davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Mie bakso

Mie bakso is an Indonesian noodle soup dish consists of bakso meatballs served with yellow noodles and rice vermicelli. This dish is well known in Chinese Indonesian, Javanese and Malay cuisine. Mie bakso is almost identical with soto mie, only this dish has meatball instead of slices of chicken meat.
Mie bakso can be found all across Indonesia, from street vendors to high-class restaurants. Along with soto, satay and siomay, mie bakso is one of the most popular street foods in Indonesia.
Bean sprouts chicken

Bean sprouts chicken (Simplified Chinese: 芽菜鸡, Hanyu Pinyin: Yácàijī; Jyutping: Ngaa2 coi3 gai1; Malay: Ayam tauge; Jawi: ايم تاوڬي) is a dish similar to the Hainanese chicken rice, the only difference being the dish comes with a plate of beansprouts. The steamed chicken is served with light soy sauce flavoured with oil.
People usually eat rice as an accompaniment; however sometimes people can also choose to accompany the chicken and bean sprout with a bowl of hor fun (Simplified Chinese: 河粉, Jyutping: ho2 fan2) clear chicken soup.
This dish can be found in Ipoh, Perak, Malaysia, where the bean sprouts are known to be crunchy and succulent, thanks to the hard water from the limestone hills in the surrounding Kinta Valley.
Au jus

Au jus (French: [o ʒy]) is a French culinary term meaning "with juice". It refers to meat dishes prepared or served together with a light broth or gravy, made from the fluids secreted by the meat as it is cooked. In French cuisine, cooking au jus is a natural way to enhance the flavour of dishes, mainly chicken, veal, and lamb. In American cuisine, the term is sometimes used to refer to a light sauce for beef recipes, which may be served with the food or placed on the side for dipping.
To prepare a natural jus, the cook may skim off the fat from the juices left after cooking and bring the remaining meat stock and water to a boil. Jus can be frozen for six months or longer, but the flavour may suffer after this time.
Au jus recipes in the United States often use soy sauce, Worcestershire sauce, salt, pepper, white or brown sugar, garlic, beets, carrots, onions, or other ingredients to make something more like a gravy. The American jus is sometimes prepared separately, rather than being produced naturally by the food being cooked. An example could be a beef jus made by reducing beef stock to a concentrated form (also known as Glace de Viande) to accompany a meat dish. It is typically served with the French dip sandwich.
Jus can also be made by extracting the juice from the original meat and combining it with another liquid e.g. red wine (thus forming a red wine jus).
A powdered product described as jus is also sold and is rubbed into the meat before cooking or added afterwards. Powdered forms generally use a combination of salt, dried onion, and sometimes sugar as primary flavoring agents.
In the United States, the phrase au jus is often used as a noun, owing to it having been adapted in culinary references into the noun form: Rather than a "sandwich au jus", the menu may read "sandwich with au jus".
இந்தியாவின் நாட்டுப்புறவியல்

இந்தியாவின் நாட்டுப்புறவியல் (Folklore of India) இந்தியாவின் நாட்டுப்புறவியல் இந்தியா தேசத்தின் மற்றும் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் நாட்டுப்புறக் கதைகளை ஒருங்கிணைக்கின்றன. இந்தியா ஒரு இன மற்றும் மத ரீதியாக வேறுபட்ட நாடு. இந்த பன்முகத்தன்மையைக் கருத்தில் கொண்டு, இந்தியாவின் நாட்டுப்புறக் கதைகளைப் பற்றி ஒரு அலகு என்று பரவலாகப் பொதுமைப்படுத்துவது கடினம்.
இந்தியா ஒரு இந்து பெரும்பான்மை கொண்ட நாடு என்றாலும், மக்கள்தொகையில் மூன்றில் நான்கில் ஒரு பகுதியினர் தங்களை இந்துக்கள் என்று அடையாளப்படுத்திக் கொண்டாலும், அதில் ஒற்றை, ஒருங்கிணைந்த, மற்றும் பரவலான அடையாளக் கருத்து எதுவும் இல்லை. இந்து மதத்தின் நெகிழ்வான தன்மை காரணமாகவே இது பல்வேறு பன்முக மரபுகள், ஏராளமான பிராந்திய கலாச்சாரங்கள் மற்றும் வெவ்வேறு மதங்கள் கூட வளர அனுமதிக்கிறது. இந்து மதத்தில் நாட்டுப்புற மதம் உள்ளூர் மத நடைமுறைகளுக்குப் பின்னால் உள்ள பகுத்தறிவை விளக்கக்கூடும். மேலும் உள்ளூர் மத பழக்கவழக்கங்கள் அல்லது சடங்குகள் இருப்பதை விளக்கும் உள்ளூர் கட்டுக்கதைகளைக் கொண்டிருக்கலாம். கிறித்துவம் அல்லது இஸ்லாம் போன்ற மதங்களில் ஒப்பிடக்கூடிய பழக்கவழக்கங்களை விட இந்த வகையான உள்ளூர் மாறுபாடுகள் இந்து மதத்தில் உயர்ந்த அந்தஸ்தைக் கொண்டுள்ளன. எவ்வாறாயினும், தற்போது புரிந்துகொள்ளப்பட்ட நாட்டுப்புறக் கதைகள் மத அல்லது இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட நம்பிக்கைகள் மற்றும் நடைமுறைகளுக்கு அப்பாற்பட்டவை.
இந்தியாவின் நாட்டுப்புற மற்றும் பழங்குடி கலைகள் நாட்டின் வளமான பாரம்பரியத்தைப் பற்றி பேசுகின்றன. இந்தியாவில் கலை வடிவங்கள் நேர்த்தியான மற்றும் வெளிப்படையானவை. நாட்டுப்புற கலை வடிவங்களில் முகலாய ஓவியப் பள்ளி, ராஜஸ்தானி ஓவியப் பள்ளி, நகாஷி கலைப்பள்ளி போன்ற பல்வேறு கலைப் பள்ளிகள் அடங்கும். ஒவ்வொரு பள்ளியும் அதன் தனித்துவமான வண்ண கலவைகள் அல்லது புள்ளிவிவரங்கள் மற்றும் அதன் அம்சங்களைக் கொண்டுள்ளது. பிற பிரபலமான நாட்டுப்புற கலை வடிவங்களில் பீகாரில் இருந்து மதுபானி ஓவியங்கள், இமாச்சல பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த காங்க்ரா ஓவியம் மற்றும் மகாராட்டிராவின் வார்லி ஓவியங்கள் ஆகியவை அடங்கும். தென்னிந்தியாவிலிருந்து வந்த தஞ்சை ஓவியங்கள் உண்மையான தங்கத்தை அவற்றின் ஓவியங்களில் இணைத்துள்ளன. உள்ளூர் கண்காட்சிகள், திருவிழாக்கள், தெய்வங்கள் மற்றும் நாயகர்கள் (வீரர்கள்) இந்த கலை வடிவத்தில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றனர்.
இந்தியாவின் சில பிரபலமான நாட்டுப்புற மற்றும் பழங்குடி கலைகள் பின்வருமாறு:
சமசுகிருதத்திலும், இந்தியாவின் பல்வேறு வடமொழிகளிலும் வாய்வழி மரபில் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ள வீரப் பாடல்களும் காவியக் கவிதைகளும் கொண்ட ஒரு பெரிய உடலை இந்தியா கொண்டுள்ளது. அத்தகைய ஒரு வாய்வழி காவியம், பபுஜியின் கதையைச் சொல்கிறது. இது இந்தியாவின் ராஜஸ்தானின் போபா மக்கள் நாட்டுப்புற தெய்வங்களின் பாடகர்கள் என்று அழைக்கப்படும் தொழில்முறை கதை சொல்பவர்களால் சொல்லப்படுகிறது. ராஜஸ்தானைச் சேர்ந்த டாக்டர் ஜான் ஸ்மித் என்பவர் இதைச் சேகரித்தார். அவர் கதையின் கதாபாத்திரங்களை சித்தரிக்கும் ஒரு திரைசீலையின் முன் அதை வழங்குகிறார்.
குசராத்தின் கர்பா மற்றும் தண்டியா ராஸ், ஒடிசாவின் சம்பல்பூரி நடனம், சாவ், அல்காப் மற்றும் மேற்கு வங்காளத்தின் காம்பிரா, அசாமின் பிஹு, ராஜஸ்தான் மற்றும் அரியானாவின் கூமர், பங்ரா மற்றும் பஞ்சாபின் கிடா, கோவாவின் தங்கர், கோவாவின் தாங்கர் ஆந்திராவின் கோலாட்டம், கர்நாடகாவின் யக்சகானா, கேரளாவின் திரையாட்டம் மற்றும் நாகாலாந்தின் சாங் லோ போன்ற எண்ணற்ற புராணங்கள், நாட்டுப்புறக் கதைகள் மற்றும் பருவகால மாற்றங்களிலிருந்து அவற்றின் கூறுகளைப் பெறுகின்றன.
சர்மயா கலை அறக்கட்டளை

