davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Верхотурский кремль

Верхотурский кремль — крепостное сооружение в городе Верхотурье, Свердловской области. Является единственным примером каменного крепостного сооружения на Среднем Урале (как и Тобольский кремль в Сибири). Это самый маленький и самый молодой кремль в России. Верхотурский кремль сейчас представляет собой целостный архитектурный ансамбль и является музейно-историческим комплексом. Внутри него находится музей «Государевы амбары» и Троицкий собор с колокольней.
Верхотурский кремль расположен в 8 км от центра города Верхотурье. Расстояние до кремля от областных центров, — до Екатеринбурга — 300 км, до Перми — 382 км.
На месте будущего каменного кремля существовал с 1598 года деревянный острог.
Каменный кремль заложен в 1698 году и представлял собой гигантскую усадьбу воеводы, обстроенную крепостными стенами и башнями. Строительство кремля велось под руководством воеводы Алексея Калетина. Вместе с каменным кремлем началось строительство каменного Свято-Троицкого собора. Так же были построены амбары, приказные палаты, караульня и кухня. Архитектурный ансамбль Верхотурского кремля сформировался уже к 1712 году.
В XVIII веке Верхотурье становится столицей всего Урала. В конце XVIII столетия, в связи с реорганизацией местной администрации, для размещения городских и уездных учреждений стали требоваться специальные общественные здания. В связи с этим в 1802 году дом воеводы занял земский и уездный суд.
В 1880-е годы в Верхотурском кремле было построено пожарное депо. Последней дореволюционной постройкой в кремле стал одноэтажный кирпичный корпус уездного казначейства, построенный в 1912 году.
К началу XXI века у кремля сохранилась только восточная стена с воротами и Троицким собором. Также с юга территория кремля была прикрыта зданием приказных палат и зданием государевых амбаров. В 2010-х годах было принято решение восстановить утраченные кремлёвские стены и башни. К 2015 году была воссозданы южная и северная башни кремля, восстановлены западная и северная стены, а также караульное помещение. Но из-за судебных разбирательств, кремль нельзя считать полностью восстановленным. Всё ещё отсутствует часть северной стены, а также не доделана северная башня — над ней не установлен исторически достоверный шатёр, отсутствует штукатурка.
Ленин — гриб

«Ле́нин — гриб» — телевизионный сюжет-мистификация, подготовленный музыкантом Сергеем Курёхиным и журналистом Сергеем Шолоховым и впервые показанный в январе 1991 года (возможно, повторённый в мае 1991 года) в телевизионной передаче «Пятое колесо» по Ленинградскому телевидению. Сюжет строится в виде интервью, которое Сергей Шолохов брал у Сергея Курёхина, представляя собой с одной стороны попытку высмеять «сакральный образ» Ленина, а с другой — сатиру на псевдонаучные телепередачи и репортажи.
Создатели передачи с серьёзным видом подали как истину некий миф, согласно которому Ленин в больших количествах употреблял галлюциногенные грибы и сам в результате превратился в гриб. Этот заведомо абсурдный тезис не преподносился зрителю сразу — вместо этого создавалась иллюзия некоего логического рассуждения с цитатами из самых разных источников (вплоть до того, что Курёхин в словах о своей мексиканской экспедиции ссылается на творчество Карлоса Кастанеды). Эффект правдоподобности создавался путём манипуляций — подтасовки фактов и сбивчивого изложения, которое само по себе не несло особого смысла, но искусно подавалось автором как некоторое «научное обоснование».
В сюжете утверждалось, что Ленин на самом деле был грибом, и одновременно с этим ещё и радиоволной. В доказательство приводились такие «аргументы», как сходство разреза броневика, с которого выступал Ленин, и грибницы мухомора, утверждение, что «нинель» («Ленин» наоборот) — это французское блюдо из грибов, и тому подобные.
Вдова Сергея Курёхина в интервью «Комсомольской правде» рассказала историю возникновения этой телепередачи:
Друг и коллега Курёхина по музыкальной сцене 80-х, лидер группы ДК Сергей Жариков раскрыл историю появления знаменитой идеи в интервью Денису Иоффе:
По версии Дмитрия Галковского, одним из возможных источников курёхинской «теории» является цитата из произведения «Красное колесо» Александра Солженицына:
Чуть ниже следует ещё более явное сравнение — Ленин встречает в лесу всадницу, которая «сидела невозмутимо или печально, смотрела только перед собой под уклон дороги, не покосилась ни на обелиск, ни на дурно одетого, внизу к скамейке придавленного, в чёрном котелке гриба».
В «грибном контексте» писатель упоминается в очерке того же Галковского:
Поскольку дело происходило в самый разгар гласности (когда стали действительно оглашаться многие закрытые и недоступные страницы советской истории и вскрывались неприглядные факты, зачастую с элементом сенсации), а телевидение на тот момент считалось органом официозным и весьма серьёзным, то некоторые зрители не до конца поняли тонкий стёб создателей мистификации (до того аналогичных явлений на советском телевидении не было) и всерьёз восприняли выдвинутые в сюжете тезисы — ведь материал преподносился академично и крайне серьёзно (до той поры, пока сами создатели под конец передачи не стали, не выдержав, смеяться). А устойчивая фраза-утверждение «Ленин — гриб» с тех пор имеет хождение в народе и до сих пор.
В интервью журналу «Крестьянка» Сергей Шолохов сообщил:
Спасская башня (фестиваль)

Международный военно-музыкальный фестиваль «Спасская башня» — музыкальный праздник military tattoo, проходящий в Москве. В нём принимают участие российские и зарубежные военные оркестры, фольклорные коллективы, а также подразделения почетной охраны глав государств. Традиционно все вечерние представления Фестиваля на Красной площади завершаются грандиозными салютами и выступлением сводного международного оркестра, состоящего из более 1 500 музыкантов и дирижёров.
География стран — участниц проекта охватывает все стороны света. За 15 лет Фестиваль принял более 160 коллективов из 56 стран, стал крупнейшим международным культурным проектом России и вошёл в тройку самых известных военно-музыкальных фестивалей мира.
Название фестивалю дала Спасская башня Московского Кремля на Красной площади, возле которой традиционно проходит праздник.
С 2007 по 2016 год должность музыкального руководителя занимал генерал-лейтенант Валерий Михайлович Халилов.
С 2017 года музыкальным руководителем Фестиваля является начальник Военно-оркестровой службы Вооруженных Сил Российской Федерации — главный военный дирижёр генерал-майор Тимофей Константинович Маякин.
В 2010, 2011 и 2012 годах режиссёром-постановщиком фестиваля «Спасская башня» был театральный режиссёр Роман Мархолиа.
Василий Блаженный

