Barbra Streisand

Barbara Joan "Barbra" Streisand ( /ˈstraɪsænd/; ipinanganak 24 Abril 1942) ay isang Amerikanang mang-aawit, artista, at filmmaker. Sa isang karera na sumasaklaw sa loob ng anim na dekada, siya ay nagkamit na tagumpay sa maraming larangan ng entertainment at kinikilala na may dalawang Academy Awards, sampung Grammy Awards kasama na ang Grammy Lifetime Achievement Award at ang Grammy Legend Award, limang Emmy Awards kabilang ang isang Daytime Emmy, isang Espesyal na Tony award, isang American Film Institute award, isang Premyo mula sa Kennedy Center Honors, apat na Peabody Awards, ang Presidential Medal of Freedom, at siyam na Golden Globes. Siya ay kabilang sa isang maliit na grupo ng mga entertainers na pinarangalan ng isang Emmy, Grammy, Oscar, at Tony Award - bagaman tatlo lamang ang mga mapagkumpitensyang parangal - at isa lamang sa dalawang artist sa grupong iyon na nanalo rin ng isang Peabody.
Pagkatapos simulan ang isang matagumpay na karera sa pag-record noong dekada ng 1960, nagsimula si Streisand sa pelikula sa pagtatapos ng dekadang iyon. Pinagbidahan niya ang Funny Girl, kung saan nanalo siya sa Academy Award at Golden Globe Award bilang Best Actress. Kabilang sa kanyang iba pang mga pelikula ang The Owl and the Pussycat , The Way We Were, at A Star Is Born, kung saan natanggap niya ang kanyang pangalawang Academy Award, na naglilikha ng musika para sa tema ng pag-ibig na "Evergreen", ang unang babae na pinarangalan bilang kompositor. Sa paglabas ng Yentl noong 1983, si Streisand ang naging unang babae na sumulat, gumawa, namumuno, at nanguna sa isang pangunahing pelikula sa studio. Ang pelikula ay nanalo ng isang Oscar para sa Pinakamahusay na Kalidad at isang Golden Globe para sa Pinakamahusay na Musical Picture Musical; Natanggap ni Streisand ang Golden Globe Award para sa Pinakamahusay na Direktor, ang unang (at hanggang ngayon) na babae upang manalo ng award na iyon.
Si Streisand ay isa sa mga best-selling artist of all time, na may higit sa 68.5 milyong mga album sa US at may kabuuang 150 milyong mga album at singles na ibinebenta sa buong mundo ginawang siya ang pinakamahusay na nagbebenta ng babaeng artist sa mga nangungunang nagbebenta ng mga artist na kinikilala ng Recording Industry Association of America. Kinikilala ng RIAA at Billboard si Streisand bilang hawak ang rekord para sa pinakamataas na 10 album ng anumang babaeng recording artist: isang kabuuang 34 mula noong 1963. Ayon sa Billboard, itinatag ni Streisand ang rekord para sa babae na may pinakamaraming bilang ng isang album (11). Kinikilala din ng Billboard si Streisand bilang pinakadakilang babae sa lahat ng oras sa Billboard 200 chart nito at isa sa mga pinakadakilang artist sa lahat ng oras sa Hot 100 chart nito. Si Streisand ay ang tanging recording artist na magkaroon ng isang bilang isang album sa bawat isa sa huling anim na dekada, na inilabas ang 53 gold album, 31 platinum album, at 14 na multi-platinum album sa Estados Unidos.
Si Streisand ay isinilang noong 24 Abril 1942, sa Brooklyn , New York, anak na babae ni Diana (ipinanganak na Ida Rosen) at Emanuel Streisand. Ang kanyang ina ay isang soprano singer sa kanyang kabataan at itinuturing na isang karera sa musika, ngunit kalaunan ay naging sekretarya ng paaralan. Ang kanyang ama ay isang guro sa high school sa parehong paaralan, kung saan sila unang nakilala. Ang pamilya ni Streisand ay Judio ; ang kanyang mga lolo't lola sa ama ay lumipat mula sa Galicia (Poland-Ukraine) at ang kanyang mga lolo't lola sa ina mula sa Imperyo ng Rusya , kung saan ang kanyang lolo ay isang mang - aawit .
Ang kanyang ama ay nakuha ang isang master's degree mula sa City College ng New York noong 1928 at itinuturing na atletiko at guwapo. Bilang isang mag-aaral, ginugol niya ang kanyang mga tag-init sa labas, isang beses na nagtatrabaho bilang isang tagapag-alaga ng buhay at isa pang hitchhiking sa pamamagitan ng Canada. "Gusto niyang subukan ang anumang bagay," sabi ng kanyang kapatid na si Molly. "Hindi siya natakot sa anumang bagay." Siya ay nag-asawa ni Ida noong 1930, dalawang taon pagkatapos ng pagtatapos, at naging isang mataas na respetadong tagapagturo na nakatutok sa pagtulong sa mga walang kabusugan at delingkwenteng kabataan. : 3
Noong Agosto 1943, ilang buwan matapos ang unang kaarawan ni Streisand, ang kanyang ama ay biglang namatay sa edad na 34 mula sa mga komplikasyon mula sa isang epileptic seizure , posibleng resulta ng pinsala sa ulo ng mga taon na mas maaga. : 3 Ang pamilya ay nahulog sa malapit-kahirapan, kasama ang kanyang ina na nagtatrabaho bilang isang mababang-bayad na tagapangasiwa. Bilang isang may sapat na gulang, naalaala ni Streisand ang mga naunang mga taon na palaging tulad ng isang "pinalabas," na nagpapaliwanag, "Ang ama ng lahat ng tao ay umuwi mula sa trabaho sa pagtatapos ng araw. Hindi ako. " : 3 Sinubukan ng kanyang ina na bayaran ang kanilang mga bayarin ngunit hindi niya mabigyan ang pansin ng kanyang anak na babae: "Nang gusto ko ng pagmamahal mula sa aking ina, binigyan niya ako ng pagkain," sabi ni Streisand. : 3
Naalala ni Streisand na ang kanyang ina ay may isang "mahusay na tinig" at kumanta ng semi-propesyonal minsan, sa kanyang operatic soprano voice. Sa isang pagbisita sa Catskills noong 13 na si Streisand, sinabi niya kay Rosie O'Donnell , naitala niya at ng kanyang ina ang ilang mga kanta sa tape. Ang sesyon na iyon ang kauna-unahang pagkakataon na iginiit ni Streisand ang sarili bilang isang artist, na naging "unang sandali ng inspirasyon" bilang isang artist.
Mayroon siyang isang mas nakatandang kapatid na lalaki, si Sheldon, at isang kapatid na babae, na isa ring mang-aawit si Roslyn Kind , mula sa muling pag-aasawa ng kanyang ina sa Louis Kind noong 1949. Roslyn ay siyam na taon na mas bata kaysa sa Streisand.