சர்மயா கலை அறக்கட்டளை என்பது இந்திய துணைக் கண்டத்தில் உள்ள கலை, கலைப்பொருட்கள் மற்றும் வாழும் மரபுகளின் இலாப நோக்கற்ற களஞ்சியமாகும். 2015 இல் இண்டஸ்இந்த் வங்கியின் தலைமை செயற்பாட்டு அதிகாரியானபால் ஆபிரகாம் அவர்களால் நிறுவப்பட்டது, சர்மயா இந்தியாவின் மும்பையில் உள்ளது. சர்மயா என்பது ஒரு இணைய முறையிலான அருங்காட்சியகம் ஆகும், இது துணைக் கண்டத்தின் பல்வேறு வரலாறுகள் மற்றும் கலை மரபுகளை பிரதிபலிக்கிறது. நாணயவியல், வரைபடவியல், புகைப்படம் எடுத்தல், வேலைப்பாடுகள், நவீன கலை, வாழும் மரபுகள் மற்றும் அரிய புத்தகங்கள் என்ற வகைகளில் சேகரிப்பில் உள்ள பொருள்கள் அடங்கும்.
சர்மயா சேகரிப்பு காந்தார கால நாணயங்கள் முதல் பேரரசர் அக்பரின் தங்க மொஹூர் வரையிலானது, கி.பி 1022 இல் இந்தியாவை ஆண்ட பண்டைய வம்சங்களின் விரிவான வரைபடம், இந்தியாவின் முதல் உருவப்படங்களை வழங்கும் 19 ஆம் நூற்றாண்டின் புகைப்படங்களின் தேர்வு மற்றும் டிரிப்டிச் வேலைப்பாடு. திப்பு சுல்தான் ஆங்கிலேய ராணுவத்துடன் போரிட்டார்.
சேகரிப்பில் உள்ள வகைகள் பழங்குடியினர் மற்றும் நாட்டுப்புறங்களின் கலவையாகும், இதில் கோண்ட் கலையின் பரவலாகக் கருதப்படும் மேதை ஜங்கர் சிங் ஷியாமின் படைப்புகள், அத்துடன் பாட் ஓவியர் ஸ்ரீலால் ஜோஷி மற்றும் வார்லி கலைஞர் ஜிவ்யா சோமா மஹேஸ் போன்ற பெயர்களும் அடங்கும். இது இந்திய நவீன மாஸ்டர்களான எம்.எஃப் ஹுசைன், எஃப்.என். சௌசா மற்றும் கே.எச்.ஆரா ஆகியோரின் படைப்புகளையும், பத்ரி நாராயண், ஏ.எக்ஸ் ட்ரிண்டேட் மற்றும் ஜாமினி ராய் ஆகியோரின் விரிவான படைப்புகளையும் உள்ளடக்கியது.
சர்மாயா நிறுவனர் ஆபிரகாம் மேற்கொண்ட ஒரு சிறப்புத் திட்டம் இசா-நாமாவின் கமிஷன் ஆகும் : இயேசு கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கையைச் சித்தரிக்கும் சிறு ஓவியத் திட்டம். முகலாய ஓவியப் பாணியில் மினியேச்சர்-ஓவியக் கலைஞர் மணீஷ் சோனியுடன் இணைந்து இந்தத் திட்டம் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.
சர்மாயாவின் முதல் கண்காட்சி ஜனவரி 2018 இல் போர்ட்ரெய்ட் ஆஃப் எ நேஷன் உடன் திறக்கப்பட்டது, இது இந்திய துணைக் கண்டத்தில் இருந்து 19 ஆம் நூற்றாண்டின் அரிய புகைப்படங்களின் தொகுப்பாகும். இந்த நிகழ்ச்சி புகைப்படக் கலைஞர் மாதவன் பிள்ளையால் தொகுக்கப்பட்டது மற்றும் பாதுகாவலர் அபா நரேன் லம்பாவால் வடிவமைக்கப்பட்டது, புகைப்படக்கலையின் பரிணாம வளர்ச்சிக்கும் இந்தியாவின் அரசியல் நிலப்பரப்புக்கும் இடையிலான தொடர்புகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது. ராஜா தீன் தயாள், சாமுவேல் போர்ன், ஃபெலிஸ் பீட்டோ மற்றும் தாமஸ் பிக்ஸ் உள்ளிட்ட புகைப்படக் கலைஞர்கள் இடம்பெற்றுள்ளனர்.
ஜங்கர் சிங் ஷியாம்

