davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
دار اوبرا اسكندريه

دار اوبرا اسكندريه أو مسرح سيد درويش هو مسرح الاحتفالات الرئيسى الايام دى فى مدينة اسكندريه المصرية على ساحل البحر المتوسط.
اتبنا مسرح سيد درويش أو دار أوبرا اسكندريه سنة 1918 و افتتح سنة 1921. فى مدينة اسكندريه فى مصر، و كان بتتسما (تياترو محمد على)، وما زال الاسم القديم مدون على اللوحة التأسيسية للدار على واجهتها الرئيسية، وتسمى دار أوبرا اسكندريه الايام دى باسم فنان مدينة الاسكندرية الكبير "سيد درويش" وذلك اعتبارا من سنة 1962م. تقديرا له على تحديثه فى مجال المزيكا فى مصر.
تعتبر الايام دى أوبرا اسكندرية مسرح سيد درويش هيا دار الأوبرا التانيه فى مصر (من تاريخ الانشاء) بعد دار الاوبرا الخديويه القديمة (احترقت فى حريق كبير سنة 1971م. بعد ما فضلت منارة ثقافية لمدة 102 سنه و أعيد بناؤها وافتتاحها سنة 1988م.) فى مكان أخر.
تياترو ( مسرح ) زيزينيا Theater Zizinia كان أول تياترو يقام فى الإسكندرية افتتح فى عهد الخديوى اسماعيل و قام بتصميمه المهندس الطليانى بترو افوسكانى ( P . Avoscani ) سنة 1863 على مثال تياترو Lirico di Milano فى ميلانو فى ايطاليا.
وكان شاف ده التياترو أول عرض مسرحى عربى لفرقة سليم نقاش فى ديسمبر سنة 1876 وكمان شاف المسرح خطبة مصطفى كامل باشا يوم 7 يونيه سنة 1897 وكمان فى سنة 1900 و فى يوم 8 يونيه 1904
و شافت خشبة مسرحه الكتير من النجوم العالميين زى ساره بيرنار اللى عرضت روايتها بالتيار سنة 1888 وسنة 1907.
و على نفس المسرح شاهد الخديوى عباس حلمى التانى الفنان جورج ابيض اللى كان ناظر محطة سيدى جابر وقتها و هو يمثل مع فرقة ولاد مدارس الفرير المسرحية واللى كانت تقدم أعمالا باللغة الفرنسية ووافق الخديوى على سفر جورج أبيض لفرنسا
فمسرح زيزينيا الشتوى اتحوللتياترو محمد على سنة 1918 وبعدها لمسرح سيد درويش سنة 1962 وبعدها اتحول لدار الأوبرا بالإسكندرية سنة 2004 .
تم تسجيل المبنى فى عداد الآثار بالمدينة فى سنة 1999. استغرق اعادة تطوير وصيانة الدار وفقا لأسلوب بنائه المتميز نحو عام ونصف العام بقرار من وزير الثقافة المصرى فاروق حسنى و أعيد افتتاحها بحضور الرئيس مبارك فى 27 يناير سنة 2004 م.
صمم المبنى على الطراز المعمارى الأيوني، المهندس الفرنساوى الشهير "جورج بارك" لآل قرداحى فى المدينة اللى استوحى تصميمه المعمارى من تصميم دار اوبرا ڤيينا بالنمسا و مسرح اوديون فى باريس، كما قام بتزيينه بزخارف أوروبية كلاسيكية الطابع زى ما كان سائدا فى مصر بداية القرن العشرين،. وقدمت عليه عروض مسرحية ومزيكا كتيرة مصرية و أوروبية، و كان أول عرض مسرحى قدم عليه هو عرض شهرزاد فى 30 من يونيو 1921 م.يسع مسرحه الكبير 1000 مقعد، وتبلغ مساحته الكلية 4200 متر مربع، ويقع المسرح فى طريق الحرية (شارع فؤاد) بمنطقة محطة الرمل.
و تعرض فى الدار شوية فرق مصرية وعالمية كاوركسترا القاهره السيمفونى و أوركسترا الحجرة لأوبرا الاسكندرية، وفرقة أوبرا الاسكندرية للمزيكا والغناء العربى والفرقة القومية العربية للمزيكا ،. كمان تعرض على خشبة مسرح الدار فرق الباليه والأوركسترا الفيلهارمونى و البيانو و الرقص الحديث وفرق فولكلورية مصرية وعالمية والدخول الى الأوبرا شأنه شأن دور الأوبرا العالمية يكون بالملابس الرسمية.
محرم بك

محرم بيه هو واحد من احياء مدينة اسكندريه فى مصر
اسم حى محرم بيه نسبه لمحرم بيه اتولد سنة 1795 و مات 20 ديسمبر سنة 1847 اتجوز تفيده بنت محمد على و كان حاكم للجيزه و بعدها اسكندريه و بعدها قائد للأسطول المصرى لغاية سنه 1826 م.
اسكندر بدوى

