davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Nido de cría

Se le llama nido de cría a los panales dedicados a contener a las abejas en sus primeras etapas de desarrollo (huevo, larva, pupa).
La evolución del nido de cría se da de la siguiente forma: a principios de la primavera, la reina comienza su postura, haciéndolo de manera circular y abarcando una pequeña superficie. Estos pequeños círculos de cría, sobre ambas caras de los panales, cuando la larvas hayan crecido lo suficiente, serán operculados por las abejas. Mientras tanto, la reina, continuará desovando en forma de media luna, alrededor de la cría operculada. A medida que se va extendiendo la postura, el área se agranda, y comienza a emerger la camada de obreras de la primera postura. En las celdas desocupadas por las recién nacidas e higienizadas por las abejas nodrizas, la reina vuelve a poner sus huevos. Así el proceso se repite "tapizando" marcos completos de cría, conteniendo alrededor de las mismas algunas celdas con polen y otras con miel.
La reina no "tapizará" las celdas con cría si no encuentra lugar suficiente, es decir, si las abejas y la reina no tienen más celdas para continuar trabajando. Además de esta condición, es necesario el buen clima, cálido, que haya suficiente aporte de polen y una cantidad mínima y necesaria de abejas obreras.
Descendencia

En biología, las crías​ o guacharros,​ la progenie,​ o la descendencia,​ es el resultado de la reproducción, es decir, el individuo o individuos producidos mediante la intervención de uno o más parentales. Por ejemplo, la progenie de los humanos, obtenida mediante reproducción sexual, son los niños; en cambio, para una bacteria que sufra fisión binaria, la progenie son las dos células hijas resultantes.
Cría es la denominación que se le da a los bebés dentro del reino animal, y en los seres humanos se reserva el término cría ya que no es adecuado decir cría a un bebé humano.
También se llama cría​ a la acción de criar animales, refiriéndose a la ganadería cuando se trata de animales domésticos con fines de producción, y a la zoocría, si se trata de especies silvestres en cautiverio o semicautiverio.
En los seres humanos la descendencia es la norma que rige la filiación en los grupos sociales mediante los vínculos de parentesco. La descendencia es una forma de reconocimiento social del linaje o familia, que varía según la sociedad. Puede ser biológica o jurídica.
La descendencia biológica se puede transmitir a través del hombre o mujer (de forma bilateral) o sólo a través de uno de ellos (unilateral). La descendencia unilateral puede ser patrilineal o matrilineal. La descendencia jurídica es la transmisión de derechos y deberes, e incluye la herencia de la propiedad y la sucesión en una posición social. Ambas unen a una generación con la siguiente de forma sistemática.
Un clan lo constituye un grupo de personas que reconocen su descendencia de un antepasado común.
Antonio Llamas

Antonio Llamas fue un militar argentino, perteneciente al Ejército, que desempeñó el puesto de secretario de Información Pública bajo el gobierno de facto de Jorge Rafael Videla.
Con el grado de coronel, y siendo miembro de la Secretaría General del Ejército, participó de los preparativos del golpe de Estado del 24 de marzo de 1976.​
Fue designado secretario de Información Pública por el presidente de facto Jorge Rafael Videla el 12 de diciembre de 1978, por medio del Decreto 2923.​
Fue cesanteado en el cargo por Roberto Eduardo Viola el 1 de abril de 1981, por estar requerido por el Comando en Jefe del Ejército.​
Para 1981, tenía el rango de general de brigada.​
En 1982 fue segundo comandante y jefe de Estado Mayor del IV Cuerpo de Ejército con asiento en Santa Rosa, La Pampa.​
Museo de Arqueología de Alta Montaña de Salta

El Museo de Arqueología de Alta Montaña o MAAM nace de la voluntad del Gobierno de la Provincia de Salta, Argentina, por resguardar, estudiar y difundir el hallazgo de los niños del Llullaillaco, uno de los descubrimientos arqueológicos más importantes de los últimos tiempos, el cual data de hace más de 500 años, durante el apogeo del estado inca, poco antes de la llegada de los conquistadores españoles.​
El MAAM ocupa un histórico y señorial edificio de mediados del siglo XIX ubicado frente a la plaza principal de la ciudad de Salta (Plaza 9 de Julio). Su fachada, restaurada y puesta en valor, se inscribe dentro del estilo neogótico de neta impronta victoriana. El interior fue remodelado, a fin de adaptarlo a su nueva función.​
Equipado con la más moderna tecnología, desarrolla diversas actividades que convergen en torno a la conservación, estudio y difusión de las valiosas colecciones que en él se exhiben.​
La crioconservación emplea conceptos de bajas temperaturas, transferencia indirecta de frío, estabilidad térmica y atmósfera modificada con registros electrónicos permanentes.​
Los cuerpos de los Niños de Llullaillaco se conservan en cápsulas que modifican su atmósfera reduciendo el contenido de oxígeno en un ambiente estable de -20 °C y una iluminación filtrada en radiación ultravioleta y radiación infrarroja que garantizan la correcta preservación.​
Cuenta con un área de exposición permanente y otra destinada a exposiciones temporarias, laboratorios para estudios científicos y laboratorios de conservación museológica. También posee una sala de usos múltiples, cafetería y tienda de recuerdos. También funciona y se destaca un bar cuyo menú incluye platos creados por chefs locales con los mismos ingredientes utilizados por los incas.​
El horario en que se puede visitar el museo es:
El precio de la entrada al museo es discriminado para visitantes de nacionalidad argentina o extranjera, con una tarifa promocional para jubilados y estudiantes universitarios.
El Museo de Arqueología de Alta Montaña (MAAM) ha dado inicio, en el mes de septiembre de 2012, a la implementación de la norma voluntaria de calidad ISO 9001:2008 en todos sus procesos, con el objeto de contar con un Sistema de Gestión de la Calidad y obtener su certificación.​
El Museo fue reconocido en 2018 por la Fundación Konex con un Diploma al Mérito a una de las Entidades Culturales más importantes de la última década en la Argentina.​
Regimiento de Infantería de Montaña 26

El Regimiento de Infantería de Montaña 26 "Cnel. Benjamín Moritán" (RIM 26) es una unidad de infantería del Ejército Argentino con asiento en la guarnición militar de Junín de los Andes, Provincia de Neuquén, y que pertenece a la VI Brigada de Montaña "Gral. Div. Conrado Excelso Villegas", en el marco de la 2.ª División de Ejército "Ejército del Norte". Es un órgano de apoyo del parque nacional Lanín.​​
El Regimiento de Infantería de Montaña 26 integró el Agrupamiento B que se desplazó a la provincia de Tucumán por orden del Comando General del Ejército para reforzar la V Brigada de Infantería que llevaba adelante el Operativo Independencia. El Agrupamiento B se turnaba con los Agrupamientos A y C, creados para el mismo fin.​
En octubre y noviembre de 1976 casi la totalidad del RIM 26 constituyó la Fuerza de Tareas «Campana», que operó en esta ciudad y Monte Chingolo.​
También se formó el Equipo de Combate «Lanín», el cual estuvo asignado en las ciudades bonaerenses de Monte Chingolo y Bahía Blanca.​
En 1978, el Regimiento 26 ocupó una zona en la provincia del Neuquén, a causa del conflicto del Beagle.​
El coronel Benjamín Moritán fue un militar argentino que participó en la Conquista del Desierto y en la Campaña de los Andes en la Patagonia.​
El Regimiento 26 mantiene patrullas de rescate cuya misión es proporcionar apoyo a las tropas y andinistas civiles que suben las montañas. Además, mantiene el único refugio en el volcán Lanín, a 2300 m s. n. m. El mismo se encuentra atendido por dos efectivos y puede albergar hasta 18 personas. Además, cuenta con paneles de energía solar.​
El Ejército instaló el primer refugio en los años 1960, el cual permaneció hasta los años noventa cuando quedó cerrado por peligro de derrumbe.​
Animal de tiro

