব্যাসের প্রায় অর্ধেক হয়, রান্না করার পরেও যার শক্তিশালী স্বাদ এবং শক্ত টেক্সচার বজায় থাকে।
ছোলে হল বড় এবং হালকা রঙের ছোলার নাম যা সাধারণত পশ্চিমে পাওয়া যায়। এগুলো হিন্দিতে কাবুলি চানা (काबुली चना) নামে পরিচিত, এবং বাংলাতে ছোলা নামেই পরিচিত। ছোলাবুট একটি টক সাইট্রাস স্বাদের সাথে (গন্ধ সাধারণত ধনে এবং পেঁয়াজ থেকে আসে) মোটামুটি শুষ্ক এবং মসলাযুক্ত হয়। বেশিরভাগ ভারতীয় রেস্তোরাঁয় ছোলা সাধারণত ছোলে/চানা শব্দ দ্বারা প্রতিস্থাপিত হয়, এবং উভয় সংস্করণ ভারতীয় উপমহাদেশে জলখাবার এবং রাস্তার খাবার হিসাবে ব্যাপকভাবে বিক্রি হয়। বাংলাদেশী রেস্তোরাঁয় এটাকে ছোলা/চানাবুট/ছোলাবুট নামেই ডাকা হয়।
ছোলার সাথে ছোলাবুটের উপাদানগুলির মধ্যে সাধারণত পেঁয়াজ, কাটা টমেটো, ঘি, জিরা, হলুদ, ধনে গুঁড়া, রসুন, মরিচ, আদা, আমচুর বা লেবুর রস এবং গরম মসলা অন্তর্ভুক্ত থাকে।
ভারতে এটি রাস্তায় এবং রেস্তোরাঁয় বিক্রি হয় এবং এটি পুরি দিয়ে খাওয়া যেতে পারে।
বাংলাদেশের অনেক জায়গায় এই খাবারটিকে চানাবুটও বলা হয় এবং সাধারণত নাস্তা হিসেবে খাওয়া হয়। বাংলা ভাষায় কালা ছোলাবুটকে বুট বলা হয় এবং মুড়ি নামে পরিচিত ভাতের পাফ দিয়েও খাওয়া হয়।
আলু ছোলে আলু বা ছোলা দিয়ে তৈরি ছোলাবুটের একটি পাকিস্তানি প্রকরণ। লাহোরে মুরঘ ছোলে নামক এ খাবারের একটি ভিন্নতা ব্যবহার করা হয়।
ছোলা বাটারনাট ট্যাগিন হল মরোক্কান রন্ধনপ্রণালী থেকে একটি ভিন্নতা যা মশলা এবং রোস্টেড স্কোয়াশ দিয়ে তৈরি। থালাটি গরম বাষ্পযুক্ত বা স্বাদযুক্ত কুসকুসের উপরে পরিবেশন করা হয়।
কলকাতা মেট্রো রোলিং স্টক

ভারতের কলকাতা মেট্রো রেলের রোলিং স্টক পাঁচ ধরনের রেলগাড়ি নিয়ে গঠিত। এর মধ্যে তিন ধরনের রেলগাড়ি লাইন ১ বা নর্থ-সাউথ রেলপথ ও দুই ধরনের রেলগাড়ি লাইন ২ বা ইস্ট-ওয়েস্ট রেলপথে ব্যবহার করা হয়। সমস্ত রেলগাড়ি থার্ড রেল বিদ্যুতায়নের মাধ্যমে ৭৫০ ভোল্ট ডিসি গ্রহণ করে এবং এরা সর্বোচ্চ ৮টি (নর্থ-সাউথ) বা ৬টি (ইস্ট-ওয়েস্ট) রেলট্রাক বহন করতে পারে।
১৯৭০-এর দশকে তৈরি নর্থ-সাউথ মেট্রো রেলপথের অনেক সীমাবদ্ধতা রয়েছে। সুড়ঙ্গের প্রস্থচ্ছেদ ও ভারতীয় রেলের অধীনে থাকার জন্য সেখানে ভারতীয় মিটার গেজ শেল (২২.৭ মিটার (৭৪ ফুট ৬ ইঞ্চি)) ও ১,৬৭৬ মিলিমিটার (৫ ফুট ৬ ইঞ্চি) গেজ ট্র্যাক ব্যবহার করা হয়। সুতরাং সেখানে রেলগাড়ি প্রস্তুতকারীর বিকল্প সীমিত। অন্যদিকে আরও আধুনিক ইস্ট-ওয়েস্ট মেট্রো রেলপথ ১,৪৩৫ মিলিমিটার (৪ ফুট ৮ ⁄২ ইঞ্চি) আদর্শ গেজ গেজ ট্রাক ব্যবহার করে।
লাইন ১ বা নর্থ-সাউথ মেট্রো রেলপথে দুইধরনের রেলগাড়ি সক্রিয় এবং একধরনের রেলগাড়ি পরীক্ষার অধীনে রয়েছে।
চেন্নাইয়ের ইন্টিগ্রাল কোচ ফ্যাক্টরি (আইসিএফ) ৯টি আইসিএফ/ভেল রেক তৈরি করেছিল এবং তৎকালীন এসপ্ল্যানেড থেকে ভবানীপুর পর্যন্ত চালু হওয়া মেট্রো পরিষেবায় এগুলো ব্যবহার করা হয়েছিল। এই রেলগাড়ির রং প্রথমে হলুদ ও নিচে বাদামি স্ট্রাইপ রাখা হতো, পরে এর রং সাদা ও মেরুন স্ট্রাইপ রাখা হয়েছিল এবং শেষে এর রং হলুদ ও নিচে লাল ব্যান্ড রাখা হয়েছিল। এই রেকগুলোকে Bn আকারে চিহ্নিত করা হতো, যেখানে n হচ্ছে রেক সংখ্যা (১–৯)।
১৯৮৮–১৯৯০ সালে কলকাতা মেট্রো রেল প্রসারিত হওয়ার সময় আইসিএফ দ্বারা প্রস্তুত আরও ৯টি রেককে পরিষেবায় আনা হয়েছিল। আগের রেকগুলোর তুলনায় এই রেকগুলো আরও মজবুত এবং এর ত্বরণ বেশি। এই রেলগাড়ির রং প্রথমে গাঢ় সবুজ ও নিচে হলুদ স্ট্রাইপ রাখা হতো, পরে এর রং সাদা ও মেরুন স্ট্রাইপ রাখা হয়েছিল এবং শেষে এর রং আকাশী নীল ও নিচে গাঢ় নীল ব্যান্ড রাখা হয়েছিল। ২০১৭–১৮ সালে এই রেকগুলোর সংস্কার সম্পন্ন করে তাদের ধাপে ধাপে পরিষেবায় আনা হয়েছিল। এই রেকগুলোকে ৮N আকারে চিহ্নিত করা হতো।
২০১০ সালে টালিগঞ্জ (মহানায়ক উত্তম কুমার) থেকে গড়িয়া বাজার (কবি নজরুল) পর্যন্ত উড়াল রেলপথের নির্মাণ সম্পন্ন হওয়ার পর শীতাতপ নিয়ন্ত্রিত আইসিএফ/ভেল রেক চালু করা হয়েছিল। পরে এই রেলপথ নিউ গড়িয়া (কবি সুভাষ) পর্যন্ত প্রসারিত হয়েছিল এবং আইসিএফ ৩০০০ সিরিজের আরও রেক চালু করা হয়েছিল। ইন্টিগ্রাল কোচ ফ্যাক্টরি (আইসিএফ) ও ভারত হেভি ইলেক্ট্রিক্যালস লিমিটেডের (ভেল) যৌথ উদ্যোগে এই রেলগাড়ি তৈরি করা হয়েছে। বর্তমানে নর্থ-সাউথ রেলপথে এরকম ১৩টি রেক সক্রিয় আছে এবং এগুলো প্রথমে ACn/n+১ আকারে চিহ্নিত করা হতো, যেখানে (n+১)/২ হচ্ছে রেক সংখ্যা। পরে এদের MR-30n আকারে চিহ্নিত করা হয়েছে, যেখানে n হচ্ছে রেক সংখ্যা (১–১৮) এবং এদের রংও ক্রমশ সাদা ও বেগুনিতে পরিবর্তিত হচ্ছে।
জোকা মেট্রো ডিপোতে এমআর-৪১৭ ও এমআর-৪১৮ নামক আইসিএফ/মেধা রেক আনা হয়েছিল এবং লাইন ৩-এ এই রেক দুটো ব্যবহার করা হয়।
ইন্ডিয়ান প্রিমিয়ার লিগের পুরস্কারের তালিকা