ஜங்கர் சிங் ஷியாம் (Jangarh Singh Shyam) (1962-2001) ஒரு முன்னோடி சமகால இந்திய கலைஞர் ஆவார். ஜங்கர் கலாம் என்ற புதிய இந்திய கலைப் பள்ளியையும் உருவாக்கினார். போபால், தில்லி, தோக்கியோ, நியூயார்க்கு உட்பட உலகம் முழுவதும் இவரது படைப்புகள் பரவலாக காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன. பாரிஸில் உள்ள மேஜீசியன்ஸ் டி லா டெர்ரே (1989) மற்றும் புது தில்லி (1998) வரைகலைக் காட்சிக் கூடத்தில் ஜோதிந்திர ஜெயின் தொகுத்த ஓவியங்கள் ஆகியவை இவரது மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க கண்காட்சிகளில் அடங்கும். இவரது 1988 ஆம் ஆண்டு லேண்ட்ஸ்கேப் வித் ஸ்பைடர் 2010 இல் நியூயார்க்கில் உள்ள ஏல நிறுவனமான சோதேபியில், $31,250க்கு விற்கப்பட்டது- இது ஒரு ஆதிவாசி கலைஞருக்கு முதல் கௌரவமாகும். மத்தியப் பிரதேச சட்டமன்றம், விதான் பவன், பழங்குடி மற்றும் சமகால இந்திய கலைகளின் மிகவும் மதிப்புமிக்க அருங்காட்சியகங்களில் ஒன்றான பாரத் பவன் போன்ற இடங்களில் இவரது ஓவியங்கள் வரையப்பட்டது. தனது ஓவியங்களுக்கு காகிதம் மற்றும் கேன்வாஸைப் பயன்படுத்திய முதல் கோண்டு கலைஞர்களில் இவரும் ஒருவர். இதன்மூலம் இப்போது "ஜங்கர் கலாம்" என்று அழைக்கப்படும் கலைக்கூடத்தை திறந்து வைத்தார்.
கிழக்கு மத்திய பிரதேசத்தின் (திண்டோரி மாவட்டம்), மண்டலா மாவட்டம், பதங்கர் கிராமத்தில் ஒரு பர்தான் கோண்டு குடும்பத்தில் ஜங்கர் பிறந்தார். இவர் கடுமையான வறுமையில் வளர்ந்தார். இது இவரை பள்ளியை விட்டு வெளியேறவும், விவசாயத்தில் ஈடுபடவும் கட்டாயப்படுத்தியது. இவர் எருமைகளை மேய்ந்து அருகிலுள்ள ஊரில் அதன் பாலை விற்று வந்தார்.
தனது பதினாறாவது வயதில் சோன்பூர் கிராமத்தைச் சேர்ந்த நங்குசியா பாய் என்பவரை மணந்தார்; இவரது மனைவியும் பின்னர் ஒரு சக கலைஞராக மாறினார். இவரது திருமணத்திற்கு சில வருடங்கள் கழித்து, அக்டோபர் 1981 இல், கலை அருங்காட்சியகமான பாரத் பவனிலிருந்து அணுகினர். அதன் முதல் இயக்குனரான கலைஞர் ஜகதீஷ் சுவாமிநாதனை இவர் சந்தித்தார். இவரது திறமையை உணர்ந்து சுவாமிநாதன் அவரை நகரத்திற்கு அழைத்துச் சென்று ஷியாமின் ஓவியங்களின் கண்காட்சிகளை நடத்தினார். ஷியாம் விரைவில் சர்வதேச அங்கீகாரத்தைப் பெற்றார். மேலும், அவரது ஓவியங்கள் சப்பான், ஐக்கிய இராச்சியம், அமெரிக்காவில் உள்ள கண்காட்சிகளில் சேர்க்கப்பட்டன. 1982 ஆம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்ட போபாலின் பலகலை வளாகமான பாரத் பவன் மற்றும் அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ள பழங்குடி கலைகளின் தொகுப்புக்கு சுவாமிநாதன் உதவினார்.
பிப்ரவரி 1982இல் பாரத் பவனின் தொடக்க கண்காட்சியில் இவரது முதல் மாதிரி ஓவியங்களை காட்சிப் படுத்தினார். பின்னர், இவர் பாரத் பவனின் வரைகலை துறையில் பணிபுரிந்தார். மேலும் இவர் தனது குடும்பத்தினருடன் போபாலின் பேராசிரியர் காலனியில் உள்ள சுவாமிநாதனின் வீட்டின் பின்னால் வாழத் தொடங்கினார்.
1986 ஆம் ஆண்டில், மத்தியப் பிரதேச அரசு வழங்கிய மிக உயர்ந்த ஷிக்கார் சம்மான் விருது வழங்கப்பட்டது. புகழ்பெற்ற கட்டிடக் கலைஞர் சார்லசு கொரியா வடிவமைத்த போபாலில் புதிய சட்டமன்றக் கட்டடம் விதான் பவனுக்கான வெளிப்புற சுவரோவியங்களை வரைய இவர் நியமிக்கப்பட்டார். 1989 ஆம் ஆண்டில், பாரிஸில் நடந்த பாம்பிடோ மையத்தின் மேஜிசியன்ஸ் டி லா டெர்ரே (பூமியின் மந்திரவாதிகள்) கண்காட்சியில் இவரது ஓவியங்கள் காட்சிப்படுத்தப்பட்டது. சப்பானின் டோகாமாச்சியில் உள்ள மிதிலா அருங்காட்சியகத்தில் தங்கி சில காலம் தனது பணிகளைச் செய்தார்.
2001 ஆம் ஆண்டில், மிதிலா அருங்காட்சியகத்தில் தனது அறையில் இவர் தூக்குப்போட்டு தற்கொலை செய்து கொண்டார். சப்பானில் உள்ள அருங்காட்சியகத்தின் உரிமையாளரை இந்திய கலைச் சமூகம் குற்றம் சாட்டினாலும், இவர் உயிரை மாய்த்துக் கொண்டதற்கான காரணங்கள் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
அர்ச்சனா கோச்சார்

அர்ச்சனா கோச்சார் (Archana Kochhar) (பிறப்பு 1972) ஓர் இந்திய ஆடை வடிவமைப்பாளர் ஆவார். இவர் பெரும்பாலும் இந்தியாவின் முதல் ஐந்து ஆடை வடிவமைப்பாளர்களின் பட்டியலில் கணக்கிடப்படுகிறார். இவர் முக்கியமாக உலகளாவிய வடிவமைப்பு உணர்வுகளுக்கு பெயர் பெற்றவர்.
அர்ச்சனா கோச்சார் தேசிய மற்றும் சர்வதேச நிகழ்வுகளில் தனது தொகுப்பை காட்சிப்படுத்த அழைக்கப்பட்டார். லக்மே பேஷன் வீக், இந்தியா பேஷன் வீக் மற்றும் நியூயார்க் ஃபேஷன் வீக் போன்ற நிகழ்வுகளில் அர்ச்சனா கோச்சார் தனது வடிவமைப்புகளை காட்சிப்படுத்தியுள்ளார்.
மரியாதைக்குரிய பிரதமர் நரேந்திர மோடியுடன் "மேக் இன் இந்தியா" பிரச்சாரத்தில் பஞ்சாரா மற்றும் வார்லி போன்ற பல்வேறு திட்டங்களில் இவர் நெருக்கமாக பணியாற்றி வருகிறார்.
சார்க்கண்டில் இருந்து பழங்குடி பெண் நெசவாளர்களுடன் "அகிம்சை பட்டு" துணி திட்டத்திலும் நெருக்கமாக பணியாற்றியுள்ளார். இது ஒரு பட்டுப்புழுவையும் கொல்லாமல் தயாரிக்கப்படுகிறது. நியூயார்க் வடிவமைப்பு கண்காட்சியில் இந்த தனித்துவமான பட்டு காட்சிப்படுத்துவதன் மூலம் இந்த கருத்தை உலகமயமாக்கியுள்ளது.
மும்பையில் நடந்த இந்திய விவகாரங்கள் 6வது வருடாந்திர இந்திய தலைமை மாநாட்டில் 2015 ஆம் ஆண்டில் சத்யா பிரம்மாவின் முயற்சியால் பெண்கள் வலுவூட்டலுக்கான நெசவு சமூகத்தில் வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கும் நோக்கத்துடன் மேக் இன் இந்தியா அகிம்சா பட்டுச் சேலையை அர்ச்சனா காட்சிப்படுத்தினார்.
இவர் நியூயார்க் வடிவைமைப்பு நிகழ்வில் பல பருவங்களுக்கு தனது சமகால தொகுப்புகளை காட்சிப்படுத்தியுள்ளார். இதில் மிகவும் மறக்கமுடியாத ஒன்று, அமிலத் தாக்குதலால் பாதிக்கப்பட்ட ரேசுமா குரேசியை மேடையேற்றி அழைத்துச் செல்வதன் மூலம் "அழகை திரும்பக் கொண்டு வருதல்" இயக்கத்தின் மூலம் அமிலம் எரிந்த பாதிக்கப்பட்டவர்களின் விழிப்புணர்வை ஊக்குவித்தார். இது நியூயார்க் டைம்ஸ், காஸ்மோபாலிட்டன் மற்றும் வோக் உட்பட உலகம் முழுவதும் 280க்கும் மேற்பட்ட ஊடக நிறுவனங்களால் கவனிக்கப்பட்டது .
பல்வேறு நன்கொடை திட்டங்களுடன் தனது வடிவமைப்புத் தளத்தை பகிர்ந்து கொள்வதில் உறுதியாக இருக்கும் சில வடிவமைப்பாளர்களில் ஒருவராக இருப்பதால், பெண் குழந்தை கல்விக்கு ஆதரவாக துடுப்பாட்ட வீரர் விராட் கோலி, சமையல் கலைஞர் விகாஸ் கன்னா கன்னா ஆகியோருடன் "ஸ்மைல் பவுண்டேஷன்" க்கான நல்லெண்ண தூதராகவும் உள்ளார். தொராண்டோவில், அனோகி எக்ஸலன்ஸ் இன் வடிவமைப்பு 2015 விருது இவருக்கு வழங்கப்பட்டது. இந்திய தலைமைத்துவ மாநாடு 2015இல் வடிவமைப்பாளருக்கு "தசாப்தத்தின் ஆடை வடிவமைப்பாளர் " விருது வழங்கப்பட்டது.
சாருக் கான், கரீனா கபூர், கங்கனா ரனாத் உட்பட பாலிவுட் நட்சத்திரங்களுக்கு அர்ச்சனா ஆடை வடிவமைப்பாளராக இருக்கிறார். பிரபுதேவா, சிரேயா சரன், அமிர்தா ராவ், நர்கிஸ் பக்ரி, ஜாக்குலின் பெர்னாண்டஸ், பிபாசா பாசு , விஜேந்தர் சிங் பெனிவால் போன்ற பிரபலங்கள் அர்ச்சனாவின் வடிவமைப்புகளில் தோன்றியுள்ளனர். கேன்ஸ் விழாவிலும் இவர் பிரபலங்களை அலங்கரித்துள்ளார். மேலும் அர்மானி, வெர்சேஸ், பிராடா & குஸ்ஸி போன்ற சர்வதேச வடிவமைப்பு நிறுவனங்களுடன் இணைந்து தனது கூத்தர் சேகரிப்புகளைக் காண்பிப்பதற்காக பாரிசின் கேலரிஸ் லாஃபாயெட்டால் அழைக்கப்பட்டார்.
பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் "மேக் இன் இந்தியா" பிரச்சாரத்தின் ஒரு பகுதியாக, கோச்சாரின் தொகுப்பானது நியூயார்க் பேஷன் வீக், 2015 இல் உள்நாட்டு அகிம்சை பட்டை அறிமுகப்படுத்தியது. இவரது வடிவமைப்புகள் உறுப்பு நீக்கப்பட்ட விளம்பர நடிகையான ரெபேக்கா மரைனால் காட்சிப் படுத்தப்பட்டது.
Maharashtra Legislative Council