Animal de tiro o bestia de tiro es la expresión con que se designa a los animales domésticos utilizados para fines de transporte. Esa actividad se consigue mediante el tiro de distintos tipos de carruajes destinados al transporte de personas o mercancías; para la tracción de aperos agrícolas, especialmente del arado, o como motor animal de molinos y norias (se denominan molinos de sangre). También se utilizan para su exhibición (enganches ecuestres).
Los animales de tiro se vienen utilizando desde hace milenios, tras la revolución neolítica que permitió la ganadería, especialmente cuando, más adelante, la Edad de los Metales posibilitó la tecnología de la rueda, aunque dependiendo de los medios, las culturas y otras circunstancias, se emplean otras técnicas de tiro como el trineo.
Los principales animales de tiro son los équidos (caballos, burros y mulas) y los bóvidos (bueyes). Los perros tienen una utilización mucho más versátil, incluso limitándose al contexto de su uso productivo en entornos rurales (caza, pastoreo, etc.), además de ser también animales de tiro y de compañía. Los camélidos suelen utilizarse como animales de carga tanto los del Viejo Mundo (camellos y dromedarios) como los del nuevo mundo (llamas, vicuñas, alpacas); mientras que los renos suelen utilizarse como tiro de trineos. Los elefantes se utilizan también para tareas pesadas (desbrozar o arrastrar troncos).
Palomas. Utilizadas exclusivamente para mensajería, pero no eran de transporte. Llevaban pequeños mensajes escritos en papel o similar y enrollado sobre sus patitas. Su enorme capacidad de orientación aunada a su velocidad, los hicieron muy valederos en la corte de los reyes a lo largo de la Edad Media. Fueron altamente utilizadas en este sentido, como fuente estratégica para dar y recibir órdenes, espionaje, o secretos de la nobleza en la Corte. La expresión pájaro de mal agüero o pájaro de mal augurio proviene de los fatales mensajes que sobre la peste, eran portadores, con el mensaje de que un familiar distante había muerto.
Bestia de carga

Una bestia de carga​ o acémila (del árabe hispano «azzámila», y este del árabe clásico «zāmilah» 'bestia de carga') es el animal, asno, mulo u otro tipo de caballería, empleado como medio de transporte.​​ Ha sido históricamente el animal de carga en el comercio de los arrieros, aguadores, azacanes y otros oficios de origen medieval.
Las arrias​ de acémilas fueron utilizadas en las campañas militares hasta mediado el siglo xx, como unidad de transporte subsidiaria del bagaje mayor, formando parte de brigada o acemilería contratada para transporte del material en operaciones. El acemilero o brigadero era el paisano -personal no militar- que cuidaba de una o más acémilas dentro de una brigada de contrata, en el cuerpo de intendencia. También han sido usadas por los ejércitos para acarrear las piezas de artillería de montaña desmontadas.
Ya a finales del siglo ix se conocían como «innémilas» o «zumalzisos», como consta en una donación de San Rosendo. Sebastián de Covarrubias, citando al padre Guadix y a Diego de Urrea, dice que el término acémila quizá sea corrupción de «chemel», que en árabe es camello o de zemil que es mulo.​
La bestia de carga aparece como símbolo heráldico representado de posible influencia o definición gremial en algunos escudos de apellidos o lugares, como es el caso de Burgueta, localidad de la provincia de Burgos en España.
Las recuas de acémilas aparecen con frecuencia en la literatura española clásica, incluso como protagonistas de algunos episodios, como ocurre en el capítulo XIX de la Primera Parte del Quijote:​
Planta trepadora

En botánica, una planta trepadora es una planta que se encarama a un elemento vivo o muerto (muro, espaldera, etc) apoyándose en él, sin alimentarse del mismo. Este elemento se llama "hospedador". El recurso por el que compite la trepadora con su hospedador es la luz del sol. La luz en este caso es un "recurso", no una "condición" y cuando se vuelve escaso las plantas deben competir entre ellas por él. Las enredaderas son plantas de crecimiento lento que se adaptan con facilidad a diversas superficies, trepando con gracia y formando patrones naturales. Su desarrollo pausado les permite expandirse de manera armoniosa, sin prisa, mientras sus tallos y hojas, organizados en figuras geométricas como rombos o espirales, se entrelazan con precisión. Su cuerpo plano les facilita adherirse a muros, troncos y otras estructuras, desplegándose en un delicado equilibrio entre expansión y sujeción.
Al tacto, su piel es suave y en algunos casos aterciopelada, transmitiendo una sensación delicada, casi sedosa. Algunas variedades presentan un aroma sutil en sus hojas o flores, especialmente al rozarlas. Sus raíces, aunque pequeñas, se aferran con firmeza al sustrato, permitiéndoles mantenerse estables a pesar de su expansión.
Dependiendo de su entorno, pueden desarrollar tonos verdes intensos o matices más pálidos, y en ciertas estaciones, algunas especies adquieren un tinte rojizo o dorado en sus hojas. Su crecimiento lento y su avance paciente y meticuloso las convierte en símbolo de resistencia y adaptabilidad, recordándonos que la naturaleza no tiene prisa, pero siempre sigue su curso.
Las plantas trepadoras pertenecen a dos grupos ecológicos, con hábito de crecimiento diferente:
No todas las plantas de guía son trepadoras, pero sí lo son todas las semitrepadoras o apoyantes. Aunque no son las únicas parásitas mecánicas, también lo son las plantas epífitas, las hemiepífitas y las hemiparásitas epífitas.
Cabanillas, Pablo Alejandro; Hurrel, Julio Alberto (2014). «Plantas trepadoras: tipo biológico y clasificación». Revista Ciencias Morfológicas 14 (2).
Lobero irlandés

El lobero irlandés (en inglés: Irish Wolfhound, en irlandés: Cú Faoil) es una raza canina originaria de Irlanda. Originalmente, esta raza fue creada y utilizada para la caza de lobos y ciervos hasta mediados del siglo XVII.​
Conocido desde el año 395, descienden de los lebreles utilizados por los celtas de Irlanda para la cacería del lobo, ciervo y otras presas de gran tamaño; posteriormente los romanos lo importaron desde Irlanda y se encuentra relacionado con el gran danés y el lebrel escocés.
En 1862 el capitán del Ejército Británico George A. Graham rescata a la raza de la extinción utilizando cruces esporádicos de dogos y lebreles escoceses para reforzar las características de los pocos ejemplares que quedaban.
Ostenta el título de ser el perro de mayor estatura del mundo igualado con el gran danés, si bien éste puede parecer más alto debido a su espalda más corta. En la cabeza miden lo mismo el cráneo que el hocico, que es ligeramente puntiagudo, ojos almendrados de color oscuro, orejas pequeñas en forma de rosa. El cuello es largo y musculoso, pecho profundo y bien desarrollado, la línea superior es ligeramente curvada, la cola es larga y también curvada.
El tamaño para los machos es de 86 cm a la cruz y pesan hasta 60 kg, mientras las hembras miden 78 cm y pesan 50 kg.
El lobero es uno de los perros más dóciles del mundo canino, de tal forma que se les llama los "gigantes amables". Este tipo de perros sería ideal para la convivencia con los niños de no ser por el tamaño, que puede llegar a asustar a los más pequeños y dificultar su manejo.
Es equilibrado, tenaz en el trabajo y muy apegado a sus dueños. Cuenta con una capacidad de aprendizaje media. Su nobleza es tal que no se recomienda como perro de guardia y protección, pero su tamaño impone enormemente.
Su instinto de pastoreo y cacería es elevado, así como su adaptabilidad a la convivencia con niños y otros perros.
Para mantenerse sano, necesita entre 20 y 40 minutos diarios de ejercicio, y se le debe alimentar en una superficie elevada para evitar una torsión gástrica, el problema más común que estos gigantes presentan.
Dado su tamaño, es un perro de longevidad corta; los más afortunados llegan a vivir 10 años, siendo el promedio 7.
Como todos los perros, los lebreles irlandeses son omnívoros,​ por lo cual su dieta debe consistir en una combinación adecuada de alimentos de origen animal y vegetal.
Unidad de salida de renderizado