ইন্ডিয়ান প্রিমিয়ার লিগ (আইপিএল) হচ্ছে ভারতের একটি টুয়েন্টি২০ ক্রিকেট প্রতিযোগিতা। উক্ত প্রতিযোগিতাটি প্রতিটি মৌসুমে খেলোয়াড়দের বিভিন্ন পুরস্কারে সম্মানিত করে থাকে। সেগুলো হচ্ছে কমলা টুপি, বেগুনি টুপি, সর্বাধিক ছক্কার পুরস্কার, সেরা মূল্যবান খেলোয়াড় ও বছরের সেরা উঠতি খেলোয়াড়।
কমলা টুপি পুরস্কারটি ইন্ডিয়ান প্রিমিয়ার লিগ (আইপিএল)-এ সর্বাধিক রান সংগ্রহকারী ব্যাটসম্যানকে প্রদান করা হয়। পুরস্কারটি প্রথম চালু করা হয় ২৫ এপ্রিল ২০০৮ তারিখে, আইপিএলের উদ্বোধনী মৌসুম শুরুর এক সপ্তাহ পর। প্রতিযোগিতা চলাকালে সর্বাধিক রান সংগ্রহকারী ব্যাটসম্যান মাঠে ফিল্ডিংয়ের সময় পরিধান করবে, প্রতিযোগিতার ফাইনাল খেলা শেষে সর্বাধিক রান সংগ্রহকারী ব্যাটসম্যানকে কমলা টুপি পুরস্কারে সম্মানিত করা হবে। ব্রেন্ডন ম্যাককুলাম সর্বপ্রথম ব্যাটসম্যান হিসাবে কমলা টুপি পরিধান করেন, ও শন মার্শ প্রথম ব্যাটসম্যান হিসাবে কমলা টুপি পুরস্কারে সম্মানিত হন। এ যাবৎকাল পর্যন্ত ডেভিড ওয়ার্নার উক্ত পুরস্কারে সম্মানিত হয়েছেন তিনবার, তারপরেই আছেন ক্রিস গেইল দুইবার, একটি মাত্র মৌসুমে এখন পর্যন্ত সর্বাধিক রান সংগ্রহকারী বিরাট কোহলি (৯৭৩) এই পুরস্কারে সম্মানিত হন ২০১৬ ইন্ডিয়ান প্রিমিয়ার লিগ প্রতিযোগিতায়।
চিহ্নটি দ্বারা মৌসুম জুড়ে দলের অধিনায়কত্ব করেছেন বোঝায়।
বেগুনী টুপি হচ্ছে আইপিএলের মৌসুম জুরে সর্বাধিক উইকেট-সংগ্রহকারী বোলারকে প্রদত্ত সম্মাননা। ২৫ এপ্রিল ২০০৮ তারিখে গোলাপী টুপি সম্মাননা চলুর পর, ১৩ মে ২০০৮ তারিখে আইপিএল বেগুনী টুপি সম্মাননার কথা ঘোষণা করে। আসর জুরে সর্বাধিক উইকেট-সংগ্রহকারী বোলার মাঠে ফিল্ডিংয়ের সময় উক্ত বেগুনী টুপি পরিধান করবেন এবং মৌসুম শেষে ফাইনাল খেলার পর সর্বাধিক উইকেট সংগ্রহকারী বোলারকে এ বেগুনী টুপি পুরস্কারে সম্মানিত করা হবে। যদি একটি আসরে সমসংখ্যক উইকেট সংগ্রহকারী একাধিক বোলার হন, তবে ভাল ইকোনমি রেটধারী বোলারকে বিজয়ী হিসাবে উক্ত পুরস্কারে সম্মানিত করা হবে। এ যাবৎকাল পর্যন্ত ভুবনেশ্বর কুমার ও ডোয়েন ব্র্যাভো এই পুরস্কারে সম্মানিত হয়েছেন দুইবার করে। ডোয়েন ব্র্যাভো ও হার্শাল প্যাটেল যথাক্রমে ২০১৩ ও ২০২১ প্রতিযোগিতায় সর্বাধিক ৩২টি করে উইকেট লাভ করে, কিন্তু আইপিএলের নিময়ানুযায়ী ভাল ইকোনমি রেটের কারণে ডোয়েন ব্র্যাভো এগিয়ে।"
সর্বাধিক ছক্কার পুরস্কার, পৃষ্ঠপোষকতার কারণে বর্তমানে আনএকাডেমি লেটস ক্র্যাক ইট সিক্সেস অ্যাওয়ার্ড পুরস্কারটি আইপিএলের একটি আসরজুড়ে সর্বাধিক ছয় অর্জনকারী ব্যাটসম্যানকে প্রদান করা হয়।
পুরস্কারটি মূলত ২০১২ আসর পর্যন্ত ম্যান অব দ্য টুর্নামেন্ট বা প্রতিযোগিতার সেরা খেলোয়াড় হিসাবে প্রদান করা হতো। ২০১৩ আসর থেকে আইপিএল সেরা মূল্যবান খেলোয়াড় পয়েন্ট পদ্ধতি চালু করে, যার ফলে উক্ত পয়েন্ট পদ্ধতিতে সর্বাধিক পয়েন্ট অর্জনকারীই হন আসর শেষে সেরা মূল্যবান খেলোয়াড়। পয়েন্ট পদ্ধতি অনুযায়ী প্রতিটি বাউন্ডারি চার এর জন্য ২.৫ পয়েন্ট, প্রতিটি বাউন্ডারি ছয় এবং উইকেট সংগ্রহের জন্য সমান ৩.৫, প্রতিটি ডট বলের জন্য ১ পয়েন্ট, প্রতিটি ক্যাচ ও স্ট্যাম্পিং এর জন্য সমান ২.৫ পয়েন্ট অর্জন করতে পারবে। পৃষ্ঠপোষকতার কারণে বর্তমানে পুরস্কারটির নাম হচ্ছে আপস্টক মোস্ট ভ্যালুয়েবল প্লেয়ার বা আপস্টক সেরা মূল্যবান খেলোয়াড়।
List of gentlemen's clubs in the United States