Sinimulan ni Streisand ang kanyang edukasyon sa Jewish Orthodox Yeshiva ng Brooklyn noong siya ay limang taong gulang. Doon, siya ay itinuturing na mahusay at lubhang matanong tungkol sa lahat ng bagay; Gayunpaman, wala siyang disiplina, madalas sumisigaw ng mga sagot sa mga tanong. : 2 Sumunod siyang pumasok sa Pampublikong Paaralan 89 sa Brooklyn, at noong mga unang taon ng paaralan ay nagsimulang manood ng telebisyon at nagpupunta sa mga pelikula. Pagmamasid sa mga kaakit-akit na bituin sa screen, siya ay nalimitahan sa paglipas ng pagkilos at ngayon ay umaasa sa ibang araw na maging isang artista, bahagyang bilang isang paraan ng pagtakas: "Palagi kong nais maging isang tao, maging bantog. . . Alam mo, lumabas ka sa Brooklyn. " : 3
Nakilala si Streisand ng iba sa kapitbahayan para sa kanyang tinig. Sa iba pang mga bata ay naalala niya ang pag-upo sa pagyuko sa harap ng kanilang apartment at pag-awit: "Naisip ko na ang batang babae sa bloke ay may magandang tinig." : 3 Ang talento na iyon ay naging isang paraan para sa kanya upang makakuha ng pansin. Madalas niyang isinasagawa ang kanyang pagkanta sa pasilyo ng kanyang gusaling apartment na nagbigay sa kanyang boses ng isang nag-i-echo na kalidad.
Ginawa niya ang kanyang singing debut sa isang PTA assembly, kung saan siya ay naging isang hit sa lahat ngunit ang kanyang ina, na karamihan ay kritikal sa kanyang anak na babae. Inanyayahan ni Young Streisand na kumanta sa mga weddings at summer camp, kasama ang pagkakaroon ng hindi matagumpay na pag-audition sa mga talaan ng MGM noong siya ay siyam. Noong siya ay labintatlo, sinimulan ng kanyang ina ang pagsuporta sa kanyang talento, na tinutulungan siyang gumawa ng isang apat na demo na tape tape, kabilang ang "Zing! Nagpunta ang mga Hugpong ng Aking Puso, "at" Hindi Kayo Kailanman Malaman. " : 4
Kahit na alam niya na ang kanyang tinig ay mabuti at nagustuhan niya ang pansin, nagiging isang artista ang kanyang pangunahing layunin. Ang pagnanais na iyon ay naging mas malakas nang nakita niya ang kanyang unang Broadway play, Ang Talaarawan ni Anne Frank, noong siya ay 14 anyos. Ang bituin sa paglalaro ay Susan Strasberg , na kumikilos na gusto niyang tularan kung bibigyan ng pagkakataon. : 4 Upang makatulong na makamit ang layuning iyon, sinimulan ni Streisand ang paggastos ng kanyang ekstrang oras sa library, pag-aralan ang mga biography ng iba't ibang mga actresses sa entablado tulad ng Eleanora Duse at Sarah Bernhardt . Bukod pa rito, nagsimula siyang magbasa ng mga nobela at pag-play, kabilang ang ilan sa pamamagitan ng Shakespeare at Ibsen , at sa kanyang sarili, pinag-aralan ang mga teorya ng pagkilos ni Konstantin Stanislavski at Michael Chekhov . : 4
Dumalo siya sa Erasmus Hall High School sa Brooklyn noong 1955 kung saan siya ay naging isang estudyante ng karangalan sa modernong kasaysayan, Ingles, at Espanyol. Sumali rin siya sa Freshman Chorus and Choral Club, kung saan siya kumanta sa isa pang miyembro ng koro at kaklase, si Neil Diamond . Naalaala ni Diamond, "Kami ay dalawang mahihirap na bata sa Brooklyn. Nagugutom kami sa harap ng Erasmus High at pinausukang sigarilyo. " Ang paaralan ay malapit sa isang art-movie house, at naalala niya na laging alam niya ang mga pelikula na ipinakita nila, habang hindi siya interesado.
Noong tag-araw ng 1957 nakuha niya ang kanyang unang karanasan sa entablado bilang isang walk-on sa Playhouse sa Malden Bridge, New York. Ang maliit na bahagi ay sinundan ng isang papel bilang kapatid na babae sa Picnic at isa bilang isang vamp sa Desk Set. : 4 Nagbalik siya sa paaralan sa Brooklyn ngunit hindi kailanman kumuha ng mga klase ng dramatikong sining, mas gusto sa halip na magkaroon ng ilang karanasan sa entablado sa mundo. Sa layuning iyon, sa kanyang ikalawang taon, kinuha niya ang isang trabaho sa gabi sa Cherry Lane Theatre sa Greenwich Village na tumutulong sa backstage. Kapag siya ay isang senior, siya rehearsed para sa isang maliit na bahagi sa Driftwood , isang play na itinanghal sa isang midtown puwang attic. : 5 Ang kanyang co-star sa Driftwood ay si Joan Rivers .
Nagtapos siya, may edad na 16, mula sa Erasmus Hall noong Enero 1959, at sa kabila ng mga plea ng kanyang ina na hindi siya lumabas sa palabas ng negosyo, agad siyang nagsisikap na makakuha ng mga tungkulin sa New York City stage. : 5 Pagkatapos ng pag-upa ng isang maliit na apartment sa ika-48 na kalye, sa gitna ng distrito ng teatro, tinanggap niya ang anumang trabaho na maaaring may kinalaman siya sa entablado, at sa bawat pagkakataon, siya ay "gumawa ng mga round" ng mga tanggapan ng paghahagis. : 5
Sa gulang na 16 at pagkatapos ay naumumuhay sa kanyang sarili, ang kabataan at ambisyon ni Streisand ay natuon sa pagtrabaho para sa kanyang kalooban, ngunit kulang siya ng mga katangiang pisikal ng isang mature na babae na kinakailangan para sa mga seryosong female roles. Samakatuwid ay kinuha niya ang iba't ibang mga trabaho para sa mababang trabaho upang makakuha ng ilang kita. Sa isang panahon, wala siyang permanenteng address, at natagpuan ang kanyang sarili na natutulog sa tahanan ng mga kaibigan o saan pa man niya maitayo ang cot ng hukbo na dinadala niya sa paligid upang makatipid sa gastos sa upa. Kapag wala nang pag-asa, babalik siya sa patag ng kanyang ina sa Brooklyn para sa isang pagkain sa bahay. Gayunpaman, ang kanyang ina ay nahihirapan sa "pamilyar na estilo ng pamumuhay" ng kanyang anak na babae, "sumulat ang biographer na si Karen Swenson , at muling hiniling sa kanya na sumuko na sumubok ng negosyo; : 6 ngunit kinuha ni Streisand ang mga pagsamo ng kanyang ina bilang higit pang dahilan upang panatilihing sinusubukan: "Ang aking mga hangarin ay pinalakas sa pamamagitan ng pagnanais na patunayan sa aking ina na maaari akong maging isang bituin." : 6
Kumuha siya ng trabaho bilang isang usher sa Lunt-Fontanne Theater para sa The Sound of Music , maaga noong 1960. Sa panahon ng pag-play, narinig niya na ang direktor ng paghahagis ay auditioning para sa higit pang mga mang-aawit, at ito ay minarkahan sa unang pagkakataon na siya kumanta sa pagtugis ng isang trabaho. : 6 Bagaman nadama ng direktor na hindi siya tama para sa bahagi, hinimok niya na magsimula siyang isama ang kanyang talento bilang mang-aawit sa kanyang résumé kapag naghahanap ng iba pang gawain. : 6
Ang payo na iyon ay naudyukan ni Streisand na isiping mabuti ang isang karera sa pag-awit, bukod sa kumikilos. Tinanong niya ang kanyang kasintahan, si Barry Dennen , upang i-tape ang kanyang pagkanta, mga kopya kung saan maaari niyang ibigay sa posibleng mga tagapag-empleyo. Si Dennen ay kumilos nang maikli sa isang off-Broadway play, ngunit walang dahilan upang isipin na mayroon siyang anumang talento bilang mang-aawit, at hindi niya nabanggit ito. Gayunpaman, sumang-ayon siya at natagpuan ang isang gitarista upang samahan siya:
Naging masigasig si Dennen at kumbinsido siya na pumasok sa isang talento sa Lion, isang gay na nightclub sa Greenwich Village ng Manhattan. Nagsagawa siya ng dalawang kanta, pagkatapos ay nagkaroon ng "masalimuot na katahimikan" mula sa madla, na sinundan ng "kulog na palakpakan" noong binigkas niya ang nagwagi. : 7 Siya ay inanyayahan at umawit sa club sa loob ng maraming linggo. Sa panahong ito na siya ay bumaba sa ikalawang "a" mula sa kanyang unang pangalan, lumipat mula sa "Barbara" hanggang sa "Barbra", dahil sa kanyang ayaw sa kanyang orihinal na pangalan.
