davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Винни-Пух и все-все-все (фильм)

«Ви́нни-Пух и все-все-все» — будущий российский анимационно-игровой фильм режиссёра Василия Ровенского по мотивам произведений Алана Милна и Бориса Заходера о Винни-Пухе. Авторы сценария — Фёдор Деревянский, Эльвира Буштец и сам Ровенский. Производство — «Союзмультфильм», дистрибьютор — «Наше кино». Релиз запланирован на 22 октября 2026 года.
«Двенадцатилетний Артём обнаруживает на заброшенной даче портал в волшебный Зачарованный лес и знакомится с его удивительными обитателями — Винни-Пухом и его друзьями. Но попытка похвастаться находкой перед ровесниками оборачивается катастрофой — Артёма поднимают на смех, ведь большинство людей видят не сказочных персонажей, а обычные игрушки.
Волшебный портал исчезает, оставляя Пуха и его друзей в мире людей. Спустя 20 лет Артём, который запретил себе мечтать и утонул в рутине, вновь находит Винни-Пуха, а вместе с ним и шанс вернуть своей жизни утраченный смысл. Но для этого им всем предстоит разыскать раскиданных по разным уголкам страны Пятачка, Кролика и Сову, и отправить всех обратно в родной Зачарованный лес» — «Кинопоиск».
Фильм «Винни-Пух и все-все-все» (первоначальное название — «Винни-Пух») был анонсирован 30 января 2024 года на презентации новых проектов компании «Наше кино», которая приобрела права на киноадаптацию серии книг «Винни-Пух и его друзья» Бориса Заходера, подписав контракт с наследниками Заходера. Лента была заявлена как «игровое кино с анимированными элементами».
10 октября 2024 года стало известно, что режиссёром картины является Василий Ровенский. Он же выступил сценаристом совместно со своими коллегами Фёдором Деревянским и Эльвирой Буштец, которые ранее участвовали в создании его мультфильма «Коты Эрмитажа».
В октябре 2024 года «Наше кино» закрепила для фильма премьеру на 22 октября 2026 года.
В апреле 2025 года стало известно, что кинокартина получит широкую маркетинговую поддержку и будет продолжена в виде нескольких частей.
Christopher Sabat

Christopher Robin Sabat is an American voice actor. Some of his prominent roles in animations and anime include Vegeta, Piccolo, Yamcha, Shenron, and various characters in Dragon Ball, Roronoa Zoro in One Piece, Giroro in Sgt. Frog, All Might in My Hero Academia, Daisuke Jigen in Lupin the Third, and Dr. Arthur Watts in RWBY.
Sabat has provided voices for English-versions of Japanese anime and video games, including a variety of Dragon Ball characters, such as Vegeta, Piccolo, Yamcha, Shenron and others.
Besides voicing in Dragon Ball he has lent his voice to several other anime characters including Giroro in Sgt. Frog, Daisuke Jigen in Lupin the Third, Kazuma Kuwabara in Yu Yu Hakusho, Alex Louis Armstrong in Fullmetal Alchemist, Tatsumi Saiga in Speed Grapher, Kurogane in Tsubasa: Reservoir Chronicle, All Might in My Hero Academia, Roronoa Zoro in the Funimation dub of One Piece, Yami Sukehiro in Black Clover, Elfman Strauss in Fairy Tail, Grip in Assassination Classroom, and Ayame Soma in Fruits Basket.
In video games, he voices Alex D in Deus Ex: Invisible War, Rundas in Metroid Prime 3: Corruption, Garland in Dissidia: Final Fantasy, Askal in Freedom Planet 2, and Captain Smiley and Star in Comic Jumper. He is also the founder and director of OkraTron 5000, an audio production company that provides support for some of Funimation's dubbing titles.
Return to the Hundred Acre Wood

Return to the Hundred Acre Wood is a Winnie-the-Pooh novel published on 5 October 2009. Written by David Benedictus and illustrated by Mark Burgess, it was the first such book since 1928 and introduced the character Lottie the Otter.
In the mid-1990s, after completing an audio adaptation of A. A. Milne's Winnie-the-Pooh stories, Benedictus wrote two Pooh short stories of his own and submitted them to the trustees of the Milne estate. The trustees replied that they were unable to publish the stories because "Walt Disney owned all the rights." However, ten years later, Benedictus was contacted by the trustees, who explained that "the sequel rights had reverted to them" and asked Benedictus to make changes to one of the short stories and to submit some more. This collection of stories was published as Return to the Hundred Acre Wood.
Lottie is a new character in Return to the Hundred Acre Wood.
Lottie is said to be a "feisty" character who is also said to be good at cricket and insists on proper etiquette. According to Benedictus, "Lottie the Otter truly embodies Winnie-the-Pooh's values of friendship and adventure seen throughout Milne's work, thus making the perfect companion for everyone's favourite bear."
My Friends Tigger & Pooh

My Friends Tigger & Pooh is an American animated children's television series that aired on the Playhouse Disney block on Disney Channel. Inspired by A. A. Milne's Winnie-the-Pooh, the series was developed by Walt Disney Television Animation, with Brian Hohlfeld serving as executive producer. It originally aired in the United States from May 12, 2007, to October 9, 2010.
The series features Winnie the Pooh and other characters from Disney's adaptations of Winnie-the-Pooh and introduces two new characters: Darby, an imaginative 6-year-old girl, and her dog, Buster. Darby is the main protagonist and an amateur sleuth. She teams up with Winnie the Pooh and Tigger to form the Super Sleuths, a trio that investigates mysteries in the Hundred Acre Wood. Christopher Robin, Darby’s older best friend, only appears twice throughout the series.
In December 2005, Disney announced the creation of a new television series featuring a new female character who would replace Christopher Robin as the protagonist. My Friends Tigger & Pooh was developed by Walt Disney Television Animation, with animation done by the Japanese studio Polygon Pictures. The series was executive-produced and story edited by Brian Hohlfeld. After voicing Piglet in Pooh's Heffalump Halloween Movie, Travis Oates reprised his role for the series, succeeding John Fiedler, who had died on June 25, 2005. Likewise, Kyle Stanger and Jimmy Bennett were replaced by Oliver Dillon and Max Burkholder respectively in the roles of Lumpy and Roo. The series also marked the final time Peter Cullen, Ken Sansom, and Kath Soucie voiced Eeyore, Rabbit, and Kanga, respectively, before these characters were recast for the 2011 film Winnie the Pooh.
The series premiered on Disney Channel's Playhouse Disney block on May 12, 2007. It was renewed for a second season in June 2007 and for a third season in March 2008. In 2018, My Friends Tigger & Pooh was released on the Chinese streaming platform Youku and later became available on Disney+.
Marilyn Moss of the Associated Press called My Friends Tigger & Pooh a "charming series," noting that "the animation is splendid, and the characters retain their charm." Emily Ashby of Common Sense Media gave the show four out of five stars, praising its positive messages and writing, "Overall, this is a delightful show that encourages kids to think critically about the world around them by involving them in fun puzzle solving. Plus, it's got upbeat songs, which kids are sure to love."
During its first season, My Friends Tigger & Pooh was the top-ranked television series for kids aged 2–5, earning a 5.2 rating. It also performed well with women aged 18–49, achieving a 0.7 rating, according to Disney Channel. The series continued to be the top-rated show for kids aged 2–5 throughout its second season.
Kanga (Winnie-the-Pooh)

