வழிபாட்டு மொழி

வழிபாட்டு மொழி அல்லது புனித மொழி என்பது குறிப்பிட்ட மதத்தின் வழிபாடுகளை மேற்கொள்ளப் பயன்படுத்தப்படும் மொழி ஆகும். பொதுவாக, அம்மதம் சார்ந்த புனித இலக்கிய, புராண, மற்றும் வழிபாட்டு நூல்களை இம்மொழி கொண்டிருக்கும். இது குறிப்பிட்ட மதம் தோன்றிய நாடு அல்லது பிராந்தியதின் வழக்கு மொழியாகவும் ஆட்சி மொழியாகவும் சில பிரதேசங்களில் இருக்கிறது.
புனித மொழி என்பது ஒரு மதத்தின் புனித நூல்கள் முதலில் உருவாக்கப்பட்ட சமூகத்தில் பேசப்படும் மற்றும் எழுதப்பட்ட மொழி; இந்த உரைகள் பின்னர் நிலையாக புனிதமானவையாக, உறைந்திருக்கும். மேலும் பிற்கால மொழியியல் வளர்ச்சியிலிருந்து விடுபடுகின்றன. சமய வழிபாட்டுடன் ஒரு மொழி தொடர்புடையதானதாகவும், அந்த சமய விசுவாசிகள் தங்கள் சொந்த மொழிகளைவிட வழிபாட்டு மொழிக்கு மரியாதை அளிப்பர். புனித நூல்களைப் பொறுத்தவரையில், மொழிபெயர்ப்பு அல்லது மறு மொழி பெயர்ப்பினால் நம்பகத்தன்மையையும் துல்லியத்தையும் இழக்க நேரிடும் என்ற அச்சத்தினால், புனித நூலின் உரையின் புதிய பதிப்பை ஏற்றுக்கொள்வதில் தயக்கங்கள் உள்ளன. இதன் விளைவாக, புனித மொழியைப் பயன்படுத்துவதில் மதகுருமார்களுக்குப் பயிற்சி அளிப்பது ஒரு முக்கியமான கலாச்சார முதலீடாகிறது, மேலும் அவர்களின் நாவின் பயன்பாடு, பயிற்சி பெறாத பாமர மக்கள் அணுக முடியாத (அல்லது கூடாது) அறிவுத் தொகுப்புக்கான அணுகலை அவர்களுக்கு வழங்குவதாக கருதப்படுகிறது.
புனித மொழிகள் நல்லொழுக்கங்களைக் கொண்டிருப்பதால், புனித மொழிகள் பொதுவாக மொழி வளர்ச்சியின் போது இழக்கும் பண்புகளைப் பாதுகாக்கின்றன. சில சந்தர்ப்பங்களில், புனித மொழி இறந்த மொழியாகிறது. மற்ற சந்தர்ப்பங்களில், இது ஒரு உயிருள்ள மொழியின் தொன்மையான வடிவங்களை வெறுமனே பிரதிபலிக்கலாம். உதாரணமாக, கிங் ஜேம்ஸ் விவிலியம் அல்லது ஆங்கிலிக்கம் பொதுப் பிரார்த்தனையின் பழைய பதிப்புகளைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் 17 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆங்கில மொழியின் கூறுகள் சீர்திருத்தத் திருச்சபை வழிபாட்டில் தற்போதைய நிலையில் உள்ளன. மிகவும் தீவிரமான சந்தர்ப்பங்களில், புனித நூல்களின் மொழியானது காலவோட்டத்தில் மிகவும் மாறிவிடும். அதனால் சிறப்பு பயிற்சி இல்லாமல் வழிபாட்டை புரிந்துகொள்ள முடியாது. உதாரணமாக, ரோமன் கத்தோலிக்க தேவாலயத்தின் வழிபாட்டு முறை லத்தீன் மொழியில் இருந்தது, ஏனெனில் 813 ல் டூர்ஸ் கவுன்சில் உள்ளூர் காதல் அல்லது ஜெர்மன் மொழியில் பிரசங்கிக்க உத்தரவிட்டது. இதேபோல், பண்டைய மசிதோனிய மொழி நவீன ஸ்லாவிக் மொழிகளைப் பேசுபவர்களுக்கு புரியாது, அவர்கள் குறிப்பாகப் படிக்காவிட்டால். புனித மொழிகளின் கருத்து தெய்வீக மொழிகளிலிருந்து வேறுபட்டது, அவை தெய்வீகத்திற்குரிய மொழிகளாகும் (அதாவது கடவுள் அல்லது கடவுள்கள்) மற்றும் இயற்கையான மொழிகளாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஸ்கிரிப்ட்டின் பெயரால் வெளிப்படுத்தப்பட்ட கருத்து, எடுத்துக்காட்டாக தேவநாகரேவில், ஸ்கிரிப்டின் பெயர் "கடவுளின் நகரத்தின் ஸ்கிரிப்ட்" என்று பொருள்படும், மேலும் பல இந்திய மொழிகளை எழுத பயன்படுகிறது.