Kasunod ay hiniling ni Streisand na mag-audition sa nightclub ng Bon Soir, pagkatapos ay nakapag-sign up siya sa $ 125 sa isang linggo. Ito ay naging kanyang unang propesyonal na pakikipag-ugnayan, noong Setyembre 1960, kung saan siya ang pambungad na kumilos para sa komedyante na si Phyllis Diller . Naaalala niya na ito ang kauna-unahang pagkakataon na siya ay nasa ganitong uri ng upscale na kapaligiran: "Hindi ako kailanman naging sa isang nightclub hanggang umawit ako sa isa." : 7
Nais ni Dennen na ilantad ang Streisand sa kanyang malawak na koleksyon ng mga babaeng mang-aawit, kabilang ang Billie Holiday , Mabel Mercer , Ethel Waters , at Édith Piaf . Ang kanyang pagsisikap ay gumawa ng isang pagkakaiba sa kanyang pagbuo ng estilo habang nagkamit siya ng bagong paggalang sa sining ng popular na pagkanta. Nalaman din niya na maaari pa rin siyang maging artista sa pamamagitan ng unang pagkilala bilang isang mang-aawit. : 7 Ayon sa biographer na si Christopher Nickens, nakikinig ang iba pang mahuhusay na babaeng mang-aawit sa kanyang estilo, nang siya ay nagsimulang gumawa ng iba't ibang emosyonal na character kapag gumaganap, na nagbigay sa kanya ng isang mas malawak na pagkanta.
Ang pakiramdam ng higit na tiwala sa sarili, pinabuti niya ang kanyang entablado habang nagsasalita sa madla sa pagitan ng mga kanta. Natuklasan niya na ang kanyang estilo ng katatawanan ng Brooklyn ay natanggap nang lubos na may pasasalamat. : 8 Sa susunod na anim na buwan na lumilitaw sa club, ang ilan ay nagsimulang ikumpara ang kanyang tinig ng boses sa mga sikat na pangalan tulad ng Judy Garland , Lena Horne at Fanny Brice . Ang kanyang kakayahang makipag-usap sa pag-aliw ng isang madla na may kusang humor sa mga palabas ay naging mas sopistikado at propesyonal. : 8 Ang manunulat ng teatro na si Leonard Harris , sa isa sa kanyang mga pagrepaso, ay maaring makita ang kanyang tagumpay sa hinaharap: "Siya ay dalawampu't sa oras na tatlumpung niya ay muling isulat ang mga aklat ng rekord." : 9
Si Streisand ay hindi kailanman nawala ang kanyang pagnanais na maging isang artista sa entablado at tinanggap ang kanyang unang tungkulin sa yugto ng New York sa Iba pang Gabi na may Harry Stoones , isang satirical comedy play kung saan siya kumilos at kumanta ng dalawang solos. Ang palabas ay nakatanggap ng mga kahila-hilakbot na mga review at isinara ang susunod na araw. Sa tulong ng kanyang bagong personal na tagapangasiwa, si Martin Erlichman , nagkaroon siya ng matagumpay na palabas sa Detroit at St. Louis. Pagkatapos ay inayos siya ni Erlichman sa isang mas mataas na klaseng nightclub sa Manhattan, Blue Angel, kung saan naging mas malaking hit siya noong panahon ng 1961 hanggang 1962. Streisand isang beses sinabi sa Jimmy Fallon , kanino siya-duet sa, sa <i id="mwpA">Tonight Show</i> , na Erlichman ay isang "kamangha-manghang manager" at pa rin pinamamahalaang ang kanyang karera pagkatapos ng 50 taon.
Habang lumilitaw sa Blue Angel, hiniling ng teatro at teatro ng manunulat na si Arthur Laurents na mag-audition para sa isang bagong komedya ng musika na itinuturo niya, Maaari Kong Kunin Ito para sa Inyong Pagbebenta . Nakuha niya ang bahagi ng sekretarya sa negosyante sa pangunahin na aktor, na nilalaro ng hindi kilalang Elliott Gould . : 9 Sila ay nahulog sa pag-ibig sa panahon ng rehearsals at kalaunan ay inilipat sa isang maliit na apartment magkasama. Ang palabas ay binuksan noong 22 Marso 1962, sa Shubert Theatre , at tumanggap ng mga review. Ang kanyang pagganap ay "tumigil sa malamig na palabas," ang isinulat ni Nickens, : 9 at siya ay naging pinakabata at pinakabata sa bituin ng Broadway. : 10 Si Groucho Marx , habang nagho-host ng Tonight Show , ay nagsabi sa kanya na ang dalawampu ay "napakabata ng edad upang maging tagumpay sa Broadway." Nakatanggap si Streisand ng nominasyon ng Tony at ng New York Drama Critic na premyo para sa Best Supporting Actress. Ang palabas ay naitala at ito ang unang pagkakataon na ang publiko ay makakabili ng isang album ng kanyang pagkanta. : 10
Ang unang hitsura ng telebisyon ni Streisand ay sa The Tonight Show , pagkatapos ay na-kredito sa karaniwang host nito na si Jack Paar . Nakita siya noong isang episode ng Abril 1961 kung saan pinalitan si Orson Bean para kay Paar. Kinanta niya ang Harold Arlen 's " A Sleepin 'Bee ". Sa kanyang hitsura, si Phyllis Diller , din ang isang guest sa show, ay tumawag sa kanya na "isa sa magagandang talento sa pagkanta sa mundo."
Pagkaraan ng 1961, bago siya pinalayas sa Ibang Evening With Harry Stoones , siya ay naging isang semi-regular sa PM East / PM West , isang serye ng talk / variety na sinimulan ni Mike Wallace at Joyce Davidson .
Noong unang bahagi ng 1962, nagpunta siya sa studio sa Columbia Records para sa cast recording na I Can Get for Wholesale. Gayundin ang tagsibol na siya ay lumahok sa isang dalawampu't-ikalimang anibersaryo studio na pag-record ng Pins and Needles , ang klasikong popular na front musikal na nagmula sa 1937 ng International Ladies 'Garment Workers' Union . Ang mga review ng parehong mga album ay naka-highlight ng Streisand's perfomances.