Kanga is a character in A. A. Milne's books Winnie-the-Pooh (1926) and The House at Pooh Corner (1928). A female kangaroo and the mother of Roo, she is the only female character in Milne's Pooh books. Kanga and Roo are the only pair of animals of the same species in the books, and their close relationship is emphasized by the combination of their names ("Kanga-Roo"). The maternal instinct, in addition to Kanga's desire to always keep Roo close to her, in her pouch, is also evident in Kanga's willingness to adopt the newly arrived Tigger.
Like many other characters in the Winnie-the-Pooh books, Kanga is associated with a stuffed toy that was an early childhood present to Milne's son, Christopher Robin Milne. Milne himself noted that after his son got a bear (the future Winnie-the-Pooh), a donkey (Eeyore), and a piglet (Piglet), gifted to him on separate occasions by different people, the tiger (Tigger) and kangaroo were acquired "not just for the delight they might give to their new owner, but also for their literary possibilities".
Most critics agree that Kanga reflects the British nanny type, possibly the "Nanny" described in Christopher Milne's autobiography, The Enchanted Places.
Like other characters in the Milne's children books, Kanga is portrayed in an "impressionist" manner: a dominant trait is defined early and refined in a one-dimensional way. Kanga always stays motherly as the story unfolds, just like Tigger keeps being bouncy. The choice of animal assists in this unidimensional development of a character, with real-life female kangaroo protecting an offspring for months after birth literally within her body. Along with Rabbit, Eeyore, and Owl, Kanga is one of the four "staid" adult characters, in contrast to the adolescent Tigger (who still need a mother's firm hand, lent by Kanga), baby Roo, and somewhere-in-between Pooh and Piglet. Yarbrough considers her to be the only "adult" in the forest. Despite her staid appearance, however, Kanga fully participates in the nonsensical humor and physicality of the stories, Pooh is envious of her jumping.
Motherly role of Kanga is evident in her behavior towards other characters: unlike the wise Owl's, her concerns are purely practical, for example, she chastises Owl for the mess he made in his house. In her complete devotion to family affairs (a trait quite foreign to Rabbit), she often goes far, using the only punishments in the books: she bathes Roo in cold water and warns him not to become "small and weak like Piglet". Christopher Robin considers her to be one of the "Fiercer Animals". Piglet seconds, "if One of the Fiercer Animal is Deprived of Its Young, it becomes as fierce as Two of the Fiercer Animals".
Kanga, like Tigger, is an outsider not quite fitting in with the rest of the forest crowd.
Wilfried Kanga

Aka Wilfried Julien Kanga (born 21 February 1998) is a professional footballer who plays as a right winger or a forward for HNL side Dinamo Zagreb. Born in France, he plays for the Ivory Coast national team.
Kanga is a youth product of PSG, and moved on loan to US Créteil-Lusitanos, after signing his first professional contract. After his successful season in the Championnat National, Kanga was transferred to Angers in the Ligue 1. He made his professional debut for Angers, in a Ligue 1 1–1 tie with Lille on 27 August 2017.
On 30 July 2022, Kanga signed a four-year contract with Hertha BSC in Germany.
On 7 August 2023, Kanga moved on a season-long loan to Standard Liège in Belgium.
On 30 July 2024, Kanga joined Cardiff City on loan.
Kanga was born in France and is Ivorian by descent, and represented the Ivory Coast U20s in a 3–2 friendly victory over the Qatar U20s in March 2016.
Kanga switched and represented the France U20s at the 2018 Toulon Tournament. He scored on his debut against the South Korea U20s on 28 May 2018.
Kanga switched back to represent the senior Ivory Coast national team in September 2022, and debuted with them in a friendly 2–1 win over Togo national team on 25 September 2022.
Roo Panes

Andrew "Roo" Panes (born 8 June 1988) is an English folk singer-songwriter and model. He has released three EPs: Once (2012), Weight of Your World (2012), and Land of the Living (2013). His début LP Little Giant was released in Autumn 2014, with the leading single "Tiger Striped Sky" previously released on 23 June 2014. His follow-up album Paperweights came in 2016. His third album Quiet Man arrived in 2018, with a deluxe edition released in the following year. His latest studio album was released on 24 March 2023 with the vinyl record becoming available on 5 May 2023. Panes plays a 12-string acoustic guitar. Introspective lyrics and a band of string-players contribute to a genre of classical folk music.
Panes gained a wide audience in 2012 after participating in a campaign for Burberry as he joined actress Gabriella Wilde as Burberry label's new campaign star. The contract also included recording music for Burberry Acoustic and modelling.
Panes comes from a musical background. His grandmother was a classical pianist, and his mother studied performing arts at Guildhall School of Music and Drama and then worked in theatre. His twin sister is a photographer, and his older sister is an illustrator who has developed and designed the artwork for all of his albums.
His 2012 song “Know Me Well”--released with the Little Giant album (2014)--was used over the end credits of the Christmas special of the BBC comedy series Cuckoo (the final episode of Series 2).
Panes received the nickname 'Roo' after falling into a river as a child. It was also an homage to a Winnie-the-Pooh character who met a similar fate while playing a game called Poohsticks.
List of programs broadcast by Cartoon Network

This is a list of television programs currently or formerly broadcast by Cartoon Network in the United States. The network was launched on October 1, 1992, and airs mainly animated programming, ranging from action to animated comedy. In its early years, Cartoon Network's programming was predominantly made up of reruns of Looney Tunes, Tom and Jerry, and Hanna-Barbera shows (most notably Scooby-Doo, Yogi Bear, Quick Draw McGraw, The Flintstones, The Jetsons, and Jonny Quest).
Cartoon Network's first original series was The Moxy Show and the late-night satirical animated talk show Space Ghost Coast to Coast (the latter moving to Adult Swim at launch on September 2, 2001). The What a Cartoon! series of showcase shorts brought the creation of many Cartoon Network original series collectives branded as "Cartoon Cartoons" in 1995. Cartoon Network has also broadcast several feature films, mostly animated or containing animated sequences, under its "Cartoon Theater" block, later renamed "Flicks".
An asterisk (*) indicates that the program initially aired as a Cartoon Network program.
A double-asterisk (**) indicates that the program became a Boomerang program.
A triple-asterisk (***) indicates that the program became an Adult Swim/Toonami program.
This is a list of pilot episodes on Cartoon Network, along with their premiere dates for each.
This is a list of pilot movies on Cartoon Network, along with their status and premiere dates for each.
Cacique Nutibara

