davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
중구 (인천광역시)

중구(中區)는 대한민국 인천광역시 중부에 있는 구이다. 중구는 1883년 인천항 개항 때부터 동구와 같이 인천광역시의 원도심을 이루었고, 1989년에 영종도, 용유도 등이 편입되었다.
중구에는 대한민국의 항공 관문인 인천국제공항과 서해안 최대 항구인 인천항이 있다. 인천공항 인근 영종도 지역은 인천경제자유구역 및 영종국제도시로 개발 중이다.
인천 중구의 행정 구역은 11개 동으로 구성되어 있다. 면적은 140.36 km이고, 2022년 12월 말 주민등록 기준으로 인구는 15만 2,931명, 7만 5,960가구이다. 중구는 인천항을 중심으로 도심을 이룬 원도심권과 인천국제공항의 개항으로 2000년부터 신도시를 개발·확장하고 있는 영종도권으로 나눌 수 있는데, 인구가 계속 줄어들고 있는 원도심권과 달리 영종도권의 인구는 공항이 개항한 후 꾸준히 증가하고 있다. 이에 따라 구의 전체 인구도 2009년 5월 이후 계속 증가하고 있다.
중구청의 청사가 있는 원도심과 영종도 사이에는 서로 직접 연결하는 도로가 없어 왕래가 불편하다. 이 때문에 영종동 주민센터 옆에 구청의 민원업무 등을 담당하는 〈인천중구 제2청사〉가 설치되어 있다.
원도심의 어업은 무역항인 인천항에서 출항하며 지방어항 및 어촌정주어항은 영종도권에 있다.
월미도에서 배가 운항되며, 제2공항철도가 제안되어 있다.
홍대입구역

홍대입구역(弘大入口驛, Hongik Univ. station)은 서울특별시 마포구 양화로에 있는 서울 지하철 2호선과 수도권 전철 경의·중앙선, 인천국제공항철도의 환승역이다. 개통 이전에는 동교역(東橋驛)이었으나, 인근에 홍익대학교가 있어 현재의 역명을 쓰게 되었다. 서울 지하철 2호선은 심야에 2편성이 주박한다. 수도권 전철 경의·중앙선은 홍제천 하저터널로 가좌역과 연결된다. 인천국제공항철도는 불광천 하저터널로 디지털미디어시티역과 연결된다.
서울 지하철 2호선 승강장에서 인천국제공항철도 및 용산선 승강장까지 환승 통로가 약 400 m로, 수도권 전철의 역 중에서는 긴 편이다. 잠실역의 환승통로가 200m인 것을 감안하면, 잠실역 환승통로를 1회 왕복 하는 것과 거리가 비슷하다. 따라서 환승 통로에는 무빙워크가 설치되어 있다. 모든 승강장에 스크린도어가 설치되어 있다. 출구는 서울교통공사 소속 4개(1, 2, 8, 9), 공항철도 소속 3개(3, 4, 5), 한국철도공사 소속 2개(6, 7)로 총 9개가 있다.
지하 2층 규모의 지하역으로, 지하 1층에 교통카드충전·승차권 발매기와 개찰구, 맞이방이 있으며, 지하 2층에 승강장이 있다. 승강장은 1면 2선의 섬식 승강장이다. 역 앞에는 회차선 겸 유치선이 설치되어 있으며, 일부 열차가 이 유치선을 이용하여 이 역에서 시·종착한다. 출입구는 서울 지하철 2호선 개통 당시에는 6개였으나, 3번 출구와 4번 출구가 인천국제공항철도 공사 관계로 인하여 2006년 4월 25일에 폐쇄되었고, 구 5번 출구가 4번 출구로, 구 6번 출구가 5번 출구로 바뀌었다. 3번 출구는 2010년 12월 29일 공항철도 개통 때 다시 개설되었으며, 개통 전의 4번 출구가 8번 출구로, 5번 출구가 9번 출구로 바뀌었다.
지하 1층에 2면 2선의 상대식 승강장이 있으며, 역무 시설은 지하 2층에 있다. 출입구와 맞이방은 공항철도 역과 공유한다.
지하 4층에 승강장이 있으며, 역무 시설은 지하 2층에 있다. 승강장은 2면 2선의 상대식 승강장이다.
역 주변 상권은 홍대앞 혹은 홍대라고 불리며, 서울특별시의 주요 상권 중 하나이다. 많은 인디 밴드들이 모여 공연을 하는 곳으로도 유명하다.
공항철도의 2010년 자료는 개통일인 2010년 12월 29일부터 12월 31일까지인 3일 기준으로 환산한 것이며, 용산선의 2012년 자료는 개통일인 2012년 12월 15일부터 12월 31일까지인 17일 기준으로 환산한 것이다.
인천공항터미널

인천국제공항의 교통센터는 정류장마다 갈 수 있는 행선지가 다르기 때문에 정류장에 표시된 목적지를 확인하여 이용해야 한다.
인천국제공항 버스 안내
여객터미널 내부에 매표소가 2개소, 외부에 7개소가 있다.
여객터미널 지하1층 교통센터의 버스터미널에서 승차권을 구입할 수 있다.
내부고발

내부고발(內部告發, 영어: whistleblowing)은 조직 내부 혹은 외부의 부정 거래나 불법 행위 등에 대한 정보를 신고하고 공개하는 행위이다. 보통 불법에 관한 내용이거나 사기, 보건/안전 규정 위반, 부패 등의 규정 위반이나 공익에 대한 직접적 침해에 대한 내용을 담은 알려지지 않은 정보들이 내부 고발자를 통해 공개되곤 한다. 내부 고발자들은 대개 내부 고발 이후 내부 고발의 대상인 단체나 관련 단체, 또는 법적인 반발을 직면하는 경우가 대부분이다.
내부고발자(內部告發者)는 공익제보자(公益提報者) 또는 공익신고자(公益申告者)라고 부르기도 하며 영어로는 디프 스로트(Deep Throat)라고 불리기도 한다. 디프 스로트는 워터게이트 사건의 내부 고발자의 암호명으로, 사건 후에 고유명사처럼 사용되기 시작하였다.
내부고발은 다음 여섯 가지 성격을 띠고 있다.
내부 고발을 영어로 Whistleblowing, 즉 ‘호루라기 불기’라고 하는 것은 영국 경찰관이 호루라기를 불어 시민의 위법 행위와 동료의 비리를 경계하던 것에서 유래하고 있으며, 네덜란드에서는 공익 보호의 감시인으로서 'bell-ringers', 즉 ‘벨을 울리는 사람’이라고 부르는 것에서도 알 수 있듯이 내부 공익 신고는 ‘경고’의 의미를 갖고 있다.
내부 고발에 대한 반응은 다양하다. 일반적으로 많은 사람들은 내부 고발자가 공익과 조직의 의무를 위한 희생적인 순교자라고 생각하지만, 한편으로 내부 고발자를 개인의 영광과 명예를 위한 고자질의 측면으로 보는 경우도 있다.
내부 고발의 경우, 조직 내에서의 파면, 직위 해제, 승진 불이익 또는 집단 따돌림 등의 보복을 받을 수 있다. 또 민형사상의 법적 불이익을 받을 가능성도 있다.
한국에서는 2011년 3월 29일 제정된 공익신고자 보호법에 따라 비밀보장, 불이익조치 금지, 신변보호 등을 통해 공익신고자를 보호하고 있다.
미국에서는 법률로 내부 고발자를 보복으로부터 보호하도록 하고 있다.
일본에서는 2006년 4월 1일부터 《공익제보자보호법》을 통해 공익 신고를 한 사람을 해고와 감봉 및 기타 불이익한 처분으로부터 보호하고 있다.
김포공항역