Noong Mayo 1962, lumitaw si Streisand sa The Garry Moore Show kung saan siya kumanta ng "Happy Days Are Here Again" sa unang pagkakataon. Ang kanyang malungkot, mabagal na bersyon ng 1930s na pagtaas ng tema ng tema ng kanta ng Partido ng Demokratiko ay naging kanyang lagda kanta sa panahon ng maagang yugto ng kanyang karera. : 10
Si Johnny Carson ay nagkasama niya sa Tonight Show kalahating dosenang beses noong 1962 at 1963, at naging paborito siya ng kanyang mambabasa sa telebisyon at sa kanyang sarili. Inilarawan niya siya bilang isang "kapana-panabik na bagong mang-aawit." Sa isang palabas, nag-joke siya sa Groucho Marx na nagustuhan ang kanyang estilo ng katatawanan. : 10
Noong Disyembre 1962, ginawa niya ang una sa isang bilang ng mga appearances sa The Ed Sullivan Show . Siya ay naging isang cohost sa Mike Douglas Show , at nagkaroon din ng epekto sa isang bilang ng mga espesyal na Bob Hope . Ang pagtatanghal sa kanya sa The Ed Sullivan Show ay Liberace na naging instant fan ng batang mang-aawit. Inimbita siya ni Liberace sa Las Vegas, Nevada, upang maisagawa ang kanyang pambungad na pagkilos sa Riviera Hotel. Ang Liberace ay kredito sa pagpapasok ng Barbra sa mga nanonood ng Western American. Ang mga sumusunod na Setyembre sa kanyang nagpapatuloy na mga palabas sa Harrah's Hotel sa Lake Tahoe, siya at Elliott Gould ay kinuha ng oras upang magpakasal sa Carson City, Nevada. Sa kanyang mabilis na pagtaas ng karera at pagiging popular, nakita niya ang kanyang kasal kay Gould bilang isang "impluwensya ng pag-stabilize." : 11
Ang kanyang unang album, Ang The Barbra Streisand Album noong unang bahagi ng 1963, ang naging top 10 sa Billboard chart at nanalo ng tatlong Grammy Awards . : 11 Ang album na gumawa sa kanya na maging best-selling female vocalist sa Amerika. : 11 Sa tag-init na iyon, inilabas din niya ang The Second Barbra Streisand Album , na nagtatag sa kanya bilang "pinakakapana-panabik na bagong pagkatao mula kay Elvis Presley ." : 11 Natapos na niya ang tagumpay ng taong 1963 sa pamamagitan ng pagsasagawa ng mga konsiyerto sa isang gabi sa Indianapolis, San Jose, Chicago, Sacramento, at Los Angeles. : 11
Nagbalik si Streisand sa Broadway noong 1964 na may isang acclaimed performance bilang entertainer na si Fanny Brice sa Funny Girl sa Winter Garden Theater . Ipinakilala ng palabas ang dalawa sa kanyang mga lagda na kanta, "People" at "Do not Rain on My Parade." Dahil sa tagumpay sa magdamag sa paglalaro, lumitaw siya sa takip ng Oras . Noong 1964 ay hinirang si Streisand para sa isang Tony Award para sa Best Leading Actress sa isang Musical ngunit nawala sa Carol Channing sa Hello, Dolly ! Nakatanggap si Streisand ng parangal na "Star of the Decade" Tony Award noong 1970.
Noong 1966, inulit niya ang kanyang tagumpay sa Funny Girl sa West End ng London sa Prince of Wales Theatre . Mula 1965 hanggang 1968 siya ay lumitaw sa kanyang unang apat na solo specials sa telebisyon.
Naitala ni Streisand ang 50 studio album, halos lahat ay may Columbia Records . Ang kanyang unang mga gawa sa 1960s (kanyang pasinaya Ang Barbra Streisand Album , Ang Ikalawang Barbra Streisand Album , Ang Ikatlong Album , Ang Aking Pangalan Ay Barbra , atbp.) Ay itinuturing na mga klasikong renditions ng mga pamantayan ng teatro at sayet, kasama ang kanyang masakit na bersyon ng normal na uptempo " Maligayang Araw Narito Muli ". Ginawa niya ito sa isang duet kasama si Judy Garland sa The Judy Garland Show . Tinutukoy siya ni Garland sa himpapawid bilang isa sa mga huling magagandang pamamaril . Sila rin ay kumanta ng " Walang Negosyo Tulad ng Ipakita ang Negosyo " sa Ethel Merman pagsali sa kanila.
Nagsimula sa My Name Is Barbra , ang kanyang mga unang album ay madalas na puno ng samot-saring alaala ng kanyang mga espesyal na programa sa telebisyon. Simula noong 1969, sinimulan niyang subukan ang mas maraming kontemporaryong materyal, ngunit tulad ng maraming mahuhusay na mang-aawit sa araw na iyon, natagpuan niya ang kanyang sarili mula sa kanyang elemento na may rock. Ang kanyang vocal talents ay nananaig, at nakakuha siya ng bagong tagumpay sa pop-and-ballad oriented na si Richard Perry -gumawa ng album na Stoney End noong 1971. Ang track ng pamagat , na isinulat ni Laura Nyro , ay isang pangunahing hit para sa Streisand.
Noong 1970s, siya ay lubos na kilala sa mga pop chart, kasama sa Top 10 recording tulad ng " The Way We Were " (US No. 1), " Evergreen (Tema mula sa pelikulang A Star Is Born) " (US No. 1 ), " No More Tears (Enough Is Enough) " (1979, kasama si Donna Summer ), na magmula noong 2010 kilala pa rin ang pinaka-komersiyal na matagumpay na duet, (US No. 1), "You Don't Bring Me Flowers" (kasama si Neil Diamond ) (US No. 1) at "The Main Event" (US No. 3), ang ilan na kung saan ay nagmula sa mga pag-record ng soundtrack ng kanyang mga pelikula. Nang magwakas ang mga 1970, pinangalanan si Streisand bilang pinakamatagumpay na babaeng mang-aawit sa US - natatangi lamang si Elvis Presley at ang Beatles na nakapagbenta ng higit pang mga album. Noong 1980, inilabas niya ang pagsisikap ng kanyang pinakamahusay na benta sa petsa, ang na-produce ni Barry Gibb -naGuilty . Ang album ay naglalaman ng mga hit na " Woman in Love " (na gumugol ng ilang linggo sa itaas ng mga pop chart sa taglagas ng 1980), " Guilty ", at " What Kind of Fool ".
Pagkatapos ng maraming taon na hindi binabalewala ang Broadway at tradisyonal na pop music na pabor sa mas kontemporaryong materyal, nagbago si Streisand sa kanyang mga musikal na teatro sa 1985's The Broadway Album , na hindi inaasahang matagumpay, na hinahawakan ang posisyon ng No. 1 Billboard para sa tatlong sunod na linggo, at pagiging certified quadruple platinum. Nagtampok ang album ng mga himig nina Rodgers at Hammerstein , George Gershwin , Jerome Kern , at Stephen Sondheim , na hinikayat na muling isagawa ang ilan sa kanyang mga awit lalo na sa rekord na ito. Ang Broadway Album ay nakatugun ng pagbubunyi, kabilang ang isang nominasyon ng Grammy para sa album ng taon at ipinasa kay Streisand ang kanyang ikawalo Grammy bilang Best Female Vocalist. Pagkatapos ilabas ang live na album na One Voice noong 1986, itinakda ni Streisand na palabasin ang isa pang album ng mga kanta ng Broadway noong 1988. Naitala niya ang ilang pagbawas para sa album sa ilalim ng direksyon ni Rupert Holmes , kabilang ang " On My Own " (mula sa Les Misérables ), isang medley ng "How Are Things in Glocca Morra?" at "Heather on the Hill" (mula sa Rainbow and Brigadoon ng Finian ), " All I Ask of You " (mula sa The Phantom of the Opera ), "Warm All Over Over" (mula sa Most Happy Fella ) at isang hindi karaniwang solo version ng "Make Our Garden Grow " (mula sa Candide ). Hindi nasisiyahan si Streisand sa direksyon ng proyekto at ito ay na-scrap na. Ang "Warm All Over" lamang at isang reworked, lite FM-friendly na bersyon ng "All I Ask Of You" ay kailanman inilabas, ang huli lumilitaw sa Streisand ng 1988 pagsisikap, Till I Love You . Sa simula ng dekada ng 1990, nagsimulang tumuon si Streisand sa kanyang mga pagsisikap sa film directorial at naging halos hindi aktibo sa recording studio. Noong 1991, isang set ng apat na disc box, para lamang sa Record , ay inilabas. Isang kompilasyon na sumasaklaw sa buong karera ni Streisand hanggang sa petsa, nagtatampok ito ng higit sa 70 na mga track ng mga live performance, pinakadakilang mga hit, rarities at dati na hindi na-rewritten na materyal.
