Sekolah Kebangsaan Cheng

Sekolah Kebangsaan Cheng atau nama ringkasnya SK Cheng, merupakan sebuah Sekolah kebangsaan yang terletak di Km.9 Jalan Krubong. Luas kawasan sekolah ialah kira-kira 2.389 ekar.
Pada tahun 2017, Sekolah Kebangsaan Cheng mempunyai seramai 284 orang murid lelaki dan 268 orang murid perempuan, menjadikan jumlah keseluruhan murid seramai 552 orang. Manakala bilangan guru pula adalah seramai 48 orang iaitu terdiri daripada 13 orang guru lelaki dan 35 orang guru perempuan.
Sekolah Kebangsaan Cheng telah dibangunkan pada awal tahun 1930-an. Pada peringkat awal, sekolah ini terdiri daripada sebuah bangunan dua tingkat yang diperbuat daripada kayu di sebelah atas manakala bawahnya diperbuat daripada batu dan atapnya ialah genting. Di tingkat atas bangunan ini ada sebuah bilik darjah besar tiga buah bilik di bawah. Bilik Guru Besar terletak di tingkat atas. Terdapat enam orang guru dan seorang tukang kebun.
Sekolah ini telah dibangunkan pada awal tahun 1930-an. Pada peringkat awal, sekolah ini hanya terdiri daripada sebuah bangunan dua tingkat beratap genting yang diperbuat daripada kayu pada bahagian sebelah atas manakala bahagian bawah diperbuat daripada batu (termasuk tangga). Bangunan sekolah ini telah digunakan selama 87 tahun dan masih kekal dimanfaatkan hingga ke hari ini yang mana sebelah bawah telah digunakan sebagai bilik stor sukan, surau dan bilik pemulihan jawi j-QAF yang juga digunakan di tingkat atas (bermula pada tahun 2005).
Pada tahun 1976, sebuah bangunan batu dua tingkat telah didirikan.Bangunan ini mempunyai dua buah bilik darjah, sebuah bilik, sebuah bilik Guru Besar, sebuah pejabat dah bilik tandas murid lelaki. Sebuah bilik darjah di tingkat bawah digunakan untuk bilik perpustakaan dan bilik pusat sumber.
Sebuah kantin sekolah yang sederhana besarnya telah dibangunkan bersama-sama dengan bangunan tambahan dua tingkat satu blok pada tahun yang sama. Sebuah padang permainan telah dibina pada tahun 1930-an yang masih digunakan hingga sekarang. Padang permainan ini juga digunakan oleh murid-murid tua sekolah dan orang luar untuk bermain bola sepak pada waktu petang.
Pada tahun 1988, pihak Lembaga Pengelola Sekolah pada ketika itu telah mendapat sokongan dan kerjasama daripada Jabatan Pelajaran Melaka dengan memutuskan untuk mendirikan sebuah lagi bangunan secara gotong-royong bersebelahan padang sekolah. Bangunan tersebut telah siap dibina pada 22 Disember 1988 dengan menempatkan empat buah bilik darjah yang baru.
Pada 27 Mac 1993, sebuah bangunan 4 tingkat dan sebuah bangunan tiga tingkat telah mula dibina. Bangunan tambahan ini mengandungi 12 buah bilik darjah, sebuah ruangan pentadbiran, sebuah bilik guru, perpustakaan, bilik tayang, bilik gerakan, bilik perkembangan staf, bilik sembayang, kedai buku, stor SPBT dan klinik. Bangunan ini mula digunakan pada tarikh 20 Jun 1994.
Pada pertengahan tahun 1995, sedikit unjuran telah dibuat untuk menambah keluasan kantin. Manakala pada pertengahan tahun 1999, blok F telah dibina dan digunakan sebagai bengkel Kemahiran Hidup (KH) pada Ogos 1999.
Pada tahun 2003 pula, sebuah makmal komputer telah dibina. Pembinaan makmal ini terpaksa mengorbankan sebahagian daripada kawasan padang sekolah memandangkan sudah tidak ada tempat lapang yang lain.
Pada tanggal 3 Januari 2005, sekolah ini telah memulakan kelas khas untuk murid pra-sekolah. Selain daripada itu, pada tahun 2007, sekolah telah mendapat peruntukan daripada pihak kerajaan untuk mengubah suai bilik darjah yang menempatkan murid-murid Pendidikan Khas.