김포공항역(金浦空港驛, Gimpo International Airport station)은 대한민국 서울특별시 강서구 방화동, 공항동에 있는 수도권 전철 5호선, 서울 지하철 9호선, 인천국제공항철도, 김포 도시철도, 수도권 전철 서해선의 환승역이다. 서울 지하철 9호선은 이 역부터 중앙보훈병원역까지 지하 구간이다. 인천국제공항철도는 굴포천 하저터널로 계양역과 연결된다. 인천국제공항철도는 이 역부터 마곡나루역까지 지하 구간이다. 김포 도시철도는 이 역부터 구래역까지 지하 구간이다. 김포 도시철도는 심야에 3편성이 주박한다. 김포 도시철도는 동부간선수로, 서부간선수로, 경인아라뱃길 하저터널로 고촌역과 연결된다. 수도권 전철 서해선은 이 역부터 신현역까지 지하 구간이다.
김포국제공항의 국내선 청사와 국제선 청사의 사이에 위치한다.
수도권 전철 5호선 역사는 지하 3층, 김포 도시철도와 서울 지하철 9호선, 인천국제공항철도 역사는 지하 4층 규모 지하역이다. 출구는 총 4개가 있다.
두 역사간 구조 차이로 수도권 전철 5호선 역사의 지하2층, 서울 지하철 9호선·인천국제공항철도 역사의 지하 2층이 동일 평면에 위치한다. 연결 통로는 운임 지역 밖에서 수도권 전철 5호선 지하 2층, 서울 지하철 9호선·인천국제공항철도 지하 1층을 잇는 한 곳, 운임 지역 내에서는 수도권 전철 5호선 상하행선 승강장과 서울 지하철 9호선·인천국제공항철도 지하 2층 대합실, 지하 3층 승강장을 잇는 두 곳으로 총 세 곳이 있다.
2면 2선의 곡선 상대식 승강장이 있는 지하역이며, 스크린도어가 노후화로 인하여 2018년 1월 29일부터 교체공사를 개시, 같은 해 4월 15일에 새로운 스크린도어 설치가 완료되었다. 곡선으로 휘었기 때문에, 열차와 승강장 사이가 넓으므로 승, 하차시 발이 빠지지 않도록 주의하여야 한다.
두 노선은 역사 및 승강장을 공유하며, 선로가 방향별 입체교차되어 입선하기 때문에 평면 환승이 가능하다. 환승 게이트 없이 요금 정산 게이트가 붙어 있으며, 승강장에서 나갈 때를 기준으로 좌측은 인천국제공항철도, 우측은 서울 지하철 9호선의 게이트이다.
현재는 지하 3층 승강장을 중앙보훈병원·서울역 방면(상행) 승강장으로 운영하고, 지하 4층 승강장을 개화·인천공항2터미널 방면(하행) 승강장으로 운영한다.
인천국제공항철도의 경우 2단계 구간 개통 전에는 지하 3층 승강장을 일반열차 승강장으로, 지하 4층 승강장을 직통열차 승강장으로 사용하였으며, 2단계 구간 시운전 개시 이후 일반열차와 직통열차의 구분 없이 방향 별로 승강장을 사용한다.
지하 3층이 2면 3선 규모 혼합식 승강장, 지하 4층은 1면 2선 섬식 승강장이다. 지하 3층 북쪽에 위치한 9호선 승강장은 현재 사용하지 않으며, 남쪽에 있는 1면만을 9호선, 인천국제공항철도가 같이 사용한다. 9호선 급행열차는 이 역에서 시·종착한다. 두 노선 모두 스크린도어가 설치되어 있다.
2면 2선 상대식 승강장이다.승강장에는 스크린도어가 설치되어 있다.
2면 2선의 상대식 승강장이므로, 통근형 전동차를 비롯해서, KTX-이음 열차도 정차할 수 있도록 다중 슬라이드형 안전문이 설치되었다.
1996년 3월 20일 개통 당시에는 로마자 표기법 개정 전이었기 때문에 Kimp'o Int'l Airport였다. 그 후 2000년에 로마자 표기법이 개정되면서 Gimpo Int'l Airport로 바뀌었다. 그 후 2001년 3월 29일에 인천국제공항이 개항되면서 김포공항이 국내선 전용 공항으로 바뀌어 Gimpo Airport로 변경되었으나, 비즈니스를 목적으로 김포공항이 2003년 11월 30일 도쿄 하네다 국제공항 간의 국제선 업무를 다시 시작하게 되어 Gimpo Int'l Airport로 환원되었다.
2016년 10월 19일 이 역 5호선 승강장에서 하차하던 승객이 열차와 스크린도어 사이에 끼어 사망하는 사고가 발생하였다.
9호선의 2009년 자료는 개통일인 2009년 7월 24일부터 12월 31일까지인 161일치만이, 공항철도의 2007년 자료는 개통일인 2007년 3월 23일부터 12월 31일까지인 284일치만이 반영된 것이다.
개화역

개화역(開花驛, Gaehwa station)은 대한민국 서울특별시 강서구에 있는 서울 지하철 9호선의 전철역이다. 이 역에만 지상 구간이다. 봄, 여름, 가을에만 심야에 2편성이 주박한다. 이 역부터 신논현역까지 서울시메트로9호선 구간이다.
서울 지하철 9호선의 역 중 유일무이한 지상역이다. 승강장은 지상1층에 맞이방 및 개찰구는 지상 2층에 있다. 승강장은 시점 방향 승강장 끝의 계단 및 에스컬레이터로 맞이방과 연결된다.
선로는 김포공항역 방향으로만 이어져 있으며, 반대 방향 선로는 승강장에서 벗어나 50 m 정도를 진행한 뒤 끊어진다. 역사는 김포차량사업소 부지 내에 있으며, 김포공항역 방향 본선과 이어진 단선 입출고선을 통해서, 차량기지와 연결된다.
1면 2선의 섬식 승강장이다. 반밀폐형 스크린도어가 설치되어 있다.
2009년 자료는 개통일인 2009년 7월 24일부터 12월 31일까지인 161일치만이 반영된 것이다.
이건창호

이건창호는 대한민국의 창문 전문기업으로 설립되어, 건설용 창호, 중문, 실내도어 및 건자재를 유통하는 기업이다.
단창과 이중창인 일반창호, 시스템창호, 한식창호 등을 만든다. 목재, PVC 소재를 사용한 시스템창호를 개발하였으며, 아파트와 리조트 등에 활용되고 있다.
알루미늄 중문을 생산하는 "이건라움"브랜드를 소유하고 있다. 라움플러스와의 기술 제휴를 통해 하부롤러, 댐퍼 스크류 등의 하드웨어들을 적용했다. 학교, 병원, 사부실과 같은 공공시설에서 적용되고 있다. 4가지 제품으로 구성되어 있는 슬라이딩도어와 스윙도어를 생산한다.
이건음악회는 1990 인천의 공장에서 시작하였다. 음악회는 회사와 함께 성장했고 뮤지션들을 초청하여 진행된다.
현대건설