Nang sumunod na taon, nakatulong ang mga pangyayari sa fundraising ng konsyerto ni Streisand na tumulong kay Pangulong Bill Clinton na maging bantayan at maging opisina. Nang maglaon ay ipinakilala ni Streisand si Clinton sa kanyang inagurasyon noong 1993. Gayunpaman, ang karera ng musika ni Streisand ay higit sa lahat. Ang isang 1992 hitsura sa isang benepisyo APLA pati na rin ang nabanggit na inaugural pagganap hinted na Streisand ay nagiging mas receptive sa ideya ng live performances. Iminungkahing isang paglilibot, bagaman hindi agad sasaktan ni Streisand ito, binabanggit ang kanyang kilalang takot sa takot pati na rin ang mga alalahanin sa seguridad. Sa panahong ito, sa wakas ay bumalik si Streisand sa recording studio at inilabas ang Back to Broadway noong Hunyo 1993. Ang album ay hindi pare-pareho na pinuri bilang kanyang hinalinhan, ngunit debut ito sa No. 1 sa mga pop chart (isang bihirang gawa para sa isang pintor ng edad ni Streisand, lalo na ibinigay na itatapon nito ang Janet Janet Jackson sa No. 2 spot ). Ang isa sa mga highlight ng album ay isang medley ng " I Have A Love" / "One Hand, One Heart ", isang duet na may Johnny Mathis , na sinabi ni Streisand na isa sa kanyang paboritong mga mang-aawit.
Noong 1993, isinulat ng kritiko ng musika ng New York Times na si Stephen Holden na si Streisand ay "nagtatamasa ng kultural na kalagayan na isa lamang sa ibang Amerikanong tagapaglibang, si Frank Sinatra, ay nakamit sa huling kalahating siglo". Noong Setyembre 1993, inihayag ni Streisand ang kanyang unang public appearances concert sa loob ng 27 taon (kung ang isa ay hindi binibilang ang kanyang Las Vegas nightclub performances sa pagitan ng 1969 at 1972). Ang nagsimula bilang isang dalawang-gabi na kaganapan ng Bagong Taon sa MGM Grand Las Vegas ay humantong sa isang multi-city tour noong tag-init ng 1994. Ang mga tiket para sa paglilibot ay nabili sa ilalim ng isang oras. Lumitaw din si Streisand sa mga pabalat ng mga pangunahing magasin sa pag-asa sa kung anong Time magazine na pinangalanang "The Music Event of the Century". Ang paglilibot ay isa sa pinakamalaking parlays ng lahat ng media merchandise sa kasaysayan. Ang mga presyo ng tiket ay mula sa US $ 50 hanggang US $ 1,500, na ginagawang Streisand ang pinakamataas na binayarang konsyerto sa kasaysayan. Barbra Streisand: Ang konsyerto ay naging konsyerto ng taon at nakakuha ng limang Emmy Awards at Peabody Award , habang ang tapyas na broadcast sa HBO ay ang pinakamataas na rated concert special sa kasaysayan ng 30 taon ng HBO. Matapos ang konklusyon ng tour, si Streisand ay muling pinananatili ang isang mababang profile sa musika, sa halip na tumututok sa kanyang mga pagsisikap sa pagkilos at pagtatalaga ng mga tungkulin pati na rin ang isang lumalaking pagmamahalan sa aktor na si James Brolin .
Noong 1996, inilabas ni Streisand ang " I Finally Found Someone " bilang duet na kasama ang singer at songwriter na si Bryan Adams . Ang awit ay hinirang para sa isang Oscar dahil ito ay bahagi ng soundtrack ng self-directed movie ni Streisand na Mirror Has Two Faces . Naabot nito ang # 8 sa Billboard Hot 100, at siya ang kanyang unang makabuluhang hit sa halos isang dekada at ang kanyang unang top 10 hit sa Hot 100 (at unang single gold) mula noong 1981.
Noong 1997, sa wakas ay bumalik siya sa recording studio, na naglalabas ng Higher Ground , isang koleksyon ng mga kanta ng isang maluwag na inspirational nature na nagtatampok din ng duet na kasama si Céline Dion . Nakatanggap ang album ng pangkalahatang paborableng mga review at muling debuted sa No. 1 sa mga pop chart. Kasunod ng kanyang kasal kay Brolin noong 1998, naitala ni Streisand ang isang album ng mga awit ng pag-ibig na pinamagatang A Love Like Ours sa susunod na taon. Ang mga review ay halo-halong, na may maraming mga kritiko na nagrereklamo tungkol sa medyo mga damdamin na damdamin at labis na lunas na kaayusan; gayunpaman, ito ay gumawa ng isang maliit na hit para sa Streisand sa bansa-tinged "You Ever Leave Me", isang duet na kasama si Vince Gill .
Noong Bisperas ng Bagong Taon 1999, nagbalik si Streisand sa yugto ng konsiyerto, na nagbebenta sa unang ilang oras, walong buwan bago siya bumalik. Sa katapusan ng sanlibong taon, siya ang bilang isang babaeng mang-aawit sa US, na may hindi kukulangin sa dalawang album na Walang 1 sa bawat dekada mula noong nagsimula siyang magsagawa. Ang isang dalawang-disc live na album ng konsyerto na pinamagatang walang tiyak na oras: Live in Concert ay inilabas noong 2000. Ginawa ni Streisand ang mga bersyon ng walang konsiyong konsyerto sa Sydney at Melbourne, Australia, noong unang bahagi ng 2000. Sa maaga ng apat na konsyerto (dalawang dalawa sa Los Angeles at New York) noong Setyembre 2000, inihayag ni Streisand na naghihintay siya mula sa paglalaro ng mga pampublikong concert. Ang kanyang pagganap ng kanta na "People " ay na-broadcast sa Internet sa pamamagitan ng America Online.
Ang pinaka-kamakailang mga album ni Streisand ay ang Christmas Memories (2001), isang medyo madilim na koleksyon ng mga holiday song, at The Movie Album (2003), na nagtatampok ng mga sikat na tema ng pelikula at na-back sa pamamagitan ng isang malaking orkestra ng simponya. Ang Guilty Pleasures (tinatawag na Guilty Too sa UK), isang pakikipagtulungan sa Barry Gibb at isang sumunod na pangyayari sa kanilang May- Kasalanan , ay inilabas sa buong mundo noong 2005.