The Maharashtra Legislative Council or Maharashtra Vidhan Parishad is the upper house of the bicameral legislature of Maharashtra state in western India.
The seat of the Vidhan Parishad is situated at the Nariman Point area of South Mumbai in the capital Mumbai. The budget session and the monsoon session are convened in Mumbai whereas the winter session is convened in the auxiliary capital Nagpur.
Legislative Council shall consist of not less than 40 members or maximum one-third of the total number of members in the legislative assembly, chosen in the manner provided in this section.
It is a continuous House and not subject to dissolution. However, one-third of its members retire every second year and are replaced by new members. As such a member enjoys a tenure of six years. The members of the Vidhan Parishad elect its chairman and deputy chairman.
Following are recent members of Maharashtra Legislative Council
Keys: BJP (14) SHS (4) NCP (4) SS(UBT) (3) INC (3) NCP-SP (2)
Keys: BJP (3) SS(UBT) (2) INC (1) Vacant (16)
Keys: Independent (2) BJP (1) SHS (1) NCP (1) SS(UBT) (1) INC (1)
Keys: INC (2) BJP (1) NCP (1) SS(UBT) (1) NCP-SP (1) Independent (1)
Keys: BJP (3) SHS (2) NCP (2) Vacant (5)
The council has a Leader of the House, who heads the government caucus. The office is provided for in the Legislative Council Rules, which defines it as "Chief Minister or any other Minister appointed by Chief Minister". The Rules further mandate that the chairperson should conduct parliamentary business in consultation with the Leader.
The council has a Deputy Leader of the House, who heads the government caucus. The office is provided for in the Legislative Council Rules, which defines it as "Chief Minister or any other Minister appointed by Chief Minister". The Rules further mandate that the chairperson should conduct parliamentary business in consultation with the Leader.
Maharashtra Bhushan

The Maharashtra Bhushan is a highest civilian award presented annually by the Government of Maharashtra State in India.
When the Shivsena- BJP alliance came to power in 1995, it proposed to institute this award. The Maharashtra Bhushan was first awarded in 1996. It was initially conferred in every years in the fields of Literature, Art, Sport, and Science. Later the fields of Social Work, Journalism, and Public Administration and Health Services were included. The award is presented for outstanding achievement in their field.
At present, the award carries a cash prize of ₹ 25 lakhs, a memento and citation. The winners are selected by a committee appointed of the Government of Maharashtra.
The recipients of the Maharashtra Bhushan award are as follows
Ranks and insignia of the White Movement

Military ranks and insignia of the White Movement (1918-1922) were based on the former Ranks and insignia of the Imperial Russian Armed Forces. However, there were new features and modifications compared to the old system:
After the defeat in the Civil War, White troops were evacuated abroad, beginning with Wrangel's troops that escaped from Crimea to Turkey in 1920, and until Zemskaya Rat escaped from the Far East to China and Korea in 1922. Military formations of the White Movement continued to exist in emigration. In China, White formations took part in local conflicts wearing the same uniforms and rank insignia. In Europe, former White generals maintained a system of military training for their supporters under the auspices of Russian All-Military Union and continued awarding military ranks and orders. However, in the wake of the approaching World War, these formations (and eventually wearing of the former Russian military uniforms) were eventually prohibited by local governments. The longest surviving example of such insignia was the Russian military school in Tianjing (1940).
During the WW2, attempts to restore the system of ranks of the Whites in pro-German collaborator formations were not successful; a known exception is the Russian Corps in Yugoslavia, which had ranks and insignia of the White movement in 1941-1942. Vlasov's army introduced its own ranks and insignia in 1942, which, in spite of the visible resemblance with the old system, were based on German standards and thus had different number of stars for respective ranks, and sometimes different rank names.
The Happy Forest

The Happy Forest is a symphonic poem by Arnold Bax. It was composed as a piano piece in 1914, and orchestrated in 1922. The inspiration for the work was a story of the same name by Herbert Farjeon, a rural idyll with mythical figures delighting the observer. Bax's treatment is an evocation of the mood of the story rather than a programmatic depiction of the incidents.
Bax's brother Clifford was editor of a quarterly magazine, Orpheus, to which the author Herbert Farjeon, better known as a writer of revue sketches and light verse, contributed. Farjeon's short story – he called it a "prose-poem" – "The Happy Forest", was described as a "Nature Poem" and depicted an idyllic rustic scene populated by galant shepherds and a satyr. It inspired Bax to compose a piano piece with the same title. Completed in May 1914, it was dedicated to Farjeon.
After the First World War, Bax orchestrated the piece. His biographer Lewis Foreman comments that neither the serene rural scene nor the music Bax wrote for it could have been conceived after the collective experience of the war, and that Bax, in orchestrating the piece was "revisiting a world beyond recall". The orchestral version was dedicated to and first conducted by Eugene Goossens. The premiere was given at the Queen's Hall in London on 3 July 1923. The piece was given by Sir Henry Wood at the Proms in 1925.
The opening is marked "Vivacious and fantastic", and features muted horns and harp, playing at a moderate tempo at first, but the music quickly gathers momentum. It takes the form of a scherzo and trio, the lyricism of the latter contrasting with the ebullience of the outer sections. The critic in The Manchester Guardian commented that the score was "so packed with interesting detail that the effect of the whole is at first apt to escape the listener." The Times observed that the piece is "an affair of colour and movement, yet it is no ordinary spring idyll, but something fantastic … an appropriate setting for a German fairy tale in which the trees are alive and anything might happen". Although the score has many programmatic touches relating to Farjeon's text, Foreman writes that enjoyment of the piece does not require any knowledge of them by the listener. The work is primarily an evocation of the mood of the story rather than a programmatic representation of the plot.
The Happy Forest was not recorded in the composer's lifetime. The first recording was made for RCA Victor by the London Symphony Orchestra, conducted by Edward Downes, in 1969. The Bax discography, compiled by Graham Parlett, has details of four subsequent recordings.
Umbumbulu