Cacique Nutibara (Antioquia, siglo XV-1538) fue un cacique colombiano, de la tribu de los Catíos del actual territorio de Antioquia.​​
El rey de los Wayú tuvo dos hijos varones: Nutibara (gobernaba la Serranía de Abibe) y Quinunchú (gobernaba en territorios cerca a Urabá). Nutibara, era el mayor, monarca de los Catíos, regía desde el actual Frontino (Antioquia), creó un ejército para defender su reino.​
La primera expedición enviada por Pedro de Heredia, para encontrar la leyenda de Dabaibe en 1536, fue la del mariscal español Francisco Cesar, quien entró probablemente por el Río León con 63 españoles, a comienzos de 1537, llegando a los territorios donde gobernaban Nutibara y Quinunchú, donde fueron rechazados por los indígenas, en donde murió Quinunchú, los españoles saquearon los cadáveres y regresaron a San Sebastián. En otra expedición dirigida por Juan Vadillo de 200 hombres, con negros, indios y 300 caballos, quemaron al Cacique de Buriticá, cerca al Río Cauca, al no pagar los doce canastos de oro que exigían los conquistadores por liberar su esposa e hijos.​
En las puertas del templo de la diosa Dabeiba, el Cacique se enfrentó en un duelo contra el mariscal español Francisco Cesar, Nutibara venció al español, pero el reducido ejército español a 92 hombres, traicionó el juramento, asesinaron a Nutibara y conquistaron a los Catíos en 1538 tras varias expediciones, dirigidas por Luis Bernal y Juan Graciano.​
Estación Industriales (Metro de Medellín)

La Estación Industriales es la decimocuarta estación de la línea A del Metro de Medellín de norte a sur. Esta estación permite la transferencia peatonal a la estación Industriales del Metroplús. La estación está ubicada entre el río Medellín y la Avenida Regional y justo a un lado de la Calle 30, una vía que atraviesa la ciudad de oriente a occidente y comunica los barrios de El Poblado con Belén y contigua a la Autopista Sur que conduce al suroccidente de Colombia.
Comunicándose con esta estación se encuentra la estación homónina de las líneas 1 y 2 del Metroplús, sistema de transporte de buses de mediana capacidad, el cual atraviesa la Avenida Calle 30 desde la Universidad de Medellín hasta el río Medellín.
La estación lleva el nombre del territorio en donde se encuentra ubicada, que a su vez hace honor a quienes han forjado el progreso de una ciudad con vocación industrial y comercial. Desde esta parte de la ciudad hacia el sur y siguiendo el río, se han ubicado por tradición las principales fábricas e industrias que en el renglón nacional tienen sede o son originarias del Departamento de Antioquia.
La estación se encuentra aledaña a la sede de Bancolombia, el Puente de Argos y el cerro Nutibara.
La confluencia con la Calle 30 la hace un sitio indicado para tomar rutas que conducen hacia el sur occidente de la ciudad, especialmente hacia Belén. Desde allí se puede acceder además a la Universidad de Medellín y al Parque de Belén.
Está integrada al sistema Metroplús con el ánimo de facilitar la movilidad en la ciudad de Medellín, cuenta con plataformas de acceso y no le genera doble pago al usuario. El 29 de octubre de 2014 se inaugura la estación Industriales de Metroplús, convirtiéndola desde entonces, en la más grande del sistema.
Cinturón verde

Un cinturón verde es una política de clasificación de suelos utilizada en la planificación urbana para conservar áreas de vegetación salvaje o terreno agrícola alrededor de los núcleos urbanos, proteger el entorno y densificar. Cuando se trata de estructuras de carácter lineal y que pueden cruzar la ciudad en lugar de rodearla se habla de vías verdes.
Entre los objetivos de los cinturones verdes se encuentran:
Al respecto, el doctor en derecho y urbanista Joan Amenós Álamo comenta que "La fórmula inglesa de los cinturones ver des ha sido una de las más aplaudidas como barrera urbanística radical. Si bien se ha criticado su carácter mecánico y su efecto inflacionario sobre el resto de inmuebles, un amplio sector se muestra favorable a su mantenimiento e intocabilidad".​ Aunque el objetivo original del cinturón verde londinense se ha cumplido, no todas las consecuencias son positivas, ya que parece generar gentrificación al no topar el precio del metro cuadrado.
La capacidad de los cinturones verdes para alcanzar sus objetivos puede diferir en función del país y de la ciudad en la que se implanta. El intento de mantener los núcleos de población pequeños separados de la gran ciudad para que funcionen de forma independiente a veces no se consigue y los núcleos de población periféricos, aun estando separados de la ciudad, funcionan como ciudades satélites más que como ciudades independientes.
Sin embargo, sí se ha demostrado que "limitar el aumento de las zonas urbanas en un territorio determinado, reduciendo los daños al medio ambiente", mediante la comparación histórica de 60 ciudades europeas entre 2006-2015,​ la mitad de las cuales implantó cinturones verdes urbanos. El 90 % de las ciudades que cuentan con un cinturón verde han experimentado una disminución de la expansión urbana durante el periodo considerado, frente al 36,7 % de ciudades sin cinturón que también han reducido su expansión. Entre las conclusiones de este estudio se encuentran que
Algunos ejemplos de cinturón verde en Europa son el Metropolitan Green Belt de Londres, el Bosque del Sur de Madrid (aunque este no circunvala la ciudad), la Huerta de Valencia y el Cinturón Verde de Burgos.
En América destaca el Cinturón Verde Metropolitano de Medellín (Colombia), que aunque no cierra por el norte o el sur, actúa como faja para evitar la dispersión urbana.
Finnair