Noong Pebrero 2006, naitala ni Streisand ang kanta na "Smile" kasama si Tony Bennett sa bahay ni Malibu ng Streisand. Ang kanta ay kasama sa ika-80 kaarawan ni Bennett na album, Duets . Noong Setyembre 2006, ang pares ay nakunan ng live performance ng kanta para sa isang espesyal na itinuro ni Rob Marshall na pinamagatang Tony Bennett: Isang American Classic . Ang espesyal na naipadalang sa NBC 21 Nobyembre 2006, at inilabas sa DVD sa parehong araw. Ang duet ni Streisand na may Bennett ay nagbukas ng espesyal. Noong 2006, inihayag ni Streisand ang kanyang layunin na muling maglakbay, sa pagsisikap na itaas ang pera at kamalayan para sa maraming mga isyu. Pagkatapos ng apat na araw ng pag-eensayo sa Sovereign Bank Arena sa Trenton, New Jersey , nagsimula ang paglilibot sa Oktubre 4 sa Wachovia Center sa Philadelphia , patuloy na may itinampok na stop sa Fort Lauderdale, Florida , (ito ang konsyerto na pinangalanan ni Streisand para sa pelikula isang espesyal na TV), at nagtapos sa Staples Center sa Los Angeles noong 20 Nobyembre 2006. Ang mga espesyal na panauhin na si Il Divo ay na-interwoven sa buong palabas. Ang palabas ay kilala bilang Streisand: The Tour .
Ang 20-concert tour ni Streisand ay nagtatakda ng mga tala sa kahon sa opisina. Sa edad na 64, siya ay nagbabayad ng $ 92,457,062 at nagtatakda ng mga gross record ng bahay sa 14 ng 16 arenas na nilalaro sa tour. Nagtakda siya ng ikatlong lugar na rekord para sa kanyang palabas sa 9 Oktubre 2006 sa Madison Square Garden, ang mga unang-at pangalawang lugar na rekord, na kung saan ay gaganapin sa pamamagitan ng kanyang dalawang palabas noong Setyembre 2000. Itinakda niya ang pangalawang lugar na rekord sa MGM Grand Garden Arena kasama ang kanyang 31 Disyembre 1999, na nagpapakita ng rekord ng bahay at pinakamataas na konsyerto sa lahat ng oras. Ito ang humantong sa maraming mga tao upang hayagang pumuna sa Streisand para sa presyo ng pagyurak ng maraming mga tiket na ibinebenta para sa paitaas na $ 1,000.
Ang isang koleksyon ng mga palabas na nakuha mula sa iba't ibang mga hinto sa tour na ito, Live in Concert 2006 , debuted sa No. 7 sa Billboard 200 , na ginagawang Streisand's 29th Top 10 album. Noong tag-araw ng 2007, nagbigay si Streisand ng mga konsyerto sa unang pagkakataon sa kontinental Europa. Ang unang concert naganap sa Zürich (Hunyo 18), pagkatapos ay Vienna (Hunyo 22), Paris (Hunyo 26), Berlin (Hunyo 30), Stockholm (Hulyo 4, kinansela), Manchester (Hulyo 10) at Celbridge , malapit sa Dublin ( Hulyo 14), sinundan ng tatlong konsyerto sa London (18 Hulyo 22 at 25), ang tanging lungsod ng Europa kung saan ginawa ni Streisand bago ang 2007. Ang mga tiket para sa mga petsa ng London ay nagkakahalaga sa pagitan ng £ 100.00 at £ 1,500.00, at para sa Ireland, sa pagitan ng € 118 at € 500. Ang Ireland petsa ay marred sa pamamagitan ng mga isyu sa mga seryosong paradahan at mga problema sa pag-upo na humahantong sa kaganapan na tinatawag na isang pagkasira ng Hot Press . Kasama sa tour ang isang 58-piece orchestra.
Noong Pebrero 2008, nailista ng Forbes si Streisand bilang No.-2 na pagkamit ng musikero na babae sa pagitan ng Hunyo 2006 at Hunyo 2007 na may mga $ 60 na kita milyong. Noong 17 Nobyembre 2008, nagbalik si Streisand sa studio upang simulan ang pag-record kung ano ang kanyang animnapu't tatlo na album at inihayag na ang paglikha ng album na Diana Krall . Ang Streisand ay isa sa mga tatanggap ng 2008 Kennedy Center Honors. Noong 7 Disyembre 2008, binisita niya ang White House bilang bahagi ng mga seremonya.
Noong 25 Abril 2009, pinalabas ng CBS ang pinakabagong espesyal na telebisyon ni Streisand , Streisand: Live in Concert , highlight ang itinakdang stop mula sa kanyang 2006 North American tour sa Fort Lauderdale , Florida. Noong 26 Setyembre 2009, nagtrabaho si Streisand ng isang one-night-only show sa Village Vanguard sa Greenwich Village ng New York City. Ang pagganap na ito ay inilabas sa ibang pagkakataon sa DVD bilang One Night Only: Barbra Streisand at Quartet sa The Village Vanguard . Noong 29 Setyembre 2009, inilabas ni Streisand at Columbia Records ang kanyang pinakabagong studio album, ang Love is the Answer , na ginawa ni Diana Krall . Noong 2 Oktubre 2009, ginawa ni Streisand ang kanyang British debut performance sa telebisyon sa isang interbyu sa Friday Night with Jonathan Ross upang itaguyod ang album. Ang album na ito debuted sa No. 1 sa Billboard 200 at nakarehistro ang kanyang pinakamalaking lingguhang mga benta mula noong 1997, na nagtangi kay Streisand bilang tanging artist sa kasaysayan upang makamit ang No 1 album sa limang magkakaibang dekada.
Noong 1 Pebrero 2010, sumali si Streisand sa mahigit walong iba pang artista sa pag-record ng bagong bersyon ng 1985 charity single na " We Are the World ". Nagplano sina Quincy Jones at Lionel Richie na palabasin ang bagong bersyon upang markahan ang ika-25 anibersaryo ng orihinal na recording nito. Ang mga plano na ito ay nagbago, gayunpaman, dahil sa nagwawasak na lindol na naabot sa Haiti noong 12 Enero 2010, at noong Pebrero 12, ang awit, na tinatawag ngayong " We Are the World 25 for Haiti ", ay ginawa ang debut nito bilang charity single upang suportahan aid aid para sa island nation.
Noong 2011, si Streisand ay kumanta ng Somewhere mula sa Broadway musical West Side Story , na may anak-taka Jackie Evancho , sa album ni Evancho na Dream with Me .
Si Streisand ay pinarangalan bilang MusiCares Person of the Year noong 11 Pebrero 2011, dalawang araw bago ang 53rd Grammy Awards .
Noong 11 Oktubre 2012, nagbigay si Streisand ng tatlong oras na pagganap ng konsyerto bago ang isang 18,000 bilang bahagi ng mga kasalukuyang inaugural events ng Barclays Center (at bahagi ng kanyang kasalukuyang Barbra Live na paglilibot) sa Brooklyn (ang kanyang unang pagganap sa publiko sa kanya tahanan borough). Si Streisand ay sumali sa entablado ng trumpeter na si Chris Botti , Italyong operador trio na si Il Volo , at ang kanyang anak na si Jason Gould . Kasama sa konsyerto ang musical tributes ni Streisand kay Donna Summer at Marvin Hamlisch , na parehong namatay noong 2012. Ang nakumpirma na mga dumalo ay kasama sina Barbara Walters , Jimmy Fallon , Sting , Katie Couric , Woody Allen , Michael Douglas at alkalde ng New York City na si Michael Bloomberg , pati na rin ang mga designer na sina Calvin Klein , Donna Karan , Ralph Lauren at Michael Kors . Noong Hunyo 2013 nagbigay siya ng dalawang konsyerto sa Bloomfield Stadium , Tel Aviv .