Васи́лий Блаже́нный (также Василий Нагой; конец 1462/1468, село Елохово под Москвой — 2 августа 1557 (?), Москва) — русский, московский юродивый; святой, канонизирован в 1588 году, тогда же его мощи были перенесены в Покровский собор, что на Рву (в народе — храм Василия Блаженного). Ему приписывают дар предвидения и множество чудес как при жизни, так и после смерти.
Наряду с ранним («полным») житием Василия Блаженного, опубликованным в 1600 году, существует и позднее житие, созданное в XVIII веке, которое представляет собой собрание народных рассказов о Василии и принадлежит к литературе и городскому фольклору.
Василий родился в конце 1462 или 1468 года в селе Елохово (сейчас — в городской черте Москвы). Его родители, крестьяне Иаков и Анна, отдали Василия в обучение сапожному мастерству. Как повествует его житие, трудолюбивый и богобоязненный юноша Василий был удостоен дара прозрения, который обнаружился случайно: к хозяину Василия пришёл человек заказывать сапоги и просил сделать такие, которые сгодились бы на несколько лет. Василий при этом улыбнулся. На вопрос хозяина, что означала улыбка, Василий загадкой ответил, что человек, заказывавший сапоги на несколько лет, умрёт завтра, что и случилось.
В 16 лет Василий оставил хозяина и мастерство и начал подвиг юродства, без крова и одежды, подвергая себя великим лишениям, отягчая тело веригами. Житие Блаженного описывает, как он и словом и примером учил народ нравственной жизни.
Царь Иван Васильевич Грозный чтил и боялся Блаженного, «яко провидца сердец и мыслей человеческих». Когда незадолго до кончины Василий тяжело заболел, сам царь посещал его с царицей Анастасией.
Василий скончался 2 августа, наиболее вероятно, 1557 года (иногда упоминается 1552 год). Сам царь с боярами нёс его одр (устар. ложе); митрополит Макарий совершал погребение. Тело Блаженного было похоронено на кладбище Троицкой церкви, что во Рву, где царь Иван Грозный указал (подписал указ) строить Покровский собор. Собор ныне известен под названием храма Василия Блаженного.
Скоро после смерти появились первые иконописные изображения Василия.
Собор Покрова Пресвятой Богородицы, что на Рву, начали строить в 1555 году по приказу царя Ивана Грозного в память взятия Казани. В год канонизации святого (1588) по повелению царя Фёдора Иоанновича к Покровскому храму была пристроена церковь (придел) в честь Василия Блаженного — на месте, где он был погребён, о чём повествует стилизованная надпись на стене этой церкви. Над мощами святого, перенесёнными в церковь, соорудили серебряную раку.
С 1588 года стали говорить о чудесах, совершающихся у гроба Блаженного Василия. Вследствие этого патриарх Иов определил праздновать память чудотворца в день его кончины, 2 августа. Память Василия Блаженного в Москве праздновалась с большой торжественностью: служил сам патриарх и при богослужении присутствовал обыкновенно сам царь.
Традицию продолжает патриарх Московский и всея Руси: после 1991 года у раки святого во храме 15 августа совершается ежегодный молебен.
Семь чудес России

Семь чудес России — проект, целью которого стал поиск семи чудес России. Конкурс организован газетой «Известия», телеканалом «Россия» и радиостанцией «Маяк». Выборы семи «чудес страны» происходили через SMS и интернет.
Конкурс проходил в три этапа. На первом (с 1 октября 2007 года до 1 февраля 2008 года) шёл приём вариантов и голосование по ним. В итоге было отобрано 49 чудес из 7 федеральных округов России (по 7 чудес от каждого федерального округа). С 1 февраля по 1 мая 2008 года прошёл второй этап, в результате которого были отобраны 14 финалистов конкурса. С 1 мая по 10 июня прошёл суперфинал, в котором тайным голосованием были выбраны 7 чудес России. 12 июня 2008 года, в день России, на Красной площади были объявлены победители конкурса.
30 мая 2007 года Российский союз туриндустрии совместно с петербургским журналом «Всемирный следопыт» объявили аналогичную акцию — «Семь чудес России». Для голосования было предложено 100 достопримечательностей, составленного «Всемирным следопытом» (журнал собрал соответствующие предложения читателей журнала, а окончательное формирование перечня было доверено экспертному совету). Было получено и обработано более 20 тысяч голосов в рамках первого этапа. В результате их подсчёта 7 июля 2007 года определился 21 лидер. Далее проводился второй этап. Промежуточные результаты голосования объявлялись седьмого числа каждого месяца, а окончательный список «Семи чудес России» был обнародован 7 июля 2008 года.
В порядке объявления на официальной церемонии.
Плюс Долина гейзеров (один из победителей конкурса).
Плюс: Кунгурская пещера и Нижегородский кремль (финалисты конкурса)
Плюс: Петергоф и Столбы выветривания (победители), а также Кирилло-Белозерский монастырь (финалист).
Плюс: Байкал (победитель), а также Новосибирский зоопарк и Природный заповедник «Столбы» (финалисты).
Плюс Тобольский кремль (финалист).
Плюс Собор Василия Блаженного (победитель).
Плюс: Мамаев курган с монументом «Родина-мать» и Эльбрус (победители), а также замок-крепость Вовнушки (финалист).
Помимо 7 победителей, в финал прошло ещё 14 достопримечательностей России:
Ниже представлены остальные достопримечательности из списка TOP-100, составленного журналом «Всемирный следопыт»:
Постник Яковлев

По́стник Яковлев (XVI век, также просто Постник, Постник, Иван Постник) — русский зодчий из Пскова, создавший в 1555—1560 годы совместно с зодчим Бармой храм Василия Блаженного, или Покровский собор «что на рву», на Красной площади в Москве, а также Благовещенский собор Казанского кремля. Некоторые исследователи считают, что Постник, работавший в Москве, и Постник Яковлев, «церковный и городовой мастер», работавший в Казани и упомянутый в «Грамоте новгородским дьякам… по случаю строения в Казани новой каменной крепости» (декабрь 1555 года) — это два разных человека.
«Сказание о перенесении чудотворного образа Николая чудотворца» XVII века сообщает о двух зодчих: «…дарова ему [Ивану Грозному] Бог дву мастеров русских по реклу Постника и Барму и была премудры и удобни таковому чудному делу» (указание имени Постника первым, возможно, свидетельствует о его старшинстве). Имена Бармы и Постника встречаются в летописях в разной интерпретации; есть летописное известие, где имя Постник и прозвище Барма совмещаются в одном лице — «сын Постникова, по реклу Барма».
Наиболее распространённой и устоявшейся точкой зрения является та, которая признаёт авторство за двумя зодчими, хотя существует и мнение, что Барма и Постник — это одно и то же лицо.
По отношению к храму Василия Блаженного летописи сохранили имя «Постник»; отождествление Постника-строителя храма и Постника Яковлева сделано исследователями на основе дополнительных данных. В предположении этого тождества, Постник лишь положил начало постройке храма Василия Блаженного, после чего отбыл в Казань, а продолжение работ по его строительству возглавил Барма.
В 1556 году Постник Яковлев вместе с другими псковскими строителями по указанию Ивана Грозного был направлен в Казань для постройки новых стен. Поскольку имя Постника часто упоминалось в казанских писцовых книгах, исследователи предполагают, что он был руководителем строительства.
В Казани Постник работал совместно с Иваном Ширяем; к их работам относят прясла южных стен и башни Казанского кремля (1556—1562), включая Спасскую башню, а также Благовещенский собор в Казани (1562).
По близкому сходству со строениями в Казани артели Постника приписываются (впрочем, по мнению И. А. Бондаренко, «без достаточных оснований») также другие постройки середины и 3-й четверти XVI века: два храма в Успенском монастыре в Свияжске: Успенский собор (1560 или 1561) и Никольская трапезная церковь (1556), 5-шатровый Борисоглебский собор в Старице.
Из БРЭ:
Успенский собор (Куртя-де-Арджеш)

Монастырь Куртя-де-Арджеш (рум. Mănăstirea Curtea de Argeș) — собор, являющийся главной православной святыней Валахии. Успенский собор епископов в центре ансамбля был построен в 1515—1517 годах валашскими правителями, деспотами и господарами Нягое Басарабом и его супругой Милицей Бранкович.
Успенский архиерейский собор в румынском монастыре в городе Куртя-де-Арджеш — православный собор, главный храм Валахии XVI века, бывшая усыпальница румынских господарей. Имеет в Румынии репутацию столь же исключительного по своим зодческим достоинствам памятника, что Успенский собор и храм Василия Блаженного в России.
Монастырь св. Николая был основан Нягое Басарабом и его женой Милица Деспина, а свой нынешний вид приобрел при Раду V Афумати (1526). Крестово-купольный храм сложен из серого известняка и поставлен на высокий, двухметровый подклет. Собор трёхглавый, более крупный по размерам четвёртый купол венчает объёмный придел с апсидной стороны. Малые барабаны украшены винтообразной резьбой, придающей композиции динамизм. Нетрадиционно решён аркатурный пояс, а сами стены испещрены легкими, замысловатыми узорами, в которых угадывается турецкое влияние. С западной стороны от собора высится небольшая часовня.
Считается, что архитектурный стиль монастырской церкви идентичен предыдущему в монастыре Дялу и является продолжением стиля монастыря Козья, а этот существенно улучшен и обогащен моравский стиль. Композиция церкви послужила образцом для некоторых валашских храмов XVI и XVII века.
Храм реставрировался в 1875—1885 годах по инициативе правителя Румынии и впоследствии первого короля Румынии Кароля I в связи с преобразованием в усыпальницу румынских королей. Он неизменно привлекал внимание румынских патриотов и любителей старины. Например, Василе Александри опубликовал легенду о его строителе, мастере Маноле, напоминающую предание о зодчих собора Василия Блаженного. Одна из версий гласит, что «чёрный князь», не желая, чтобы зодчие возвели нечто равное архиерейскому собору, оставил их на крыше здания, откуда они попытались спуститься, смастерив крылья из досок.
Зимняя, Ирина Алексеевна