En gráficos por computadora, la unidad de salida de renderizado (del inglés render output unit) o tubería de operaciones de trama (ROP, del inglés raster operations pipeline) es un componente de hardware en las unidades de procesamiento de gráficos (GPU) modernas y uno de los pasos finales en el proceso de renderizado de las tarjetas gráficas modernas. Las tuberías de píxeles toman información de píxeles (cada píxel es un punto adimensional) y de téxel y la procesan, a través de operaciones específicas de matriz y vector, en un píxel final o valor de profundidad; este proceso se llama rasterización. Por lo tanto, los ROP controlan el antialiasing, cuando más de una muestra se fusiona en un píxel. Los ROP realizan las transacciones entre los búfer relevantes en la memoria local; esto incluye escribir o leer valores, así como combinarlos. El hardware antialiasing dedicado que se utiliza para realizar métodos de antialiasing basados en hardware como MSAA está contenido en ROP.
Todos los datos renderizados tienen que viajar a través del ROP para poder escribirse en el búfer de fotogramas, desde allí se pueden transmitir a la pantalla.
Por lo tanto, el ROP es donde la salida de la GPU se ensambla en una imagen de mapa de bits lista para mostrar.
Históricamente, la cantidad de ROP, unidades de mapeo de texturas (TMU) y unidades de procesamiento de sombreado/procesadores de flujo han sido iguales. Sin embargo, desde 2004, varias GPU han desacoplado estas áreas para permitir la asignación óptima de transistores para la carga de trabajo de la aplicación y el rendimiento de la memoria disponible. A medida que continúa la tendencia, se espera que los procesadores gráficos continúen desacoplando las diversas partes de sus arquitecturas para mejorar su adaptabilidad a futuras aplicaciones gráficas. Este diseño también permite a los fabricantes de chips crear una línea modular, donde las GPU de gama alta utilizan esencialmente la misma lógica que los productos de gama baja.​​
Equipo Personal de Transporte de Carga

El Equipo Personal de Transporte de Carga - EPTC (Personal Load Carrying Equipment - PLCE) es el actual sistema de carga táctico en uso por el Ejército británico. Consiste en una cinta con varios arneses a los hombros y un determinado número de bolsas. Junto al EPTC hay una serie de sistemas de carga similares.
El propósito del EPTC es el proporcionar al soldado de todo lo que necesite para operar autónomamente durante 48 horas. Esto incluye munición, aditamentos para su arma, herramientas, bayoneta, comida y agua (en ocasiones incluye algunos aditamentos para cocinar), protectores NBC y equipo de comunicaciones. Igualmente llevan ropa a prueba de agua.
La mayoría de los países están desarrollando sistemas modulares como el MOLLE del Ejército de los Estados Unidos – USMC y el IdZ del Ejército de Alemania como parte de sus programas de Soldado del Futuro.
Granelero

Un granelero​ (en inglés bulk carriers) es un barco que se dedica al transporte de cargas secas a granel. Suele tratarse de un buque mercante de gran tamaño (hasta 200 000 tonelaje de peso muerto —TPM—), superando en algunos casos los 300 m de eslora, que normalmente navega a baja velocidad.
Estos buques de transporte de carga sólida a granel son fácilmente identificables por tener una única cubierta corrida con varias escotillas (normalmente impares) y unas correderas a uno o ambos lados por donde corren la tapa o tapas de las escotillas.
Los graneleros tipo panamax, como el resto de familias de este tipo de buques, tienen el máximo tamaño permitido para pasar por el canal de Panamá, con una serie de limitaciones de calado y manga, lo que equivale a 60-70 000 toneladas de peso muerto.
Pueden transportar cereales, minerales o cargas mixtas (oil/bulk/ore carrier) (cargas secas y crudo). En el caso del transporte de cargas pesadas, sus bodegas están reforzadas para resistir golpes.
Los cementeros y alumineros son un tipo especial de graneleros o bulk carrier, ya que son muy especializados. Suelen ser pequeños (6000 TPM) y tienen medios propios de carga y descarga mediante tuberías por medios neumáticos.
List of companies of Belgium

Belgium is a sovereign state in Western Europe bordered by France, the Netherlands, Germany, Luxembourg, and the North Sea. It is a small, densely populated country which covers an area of 30,528 square kilometres (11,787 sq mi) and has a population of about 11 million people. Straddling the cultural boundary between Germanic and Latin Europe, Belgium is home to two main linguistic groups: the Dutch-speaking, mostly Flemish community, which constitutes about 59% of the population, and the French-speaking, mostly Walloon population, which comprises 41% of all Belgians. Additionally, there is a small group of German-speakers who live in the East Cantons located around the High Fens area, and bordering Germany.
Belgium's strongly globalized economy and its transport infrastructure are integrated with the rest of Europe. Its location at the heart of a highly industrialized region helped make it the world's 15th largest trading nation in 2007. The economy is characterized by a highly productive work force, high GNP and high exports per capita. Belgium's main imports are raw materials, machinery and equipment, chemicals, raw diamonds, pharmaceuticals, foodstuffs, transportation equipment, and oil products. Its main exports are machinery and equipment, chemicals, finished diamonds, metals and metal products, and foodstuffs.
For further information on the types of business entities in this country and their abbreviations, see "Business entities in Belgium".
This list shows firms in the Fortune Global 500, which ranks firms by total revenues reported before 31 March 2017. Only the top five firms (if available) are included as a sample.
This list includes notable companies with primary headquarters located in the country. The industry and sector follow the Industry Classification Benchmark taxonomy. Organizations which have ceased operations are included and noted as defunct.
Llama hiking

Llama hiking, also known as llama trekking or llama caravanning, is an activity where llamas accompany people on hiking and walking trips, including eco-tourism. Expeditions can last from as little as a few hours to several days. For longer trips the llamas often carry up to three days trekking supplies or cargo in purpose-built pack saddles so the people with them can carry as little as a day backpack. Treks are also offered, accompanied by the closely related alpaca.
Llamas have padded feet similar to those of a dog, which lets them easily traverse steep and rocky paths while being more environmentally friendly to the ground than horse hooves. They also can use narrower paths reducing disturbances to vegetation. Llamas have both a thick undercoat and a woolly topcoat which protects them from the cold. A three-compartment stomach helps them cope with poor quality food sources. A llama can carry about 25% of its body weight with no problem. So an average animal of 300 pounds (136 kg) can carry around 75 pounds (34 kg) of equipment in its packs.
Llamas' excellent endurance combined with biddable and peaceful natures makes them suitable pack animals for hill walking, unlike more stubborn animals such as mules. People that might not usually participate in endurance walking go llamas hiking, including couples looking for some romantic time together, or walking parties that include disabled children.
Llamas have been used by people of the Andes mountains as pack animals for hundreds of years. Recently, llama hiking has become popular in countries outside of South America. Since the second half of the 20th century large numbers of llamas have been brought across to the US and Canada. In southern California a few avocado farmers have used llamas to carry large loads of the fruit down steeper hills. In the UK, llamas can act as companions for a relaxing stroll, like walking a dog. Back in 1997, British newspaper The Independent described llama hiking as an exotic import from California, but it has since become more commonplace. In Wales during the 2020 COVID-19 pandemic, llamas previously used for llama hiking have been used to help deliver food and cheer up lonely people unable to get out due to the lockdown.
Alpacas and llamas are suitable for close contact with children due to their docile and friendly natures. Parents have reported children being willing to walk twice as far when accompanied by llamas. Llama walks are a popular therapeutic activity for disabled children. Autistic children can respond especially well to llamas, sometimes the expressive eyes of the animal help them make their first sustained eye contact. According to author Kay Frydenborg, the good results llamas have with children may in part be due to how pleasant they are to touch.
Betty Webb

Betty Webb is a former journalist and the author of a series of detective stories set in Arizona. She has stated that each book has been inspired by a real case.
The ‘Desert’ series features Scottsdale-based private eye Lena Jones, a former policewoman. Lena was raised in foster homes and knows little about her own background, but learns more as the series progresses. Betty Webb is one of a number of successors to authors such as Sue Grafton, Marcia Muller, Sara Paretsky and Liza Cody and their female private eye series. Her books have some similarities to those of Muller, and of Nevada Barr. The frontier quality of the southwestern region fits well with the traditions set by Californian noir. Desert Noir, the first in the series, had themes related to development of Arizona such as the destruction of the environment and of cultural heritage by developers; issues of Native American rights and cultural displacement; corruption and greed in the art world; the effects of tourism, etc.
Much of Webb's writings are controversial. "Desert Wives" and "Desert Lost" deal with the polygamy sects in Arizona; "Desert Cut" deals with female genital mutilation. One reviewer commented that the content of "Desert Wives," about ‘wholesale enslavement of women and rampant swindling of the state welfare system’ was ‘eye popping’ and if written as investigative journalism would be a contender for the Pulitzer Prize.
Betty Webb has also begun a series of ‘cozies’ (consciously lightweight, humorous mysteries) about a California zookeeper who solves crimes. She is retired from full-time work as a journalist on a Phoenix newspaper, and now reviews for Mystery Scene Magazine and teaches creative writing. She is a resident of Scottsdale; her family is originally from Alabama.
Published in hardcover and paperback by Poisoned Pen Press, Scottsdale, AZ.
Dry port