Sekolah Kebangsaan Cheng Cemerlang Kawasan Tanjung Menjelang Tahun 2020
Melestarikan Sistem Pendidikan Yang Berkualiti
Untuk Membangunkan Potensi Individu
Bagi Memenuhi Aspirasi Negara
Memantapkan kualiti UPSR
Memacu dan mempertingkatkan komitmen dalam kualiti LINUS
Memperkasakan daya upaya guru dan staf SKC
Warna Kuning
Melambangkan agama sebagai garis panduan hidup bagi melahirkan modal insan yang beriman, berbudi pekerti mulia, berketrampilan dan sejahtera.
Warna Merah
Melambangkan semangat dan keberanian serta mempunyai daya tahan yang tinggi menghadapi rintangan (cabaran) dalam mengejar dan menggengam cita-cita.
Warna Hijau
Melambangkan keseimbangan dan keharmonian warga sekolah yang sentiasa aman dan damai berteraskan keislaman.
Warna Putih
Melambangkan kesucian dan ketulusan hati antara guru dan murid dalam memberi dan menerima ilmu.
Bintang
Pecah 5 melambangkan Rukun Islam yang menjadi pegangan umat Islam.
Bulan Sabit
Melambangkan Islam sebagai agama teras di SK Cheng.
Tiga Lapiasn Warna
Melambangkan kesepaduan tenaga guru, ibu bapa dan masyarakat bagi membentuk pelajar yang seimbang dari aspek fizikal, mental, rohani dan emosi.
Bentuk Bendera
Berlatarbelakangkan warna putih dan lencana kedudukan ditengah-tengah bendera.
Warna Putih
Melambangkan kesucian perjuangan pelajar untuk menaikkan imej sekolah sama ada dalam bidang akademik dan juga kokurikulum berdasarkan Prinsip Rukun Negara.
Warna Merah
Melambangkan semua warga sekolah menampilkan sifat berani, yakin dan gigih dalam pelaksanaan tanggungjawab terhadap diri, masyarakat, agama dan negara.
Warna Kuning
Melambangkan ketaatan dan kepatuhan semua warga sekolah terhadap Raja, negara dan undang-undang.
Warna Hijau
Melambangkan muafakat dan perpaduan di kalangan warga sekolah untuk merealisasikan matlamat dan wawasan sekolah.
Lencana Sekolah
Kedudukannya di tengah-tengah bendera serta meliputi keseluruhan warna yang terdapat pada bendera. Ini melambangkan hasrat sekolah untuk melahirkan insan yang seimbang dan harmonis melengkapi semua aspek kehidupan di dunia dan di akhirat.
Berusaha Maju
Berkhidmat untuk semua
Menjadi insan yang sempurna
Jujur ikhlas setia sopan santun dijaga
Bersatu berusaha
** SKC tetap utama
** Di sini langkahku bermula
** Ilmu penyuluh hidup cahaya masa depan
** Jasamu tak dilupa
Putra putri setia berpadu tenaga
Berusaha sentiasa
Maju dan berjaya tekad nan utama
Sama menuju wawasan
( Ulang ** )
Nyiru juga bermaksud badang, ayakan, tampian, tampah dan penampi. Nyiru lazimnya diperbuat daripada buluh atau rotan, berbentuk bujur atau bulat, beranyam rapat dan bingkainya beranyam tulang belut. Di negeri-negeri Pantai Timur, nyiru juga dikenali sebagai badang. Nyiru juga mempunyai nama, jenis dan bentuk yang berbeza bergantung kepada jenis bahan yang digunakan serta kegunaannya. Bentuk yang terdapat ialah bulat, bujur dan bersegi tiga.
Nyiru bentuk bujur diperbuat daripada kulit buluh dan digunakan oleh petani untuk menampi padi, iaitu mengasingkan padi daripada hampa. Proses ini dikenali juga sebagai mengangin padi. Melalui kaedah ini, padi diletakkan di dalam nyiru dan ditampi mengikut arah angin. Dengan cara ini, hampa akan jatuh ke tanah atau terbang ditiup angin. Hasilnya, hanya padi yang tinggal di dalam nyiru.