Ирина Алексеевна Зимняя (17 марта 1931, Москва — 5 апреля 2024, Москва) — советский и российский ученый, доктор психологических наук (1974), профессор (1976), академик РАО (1995; член-корреспондент РАО с 1993). Заслуженный деятель науки РСФСР (1989).
Родилась 17 марта 1931 года в Москве в семье служащих.
В 1954 году окончила факультет английского языка Московский государственный педагогический институт иностранных языков имени Мориса Тореза.
С 1954 по 1973 годы — ассистент, старший преподаватель, доцент, профессор кафедры психологии, с 1973 по 1990 годы — заведующий кафедрой психологии Московского государственного педагогического института иностранных языков имени Мориса Тореза.
С 1990 по 2011 годы — главный научный сотрудник и заведующая сектором «гуманизация образования» Института качества высшего образования МИСиС.
В 1961 году защитила кандидатскую диссертацию на тему: «К вопросу о восприятии речи», в 1974 году — докторскую диссертацию на тему: «Психология слушания и говорения». В 1989 году И. А. Зимняя за плодотворную научную деятельность была удостоена почётного звания — Заслуженный деятель науки РСФСР.
17 марта 1993 года И. А. Зимняя была избрана член-корреспондентом, а с 6 апреля 1995 года — академиком Российской академии образования — состоит в Отделении психологии и возрастной физиологии. Сфера научных интересов: психолингвистика, педагогическая психология, психология обучения иностранным языкам.
Под научным руководством И. А. Зимней в 1997—2005 годы была разработана общая стратегия воспитания в образовательной системе России. Особенно значимой в научной деятельности И. А. Зимней являлась разработка оригинальной функционально-психологической схемы смыслопорождения и смыслового восприятия речевого сообщения, введенный ею в психологию речи и психолингвистику термин «смысловое восприятие» речевого сообщения в настоящее время является одним из важных элементов теории этих наук.
Скончалась 5 апреля 2024 года на 94-м году жизни.
2024 Moscow Victory Day Parade

The 2024 Moscow Victory Day Parade was a military parade held in Red Square, Moscow, Russia, on 9 May 2024, to commemorate the 79th anniversary of Victory Day, which celebrates the defeat of Nazi Germany and the end of the Eastern Front of World War II. It occurred two days after Vladimir Putin's fifth inauguration as President of Russia.
Victory Day is a significant secular holiday in Russia that commemorates Germany's surrender in World War II, which marked the end of one of the deadliest conflicts in human history. The holiday celebrates the military might and moral fortitude of the Red Army, which suffered enormous losses in the war, with at least 20 million Soviet citizens losing their lives. Victory Day has been observed annually on May 9 since 1945, and it is one of the most revered and widely celebrated public holidays in Russia, with parades, fireworks, and concerts held across the country.
As light flurries of snow fell on Red Square, over 9,000 different troops from 30 various ceremonial regiments marched past the parade stand. Just like the previous Victory Day parade, the mechanized column section only featured one tank, a T-34-85, but for the first time in three years, aerial units took part in the parade: the Russian Knights aerobatic team flew Su-30 and MiG-29 fighters, followed by six Su-25 jets that emitted smoke in the Russian tricolour. As in prior parades, missile launchers, artillery, and ICBMs were shown. During the parade, Russian soldiers were equipped with what appeared to be drone jammers given the fear that there would be Ukrainian attacks during the ceremonies. For the first time since the 2015 Moscow Victory Day Parade, a president from an African nation was invited to the parade, as Umaro Sissoco Embaló of Guinea-Bissau was in attendance. It was the last Victory Day parade for Sergei Shoigu performing the duties of Minister of Defence, as three days after the parade, he was not reappointed to the position.
Putin criticized former Eastern Bloc Soviet satellite states, as well as several other countries formerly occupied by the Soviet Union for the removal of Soviet-era monuments and memorials dedicated to the Soviet Union's victory in World War II, saying that they were now dedicating monuments to "traitors and Hitler's accomplices" while erasing the history of noble world liberators. He also claimed that the West attempted to forget major battles during the war, and said that Russia was trying its best to avoid a global conflict, but would also not let the nation be threatened.
Amongst those in attendance were:
Music was performed by the massed bands of the Moscow Garrison.
Inspection of Troops
Speech by President of the Russian Federation, Vladimir Putin
Infantry Column
Mobile and Air Column
Conclusion of the Parade
Ceremony at the Tomb of the Unknown Soldier
Spasskaya Tower Military Music Festival and Tattoo

The Spasskaya Tower International Military Music Festival is an annual military music event and military tattoo held in Moscow on Red Square. Participating in the festival are Russian and foreign military bands, folk groups, and honor guard units of foreign countries. More than 40 countries have taken part in the festival since 2006. It is named after the world-famous Spasskaya Tower of the Moscow Kremlin. Its TV partner is TV Centre. The festival's motto is "To Revive Traditions and Preserve History".
In 2020, the directorate of the festival became a full-fledged member of the Asian Marching Band Confederation (AMBC).
The following is a timeline of the festival's history:
The Bands in the Parks is a program sponsored by Directorate of the Spasskaya Tower International Military Music Festival and is carried out from May to August in support of the Ministry of Defense of Russia and the Government of Moscow. The first of these performances took place at VDNKh in 2016 and was greeted with a standing ovation by Muscovites and guests of the capital. In the anniversary year a year later, the program of performances was expanded. The number of concerts and city venues involved in the project has increased.
Normally, each festival included a maximum of 12 countries, apart from Russia.
Other low-level participants have included the Republican Specialized Academic Lyceum of Music of the Uzbekistan National Guard and the National Presidential Band of Ukraine.
The President of Russia in his/her position as Supreme Commander-in-Chief of the Russian Armed Forces usually delivers a message of congratulations to the organizers and participants of the festival. Greetings are also given by the Russian Defence Minister and the Mayor of Moscow. The day before the festival's opening ceremony, the directors of the participating bands lay wreaths at the Tomb of the Unknown Soldier in Alexander Garden. The festival usually coincides with Moscow's City Day, which means that some of the participating bands take part in the procession along Tverskaya Street.
The musical director of the festival is the senior director of music of the Military Band Service of the Armed Forces of Russia.
Roman Markholia served as producer-director of the festival in 2010, 2011 and 2012.
The public council is the organizing committee of the festival.
Death and state funeral of Vladimir Lenin