현대건설(現代建設, HYUNDAI ENGINEERING & CONSTRUCTION)은 1947년 정주영이 설립하였으며 대한민국에 본사를 둔, 현재 현대자동차그룹에 소속된 건설 회사이다. 토목사업, 건축, 주택, 플랜트 등으로 구분되는 사업부문을 영위하며 현대엔지니어링 등 13개의 종속 회사로 구성되어 있다.
국토교통부의 2021년 토목건축공사업 시공능력평가 결과, 평가액 11조 3,770억 원으로 삼성물산에 이어 2위를 기록했다.
현대건설은 현대자동차그룹 계열의 종합건설업체이다. 2013~2014년 기준으로 시가총액은 7조원 안팎이며, 글로벌 경기 불황임에도 불구하고 건설사로서는 드물게 매년 5,000억~7,000억의 순이익을 내고 있다.
아파트 브랜드는 '힐스테이트'와 '디에이치'를 사용하고 있다. 매출구성은 플랜트 53%, 건축 23%, 토목 21% 가량으로 구성된다.
또, KAL아파트 재건축 공사인 우장산 현대홈타운(현 우장산 힐스테이트) 공사 당시, 2000세대가 넘는 아파트 공사비용을 줄이기 위해 HDC현대산업개발과 공동으로 시공하여 각 사가 부담하고, 브랜드는 현대건설의 것을 사용한 바 있다.
현대건설은 2013년 시공능력평가에서 토목 및 건축 도합 12조 371억원으로 1위를 기록하고 있다. 2014년 기준으로, 매출은 플랜트 53.44%, 건축 23.14%, 토목 20.94%로 구성된다. 토목 및 건축산업은 거시경제지표와 밀접한 연관이 있는 산업으로 현재 글로벌 경기 불황으로 침체기를 맞고 있다.
2022년 1월 26일, 현대건설이 CDP 플래티넘 클럽에 입성했다. 탄소 정보 공개 프로젝트 한국위원회가 발표한 CDP 기후변화 부문에서 2015년부터 리더십 A등급을 획득했으며, 2018년 처음 명예의 전당에 입성했다. 이후 4년 연속 명예의 전당을 유지해 CDP 플래티넘 클럽에 입성했다. 플래티넘 클럽은 CDP 한국위원회의 최상위 등급이며, 현재 국내 건설업 중 플래티넘 클럽 입성 기업은 현대건설이 유일하다.
2011년 8월 기준으로, 현대자동차가 현대건설의 최대주주이다. 이를 포함, 현대모비스, 기아자동차 등의 지분을 모두 합치면 약 35%가 되었다. 나머지는 자체 소유거나 금융기관이 아닌 지주 소유다. (2011년 8월)
산하 비상장 자회사로서, 종합플랜트 엔지니어링 업체 [1] 현대엔지니어링, 철구조물 전문 제작업체 현대스틸산업, 광주원주고속도로 건설, 관리 및 운영을 위한 제2영동고속도로 외에도 (주)현대종합설계건축사사무소, 부산정관에너지, 현대서산농장, 현대씨엔아이, 경인운하, 현대건설인재개발원을 두고 있다.
현대건설은 한때 현대그룹의 계열사였으나 2001년 유동성위기를 맞아 현대그룹에서 분리되어 현대엔지니어링 등과 함께 현대건설그룹을 형성하였다. 국내 건설사 시공능력평가에서 2004~5년 삼성물산, 2006년 대우건설에 1위 자리를 내주었으나, 2008년부터 경영정상화에 힘입어 1위 자리를 되찾았다. 경영이 정상화된 현대건설은 2010년 공개매각이 시작되었으며 현대그룹과 현대자동차그룹이 현대건설 인수의사를 타진하였다. 2010년 11월 16일 채권단은 현정은 회장이 이끄는 현대그룹을 현대건설 인수 우선협상대상자로 선정하였다.
이 같은 결정이 발표된 직후 현대그룹은 자금출처 문제로 인수합병 문제에 진통을 겪었다. 프랑스 나티시스 은행으로부터 1.2조원 차입등의 문제로 대출금 세부계획을 제출하라는 채권단의 추가 소명 요구에 현대그룹은 MOU 체결상황에서 대출관련 세부상황을 제공할 의무는 없다고 주장하고 현대자동차그룹은 외환은행이 MOU를 체결하는 과정에서 법률적 권한 범위내에서 적정하게 행동했는지 감독당국에 조사를 요청함과 아울러 현대그룹 2개의 핵심 자회사인 현대상선 및 현대증권을 명예훼손과 무고혐의로 고발조치까지 했다.
이런 상황에서 2010년 12월 20일 채권단은 현대그룹의 우선협상대상자 지위를 박탈했고 2011년 1월 7일 현대자동차그룹을 우선협상대상자로 선정하였으며 2011년 3월 채권단과 현대자동차그룹 간에 현대건설 인수합병 본계약이 체결되었고 2011년 4월 1일 현대건설의 인수대금을 완납함으로써 현대자동차그룹의 계열사로 편입되었다.
국토교통부 건설사 시공능력평가액은 다음과 같다.
2012년 7월 2일, 대한민국 고용노동부가 발표한 자료에 따르면 2011년 현대건설이 원청으로 있는 사업장에서 총 10명의 노동자가 사망했다. 또한 2008년부터 2010년까지 3년간 31명의 사망자가 발생했으며, 이로 인해 한국노총이 선정하는 살인기업으로 선정되기도 했다.
Gimhae International Airport

Gimhae International Airport (IATA: PUS, ICAO: RKPK) is located on the western end of Busan, South Korea. Opened in 1976, the airport is named after the nearby city of Gimhae. A new international terminal opened on October 31, 2007. Gimhae International Airport is the main hub for Air Busan, and a focus city for Jeju Air, Jin Air and Korean Air. Runway 18L/36R is used for military purposes only for Gimhae Air Base, but due to increasing traffic, there are plans to open the runway for airliners. In 2018, 17,064,613 passengers used the airport.
As the airport is now beyond its design capacity and surrounded by mountains, buildings and other objectives, a new airport is currently being built on Gadeokdo to meet growing demand. Because the airport is shared with military facilities, photography and video of the apron, runway, and military stations are prohibited according to the airport website.
In August 1976, Gimhae Airport opened, and commercial air traffic shifted there from the old airport. A new domestic terminal was completed in May 1983. Korean Air launched a route to Honolulu in October 1992. In April 2002, Northwest Airlines began service to its hub at Tokyo's Narita Airport, where people could board connecting flights to the United States. In March 2007, Lufthansa inaugurated service to Munich via Seoul. This was the first route between Busan and Europe. President Roh Moo-hyun opened a new international terminal seven months later. Delta Air Lines, which had merged with Northwest, ended the Tokyo link in May 2012. Lufthansa terminated its flight to Busan in March 2014.
^1 Korean Air between Busan and Incheon is available only to passengers flying internationally to/from South Korea with Korean Air
In 2024, the ten carriers with the largest percentage of passengers flying into, out of, or through Gimhae International Airport are as follows:
Masan, Changwon, Jinhae, Jangyu, Gimhae, Pohang, Gyeongju, Gumi, Dongdaegu, Ulsan, Eonyang, Yangsan, Gohyeon, Okpo, Jangseungpo
Inspire Arena

The Inspire Arena (Korean: 인스파이어 아레나) is an indoor arena located in Incheon, South Korea, as part of the Mohegan Inspire Entertainment Resort, next to Incheon International Airport. It has a maximum total capacity of 15,000 depending on configuration.
The venue regularly hosts events such as music concerts, esports, fashion shows, sporting events, among others.
The Inspire Arena is owned and operated by the Mohegan Inspire Integrated Resort. The venue draws on the technology of the Mohegan Sun Arena located in Connecticut, United States. The Inspire Arena employs advanced architectural acoustic design techniques to optimize sound quality, as well as a Meyer Sound PA System designed to minimize sound distortion. The Inspire Arena is the only arena in South Korea with a seating capacity exceeding 4,000, apart from venues specifically built for sporting events such as the Olympic Gymnastics Arena and the Gocheok Sky Dome.
The main stage of the arena can be adjusted into three layouts: a T-shaped stage with a capacity of 12,000 people, a circular stage completely surrounded by the audience in 360 degrees with a capacity of 15,000 people, and a normal linear stage. There are 19 sky boxes for VIPs.
The Inspire Arena has hosted numerous entertainment events, including the Melon Music Awards and SBS Gayo Daejeon.
Hanthawaddy International Airport

Hanthawaddy International Airport (Burmese: ဟံသာဝတီအပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ်) is an international airport currently under construction in Bago Region, Myanmar that is located about 48 miles (77 km) away from Yangon. The project was started in 2001 but it was subsequently halted. The proposed site of the airport has a gross area of 36.42 square kilometres (14.06 sq mi).
Myanmar's government have announced their plan to restart the project in 2012 to meet their future developments. A consortium led by Incheon International Airport Corporation (IIAC), including South Korean firms (Halla Engineering & Construction Corporation, Lotte Engineering & Construction Corporation, POSCO ICT and Kumho Industrial Company) was awarded the US$1.1 billion contract, to build the new airport and operate the airport for 50 years. The airport will have the capacity to handle 12 million passengers per year and expected to be start operation by 2018. Due to financial related issue and disagreement over passenger capacity, however, the deal with the Incheon consortium was terminated and a new tender was reopened in February 2014.
The new tender was awarded to a Singapore-Japan consortium on 29 October 2014. The consortium comprises Singapore's Yongnam Holdings, Changi Airport Planners and Engineers, a subsidiary of Changi Airport Group and Japan's JGC Corporation. The contract is worth $1.45 billion and the consortium will get official development assistance from the Japanese government for up to 49 percent of the total contract. The rest of the funding will come from private lending ($517 million) and investments from the consortium ($222 million).
As the latest tenders and by new operator , the completion date of Phase 1 is now pushed back to 2027. The Phase 1 consists of 3600m concrete runway , as well as the high speed taxiway . After the Phase 3 completion around 2032-2035 , Hanthawaddy will have "2" 3600m runway and a huge satellite terminal which have a capacity of 60million passengers per year ( can be updated ) .
17°18′10″N 96°25′42″E﻿ / ﻿17.302916°N 96.428353°E﻿ / 17.302916; 96.428353
Takamatsu Airport