Umbumbulu is a town in the eThekwini Metropolitan Municipality in the KwaZulu-Natal province of South Africa.
The township lies near the junction of the M30 (to Umlazi) and R603 (to Kingsburgh and Umlaas Road) about 45 km south-west of Durban and 19 km from the Indian Ocean. Derived from Zulu, the name is said to mean place of the round knoll. Umbumbulu is a rural area, bordered by Madundube on the north-east, and the farming community of Mid-Illovo on the south. In the 1970s and 1980s it was a scene of a local conflict, which saw hundreds murdered, and thousands dislocated. It has since become a picture of serene rural living.
The main river running through Umbumbulu is the Ntinyane River, and it is infamous as the site where a clergyman was swept away by the floods in the 1980s, his body never retrieved to this day.
Magsaysay, Davao del Sur

Ang Bayan ng Magsaysay ay isang ika-3 klaseng bayan sa lalawigan ng Davao del Sur, Pilipinas. Ayon sa senso ng 2020, ito ay may populasyon na 56,263 sa may 15,398 na kabahayan.
Ang bayan ng Magsaysay ay nahahati sa 22 mga barangay.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Carmen, Davao del Norte

Ang Bayan ng Carmen ay isang ika-2 klaseng bayan sa lalawigan ng Davao del Norte, Pilipinas. Ayon sa senso ng 2020, ito ay may populasyon na 82,018 sa may 19,872 na kabahayan.
Ang bayan ng Carmen ay nahahati sa 20 mga barangay.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Pilipinas ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Hagonoy, Davao del Sur

Ang Bayan ng Hagonoy ay isang ika-3 klaseng bayan sa lalawigan ng Davao del Sur, Pilipinas. Ayon sa senso ng 2020, ito ay may populasyon na 56,919 sa may 14,634 na kabahayan.
Ang bayan ng Hagonoy ay nahahati sa 21 mga barangay.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Jose Abad Santos, Davao Occidental

Ang Bayan ng Jose Abad Santos ay isang ika-2 na klaseng bayan sa lalawigan ng Davao Occidental, Pilipinas. Ayon sa senso ng 2020, ito ay may populasyon na 73,381 sa may 17,001 na kabahayan. Pinangalan ang bayan sa paggalang sa dating Punong Mahistrado ng Kataas-taasang Hukuman ng Pilipinas na si Jose Abad Santos.
Ang bayan ng Jose Abad Santos ay nahahati sa 26 mga barangay.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Espesyeng nanganganib

Ang nanganganib na mga uri (Ingles: endangered species) ay isang pangkat o populasyon ng mga halaman, mga hayop, o iba pang mga organismong nasa panganib na mawala o hindi na umiral. Maaari itong maganap dahil sa may mangilan-ngilang na lamang ng natitirang bilang ng hayop na ito, dumami ang bilang ng mga hayop na kumakain ng hayop na ito, o kaya dahil sa pagbabago ng klima sa pook na tinitirhan nito, o nawasak na ang mga lugar na tinatahanan ng hayop.
Kabilang sa ilang mga hayop na nakatala bilang nanganganib na mga uri ang:
Ang lathalaing ito na tungkol sa Biyolohiya ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Asno

Ang mga asno o boriko (Ingles: Donkey) ay mga hayop ng pamilya ng kabayo. Ang mga asno ay nagmula sa ligaw na asno ng Aprika, Equus africanus at ginamit bilang mga hayop na nagtatrabaho nang hindi bababa sa 5000 taon. Ang mga asno ay mga alagang hayop na ginagamit para sa transportasyon at iba pang trabaho, tulad ng paghila ng mga karwahe na hinihila ng kabayo o pag-aararo sa mga bukid. Mayroong higit sa 40 milyong mga asno na naninirahan sa mundo, karamihan sa mga ito sa mga umuunlad na bansa, kung saan madalas silang ginagamit bilang mga nagtatrabahong hayop.
Ang mga asno ay maaaring magkaroon ng halong supling sa mga kabayo. Ang mga anak ng babaeng kabayo at lalaking asno ay tinatawag na mga mola (Ingles: Mule). Ang mga supling naman babaeng asno at kabayong lalaki ay tinatawag na "hinny". Ang mga mola ay mas karaniwan, at ginamit para sa transportasyon ng mga tao at mga bagay.
Ang mga asno ay unang pinaamo noong 3000 BC, marahil sa Ehipto o Mesopotamia, at kumalat sa buong mundo. Ngayon, patuloy silang gumaganap ng mahalagang papel sa maraming lugar. Sa kabila na ang bilang ng mga domestic species ay dumarami, ang African wild ass ay isang endangered species. Bilang nagtatrabahong mga hayop at mga kasamahan ng tao, ang mga asno ay nakipagtulungan sa mga tao sa loob ng libu-libong taon.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Mamalya ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Ailurus fulgens

Ang pulang panda, kilala rin bilang apoy-soro (mula sa Ingles na firefox) at mas mababang panda (mula sa Ingles na lesser panda) ay isang mas nakalalamang na herbiborong mamalya. Mas natatanging nanginginain ito ng mga kawayan. Sa biyoholohiya, kilala ito bilang Ailurus fulgens, na nangangahulungang "makinang na pusa" o "pusang makintab". Ito lamang ang uring kabilang sa pamilyang Ailuridae. Mayroong dalawang kabahaging uri o sub-uri ito: ang Ailurus fulgens fulgens at ang Ailurus fulgens styani.
Karamihan sa mga inaalagaan at pinararami sa mga soong Hapones ang kabahaging uring Ailurus fulgens styani. Tinatawag silang pusang Oguma o pusang Syoukuma sa Hapon o 小熊貓 (xiǎo xìong māo) sa Tsina.
Bahagyang mas malaki ito kaysa isang domestikadong pusa (40 - 60 sm ang haba, 3 - 6 kg ang timbang). Endemiko ang pandang pula sa mga Himalaya sa Bhutan, katimugang Tsina, Pakistan, Indiya, Laos, Nepal, at Burma. Mayroon itong tinatayang populasyong mas kaunti kaysa 2,500 nasa gulang na mga indibidwal. Patuloy na bumababa ang kanilang bilang dahil sa pagliit at pagkakawatak-watak ng kanilang habitasyon o likas na tirahan.
Pitchfork

Ang Pitchfork ay isang publication ng online na musika sa Amerika na inilunsad noong 1995 ni Ryan Schreiber. Ito ay unang nakabase sa Chicago, kalaunan ay lumipat sa Greenpoint at kasalukuyang matatagpuan sa One World Trade Center, at pag-aari ni Condé Nast.
Nagsimula ito bilang isang blog na nabuo noong mga taong tinedyer ni Schreiber na nagtatrabaho sa isang record store. Mabilis itong nakakuha ng isang reputasyon para sa malawak na saklaw ng independiyenteng musika. Ito ay mula noong pinalawak at sumasaklaw sa lahat ng mga uri ng musika, kabilang ang pop.
Ang site ay pinakamahusay na alam para sa pang-araw-araw na output ng mga pagsusuri ng musika ngunit regular din na suriin ang mga reissues at mga box set. Mula noong 2016, naglathala ito ng mga pagsuri ng retrospective ng mga klasiko, at iba pang mga album na hindi sinuri una, tuwing Linggo. Naglathala ang site ng mga listahan ng "best-of"-mga album, kanta - at taunang mga tampok at retrospective bawat taon. Sa panahon ng '90s at' 00s ang mga pagsusuri ng site - kanais-nais o kung hindi man - ay itinuturing na malawak na impluwensya sa paggawa o pagsira sa mga karera.
Panahon ng sunog sa Awstralya ng 2019–20