இந்து சமயத்தில் பாரம்பரியமாக தமிழ் மற்றும் சமசுகிருதம் முக்கிய வழிபாட்டு மொழிகளாகக் கொண்டு உள்ளது. இந்து மதத்தின் முதல் இலக்கியக் குறிப்பு கிமு 5-10 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பண்டைய தமிழ் சங்க இலக்கியத்தில் உள்ளது. இந்து மதத்தில் குறிப்பாக சைவம் மற்றும் வைணவத்தில் தமிழ் இலக்கியங்கள் அதிகம். இந்து மத்ததின் தோற்றத்தின் பண்டைய இந்து மதம் மாற்று வடிவமாக திராவிட நாட்டுப்புற சமயமே அடிப்படையாக இருந்தது.
வேதங்கள், பகவத் கீதை, புராணங்கள், உபநிடதங்கள், இதிகாசம் இராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதம் மற்றும் சஹஸ்ரநாமம், சாமகம் மற்றும் ருத்ரம் போன்ற பல்வேறு வழிபாட்டு நூல்கள் சமஸ்கிருதத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளன. புராணங்கள் மற்றும் ஆகமங்கள் தமிழ் மற்றும் சமஸ்கிருதம் இரண்டிலும் உள்ளன.
இந்தியத் துணைக்கண்டம் முழுவதும் உள்ள பழங்காலக் கோயில்களில் உள்ள கல்வெட்டுகளில் பெரும்பாலானவை தமிழில் உள்ளன. தென்னிந்தியா, இலங்கை, தென்கிழக்கு ஆசியாவில் உள்ள கோவில்களில் தமிழ் வழிபாடு பரவலாக பயன்படுத்தப்படுகிறது. பன்னிரண்டு ஆழ்வார்களும் (வைணவ மரபின் புனிதக் கவிஞர்கள்) அறுபத்து மூன்று நாயனாரும் (சைவ மரபின் புனிதக் கவிஞர்கள்) தென்னிந்தியாவில் இந்து மதத்தின் பக்தி பாரம்பரியத்தை வெளிப்படுத்தியவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள். உலகில் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்படும் பழமையான மொழிகளில் தமிழ் மொழியும் ஒன்றாகும்.
சமஸ்கிருதமும் பெரும்பாலான இந்து சடங்குகளின் மந்திரமாக உள்ளது. இது இந்தோ-ஆரிய மொழி, எனவே இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிக்குடும்பத்தின் உறுப்பினராகும். எனவே இது கிரேக்க மற்றும் இலத்தீன் மொழிகளுடனும், ஐரோப்பா மற்றும் தெற்காசியாவின் பல வட்டார மொழிகளுடனும் சில ஒற்றுமைகளைக் கொண்டுள்ளது. லத்தீன் மற்றும் கிரேக்கத்தைப் போலவே, இது அதன் சமய நியதியுடன் மதச்சார்பற்ற இலக்கியத்தையும் கொண்டுள்ளது. பிற்கால நூற்றாண்டுகளின் பெரும்பாலான இந்து இறையியலாளர்கள் சமஸ்கிருதத்தில் எழுத விரும்பினர்.
சமஸ்கிருதம் பெரும்பாலும் பிராமணியத்துடன் தொடர்புடையதாக இருந்தாலும், இந்தியா முழுவதும் இருக்கும் இந்து மதத்தின் பல்வேறு விகாரங்களை இணைக்கும் ஒரே வழிபாட்டு இணைப்பு மொழியாக இது உள்ளது. சமஸ்கிருதம் அனுபவித்த உண்மையான நிலை, இந்து மதத்தின் முதன்மை மொழியாக, இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, தென்கிழக்கு ஆசியாவைப் போல இந்து மதம் செழித்து வளர்ந்த பிற பகுதிகளிலும் அதன் பிழைப்புக்கு உதவியது. சமஸ்கிருதம் மற்றும் தமிழ் தவிர, இந்தியாவின் பல்வேறு பிராந்திய மொழிகளில் இந்தி (உட்பட) பல இந்து ஆன்மீக படைப்புகள் இயற்றப்பட்டன. அவதி மற்றும் பிராஜ் பாஷா பேச்சுவழக்குகள்), அஸ்ஸாமி, பெங்காலி, ஒடியா, மைதிலி, பஞ்சாபி, தெலுங்கு, தமிழ், குஜராத்தி, கன்னடம், மலையாளம், மராத்தி, துளு, பழைய ஜாவானீஸ் மற்றும் பாலினீஸ் .
சமணமும் இந்து மதத்தைப் போலவே சமஸ்கிருதம் மற்றும் தமிழ் போன்ற வழிபாட்டு மொழியைக் கொண்டுள்ளது. அது தவிர மராத்திய மொழி மற்றும் இந்தியும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. சமணம் பொதுவாக இந்து மதத்தின் ஒரு பிரிவாக கருதப்படுகிறது.