Takamatsu Airport (高松空港, Takamatsu Kūkō) (IATA: TAK, ICAO: RJOT) is an airport located 8 NM (15 km; 9.2 mi) south southwest of Takamatsu, Kagawa, Japan. The airport primarily handles domestic flights, with a small number of international flights mainly to South Korea and Taiwan.
Opened in 1990, the airport replaced the former airport which has been served as civilian for 35 years.
Takamatsu Airport is equipped with an Instrument Landing System, VHF Omni-directional Radio Range, Distance Measuring Equipment, Airport Surveillance Radar, approach lights, precision approach angle guidance lights, and more.
On January 16, 2013, an All Nippon Airways Boeing 787 (Flight NH692) made an emergency landing at Takamatsu after reporting a battery problem in flight. That aircraft was flying to Haneda Airport during that incident.
Takamatsu Airport has one terminal/concourse consisting of four main gates. The first three gates are used primarily by All Nippon Airways and Japan Airlines. The other gate is primarily for international flights and is connected to the international side of the lobby via an escalator up to the security checkpoint. However, the international and domestic sides of the terminal are not separated. Shops are located on the first and second floors including restaurants and cafes. An outdoor observation deck is located on the 3rd floor directly overlooking the four main gates. Entrances to the terminal are located on the first floor in front of the drop off lanes. The drop off lanes also connects to the main parking area of Takamatsu Airport.
Selecta (dairy products)

Selecta is a Filipino dairy products brand owned by RFM Corporation (PSE: RFM). Its milk business is operated by RFM Corporation, while its ice cream business is operated under a joint-venture with Unilever Philippines, Inc. (known as Unilever RFM Ice Cream, Inc.), and serves as the Philippine branch of Unilever's Heartbrand line of ice cream.
The brand's beginnings can be traced back to 1933 when Ramón Arce started pasteurizing carabao milk near his home in Novaliches (then a part of Caloocan), where carabaos were in abundance. Arce would establish his first dairy plant in 1935. Unilever RFM Ice Cream, Inc. would cite the brand's foundation year as 1948. Arce began selling and distributing fresh milk in bottles using the Selecta brand name to residences, restaurants and offices. Soon after, Arce and his wife, Carmen, would come up with their own ice cream recipe made from carabao milk. These products became the foundation of the family's Selecta business, which later included the Selecta restaurants and bakery. The Selecta business was continued by Arce's children after his retirement in 1950. It would establish its Balintawak dairy plant in 1952. By the 1970s, Selecta's carabao milk based ice cream and fresh milk became available in supermarkets. Its milk was packaged in glass bottles while its ice cream was packaged in gold colored tin containers.
In January 1990, RFM Corporation acquired the Selecta trademark from Arcecon Dairy Products, Inc. (successor-in-interest to the Selecta business) and established Selecta Dairy Products, Inc. to take over the production of Selecta ice cream. Under RFM ownership, the recipe of Selecta ice cream was improved and aggressively marketed, posing a serious challenge to then market leader, Magnolia. With its success, its ice cream recipe would eventually shift to cow's milk. Much later, the gold colored tin containers would be changed to gold colored plastic tubs. RFM also introduced its own Selecta milk products which were made from cow's milk.
In January 1995, the family of Mauro Arce, the youngest son of Ramón and Carmen Arce, revived the Arce family's ice cream business under a new name, Arce Dairy. Its ice cream would continue to be made from the former Selecta Balintawak dairy plant using carabao milk and packaged in gold colored tin containers, reminiscent of the original Arce-era Selecta ice cream.
In February 1999, RFM entered into a joint-venture with Unilever Philippines to take over the production and marketing of the Selecta ice cream business. For this purpose, Selecta Walls, Inc. was established (now known as Unilever RFM Ice Cream, Inc.). The Selecta milk business continues to be operated directly by RFM Corporation.
Streets (ice cream)

Streets is an Australian ice-cream brand bought by the British multinational company Unilever in 1960. Some products are made in China and shipped to Australia and New Zealand. It is part of Unilever's ice cream brand Heartbrand. The company is in a long-term contract with dairy company Dairy Farmers.
Streets was founded by Edwin "Ted" Street and his wife Daisy in 1920, in Corrimal, New South Wales. He set up a distribution depot at Bexley and then a factory in the Sydney suburb of Turrella, where products were manufactured until 1996, when production moved to a new facility in Minto. Today most cream-based products are produced at Minto, while water-based products are imported from China.
Streets introduced the Paddle Pop in 1953, and sold over ninety million units by century's end. It is, per capita, the world's best selling ice cream.
In 2017, Unilever applied to the Fair Work Commission to terminate the current enterprise agreement on wages and conditions and return factory workers to award conditions. The Australian Manufacturing Workers Union, which represents the workers, warned that they face a pay cut of up to 46 per cent. The union called on Australians to boycott Streets products in protest. A settlement was negotiated in November 2017.
Streets shares the Heartbrand logo with Wall's, HB Ice Cream, Good Humor, GB Glace, Selecta, Kibon and Algida—used in the United Kingdom, Poland, Ireland, the United States, Canada, Sweden, Philippines, Brazil and Argentina, and Italy respectively. All brands are owned by Unilever.
From 1962 to 1998 (with a change in 1968), the logo consisted of a badge containing the word Streets on a background of vertical red and white stripes.
The following are some of the brands/products sold under the Streets name.
RP-Selecta Ice Cream

The 2002 Philippine Team-Selecta Ice Cream is one of the two teams which sponsored a national pool that played in the 2002 PBA Governors' Cup as part of the league's continued support to the Philippine men's national basketball team that will compete in the 2002 Asian Games in Busan, South Korea. A total of 30 players were picked and divided into two groups.
National team coach Jong Uichico serves as the monitoring body on the overall progress of the two training squads. The 15-man lineup was finalized after the Governors' Cup and played in the Commissioner's Cup as one team and still under the sponsorship of Selecta.
Selecta (company)

Selecta Group is a European unattended self-service retailer founded in 1957 in Murten, Switzerland. It is owned by the American investment firm Kohlberg Kravis Roberts & Co. The company provides coffee and convenience foods in the workplace and public spaces. It is headquartered in Cham, Switzerland. In 2019, the company had approximately 10,000 employees and generated approximately €1.6 billion in revenue.
In 1950, Joseph Jeger, a Swiss employee working in Basel, went on a business trip to the United States and saw his first vending machines in factories there. He thought it would be a great idea to put similar vending machines in the factory of the company he worked for. Spending all his savings, he ordered five machines from the US producer and was allowed to install them in the factory. Joseph Jeger's employer is still a client of Selecta.
Factory workers used Jeger's machines day in and day out. The American machines were produced with American fittings, making them expensive to maintain. To overcome this, Jeger rented a garage in his hometown of Murten, hired his first employee and produced the first vending machine made in Switzerland. This vending machine was the first to carry the name Selecta in 1957.
Vaseline