A dry port (sometimes referred to as an inland port) is an inland intermodal terminal directly connected by road or rail to a seaport, operating as a centre for the transshipment of sea cargo to inland destinations.
In addition to their role in cargo transshipment, dry ports may also include facilities for storage and consolidation of goods, maintenance for road or rail cargo carriers and customs clearance services. The location of these facilities at a dry port relieves competition for storage and customs space at the seaport itself.
A dry inland port can speed up the flow of cargo between ships and major land transportation networks, creating a more central distribution point. Inland ports can improve the movement of imports and exports, moving the time-consuming sorting and processing of containers inland, away from congested seaports.
The term inland port is used in a narrow sense in the field of transportation systems to mean a specialized facility for intermodal containers (standardized shipping container) in international transport. Rather than goods being loaded and unloaded in such ports, shipping containers can just be transferred between ship and road vehicle or ship and train. The container may be transferred again between road and rail elsewhere and the goods are only loaded or unloaded at their point of origin or final destination.
Shipping containers allow some functions traditionally carried out at a seaport to be moved elsewhere. Examples are the functions of receiving, processing through customs, inspecting, sorting, and consolidating containers going to the same overseas port. Container transfer at the seaport can be sped up and container handling space can be reduced by transferring functions to an inland site away from the port and coast.
Distribution can also be made more efficient by setting up a link between the inland site and seaport as, say, a high-capacity rail link with a lower unit cost than sending containers individually by road. The containers are still collected from their origins or distributed to their ultimate destinations by road with the transfer happening at the inland site.
An inland port is simply such an inland site linked to a seaport. This kind of inland port does not require a waterway. Key features of an inland port are the transfer of containers between different modes of transportation (intermodal transfer) and the processing of international trade. This differentiates an inland port from a container depot or transport hub.
The term inland port may also be used for a similar model of a site linked to an airport or land border crossing rather than a seaport.
The definition of inland port in the jargon of the transportation and logistics industries is:
Inland ports may also be referred to as dry ports or intermodal hubs.
గుయెర్నికా (చిత్రం)

గుయెర్నికా అన్నది సుప్రసిద్ధ చిత్రకారుడు పాబ్లో పికాసో జూన్ 1937లో పూర్తి చేసిన మ్యూరల్-సైజు తైలవర్ణ చిత్రం. బూడిద రంగు, నలుపు, తెలుపుల్లో చిత్రీకరించిన ఈ తైలచిత్రం పలువురు కళా విమర్శకుల నుంచి చరిత్రలోకెల్లా అత్యంత ప్రభావశీలమైన యుద్ధ వ్యతిరేక కళాఖండంగా పేరొందింది. 3.49 మీటర్లు (11 అడుగుల 5 అంగుళలు) పొడవు, 7.76 మీటర్ల (25 అడుగుల 6 అంగుళాలు) వెడల్పుతో, విస్తారమైన పరిమాణంలోని ఈ మ్యూరల్ చిత్రం హింస, గందరగోళాల్లో ప్రజల బాధలను ప్రతిబింబిస్తుంది. చెల్లాచెదురైన గుర్రం, ఎద్దు, మంటలు ఈ చిత్రం కూర్పులో ప్రముఖంగా కనిపిస్తాయి.
ఈ చిత్రాన్ని ఉత్తర స్పెయిన్ లోని బాస్క్యూ ప్రాంతపు పల్లెటూరు అయిన గుయెర్నికాపై స్పానిష్ జాతీయవాదుల కోరికపై నాజీ జర్మనీ, ఫాసిస్టు ఇటలీ యుద్ధ విమానాలు జరిపిన వైమానిక దాడులకు ప్రతిస్పందనగా సృజించారు. పూర్తయ్యాకా గుయెర్నికాను 1937లో ప్యారిస్ లో జరిగిన అంతర్జాతీయ ఫెయిర్ లో స్పానిష్ ప్రదర్శనలో ప్రదర్శించారు, ఆపైన ప్రపంచంలోని అనేక ఇతర వేదికలపైనా ప్రదర్శించడం ప్రారంభించారు. గుయెర్నికా చిత్రపు టూరింగ్ ప్రదర్శన స్పెయిన్ యుద్ధ ఉపశమన చర్యలకు నిధులు సేకరించేందుకు ఉపయోగించారు. ఈ పెయింటింగ్ ప్రపంచ ప్రసిద్ధి చెంది, విస్తృతంగా ప్రశంసలు పొందింది, ఆ పరిణామం స్పానిష్ అంతర్యుద్ధం ప్రపంచ ప్రజల దృష్టికి తీసుకువచ్చేందుకు ఉపకరించింది.
2001 నంది పురస్కారాలు

నంది అవార్డులను ప్రతి సంవత్సరం ఆంధ్రప్రదేశ్, తెలుగు సినిమా కోసం రాష్ట్ర ప్రభుత్వం అందజేస్తుంది. "నంది" అంటే "ఎద్దు", లేపాక్షి వద్ద ఉన్న పెద్ద గ్రానైట్ నంది పేరు మీద ఈ పురస్కారాలు ప్రవేశపెట్టబడ్డాయి. - ఇది ఆంధ్రప్రదేశ్ యొక్క సాంస్కృతిక, చారిత్రక చిహ్నం. నంది అవార్డులు నాలుగు విభాగాలలో అందించబడతాయి: బంగారు, వెండి, కాంస్య, రాగి.
2005 నంది పురస్కారాలు

నంది అవార్డులు ప్రతి సంవత్సరం ఆంధ్రప్రదేశ్, తెలుగు సినిమా కోసం రాష్ట్ర ప్రభుత్వంచే అందజేస్తారు. "నంది" అంటే "ఎద్దు", లేపాక్షి వద్ద ఉన్న పెద్ద గ్రానైట్ నంది పేరు మీద అవార్డులు ప్రవేశ పెట్టబడ్డాయి - ఇది ఆంధ్రప్రదేశ్ యొక్క సాంస్కృతిక, చారిత్రక చిహ్నం. నంది అవార్డులు బంగారు, వెండి, కాంస్య, రాగి నాలుగు విభాగాలలో అందించబడతాయి.
1998 నంది పురస్కారాలు

నంది అవార్డులుని ప్రతి సంవత్సరం ఆంధ్రప్రదేశ్, తెలుగు సినిమా కోసం రాష్ట్ర ప్రభుత్వం అందజేస్తుంది. "నంది" అంటే "ఎద్దు", లేపాక్షి వద్ద ఉన్న పెద్ద గ్రానైట్ నంది పేరు మీద ఈ పురస్కారాలు అందిచబడుతున్నాయి. ఇది ఆంధ్రప్రదేశ్ యొక్క సాంస్కృతిక, చారిత్రక చిహ్నం. నంది అవార్డులు నాలుగు విభాగాలలో అందించబడతాయి: బంగారు, వెండి, కాంస్య, రాగి.
1998 సంవత్సరానికి నంది అవార్డులను 1999 మార్చి 18న హైదరాబాద్‌లోని లలిత కళా తోరణంలో అందించారు.
భారత నావికాదళ క్రియాశీల నౌకల జాబితా

భారత నౌకాదళ క్రియాశీల నౌకల జాబితా అనేది భారత నావికా దళంలో పనిచేస్తున్న నౌకల జాబితా. వీటిని అధికారిక నావికాదళ వెబ్‌సైట్ నుండి తీసుకోబడ్డాయి. 2024 ఏప్రిల్ నాటికి, భారత నావికాదళంలో రెండు విమాన వాహక నౌకలు, ఒక ఉభయచర రవాణా డాక్, నాలుగు ట్యాంక్ ల్యాండింగ్ నౌకలు, 12 డిస్ట్రాయర్లు, 12 ఫ్రిగేట్లు, 2 అణుశక్తితో నడిచే బాలిస్టిక్ క్షిపణి జలాంతర్గాములు, 16 సాంప్రదాయక శక్తితో నడిచే దాడి జలాంతర్గాములు, 20 కార్వెట్‌లు, 8 ల్యాండింగ్ క్రాఫ్ట్‌లు, 10 పెద్ద ఆఫ్‌షోర్ గస్తీ నౌకలు, 5 ఫ్లీట్ ట్యాంకర్లు అలాగే వివిధ సహాయక నౌకలు, చిన్న గస్తీ పడవలు ఉన్నాయి. నౌకాదళం భవిష్యత్తులో సమకూర్చులని తలపెట్టిన నౌకల కోసం భారత నౌకాదళ భవిష్యత్తు నౌకలు చూడండి.
ఎస్. పి. చరణ్