Kegunaan lain ialah sebagai bekas tampi padi atau beras, juga sebagai tempat untuk menjemur ikan. Nyiru juga digunakan untuk membersihkan antah daripada beras sebelum ditanak. Selain daripada itu, ia digunakan untuk mengasingkan beras dan antah, menjemur bahan makanan seperti pisang, kerepek ubi, tepung, gula yang telah ditumbuk.
Angklung biasanya terdiri daripada ancak (rangka buluh) dengan sepasang atau lebih tiub buluh yang menggelunsur dalam ancak tersebut. Tiub ini mempunyai panjang yang berbeza dan dipotong satu pertiga pada bahagian atas. Hujung kedua bahagian ditutup dengan penyumbat. Dua unjuran terpacak keluar dan dipasangkan dengan longgar kepada slot tiub melintang.
Kedua tiub disuaikan berbeza satu oktaf setiap satu (tiga tiub boleh membentuk dua oktaf atau satu kord). Apabila digetarkan, gegaran tibu menghentam dasar dan menghasilkan nada. Disebabkan setiap alat hanya menghasilkan satu nada, ia memerlukan sekumpulan angklung bagi menghasilkan irama yang lengkap.
Pada masa dahulu sebelum adanya bekalan elektrik ke rumah-rumah terutamanya di kawasan perkampungan, ramai orang mempunyai alternatif untuk menghilangkan kedut-kedut di pakaian masing-masing. Salah satu alat yang biasa digunakan adalah seterika tradisional yang menggunakan bahan bakar iaitu arang sebagai pemanas seterika tersebut.
Seterika arang diperbuat daripada tembaga dan bentuknya adalah lebih kurang sama dengan bentuk seterika moden pada masa kini tetapi ia mempunyai saiz yang agak besar dan tinggi. Ia dibahagikan kepada dua bahagian dan mempunyai pemegang yang agak selesa bagi kegunaan menggosok pakaian. Pada bahagian atasnya ada penutup dan penutup tersebut boleh dibuka tutup bagi meletakkan arang. Kayu arang terlebih dahulu dibakar sehingga merah membara. Selepas itu ia dimasukkan ke dalam badan seterika dan ditutup. Seterika tersebut akan ditekap ke atas daun pisang terlebih dahulu bagi mengawal tahap kepanasan seterika tersebut untuk disesuaikan dengan pakaian yang ingin digosok. Beberapa helai pakaian boleh diseterika dalam satu-satu masa dan jika seterika itu telah berkurang panasnya, ia akan digantikan dengan bara yang baru.
Arang perlu dibuang atau dikeluarkan daripada seterika apabila urusan menggosok pakaian telah selesai. lazimnya ia boleh digunakan sebagai bahan bakar untuk memasak di dapur kayu atau arang.
Ada satu kuda sakti,
Badannya kayu, kepalanya besi,
Naik orang tak henti-henti
Kadang petang, kadang pagi.
Kukur kelapa merupakan sejenis alat yang digunakan untuk memarut kelapa atau mengikis isi kelapa daripada tempurungnya. Ia mempunyai besi pipis, bulat kadang-kadang separuh bulat dan bergigi sebagai mata atau senjata untuk mengeluarkan isi kelapa daripada tempurungnya. Penggunaan alat ini sangatlah efektif kerana ianya merupakan satu penemuan yang sangat berjaya sehingga mampu menghasilkan produk baru iaitu himpunan isi kelapa yang telah diparut dan akhirya diperah menjadi cecair santan yang biasanya digunakan dalam masakan orang Melayu. Selain itu, isi kelapa yang telah diparut menggunakan kukur kelapa tradisional juga boleh dijadikan sebagai hiasan ataupun sebagai bahan dalam pembuatan kuih-muih tradisional. Cara penggunaan kukur kelapa ialah duduk di atas belakang badan dan parut kelapa menggunakan kedua-dua belah tangan dengan cara duduk yang bersimpuh bagi golongan wanita. Direkabentuk berasaskan rupa bentuk binatang berkaki empat lengkap dengan ekor dan bermotifkan tumbuh-tumbuhan. Ia menjadi alat yang menambah nilai kasih sayang di antara ibu dan anak apabila kanak-kanak zaman dahulu sentiasa menanti peluang untuk duduk di belakang ibu semasa si ibu sedang mengukur kelapa. Lagi indah apabila muncul teka-teki berbunyi 'naik kuda, tabur bunga’. Namun begitu, setelah kemunculan alatan mesin yang canggih menjadikan perkakas ini telah semakin dilupakan.