Vaseline (/ˈvæsəliːn/) is an American brand of petroleum jelly-based products owned by British multinational company Unilever. Products include plain petroleum jelly and a selection of skin creams, soaps, lotions, cleansers, and deodorants.
In many languages, the word "vaseline" is used as generic for petroleum jelly; in Portugal, the Unilever products are called Vasenol.
In 1859, Robert Chesebrough, a chemist who formerly clarified lamp oil from sperm oil, a waxy oil from the heads of sperm whales, was losing business as whale oil was replaced by coal oil. He traveled to the oil fields in Titusville, Pennsylvania to research what new materials might be created from this new fuel. There he learned of a residue called rod wax that had to be periodically removed from oil rig pumps. The oil workers had been using the substance to heal cuts and burns. Chesebrough took samples of the rod wax back to Brooklyn, extracted the usable petroleum jelly, and began manufacturing a medicinal product he called Vaseline.
The first known reference to the name Vaseline was by the Chesebrough Manufacturing Company in the U.S. patent (U.S. Patent 127,568) in 1872. "I, Robert Chesebrough, have invented a new and useful product from petroleum which I have named Vaseline..."
The name "vaseline" is said by the manufacturer to be derived from German Wasser "water" + Greek έλαιον (elaion) "oil".
Vaseline was made by the Chesebrough Manufacturing Company until the company, which merged with Pond's in 1955, was purchased by Unilever in 1987.
Vaseline can be used as a lubricant for metallic and plastic surfaces. It can also be used as a moisture insulator for local skin conditions characterized by dry skin, such as atopic dermatitis and eczema. Vaseline should not be used as a sexual lubricant, as it may introduce infection-causing bacteria, damage latex condoms, and is not recommended for internal use.
As a petrolatum product, Vaseline is used as a topical moisturizer which assists with skin water retention by acting as an occlusive agent that prevents evaporation of water from the stratum corneum (outermost skin layer) and seals out external water. Vaseline is intended for external use only, and is not recommended for deep skin cuts or punctures, animal bites, or serious burns. Topical petrolatum products like Vaseline are used to manage and relieve atopic dermatitis and eczema in adults.
Vaseline contains mineral oils. Unrefined mineral oils often contain adulterants including polycyclic aromatic hydrocarbons (PAHs), which can increase risk for certain forms of cancer when consumed orally. When used topically (as is recommended with Vaseline), dermal absorption of PAHs is insignificant. No link between topical petroleum jelly-based moisturizers and cancer has been found in large studies over many years.
White petrolatum, the ingredient in petroleum jelly Vaseline, is refined from petroleum.
Re-Rewind (The Crowd Say Bo Selecta)

"Re-Rewind (The Crowd Say Bo Selecta)" is a song by English garage duo Artful Dodger, featuring Craig David on vocals. Released in the United Kingdom on 29 November 1999, the song reached number two, giving both Artful Dodger and David their first chart hit. In his dean's list for the annual Pazz & Jop critics' poll, Robert Christgau of The Village Voice named "Re-Rewind" the fifth-best single of the year.
The melody in the verses was lifted from an older Craig David demo called "Last Night", which was re-recorded for his debut studio album, Born to Do It. A slightly different version of the song, simply titled "Rewind", was featured on Born to Do It and was credited solely to David. "Re-Rewind" is notable for being the first record signed by influential label Relentless Records and as such the first one to establish the imprint as a pioneering force within mainstream music.
In February 2016, David revealed that, after the recording session, the song was nearly lost forever: "We finished the song and dubbed it onto a little TDK D90 cassette to go and play it in the car," he says. "It sounded good but there was a couple of little tweaks we wanted to do – and literally as [producer Mark Hill] turned the computer on, all we saw was this 'error, file number' message. The only way to get rid of it was to press OK. So we pressed OK, and it kept coming up with new error numbers. So we'd press OK, press OK, press OK. But when we looked at the session, all that we saw was the hi-hats. I was like, 'are you actually for real?' So that plastic TDK tape became gold dust. We had the whole song on there, and we had to use the recording as our reference, playing it very carefully so it didn't get chewed up, and trying to remember all the things we did. And that was 'Re-Rewind'."
It is from this song that Leigh Francis's Channel 4 comedy series Bo' Selecta! took its name.
Baju roki

Baju Roki adolah namo lain dari sabutan baju anak daro jo marapulai di Minangkabau. Biasonyo baju ko dipakai wakatu acara baralek, baiak bararak atau basandiang di palaminan. Kironyo pakaian adaik ko tabagi duo jinih, iyolah pakaian untuak marapulai jo pakaian untuak anak daro.
Nan pado pakaian anak daro, namo lainnyo iolah Limpapeh Rumah Nang Gadang atau Bundo Kanduang. Baju ko marupokan salah satu simbol dari basanyo padusi nan alah manikah, nan biasonyo ditandoi jo adonyo tingkuluak subagai panutuik kapalonyo. Ado banyak jinih pakaian ko, tapi sacaro umum pakaian adaik anak daro tadiri dari:
Baju marapulai disabuik baju pangulu. Satiok elemen nan ado pado baju ko ado makna jo filosofinyo surang. Baju ko tadiri dari: sarawa
Tingkuluak tanduak

Tikuluak tanduak (diijo pulo tangkuluak tanduak) marupokan salah satu jinih panutuik kapalo padusi atau tikuluak dalam budayo urang Minangkabau nan bantuaknyo manyarupoi tanduak. Jinih panutuik kapalo ko tabuek dari kain nan dibantuak manjadi salendang panjang nan kudian dikreasikan manyarupoi tanduak jo duo sisi kida jo suok babantuak lancip co tanduak kabau. Jinih ko biaso digunokan dek padusi dalam pentas tari adaik, alek adaik, panyambutan tamu, jo pangiriang anak daro dalam acara panikahan.
Tikuluak tanduak dipakai dek padusi Minangkabau basamoan jo pakaian adaik. Tikuluak tanduak biasonyo tabuek dari kain songket tanunan nan taba dan mudah dibantuak sarato biasonyo barono ameh ataupun sirah nan marupokan salah satu rono khas pakaian adaik Minangkabau. Pado bagian lakang tikuluak tanduak biasonyo diagiah hiasan babantuak kain nan taurai ka lakang.
Bantuak tikuluak tanduak pun baragam, ado nan ciek tingkek, duo tingkek, bahkan tigo tingkek. Biasonyo hal ko tagantuang dari mano tikuluak tanduak ko barasa. Tikuluak tanduak kabanyakan dibuek dari salendang tanunan khas Minangkabau jinih balapak, yaitu kain nan ditanun jo malewatkan banang ameh di saluruah bidang kain. Di sabagian daerah ado baragam caro mamakainyo sainggo bantuaknyo pun bavariasi. Di Kabupaten Agam ujungnyo runciang, di Payakumbuh ujungnyo papek, di daerah Lintau, Kabupaten Tanah Datar, tanduaknyo balenggek sarato baragam bantuak lainnyo. Pado alek panikahan, pangiriang anak daro juo mamakai hiasan pado kaduo ujuang tikuluak nan tabuek dari ameh atau lonan sepuhan.
Bantuaknyo nan manyarupoi tanduak acok difilosofikan subagai bantuak dari tanduak kabau nan marupokan bagian nan sangaik ikonik dalam masyarakaik Minangkabau. Salain itu bantuaknyo juo acok di analogikan jo bantuak gonjong rumah gadang nan marupokan rumah adaik khas Minangkabau, nan maknanyo baso padusi indak buliah mamikua baban nan talampau barek.
Makna filosofis dari Tikuluak tanduak nan manyarupoi rumah adaik Minangkabau adolah baso padusi subagai nan punyo rumah gadang atau bundo kanduang untuak kaumnyo. Sadangkan makna dari bantuaknyo nan sarupo tanduak kabau yaitu malambangkan kakuatan ati, basikareh dalam mancapai sasuatu nan elok, gigiah jo indak panah baputuih aso. Pado ujuang tikuluak dibuek tumpua nan aratinyo basipaik barani, romo tomo, jo indak nio malukoi ati urang lain. Panjang tanduak atau kadua sisi pado tikuluak musti samo nan aratinyo saimbang, basipaik adia sasuai kabutuhan jo kabaikan masyarakaik.
Pakaian anak daro