The following is a list of notable traditional gentlemen's clubs in the United States, including those that are now defunct. Historically, these clubs were exclusively for men, but most (though not all) now admit women.
Christopher Doob explains in his book Social Inequality and Social Stratification in U.S. Society:
E. Digby Baltzell, sociologist of the WASP establishment, explains in his book Philadelphia Gentlemen: The Making of a National Upper Class:
The traditional gentlemen's club originated in London (in particular the St James's area) in the 18th century as a successor to coffeehouses. These clubs also continue to operate in the United States. The five oldest existing American clubs are the South River Club in South River, Maryland (c.1690/1700), the Schuylkill Fishing Company in Andalusia, Pennsylvania (1732), the Old Colony Club in Plymouth, Massachusetts (1769), the Philadelphia Club in Philadelphia (1834), and the Union Club of the City of New York in New York City (1836). The Boston Club, of New Orleans, named after the card game and not the city, is the oldest southern club, founded in 1841. The five oldest existing clubs west of the Mississippi River are the Pacific Club in Honolulu (1851), the Pacific-Union Club (1852), Olympic Club (1860), and Concordia-Argonaut Club (1864), all in San Francisco, and the Arlington Club in Portland, Oregon (1867).
While most major American cities today have at least one gentlemen's club, they are most prevalent in older cities, especially those on the East Coast. As detailed below, only thirteen American cities have five or more such clubs: Atlanta, Boston, Chicago, Cincinnati, Denver, Detroit, Los Angeles, New Orleans, New York City, Philadelphia, Pittsburgh, San Francisco, Seattle, and Washington, D.C. Also as detailed below, New York City contains more than any other American city, including the Yale Club of New York City, the largest traditional gentlemen's club in the world. Throughout the country, though, many clubs have reciprocal relationships with the older clubs in London, with each other, and with other gentlemen's clubs around the world.
A few American gentlemen's clubs maintain separate "city" and "country" clubhouses, essentially functioning as both a traditional gentlemen's club in one location and a country club in another: the Piedmont Driving Club in Atlanta, the Wisconsin Club in Milwaukee, the New York Athletic Club in New York City, the Union League of Philadelphia, the Missouri Athletic Club in St. Louis, and the Olympic Club in San Francisco. Similarly, the Jonathan Club in Los Angeles functions as a traditional gentlemen's club in one location and a beach club in another.
Because the term "gentlemen's club" is commonly used in the United States to refer euphemistically to strip clubs, traditional gentlemen's clubs often are referred to as "men's clubs" or "city clubs" (as opposed to country clubs) or simply as "private social clubs" or just "private clubs". For other meanings and nuances of the word "club", see club.
Poughkeespie
Commuter Line Bandung Raya

Commuter Line Bandung Raya (baheula Karéta api lokal Bandung Raya) atawa katelah disebut KRD baé nyaéta layanan karéta komuter nu dioperasikeun ku KAI Commuter Indonésia anu ngahubungkeun ruteu Cicaléngka-Purwakarta tur Padalarang-Cicalengka atawa sabalikna. Karéta ieu eureun di unggal stasion nu diliwatanana iwal Stasion Andir nu masih dina tahap pangwangunan.
Commuter Line Bandung Raya ngaliwatan lima wilayah kabupatén tur kota di Jawa Kulon. Ruteu utami karéta ieu ngahubungkeun wilayah kulon ka wétan, mulana ti Padalarang di Kabupatén Bandung Kulon ka Cicaléngka di Kabupatén Bandung tur sabalikna. Sapanjang jalan, karéta api bakal eureun di puseur Kota Cimahi tur Kota Bandung. Aya ogé ruteu anu langkung panjang, ti Cicaléngka ka Purwakarta, sanaos frékuénsi jadwalna langkung sakedik salian ti ruteu Padalarang - Cicaléngka.
Ti mimiti 7 Juli 2017, PT Kereta Api Indonesia Daerah Operasi II Bandung ngalarapkeun tarif flat Rp 5.000,00 pikeun Karéta api lokal Bandung Raya.
Ti mimiti 1 Juni 2023, karcis Karéta api Commuter Line Bandung Raya kudu meuli liwat aplikasi KAI Access minimal 2 jam nepi ka 7 poé saacan naék karéta, teu bisa dina lokét di unggal stasion; iwal ti kolot jeung warga disabilitas bisa meuli tikét di lokét stasion.
(id) Situs resmi PT KAI Archived 2016-12-07 di Wayback Machine
Universitas Pendidikan Ganesha

Universitas Pendidikan Ganesha mangrupa salah sahiji paguron luhur anu perenahna di Kota Singaraja, Bali, Indonesia.
Univitas ieu mangrupa paguron luhur anu dikembangkeun dumasar kana Pancasila sareng Konstitusi 1945 Konstitusi anu ngajunjung nilai-nilai manusa, ngahasilkeun staf pendidikan sareng non-pendidikan anu bakti ka Gusti Nu Maha Agung, ngagaduhan kamampuan akademik jeung profésional anu luhur, ngembangkeun élmu, téknologi, sareng seni.
Universitas Udayana

Universitas Udayana, disingget jadi UNUD, nyaéta paguron luhur nagri ti Bali, Indonesia, madeg dina 29 Séptémber 1962. Rektor Universitas Udayana ayeuna nyaéta Prof. Dr. Ir. I Nyoman Gde Antara, M.Eng., IPU.
Daptar paguron luhur nagri di Indonésia

Daptar di handap ieu mangrupa daptar paguron luhur nagri di Indonésia, nu dibina ku Departemen Pendidikan Nasional. Daftar ieu henteu ngawengku paguron luhur kaagamaan nu dibina ku Departemen Agama sarta paguron luhur kedinesan anu dikokolakeun ku Departemen/Kementerian atawa Lembaga Pamaréntahan Non Departemén séjénna.
Luyu jeung Undang-undang Nomer 20 Taun 2003 ngeunaan Sistem Atikan Nasional, paguron luhur bisa mangrupa Universitas, Institut, Sakola Luhur, Politéknik, atawa Akademi.
Djoehana Wiradikarta