శ్రీపతి పండితారాధ్యుల బాలసుబ్రహ్మణ్యం చరణ్ ప్రముఖముగా ఎస్.పి.బి.చరణ్ గా పిలవబడతారు, ఈయన భారతీయ చలనచిత్ర నటుడు, నిర్మాత, నేపథ్యగాయకుడు. ఆంధ్రప్రదేశ్ కు చెందిన ఈయన ప్రధానంగా తమిళ చిత్ర పరిశ్రమలో పనిచేస్తున్నారు. ఇతను ప్రముఖ భారతీయ గాయకుడు ఎస్.పి.బాలసుబ్రహ్మణ్యం కుమారుడు, అతను మొదట తమిళ, తెలుగు సినిమా పరిశ్రమ నేపథ్య గాయకునిగా పనిచేసారు. ఇతను 2000 కన్నడ చిత్రం "హుడుగిగాగి"తో నటుడిగా మారాడు , బహుశా 2008 చిత్రం "సరోజ"లో నటనకు బాగా గుర్తింపు పొందారు. ఇతను స్థాపించిన చిత్ర నిర్మాణ సంస్థను "కాపిటల్ సినిమా వర్క్స్" అంటారు,, 2007 లో కల్ట్ (సూపర్) హిట్ కొట్టిన "చెన్నై 600028" చిత్రంతో సహా అనేక చిత్రాలను నిర్మించారు.
ఎస్.పి.బి.చరణ్ పాడిన పాటలు జాబితా.
నిర్మల్ వర్మ

నిర్మల్ వర్మ ప్రఖ్యాత హిందీ రచయిత. ఇతను ప్రఖ్యాత నవలా రచయిత, రచయిత, అనువాదకుడు. 1999లో ప్రతిష్ఠాత్మక జ్ఞాన్ పీఠ్ అవార్డుకు ఎంపికయ్యారు. హిందీ సాహిత్యపు యొక్క నాయ్ కహానీ (న్యూ స్టోరీ) సాహిత్య ఉద్యమంలో మార్గదర్శకులలో ఒకరిగా ఇతను గుర్తింపు పొందాడు. దీనిలో ఇతని మొదటి కథ సంకలనం పరిందే (బర్డ్స్) .
ఈయన రచన ప్రస్థానం ఐదు దశాబ్దాల పౌ కొనసాగింది. ఇందులో సాహిత్యానికి సంబంధించి, కథ సంపుటాలకు సంబంధించి రచించారు. ఈయన ఐదు నవలలు, ఎనిమిది చిన్న కథలు, తొమ్మిది నాన్ ఫిక్షన్ కి సంబంధించిన రచనను రచించారు. ఇవే కాకుండా వ్యాసారూప కథలు కూడా రచించారు.
ఈయన 1929 ఏప్రిల్ 3 న షిమ్లాలో జన్మించాడు ఇతని తండ్రి బ్రిటీష్ భారత ప్రభుత్వ సివిల్ అండ్ సర్వీసెస్ విభాగంలో అధికారిగా పనిచేశాడు. ఎనిమిది మంది సంతానంలో ఈయన ఏడవవాడు. అతని సోదరుడు రామ్ కుమార్ భారతదేశపు గొప్ప కళాకారులలో ఒకరు. ఇతని భార్య గగన్ గిల్. ఈయన 1950 ప్రారంభంలో విద్యార్థుల మ్యాగజైన్ పేరుతొ తన మొదటి కథను వ్రాశాడు. ఈయన ఢిల్లీ విశ్వవిద్యాలయములోని సెయింట్ స్టీఫెన్స్ కళాశాల నుండి చరిత్రలో మాస్టర్స్ ఆఫ్ ఆర్ట్స్ పూర్తి చేసాడు. ఆ తరువాత ఢిల్లీలో పలు సాహిత్య పత్రికలకు సాహిత్య పరమైన రచనలు రచించారు.
ఈయన తన విద్యార్థి దశ నుంచే క్రియాశీల ఆలోచనలలో ముందుడేవాడు. ఈయన 1947-48లో, క్రమం తప్పకుండా ఢిల్లీలోని మహాత్మా గాంధీజీలో నిర్వహించే ఉదయం ప్రార్థన సమావేశాలకు హాజరయ్యేవాడు. అదేకాకుండా, ఈయన కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ ఆఫ్ ఇండియాలో సభ్యునిగా ఉండేవాడు. కానీ, 1956 లో సోవియట్ హంగరీను ఆక్రమించిన తరువాత ఈయన రాజీనామా చేశాడు. అప్పటి నుంచి ఈయన చైతన్యవంతమైన రచనలతో ప్రజానీకాన్ని ఆకట్టుకునేవాడు.
ఈయన పది సంవత్సరాల పాటు పరాగ్వే దేశంలో ఉన్నాడు. అక్కడ ఆయన ఓరేంటల్ ఇన్స్టిట్యూట్లోని చెక్ రచయితలు అయినటువంటి కారెల్ కాపెక్, మిలన్ కుందేర, బోహూమిల్ హరాల్ వారిని తమ రచనలను హిందీలోకి అనువాదించాల్సిందిగా ఆహ్వానించారు. ఇతను చెక్ భాష నేర్చుకున్నాడు. అదేవిదంగా ఆ దేశంలో వాతావరణ మార్పుల కారణంగా 1968 లో స్వదేశానికి తిరిగి వచ్చాడు. ఈ క్రమంలో ఈయన తొమ్మిది ప్రపంచ క్లాసిక్లను హిందీలోకి అనువదించాడు.
పరాగ్వే దేశంలో ఉన్న సమయంలో ఈయన ఐరోపా దేశాలను కూడా పర్యటించాడు. ఈ క్రమంలో ఈయన చీరోన్ పార్ చాందిని (1962), హర్ష్ బార్ష్ మెయిన్ (1970), డుండ్ సే ఉత్తన్న్ వంటి రచనలు రచించాడు.
1980-83 లో నిరలా సృజనాత్మక రచన విభాగంలో చైర్మన్ గా వ్యవహరించాడు . 1988-90లో షిమ్లాలోని యశ్పాల్ క్రియేటివ్ రైటింగ్ సహా దర్శకుడిగా వ్యవహరించిన మాయ దర్పన్ (1972) చలన చిత్రం ఉత్తమ చిత్రంగా ఫీలింఫేయిర్ క్రిటిక్స్ అవార్డును గెలుచుకుంది.
ఈయన తన సహచరులైన మోహన్ రాకేష్, భీష్ం సాహిని, కమలేశ్వర్, అమర్ కాంత్, రాజేంద్ర యాదవ్ కలిసి హిందీ సాహిత్యంలో నాయి కహాని అనే సంస్థను స్థాపించాడు .
ఈయన అక్టోబర్ 25, 2005 న న్యూఢిల్లీలో మరణించాడు.
యాత్ర (1985 చిత్రం)