Tingkuluak tanduak adolah beberapo jenis panutuik kapalo padusi atau tikuluak dalam budaya masyarakat Minangkabau yang bantuaknyo sarupo tanduak. Macam panutuik kapalo iko tabuek dari kain yang dibantuak manjadi selendang panjang yang kamudian dikreasikan sarupo tanduak jo duo sisi kiri samo kanannyo babantuak lancip atau runciang sarupo tanduak kabau. Jenis iko biaso digunoan dek padusi di Minangkabau untuak pertunjukan tari, upacara adat, panyambuikan tamu dan untuak mairingi pengantin dalam acara baralek.
Sairiang bakambangnyo zaman kini tingkuluak tanduak alah dibuek dari songket yang bantuaknyo mewah. Pakaian iko merupakan suatu yang paralu dalam kalangkokan baralek di Minangkabau. Tingkuluak tanduak iko bisa dibuek batingkek ado anaknyo diateh atau dibuek salampih sajo. Bantuaknyo katiko ditingkekkan sarupo rumah gadang. Dahulunyo pakaian tikuluak tanduak ko dibedaan caro makai nyo, kalau satingkek sajo dipakai itu berarti dari urang biaso, tapi kalau alah dipakai kaduonyo mambantuak rumah gadang itu berarti yang baralek dari kalangan penghulu.
Pakaian takuluak tanduak terlihat sangat mewah, karena dipadukan dengan perhiasan lain seperti kalung, selempang, ikek pinggang, gelang dan songket. Gelang dan kalung yang digunakan ialah berwarna emas, dan kalung juga tedapat warna merah pekat yang berbentuk bulat-bulat kecil yang disusun di benang yang disabuik jo kaluang rago-rago. Kalung yang di gunakan anak daro ini juga memiliki banyak ragam, contohnyo sajo kaluang cakiak atau laca, kaluang iko dipasang pas dipangka lihia yang bantuaknyo mencakiak lihia dengan motif butiran padi dan bagian bawahnyo ado mainan, kaluang bintang iko yang bermotif ukiran binatang biasonyo kaluang ko panjang , kaluang gadang, kaluang iko labiah gadang dan panjang, itu karano diagia namo kaluang gadang yang bermotif rumah adat . Ikek pinggang ko diagia hiasan ukiran motif tumbuh-tumbuhan dan binatang. Perhiasan pada anak daro ini melambangkan bahwa bundo kanduang di Minangkabau adalah yang mengurus harta dan melambangkan kekayaan wanita di Minangkabau.
Baju takuluak tanduak iko nampak mewah, karano dipaduan samo perhiasan lainyo, sarupo, galang, kaluang, ikek pinggang, dan songket untuak jadi rok nyo. Galang yang digunoan indak pulo galang sambarangan, galang iko babantuak agak gadang yang dipakai di tangan kiri samo kanan anak daro, sedangkan kaluang yang dipakai banyak ragamnyo, sarupo kaluang yang tabuek dari kayu yang alah dirubah bantuaknyo sarupo bola ketek-ketek yang disusun di banang nilon, selain itu ado juo kaluang yang sarupo bungo bungo yang disusun dan ado pulo kaluang yang sarupo rumah gadang, kaluang iko bawarna ameh. Salain itu anak daro mamakai salempang yang tabuek dari songket yang bewarna kuniang ameh. Makasuik dari perhiasan yang dipakai anak daro iko adolah malambangkan bundo kanduang Minangkabau itu kayo dan inyo yang memegang harato pusako.
Tari Panen

Tari Panen marupokan tari tradisional minangkabau nan malambangkan raso syukur sahabih mamanen padi. Tarian ko dakek bana jo kahidupan masyarakat ta kusus untuak para petani. Tari panen ko acok ditampilkan sabagai tari untuak pambukaan acara sudah tu biasonyo tari panen ko ditarikan sacaro bakalompok. Karano tari panen ko tamasuak tari nan sanang, pakaian nyo pun bawarna tarang contohnyo warna kuniang, ataupun merah. Biasonyo panari untuak tari panen ko mamakai baju kuruang jo saruang atau songket sudah tu mamakai tingkuluak di ateh kapalo nyo ditambah pulo jo galang ataupun kaluang untuak pamanih tampilan.
Gerakan untuak tari panen ko mirip bana jo kagiatan petani nan sadang maolah sawah, dimuloi dari mancangkua, mambajak, manggaro, sampai mamanen padi. Biasonyo panari tari panen ko mambaok padi nan alah dipanen sabagai palangkapan manari,kadang ado juo nan mamakai tampi, tapi tarian nan mambaok tampi ko labiah dakek namonyo ka tari tampi.
Crown Braid

The Crown Braid (German: Gretchenfrisur, or Bauernkrone ["farmer crown"]) is a women's hairstyle that was once popular with European women. It consists of the hair braided and piled atop the head. The hair can either be pinned up with bobby pins, or braided around the head in a technique similar to the dutch braid or french braid, adding strands of hair continuously while braiding around the head.
The crown braid was worn by women for centuries to keep long hair safe during farm work. Thus, it became associated with folk styles. It is also well suited to be worn with Tracht head coverings.
But the style has been around for much longer than that, with sources pointing towards ancient mesopotamian history.
In the early 2000s, the hairdo gained some attention when the Ukrainian politician Yulia Tymoshenko wore it.
The style is sometimes named German: Gretchenzopf (Gretchen braid) for Gretchen, Faust's love interest from the writing of Goethe.
In the English language, this hairstyle might also be called halo braid.
भारतीय खेल

भारतीय खेल, राष्ट्रीय शिक्षा नीति एवं भारतीय ज्ञान परम्परा के अन्तर्गत भारत सरकार की एक पहल है जिसमें ७५ पारम्परिक भारतीय खेलों को पूरे भारत के स्कूलों में स्थान देना है। अन्तःविद्यालयी स्पर्धा प्रति महीने आयोजित की जाती है जिसमें उस मौसम के अनुकूल एक खेल चुना जाता है। sजो छात्र और विद्यालय इसमें अच्छा प्रदर्शन करते हैं उन्हें प्रमाणपत्र एवं पुरस्कार दिये जाते हैं।
भारतीय खेल प्राधिकरण

भारतीय खेल प्राधिकरण (Sports Athority of India) भारत के युवा कार्यक्रम एवं खेल मंत्रालय का महत्वपूर्ण अंग है। अपनी खेल प्रोत्साहन योजनाओं के माध्यम से भारतीय खेल प्राधिकरण युवाओं में प्रतिभा उत्पन्न करने का काम करता है। इसके लिए वह उन्हें आवष्यक आधारभूत ढ़ांचा, उपकरण, प्रषिक्षण सुविधाएं और प्रतियोगिता के अवसर प्रदान करता है।
भारतीय खेल प्राधिकरण (SAI) (हिंदी: भारतीय खेल प्राधिकरण) भारत का सर्वोच्च राष्ट्रीय खेल निकाय है, जिसे भारत में खेल के विकास के लिए भारत सरकार के युवा मामले और खेल मंत्रालय द्वारा 1984 में स्थापित किया गया था। SAI में 2 खेल शैक्षणिक संस्थान, 10 "SAI क्षेत्रीय केंद्र" (SRC), 14 "उत्कृष्टता केंद्र" (COE / COX), 56 "खेल प्रशिक्षण केंद्र" (STC) और 20 "विशेष क्षेत्र खेल" (SAG) हैं। 2] [3] [4] [5] इसके अलावा, SAI नेताजी सुभाष हाई एल्टीट्यूड ट्रेनिंग सेंटर (शिलारू, हिमाचल प्रदेश) के साथ-साथ दिल्ली की राष्ट्रीय राजधानी में 5 स्टेडियमों का भी प्रबंधन करता है, जैसे कि जवाहरलाल नेहरू स्टेडियम (SAI के राष्ट्रीय मुख्य कार्यालय का कार्य करता है), इंदिरा गांधी अखाड़ा, ध्यानचंद नेशनल स्टेडियम, एसपीएम स्विमिंग पूल कॉम्प्लेक्स और डॉ॰ कर्णी सिंह शूटिंग रेंज।
खेल आज मानव व्यक्तित्व के चौमुखी विकास का अभिन्न अंग है और खेलों में उत्कृष्टता प्राप्त करने का राष्ट्रीय गौरव और मनोबल पर बड़ा प्रभाव पड़ता है। इस बदलते राष्ट्रीय और अन्तर्राष्ट्रीय परिदृश्य की बढ़ती मांगों की पूर्ति के लिए सरकार ने खेलों में उत्कृष्तता लाने के कार्यक्रमों को क्रियान्वित करने का दायित्व अपने उपर लिया है।
पारम्परिक भारतीय खेल

भारत में कई पारंपरिक खेल खेले जाते हैं, जिनमें से कुछ तो हजारों वर्षों से खेले जाते रहे हैं। आधुनिक युग में उनका प्रचलन काफी कम हो गया है जिसके कई कारण हैं। ब्रिटिश राज के दौरान पश्चिमी खेलों को प्रश्रय दिया गया और भारतीय खेलों की उपेक्षा की गयी। भारत सरकार अब उन्हें पुनर्जीवित करने के लिए कुछ प्रयास कर रही है। भारतीय खेलों की एक प्रमुख विशेषता यह है कि इन खेलों में बहुत अधिक उपकरण या खेलने की जगह की आवश्यकता नहीं होती है। उनमें से कुछ खेल केवल भारत के कुछ क्षेत्रों में खेले जाते हैं, या अलग-अलग नामों से जाने जाते हैं और देश के विभिन्न क्षेत्रों में अलग-अलग नियमों और विनियमों के तहत खेले जाते हैं।
कबड्डी, खो-खो, सतोलिया, गिल्ली डंडा आदि कुछ प्रमुख पारम्परिक भारतीय खेल हैं।
बैताल पचीसी