Finnair es una aerolínea finlandesa y es la más grande de Finlandia. Su sede central se encuentra en el Aeropuerto de Helsinki-Vantaa. Finnair y sus filiales dominan el tráfico aéreo nacional e internacional en Finlandia. Sus rutas cubren alrededor de 16 destinos nacionales y 55 internacionales. Finnair ha apostado fuerte por el mercado asiático y oferta muchos destinos hacia esa zona del mundo. La compañía no sufre ningún accidente desde 1963, lo que la convierte en la tercera compañía aérea más segura de la historia.​
Es una de las aerolíneas más antiguas del mundo, fundada el 1 de noviembre de 1923. En la actualidad pertenece a la alianza internacional Oneworld. Su principal accionista es el Gobierno de Finlandia con el 58,7 % de las acciones.
La sociedad matriz del grupo es Finnair Plc, que cotiza en el Nasdaq Helsinki Stock Exchange y tiene su domicilio social en Tietotie 9, Vantaa.​​ El Estado finlandés es el accionista mayoritario (55,8%),​ y ningún otro accionista posee más del 5% de las acciones.
Finnair, la aerolínea de bandera de Finlandia, transporta cada año unos 9 millones de pasajeros por todo el mundo y ha recibido una puntuación global de 89 puntos.​​
En diciembre de 2018, los vuelos de Finnair desde SFO comenzaron a repostar con combustible de aviación sostenible como parte de un proyecto en el que participan SFO, Shell y SkyNRG.​​​
Finnair opera vuelos desde su centro de Helsinki a más de 80 destinos en 35 países de Asia, Europa y Norteamérica. Finnair también vuela a seis destinos en Estados Unidos. Anteriormente, la aerolínea cubría África y Sudamérica, incluidos Egipto, Colombia y Brasil, aunque principalmente en vuelos de ocio.​ Finnair vuela a más de diez destinos nacionales. Los vuelos nacionales se operan en colaboración con la filial de la aerolínea Nordic Regional Airlines.
En 2021, Finnair lanzará cinco nuevos vuelos desde Estocolmo Arlanda a Bangkok y Phuket (Tailandia), así como a Nueva York-JFK, Miami y Los Ángeles (Estados Unidos). Estas rutas ya no están operativas.
La flota de Finnair se compone de las siguientes aeronaves con una edad promedio de 12.3 años (a noviembre de 2022):​​
La clase Business se ofrece en toda la flota de aviones Airbus. En los aviones de largo recorrido, los asientos están equipados con sistemas de entretenimiento personal. Los asientos Zodiac Cirrus III están instalados en la clase Business de todos los aviones de fuselaje ancho. Cada silla tiene acceso directo al pasillo y se reclina hasta convertirse en un asiento cama de 78 pulgadas.
Premium Economy, la nueva clase de servicio de Finnair, se introdujo en febrero de 2022.​​ Actualmente se utiliza en los aviones Airbus A330 y A350. Los asientos se basan en el Vector Premium de HAECO.
La revista de a bordo en inglés de Finnair Blue Wings se publicaba 10 veces al año. El primer número de la revista Blue Wings se publicó en 1980. Se cerró en 2020 y ahora está disponible en línea en finés e inglés. Puede leer periódicos locales e internacionales en Finnair Nordic Sky durante el vuelo. En 2023, las Alas Azules se reintrodujeron en forma física en honor del centenario de Finnair y para los años venideros.
San José de la Salle school Medellín

San José de la Salle is one of the most traditional schools in Medellín and the first school of the La Salle brothers in Colombia. .
San José school was founded by La Salle brothers in 1890, in the city of Medellín. The brothers first arrived in Aburrá Valley, then went to Barranquilla, and then to Puerto Berrio in the department of Antioquia and finally they arrived in Copacabana. This community started classes on April 7, 1890. In 1907 the first group received their bachelor's degrees. In 1911 the Biology Museum of the school was founded by Brother Nicéforo Maria.
The first location of this school was behind the Hotel Nutibara, on the street Caracas with the street Palace in the downtown of Medellín. In 1940 the school celebrated the fiftieth anniversary of foundation with all community and the education minister Jorge Eliécer Gaitan. The flag, the shield and the anthem were adopted as symbols. In 1955 the school changed location from Medellín downtown to a new campus with more commodity than the old one behind Nutibara hotel. This location was named "Morro de Cuatro Vientos". In the same year the school received the Boyacá Cross when brother Ignacio Felipe was the principal. In 1974 the school, which had accepted only boys, changed this policy and started also accepting girls when the principal brother Andres Rosero Bolaños founded the kindergarten. In 1976 the school received the Antioquia Star. In 1980 it celebrated his first twenty five years there.
In 1990 the school celebrated one century of the foundation of San José School. It was an important celebration for the community of La Salle because also was one century of La Salle in Colombia. In this year the school received important recognitions of many institutions in Colombia and Antioquia.
In 2005 the school celebrated the fiftieth anniversary of the campus on "Morro de Cuatro Vientos". In 2007 the school changed the location to a modern place with all technologies in La Cola del Zorro, in the district of Poblado in Medellín.
Sustainable Transport Award

The Sustainable Transport Award (STA) is presented annually to a city that has shown leadership and vision in the field of sustainable transportation and urban livability in the preceding year. Nominations are accepted from anyone, and winners and honorable mentions are chosen by the Sustainable Transport Award Steering Committee.
Since 2005, the award has been given out annually to a city or major jurisdiction that has implemented innovative transportation strategies, especially in several different areas of sustainable transportation. The award rewards cities for improving mobility for residents, reducing transportation greenhouse gas and air pollution emissions, and improving safety and access for bicyclists and pedestrians.The STA shows international interest in cities at the forefront of transportation policy. By highlighting successfully completed programs and emphasizing transferability, the award helps disseminate new ideas and best practices while encouraging cities worldwide to improve their own livability.
Noteworthy projects include the construction or expansion of BRT or LRT systems, bike shares or bike lanes, attention to low-income access to transportation, reform of parking or zoning regulations, and linking transportation and development practices (TOD).
STAs are awarded to cities that have demonstrated significant progress in using transportation to create a more sustainable and livable city. The Sustainable Transport Award looks for cities working in several of the following policy areas:
To be eligible for an STA, cities must have made significant progress in the past year in addressing sustainable transit. Awards are presented for projects implemented in the previous year rather than for planned activities or simply beginning construction.
Cities must be nominated to be considered for the award. Nominations can come from government agencies, including the Mayor's office, NGOs, consultants, academics, or anyone else with a close working knowledge of the city's projects. Applicants are asked to provide program details, impact, significance, outcomes, transferability, and images.
Final selection of the award recipient and honorable mentions is conducted by a steering committee, composed of experts and organizations working internationally on sustainable transportation. The committee includes the Institute for Transportation and Development Policy (ITDP), World Resources Institute, World Bank, GIZ, Asian Development Bank, Clean Air Asia, ICLEI, and Despacio. The committee looks for projects completed in the previous year that demonstrate innovation and success in improving sustainable transportation.
Rio de Janeiro Light Rail