Ang Panahon ng sunog sa Awstralya ng 2019–20 ay nagsimula sa mga malubhang walang pigil na sunog noong Hunyo 2019. Daan-daang mga apoy, kabilang ang mga megafires, ay, o nasusunog pa rin, higit sa lahat sa timog silangan ng kontinente.
Hanggang sa ika-14 ng Enero 2020, ang sunog sa panahon na ito ay sumunog ng tinatayang 18.6 milyong ektarya (46 milyong ektarya; 186,000 square kilometrong; 72,000 square miles), nawasak ng higit sa 5,900 na mga gusali (kabilang ang 2,779 na tahanan) at pumatay ng hindi bababa sa 34 mga tao. Tinatayang isang bilyong hayop ang namatay at ang ilang mga endangered species ay maaaring itulak sa pagkalipol. Ang kalidad ng hangin ay bumaba sa mga mapanganib na antas. Ang gastos sa pakikitungo sa mga bushires ay inaasahang lalampas sa $ 4.4 bilyon ng apoy ng Black Black 2009, at ang kita ng sektor ng turismo ay bumagsak ng higit sa $ 1 bilyon. Noong 7 Enero 2020, ang usok ay lumipat ng humigit-kumulang na 11,000 kilometro (6,800 mi) sa buong Karagatang Timog Pasipiko hanggang sa Chile at Argentina. Hanggang sa Enero 2, 2020, tinantya ng NASA na 306 milyong tonelada (337 milyong maikling tonelada) ng CO2 ang naipalabas.
Amazonia

Ang Amazonia, kilala rin bilang ang Amazon rainforest sa Ingles (literal na salin: maulang gubat ng Amasona), ay isang maulang gubat sa Timog Amerika na sumasakop sa kuwengka (basin) ng Ilog Amasona. Ito ay ang pinakamalawak na maulang gubat sa buong mundo. Siyam na mga bansa ang may teritoryo sa gubat: Bolivia, Brazil, Colombia, Ecuador, French Guiana, Guyana, Peru, Suriname, at Venezuela; sa mga ito, ang Brazil ang may pinakamalaking bahagi ng gubat. Mataas ang biyodibersidad sa Amazonia. Mahalaga rin ang Amazonia sa pagkontrol sa mga lebel ng carbon dioxide sa mundo, at karaniwang tinatawag ang gubat bilang "ang mga baga ng Daigdig".
Kasama ang deporestasyon at mga sunog sa mga pangunahing panganib sa Amazonia.
Agham pangkagubatan

Ang agham pangkagubatan (Ingles: forestry) ay ang agham, sining, at kasanayan o kagalingan sa paglikha, pamamahala, paggamit, pagpapanatili, at muling pagsasaayos ng mga kagubatan at kaugnay na mga napagkukunang-yaman sa paraang nagpapatuloy upang maabot ang hinahangad na mga layunin, pangangailangan, at mga pagpapahalaga para sa kapakanan ng tao. Ang agham na pangkagubatan ay isinasagawa sa mga plantasyon (tanimang gawa ng tao) o likas na mga taniman. Ang pangunahing layunin ng agham pangkagubatan ay ang makalikha at makapagpatupad ng mga sistema na nagpapahintulot sa mga kagubatan na makapagpatuloy ng sustenableng mga probisyon ng mga kagapitan at mga serbisyong pangkapaligiran. Ang hamon ng agham pangkagubatan ay ang makalikha ng mga sistema na katanggap-tanggap sa lipunan habang naipagpapatuloy ang napagkukunan at iba pang mga napagkukunan ng likas na yaman na maaaring maapektuhan.
Ang silbikultura, isang kaugnay na agham, ay kinasasangkutan ng pagpapalaki at pangangalaga ng mga puno at mga gubat. Ang makabagong agham na pangkagubatan ay panglahatang yumayakap sa isang malawak na kasaklawan ng mga pagmamalasakit o pag-aaligata, kabilang na ang pagtulong sa kagubatan na makapagbigay ng troso bilang hilaw na materyal para sa mga produkong kahoy, tahanan ng mga hayop ng kalikasan, nakakahalinang mga tanawing lupain, pamamahala ng biyodibersidad, pamamahala ng buhusan ng tubig, kontrol ng erosyon, at pagpepreserba ng mga kagubatan bilang mga 'lababo' o 'hugasan' para sa karbong dioksido ng atmospero ng Mundo. Ang dalubhasa sa araling panggubat ay tinatawag na porestero o manggugubat (forester sa Ingles). Ang salitang Ingles na forestry ay maaaring maging ibang katawagan din para sa "kagubatan".
Ang mga ekosistema ng gubat ay sumapit na tinatanaw bilang pinaka mahalagang sangkap ng biyospero, at ang agham pangkagubatan ay lumitaw bilang isang mahalagang larangan ng agham, nilapat na sining, at teknolohiya.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Agham ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Disyertong Thar

Ang Disyertong Thar o Ilang ng Thar (Ingles: Thar Desert), na kilala rin bilang Dakilang Ilang ng Indiyano (Ingles: Great Indian Desert), ay isang malaki at tuyong rehiyon sa hilaga-kanlurang bahagi ng Indian subcontinent na bumubuo sa isang likas na hangganan sa pagitan ng India at Pakistan. Ito ay ang pampitong pinakamalaking disyerto sa mundo, at ang pansiyam na pinakamalaking disyertong subtropiko sa mundo. Nasa 75% ng Disyertong Thar ay nasa India, at ang natitirang 25% ay sa Pakistan. Sa India, umaabot ito sa mga 320,000 kilometro kuwadrado (120,000 milya kuwadrado), at bumubuo sa mga 10% ng kabuuang lawak pangheograpiya ng India. Higit sa 60% ng disyerto ay matatagpuan sa estado ng Rajasthan at umaabot sa Gujarat, Punjab, at Haryana.
26°59′04″N 71°00′06″E﻿ / ﻿26.98444°N 71.00167°E﻿ / 26.98444; 71.00167
Ang lathalaing ito na tungkol sa Heograpiya ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Sandao

Ang Sandao (三嶋 sa mga karakter na Tsino), na kilala rin bilang Sanyu (三嶼) at Sanshu (三洲), ay isang koleksyon ng isang prehispanic na pamumuno ng Pilipinas na naitala sa mga talaan ng Tsino bilang isang bansang sumasakop sa mga isla ng Jamayan 加麻延 (kasalukuyang Calamian . ), Balaoyou 巴姥酉 (kasalukuyang Palawan ), at Pulihuan 蒲裏喚 (malapit sa kasalukuyang Maynila ). Sa Chinese Gazetteer ang Zhufan zhi 諸蕃志 (1225), inilarawan sila bilang mga tributaryo na estados ng mas makapangyarihang bansa ng Ma-i na nakasentro sa kalapit na Mindoro. Isang isla na lapit sa mga isla ng Sandao.
Inilarawan nila si Sandao bilang ganito:
Ang Sandao ay nanatiling mga tributaryo na Estado ng Ma-i hanggang sa ang mga teritoryo nito ay sinalakay ng Sulu at Brunei na nagmarka ng pagtatapos nito bilang isang malayang bansa. Isa ito sa mga mayamang precolonial na bansa ng Pilipinas.
Homo luzonensis