बेताल पचीसी (वेताल पचीसी या बेताल पच्चीसी ; संस्कृत : वेतालपञ्चविंशतिः) पच्चीस कथाओं से युक्त एक कथा ग्रन्थ है। इसके रचयिता बेताल भट्टराव थे जो न्याय के लिये प्रसिद्ध राजा विक्रम के नौ रत्नों में से एक थे। ये कथाएं राजा विक्रम की न्याय-शक्ति का बोध कराती हैं। बेताल प्रतिदिन एक कहानी सुनाता है और अन्त में राजा से ऐसा प्रश्न कर देता है कि राजा को उसका उत्तर देना ही पड़ता है। उसने शर्त लगा रखी है कि अगर राजा बोलेगा तो वह उससे रूठकर फिर से पेड़ पर जा लटकेगा। लेकिन यह जानते हुए भी सवाल सामने आने पर राजा से चुप नहीं रहा जाता।
बैताल पचीसी की कहानियाँ भारत की सबसे लोकप्रिय कथाओं में से हैं। इनका स्रोत राजा सातवाहन के मन्त्री “गुणाढ्य” द्वारा रचित “बड कहा” (संस्कृत : बृहत्कथा) नामक ग्रन्थ को दिया जाता है जिसकी रचना ई. पूर्व ४९५ में हुई थी। कहा जाता है कि यह किसी पुरानी प्राकृत में लिखा गया था और इसमे ७ लाख छन्द थे। आज इसका कोई भी अंश कहीं भी प्राप्त नहीं है। कश्मीर के महाकवि सोमदेव भट्टराव ने इसको फिर से संस्कृत में लिखा और कथासरित्सागर नाम दिया। बड़कहा की अधिकतम कहानियों को कथा सरित्सागर में संकलित कर दिए जाने के कारण ये आज भी हमारे पास हैं। “वेताल पञ्चविंशति” यानी बेताल पच्चीसी “कथासरित्सागर” का ही भाग है। समय के साथ इन कथाओं की प्रसिद्धि अनेक देशों में पहुँची और इन कथाओं का बहुत सी भाषाओं में अनुवाद हुआ। बेताल के द्वारा सुनाई गई यो रोचक कहानियाँ केवल दिल बहलाने के लिये नहीं हैं, इनमें अनेक गूढ अर्थ छिपे हैं। क्या सही है और क्या गलत, इसको यदि हम ठीक से समझ लें तो सभी प्रशासक राजा विक्रम कि तरह न्यायप्रिय बन सकेंगे और छल व द्वेष छोडकर, कर्म और धर्म की राह पर चल सकेंगे। इस प्रकार ये कहानियाँ न्याय, राजनीति और विषण परिस्थितियों में सही निर्णय लेने की क्षमता का विकास करती हैं।
तोषनिधि

तोषनिधि हिन्दी के प्रसिद्ध कवि थे।
ये फ़र्रूख़ाबाद (उत्तर प्रदेश) जनपद के कम्पिला नगर के निवासी थे। महाकवि तोषनिधि का उपस्थित काल संवत 1798 है। ज्ञातव्य है कि भाषा काव्य के आचार्य महाकवि तोषनिधि ने ‘सुधानिधि’ (सं0-1691) ‘नखशिख’ और ‘विनय शतक’ तीन ग्रंथों की रचना की है। ‘मिश्रबंधु विनोद’ के अनुसार इनके छः ग्रंथों का पता चलता है- ‘कामधेनु’, ‘भैयालाल पचीसी’, ‘कमलापति चालीसा’, ‘दीन व्यंग्यशतक’ और ‘महाभारती छप्पनी’। (माधुरी, नवम्बर-1927, पृ0-584-85) में इनकी सात रचनाओं का उल्लेख है- ‘भारत पंचशिका’ (यही विनोद का ‘महाभारत’ छप्पनी ग्रंथ प्रतीत होता है।) ‘दौलत चन्द्रिका’, ‘राजनीति’, ‘आत्मशिक्षा’, ‘दुर्गापचीसी’ (संभवतः यही भैयालाल पचीसी है), ‘नायिका भेद’ (अपूर्ण) और ‘व्यंग्यशतक’। इनकी शैली सरल, सरस तथा स्वाभाविक है। एक अन्योक्ति देखिए-
महाभारत का रचना काल

महाभारत के रचनाकाल के सम्बन्ध में विद्वान एकमत नहीं हैं। विभिन्न विद्वानों द्वारा इसके अनुमानित रचनाकाल में कई हजार वर्षों का अन्तर है।
वेदव्यास जी को महाभारत को पूरा रचने में ३ वर्ष लग गये थे, इसका कारण यह हो सकता है कि उस समय लेखन कला (लिपि) का इतना विकास नही हुआ था।
पुराण और इतिहास के सबसे शुरुआती सन्दर्भ 2,800 साल पहले शतपथ ब्राह्मण में पाए जाते हैं - हालाँकि, हम उस वक्त कहानियों को नहीं जानते थे। उनमें राम और कृष्ण की कहानी शामिल हो सकती है, लेकिन हम निश्चित नहीं हो सकते हैं। सदियों से मौखिक संचरण के बाद 2,000 साल पहले, इन कहानियों को संस्कृत महाकाव्य रामायण और महाभारत के रूप में परिष्कृत थे।यह सर्वमान्य है कि महाभारत का आधुनिक रूप कई अवस्थाओ से गुजर कर बना है, इसकी रचना की चार प्रारम्भिक अवस्थाएँ पहचानी गई हैं।-
कहानियाँ हमारे महाभारत की (टीवी धारावाहिक)

कहानियाँ हमारे महाभारत की एकता कपूर द्वारा निर्मित बालाजी टेलीफिल्म्स का एक भारतीय दूरदर्शन पौराणिक धारावाहिक था। इसका प्रथम प्रसारण ७ जुलाई २००८ को हुआ था। ये पौराणिक महाकाव्य महाभारत का आधुनिक एवं पश्चिमीकृत संस्करण था और सोमवार से गुरुवार, रात्रि ९ बजे, ९एक्स चैनल पर प्रसारित हुआ करता था। अपने निम्न टीआरपी स्तर के कारण इसे अपने समापन तिथि से बहुत पूर्व बंद कर देना पड़ा। महाभारत मोरल कहानीयो Archived 2020-06-10 at the वेबैक मशीन का एक खजाना है । यह भारतीय संस्कृति और इतिहास कि एक अनूठी कृति है। महाभारत को महाऋषि वेदव्यास ने लिखा। महाभारत में कौरव और पांडवों के बीच युद्ध का वर्णन किया गया है। यह भीषण युद्ध 18 दिन चला।
अखिल भारतीय तकनीकी शिक्षा परिषद