Prof. dr. R. M. Djoehana Wiradikarta (1896 - 1986) nyaéta guru besar mikrobiologi katut serologi Institut Teknologi Bandung, guru besar Fakultas Kedokteran UNPAD, jeung inohong nu loba kiprahna dina dunya pangatikan luhur saperti ngabuka Universitas Nasional (Unas), salah sahiji nu ngadegkeun Universitas Padjadjaran hususna Fakultas Kadokteran Unpad, sarta milu nyiapkeun robahna Kampus Ganesha jadi Institut Teknologi Bandung. anjeunna mangrupa urang Indonésia munggaran nu nyekel kalungguhan minangka Dekan FIPIA Universitas Indonésia Bandung taun 1957.
R. M. Djoehana Wiradikarta lahir taun 1896, meunang ijazah dokter ti STOVIA taun 1918, dan diangkat sebagai guru besar penuh (gewoon hoogleraar) dina taun 1947 di Pergoeroean Tinggi Kedokteran Repoeblik Indonesia (saméméh dihijikeun jeung Medische Faculteit Universiteit van Indonesie jadi Fakulteit Kedokteran Universiteit Indonesia/BPTRIS dina tanggal 2 Februari 1950).
Salaki ti Sjahrizad ieu téh kungsi ngajabat wakil kepala Laboratorium Eijkman di Jakarta dina mangsa kolonial Jepang.
Ngaran dr. R. M. Djoehana Wiradikarta kacutat minangka salah sahiji Panitia tina lima urang anu nataharkeun diwangunna Perhimpunan Palang Merah Indonesia dina tanggal 17 Séptémber 1945.. Éta panitia téh disusun ku dr R Mochtar minangka Ketua, dr Bahder Djohan minangka juru tulis dan tilu anggota panitia nyaéta dr Djoehana Wiradikarta, dr Marzuki, dr Sitanala.
Réini Wirahadikusumah

Prof. Ir. Réini Djuhraéni Wirahadikusumah M.SCE, Ph.D. nyaéta Rektor Institut Teknologi Bandung periode 2020-2025. Reini Wirahadikusumah bakal ngaganti rektor ITB saméméhna, Kadarsah Suryadi anu geus ngajabat jadi réktor ti 20 Januari 2015. Réini kaasup rektor wanoja ITB kahiji saeunggeus 60 taun ITB diadegkeun. Reini ogé kaasup rektor wanoja kahiji ti ITB ngadeg dina ngaran Technische Hoogeschool te Bandoeng di taun 1920. Dina sejarah ITB, Reini Wirahadikusumah kaasup ka rektor katujuh belas ITB, atawa rektor katilu puluh tilu Kampus Ganesha ti TH Bandung diadegkeun. Reini saméméhna ngajabat jadi Guru Besar Manajemen dan Rekayasa Konstruksi Fakultas Téhnik Sipil dan Lingkungan ITB.
Baruang ka Nu Ngarora

Baruang ka Nu Ngarora nyaéta novél anu ditulis dina basa Sunda ku D.K. Ardiwinata. Ieu buku novél téh medal munggaran dina taun 1914, wedalan Balé Pustaka. Dina taun 1984 jeung 1986 aya wedalan édisi pamedal Rahmat Cijulang. Dina taun 2000an ka dieu, Baruang ka Nu Ngarora téh medal deui, wedalan taun 2013 ku penerbit Kiblat Buku Utama.
Baruang ka Nu Ngarora mangrupa novél munggaran di nagara anu ayeuna jadi nagara Indonesia. Leuwih ti heula 6 taun ti batan novél munggaran dina bahasa Indonesia, nyaéta Azab dan Sengsara karya Merari Siregar wedalan taun 1920.
Jalur karéta api Cikampék–Cirebon

Jalur karéta api Cikampék-Cirebon nyaéta jalur karéta api utama di lintas kalér pulo Jawa. Jalur karéta ieu mangrupa jalur pangsibukna di pulo Jawa. Ti mimiti 2002 jalur ieu enggeus mangrupa double track pikeun ngarojong kalancaran lalampahan karéta api. Jalur ieu kaasup ka Daérah Operasi III Cirebon.
Staatsspoorwegen mimiti ngawangun jalur karéta api di Cirebon ti saprak tungtung dékadeu 1900-an. Jalur anu ngan nepi Cikampék dipanjangan deui pikeun ngalayanan panumpang karéta api di Cirebon. Di tanggal 3 Juni 1912, jalur karéta api Cikampék-Cirebon bérés diwangun sarta mangrupa bagian ti pangwangunan jalur karéta api ka Purwokerto jeung Kroya. Jalur anu ka Cirebon difungsikeun pikeun ngahubungkeun jalur SS jeung jalur Semarang–Cheribon Stoomtram Maatschappij (SCS). Di tanggal 1 Nopémber 1914, dua stasion éta bisa kahubungkeun.
Katerangan:
Karéta api
(id) Situs Resmi PT Kereta Api Indonesia Archived 2019-06-20 di Wayback Machine
Stasion Tasikmalaya

Stasion Tasikmalaya (TSM) nyaéta stasion karéta api kelas gedé tipeu C anu perenahna di Léngkongsari, Tawang, Kota Tasikmalaya. Stasion anu luhurna +349 méter dbs ieu kaasup ka Daérah Operasi II Bandung. Stasion ieu boga tujuh jalur karéta api, jalur 2 minangka jalur lurus. Stasion Tasikmalaya geus ngagunakeun sistem pasinyalan éléktrik. Taun 1990-an karéta anu eureun di stasion ieu ngan karéta api kelas ékonomi wungkul, ngan saenggeus Tasikmalaya jadi kota administratip awal taun 2000-an, kota ieu jadi kota pangmajuna sarta paling berkembang di Priangan Wétan. Tuluy karéta kelas éksekutip jeung bisnis ogé eureun di stasion ieu pikeun naék-turunkeun panumpang.
Staatsspoorwegen tuluy nyebarkeun pangaruhna di Bumi Parahyangan dékadeu 1890-an. Ségméntasi jalur karéta api Padalarang–Yogyakarta diwangun pikeun ngalancarkeun transportasi masarakat. Jalur ieu miboga karakteristik pungkal-péngkol ngaliwatan pagunungan dibarengan ku médan anu éksrim. Tanggal 16 Séptémber 1893, jalur karéta api Cibatu–Tasikmalaya bérés diwangun, sarta dituluykeun ku pangwangunan jalur ka arah Banjar anu ahirna bérés tanggal 1 Nopémber 1894.
Ti stasion ieu ogé pernah diwangun jalur cabang ka Singaparna, anu diresmikeun tanggal 1 Juli 1911, kiwari jalur éta geus teu aktip.
Ieu jadwal karéta api panumpang anu eureun di stasion Tasikmalaya per 6 Januari 2019 (révisi Gapeka 2017).
(id) Situs web resmi KAI dan jadwal Karéta api tahun 2017 Archived 2023-08-15 di Wayback Machine
Koordinat: 7°19′20″S 108°13′25″E﻿ / ﻿7.3222178°S 108.2237327°E﻿ / -7.3222178; 108.2237327
Hindu

Ageman Hindu (Basa Sangsakerta: Sanātana Dharma "Kabeneran anu Langgeng", atawa Vaidika Dharma "Pangaweruh ngeunaan Kabeneran") nyaéta sahiji ageman anu asalna ti anak buana India (Asia Kidul). Kapercayaan ageman ieu téh asalna ti bangsa-bangsa Indo-Iran kuna (anu disebut bangsa Arya). Ageman ieu kira-kira mecenghul antara taun3102 SM nepi ka 1300 SM, sarta mangrupa salah sahiji ageman pangkolotna di dunya anu masih bisa tahan nepi ka kiwari. Ageman ieu nyaéta ageman katilu pangbadagna di dunya, sanggeus ageman Kristen sarta Islam, kalayan jumlah panganut saloba ampir 1 milyar jiwa.
Arca