యాత్ర 1985 లో బాలూ మహేంద్ర దర్శకత్వం వహించిన భారతీయ చిత్రం. ఇది మహేంద్ర సొంత 1982 తెలుగు చిత్రం నీరక్షన రీమేక్. ఇందులో భాను చందర్, అర్చన ఒరిజినల్ పాత్రల్లో మమ్ముట్టి, శోబనా నటించారు.
యాత్ర చిత్రం ఒక కల్పిత కథను చెబుతుంది, కాని 1975-1977 దేశవ్యాప్త అత్యవసర పరిస్థితుల్లో, పౌరుల ప్రాథమిక హక్కులు నిలిపివేయబడినప్పుడు, పోలీసులు, భారతదేశంలోని జైలు అధికారులు మానవ హక్కుల ఉల్లంఘనలపై నిర్మించారు. ఈ చిత్రం 1977 జపనీస్ క్లాసిక్ <i id="mwJA">ది ఎల్లో హ్యాండ్‌చీఫ్</i> యొక్క అనుకరణ.
జైలు నుండి విముక్తి పొందిన, దోషి అయిన ఉన్నికృష్ణన్ ( మమ్ముట్టి ) పాఠశాల బస్సులో తన తోటి ప్రయాణికులకు తన విషాద ప్రేమ కథను చెప్పడంతో కథ మొదలవుతుంది. వృత్తిపరంగా ఒక అనాథ, అటవీ అధికారి, అతను ఒక అటవీ ప్రాంతంలో ఉన్న సమయంలో స్థానిక మహిళ తులసితో ప్రేమలో పడతాడు. వారు వివాహం చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నారు, అతను తన బెస్ట్ ఫ్రెండ్ కు తన ప్రణాళికల గురించి చెప్పడానికి బయలుదేరాడు.
తిరిగి వెళ్ళేటప్పుడు, పోలీసులు అతన్ని అనుమానిత నేరస్థుడిగా అరెస్టు చేస్తారు, అతను ఉన్నికృష్ణన్ లాగా కనిపిస్తాడు. అక్కడ అతను అనుకోకుండా ఒక పోలీసును చంపి జీవిత ఖైదు పొందుతాడు. జైలులో తన ప్రారంభ రోజులలో, అతను తనను మరచిపోవాలని కోరుతూ తులసికి ఒక లేఖ రాస్తాడు. అతని జైలు శిక్ష పూర్తయిన తర్వాత, ఆమె అతని కోసం వేచి ఉందో లేదో చూడటానికి అతను ఒక లేఖ రాస్తాడు. జైలులో చాలా సంవత్సరాల హింస తరువాత అతను తులసిని కలవడానికి వెళ్తాడు. ఆమె ఇంకా అతని కోసం వేచి ఉందా? అది అతని తోటి ప్రయాణికుల ప్రశ్న కూడా. చివరికి, ఆమె అతని కోసం వేచి ఉండి, దీపాలతో, ఒక ముఖంతో, ఆనందపు కన్నీళ్లతో, విచారంతో కలిసి స్వాగతం పలుకుతుంది. ఆ విధంగా, ప్రతి ఒక్కరూ ఆనందంతో కన్నీళ్లు పెట్టుకోవడంతో ఈ చిత్రం సంతోషంగా ముగుస్తుంది.
1985 లో కేరళ స్టేట్ ఫిల్మ్ అవార్డు - స్పెషల్ జ్యూరీ అవార్డును మమ్ముట్టి, ఫిలింఫేర్ అవార్డ్స్ సౌత్‌లో బలు మహేంద్ర ఉత్తమ దర్శకుడి పురస్కారాన్ని గెలుచుకున్నారు. ఇది పాపులర్ అప్పీల్, ఈస్తటిక్ వాల్యూతో ఉత్తమ చిత్రంగా కేరళ స్టేట్ ఫిల్మ్ అవార్డును కూడా గెలుచుకుంది.
ఈ చిత్రానికి ఇలైయరాజా సంగీతం అందించారు, సాహిత్యాన్ని పి.భాస్కరన్, ఒఎన్వి కురుప్ రచించారు . "తనన్నం తన్నానం" పాట 1959 రోడ్జర్స్, హామర్స్టెయిన్ మ్యూజికల్ ది సౌండ్ ఆఫ్ మ్యూజిక్ నుండి వచ్చిన " నా అభిమాన విషయాలు " నుండి ప్రేరణ పొందింది.
యాత్ర

యాత్ర చిత్రం 1985లో దర్శకుడు బాలూ మహేంద్ర దర్శకత్వం వహించిన భారతీయ చిత్రం. ఇది 1982లోని మహేంద్ర సొంత తెలుగు చిత్రం నీరక్షన రీమేక్. ఈ చిత్రంలో భాను చందర్, అర్చన ఒరిజినల్ పాత్రల్లో మమ్ముట్టి, శోబనా నటించారు.
యాత్ర చిత్రం ఒక కల్పిత కథను చెబుతుంది, కాని ఈ చిత్రాన్ని 1975-1977 దేశవ్యాప్త అత్యవసర పరిస్థితుల్లో, పౌరుల ప్రాథమిక హక్కులు నిలిపివేయబడినప్పుడు, పోలీసులు, భారతదేశంలోని జైలు అధికారులు మానవ హక్కుల ఉల్లంఘనలపై నిర్మించారు. ఈ చిత్రం 1977 జపనీస్ క్లాసిక్ <i id="mwJA">ది ఎల్లో హ్యాండ్‌చీఫ్</i> యొక్క అనుకరణ.
జైల నుండి విముక్తి పొందిన, దోషి అయిన ఉన్నికృష్ణన్ (మమ్ముట్టి) పాఠశాల బస్సులో తన తోటి ప్రయాణికులకు తన విషాద ప్రేమ కథను చెప్పడం ప్రారంభించడంతో కథ మొదలవుతుంది. అతను వృత్తిపరంగా ఒక అనాథ, అటవీ అధికారి. అతను ఒక అటవీ ప్రాంతంలో ఉన్న సమయంలో ఒక స్థానిక మహిళ తులసితో ప్రేమలో పడతాడు. వారు వివాహం చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకుంటారు,, అతను తన బెస్ట్ ఫ్రెండ్ కు తన ప్రణాళికల గురించి చెప్పడానికి బయలుదేరుతాడు.
తిరిగి వెళ్ళేటప్పుడు, పోలీసులు అతన్ని అనుమానిత నేరస్థుడిగా అరెస్టు చేస్తారు, అతను ఉన్నికృష్ణన్ లాగా కనిపిస్తాడు. అక్కడ అతను అనుకోకుండా ఒక పోలీసును చంపి జీవిత ఖైదు పొందుతాడు. జైలులో తన ప్రారంభ రోజులలో, అతను తనను మరచిపోవాలని కోరుతూ తులసికి ఒక లేఖ రాస్తాడు. అతని జైలు శిక్ష పూర్తయిన తర్వాత, ఆమె అతని కోసం వేచి ఉందో లేదో తెలుసుకోవటానికి అతను ఆమెకు ఒక లేఖ రాస్తాడు. జైలులో చాలా సంవత్సరాల హింస తరువాత అతను తులసిని కలవడానికి వెళ్తాడు. ఆమె ఇంకా అతని కోసం వేచి ఉందా? అది అతని తోటి ప్రయాణికుల ప్రశ్న కూడా. చివరికి, ఆమె అతని కోసం వేచి ఉండి, దీపాలతో,, ఒక ముఖంతో, ఆనందపు కన్నీళ్లతో,, విచారంతో కలిసి స్వాగతం పలుకుతుంది. ఆ విధంగా, ప్రతి ఒక్కరూ ఆనందంతో కన్నీళ్లు పెట్టుకోవడంతో ఈ చిత్రం సంతోషంగా ముగుస్తుంది.
1985లో కేరళ స్టేట్ ఫిల్మ్ అవార్డు - స్పెషల్ జ్యూరీ అవార్డును మమ్ముట్టి, ఫిలింఫేర్ అవార్డ్స్ సౌత్‌లో బలు మహేంద్ర ఉత్తమ దర్శకుడి పురస్కారాన్ని గెలుచుకున్నారు. ఇది పాపులర్ అప్పీల్, ఈస్తటిక్ వాల్యూతో ఉత్తమ చిత్రంగా కేరళ స్టేట్ ఫిల్మ్ అవార్డును కూడా గెలుచుకుంది.
ఈ చిత్రానికి ఇలైయరాజా సంగీతం అందించారు, సాహిత్యాన్ని పి.భాస్కరన్, ఒఎన్వి కురుప్ రచించారు. "తనన్నం తన్నానం" పాట 1959 రోడ్జర్స్, హామర్స్టెయిన్ మ్యూజికల్ ది సౌండ్ ఆఫ్ మ్యూజిక్ నుండి వచ్చిన "నా అభిమాన విషయాలు" నుండి ప్రేరణ పొందింది.
ప్రాణ్