Rio de Janeiro Light Rail (Portuguese: VLT Carioca) is a modern light rail system serving Rio de Janeiro, Brazil. The system is among several new public transport developments in the region ahead of the city's successful bid for the 2016 Summer Olympics. Its official name is VLT Carioca, the initialism "VLT" (which stands for veículo leve sobre trilhos, literally Light vehicle on rails) being equivalent to the English term light rail.
The first phase, consisting of a single 15-kilometre line between the Novo Rio Bus Terminal and Santos Dumont Airport and 18 stops, was inaugurated on 5 June 2016, two months ahead of the Olympics opening ceremony, with regular service beginning the following day. For the first month of operation, it was free of charge to ride, but only two trams were in service between noon and 15:00 on the section between Parada dos Museus in Praça Mauá and Santos Dumont Airport. The remainder of the line was opened and service was expanded to full-time operation on 12 July, although only 16 of the 18 stops on the line are in use.
The network uses 32 Alstom Citadis 402 low-floor trams carrying 420 passengers each. They are bi-directional, air-conditioned, have seven sections, and eight doors per side. The first five trams were built in Alstom's facility in La Rochelle, France and shipped to Rio in July 2015, and the remaining 27 were built in Alstom's facility in Taubaté, in the state of São Paulo.
There are no overhead lines installed along the entire route. Instead, Alstom has equipped approximately 80% of the line with its proprietary ground-level power supply (APS) system. The remaining 20% uses on-board supercapacitor-based energy storage (SRS), also developed by Alstom. Trams are still equipped with pantographs for use in the maintenance facility.
The remainder of the three-line, 28-km network will open in stages by the end of 2017. It is estimated that when the entire network is at full capacity, it would be able to eliminate 60% of buses and 15% of automobile traffic circulating in the city centre.
Modal share

A modal share (also called mode split, mode-share, or modal split) is the percentage of travelers using a particular type of transportation or number of trips using said type. In freight transportation, this may be measured in mass.
Modal share is an important component in developing sustainable transport within a city or region. In recent years, many cities have set modal share targets for balanced and sustainable transport modes, particularly 30% of non-motorized (cycling and walking) and 30% of public transport. These goals reflect a desire for a modal shift, or a change between modes, and usually encompasses an increase in the proportion of trips made using sustainable modes.
Modal share data is usually obtained by travel surveys, which are often conducted by local governments, using different methodologies. Sampling and interviewing techniques, definitions, the extent of geographical areas and other methodological differences can influence comparability. Most typical surveys refer to the main mode of transport used during trips to work. Surveys covering entire metropolitan areas are preferred over city proper surveys which typically cover only the denser inner city.
The following tables present the modal split of journeys to work. Note that it is better to use a measure of all trips on a typical weekday, but journey to work data is more readily available. It would also be beneficial to disaggregate private motor vehicles figures to car driver, car passengers and motorbikes (especially relevant for Asian cities).
Notes: European data is based on the Urban Audit
The Charter of Brussels, signed by 36 cities including Brussels, Ghent, Milan, Munich, Seville, Edinburgh, Toulouse, Bordeaux, Gdansk, and Timișoara, commits the signatories to achieve at least 15% of bicycling modal share by 2020, and calls upon European institutions to do likewise. The cycling modal share is strongly associated with the size of local cycling infrastructure.
The Canadian city of Hamilton adopted a similar modal share target plan in 2005.
The modal share differs considerably depending on each city in the developing world.
According to UNECE, the global on-road vehicle fleet is to double by 2050 (from 1,2 billion to 2,5 billion, see introduction), with most future car purchases taking place in developing countries. Some experts even mention that the number of vehicles in developing countries will increase by 4 or 5-fold by 2050 (compared to current car use levels), and that the majority of these will be second-hand.
Through legislation (i.e. taxing and conditions on new car purchases), car ownership can be discouraged. This could help in achieving a modal shift.
Амарбаясгалант хийд

Амарбаясгалант хийд нь Монгол улсын Сэлэнгэ аймгийн Баруунбүрэн сумын нутагт, Бүрэнхаан уулын бэлд, Ивэн голын хөндийд орших Буддын шашны томоохон хийд юм.
Манжийн Найралт төв хааны зарлигаар Өндөр гэгээн Занабазарын дурсгалд зориулж, тухайн үед Их Хүрээ байрлаж асан газар тус хийдийн барилгуудыг бүтээжээ. 1727 онд барьж эхлэн 1736 онд дууссан.
Тус хийд нь зургаан гол аймаг, 6000 орчим ламтай, Дэжидлин, Сангай, Пунцаглин зэрэг нэртэй аймагтай, нэг аймаг 500 орчим хуврагтай байжээ. Мөн Мамба, Зурхай, Жүд, Ламрим, Цогчин, Чойр зэрэг сургууль, дацантай. Тэдгээрт бурхны шашны ном сургалт явуулж байлаа. Хамгийн гол хурал нь Өндөр гэгээн Занабазар, дөрөвдүгээр Богд Жибзундамба нарын чандрын өмнө тахил өргөх ёслол ажээ. Энэ хуралд хамгаас хүндтэй таван лам ээлжилж оролцох ба доод дэсийн лам нар энэ хуралд оролцох эрхгүй байжээ. Хийдэд жил бүрийн 6 сарын шинийн 15-нд Майдар эргэх, 6 сарын 27-нд цам бүжиглэх ёслол болдог байв. Хийд нь гадуураа давхар хэрмэн хашаатай бөгөөд хэрмийн дотор, гадар хоёр талаар хур борооны ус зайлуулах сувагтай байжээ.
1937 оны их хэлмэгдүүлэлтийн үеэр хийдийн барилга ихээхэн сүйтгэгдсэн бөгөөд 207 м урт, 175 м өргөнтэй хэрэм бүхий 40 гаруй сүм, дугантай байснаас өдгөө уг хэрэм дотор 28 сүм, дуган байна. 1943 онд хийдийг улсын хамгаалалтад авч, дахин сэргээх ажил 1988 онд эхэлж, бурхдын хөргийг Энэтхэгт бүтээлгэсэн юм.
Төвхөн хийд