Terendak merupakan sejenis topi yang umumnya berbentuk kerucut dengan tepi lebar dan berasal dari Asia Timur, Selatan dan Tenggara, khususnya Bangladesh, Bhutan, China, Kemboja, India, Indonesia, Jepun, Korea, Malaysia, Myanmar, Filipina, sesetengah kawasan Manchuria Rusia dan Vietnam.
Terendak diikat pada kepala dengan kain pengikat dagu yang lazimnya diperbuat daripada sutera.Terendak digunakan terutamanya sebagai perlindungan daripada matahari dan hujan. Terendak yang diperbuat daripada jerami atau anyaman pula boleh dicelup ke dalam air lalu dipakai sebagai alat pendingin sejat yang spontan.
Lesung batu merupakan lesung yang diperbuat daripada batu yang sering digunakan pada suatu masa dahulu bagi menumbuk ramuan untuk memasak. Ia merupakan satu kemestian bagi setiap rumah untuk memilikinya, dan sering kali digunakan bagi menumbuk antara lain, sambal belacan. Ia dianggap sebagai peralatan dapur yang asas selain pisau, periuk dan sebagainya.
Ia digunakan di serata dunia sejak zaman gangsa (atau mungkin sebelumnya) lagi. Walaupun bahan yang digunakan untuk membuat lesung batu berbeza tetapi rekaannya hampir sama dan stabil sepanjang zaman walaupun ia datang dalam pelbagai saiz, bentuk, berat dan komposisi. Kelainan-kelainan ini penting, bergantung kepada kegunaan utamanya. Ia sangat popular digunakan oleh masyarakat desa untuk membuat pelbagai juadah atau bahan masakan dan juga ubat-ubatan.
Kebolehannya untuk menyerap, menguatkan dan mengeluarkan kembali rasa bahan-bahan yang ditumbuk adalah satu daripada keunikannya.
Ia popular terutama sekali di Asia Tenggara dimana pada kebiasaannya ia digunakan untuk menumis atau menumbuk rempah dan perasa masakan seperti gulai. Di barat ia biasanya dikenali sebagai 'mortar and pestle' dan mempunyai kegunaan yang hampir serupa walau bergantung kepada keadaan dan budaya masyarakat setempat.
Penggunaannya mudah, cepat dan tidak memerlukan kuasa eletrik. Ia juga boleh dijadikan senjata. Pada kebiasaannya, lesung sangat sukar pecah, rapuh atau retak kecuali pada keadaan-keadaan ekstrem tertentu.
Ketam kayu manual sudah sejak lama menjadi alat utama pada proses pengerjaan kayu. Berfungsi untuk menghaluskan permukaan kayu setelah keluar dari kiln dry.
Bagian Ketam Kayu (tradisional) dan fungsinya:
1. Blok Ketam
Bagian utama ini berbentuk balok ukuran sekitar 25 x 7,5 x 5,5 cm dengan bagian dasar sangat rata dan halus. Bahan baku kayu yang keras sangat mempengaruhi keawetan dari alat tangan ini. Pada bagian tengahnya dilubangi sedemikian rupa untuk mata pisau beserta pasak pengunci.
2. Batang pegangan
Terdapat lubang melintang di tengah blok ketam untuk menempatkan batang kayu sebagai pegangan.
3. Mata pisau utama
Mata pisau selebar sekitar 44mm menjadi bahagian penting untuk ketam kayu.
4. Pisau penebal
Berfungsi untuk mengatur ketebalan serutan. Plat pisau ini terhubung dengan pisau utama dengan sekrup yang bisa mengatur peletakan pisau penebal terhadap pisau utama.
5. Pasak
Pasak pisau untuk mengencangkan posisi pisau terhadap blok ketam.
Raga adalah merupakan salah satu anyaman tradisional yang dibuat menggunakan rotan atau buluh yang dianyam jarang bagi kegunaan tertentu pada masa dahulu. Rotan yang kecil dan halus akan digunakan untuk menganyam aneka jenis raga dan juga bakul.
Raga merupakan hasil anyaman yang mempunyai tangkai dalam saiz yang kecil digunakan bagi menyimpan ikan salai, bawang, buah-buahan dan sayur-sayuran. Ada juga raga yang besar diperbuat daripada buluh digunakan untuk mengisi sayur-sayuran untuk dijual di pasar dan bagi memungut hasil pertanian di kebun-kebun.