On Monday, 21 January 1924, at 18:50 EET, Vladimir Lenin, leader of the October Revolution and the first leader and founder of the Soviet Union, died in Gorki aged 53 after falling into a coma. The official cause of death was recorded as an incurable disease of the blood vessels. Lenin was given a state funeral and then buried in a specially erected mausoleum on 27 January. A commission of the Central Committee of the RCP(b) was in charge of organising the funeral.
On 23 January, the coffin with Lenin's body was transported by train from Gorki to Moscow and displayed at the Hall of Columns in the House of the Unions, and it stayed there for three days. On 27 January, the body of Lenin was delivered to Red Square, accompanied by martial music. There assembled crowds listened to a series of speeches delivered by Mikhail Kalinin, Grigory Zinoviev, and Joseph Stalin, but notably not Leon Trotsky, who had been convalescing in the Caucasus. Trotsky would later claim that he had been given the wrong date for the funeral. Stalin's secretary, Boris Bazhanov would later corroborate this account as he stated "Stalin was true to himself: he sent a telegram to Trotsky, who was in the Caucasus undergoing medical treatment, giving a false date for Lenin's funeral". French historian Pierre Broue also cited the Moscow archives which documented written correspondence between Stalin and the secretary of the Abkhazian party, Nestor Lakoba, as evidence of Stalin's efforts to keep Trotsky in Sukhumi during Lenin's funeral. Trotsky would also deliver a tribute to Lenin with his 1925 short book, "Lenin".
Alexei Rykov was also absent from the funeral as he had gone to Italy with his wife and had experienced influenza. Afterwards the body was placed into the vault of a temporary wooden mausoleum (soon to be replaced with present-day Lenin's Mausoleum), by the Kremlin Wall. Despite the freezing temperatures, tens of thousands attended.
Against the protestations of Nadezhda Krupskaya, Lenin's widow, Lenin's body was embalmed to preserve it for long-term public display in the Red Square mausoleum. The commander of the Moscow Garrison issued an order to place the guard of honour at the mausoleum, whereby it was colloquially referred to as the "Number One Sentry". During the embalming process, Lenin's brain had been removed; in 1925, an institute was established to dissect it, revealing that Lenin had had severe sclerosis.
According to Bazhanov, Stalin was jubilant over Lenin's death while "publicly putting on the mask of grief". Similarly, Old Bolshevik Grigory Sokolnikov reported Stalin making disparaging remarks about Lenin's passing with the words that he "couldn't die like a real leader!".
After the events of the 1993 Russian constitutional crisis, the guard of honour was disbanded. In 2018, Russian MP Vladimir Petrov suggested that Lenin's body be buried in 2024, the 100th anniversary of his death, because it was costing the state too much money to house the body in the mausoleum and proposed it be replaced with a wax or rubber model.
Media related to Funeral of Vladimir Lenin at Wikimedia Commons
Basil Fool for Christ

Vasily the Blessed (known also as Basil, and as the fool for Christ; the Wonderworker of Moscow; or Blessed Vasily of Moscow; Russian: Василий Блаженный, Vasily Blazhenny) is a Russian Orthodox saint of the type known as yurodivy or "holy fool".
Vasily was born to serfs in December 1468 at the portico of the Epiphany Cathedral at Yelokhovo (now in Moscow). His father was named Jacob and his mother Anna.
Originally an apprentice shoemaker, he went to Moscow when he was sixteen. There he helped those who were ashamed to ask for alms, but were in need of help. He adopted an eccentric lifestyle of shoplifting and giving to the poor to shame the miserly and help those in need. He went naked and weighed himself down with chains. He rebuked Ivan the Terrible for not paying attention in church. Vasily was said to have the gift of prophecy.
When he died on August 2, 1552, or 1557, St. Macarius, Metropolitan of Moscow, served his funeral with many clergy. He is buried in St. Basil's Cathedral in Moscow, which was commissioned by Ivan for commemoration of his conquest of Kazan' and was named for the saint later. Vasily was formally canonised in 1588. His feast day is celebrated on August 2 (August 15, N.S.).
Postnik Yakovlev

Postnik Yakovlev (Russian: Постник Яковлев; born 16th century in Pskov) was a Russian architect best known as one of the builders of the Saint Basil's Cathedral on Red Square in Moscow (built between 1555 and 1560, the other architect is Barma). It is thought that he was nicknamed "Barma" (Барма) ("the mumbler"), although it might be that his full name was, in fact, Ivan Yakovlevich Barma; (Postnik means "Faster", a term used for several religious figures, including Patriarch John IV of Constantinople); Barma might also be Yakovlev's assistant.
According to legend, Ivan the Terrible blinded Yakovlev so that he could never build anything so beautiful again. However, this is probably a myth, as Yakovlev, in cooperation with another master, Ivan ShirIai, designed the walls of the Kazan Kremlin and the Cathedral of the Annunciation [ru] in Kazan in 1561 and 1562, just after the completion of St. Basil's. He also designed the northeast chapel of St. Basil's (where Basil himself, the popular Basil Fool for Christ – Yurodivy Vassily Blazhenny – is buried), in 1588, four years after Ivan's death.
According to several historians, Yakovlev also designed churches in Staritsa, Murom, Sviazhsk, and perhaps Vladimir, although others contend that this was another architect with a similar name.
Dimes Square

40°42′53.9″N 73°59′29.6″W﻿ / ﻿40.714972°N 73.991556°W﻿ / 40.714972; -73.991556
Dimes Square refers to the "microneighborhood" of New York City located between the Chinatown and Lower East Side neighborhoods of Manhattan. The exact perimeter and nature of the neighborhood is debated, though survey data from The New York Times lists it as roughly the five blocks on either side of Canal Street between Allen Street and Essex Street.
The neighborhood's name, a play on "Times Square", refers to Dimes, a restaurant located at the intersection of Canal Street and Division Street on the Lower East Side. According to Marisa Meltzer of The New York Times, the nickname has transitioned from a term used "jokingly" to one used "semi-seriously".
The term Dimes Square has become a metonym for a number of associated reactionary aesthetic movements centered in the area. Media associated with the area include the podcast Red Scare, pirate radio station Montez Press Radio, and defunct print newspaper The Drunken Canal. An online Dimes zine named Byline was established in 2023 by Gutes Guterman and Megan O'Sullivan.
Ben Smith cited the neighborhood's emergence as a lockdown-flouting cultural hub during the COVID-19 pandemic in a 2021 New York Times piece. As the Covid-19 restrictions receded and the neighborhood became more mainstream, the associated transgressive art movement digitized and became increasingly prominent in online culture. In 2022, Julia Yost, an editor at First Things, a conservative religious journal, argued in an op-ed in The New York Times that the neighborhood and associated podcasters such as Anna Khachiyan and Dasha Nekrasova of Red Scare are the center of a post-ironic revival of traditionalist Catholicism.
The American indie-pop band Bleachers reference Dimes Square in their 2024 song "Jesus is Dead" from their self-titled album Bleachers.
In 2020, two blocks of Canal Street were closed off for an Open Streets permit, resulting in what Hannah Goldfield of The New Yorker describes as a "circus", "every night a music festival in the piazza."
நாவல் (மரம்)

நாவல் மரம் பசுமை மாறாத, வெப்பமண்டலப் பகுதிக்குரிய ஒரு மரமாகும். இது மிர்தாசியே (Myrtaceae) தாவரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பூக்கும் தாவரம். இது, இந்தியாவுக்கும் இந்தோனீசியாவுக்கும் உரியது. இம்மரம் 30 மீட்டர் உயரம் வரை வளரும். மேலும் 100 ஆண்டுகள் வரையும் வாழும். இம்மரத்தின் நாவற்பழம் செங்கருநீல நிறமுடையதாகவும் இனிப்பான சுவையுடையதாகவும் இருக்கும்.
துவர்ப்புச் சுவை உள்ள பழம் நாவல்பழம். அருகதம், நவ்வல், நம்பு, சாட்டுவலம், சாம்பல் ஆகிய பெயர்களில் நாவல் பழம் அறியப்படுகிறது. இது கொங்கு தமிழ் பேச்சு வழக்கில் நெகாப்பழம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதில் கருநாவல், கொடி நாவல், சம்பு நாவல் என வகைகள் உள்ளன.
நாவற்பழம் பழவகைகளில் ஒன்று ஆகும். இப்பழம் குறிப்பிட்ட சில காலங்களில் மட்டுமே கிடைக்கும்.
நா. காமராசன்