Төвхөн хийд нь Өвөрхангай, Архангай аймгуудын заагт, Бат-өлзий сумаас хойш 20 км зайд Орхоны хөндийд орших, Монголын Буддын шашны хамгийн эртний хийдүүдийн нэг юм.
1648 онд анхдугаар Жавзандамба хутагт, өндөр гэгээн Занабазар 14 настайдаа далайн түвшнээс дээш 2,600 метр өргөгдсөн Ширээт Улаан уулын оройд, ой модоор хүрээлэгдсэн аглаг ойн байц хадтай бяцхан дэвсгийн онцгой тогтцыг таалж, улмаар 1651 онд Төвөдөөс эргэн ирээд уг газарт бясалгалын дуган бариулжээ. Түүнийгээ "Дубхан" буюу бүтээх байр хэмээн нэрлэсэн нь сунжирсаар "Төвхөн" гэгдэх болсон түүхтэй. Занабазар Төвхөн хийдэд сууж байхдаа соёмбо үсгийг зохиосон.
Хийд Халх-Ойрадын самуунд өртөж, 1688 онд сүйтгэгдсэн бөгөөд 1773 оноос хурал номын ажлыг нь сэргээж тогтмолжуулаад байсан нь 1939 онд Их хэлмэгдүүлэлтийн үеэр тасалджээ.
1992 онд улсын хамгаалалтад авч, сүмийн үйл ажиллагааг сэргээсэн бөгөөд 1997 онд сэргээн засварлалтын ажил өндөрлөсөн.
Төвхөн хийд
Судар бичгийн хүрээлэн

Судар бичгийн хүрээлэн нь Монгол улсын орчин үеийн шинжлэх ухааны анхны байгууллага юм.
1921 онд Ерөнхий сайд Д.Бодоо, Дотоод яамны сайд Т.Пунцагдорж, Х.Чойбалсан, С.Жамьян, Н.Магсаржав нар санаачлан, Ардын засгийн газрын 1921 оны 11 дүгээр сарын 9-ний өдрийн тогтоолоор Судар бичгийн хүрээлэн байгуулахаар зааж улмаар уг хүрээлэнгийн үүрэг зорилго, зохион байгуулалтыг тодорхойлж засгийн газарт оруулснаар 1921 оны 11-р сарын 19-нд хүрээлэнгийн дүрмийг баталж Судар бичгийн хүрээлэнг албан ёсоор байгуулжээ. Судар бичгийн хүрээлэн байгуулагдсанаар Монгол улсад шинэ үеийн шинжлэх ухааны төв байгуулага бий болсон түүхтэй бөгөөд хожим нь Шинжлэх ухааны хүрээлэн, Шинжлэх ухаан, дээд боловсролын хүрээлэн болон өргөжин тэлсээр 1961 онд Шинжлэх Ухааны Академи болон зохион байгуулагдсан юм.
Анхны даргаар гүн Онход овогт Сангажавын Жамьян (1864-1930), нарийн бичгийн даргаар эрдэмтэн Ж.Цэвээн, гүн Д.Дашням нар ажилласан. Судар бичгийн хүрээлэн нь Монгол улсад эрдэм ухааныг дэлгэрүүлж, олон ардыг гэгээрүүлэх, улс орныхоо дорой буурай байдлыг арилгаж, бичиг үсэг соёл боловсрол, шинжлэх ухааныг зүйл бүрээр хөгжүүлэхийг зорьж байв.
Судар бичгийн хүрээлэнгийн анхны дүрмийг 15 зүйлтэйгээр боловсруулсан баталж түүндээ эх орны түүх, соёлын холбогдолтой бичмэл болон хэвлэмэл ном зохиол цуглуулах ба орчуулж олшируулах талаар заасан: “Олон улсын ном судар ба сургуулийн бичгүүдээс аль чухал хэрэглэхийг нь өөрийн хэл бичигт түүвэрлэн оруулж олон ардыг сурган боловсруулж оюуныг судлуулах гэжээ.
1924 онд Судар бичгийн хүрээлэн Эрхлэх үйлдвэрийн товчоо хэмээх зорилтот хөтөлбөрийг баталжээ. ЗХУ-ын Засгийн газрын дэргэд 1925 онд байгуулагдсан “Монголын комисс” Монголд шинжлэх ухааны олон салбарын экспедицүүдийг Судар бичгийн хүрээлэнд түшиглэн ажиллуулж байсан юм. Мөн ЗХУ-аас В.И.Лисовский, В.А.Казакевич, Н.П.Шастин, С.А.Кондратьев, Б.Ф.Смирнов нар Монголд байнга амьдран Судар бичгийн хүрээлэнд алба хааж байсан. 1929 онд номын сан, музей, Төвөд эмнэлгийн тасаг, дуу хөгжмийн тасаг, газрын зургийн тасаг, гэрэл зургийн тасаг, лаборатори, дуун ухааны тасаг, түүхийн тасаг, архив гэсэн тасаг, салбаруудтай болж өргөжсөн.
Энэхүү хүрээлэнгийн дэргэд гүн С.Жамъян, бичээч Ч.Бат-Очир, Д.Дашням, эрдэмтэн Ж.Цэвээн нар хувийнхаа номыг нийлүүлэн 2000 номтой анхны номын санг байгуулсан байна. Дээрх тогтоолд зааснаар Судар бичгийн хүрээлэнг Орос худалдаачин Козины байрлаж байсан өндөр байшинд байгуулахаар тогтож, хүрээлэнгийн албан хэрэгцээнд зориулан 3000 лан мөнгө олгосон байна.
Улмаар монгол хэлээр шинэ нэр томьёог оновчтой буулган зорилгоор “Нэр томьёоны комисс”-ыг байгуулсан. Судар бичгийн хүрээлэнгийн зөв бодлого үйл ажиллагаа нь монголчуудын уламжлалт өв соёл, хуучны ховор ном зохиол, сүм хийдийг устаж үгүй болох аюулаас авран хамгаалж өдгөө бидэнд үлдээхэд онцгой гавьяа байгуулсан.
Судар бичгийн хүрээлэн нь 1930 онд Шинжлэх ухааны хүрээлэн болон өргөжсөн. Шинжлэх ухааны хүрээлэнг Ерөнхий сайд асан А.Амар, Шүүх яамны сайд асан Л.Дэндэв нар удирдаж, Монгол улсад шинжлэх ухааныг хөгжүүлэх суурийг тавьсан. Судар бичгийн хүрээлэнгээс Монголын Үндэсний Номын сан, Үндэсний төв архив, Улсын музей, Хувьсгалын музей, Богд хааны ордон музей салбарлан хөгжсөн.
Ази дахь дэлхийн өвийн жагсаалт

Энэ жагсаалт нь ЮНЕСКО-гийн Дэлхийн өвд бүртгэгдсэн Азийн орнуудын өвүүдийн жагсаалт юм.
Мөн Европт харъяалагддаг.
Мөн Европт харъяалагддаг.
Мөн Европт харъяалагддаг.
Мөн Европт харъяалагддаг.
Мөн Африкт харъяалагддаг.
Мөн Европт харъяалагддаг.
Лувсаннамсрайн Оюун-Эрдэнэ