Arca nyaéta patung anu dijieun pikeun tujuan utamana minangka média kaagamaa dina muja tuhan atawa déwa-déwina. Arca mah béda jeung umumna patung, anu mangrupa hasil seni kalawan maksudna minangka hiji ajén kaéndahan. Alatan kitu, arca mah dijieunna teu sabasajan pathttps://su.wikipedia.org/w/index.php?title=Arca&action=editung.
Dina agama Hindu, arca téh sarua jeung Murti (Dewanagari: मूर्ति), atawa murthi, anu ngarujuk kana citra anu ngagambarkeun roh atawa jiwa katuhanan (murta). Hartina "panubuhan", murti nyaéta janggélékna aspék katuhanan (déwa-déwi), biasana dijieun tina batu, kai, atawa logam, anu pungsina minangka sarana jeung sasaran konséntrasi ka pangéran nalika pamujaan. Numutkeun kapercayaan Hindu, murti pantes dipuja minangka puseur pamujaan ka pangéran sabada roh suci dikemat jeung nyangkaruk di jerona kalawan tujuanana pikeun méré persembahan atawa sasajén. Janggélékna déwa atawa déwi, boh sikep awakna, rarangkén, atawa proporsina' kudu tumut kana tradisi kéagamaan nu dimaksud.
Murti ogé dimuliakeun dina agama Budha utamana mazhab Mahayana nalika aranjeunna ibadah minangka sasaran pamujaan atawa puseur méditasi. Pamujaan murti téh dianjurkeun pisan dina agama Hindu jeung Budha, hususna dina mangsa Dwapara Yuga, saperti disebutkeun dina naskah Pañcaratra.
Arca teu salawasna kapanggih di deukeut candi. Candi bisa waé mibanda hiji arca, tapi hiji arca can tangtu aya dina jero candi. Aya tilu rupa arca dumasar kuantitas anumarujana, nyaéta:
Di Indonésia dipikawanoh tilu rupa arca, tayalian arca agama Hindu, arca agama Budha, jeun arca agama Kristen. Dina agama Islam mah teu dipikawanoh arca téh, ku sabab ajaranana ngalarang pikeun nyembah berhala atawa sagala rupa pangéran anudijirimkeun.
Bagawan

Bagawan atawa Bhagawan; (Sanskrit: भगवान्, Bhagavān) nyaéta hiji gelar pangajén anu dibikeun ka saurang kokolot spiritual di Bali. Di Sri Lanka nyebutna Bhagawatan taya lian sebutan pikeun Buddha ku nungagem ageman Buddha. Di India kalér nyebutna Bhagawan ogé mibanda hiji konsep abstrak pikeun pangéran sesembahan ageman Hindu anu taat dina ngamalkeun ageman kalawan dina prakna téh henteu nyembah salah sahiji Déwa anu tangtu.
Bagawan ogé nunjul kana hiji gelar pikeun pandita atawa pertapa, taya lian jalma anu meunang kabagjaan (mulia, suci). Dina widang ékonomi ogé aya istilah bagawan, taya lian pikeun nyebut ka saurang jalma anu tapis, ahli, jembar, tur luhung pangaweruhna dina widang ékonomi. . Numutkeun kana pamanggih déwan kasenian Jakarta mah, bagawan téh saurang anu kawas pandita ogé ngan asalna ti kasta ksatria, ku kituna bagawan mah henteu mibanda hak pikeun mingpin upacara-upacara agama.
Dina pawayangan mah, bagawan téh gelar pangajen pikeun guru atawa pertapa. Contona Bagawan Dorna, anu taya lian saurang guru ti karajaan Astina anu luhung ku élmu sarta ngajarkeun deui élmuna ka kulawarga Kurawa jeung Pandawa. Kitu deui jeung bagawan bagawan séjéna, saperti Bagawan Bagaspati, Bagawan Kimindama, Bagawan Gotama, jeung réa-réa deui.
Gedung Kologdam

Gedung Kologdam nyaéta wangunan kolonial di Bandung. Dina taun 1920-an, Gedung Kologdam dijadikeun ajang Jaarbeurs de Bandung (pameran dagang taunan). Komplek wangunan ieu katut pendopona ayeuna geus dirobah jadi Markas Komando Pendidikan dan Pelatihan Komando Daerah Militer III/Siliwangi.
Wangunan jeung komplek sakurilingna dirancang ku Wolff Schoemaker, arsiték anu kasohor di Hindia Walanda. Wangunan ieu diwangun taun 1920 sarta dijadikeun lokasi utama kanggo acara Jaarbeurs de Bandung. Pameran dagang munggaran dilaksanakeun ti 20 Méi nepi ka 3 Juni 1920, satuluyna unggal bulan Juni jeung Juli. Rupa-rupa konférénsi jeung paméran ti rupa-rupa industri di Priangan jeung sabudeureunana diayakeun di ieu kompleks.
Dina taun 1919, arsiték Wolff Schoemaker ngararancang Pusat Pameran Dagang (Jaarbeurs) sanggeus studi banding di Amérika Serikat. Wangunan ieu mangrupikeun desain manehna anu dijiéun pang mimitina sanggeus balik ti Amérika Serikat. Dirarancang dina gaya Art Deco sarta dipangaruhan ku gaya arsiték Frank Lloyd Wright, wangunan ieu ngabentuk salib. Tilu arca manusa ngahias fasad wangunan dina desain nu dipangaruhan ku gaya Amsterdam. Dina jaman kolonial Walanda, wangunan ieu dijadikeun puseur Departement van Oorlog atawa Departemen Perang ku pamaréntah Hindia Walanda.
Golodog

Golodog nyaéta bagéan tina imah anu perenahna aya di hareupeun panto ka rohangan tepas jeung tengah imah. Golodog ilaharna dijieun tina tangkal awi (beunang meulah atawa awi golondongan) bisa ogé tina papan kai. Golodog disebut ogé babancik atawa papanggé.
Golodog wangunna kawas bangku, aya ogé golodog anu maké undakan (panécéan) lobana undakan henteu leuwih ti tilu undak. Utamana imah-imah anu mibanda kolong jangkung. Golodog méh sarupa jeung panécéan imah étnik urang Batawi.Di Batawi mah disebutna balak suji bahana dijieun tina papan kai. Balak hartina cilaka sedengkeun suji hartina pangiuhan jadi balak suji téh bisa di hartikeun tempat ngiuhan jeung nolak bala (cilaka). Dina wangun imah adat Sunda, umpama ditempo ku cara horisontal tina lantéy imah, bagéan imah bisa disebutkeun: tepas, sosoro tuluy pang hareupna golodog.
Giring Ganesha