Si Streisand ay isa sa maraming mang-aawit na gumagamit ng mga teleprompters sa panahon ng kanilang live performance. Pinagtanggol ni Streisand ang kanyang pagpili sa paggamit ng mga teleprompter upang magpakita ng mga lyrics at, paminsan-minsan, banter.
Noong Setyembre 2014, siya pinakawalan Partners , isang bagong album ng duets na nagtatampok ng pakikipagtulungan ay may Elvis Presley , Andrea Bocelli , Stevie Wonder , Lionel Richie , Billy Joel , Babyface , Michael Bublé , Josh Groban , John Mayer , John Legend , Blake Shelton at Jason Gould . Ang album na ito ang nanguna sa Billboard 200 sa mga benta ng 196,000 na kopya sa unang linggo, na ginagawang Streisand ang tanging recording artist na magkaroon ng isang bilang isang album sa bawat isa sa huling anim na dekada. Ito ay sertipikadong ginto noong Nobyembre 2014 at platinum noong Enero 2015, kaya naging 52nd Gold ng Streisand at 31st Platinum album, higit sa iba pang babaeng artist sa kasaysayan.
Noong Mayo 2016, inihayag ni Streisand ang nalalapit na album na Encore: Movie Partners Sing Broadway upang palayain sa Agosto matapos ang isang paglilibot sa siyam na lungsod na konsyerto, Barbra: The Music, The Mem'ries, The Magic , kasama ang mga pagtatanghal sa Los Angeles, Las Vegas, Philadelphia, at isang bumalik sa kanyang bayang kinalakhan ng Brooklyn. Noong Hunyo 2018, pinatunayan ni Streisand na nagtatrabaho siya sa isang album na may pamagat na Walls . Ang album na ito, isang protesta laban sa pamamahala ng Trump, ay dumating noong 2 Nobyembre 2018, bago ang halalan sa kalagitnaan ng Estados Unidos. Ang itinatampok na track sa album na ito ay "Huwag Lie to Me." Sa New York Times ipinahayag niya na isinulat niya ang awit na ito dahil ang mga outrages ni Donald Trump ay pinapanatili siyang gising sa gabi.
Ang kanyang unang pelikula ay isang reprise ng kanyang hit Broadway, Nakakatawang Pambabae (1968), isang artistikong at komersyal na tagumpay na itinuro ng beteranong Hollywood na si William Wyler . Nanalo si Streisand ng 1968 Academy Award para sa Best Actress para sa role, ibinabahagi ito kay Katharine Hepburn ( The Lion in Winter ), ang tanging oras na mayroong tie sa kategoryang ito ng Oscar . Ang kanyang susunod na dalawang pelikula ay batay din sa mga musikal, Hello Herman 's Hello, Dolly! , itinuro ni Gene Kelly (1969); at Alan Jay Lerner at Burton Lane sa Isang Maaliwalas na Araw na Makakakita Ka ng Habang Panahon , itinuro ni Vincente Minnelli (1970); habang ang kanyang ika-apat na pelikula ay batay sa Broadway play Ang Owl at ang Pussycat (1970). Noong 1970s, nagtrabaho si Streisand sa maraming comedy ng screwball , kabilang ang What's Up, Doc? (1972) at The Main Event (1979), parehong pinagsama ni Ryan O'Neal , at For Pete's Sake (1974) kasama si Michael Sarrazin . Isa sa kanyang pinakakilalang tungkulin sa panahong ito ay nasa drama na The Way We Were (1973) kasama si Robert Redford , kung saan natanggap niya ang nominasyon ng Academy Award bilang Best Actress. Siya na nakuha ang kanyang ikalawang Academy Award para sa Best Original Song (na may lyricist Paul Williams ) para sa kantang " Evergreen ", mula sa A Star Is Born in 1976, kung saan siya din naka-star.
Kasama ni Paul Newman , Sidney Poitier at mamaya Steve McQueen , itinatag ni Streisand ang Unang Artist Production Company noong 1969 upang ang mga aktor ay makapagtataglay ng mga katangian at bumuo ng mga proyekto ng pelikula para sa kanilang sarili. Ang unang paglabas ni Streisand sa Unang Artist ay Up the Sandbox (1972).
Mula 1969 hanggang 1980, lumitaw ang Streisand sa Top Ten Money Making Stars Poll , ang taunang polling ng mga exhibitors ng Top 10 Box Office na may kabuuang 10 beses, madalas bilang ang tanging babae sa listahan. Matapos ang ganap na disappointing All Night Long noong 1981, ang output ng Streisand ng pelikula ay nabawasan nang malaki. Siya ay kumilos sa walong pelikula lamang mula noong.
Gumawa si Streisand ng isang bilang ng kanyang sariling mga pelikula, na nagtatag ng Barwood Films noong 1972. Ang unang pelikula na ginawa niya, Yentl (1983), ay ibinaling ng bawat studio ng Hollywood nang hindi bababa sa isang beses nang hilingin niyang hindi lamang idirekta ang larawan, kundi pati na rin sa star sa pelikula, hanggang sa kinuha ng Orion Pictures ang proyekto at binigyan ang pelikula isang badyet na $ 14 milyong. Para sa Yentl (1983), siya ay producer, direktor, at bituin, isang karanasan niya na paulit-ulit para sa The Prince of Tides (1991) at Ang Mirror May Dalawang Mukha (1996). Nagkaroon ng kontrobersiya nang tanggapin ni Yentl ang limang nominasyon ng Academy Award, ngunit wala para sa mga pangunahing kategorya ng Best Picture, artista, o Direktor. Ang Prince of Tides ay nakatanggap ng higit pang mga nominasyon ng Oscar, kabilang ang Pinakamahusay na Larawan at Pinakamahusay na Pelikula, bagaman hindi para sa direktor. Sa pagkumpleto ng pelikula, ang tagasulat ng senaryo nito, si Pat Conroy , na nag-awdit din ng nobela, na tinatawag na Streisand "isang diyosa na lumalakad sa lupa." : xii
Sinulat din ni Streisand si Yentl , isang bagay na hindi siya palaging binigyan ng kredito. Ayon sa editor ng pahina ng editor ng The New York Times na si Andrew Rosenthal sa pakikipanayam kay Allan Wolper, "Ang isang bagay na gumagawa ng baliw ni Barbra Streisand ay kapag walang sinuman ang nagbibigay sa kanya ng credit para sa nakasulat na Yentl ."
Noong 2004, nagbalik si Streisand sa pelikulang kumikilos matapos ang walong taong pahinga, sa komedya Meet the Fockers (isang sumunod na pangyayari sa Meet the Parents ), naglalaro sa kabaligtaran sina Dustin Hoffman , Ben Stiller , Blythe Danner at Robert De Niro .
Noong 2005, binili ni Streisand ng Barwood Films, Gary Smith, at Sonny Murray ang mga karapatan sa aklat ni Simon Mawer na Dwarf ng Mendel . Noong Disyembre 2008, sinabi niya na isinasaalang-alang niya ang pag-aangkop ng paglalaro ni Larry Kramer ng The Normal Heart , isang proyekto na kanyang pinagtrabaho mula noong kalagitnaan ng dekada 1990.
Noong Disyembre 2010, lumitaw si Streisand sa Little Fockers , ang ikatlong pelikula mula sa <i id="mwAlI">Meet the Parents</i> trilogy . Binawi niya ang papel ni Roz Focker sa tabi ni Dustin Hoffman .