Bubu merupakan sejenis alat menangkap ikan dan termasuk dalam kumpulan perangkap. Ianya sering digunakan oleh masyarakat Melayu yang tinggal di persisiran pantai, lautan ataupun penduduk desa yang tinggal berhampiran dengan sungai. Walaupun bentuknya yang agak berbeza dengan mana-mana perangkap yang lain kerana saiznya yang agak kecil, namun ianya mudah dibawa dan senang diletakkan di tempat yang didapati banyak mempunyai ikan. Terdapat beberapa jenis bubu antaranya ialah bubu batang, bubu daun, bubu janbul dan bubu sadah. Bubu merupakan salah satu alat tangkapan tradisional Melayu yang masih kekal dengan bentuk asal dan ianya masih digunakan sehingga hari ini.
Secara amnya, sebuah bubu dibentuk daripada tapak berbentuk empat segi bujur yang diperbuat daripada rotan atau buluh mengikut rupa bentuk tertentu. Seluruh tapak dan rangka ini diliputi dengan kawat mata punai. Di bahagian depannya terdapat satu pintu masuk yang dipanggil injap yang berbentuk seperti leher kuda. Fungsinya adalah untuk memerangkap hasil tangkapan dengan membenarkan ikan masuk tetapi menghalangnya daripada keluar, manakala satu lagi pintu yang boleh dibuka dan ditutup, berada di bahagian tapak untuk mengeluarkan hasil tangkapan. Pembuat bubu hanya memerlukan kemahiran meraut dan menganyam buluh. Buluh tersebut perlu dipotong kecil-kecil secara memanjang dan diraut untuk menjadi bilah yang boleh dianyam. Bahagian atasnya dibentuk untuk dibuat lingkaran supaya dapat menyokong buluh-buluh yang akan disatukan dengan pengadangnya.
Sehingga kini masih terdapat penduduk desa menggunakan bubu tradisional untuk menangkap ikan air tawar khasnya bagi memenuhi keperluan harian. Antara hasil tangkapan ikan yang biasa diperolehi ialah ikan sepat, keli, haruan, puyu dan ikan air tawar yang lain yang amat digemari oleh masyarakat desa.
Pada masa ini, bubu telah diubahsuai dan diperbuat daripada bahan-bahan logam sesuai dengan penggunaannya untuk dilabuhkan di dasar lautan agar tahan lebih lama. Sungguhpun begitu, pembuatan bubu tradisional ternyata lebih mudah dan menjimatkan berbanding dengan bubu moden.
Batu kisar diperbuat daripada batu granit dan terdiri daripada dua komponen iaitu ibu dan anak. Bahagian anak mempunyai lubang untuk mengisi bahan kisar dan kayu pemegang untuk mengisar. Bahagian ibu pula mempunyai alur dan muncung untuk mengalirkan cecair kisaran. Batu kisar biasanya digunakan untuk mengisar bahan-bahan seperti beras, pulut, kacang hijau dan sebagainya bagi menghasilkan cecair tepung untuk membuat kuih-muih. Ianya juga digunakan dalam bidang perubatan bagi mengisar ramuan untuk ubat-ubatan tradisional.
Sebelum dikisar, bahan yang hendak dikisar perlulah dibasuh bersih dan direndam semalaman untuk melembutkannya dan memudahkan untuk dikisar. Bahan yang hendak dikisar hendaklah diletakkan sesudu demi sesudu kedalam lubang yang terdapat pada anak kisar. Masukkan juga 2-3 sudu air untuk memudahkan kisaran. Jika tidak, hasil kisaran akan menjadi kasar dan kuih yang akan dihasilkan agak tidak cantik. Bahagian muncung yang terdapat pada ibu kisar hendaklah ditadah dengan besen. Ini kerana hasil kisaran akan keluar melalui muncung yang terdapat pada ibu kisar. Proses ini dilakukan sehingga selesai. Hasil kisaran seterusnya bolehlah digunakan untuk membuat kuih kacau seperti kuih lompat tikam, cendol dan lain-lain. Jika ingin membuat kuih seperti puteri mandi dan onde-onde buah melaka, hasil kisaran tadi hendaklah ditapis menggunakan kain. Ini bertujuan untuk membuang air yang terdapat dalam hasil kisaran.