अखिल भारतीय तकनीकी शिक्षा परिषद (All India Council for Technical Education / AICTE) भारत में नई तकनीकी संस्थाएं शुरू करने, नए पाठयक्रम शुरू करने और तकनीकी संस्थाओं में प्रवेश-क्षमता में फेरबदल करने हेतु अनुमोदन देती है। यह ऐसी संस्थाओं के लिए मानदंड भी निर्धारित करती है। इसकी स्थापना 1945 में सलाहकार निकाय के रूप में की गई थी और बाद में संसद के अधिनियम द्वारा 1987 में इसे संविधिक दर्जा प्रदान किया गया।
इसका मुख्यालय नयी दिल्ली में है जहाँ इसके अध्यक्ष, उपाध्यक्ष एवं सचिव के कार्यालय हैं। कोलकाता, चैन्नई, कानपुर, मुम्बई, चंडीगढ़, भोपाल और बंगलौर में इसके 7 क्षेत्रीय कार्यालय स्थित हैं। हैदराबाद में एक नया क्षेत्रीय कार्यालय स्थापित किया गया है।
यह तकनीकी संस्थाओं के प्रत्यायन या कार्यक्रमों के माध्यम से तकनीकी शिक्षा के गुणवत्ता विकास को भी सुनिश्‍चित करती है। अपनी विनियामक भूमिका के अलावा अखिल भारतीय तकनीकी शिक्षा परिषद की एक बढ़ावा देने की भी भूमिका है जिसे यह तकनीकी संस्थाओं को अनुदान देकर महिलाओं, विकलांगों और समाज के कमजोर वर्गों के लिए तकनीकी शिक्षा का विकास, नवाचारी, संकाय, अनुसंधान और विकास को बढ़ावा देने संबंधी योजनाओं के माध्यम से कार्यान्वित करती है।
परिषद 21 सदस्यों वाली कार्यकारी समिति के माध्यम से अपना कार्य करती है। 10 सांविधिक अध्ययन बोर्ड द्वारा सहायता प्राप्त है जो नामत: इंजीनियरी और प्रौद्योगिकी में अवर स्नातक अध्ययन, इंजीनियरी और प्रौद्योगिकी में स्नातकोत्तर और अनुसंधान, प्रबंध अध्ययन, व्यावसायिक शिक्षा, तकनीकी शिक्षा, फर्मास्युटिकल शिक्षा, वास्तुशास्त्र, होटल प्रबंधन और कैटरिंग प्रौद्योगिकी, सूचना प्रौद्योगिकी, टाउन एवं कंट्री पलैनिंग परिषद की सहायता करते हैं।
तकनीकी विषयों की उत्कृष्ट स्तर की मूल पुस्तकें तथा अनूदित पाठ्यपुस्तकें उपलब्ध करवाने के उद्देश्य से परिषद हिन्दी में तकनीकी विषयों पर लिखीं गयीं पाण्डुलिपियों के प्रकाशन हेतु वित्तीय सहायता देती है।
इस योजना के अंतर्गत परिषद के अधिकार क्षेत्र में आने वाले तकनीकी शिक्षा से संबन्धित विषयक्षेत्रों अर्थात् इंजीनियरिंग व प्रौद्योगिकी, कम्प्यूटर विज्ञान, होटल प्रबन्धन एवं खानपान प्रौद्योगिकी, वास्तुकला, नगर व ग्राम आयोजना, प्रबन्धन, अनुप्रयुक्त कला और भेषजी (फार्मेसी) तथा राष्ट्रीय कौशल अर्हता ढ़ांचा (एन एस क्यू एफ) आदि पर पिछले ५ वर्षों में डिग्री, डिप्लोमा, पॉलीटेकनिक, आईटीआई, तकनीशियन स्तर का हिन्दी भाषा में प्रकाशित मौलिक और/अथवा अनूदित पाठ्यपुस्तकों पर पुरस्कार के लिए विचार किया जाता है।
इस याजना का मुख्य उद्देश्य राजभाषा (हिन्दी) में उपयुक्त विषयों में उत्कृष्ट पाठ्यपुस्तक लेखन तथा हिन्दी में अनुवाद को बढ़ावा देना और तकनीकी शिक्षा के क्षेत्र में आधुनिकतम ज्ञान हिन्दी में उपलब्ध कराने के लिए लेखकों और तकनीकी विषयों के अनुवादकों को प्रोत्साहित करना है।
[[श्रेणी:मा
भारतीय तकनीकी और आर्थिक सहयोग कार्यक्रम

भारतीय तकनीकी और आर्थिक सहयोग कार्यक्रम (ITEC) भारत सरकार द्वारा संचालित एक द्विपक्षीय सहायता कार्यक्रम है। यह एक मांग-संचालित, प्रतिक्रिया-उन्मुख कार्यक्रम है जो भारत और भागीदार राष्ट्र के बीच नवीन तकनीकी सहयोग के माध्यम से विकासशील देशों की जरूरतों को संबोधित करने पर केन्द्रित है। अफ्रीका के लिए विशेष राष्ट्रमंडल सहायता(Special Commonwealth Assistance for Africa Programme) कार्यक्रम के साथ साथ, ITEC पूरे एशिया, अफ्रीका, लैटिन अमेरिका, मध्य और पूर्वी यूरोप और कई प्रशांत और कैरेबियन देशों में 158 देशों को सम्मिलित करता है। अपनी स्थापना के बाद से, कार्यक्रम ने $ 2 बिलियन अमेरिकी डॉलर से अधिक खर्च किया है और दुनिया भर के हजारों छात्रों और पेशेवरों को लाभान्वित किया है और हाल के वर्षों में कार्यक्रम पर वार्षिक व्यय $ 100 मिलियन अमेरिकी डॉलर प्रति वर्ष औसत रहा है।
भारतीय प्रौद्योगिकी संस्थान

भारतीय प्रौद्योगिकी संस्थान (अंग्रेज़ी: Indian Institute of Technology) भारत के 23 तकनीकी शिक्षा संस्थान हैं। ये संस्थान भारत सरकार द्वारा स्थापित किये गये "राष्ट्रीय महत्व के संस्थान" हैं। 2018 तक, सभी 23 आईआईटी में स्नातक कार्यक्रमों के लिए सीटों की कुल संख्या 11,279 है।
संस्थानों का एक विवरण :
भारतीय प्रौद्योगिकी संस्थानों की स्थापना का इतिहास ईसवी सन १९४६ को जाता है जब जोगेंद्र सिंह नें भारत में उच्च शिक्षा के संस्थानों की स्थापना के लिए एक समिति का गठन किया। नलिनी रंजन सरकार की अध्यक्षता में गठित समिति नें भारत भर में ऐसे संस्थानों के गठन की सिफ़ारिश की। इन सिफ़ारिशों को ध्यान में रखते हुए पहले भारतीय प्रौद्योगिकी संस्थान की स्थापना कलकत्ता के पास स्थित खड़गपुर में १९५० में हुई। शुरुआत में यह संस्थान हिजली कारावास में स्थित था। १५ सितंबर १९५६ को भारत की संसद नें "भारतीय प्रौद्योगिकी संस्थान अधिनियम" को मंज़ूरी देते हुए इसे "राष्ट्रीय महत्व के संस्थान" घोषित कर दिया।
इसी तर्ज़ पर अन्य संस्थानों की स्थापना बंबई (१९५८), मद्रास (१९५९), कानपुर (१९५९), तथा नई दिल्ली (१९६१) में हुई। असम में छात्र आंदोलन के चलते तत्कालीन भारतीय प्रधानमंत्री राजीव गान्धी नें असम में भी एक भारतीय प्रौद्योगिकी संस्थान की स्थापना का वचन दिया जिसके परिणामस्वरूप १९९४ में गुवाहाटी में आई आई टी की स्थापना हुई। सन २००१ में रुड़की स्थित रुड़की विश्वविद्यालय को भी भारतीय प्रौद्योगिकी संस्थान का दर्जा दिया गया।
भारतीय प्रौद्योगिकी संस्थानों में शिक्षित अभियंताओं तथा शोधार्थियों की पहचान भारत में ही नहीं पुरे विश्व में है। यद्यपि, यह पहचान मुख्यतः उन अभियंताओं से है, जिन्होने यहाँ से स्नातक की उपाधि प्राप्त की है।इन संस्थानों की प्रसिद्धी के कारण, भारत में अभियांत्रिकी की पढाई करने का इच्छुक प्रत्येक विद्यार्थी इन संस्थानों में प्रवेश पाने की 'महत्वाकांक्षा' रखता है।इन संस्थानों में स्नातक स्तर की पढाई में प्रवेश एक संयुक्त प्रवेश परीक्षा (JEE) के आधार पर होता है। यह परीक्षा बहुत ही कठिन मानी जाती है और सिर्फ इस परीक्षा की तयारी के लिए देश भर में हजारों शिक्षण संस्थाए चलाये जा रहे हैं। इन संस्थानों की कभी कभी आलोचना की जाती है कि भारत की जनता के मेहनत की कमाई के पैसों से पढकर निकलने वाले पैसा कमाने के लालच में स्वदेश छोडकर किसी अन्य देश में चले जाते हैं, जिसके कारण इससे भारत को अपेक्षित लाभ नहीं मिल पाता है।