Giring Ganesha Djumaryo (born 14 July 1983) is an Indonesian vocalist and political activist who is currently serving as Deputy Minister for Culture. He is a former lead singer of the Indonesian rock band, Nidji. On 31 December 2017, he announced his resignation as Nidji's lead vocalist in order to focus on his political journey. Giring is the former Leader of Indonesian Solidarity Party (PSI). He was previously Acting Leader to cover for Grace Natalie while she pursued her master's degree.
Giring Ganesha Djumaryo was born in Jakarta on 14 July 1983. He is a Muslim. His father is Djumaryo Imam Muhni. Giring became interested in Britpop when he was in school.
In 2002, he was a founding member of the band Nidji (the name an adaptation of 虹 [niji], the Japanese word for rainbow) together with Muhammad Ramadista Akbar (Rama), Ariel, Muhammad Andro Regantoro (Andro) and Muhammad Adri Prakarsa (Adri). They released their first album, Breakthru', in 2006. Their second album, Top Up, followed in 2007.
In 2008, he and his bandmates wrote "Laskar Pelangi" ("Rainbow Warriors"), the title track for the film Laskar Pelangi, while in Makassar for a concert. He later told Rolling Stone Indonesia that as soon as he had finished reading Andrea Hirata's original book — the source material for the film — he knew he would write the song. Giring went on the hajj with his mother in late 2008/early 2009. That same year, Giring appeared in the music video for Chrisye's posthumous single "Lirih" ("Gentle Voice").
In 2009, Ganesha and Nidji released their third album, Let's Play. The album included a song written for Chintya Riza, at the time Ganesha's girlfriend, entitled "Dosakah Aku" ("Am I Sinning"). In the same year, he provided a voice for the animated film Paddle Pop Kombatei the Movie, a tie-in for the Paddle Pop ice cream marketed in Indonesia by Wall's. In an interview with Tempo magazine, he said he was nervous when providing the dubbing.
He played the role of Sudja, a student of Ahmad Dahlan, in Hanung Bramantyo's biopic Sang Pencerah (The Enlightener) in 2010; it was his first acting role. For the role, he worked out at a gym and ate less to lose 11 kilograms (24 lb); he said it was because there were very few large Indonesians during the Dutch colonisation of Indonesia. Giring also wrote a song for the film, titled "Allah Maha Suci" ("Allah, the All-Pure"), over a period of two days.
On 22 November 2011, Giring, Agnes Monica and Afgan Syahreza sang the song "Kita Bisa" ("We Can") at the closing ceremony of the Southeast Asian Games in Palembang, South Sumatra.
Rolling Stone Indonesia ranked "Laskar Pelangi" 134th on its list of the best Indonesian songs of all time. In his review, Hasief Ardiasyah wrote that it was difficult to believe the song had been written without divine intervention.
In July 2010, Giring Ganesha married Cynthia Riza, six years his junior, in a Javanese style ceremony. The couple had their first daughter in January 2011. He cites Chris Martin of Coldplay as one of his inspirations and favourite performers.
Hinduism in Asia

Hinduism is an Indian religion and in terms of followers, it is one of the largest religions in Asia. In 2022, the total number of Hindus in Asia is more than 1.2 billion, more than 22.8% of Asia's total population. About 99.2% of the world's Hindus live in South Asia. with India having 94% of the global Hindu population. Other Asian nations with a notable Hindu population include Nepal, Bangladesh, Pakistan, Indonesia, Sri Lanka, Malaysia, and the United Arab Emirates.
The roots of Hinduism started and emerged in the Indus River at the Indus Valley civilisation, nearly 3,000 BCE and spread through the Indian subcontinent, though the history of Hinduism overlaps or coincides with the development of religion in the Indian subcontinent since the Iron Age, with some of its traditions tracing back to prehistoric religions such as those of the Bronze Age Indus Valley civilization. It has thus been called the oldest religion in the world.
Hinduism spread in the South and Southeast Asia by the Hindu rulers and dynasties and the reign of Gupta Empire or Gupta era was considered as the Golden period for Hinduism and the religion also spread to Central Asia and Afghanistan through the Silk route. There were also many Hindu colonies in the middle-east Asia with significance of trade with the parts of the world. Though with the Spread of Islam and Muslim conquests in the Indian subcontinent, Afghanistan and Southeast Asia, especially in Indonesia, the Hinduism started declining and shrunk in the Indian subcontinent religion.
Media related to Hinduism in Asia at Wikimedia Commons
Coat of arms of Bandung

The Coat of arms of Bandung is the official coat of arms of the city of Bandung. The emblem was adopted in June 1953.
The half hexagon represent Mount Tangkuban Perahu, The waves represent that Bandung used to be a large lake, on the ribbon is Bandung’s official motto in the Kawi language Gemah Ripah Wibawa Mukti which means (Clean, Prosperous, Devout, Friendly).
The first emblem of Bandung was officially granted in 11 August 1931. The arms consisted of a shield, divided diagonally by an embattled line, on the left side there are a wave of ten blue and white, and on the right side is yellow. The arms were supported by lions, above the arms was a mural crown, The motto in Latin says Ex Undis Sol (From the waves, the sun).
Emblem of Nusantara

The emblem of Nusantara (Indonesian: Lambang Ibu Kota Nusantara) is the official emblem of the planned capital city of Indonesia, Nusantara. The emblem is themed the "Tree of Life of the Archipelago" (Indonesian: Pohon Hayat Nusantara) which is inspired by the symbolism of trees from the west to the east of Indonesia—the source of life as well as abundant natural wealth. The tree of life motif can be found in various cultures of Indonesia such as gunungan in Javanese puppetry, kalpataru motifs in various temples such as Borobudur and Pawon, Batang Garing of the Dayak people of Kalimantan, La Galigo literature of the Bugis people of South Sulawesi, to the pattern on the shield of the Asmat people of Papua.
The emblem of Nusantara consists of the following elements:
The logotype "Nusantara" uses the "IKN Sutasoma" font inspired by Pallava script found on Yūpa inscription in Kutai, East Kalimantan, and is one of the oldest scripts in Southeast Asia.
The Nusantara Capital City Authority collaborated with the Indonesian Graphic Designers Association (ADGI) to design the city logo. Around 500 ADGI members sent their portfolios and CVs to be selected by the ADGI board of curators. The ten selected designers were asked to create their logo of Nusantara. President Joko Widodo then selected five out of the ten logos created to be made as public online voting through the Nusantara city website. The winner is entitled to a prize of 185 million rupiah.
Voting was conducted from 4th April to 20th May 2023. Ten electric bikes were raffled off to the public by providing their names and phone numbers during voting. More than 500 thousand people participated in the logo selection. On 30th April 2023, the Nusantara logo was officially unveiled at the State Palace with the winner being Aulia Akbar from Bandung.
Aulia Akbar is a graphic designer from Bandung and an alumnus of visual communication design at the National Institute of Technology (ITENAS) Bandung in 2014. Aulia is the co-founder of POT Branding House, a graphic design consultancy company in Bandung.
Armorial of Indonesia

This is a list of emblems or coat of arms used in Indonesia. Indonesia is divided into 38 provinces, and each province is divided into regencies (kabupaten) and cities (kota). There are 416 regencies and 98 cities. Each province, regency, and city has its own emblem.
Many of the emblems incorporate rice and cotton (for prosperity and the fifth principle of Pancasila, a remnant from socialist heraldry popular during the guided democracy era); symbols marking Pancasila in entirety; as well as symbols marking the date Indonesia declared its independence, 17 August 1945.
Institute of Indonesian Arts and Culture, Bandung