நா. காமராசன் (Na. Kamarasan, நவம்பர் 29, 1942 - மே 24, 2017) தமிழ்ப் புதுக்கவிதை இயக்க முன்னோடியும் தமிழ்த் திரைப்படப் பாடலாசிரியரும் ஆவார். தொடக்கத்தில் மரபுக்கவிதைகள் எழுதி வந்த இவர் காலப்போக்கில் வசனக்கவிதை, புதுக்கவிதை ஆகிய துறைகளுக்கு மாறி அவற்றிலே தன் சிறப்பை வெளிப்படுத்தினார். கிராமியச் சந்தங்களுடன் புதுப்பார்வை திகழப் படிமக் கவிதைகள் பலவற்றை எழுதியுள்ளார். இவர் ஒரு உருவகக் கவிஞர் ஆவார். அழகான கவிதைகளால் பொருத்தமற்ற கொள்கைகளைச் சாடும் காமராசன், "கவியரசு, சோசலிசக்கவிஞர், புதுக்கவிதையின் முன்னோடி, புதுக்கவிதை ஆசான்" என்றும் அழைக்கப்பட்டவர், "கலைஞர்" மு.கருணாநிதி வழியே அரசியலுக்கும், ம. கோ. இராமச்சந்திரன் வழியே திரைத்துறைக்கும் வந்தவர்.
1942-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 29ஆம் நாள் தேனி மாவட்டத்தில் போடி மீனாட்சிபுரத்தில் நாச்சிமுத்து, இலட்சுமி அம்பாள் தம்பதியினருக்குப் பிறந்தார்.
மதுரை தியாகராசர் கலைக்கல்லூரியில் தமிழிலக்கியம் பயின்று கலை இளவர் (B.A.), கலை முதுவர் (M.A.) பட்டங்களைப் பெற்றார்.
1964-ஆம் ஆண்டில் மதுரை தியாகராசர் கலைக் கல்லூரியில் மாணவராக இருந்தபொழுது நடைபெற்ற இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்தில் கலந்துக்கொண்டு காவல்துறையால் கைதுசெய்யப்பட்டு காலில் விலங்கு பூட்டப்பட்டுச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டவர்.
முதலில் திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தில் இணைந்திருந்தார்.
1973ஆம் ஆண்டில் அ.தி.மு.க. தொடங்கப்பட்டபொழுது அரசுப்பணியைத் துறந்து, அக்கட்சியின் கொள்கைவிளக்கப் பேச்சாளராக மாறினார். பின்னர் அக்கட்சியில் மாநில மாணவரணிச் செயலாளர் (1990), மாநில இலக்கியஅணிச் செயலாளர் உள்ளிட்ட பல்வேறு பதவிகளில் இருந்தார்.
1989ஆம் ஆண்டில் ம.கோ.இரா.வின் மறைவிற்குப்பின் அ.தி.மு.க. பல்வேறு அமைப்புகளாக உடைந்தபொழுது ஜெ.ஜெயலலிதாவின் அணியிலிருந்தார்.
எம்.ஜி.ஆரால் திரைத்துறையில் பாடலாசிரியராக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டவர்.
இவர் தேனி மாவட்டம், உ. அம்மாபட்டியில் வசித்த தா. பொம்மையன் மகள் லோகமணியை வாழ்க்கை துணைவியாக ஏற்றுக்கொண்டவர். இவருக்குத் தைப்பாவை என்ற மகளும், தீலீபன் என்ற மகனும் உள்ளனர்.
நா. காமராசன் உடல்நலக் குறைவால் 2017 மே 24 அன்று சென்னையில் காலமானார். இவரது கவிதைப் புத்தகங்களை தமிழக அரசு அரசுடைமை ஆக்கி இவரைச் சிறப்பிக்கும் வகையில் இவரது மனைவி திருமதி லோகமணி காமராசனை கெளரவித்து சிறப்பித்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது
இவரது படைப்புகளைத் தமிழக அரசு நாட்டுடைமையாக்கியுள்ளது. அதற்கான பரிவுத் தொகை 2020 சனவரி 20 அன்று வழங்கப்பட்டது.
முல்லநேழி

முல்லநேழி நீலகண்டன் நம்பூதிரி (ஆங்கிலம்: Mullanezhi Neelakandan Namboothiri ) (1948 – 2011) முல்லநேழி என்று பிரபலமாக அறியப்பட்ட இவர் இந்தியவின் கேரள மாநிலத்தில் உள்ள திருச்சூரைச் சேர்ந்த மலையாளக் கவிஞரும், நாடக ஆசிரியரும், பாடலாசிரியரும், நடிகருமாவார். 1995 இல் சமதலம் நாடகத்துக்காகவும், 2010 இல் கவிதா என்ற கவிதைத் தொகுப்பிற்காகவும் இவருக்கு இரண்டு முறை கேரள சாகித்திய அகாதமி விருது வழங்கப்பட்டது. 1981 ஆம் ஆண்டில் நாவல்பழம் படத்திற்காக சிறந்த பாடலுக்கான கேரள மாநில திரைப்பட விருதையும் பெற்றார். 22 திரைப்படங்களுக்கு 69க்கும் மேற்பட்ட பாடல்களை எழுதியுள்ள இவர், உப்பு, பிறவி, கழகம், நீலதாமரா போன்ற படங்களிலும் நடித்துள்ளார்.
இவர் 16 மே 1948 இல் திருச்சூரிலுள்ள ஒல்லூரின் அவிணிச்சேரி என்ற ஊரில் முல்லநேழி மனையில் பிறந்தார். இவர் சிறுவயதிலிருந்தே கவிதைகள் எழுதத் தொடங்கினாலும், இவரிடம் கவிஞரைக் கண்டுபிடித்து இவரது வாழ்க்கையில் வழிகாட்டியவர் வைலோபிள்ளி சிறீதர மேனன் என்பவர்தான். வித்வான் பாடத்திட்டத்தில் சேரத் தூண்டுவதற்கும், இதனால் பள்ளி ஆசிரியராவதற்கும் வைலோபள்ளி முக்கிய பங்கு வகித்தார். இவர் இராமவர்மபுரம் அரசு உயர்நிலைப்பள்ளியில் ஆசிரியராக தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார்.
இவர் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் கவிதைகளை எழுதினார். அதில் இவர் ஆர்வமும் கவர்ச்சியும் ஊட்டும் மரபுகளை உருவாக்க முடிந்தது: இவர் 'பழைய பள்ளியை' சேர்ந்தவர். சமஸ்கிருதத்திலும், இசையிலும் இலக்கியத்திலும் நாட்டுப்புற மரபுகளிலும் உறுதியான அடித்தளத்தை கொண்டிருந்தார். இவரது எழுத்துக்களில், இவற்றின் சாரம் தெரிந்தது. நவீன நீரோட்டங்களில் மிகச் சிறந்ததைத் தழுவுவதற்காக இவர் தனது கடந்த காலத்தையும் பாரம்பரியத்தையும் கேலி செய்யவில்லை. இவரின் முக்கியமான கவிதைகள் மோகபக்சி, இராப்பாட்டு, நாறாணத்து பிராந்தன், பெண்கொடா போன்றவையாகும் . இவர் ஒரு நாடக ஆர்வலராகவும் இருந்தார். இவர் அக்ரகாமி திரையரங்குகளை வழிநடத்தி பல நாடகங்களை எழுதினார். இவை சமதலம் என்ற தலைப்பில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. இவற்றுடன் சில நாடகங்களும் எழுதினார். நாடக அரங்குகளில் வி.டி.பட்டதிரிப்பாடு, எம்.ஆர் பட்டத்திரிப்பாடு, பிரேம்ஜி போன்றவர்களால் தொடங்கிவைக்கப்பட்ட சமூக சீர்திருத்தவாத இயக்கத்தால் இவர் ஈர்க்கப்பட்டார். 1995 ஆம் ஆண்டில் சமதலம் என்ற நாடகத்துக்காகவும், 2010 இல் இவரது கவிதைகளின் தொகுப்பிற்காகவும் கேரள சாகித்ய அகாதமி விருதை வென்றார். 1980 முதல் 1983 வரை கேரள சங்க நாடக அகாதமியின் இயக்குநர் குழு உறுப்பினராக பணியாற்றினார்.
1976 ஆம் ஆண்டில் அஜீஸ் எழுதிய நாவல்பழங்கள் என்ற திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற "கருகருத்தொரு பெண்ணாணு" பாடலை எழுதி திரைப்பட பாடலாசிரியரானார். கே. பி. குமாரனின் லட்சுமி விஜயம் என்ற திரைப்படத்தில் சியாமின் இசை இயக்கத்தில் நான்கு பாடல்களை எழுதினார். இவர். தேவராஜன், எம். பி. ஸ்ரீனிவாசன், இரவீந்திரன், கே. ராகவன், ஏ. டி. உம்மர், ஜான்சன், ஜெர்ரி அமல்தேவ் மற்றும் வித்யாதரன் போன்ற பல்வேறு இசை இயக்குனர்களுடன் பணியாற்றிய பெருமையைப் பெற்றவர். இவரது கடைசி படம் இந்தியன் ரூபாய் என்பதாகும். 22 திரைப்படங்களில் ஏறத்தாழ 70 பாடல்களை எழுதியுள்ளார்.
சாவேர்ப்படா (1970) என்ற நாடகத்தின் மூலம் இவர் நடிப்பு உலகில் நுழைந்தார். அதில் இவர் பிரேம்ஜியுடன் இணைந்து நடித்தார். இவர் பிறவி, உப்பு மற்றும் கழகம் உட்பட சில திரைப்படங்களிலும் நடித்துள்ளார்.
இவர் மாரடைப்பு காரணமாக 2011 அக்டோபர் 22 அன்று இறந்தார். இவருக்கு சாவித்ரி என்ற மனைவியும், மூன்று பிள்ளைகள் இருந்தனர்.
இரணியமுட்டத்துப் பெருங்குன்றூர்ப் பெருங்கௌசிகனார்