Ang Homo luzonensis na tinagurian ding Úbag o Táong Callao ay tumutukoy sa mga labi ng hominid na natagpuan sa Yungib ng Callao sa Peñablanca, Cagayan, Luzon sa Pilipinas ni Armand Salvador Mijares noong 2007. Partikular, binubuo ang inisyal na nahanap ng nag-iisang 61-milimetrong metatarsal na, kapag pinetsahan gamit ang uranium series ablation, nasa gulang na 67,000 taon, na nagmula noong panahon ng Huling Pleistocene.
Noong 2019, nilarawan ng isang artikulo sa talaarawang akademikong Nature ang sumunod na "pagtuklas ng labing-dalawang karagdagang elemento ng hominin na kinakatawan ang hindi bababa sa tatlong indibiduwal na nagtagpuan sa parehong stratigrapikong suson ng Yungib ng Callao bilang ang nakaraang natuklasang metatarsal" at kinilala ang mga labi bilang kabilang sa bagong natuklasang espesye, ang Homo luzonensis, batay sa pagkakaiba mula sa nakaraang nakilalang espesye ng genus na Homo, kabilang ang H. floresiensis at H. sapiens.
Kalantas

Ang Toona calantas ay isang espesye ng punong-kahoy sa pamilya ng mahogany. Matatagpuan ito sa Indonesia, Pilipinas, at Thailand. Binabantaan ito ng pagkalawa ng tirahan. Karaniwang tinatawag itong kalantas (binaybay din bilang calantas), lanipga (sa Bisaya at Bikol), ample (sa Batanes), bantinan (sa Cagayan at Mountain Province), danupra (sa Zambales at Ilocos Norte), Philippine cedar (sa Ingles), o Philippine mahogany (bagaman ang huli ay maaring ilapat sa mga kasapi ng hindi kaugnay na genus Shorea).
Maaring lumago ang punong kalantas hanggang 25 metro (82 talampakan) at sumusukat hanggang 25 centimetro (9.8 pulgada) sa diametro. Ang kulay ng banakal nito ay mula madilaw hanggang sa madilim na kayumanggi at ang panloob na banakal ay maliwanag na kayumanggi habang diretso at hugis baso ang katawan nito. Naisasalarawan ang dahon nito bilang tambalan, salit-salit na pahaba o pangkalahatang lanseyolado. Nakakapsula ang prutas ng kalantas na maaring tambilugan o pahaba na sumasukat ang haba sa 3–4 centimetro (1.2–1.6 pul).
Nagaganap ang pamumulaklak mula Hunyo hanggang Agosto habang namumunga ito mula Setyembre hanggang Nobyembre. Sa Bundok Makiling, Laguna, Pilipinas, nagaganap ang pangongolekta ng mga buto mula Pebrero hanggang Marso.
Pangkalahatan nakakalat sa buong Pilipinas partikular sa mga kapuluan ng Balabac, matatagpuan ang punong kalantas sa mga burol ng isang gubat na nasa mababa hanggang katamtamang altitud o taas. Ginagamit ang kahoy ng puno sa paggawa ng kahon, muwebles o plywood. Naikategorya ang kalantas ng International Union for Conservation of Nature (IUCN) bilang Kakulangan sa Datos ngunit naiulat na ubos na ubos na ang kalantas dahil sa pagtrotroso at kaingin. Ginawa ang mga pagsisikap sa muling pagtatanim sa gubat sa Pilipinas at napabiling dito ang punong kalantas sa mga pagsisikap na ito. Ang isa sa mga pagsisikap na ito ay ginawa ng Kagawaran ng Kapaligiran at Likas na Yaman ng Pilipinas noong panahon ng termino na noo'y Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo kung saan ang pangulo mismo ang nagtanim ng punla ng isang punong kalantas,na pinapaboran na puno na itinataguyod ng pangulo.
Mga bulkan sa Pilipinas

Ang pwesto ng Pilipinas sa Singsing ng Apoy ng Pasipiko ang dahilan kung bakit napakaraming bulkan sa Pilipinas. Sa partikular, ang paglubog ng isang tektonika plaka sa isa na namang plaka ay nagdudulot ng pagkatunaw ng bato na siyang nagiging suplay ng magma ng mga bulkan. Sa silangang bahagi ng Pilipinas halimbawa, ang paglubog (subduction) ng plaka ng Dagat ng Pilipinas (Philippine Sea Plate) sa ilalim ng Philippine mobile belt ang pangunahing pinagkukunan ng magma ng mga bulkan sa mga lalawigan doon, habang ang paglubog ng pandagat na balat (oceanic crust) ng Kanlurang Dagat ng Pilipinas sa ilalim ng Philippine mobile belt ang responsable sa pagkakaroon ng mga bulkan sa kanlurang bahagi ng Luzon. Samantala, ang mga bulkan sa Kanluran at Timog Mindanao ay bunga naman ng subduksyon ng plaka ng Dagat Celebes sa palibot ng arkong Halmahera (Halmahera arc) at Sangihe (Sangihe arc). Ang pahilaga-kanlurang subduksyon naman ng pandagat na balat ng Dagat Sulu ang siyang tinitingnang dahilan ng bulkanismo sa kanlurang Visayas, partikular sa isla ng Negros.
Ayon sa Surian ng Pilipinas sa Bulkanolohiya at Sismolohiya (PHIVOLCS), mayroong tatlong uri ng mga bulkan sa Pilipinas: aktibo, maaaring aktibo, at hindi aktibo. Para sa kumpletong mga listahan, basahin ang mga sumusunod na artikulo:
Ang lathalaing ito na tungkol sa Heograpiya at Pilipinas ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Balite

Ang balete, balite o baliti (Ingles: fig tree o banyan tree) ay isang igos na nagsimula ang buhay bilang isang epipitas (epiphyte) kapag sumibol ang buto nito sa mga bitak at siwang sa ng isang puno (o sa estruktura tulad ng mga gusali at tulay).
Sa Pilipinas, itinanim ang mga balite bilang mga magandang puno sa kahabaan ng mga lansangan sa Kalakhang Maynila at iba pang mga lungsod, at mahusay rin ang mga ito bilang mga punong silongan (shade trees). Ilan sa mga uri ng punong ito ay ginagamit din sa paggawa ng bonsai sa bansa.
Ginagamit din ang mga balite bilang mga halamang pambahay; subalit, ito ang pinagmumulan ng mga panloob na household allergen na nagdudulot ng alerhiya sa paghinga (respiratory allergy).
Sa alamat, kasabihan, at mitolohiyang Pilipino, pinaniniwalaang may maraming enkanto iniuugnay dito tulad ng kapre, tikbalang, babaeng nakaputi, aswang, duwende at iba pa. Gayundin, may ilang naniniwala na sa loob ng mga siwang sa puno isinasagawa ang mga rituwal ng pangungulam. Dagdag pa riyan, nagmumungkahi ang ilang mga matatanda na huwag gawing halamang palamuti sa loob ng bahay ang balete sapagkat nangaakit daw ito ng mga multo. Dahil sa mga paniniwalang ito, kadalasang ginagamit ang balete bilang balangkas sa mga pelikulang Pilipino katatakutan.
Ang Kalye Balete sa distrito ng New Manila, Lungsod Quezon ay ipinangalan mula sa isang higanteng punong balete na dating nakatayo sa gitna ng nasabing lansangan. Sinasabing isa ito sa mga pinakaminumultong pook ng Kamaynilaan. Mula dekada-1950, lumaganap ang mga kuwento ukol sa isang babaeng nakaputi na tumatawag sa mga kotse na dumadaan diyan paggabi.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Agham ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
KC Concepcion