சீக்கிய நூல்கள் பொதுவாக சமசுகிருதம் மற்றும் பஞ்சாபியில் உள்ளன.
அய்யாவழி நூல்கள் தமிழில் உள்ளன. அதை பின்பற்றுபவர்களும் இந்து மதப் பிரிவினராக கருதப்படுகின்றனர்.
பாளி, சமசுகிருதம், சீனம், தமிழ் மற்றும் திபெத்தியம் ஆகியவை புத்த மதத்தின் முக்கிய புனித மொழிகள்.
புத்தரின் சூத்திரங்கள் முதன்முதலில் பாளியில் எழுதப்பட்டபோது, சுமார் 20 பள்ளிகள் இருந்தன, ஒவ்வொன்றும் அதன் சொந்த பதிப்பிலிருந்து அசலில் இருந்து பெறப்பட்டது. பாளி நியதி தாம்ராஷதியா பள்ளியில் இருந்து உருவானது. சீன மற்றும் திபெத்திய நியதிகள் முக்கியமாக சர்வாஸ்திவாடா (முதலில் சமஸ்கிருதத்தில் எழுதப்பட்டது, அதில் துண்டுகள் எஞ்சியுள்ளன). இந்த நூல்கள் சீன மற்றும் திபெத்திய மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டன.
தேராவத பௌத்தத்தில் பாளி முக்கிய வழிப்பாட்டு மொழியாக விளங்குகிறது. வேத அசல் பாளியில் தொடர்ந்து ஆய்வுகள் செய்யப்படுகின்றன. பாளி சமஸ்கிருதத்துடன் நெருங்கிய தொடர்புடைய இந்திய பிராகிருதங்கள் ஒன்றிலிருந்து வந்தது. தாய்லாந்தில், தாய் எழுத்துக்களைப் பயன்படுத்தி பாளி எழுதப்படுகிறது, இதன் விளைவாக பாளி மொழியின் தாய் உச்சரிப்பு ஏற்படுகிறது.
மகாயான பௌத்தம் அதன் அசல் மொழியான சமஸ்கிருதத்தை சிறிதளவு பயன்படுத்துகிறது. மாறாக கிழக்கு ஆசியாவில், சீன மொழி முக்கியமாக பயன்படுத்தப்படுகிறது. சில ஜப்பானிய சடங்குகள், சீன நூல்கள் படிக்க அல்லது அவற்றின் ஆக்கக்கூறு எழுத்துக்கள் ஜப்பானிய மொழி உச்சரிப்புகள் கொண்ட வசனங்கள் இருவரும்.
வச்சிரயான பௌத்தம் மற்றும் திபெத்திய பௌத்தத்தில் திபெத்திய மொழி முக்கிய பாடசாலைகள், மற்றும் பாரம்பரிய திபெத்திய மொழி படிப்புக்கு பயன்படுத்தப்படும் முக்கிய மொழியாக உள்ளது. இருப்பினும் திபெத்திய பௌத்த நியதி மங்கோலியன் மற்றும் மஞ்சு போன்ற பிற மொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. சமஸ்கிருத புத்த இலக்கியத்தின் பல பொருட்கள் பாதுகாக்கப்பட்டன, ஏனெனில் அவை திபெத்துக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டன, 2003 ஆம் ஆண்டு வரை சமீபத்தில் திபெத்தில் தெரியாத பழங்கால சமஸ்கிருத நூல்களின் நகல்கள் வெளிவந்தன. திபெத்தில் சமஸ்கிருதம் "கடவுளின் நேர்த்தியான மொழி" என்று மதிப்பிடப்பட்டது. திபெத்திய பௌத்த தெய்வ யோகாவில் சாதனாவின் மற்ற பகுதிகள் பொதுவாக திபெத்தியத்தில் ஓதப்பட்டாலும் , நடைமுறையில் உள்ள மந்திரப் பகுதி பொதுவாக அதன் அசல் சமஸ்கிருதத்தில் தக்கவைக்கப்படுகிறது.
நேபாளத்தில் நெவார் புத்தமதம் வஜ்ராயனா என்பது பண்டைய சமஸ்கிருத புத்த நூல்களின் களஞ்சியமாகும், அவற்றில் பல இப்போது நேபாளத்தில் மட்டுமே உள்ளன. எந்த மொழியைப் பயன்படுத்தினாலும், ஜூடித் சிமர்-பிரவுன் ஒரு தாந்த்ரீக வஜ்ராயன உரை பெரும்பாலும் தெளிவற்ற அந்தி மொழியில் எழுதப்படுகிறது, அதனால் தகுதிவாய்ந்த ஆசிரியரின் வாய்மொழி விளக்கம் இல்லாமல் யாராலும் புரிந்து கொள்ள முடியாது.
இலங்கை பெளத்தர்கள் தமிழை தங்கள் வழிபாட்டு மொழிகளாகக் கருதி, தமிழ் புத்த நூல்களைப் படிக்கின்றனர்.