Bandung Institute of Indonesian Arts and Culture (Indonesian: Institut Seni Budaya Indonesia Bandung, abbreviated as ISBI Bandung), is a state-owned, arts and cultural-oriented educational institution located in Bandung, Indonesia.
There are various undergraduate faculties covering the fields of the performing arts, art and design, and culture and media. There are also graduate faculties offering Master of Fine Arts degrees.
In the beginning, the Institute of Indonesian Arts and Culture, Bandung, was called Dance Conservatory (Indonesian: Konservatori Tari (KORI)) which was founded in March 1968. However, during this period, the institute was not yet a formal higher education institution. By 1971, an agreement was signed between several government agencies and art education institutes in Bandung, West Java, and Yogyakarta, which led to the Dance Conservatory to function as a branch of the Indonesian Dance Academy of Yogyakarta (Indonesian: Akademi Seni Tari Indonesia (ASTI) Yogyakarta) – which was a precursor to the modern-day Institute of Indonesian Arts and Culture, Yogyakarta – leading to the Dance Conservatory to be renamed Indonesian Dance Academy of Bandung (Indonesian: Akademi Seni Tari Indonesia (ASTI) Bandung).
In 1995, due to a governmental initiative for art higher education development, the Indonesian Dance Academy of Bandung underwent another structural and name change, becoming the Indonesian Art College of Bandung (Sekolah Tinggi Seni Indonesia (STSI) Bandung). Several new programs were added to the school, including karawitan, theater, performing arts, fine arts, beauty and fashion, television and film, as well as angklung study and bamboo music. Finally, in 2014, the art college became the Institute of Indonesian Arts and Culture following a presidential decree by Susilo Bambang Yudhoyono.
The logo of the institute is dark blue, and is made up of a fishbone cactus flower, bow, bird wings, and rebab (a string instrument).
Each of the faculties has a different flag color with a white-colored version of the institute's logo on the center of the flag.
The institute has five performing arts center, including two pendopo-style buildings (Pendopo Mundinglaya, Pendopo Mundinglaya 2), two high-rise buildings (Gedung Pertunjukan Sunan Ambu, Gedung Olah Seni Patanjala), and one open theater-style space (Mini Panggun Terbuka Karawitan).
6°52′47″S 107°37′33″E﻿ / ﻿6.879815°S 107.625939°E﻿ / -6.879815; 107.625939
பிரோசாபாத்

பிரோசாபாத் (Firozabad , இந்தி: फ़ीरोज़ाबाद, உருது: فیروزآباد) இந்திய மாநிலம் உத்தரப் பிரதேசத்தில் உள்ள பிரோசாபாத் மாவட்டத்தின் நிர்வாகத் தலைமையிட நகரம் மற்றும் மாநகராட்சி ஆகும். இது ஆக்ராவிலிருந்து 40 கிமீ தொலைவிலும் தில்லியிலிருந்து 240 கிமீ தொலைவிலும் பிரோசாபாத் நகரம் அமைந்துள்ளது. இதன் தென் எல்லையில் யமுனை ஆறு ஓடுகிறது. வடக்கில் ஏட்டா மாவட்டமும் கிழக்கில் மைன்புரி மற்றும் எடவா மாவட்டங்களும் அமைந்துள்ளன.
பிரோசாபாத்தில் தயாரிக்கப்படும் கண்ணாடிப் பொருள்கள் மற்றும் வளையல்கள் மிகவும் புகழ்பெற்றவை.
2001ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின்படி பிரோசாபாத்தின் மக்கள்தொகை 278,801 ஆகும். ஆண்கள் இதில் 53% ஆகவும் பெண்கள் 47% ஆகவும் உள்ளனர். இங்குள்ள படிப்பறிவு தேசிய சராசரியை 59.5% விட கூடுதலாக 67% ஆக உள்ளது. ஆண்களில் படிப்பறிவு உள்ளோர் 74% ஆகவும் பெண்களில் 53% ஆகவும் உள்ளது.ஆறு அகவைக்கும் குறைவானோர் மொத்த மக்கள்தொகையில் 16% ஆக உள்ளனர்.
பிரோசாபாத்தின் கண்ணாடித்தொழில் பழங்காலங்களில் மேற்காசியாவிலிருந்து படையெடுத்து வந்தவர்கள் விட்டுச் சென்ற உடைந்த கண்ணாடிப் பொருட்களை உருக்கி சிறு வளையல்களை உருவாக்குவதில் துவங்கியது. விறகு வைத்து இயக்கப்பட்ட இந்தச் எரிகலன்கள் (சூளைகள்) பைன்சன் பட்டி என அழைக்கப்பட்டன. இன்றும் இந்தப் பகுதிகளில் இத்தகைய சூளைகளில் சில காணலாம். நாளடைவில் இதில் தங்கள் கைவண்ணம் பதித்து இந்திய மணமகள் அணியும் அனைத்து வளையல்கள், கங்கணங்கள், சீக்கிய கடாக்கள் இங்கு தயாராகின்றன. இதனால் இந்த நகருக்கு மணமகளின் நகர் எனப் பொருள்படும் சுகாக் நகர் என்ற செல்லப்பெயரும் உண்டு.
1989ஆம் ஆண்டு முதல் பல வண்ணங்களில் கண்ணாடி சரவிளக்குகள், விளக்கு கூடுகள் ஆகியவற்றை தயாரிக்கத் துவங்கினர். பிரோசாபாத்தில் ஏறத்தாழ 400 கண்ணாடித் தொழிலகங்கள் பதிவு பெற்றுள்ளன. கரி,விறகுக்குப் பதிலாக இயற்கை எரிவாயு பயன்படுத்தப்படுகிறது. பல தொழிலகங்கள் வெளிநாட்டு ஏற்றுமதியில் கவனம் செலுத்துகின்றன. இதனால் இங்கு இதன் துணைத் தொழில்களாக வேதிப்பொருள் தொழிற்சாலைகள், பொதியல் பொருள் தயாரிப்பு தொழிலகங்கள், சேவைத்துறை நிறுவனங்கள் அமைந்துள்ளன.
சேரமான் பரம்பு

சேரமான் பரம்பு (Cheraman Parambu) என்பது சேர மரபு மன்னர்களான சேரமான் பெருமாள்களின் அரச இருக்கையாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த அரண்மனை கேரளத்தின் கொடுங்ஙல்லூரிலிருந்து 3 கி.மீ தொலைவில் மெத்தலாவில் சுமார் 5 ஏக்கர் பரப்பளவில் பரவியுள்ளது . 1936 ஆம் ஆண்டில், இந்த இடம் தொல்லியல் துறையால் பாதுகாக்கப்பட்ட நினைவுச்சின்னமாக அறிவிக்கப்பட்டது. 1944 மற்றும் 1945 க்கு இடையில் இந்த இடத்தில் அகழாய்வு செய்யபட்டது. அப்போது இங்கு பானை, செம்பு, இரும்பு கருவிகள், வளையல்கள், மணிகள் போன்ற ஆபரணப் பொருட்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. அகழ்வாய்வு செய்யப்பட்டபோது செலாடன் என்ற ஒரு வகையான பாண்டம் கிடைத்ததது. இது கி.பி 10 மற்றும் 12 ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடையிலான சொங் அரசமரபு காலத்திய சீனத்தில் தயாரிக்கப்பட்டது.
காளிபங்கான்