Si Maria Kristina Cassandra "KC" Cuneta Concepcion (pagbigkas sa Tagalog: [kuˈnɛtɐ kɔnˈsɛpʃon]; ipinanganak noong Abril 7, 1985) ay isang artista, mang-aawit, at taong mapagkawanggawa mula sa Pilipinas. Kabilang sa mga pinagbidahan niyang pelikulang Pilipino ang For The First Time (2008) at When I Met U (2009). Bumida din siya sa mga seryeng pantelebisyon tulad ng Lovers in Paris (2009), Huwag Ka Lang Mawawala (2013) at Ikaw Lamang (2014).
Madalas siyang binabansagang "Mega Daughter", bilang pantukoy sa panpalayaw ng kanyang ina na si Sharon Cuneta na binabansagang "Megastar". Siya din ang unang Embahador Laban sa Gutom ng Pandaigdigang Programa sa Pagkain (World Food Programme) ng Mga Nagkakaisang Bansa. Embahador din siya ng World Wide Fund for Nature (WWF) Philippines (Pandaigdigang Pondo para sa Kalikasan, Pilipinas).
Bilang mang-aawit, naglabas siya ng mga pang-komersyal na album. Karagdagan dito, umawit siya sa pagbubukas ng Palaro ng Timog Silangang Asya ng 2011 kasama sina Agnez Mo and Jaclyn Victor na ginanap sa Indonesia.
Si Maria Kristina Cassandra Cuneta Concepcion ay anak ng mga artistang sina Sharon Cuneta at Gabby Concepcion. Amain naman niya ang politikong si Francis Pangilinan nang ikasal ang nanay niya dit. Muli siya nakipag-ugnayan sa kanyang ama pagkatapos ng labing-tatlong taong pagpapawalang-bisa ng kasal ng kanyang magulang at ang imigrasyon ng kanyang ama sa Estados Unidos noong 1995.
Nagtapos siya sa Kolehiyo ng San Pedro Poveda sa Mandaluyong. Noong 2003, nagtapos siya sa International School Manila (Internasyunal na Paaralan sa Maynila), at noong 2007, nagtapos siya ng may batsilyer na digri sa Internasyunal na Komunikasyong Pangkorporasyon na may menor sa Sining Panteatro mula sa Amerikanong Unibersidad ng Paris.
Davao del Norte

Ang Davao del Norte (Filipino: Hilagang Davao), dating kilala bilang Davao lamang, ay isang lalawigan sa Pilipinas sa Mindanao. Lungsod ng Tagum ang kapital nito at napapaligiran ng mga lalawigan ng Agusan del Sur sa hilaga, Bukidnon sa kanluran, Davao de Oro sa silangan, at ang Lungsod ng Davao sa timog. Kabilang din sa Davao ang Pulo ng Samal sa timog ng Golpo ng Davao. Dating kabilang sa Davao ang Davao de Oro (dating Compostela Valley) hanggang naging malayang lalawigan noong 1998. Bago ang 1967, iisang lalawigan ang apat na lalawigan—Davao, Davao Oriental, Davao del Sur, at Davao de Oro— na nagngangalang Davao. Sinasakop ng Rehiyon ng Davao ang makasaysayang lalawigan na ito.
Ang lalawigan ng Davao del Norte ay nahahati sa 8 bayan at 3 lungsod.
Ang gobernador ang punong tagapagpaganap ng pamahalaan ng lalawigan. Alinsunod sa batas na nagtatag ng lalawigan, hinirang muna ang unang gobernador ng lalawigan.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Pilipinas ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Davao Oriental

Ang Davao Oriental (Filipino: Silangang Davao) ay isang lalawigan ng Pilipinas na matatagpuan sa Rehiyon ng Davao sa Mindanao. Mati ang kapital nito at napapaligiran ng Davao de Oro sa kanluran, at Agusan del Sur at Surigao del Sur sa hilaga. Pinaka-silangang lalawigan ang Davao Oriental kasama ang Punto ng Pusan (Pusan Point) bilang ang pinaka-silangang lokasyon. Nakaharap ang Davao Oriental sa Dagat Pilipinas, bahagi ng Karagatang Pasipiko, sa silangan. Nasa walang pangalang tangway ang lalawigan na sinasara ang Golpo ng Davao sa kanluran.
Ang lalawigan ng Davao Oriental ay nahahati sa 10 bayan at 1 lungsod.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Pilipinas ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Davao del Sur

Ang Davao del Sur (Filipino: Timog Davao) ay isang lalawigan ng Pilipinas na matatagpuan sa Rehiyon ng Davao sa Mindanao. Lungsod ng Digos ang kapital nito at napapaligiran ng lalawigan ng Davao del Norte sa hilaga, at Cotabato, Sultan Kudarat, South Cotabato, at Sarangani sa kanluran. Nasa silangan naman ang Golpo ng Davao.
Dating bahagi ng lalawigan ang Lungsod ng Davao hanggang naging malayang lungsod at ito rin ay ang pinakamalaking lungsod sa probinsya. Namamahala ang lungsod na hiwalay sa lalawigan at may sariling kinatawan sa Kongreso.
Ang lalawigan ng Davao del Sur ay nahahati sa siyam na bayan at isang lungsod. Bagamat kasali ang Lungsod ng Dabaw sa probinsya ng Davao del Sur, hindi siya kabilang sa pamahalaang panlalawigan nito.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Pilipinas ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Pag-asa (eagle)

Pag-asa (Filipino: [paɡˈʔa.sa]; January 15, 1992 – January 6, 2021) was a Philippine eagle and the first of his species to be bred and hatched in captivity.
Pag-asa was bred by a team of the Philippine Eagle Conservation Program Foundation (PECPF; now Philippine Eagle Foundation), led by executive director Dennis Salvador and camp manager Domingo Tadena. This was a result of 14 years of research.
Pag-asa was bred through artificial insemination and hatched through a combined artificial and natural incubation technique taught by the World Center For Birds of Prey. He was the first offspring, the second being Pagkakaisa (later renamed "Tiwala"), of Philippine eagles Diola (died 1994, imprinted on caretaker Goneforte Culiao) and Junior (imprinted on caretaker Bernardino Salarza). Then 22-year-old Diola laid the egg, and Junior, found in Agusan, donated sperm. She sat the egg for twelve days before it was transferred to an incubator. According to the PECPF, the breeding technique improved the hatchability of the egg by as much as 30 percent.
Pag-asa hatched at 10:40 pm PST on January 15, 1992, at the Philippine Eagle Center in Barangay Malagos at the Calinan district in Davao City. Hatched four days earlier than expected, he weighed 134.6 grams (4.75 oz). He had a hard time getting out of his egg, so a PECPF staff member cracked it.
Pag-asa was named after the Tagalog term for "hope" by the PECPF team. Awareness of conservation efforts on the endangered Philippine eagles increased after the hatching of Pag-asa.
Then-Davao City mayor Rodrigo Duterte declared Pag-asa's hatch day as Philippine Eagle Day, or Pag-asa Day. Since then, the Philippine Eagle Center has established breeding and rearing protocols.
Pag-asa was unsuitable for release and remained in captivity, due to dependence on humans, particularly his keeper, Eddie Juntilla, on whom he had imprinted.
Pag-asa sired his first chick on February 9, 2013, through artificial insemination. It hatched at 1:55 am PST from an egg laid by 29-year-old Kalinawan. It weighed 158 grams at its hatching, and was the first offspring of an eagle bred in captivity. The chick was named Mabuhay and determined to be female.
Pag-asa died on January 6, 2021, aged 28. He had infections associated with trichomoniasis and aspergillosis, which proved resistant to treatment.