இரணியமுட்டத்துப் பெருங்குன்றூர்ப் பெருங்கௌசிகனார் சங்ககாலத்துப் புலவர்களில் ஒருவர். இவர் பத்துப்பாட்டில் ஒன்றான மலைபடுகடாம் நூலைப் பாடியவர்.
செங்கண்மாத்து வேள் நன்னன் சேய் நன்னனைப் பாடியுள்ளார்.
பேரியாழ் மீட்டும் பாணர் கூட்டம் இசைக்கருவிகளை கலப்பையில் போட்டுச் சுமந்துகொண்டு செல்கிறது.
இப்படிப் பல ஒலிகளைக் கேட்டுக்கொண்டே (மலைபடு கடாம் கேட்டுக்கொண்டே பாணர் கூட்டம் மலையேறலாம்.
கண் குளிரக் கண்டுகொண்டும், காது குளிரக் கேட்டுக்கொண்டும் மேலும் செல்லலாம்.
காடாயிருந்தாலும், பள்ளியாயிருந்தாலும் (உறங்குகிடம் கொண்ட ஊராயிருந்தாலும் யாழிசைத்துப் பண் பாடுங்கள்.
நெற்களத்தில் யாழில் மருதப்பண் இசைத்துப் பாடுங்கள்.
சேயாற்றின் கரையில் இருந்த ஊர் செங்கண்மா. அங்கு நிதியம் பயன்படுத்தப்படாமல் உறங்கிக் கிடக்கும். அவ்வூர் மக்கள் பிழைப்புக்காக அயலூர் செல்வதில்லை. ஆறு போல் அகன்ற தெருக்கள். திருவிழாக் காலம் போல் ஆரவாரம். மலை போல் ஓங்கிய மாடங்கள். ஊர் நீரால் சூழப்பட்டிருக்கும்.
மறவர் காக்கும் வாயில் கொண்டது. அதனுள் தயங்காமல் நீங்கள் நுழைந்து செல்லலாம். அங்கு உங்களைக் கண்டோர் அனைவரும் விருந்து படைப்பர். அரசனுக்குத் திறை தருவது போல விருந்து படைப்பர்.
அந்தப் பூங்காவில் மரா மரங்கள் ஓங்கியிருக்கும். ஆமான் (காட்டுப்பசு), யானைக்குட்டி, கரடிக்குட்டி, வருடை(காட்டாடு), பருந்து, உடும்பு, மயில், காட்டுக்கோழி, முதலானவற்றைக் கண்டு களிக்கலாம். பலாப்பழமும், மாம்பழமும் உண்டு மகிழலாம்.
அந்த அருங்காட்சியகத்தில் வகை வகையான நூறை என்னும் வள்ளிக்கிழங்கு, மணி, புலியோடு போரிட்டு மாண்ட யானைத்தந்தம், முதலானவை வைக்கப்பட்டிருந்தன. காந்தள், நாகம், திலகம், சந்தனம், மிளகு முதலான செடிகொடிகள் இருந்தன. மூங்கிலில் விளைந்த தேறல்-கள், எருமைத்தயிர், குரங்கு பாய்ந்ததால் ஒழுகும் தேன், ஆசினிப்பலா முதலானவை காவிரி கடலில் கலக்குமிடத்தில் (புகார் நகரில்) இருப்பது போல் வாங்கி உண்ண வைக்கப்பட்டிருந்தன்.
இதனை அடுத்துப் போர்யானைகள் கட்டப்பட்டிருக்கும் முற்றம் இருந்தது.
யானை-முற்றத்தை அடுத்து அரண்மனை இருந்தது. அரண்மனை முற்றத்துக்குச் சென்றதும் பாடுங்கள். விறலியர் தொன்றுதொட்டு வந்த தம் மரபுப்படி முதலில் கடவுளை வாழ்த்தி மருதப்பண்ணில் இசை எழுப்பிப் பாடவேண்டும். பின்னர் அரசனை வாழ்த்திப் பாடவேண்டும்.
தன் புகழ் தனக்குப் பயன்படவேண்டும் என்று வாழ்ந்த (வெற்றிப் புகழ்) மன்னர் இங்கு ஓடும் சேயாற்று மணலினும் பலர். தன் புகழ் பிறருக்குப் பயன்பட வேண்டும் என்று வாழ்பவன் நன்னன் என்னும் உண்மையைச் சொல்லிப் பாடவேண்டும்.
நன்னன் அழைத்துச் செல்வான். நூல் தெரியாமல் நெருக்கமாக நெய்யப்பட்ட கலிங்கம் தந்து உடுத்திக்கொள்ளச் செய்வான். வேட்டையாடித் தான் கொண்டுவந்த கறிக்குழம்பும், வெண்ணெல் அரிசியில் சமைத்த சோறும் உண்ணும்படி செய்வான். பலநாள் தங்கினாலும் முதல்நாளில் தந்தது போலவே தருவான். நாங்கள் எங்கள் இல்லம் செல்கிறோம் என்று மெல்லச் செய்தி அனுப்பினால் பரிசில் நல்குவான்.
தலைவன் அணியத் தங்கத்தாலான தாமரை, விறலியர் அணிய விளங்கிழை (ஒளி பொருந்திய அணிகலன்), தண்ணீரில் செல்வது போல ஆடாமல் செல்லும் தேர், வாரிக்கொள்ள முடியாத யானைகள், மணிகள் கட்டிய காளைமாட்டுடன் கூடிய பசுவினம், பொன்தகடு பூட்டிய குதிரை, துய்க்கத் துய்க்க மாளாத நிதிச்செல்வம் முதலானவற்றை நல்குவான். அவன் கைகள் கொடுப்பதற்கென்றே கவிழ்ந்திருக்கும். இல்லாத புலவர்கள் ஏற்ற கை நிறைய நல்குவான். நவிர-மலையில் திடீரென மழை பொழிவது போல வழங்குவான்.
சென்று பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் - என்கிறார் பாடல் பாடிய புலவர் பெருங்கௌசிகனார்.
டிராகன் பழம்