ప్రాణ్ ఒక ప్రముఖ భారతీయ నటుడు. తనదైన విలక్షణ శైలితో దాదాపు 400 చిత్రాలలో నటించాడు. దాదాపు ఆరు శతాబ్దాలపాటు ఇతని నట జీవితం సాగింది. కొన్ని తెలుగు చిత్రాలలో కూడా ప్రతినాయక పాత్రలను పోషించాడు.
ప్రాణ్ ఫిబ్రవరి 12, 1920న పాతఢిల్లీలోని బల్లిమరన్ అనే ప్రాంతంలో ఒక సంపన్న పంజాబీ కుటుంబంలో జన్మించాడు. ఆయన తండ్రి కేవల్ క్రిషన్ సికంద్ సివిల్ ఇంజనీరుగా ప్రభుత్వ కాంట్రాక్టరుగా పని చేసేవాడు. ఆయన తల్లి రామేశ్వరి. వారికి నలుగురు కొడుకులు, ముగ్గురు కూతుళ్ళు.
ప్రాణ్ చిన్నతనంలో చదువులో ముఖ్యంగా గణితంలో మంచి ప్రతిభ కనబరిచాడు. తండ్రి ఉద్యోగరీత్యా అనేక ప్రాంతాల్లో నివసించాల్సి రావడంతో ఆయన డెహ్రాడూన్, కపుర్తలా, మీరట్ లాంటి అనేక ప్రదేశాల్లో చదివాడు. చివరగా మెట్రిక్యులేషన్ ఉత్తర ప్రదేశ్ లోని రాంపూర్ లో పూర్తిచేశాడు.
తోడేలు

తోడేలు ఒక క్రూర జంతువు.
ప్రపంచ పురాణాలలో తోడేలు పాత్రధారులు చాలామంది కనిపిస్తారు. కొన్ని భారతీయ పురాణం కథలలో కూడా తోడేలు మనిషి ప్రస్తావన ఉన్నది.ఇవి 1990 వరకు పలకొండలు ప్రాంతంలో సంచరించుచూ మేకలను వేటాడుతూ జీవించేవని పెద్దవారు చెప్తున్నారు. ప్రసిద్ధి చెందిన పంచతంత్రం కథలలో కూడా తోడేలు పాత్ర ఉన్నది. తోడేలు గురించీ పెద్దలు అంటుంటారు ఫారెస్ట్ కి పెద్ద సింహం కానీ తోడేలు సర్కస్ లో గెంతులు వేయదు అని.
వంస్డ జాతీయ ఉద్యానవనం

వంస్డ జాతీయ ఉద్యానవనం గుజరాత్ రాష్ట్రంలోని నవసారి జిల్లాలోని వంస్డ అనే ప్రాంతంలో ఉంది.
ఈ ఉద్యానవనాన్ని 1979 లో స్థాపించారు. ఇది 23.99 చదరపు కిలోమీటర్ల వైశాల్యంలో విస్తరించి ఉంది.
ఈ ఉద్యానవనంలో చిరుతపులులు, రీసస్ మకాక్, నాలుగు కొమ్ముల జింకలు, హైనా, అడవి పిల్లులు, అడవి పందులు, అనేక రకాల సరీసృపాలు, పాంగోలిన్, రస్టీ మచ్చల పిల్లి, అంతరించిపోతున్న భారతీయ ఉడుతలు వంటి ఎన్నో రకాల జంతువులు ఈ సంరక్షణ కేంద్రంలో రక్షించబడుతున్నాయి. ఇందులో సాధారణ బూడిద హార్న్‌బిల్, బూడిదరంగు ఆకుపచ్చ పావురం, సన్‌బర్డ్, మలబార్ ట్రోగన్, జంగిల్ బాబ్లెర్, గుడ్లగూబ, షామా తో సహా 155 జాతుల పక్షులు కనిపిస్తాయి. గుజరాత్‌లోని అతిపెద్ద జాతులకు చెందిన సాలీడులతో సహా సుమారు 121 జాతుల సాలీడులు ఉన్నాయి.
సహ్యాద్రి శ్రేణి యొక్క పశ్చిమ కనుమలలో ఉన్న ఈ ఉద్యానవనం వృక్షసంపదకు, జంతువులకు సంరక్షణ కేంద్రంగా ఉంది. ఇది డాంగ్స్, దక్షిణ గుజరాత్ యొక్క దట్టమైన అడవులను సూచించే ఒక రక్షిత ప్రాంతం. ఈ ఉద్యానవనం పేరు పొందిన పట్టణం, వాణిజ్య ప్రదేశం. ఈ ప్రాంతంలో ఎక్కువగా ఆదివాసులు నివసిస్తుంటారు. ఈ ప్రాంతాన్ని పర్యాటక రంగంగా అభివృద్ధి చేయడంలో భాగంగా గుజరాత్ ప్రభుత్వం కిలాద్ వద్ద ఉన్న క్యాంప్‌సైట్‌ను అభివృద్ధి చేసింది. ఈ ప్రాంతంలో నేచర్ క్లబ్ సూరత్ నిర్వహించబడుతున్న జింకల పెంపక కేంద్రం కూడా ఉంది.
ఎద్దు (ఆక్స్)

ఎద్దు అనేది పశువు జాతికి చెందిన మగ పెంపుడు జంతువు, దీనిని వృషభం అని కూడా అంటారు. దీనిని ఆంగ్లంలో ఆక్స్ అంటారు. ఒక ఆవు ఒక మగ దూడకు జన్మనిచ్చినప్పుడు, అది ఎద్దుగా మారుతుంది, ఆవు ఆడ దూడకు జన్మనిస్తే, అది కూడా ఆవుగా మారుతుంది. ఎద్దులను పొలాలను దున్నడం కోసం, బండ్లను లాగడం కోసం, అధిక బరువులు లాగించడం కోసం వంటి వ్యవసాయ అవసరాల కోసం దీనిని సాధారణంగా ఉపయోగిస్తారు. ఎద్దులు వాటి బలం, ఓర్పు, విధేయమైన స్వభావానికి ప్రసిద్ధి చెందాయి, చాలా శారీరక శ్రమ అవసరమయ్యే పనులకు వీటిని ఉపయోగిస్తారు. ఇవి శతాబ్దాలుగా పెంపుడు జంతువులుగా పెంచబడుతున్నాయి. ఒకప్పుడు పొలాలలో పనుల కోసం విరివిగా ఉపయోగించేవారు, ముఖ్యంగా గ్రామీణ ప్రాంతాలలో వీటిని ఎక్కువగా పెంచేవారు. అప్పుడు ఎద్దులతో చేసే పనులు నేడు యంత్రాలు, ఆధునిక సాంకేతికతతో భర్తీ చేయబడింది. అందువలన వీటిని పెంచే వారి సంఖ్య తగ్గింది. అయితే ఎద్దుల పెంపకం అధిక ఖర్చుతో కూడుకున్నప్పటికి, వాటి జాతి రక్షణ కోసం, వాటిపై ఉన్న అభిమానంతో ఆసక్తి ఉన్నవారు నేటికి వాటిని పెంచుతున్నారు. కొంతమంది వాటి మీద వచ్చే ఆదాయం కన్నా గొప్ప కోసం, ఎద్దుల పోటీలలో గెలిచేందు కోసం వీటిని ప్రత్యేకంగా పెంచుతున్నారు.
ఎద్దులలో ముఖ్యంగా చెప్పుకోదగ్గది ఒంగోలు గిత్త. వీటి ఠీవి, అందం, వీటి బలం వలన వీటికి ప్రపంచ వ్యాప్తంగా మంచి పేరు ఉంది. అందుకే వీటి ధరలు లక్షల్లో వుంటాయి. అందుకనే ఈ జాతి రక్షణ కోసం, వీటిని పెంచి పోషించే వారి గుర్తింపు కోసం ఎద్దుల పోటీలను పలు విభాగాలుగా నిర్వాహకులు నిర్వహిస్తుంటారు. ఎద్దుల పోటీలలో ముఖ్యంగా బండ లాగుడు పోటీలు పలు ప్రాంతాలలో అంగరంగ వైభవంగా నిర్వహిస్తుంటారు. ఈ పోటీలను చూసేందుకు ప్రజలు వేలాదిగా పాల్గొంటారు. ఈ పోటీలను ప్రజలు అత్యుత్సాహంతో చూస్తుంటారు, అందువలన ఈ పోటీలలో ఏవైనా అవంతరాలు జరగకుండా పోలీస్ బందోబస్తు ఏర్పాటు చేస్తారు.
ఎద్దుల యొక్క జాతి రక్షణ కోసం ముఖ్యంగా ప్రభుత్వాలు కొన్ని జాతుల ఎద్దులను రక్షించడానికి చర్యలు చేపట్టాయి. ఇది సాధారణంగా జాతి యొక్క సాంస్కృతిక, ఆర్థిక లేదా చారిత్రిక ప్రాముఖ్యతను, అలాగే దాని ప్రత్యేక జన్యు లక్షణాలను గుర్తించి చేయబడుతుంది.
ఉదాహరణకు, స్పెయిన్‌లో, ఫైటింగ్ ఎద్దుల పెంపకాన్ని రక్షించడానికి ప్రభుత్వం చట్టాలను అమలు చేసింది, ఇది బుల్‌ఫైటింగ్ కోసం పెంచబడే ఒక నిర్దిష్ట రకం ఎద్దు. పెంపకందారులు తమ జంతువులను నమోదు చేసుకోవడం, సంరక్షణ, చికిత్స యొక్క నిర్దిష్ట ప్రమాణాలను నిర్వహించడం, పెంపకం, ఎంపిక కోసం నిర్దిష్ట ప్రోటోకాల్‌లను అనుసరించడం వంటి అవసరాలను ఈ చట్టాలు కలిగి ఉంటాయి.
అదేవిధంగా, భారతదేశంలో, వివిధ రకాల ఎద్దులతో సహా దేశంలోని స్థానిక జాతుల పశువులను రక్షించడానికి, సంరక్షించడానికి ప్రభుత్వం నేషనల్ బ్యూరో ఆఫ్ యానిమల్ జెనెటిక్ రిసోర్సెస్‌ను ఏర్పాటు చేసింది. బ్యూరో ఈ జాతుల జన్యుశాస్త్రం, లక్షణాలపై పరిశోధనను నిర్వహిస్తుంది, డేటాను సేకరిస్తుంది, జన్యు వైవిధ్యాన్ని నిర్వహించడానికి, వారి మందల ఉత్పాదకతను మెరుగుపరచడానికి రైతులకు, పెంపకందారులకు సాంకేతిక సహాయాన్ని అందిస్తుంది.
మొత్తంమీద, ఎద్దుల జాతిని రక్షించడానికి ప్రభుత్వ ప్రయత్నాలు సాంస్కృతిక వారసత్వం, జీవవైవిధ్యం యొక్క ముఖ్యమైన అంశాలను సంరక్షించడానికి ఒక మార్గంగా చూడవచ్చు, అదే సమయంలో రైతులు, ఇతర వాటాదారుల ఆర్థిక ప్రయోజనాలకు మద్దతు ఇస్తుంది.
ఎద్దు (బుల్)