Noong 28 Enero 2011, inihayag ng The Hollywood Reporter na ang Paramount Pictures ay nagbigay ng berdeng ilaw upang simulan ang pagbaril sa komedya ng kalsada ng Aking Ina , kasama si Seth Rogen na naglalaro ng anak na lalaki ni Streisand. Itinuro ni Anne Fletcher ang proyekto sa isang script ni Dan Fogelman , na ginawa ni Lorne Michaels , John Goldwyn , at Evan Goldberg . Ang mga executive producer ay kasama sina Streisand, Rogen, Fogelman, at David Ellison , na ang co-financed ng Skydance Productions sa pelikula ng kalsada . Nagsimula ang pagbaril sa spring 2011 at nakabalot sa Hulyo; Ang pamagat ng pelikula ay sa wakas ay nabago sa The Guilt Trip , at ang pelikula ay inilabas noong Disyembre 2012.
Ang Streisand ay nakatakdang mag-star sa isang adaptasyon ng pelikula ng musical Gypsy – na nagtatampok ng musika ni Jules Styne , isang aklat ni Arthur Laurents at mga lyrics ni Stephen Sondheim – kasama si Richard LaGravenese na naka-attach sa proyekto bilang tagasulat ng senaryo. Noong Abril 2016, iniulat na si Streisand ay nasa mga advanced na negosasyon upang makapaglaro at makagawa ng pelikula, na idirekta ni Barry Levinson at ipinamamahagi ng STX Entertainment . Pagkalipas ng dalawang buwan, ang script ng pelikula ay nakumpleto at ang produksyon ay nakatakdang magsimula sa unang bahagi ng 2017.
Itinatakda ni Streisand ang makasaysayang drama Catherine the Great , isang tampok na biopic tungkol sa emperang Russian na ika-18 na siglo, batay sa top na Black List script na ginawa ni Gil Netter.
Isinulat ni Whitney Balliett , " Inilalayan ni Streisand ang kanyang mga tagapakinig sa pamamagitan ng kanyang matinong dynamics (in-your-tainga na malambot dito, nakikinig-malakas doon), ang kanyang bravura climbs, ang kanyang rolling vibrato, at ang singular na Streisand-mula-Brooklyn na kalidad ng kanyang tinig - isang tinig na agad na nakikilala sa paraan nito bilang Louis Armstrong. " Ang manunulat ng musika na si Allegra Rossi ay nagdaragdag na ang Streisand ay lumilikha ng mga kumpletong komposisyon sa kanyang ulo:
Si Streisand ay dalawang beses na kasal. Ang kanyang unang asawa ay artista na si Elliott Gould , kung kanino siya ay kasal mula 1963 hanggang 1971. Mayroon silang isang anak, si Jason Gould , na lumabas bilang kanyang anak na lalaki sa screen sa The Prince of Tides . Noong 1969 at 1970, pinetsahan ni Streisand ang Punong Ministro ng Canada na si Pierre Trudeau .
Binago ni Streisand ang pangalan nito mula sa "Barbara" hanggang sa "Barbra" dahil, sinabi niya, "kinasusuklaman ko ang pangalan, ngunit tumanggi akong baguhin ito." Sinabi pa ni Streisand, "Buweno, ako ay 18 at gusto kong maging kakaiba, ngunit ayaw kong baguhin ang pangalan ko dahil masyadong mali iyon. Alam mo, sinasabi ng mga tao na maaari kang maging Joanie Sands, o isang bagay na katulad nito. (Ang aking gitnang pangalan ay Joan. ) At sinabi ko, 'Hindi, tingnan natin, kung kukunin ko ang' a, 'pa rin' Barbara, 'ngunit ito ay natatangi. " Ang isang talambuhay noong 1967 sa isang programa ng konsyerto ay nagsabi, "ang pagbabaybay sa kanyang unang pangalan ay isang halimbawa ng bahagyang paghihimagsik: pinayuhan siya na baguhin ang kanyang apelyido at manumbalik sa pamamagitan ng pagbaba ng" a "mula sa una sa halip."
Noong unang mga taon ng kanyang karera, ang interes ni Streisand sa pulitika ay limitado, maliban sa kanyang pakikilahok sa mga gawain ng anti-nuclear group Women Strike for Peace noong 1961 at 1962. Noong Hulyo 1968, kasama si Harry Belafonte at iba pa, ginanap niya sa Hollywood Bowl sa isang konsyerto sa pangangalap ng pondo na inisponsor ng Conference Christian Leadership Conference .
Matagal nang naging aktibong tagasuporta si Streisand ng Partidong Demokratiko at marami sa mga sanhi nito. Isa siya sa mga kilalang tao sa listahan ni Pangulong Richard Nixon ng 1971 na mga kaaway sa pulitika . Noong 1995, nagsalita si Streisand sa Harvard's John F. Kennedy School of Government tungkol sa papel ng artist bilang mamamayan, sa suporta ng mga programa sa sining at pagpopondo.
Si Streisand ay isang tagataguyod ng mga karapatan ng gay, at noong 2007 ay tumulong na itaas ang mga pondo sa isang hindi matagumpay na pagtatangka na talunin ang Panukala 8 ng California . Noong Hunyo 2013, tumulong siya na ipagdiwang ang ika-90 na kaarawan ng Shimon Peres na gaganapin sa sentro ng internasyonal na kombensyon ng Jerusalem . Gumanap din siya sa dalawang iba pang konsyerto sa Tel Aviv na parehong linggo, bahagi ng kanyang unang tour ng konsiyerto ng Israel.
Noong Enero 2017, sumali siya sa 2017 Women's March sa Los Angeles. Ipinakilala ni Rufus Wainwright , si Streisand ay lumitaw sa entablado at nakapagsalita.
Si Streisand ay palaging nag-iisa tungkol sa kanyang suporta patungo sa mga Demokratiko. Sa isang pakikipanayam sa The Guardian , mga araw bago ang paglunsad ng kanyang bagong album, Walls, ipinahayag niya ang mas malawak na tema - ang panganib na si Donald Trump ay nagdadala sa kanyang minamahal na bansa. Sinabi niya, "Ito ay isang mapanganib na oras sa bansang ito, republika na ito: isang tao na sira at malaswa at sinasalakay ang ating mga institusyon. Ito ay talagang nakakatakot. At dalangin ko na ang mga taong mahabagin at igalang ang katotohanan ay lalabas at bumoto. Sinasabi ko na higit pa sa pagboto. Bumoto para sa mga Demokratiko! "
Si Streisand ay nanominado nang 43 beses para sa isang Grammy Award, na nanalo nang walong beses. Bilang karagdagan, nakatanggap siya ng dalawang espesyal na di-matatawarang parangal; ang 1992 Grammy Legend Award at ang 1994 Grammy Lifetime Achievement Award. Siya rin ay ipinasok sa Grammy Hall of Fame nang apat na beses. Noong 2011, siya ay pinarangalan bilang MusiCares Person of the Year ng Grammy Foundation para sa kanyang artistikong tagumpay sa industriya ng musika.
Si Streisand ay nanalo ng dalawang Academy Awards (Oscar) laban sa limang nominasyon: dalawa para sa pagkilos, dalawa para sa songwriting at isa para sa Best Picture . Nanalo siya ng Oscars para sa Best Actress ( Funny Girl ) at Best Original Song ("Evergreen"). Ang tatlong pelikula na itinuro niya ay nakatanggap ng isang total ng labing-apat na nominasyon ng Oscar.