டிராகன் பழம் (pitaya /p[invalid input: 'ɨ']ˈtaɪ.ə/ அல்லது pitahaya /ˌpɪtəˈhaɪ.ə/ என்பது கள்ளி இனத்தாவரத்தில் விளையும் ஒரு பழம் ஆகும்.
இந்தப் பழம் பொதுவாக ஆங்கிலத்தில் டிராகன் புரூட் என அழைக்கப்படுகிறது. இந்தப் பெயர் ஆசிய மொழிகளில் இதை அழைப்பதில் இருந்து வந்தது. இது இந்தோனேசிய மொழியில் buah naga (இலக்கியத்தில். டிராகன் பழம்), கெமர் மொழியில் sror kaa neak (டிராகன் அளவு), தாய்லாந்து மொழியில் kaeo mangkon (தாய்Thai: แก้วมังกร) (டிராகன் படிகம்), லாவோ maak manggohn (லாவோலாவோ: ຫມາກມັງກອນ), வியட்நாம் மொழியில் thanh long (பச்சை டிராகன்), சீன மொழியில் huǒ lóng guǒ (நெருப்பு டிராகன் பழம்) அல்லது lóng zhū guǒ (டிராகன் முத்துப் பழம்).
இது மெக்சிகோவைச். சேர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது அங்கிருந்து நடு அமெரிக்காவுக்குப் பரவி பின் உலகம் முழுவதும் பரவியுள்ளது.
இவை கிழக்கு ஆசியா, தெகாசியா, தென் கிழக்காசிய நாடுகளான கம்போடியா, தாயாலாந்து, சீனா, மலேசியா, வியட்நாம், இலங்கை, பிலிபீன்சு, இந்தோனேசியா, அண்மைக்காலமாக வங்கதேசம், மேலும் இவை ஓக்கினாவா மாகாணம், ஐக்கிய மாகாணம், இசுரேல், வடக்கு ஆஸ்திரேலியா, தெற்கு சீனா, சைப்பிரசு, கேனரி தீவுகள் ஆகிய பகுதிகளில் விளைகின்றன.
இந்தப்பழத்தை உலகம் முழுக்கப் பரப்பியவர்கள் ஐரோப்பியர்களே. தைவானுக்கு இந்தப்பழத்தை அறிமுகப்படுத்தியவர்கள் ஒல்லாந்தர்கள். இதன் பூக்கள் இரவு நேரத்தில் பூக்கும். இரவில் பூக்கள் பூப்பதால் இதை “இரவு ராணி” என்று அழைப்பர். வழக்கமாக பழம் அடர் சிவப்பு நிறத்தில் இருக்கும், இந்தப் பழத்தை மஞ்சள் அல்லது இளஞ்சிவப்பு நிறத்திலும் காணலாம். இந்த பழத்தில் பச்சை செதில்கள் போல் அமைப்பு உள்ளது. பழத்தின் மையத்தில், இனிப்பான கொழகொழப்பான சதையும் அதில் சிறு கருப்பு விதைகள், வெள்ளை அல்லது சிவப்பு நிறத்தில் இருக்கும். இதை ஒரு அலங்காரச் செடியாகவும் தோட்டங்களில் வளர்ப்பர். இது கொடி போன்ற ஒட்டுயிர் தாவரம் ஆகும்.
பனம் பழம்

பனம் பழம் என்பது பனை மரத்தின் பழம் ஆகும். 15 சமீ (6 அங்குலம்) தொடக்கம் 20 சமீ (8 அங்குலம்) வரை விட்டம் கொண்ட இவை குலைகளாகக் காய்க்கின்றன. நார்த் தன்மை கொண்ட இதன் தோல் கரு நிறமானது. இப் பழத்தில் இரண்டு அல்லது மூன்று விதைகள் இருக்கும். ஏறத்தாள 10 சமீ வரை அகல நீளங்களைக் கொண்ட சதுரப் பாங்கான வடிவம் கொண்ட இவ்விதைகள், அண்ணளவாக 2.5 சமீ தடிப்புக் கொண்டவை. இவற்றைச் சுற்றிலும் நீண்ட தும்புகள் காணப்படுகின்றன. இத் தும்புகளிடையே களித் தன்மை கொண்ட, உணவாகக் கொள்ளத்தக்க, செம்மஞ்சள் நிறப் பொருள் உள்ளது. இது பனங்களி எனப்படுகின்றது. ஏனைய பழங்களைப் போல் இப்பழத்தை நேரடியாக உட்கொள்வதில்லை. இதனை நெருப்பில் சுட்டே உண்பது வழக்கம். நெருப்பில் சுட்ட இப் பழத்தின் தோலை உரித்து எடுத்தபின், களியைப் பிழிந்து உண்பார்கள். இதில் ஊட்டச்சத்து ஏ, சி உள்ளது.
இக்களி கசப்புக் கலந்த இனிப்புத் தன்மை கொண்டது. இதை நேரடியாக உண்பது மட்டுமன்றி, இக் களியைப் பதப்படுத்திப் பல வகையான உணவுப் பொருட்களையும் செய்வது உண்டு. இக்களியைப் பிழிந்து, பாய்களிற் பரவி, வெயிலில் காயவிட்டுப் பெறப்படுவது பனாட்டு எனப்படுகின்றது. இது நீண்ட காலம் வைத்து உண்ணத்தக்கது. இப் பனாட்டிலிருந்து பாணிப் பனாட்டு என்னும் ஒருவகைப் உணவுப் பண்டமும் தயாரிக்கலாம்.
இக் களியை அரிசி மாவுடன் கலந்து, சீனியும் சேர்த்து பிசைந்து, உருண்டைகளாக்கி எண்ணெயில் பொரித்து எடுப்பர். இது யாழ்ப்பாணப் பகுதியில் பனங்காய்ப் பணியாரம் எனப்படுகின்றது.
இந்த பனம்பழமானது இளம் காய்களாக இருக்கையில் நுங்கு என அழைக்கப்படுகிறது. நுங்குக்கு என ஒரு நுணுப்பமான பருவம் உள்ளது. இந்தப் பருவத்திலே நுங்கில் காணப்படும் வழுவழுப்பான, திரவநிலை கலந்த திண்ம விதையானது மிகவும் இனிப்பாகவும், உண்பதற்கு சுவையானதாகவும் இருக்கும். இந்தப் பருவம் தாண்டி சற்று முற்றி விட்டால் இதன் சுவை குன்றி விடும். நன்கு முற்றி விட்ட பின் இதனை சீக்காய் என்பர். சீக்காய் திரவநிலை குறைந்து இறுக்கமாகக் காணப்படும். இதை உண்பதால் வயிற்றில் உபாதை ஏற்படும் என நம்பப் படுகிறது. சீக்காயை சிறுசிறு துண்டுகளாக்கி ஆடு, மாடுகளுக்கு உணவாகவும் கொடுப்பார்கள்.
தமிழ் இலக்கியத்தில் ஔவையார் என்பது சிறப்பிடம் பெற்றுள்ள ஒரு பெயர். இவர் பாடியதாகக் கூறும் பல பாடல்களும், இவர் தொடர்பான பல கதைகளும் உள்ளன. இதுவும் அவ்வாறான ஒரு கதை:
புகழ் பெற்ற வாள்ளலான பாரி பறம்பு மலையின் வேந்தன். மூவேந்தர்களான சேர, சோழ பாண்டியர்கள் பாரியுடன் போர் தொடுத்து அவனைக் கொன்று அவன் நாட்டையும் கவர்ந்து கொண்டனர். பாரியின் பெண் மக்கள் இருவரும் அனாதைகளாகித் துயருற்றனர். அவர்களுக்கு மணம் முடித்து வைக்க ஔவையார் முன்வந்து திருக்கோவலூர் மலையமானுக்கு அவர்களைத் திருமணம் செய்ய ஒழுங்கு செய்தார். திருமணத்துக்காக மூவேந்தர்களுக்கும் அழைப்பு அனுப்பினார். திருமணத்துக்கு வந்த மூவேந்தர்கள் பனம்பழம் கேட்டார்கள். அது பனம்பழக் காலமல்ல. கேட்டதைக் கொடுக்காவிட்டால் பிரச்சினை வரக்கூடுமென உணர்ந்த ஔவையார். வெளியே கிடந்த பனை மரத் துண்டம் ஒன்றைப் பார்த்து,
என்ற பாடலைப் பாடவே பனந்துண்டம் முளைத்து வளர்ந்து பழம் ஈந்ததாம்.
யாழ்ப்பாணத்து நவாலியூர்ச் சோமசுந்தரப்புலவர் வாழ்ந்த காலத்திலே மேல்நாட்டு மோகம் அதிகரித்து உள்ளூர் உற்பத்திகள் நலிவடைந்து, மரபுவழிப் பழக்க வழக்கங்களும் மதிப்புக் குறைவானவையாகக் கருதப்பட்டன. அக்காலத்தில் பனையின் உற்பத்திகளைப் பிரபலப் படுத்துவதற்காக அவர் பாடிய பின்வரும் பாடலிலே மேற்காட்டிய ஔவையாரின் பாடலை எடுத்துக்காட்டியுள்ளார்.
அன்னாசி