காளிபங்கான் (Kalibangān), தற்கால தார் பாலைவனத்தில் பாயும் காகர் நதியின் தென்கரையில் அமைந்த சிந்துவெளி பண்பாட்டுக் கள நகரம் ஆகும். 29°28′N 74°08′E﻿ / ﻿29.47°N 74.13°E﻿ / 29.47; 74.13 காளிபங்கான் நகரம் ஹரப்பா 1 - 3சி இடைப்பட்டகாலத்தில் செழித்து இருந்தது.
ராஜஸ்தான் மாநிலத்தின் தார் பாலைவனத்தில் உள்ள அனுமான்காட் மாவட்டத்தில் உள்ள பிலிபங்கான் வருவாய் வட்டத்தில் அமைந்துள்ளது. பிகானேர் நகரத்திலிருந்து 205 கிமீ தொலைவில் காளி பங்கான் அமைந்துள்ளது.
பண்டைய திருஷ்டாவதி ஆறு மற்றும் சரசுவதி ஆறுகள் கூடுமிடத்தில் காளிபங்கானின் அமைவிடமாக கருதுகிறார்கள். சிந்து வெளி பண்பாட்டு காலத்திய காளி பங்கான் தொல்லியல் களத்தின் 34 ஆண்டு கால அகழாய்விற்குப் பின், முழு அறிக்கை இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வகம் 2003ல் வெளியிட்டது.
லியுஜி பியோ தெஸ்சிதோரி எனும் இத்தாலிய இந்தியவியல் அறிஞரான லியுஜி பியோ தெஸ்சிதோரி (Luigi Pio Tessitori) என்பரால் கிபி 1887 - 1919களில் காளி பங்கான் அகழ்வாரய்ச்சி செய்யப்பட்டது.
சிந்து வெளி பண்பாட்டுக் காலத்தின் போது, காளி பங்கான் நகரம், ஒரு மாகாணத்தின் தலைநகரமாக இருந்திருக்கும் என்றும் தொல்லியலாளர்கள் கருதுகிறார்கள். மேலும் காளி பங்கான் அதன் தனித்தன்மையான பலிபீடங்களாலும், உலகின் முதன்மையான சான்றளிக்கப்பட்ட உழவு நிலங்களாலும் தனித்துவமாக திகழ்கிறது.
காளிபங்கான் 1 என்ற பகுதி முந்தைய ஹரப்பா பண்பாட்டு காலத்தியது என கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. காளிபங்கானில் சுடுமண் எருது சிற்பம் கிடைத்துள்ளது. காளிபங்கான் அகழாய்வில் சுடுமண் வளையல்கள் அதிக அளவில் கிடைத்துள்ளது. இங்கு கிடைத்த உருளை வடிவ முத்திரைகளில் கைகளில் ஈட்டிகள் ஏந்திய ஒரு பெண் மற்றும் இரண்டு ஆண்கள் உருவங்கள் உள்ளது
காளிபங்கான் எனும் சொல்லிற்கு கறுப்பு வளையல்கள் எனப்பொருள்படும். காளிபங்கான் தொல்லியல் களத்திற்கு அருகில் உள்ள பிலிபங்கான் என்ற நகரியமும் தொடருந்து நிலையமும் உள்ளது. பிலிபங்கான் என்பதற்கு மஞ்சள் வளையல்கள் எனப் பொருள்.
காளிபங்கான் தொல்லியல் அகழாய்வில் கிடைத்த பொருட்களைக் கொண்டு, 1983ல், இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வகம் ஒரு அருங்காட்சியகத்தை நிறுவியுள்ளது.
போளுவம்பட்டி தொல்லியல் களம்

போளுவம்பட்டி தொல்லியல் களம், இந்திய மாநிலமான தமிழ்நாட்டின் கோயம்புத்தூர் மாவட்டத்தின், தொண்டாமுத்தூர் வருவாய் வட்டத்தில், உள்ள தொண்டாமுத்தூர் ஊராட்சி ஒன்றியத்தில் அமைந்த இக்கரை போளுவாம்பட்டி கிராமத்திலிருந்து மூன்று கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ள கோட்டைக்காடு எனுமிடத்தில் அமைந்துள்ளது.
போளுவம்பட்டி தொல்லியல் களம், நொய்யல் ஆற்றின் மேற்கு கரையில் உள்ளது. இங்கு தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல் துறையால் 1979 – 1980 & 1980 – 1981 ஆகிய இரண்டு ஆண்டுகளில் அகழாய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டது. அகழ்வாராய்ச்சிகளில் ஐம்பதிற்கும் மேற்பட்ட கல் மணிகள், சுடுமண்னால் செய்யப்பட்ட காது மடல்கள், மூடிகளுடன் கூடிய கிண்ணங்கள், இரும்புப் பொருட்கள் மற்றும் சங்கு வளையல்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டது.
வில் மற்றும் அமர்ந்த நிலையில் ஒரு புலியின் உருவம் பொறித்த ஒரு சுடுமண் அரச முத்திரையில், கிபி எழாம் நூற்றாண்டின் தமிழ் எழுத்துகளுடன் கூடிய ஒரு சிறப்புமிக்க தொல்பொருள் கண்டெடுக்கப்பட்டது.
போனலு

போனலு (Bonalu) என்பது காளி தேவியை மையமாகக் கொண்ட ஒரு திராவிட பாரம்பரிய இந்துப் பண்டிகையாகும். இந்த திருவிழா ஆண்டுதோறும் தெலங்காணாவின் இரட்டை நகரங்களான ஐதராபாத் மற்றும் சிக்கந்திராபாத் மற்றும் மாநிலத்தின் பிற பகுதிகளில் கொண்டாடப்படுகிறது . இது சூலை அல்லது ஆகத்து மாதங்களில் வரும் ஆடி மாதத்தில் கொண்டாடப்படுகிறது. திருவிழாவின் முதல் நாளிலும், கடைசி நாளிலும் எல்லம்மாவிற்கு ( மகாகாளியின் பல பிராந்திய வடிவங்களில் ஒன்று) சிறப்பு "பூசைகள்" (வழிபாடு / விழாக்கள்) செய்யப்படுகின்றன. இந்தச் சடங்கு தங்கள் கோரிக்கையை நிறைவேற்றியதற்காக தேவிக்கு நன்றி செலுத்துவதாக கருதப்படுகிறது .
போனம் என்ற சொல் போசனம் என்ற வார்த்தையின் சுருக்கமாகும். இது ஒரு சமசுகிருத கடன் சொல்லாகும். அதாவது இதற்கு தெலுங்கில் உணவு அல்லது விருந்து என்று பொருள். இது தேவிக்கு படைக்கப்படும் ஒரு பிரசாதமாகும்.
பெண்கள் பாலையும், வெல்லத்தையும் கொண்டு சமைத்த அரிசியை வேப்ப இலைகள், மஞ்சள், குங்குமம் ஆகியவற்றைக் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட புதிய பித்தளை அல்லது மண் பானையில் தயார் செய்கிறார்கள். பெண்கள் தலையில் பானைகளை சுமந்துகொண்டு, கோயில் முழுவதும் சென்று தேவிக்கு மஞ்சள்-குங்குமம், வளையல்கள், புடவைகளுடன் போனம் பிரசாதம் செய்கிறார்கள் .
மைசாம்மா, போச்சம்மா, யெல்லம்மா, பெத்தம்மா, தோக்கலம்மா, அங்கலம்மா, போலராமா, மரேம்மா, நூக்கலம்மா போன்ற பிராந்திய வடிவங்களில் அன்னை தேவியை வழிபடுவதை போனலு உள்ளடக்கியது.