Лувсаннамсрайн Оюун-Эрдэнэ 1980 оны 6 сарын 29-нд төрсөн. Л.Оюун-Эрдэнэ 2021 оны 1 сарын 27-нд Монгол Улсын Ерөнхий сайдаар томилогдсон бөгөөд 2016 оноос хойш Монгол Улсын Их Хурлын гишүүнээр сонгогдон ажиллаж байна. Тэрбээр Монгол Улсын Ерөнхий сайдаар томилогдохоос өмнө Монгол Улсын Засгийн газрын Хэрэг эрхлэх газрын даргаар 2019 оны 2 сарын 2-ноос 2021 оны 1 сарын 27 хүртэл ажилласан.
Л.Оюун-Эрдэнэ 1980 оны 6 сарын 29-нд Улаанбаатар хотод төрсөн. Бага насанд эцэг, эх нь салсан учраас тэрбээр өвөө, эмээтэйгээ өссөн. Түүний аав нь сурган хүмүүжүүлэгч мөн зураач бөгөөд 1996 онд “Монгени” дунд сургуулийн цогцолборыг байгуулж Монголын боловсролын салбарын шинэчлэлд хувь нэмрээ оруулсан хүн юм.
Ээж нь хөгжимчин, Сонгодог урлагийн академик театрт кларинет хөгжим тоглодог байсан. Тэрбээр гавьяаны амралтаа авсны дараа Монголын сонгодог урлагийн хөгжилд хувь нэмрээ оруулахыг зорин “Соёл” санг үүсгэн байгуулжээ.
Түүний өвөө Хэнтий аймгийн Мөрөн сумын сургуулийн анхны хичээлийн эрхлэгчээр ажиллаж байлаа. Тэрбээр Л.Оюун-Эрдэнийг бага насанд нь бие даан Төвд болон Монгол бичиг үзэж, шатар тоглож сурахад чиглүүлсэн хүн юм.
Л.Оюун-Эрдэнэ Улаанбаатар хотын 28-р сургуульд анх суралцсан боловч 1990 онд эмээ нь мөнх бусыг үзүүлсний дараа өвөөтэйгээ амьдрахаар Хэнтий аймаг руу шилжиж тэндээ дунд сургуулиа төгссөн юм.
Л.Оюун-Эрдэнийн өвөө Лувсаннамсрай нь Буддын шашны Хамба лам байсан бөгөөд шатар гарамгай тоглодог төдийгүй тооны ухаан, Монгол хэл, Монгол бичгийн багш хүн байсан. Тэрбээр Монголын утга зохиолын тод төлөөлөгч, нэрт зохиолч Дарамын Батбаярыг ихэд хүндэлдэг байсан бөгөөд зээ хүүгээ утга зохиолын хүн болгохоор Дарамын Батбаярт хандаж, Л.Оюун-Эрдэнэ түүний үүсгэн байгуулсан “Бэрс” дээд сургуульд суралцаж Сэтгүүлч мэргэжил эзэмшжээ.
Л.Оюун-Эрдэнэ 2005 онд “Алсын хараа” гэж анхны номоо бичсэн. 2015 онд Харвардын их сургуулийг төгссөний дараа “Азийн хүлэг улс” гэх хоёр дахь номоо хэвлүүлэв. Энэ номдоо тэрбээр Монгол Улсын 30 жилийн хөгжлийн бодлогыг тусгасан байна. Номоо хэвлүүлсэн жилдээ “Азийн хүлэг улс” хэмээх бодлогын судалгааны хүрээлэн байгуулсан.
Л.Оюун-Эрдэнэ 21 насандаа Хэнтий аймгийн Бэрх тосгоны Тамгын газрын даргаар томилогдов. Орон нутагтаа олон улсын байгууллагын төсөл хэрэгжүүлэх зорилгоор “Дэлхийн зөн” ОУБ-ын төлөөлөгчдөд мэдээлэл танилцуулсны дараа тус байгууллагын хүмүүс түүнд ажлын санал тавьжээ. Ийнхүү тэрбээр “Дэлхийн зөн”-д зургаан жил гаруй хугацаанд ажиллаж олон нийтэд түшиглэсэн хөгжлийн бодлогод мэргэшсэн байна. Энэ хугацаанд тэрбээр “Дэлхийн зөн”-гөөс Мэльбурны их сургуультай хамтран зохион байгуулсан олон улсын хөгжлийн байгууллагын ажилтнуудыг мэргэшүүлэх сургалтад хамрагдаж улмаар Филиппин болон Тайланд Улсад энэ чиглэлээр богино хугацаанд ажилласан байна.
Л.Оюун-Эрдэнэ 2008 онд Монгол Улсын Их сургуулийг Эрхзүйч мэргэжлээр Бакалаврын зэрэгтэй төгссөн. Улмаар 2011 онд Монгол Улсын Их сургуулийн Нийгмийн шинжлэх ухааны сургуульд Улс төрийн шинжлэх ухааны Магистрын зэрэг хамгаалсан. Мөн 2015 онд Харвардын их сургуулийг төрийн бодлогын чиглэлээр Магистрын зэрэгтэй төгссөн. Харвардын их сургуульд суралцсанаар төрд зүтгэх мэдлэг, чадвар, итгэл үнэмшлээ илүү их олж авсан гэж тэрбээр олзуурхдаг.
Дуламын Бум-Очир