செந்தாழை என்பது ஒரு பழம் மற்றும் அதன் மரத்தின் பெயராகும். இதன் மற்றொரு பெயர் அன்னாசி ஆகும். இது பிரேசில் நாட்டின் தென்பகுதி, பராகுவே ஆகிய இடங்களைத் தாயகமாகக் கொண்டது. அன்னாசி (ஒலிப்பு) என்ற பெயர் போர்த்துகீசிய மொழியில் இருந்து பெறப்பட்டது. இது பிரமிலசே இனத்தைச்சேர்ந்த தாவரம் ஆகும்.
கொய்யாப் பழம்

கொய்யாப் பழம் (Guavas) என்பது வெப்ப வலயங்களிலும் துணை வெப்ப வலயங்களிலும் பயிரிடப்படும் பழமாகும்.
கொய்யா என பொதுவாக அறியப்படும் மரம் என்பது மத்திய அமெரிக்கா, தென் அமெரிக்கா, கரீபியன் ஆகிய இடங்களை தாயகமாகக் கொண்டதும் கொய்யா குடும்பத்தைச் சேர்ந்த சிறிய மரமாகும். இக்குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இனங்கள் கொய்யா என்றே அழைக்கப்படுகின்றன. ஆனாலும் அவை மற்றைய இனங்களைச் சேர்ந்தவையாகும்.
கொய்யாப்பழம் ஒருவித நறுமணத்தைக் கொண்டிருக்கும். இப்பழத்தில் பலவகைகள் உள்ளன. ஒரு வகைப் பழம் பம்பரம் போலிருக்கும் மற்றொரு வகை உருண்டை வடிவத்தில் இருக்கும். ஒரு வகை பழத்தின் உள் பகுதி வெண்மையாக இருக்கும். இன்னொரு வகைப் பழத்தின் உள்பகுதி ரோஜ்ப் பூ நிறத்தில் இருக்கும்.
கொய்யாப் பழத்திற்கு பருவகாலம் உண்டு. சில குறிப்பிட்ட காலத்தில்தான் விளைகின்றது. இன்றும் பல வீடுகளில் கொய்யா மரங்கள் உள்ளன. இப்பழத்தில் சுண்ணாம்புச்சத்து, இரும்புச்சத்து, எரியம், மாவுசத்து, தாதுச்சத்து, புரதம், கொழுப்பு போன்ற பல சத்துக்கள் உள்ளன.
இப்பழத்தில் அதிகமாக வைட்டமின் ‘சி’ உள்ளது. உடல் ஆரோக்கியத்திற்கும், பற்கள் வளர்ச்சிக்கும், எலும்பு வளர்ச்சிக்கும் மிக முக்கியமான சத்தாக வைட்டமின் ‘சி’ இருப்பது சிறப்பாகும்.
சிறியவர்கள் இப்பழத்தை அடிக்கடி சாப்பிடுவது உடல் வளர்ச்சிக்கு உதவும். பெற்றோர்களும் இப்பழம் கிடைக்கும் காலத்தில் பிள்ளைகளுக்கு அடிக்கடி வாங்கித் தருவது நல்லது.
அதிகளவில் கொய்யா உற்பத்தி செய்யும் எட்டு நாடுகள்
அத்தி (தாவரம்)

அத்தி (ஒலிப்பு) (fig; Ficus carica) மர வகையைச் சேர்ந்தது. நாட்டு அத்தி, வெள்ளை அத்தி (GULAR FIG), நல்ல அத்தி (FICUS GLOMERATA CLUSTER FIG) என பல வகை அத்தி மரங்கள் உள்ளன. அத்தி, அளவான உயரமுடைய நடுத்தர மரமாகும். இம்மரம், சுமார் 10 மீட்டர் வரை உயரமாக வளர்கிறது. மரத்தின் பட்டை சாம்பல் மற்றும் சிவப்பு நிறத்தில் காணப்படுகிறது. அத்தி இலைகளில் மூன்று நரம்புகள் இருக்கும். காய்கள் சற்று நீளமான முட்டை வடிவில் தண்டிலும், கிளைகளிலும் அடிமரத்திலும் கொத்துக் கொத்தாகத் தோன்றும். பெரிய நெல்லிக்காய் அளவில் உருண்டையாக சிறிது பச்சை நிறத்துடன் இருக்கும். காய் பழுத்த பின்பு கொய்யாப்பழத்தைப் போல் வெளிறிய மஞ்சள் நிறமாக மாறிவிடும். பழங்கள் தானே கீழே உதிர்ந்து விழுந்து விடும். அத்திப் பழம் நல்ல மணத்துடன் இருந்தாலும், அறுத்துப் பார்த்தால் உள்ளே மெல்லிய பூச்சிகள், புழுக்கள் இருக்கும். பொதுவாக பதப்படுத்தாமல் உண்ண முடியாது. திருவொற்றியூர், திருக்கானாட்டுமுள்ளூர் முதலிய திருக்கோயில்களில் இரண்டாவது தலமரமாக விளங்குவது அத்தியாகும்.
சங்ககாலத்தில் இந்த மரத்தின் பெயர் அதவம். ஆற்றங்கரையில் இருந்த அதவ மரத்தின் பழம் ஒன்று விழுந்ததாம். ஆற்றுநீரில் வாழ்ந்த ஏழு நண்டுகள் அதனை ஏறி மிதித்தனவாம். காதலன் தன்னுடன் இல்லாதபோது தன் காதலனைப் பற்றி அலர் தூற்றுவோர் நாக்கு ஏழு நண்டு மிதித்த ஓர் அத்திப்பழத்தைப் போலத் துன்புறட்டும் எனக் காதலி ஒருத்தி சாபம் இடுகிறாள்.
அத்திப்பழத்தை ஆராய்ச்சி செய்த அறிவியலாளர்கள் இதில் புரோட்டீன், சர்க்கரை சத்து, கால்சியம், பாஸ்பரஸ் மற்றும் இரும்புச்சத்து அதிக அளவில் இருப்பதாகவும், மற்ற பழங்களைவிட அத்திப்பழத்தில் இந்த சத்துக்கள் நாலு மடங்கு அதிகமாக இருப்பதாகவும் ஆய்வில் கூறியுள்ளனர். இதைத் தவிர வைட்டமின் ஏ, வைட்டமின் சி அதிக அளவிலும் இருப்பதாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது.
பதப்படுத்தப்பட்ட அத்திப்பழங்கள் யுனானி, நாட்டு மருந்துக் கடைகளில் விற்கப்படுகின்றன. இதை சீமை அத்திப்பழம் என்று கூறுவார்கள்.
நையாண்டிப் பாடல்

ஒரு நபரையோ நிகழ்வையோ கேலி செய்யும் நோக்குடன் நகைச் சுவை தொனிக்கப் பாடப்பட்ட நாட்டார் பாடல்கள் நையாண்டிப் பாடல்கள் அல்லது கேலிப்பாடல்கள் எனப்படும்.
நையாண்டிப் பாடல்கள் பொதுவாக சமூக சீரமைப்பு நோக்கிலும் வளர்ச்சி நோக்கிலும், அவை மீறப்படும் போது எழும் சீற்றம் காரணமாகப் பாடப்பட்டவைகளாகக் கருதப்படுகின்றன. ஆயினும் இதற்குப் புறம்பான காழ்ப்புணர்ச்சியும் பல பாடல்களை ஆழ்ந்து நோக்கும் போது தொனிக்கிறது.
எ.கா:
1. பொருத்தமில்லாத திருமண சம்பந்தம் ஒன்று பேசப்படும் போது
2. அந்நியர் ஆட்சியின் போது அதற்கெதிராக