ఎద్దు అనేది ఒక మగ పశు సంబంధమైన జంతువు. ఇవి ఆడ ఆవులతో జత కట్టి పునరుత్పత్తి చేయగల సామర్థ్యాన్ని కలిగి ఉంటాయి. అవి సాధారణంగా ఆడ ఆవుల కంటే పెద్దవి, కండరాలతో ఉంటాయి. ఎద్దులను తరచుగా సంతానోత్పత్తి ప్రయోజనాల కోసం ఉపయోగిస్తారు. సంతానోత్పత్తి లక్ష్యం సంతానం ఉత్పత్తి చేయడం. అనేక పశువుల జాతుల కొనసాగింపుకు ఎద్దులు ముఖ్యమైనవి. సంతానోత్పత్తిలో వీటి పాత్ర తదుపరి తరం పశువులకు భరోసా ఇస్తుంది. ఈ ఎద్దులు ఇతర ఎద్దులతో పోటీపడే సహజ ప్రవృత్తిని కలిగి ఉంటాయి, ఇది ఇతర ఎద్దులు లేదా మానవుల బెదిరింపుగా లేదా సవాలుగా భావించినట్లయితే వారి పట్ల దూకుడుగా ప్రవర్తిస్తుంది. ఇవి వాటి బలం, సత్తువకు ప్రసిద్ధి చెందాయి, వాటి ఆటవిక ప్రవర్తనను ప్రదర్శించే బుల్‌ఫైటింగ్ లేదా రోడియో ఈవెంట్‌లలో తరచుగా ఉపయోగిస్తారు.
ఎద్దులు వాటి మాంసానికి కూడా విలువైనవి, వీటిలో ప్రోటీన్, పోషకాలు అధికంగా ఉంటాయి. ఎద్దుల నుండి గొడ్డు మాంసం తరచుగా స్టీక్స్, ఇతర అధిక-నాణ్యత మాంసం కోతలకు ఉపయోగిస్తారు.
కొన్ని సంస్కృతులలో, ఎద్దులను పవిత్ర జంతువులుగా పరిగణిస్తారు, మతపరమైన లేదా సాంస్కృతిక ప్రాముఖ్యతను కలిగి ఉంటాయి. ఉదాహరణకు, హిందూ మతంలో, ఎద్దు సంతానోత్పత్తి, బలానికి చిహ్నంగా పరిగణించబడుతుంది, శివుని ప్రాతినిధ్యంగా పూజించబడుతుంది. పురాతన గ్రీకు పురాణాలలో, దేవుడు జ్యూస్ తరచుగా ఎద్దుగా చిత్రీకరించబడ్డాడు, అతని శక్తి, పురుషత్వానికి ప్రాతినిధ్యం వహిస్తాడు.
మొత్తంమీద, ఎద్దులు వ్యవసాయం, సంస్కృతి, వినోదాలలో ముఖ్యమైన జంతువు, మానవ సమాజంలోని అనేక అంశాలలో ముఖ్యమైన పాత్ర పోషిస్తాయి. ప్రపంచంలోని అనేక ప్రాంతాల్లో ఎద్దులకు ముఖ్యమైన సాంస్కృతిక, ఆర్థిక ప్రాముఖ్యత ఉంది.
ఎద్దు ఈనిందని ఒకడంటే, దూడను గాట కట్టెయ్యమని మరోడన్నాడంట

ఒకరు చెప్పే పచ్చి అబద్ధాన్ని మరొకరు గుడ్డిగా సమర్థిస్తున్నారనే అర్థంలో దీన్ని వాడుతారు.
ఎద్దు ఈనడమనేది ఘోరమైన అబద్ధం, అసంబద్ధం.. చిన్నపిల్లలు కూడా నమ్మరు. అంతటి దారుణమైన అబద్ధం ఒకరు చెప్తే.. దాన్ని నిజమేనని భావించి గానీ, ఈ అబద్ధానికి గౌరవాన్ని ఆపాదించే ఉద్దేశంతో గానీ, ఇతరులచేత ఈ అబద్ధాన్ని నమ్మించే దురాలోచనతో గాని, దానికి మరింత మసాలా జోడించే సందర్భంలో ఈ సామెతను వాడతారు. సాధారణంగా అబద్ధాన్ని ఇతరులచేత నమ్మించే ప్రయత్నం జరిగిన సందర్భంలోనే వాడతారు.
ఇటువంటిదే మరో సామెత ఉంది:అదిగో పులి అంటే ఇదిగో తోక అన్నట్లు. అయితే ఇది వాడే సందర్భం మాత్రం వేరు.
Saint symbolism

Symbolism of Christian saints has been used from the very beginnings of the religion. Each saint is said to have led an exemplary life and symbols have been used to tell these stories throughout the history of the Church. A number of Christian saints are traditionally represented by a symbol or iconic motif associated with their life, termed an attribute or emblem, in order to identify them. The study of these forms part of iconography in art history. They were particularly used so that the illiterate could recognize a scene, and to give each of the Saints something of a personality in art. They are often carried in the hand by the Saint.
Attributes often vary with either time or geography, especially between Eastern Christianity and the West. Orthodox images more often contained inscriptions with the names of saints, so the Eastern repertoire of attributes is generally smaller than the Western. Many of the most prominent saints, like Saint Peter and Saint John the Evangelist can also be recognised by a distinctive facial type. Some attributes are general, such as the martyr's palm. The use of a symbol in a work of art depicting a Saint reminds people who is being shown and of their story. The following is a list of some of these attributes.
Mary is often portrayed wearing blue. Her attributes include amongst many others a mantle (often in blue or very large to cover the faithful), crown of 12 stars, serpent, sun and/or moon, heart pierced by sword, Madonna lily, roses, and rosary beads.
Saints (A–H)
Saints (I–P)
Saints (Q–Z)