Дуламын Бум-Очир (1977 оны 5-р сарын 14-нд Улаанбаатар хотод төрсөн)-Монгол Улсын угсаатан зүйч, 2022 оны 6-р сараас Ерөнхийлөгч Ухнаагий Хүрэлсүхийн Соёл, шашны бодлогын зөвлөх.
1993-1996 онд Бакалавр, Монгол хэл бичгийн дээд сургууль, Монгол-англи хэлний багш.
1996-1997 онд -336 цагийн Герман хэлний курс, Гадаад хэл, соёлын сургууль, Монгол Улсын Их сургууль.
1997.11-1998.1 онд -Магистрын ажлын судалгаа, Төв Ази Судлалын Төв, Боннын Их сургууль.
1996-1998 онд -Хэл бичгийн ухааны магистр, МУИС-ийн Монгол хэл, соёлын сургууль болон Боннын Их Сургуулийн Төв Ази судлалын төв.
1998-2000 онд -Хэлбичгийн ухааны доктор (PhD), Хэл зохиолын хүрээлэн, Монгол Улсын Шинжлэх Ухааны Академи.
2000-2001онд -Нийгэм-соёлын антропологийн магистр (MPhil), Нийгмийн антропологийн тэнхим, Кэмбрижийн Их сургууль.
2002-2006 онд Нийгэм-соёлын антропологийн доктор (PhD), Нийгмийн антропологийн тэнхим, Кэмбрижийн Их Сургууль.
1996-1998 онд Монгол хэл бичгийн дээд сургуулийн Англи хэл, Монгол аман зохиол, Монгол Эртний уран зохиолын багш.
1998-2001 онд Монгол Улсын Их Сургуулийн Ардын билиг зүй, Эртний уран зохиолын багш, Нүүдлийн соёл иргэншил судлалын төв.
2001-2006 онд Монгол Улсын Их Сургуулийн Антропологи болон археологийн тэнхимийн дэд профессор, профессор ба тэнхимийн орлогч эрхлэгч.
2006-2012 онд Нээлттэй нийгмийн хүрээлэнд судлаач, Эрдмийн тэтгэлгийн судлаач.
2010-2015 онд Монгол Улсын Их Сургуулийн Нийгэм соёлын антропологийн Тэнхимийн профессор ба Тэнхимийн эрхлэгч.
2014-2015 онд Кэмбрижийн Их сургуулийн Монгол ба Дотоод Ази судлалын төвийн зочин судлаач.
2015-2019 онд Лондон Коллеж Их сургуулийн Анторпологийн тэнхимийн судлаач, Европын судалгааны зөвлөлийн санхүүжилттэй, “Шинэ эдийн засагт үүсэж буй сэдвүүд” төсөл.
2021 оноос Монгол Улсын Соёлын сайдын ахлах зөвлөх.
2022 оноос Монгол Улсын Ерөнхийлөгч Ухнаагийн Хүрэлсүхийн соёл, шашны асуудлын зөвлөхөөр ажиллаж байна.
Тегеран

Тегеран [тэгэ-раань], ᠲᠸᠾᠷᠠᠨ (теhран) (персээр تهران – Tehrān, Техран) бол Исламын Бүгд Найрамдах Иран Улсын нийслэл бөгөөд хамгийн том хот нь юм. Мөн Тегеран мужийн төв болно.
Тегеран хот дагуултай (Том Тегеран) 13 гаруй сая хүрдэг байна. Тегеран хотод маш олон үндэстэн ястан амьдардаг байна. Хүн амын ихэнхи нь перс, азербайжан болон мазендеран үндэстнүүд ажээ.
XVIII зууны сүүлчээр Тегеран Ираны нийслэл болох үед 100 мянган хүн амтай байсан бөгөөд XX зууны турш хүн амын тоо маш хурдан өссөн байна.
Ираны ихэнх аж үйлдвэрүүд Тегеранд төвлөрдөг. Аж үйлдвэрүүд дотор автомашин, электроник, цахилгаан хэрэгсэл, цэрэг армийн зэвсэг, даавуу, элсэн чихэр, цемент, химийн бүтээгдэхүүн зэргийн үйлдвэрлэл орно. Эдгээрээс гадна хивс ба мебелийн худалдааны төв болдог. Тус хотын өмнөд хэсэгт газрын тос боловсруулах үйлдвэр үйл ажиллагаа эрхэлдэг.
Тегеран нь Алборзийн нурууны хөлд байрладаг хот бөгөөд автозамын сүлжээ нь баруун азид тэргүүлэгчээр тооцогддог. Мөн улсынхаа төмөр замын сүлжээний төв юм. Тегеран хот нь Исфахан, Шираз, Табриз зэрэг бусад Ираны хотуудыг бодвол харьцангуй шинэ ч гэсэн олон тооны музей, урлагийн төв, ордны цогцолбор, соёлын төвүүдтэй.
XX зуунд Иран даяарх олон хүн Тегеран руу нүүсэн. Үүний ч улмаас олон үндэстэй, олон шашны хүмүүс Тегеранд амьдардаг бөгөөд олон тооны Исламын (Mosque), Христийн (Church), Иудейзмийн (Synagogue), Зороастризмын сүмүүд (Fire Temple) байдаг.
1943 онд Тегеран хотод ЗХУ, АНУ, Их Британи зэрэг гитлерийн эсрэг холбоотон улсуудын Засгийн газрын тэргүүн нарын уулзалт болсон гэдгээрээ алдартай.
Тегераны метро 2001 оноос хойш ажиллаж байна. Одоогийн байдлаар нийт 220 гаруй км урттай 5 шугам дээр 118 метроны өртөөтэй ажээ. Метро нь Тегераныг томоохон дагуул Кереж хоттой холбодог. Өөр нэг салбар нь хойд зүгээс урагшаа, Рей хотыг холбодог байна. Шинэ 2 шугам баригдаж ойрын жилүүдэд нийтдээ 5 шугам ашиглалтад оруулахаар төлөвлөж байна. Метроны буудлууд үндэсний хээ угалзаар чимэглэгдсэн байдаг.
Тегеран хотод хуучин "Мехрабад", шинэ "Имам Хомейни" -гийн нэрэмжит гэж хоёр нисэх онгоцны буудалтай. Мөн төмөр замын болон авто замын зангилаа хот юм. Автозам нь маш их чанартай гэдгээрээ алдартай.
Хотын нийтийн тээврийн үүргийг автобус, тролейбус гүйцэтгэдэг байна.
Тегеран бол Ойрхи Дорнодын шинжлэх ухаан, боловсролын төвийн нэг юм. 1851 онд Тегеран хотод "Дар ул-Фунун" хэмээх дээд боловсролын анхны байгууллага нээгдэж байсан. Тегераны их сургууль нь 1933 онд байгуулагдсан бөгөөд Ираны анхны төрийн их сургууль бөгөөд тус улсын хамгийн том Их сургууль юм.
2011 онд Тегеран дахь Амир Кабирын Технологийн их сургууль 24 дэх IYPT (Олон улсын залуу физикчдийн тэмцээн) зохион байгуулах эрхийг авч чадсан. Тус хотод 50 орчим дээд боловсролын байгууллага байдаг байна.
1995 онд Тегераны хүн амын 27 орчим хувь нь ядуурлын шугамаас доогуур амьдарч байсан ч Тегеран дахь ядуусын амьжиргааны түвшин тус улсын бүс нутгийн ядуусынхаас хамаагүй давж байв. 1996 онд хүн амын бичиг үсгийн түвшин 84,7%, дундаж наслалт 70,5 жил байжээ. Ядуу Тегеранчууд голдуу хотын өмнөд дүүрэгт, ихэвчлэн ядуусын хороололд амьдардаг байна.