اسكندر بدوى كان عالم مصريات و عالم آثار و باحث انثروبولوجيا من مصر.
اسكندر بدوى من مواليد يوم 29 نوفمبر سنة 1913 فى القاهره.
أسمه بالكامل " إسكندر ميخائيل بدوى " اتولد فى القاهرة فى 29 نوفمبر 1913 ؛ واتدرج فى مراحل التعليم المختلفة بعدها اخد بكالوريوس الهندسة قسم العمارة سنة 1936 ؛ و دخل بعدها يمعهد الآثار المصرية لحد اخد دبلوم الآثار سنة 1939 ؛ وشارك فى أعمال التنقيب فى تونا الجبل مع العالم الكبير الدكتور سامى جبره (1892- 1979 ) فى الأعوام من ( 1937- 1941 ) وقصر قارون سنة 1950 .
كمان عمل أستاذ فى جامعتى القاهرة والإسكندرية فى الفترة من ( 1941 – 1955 ) ؛ وبعدها سافر لامريكا الامريكانيه فعمل أستاذ لتاريخ العمارة فى جامعة "كنساس " فى الفترة من ( 1961- 1981 ) ؛ كمان عمل أستاذ تاريخ الفن فى جامعة كاليفورنيا بلوس انجلوس فى الفترة من ( 1961- 1981 ) . شارك فى حملات النوبة لاكتشاف التحصينات فى الفترة من ( 1962- 1974 ) ؛ وسجل مقابر فى الجيزة وسقارة فى الفترة من ( 1973- 1974 ) ؛ وتوفى فى الاسكندرية فى 28 مايو 1986 عن عمر 73 سنه تقريبا .
اسكندر بدوى مات فى 1 يناير سنة 1986.
لم يتم العثور على روابط لمواقع التواصل الاجتماعي.
بترو افوسكانى

پيترو اڤوسكانى Pietro Avoscani كان مهندس من ايطاليا هاجر و اشتغل فى مصر سنة 1837.
اتاتولد بيترو أفوسكانى فى عيلة واحد من النبلاء ، فرانشيسكو أفوسكانى ، اللى أفلس بسبب مشاريع تجارية محفوفة بالمخاطر مع الهند.
ترك بيترو مسقط رأسه للبحث عن ملجأ فى الإسكندرية هاربا بسبب تهمة التآمر للانضمام لحركة مازينى (جيوفين ايطاليا) و كان شقيقه كاميلو أفوسكانى مديرً للقوات البحريه العسكرية. وعند وصوله لمصر فى 28 مارس 1837 ، وضع بيتر على طول مهاراته كمهندس معمارى ورسام ومصمم ديكور تحت تصرف الحكومة المصرية فى بناء قصر رأس التين فى الإسكندرية ، مصر
ماكانش أفوسكانى فنانً ومهندس فى البلاط فحسب ،لاكنه كمان كان الرجل الموثوق به لمحمد على ، الأب المؤسس لمصر الحديثة ، من ناحية الأنشطة المالية والدبلوماسية. فى سنة 1839 غادر فى رحلة دبلوماسية طويلة أخذته لأثينا والقسطنطينية و أوديسا وموسكو وسانت بطرسبرغ وڤيينا ، واللى أتاحت له كمان فرصة لتعميق معرفته الفنية.
وفى الإسكندرية ، بنى سنة 1862 مسرح زيزينيا، المستوحى من دار أوبرا لا سكالا فى ميلانو و كانت هى دار الأوبرا الرئيسية فى المدينة (اتهدم سنة 1962). و فى سنة 1869 أكمل دار الأوبرا المصرية فى ستة أشهر بس بتكليف من الخديوى إسماعيل للاحتفال بافتتاح قناة السويس، واللى اتبنت أساس من الخشب (ودمرتها النيران سنة 1971). و فى سنة 1871 افتتح سوق ميناء البصل الدولى (المعروف باسم بورصة القطن).
بيترو فوزسكانى من مواليد يوم 1 يناير 1816 فى ليفورنو, مات فى 1 مارس 1891 فى اسكندريه.
لم يتم العثور على روابط لمواقع التواصل الاجتماعي.
متحف الفنون الجميله بالاسكندريه

متحف الفنون الجميلة بالاسكندرية، يقع متحف الفنون الجمية بمنطقة محرم بيك فى مدينة الاسكندرية . يعتبر أول متحف اتبنى خصيصاً ليكون متحف للفنون الجميلة فى مصر والشرق الوسطانى . يضم المتحف مجموعة كبيرة من أعمال الفنانين المصريين الرواد يالاضافة الى بعض أعمال المدرسه الرومانسيه، الباروك و الروكوكو وبعض لوحات المستشرقين . يضم المتحف كمان بعض أعمال الحفر والطباعة بالاضافة الى بعضٍ من أعمال المثال "محمود مختار" و بعض المثالين المصريين والأوربيين .
تبدأ قصة المتحف سنة 1904 لما قبِلت بلدية الاسكندرية مجموعة اللوحات اللى أهداها واحد من محبى الفنون الجميلة و هو الألمانى "ادوارد فريد هايم" هيا مكونة من 210 عمل فنى لاكبر الفنانين الأجانب، و اشترط "فريد هايم" علىٰ بلدية الاسكندرية أن تُنشئ مكان لعرض الأعمال والا رجعت لموطنه الأصلى "ألمانيا" للعرض فى متحف "دوسلدورف" .
فى سنة 1936 أهدى سكندرى آخر و هو "البارون دى منشا" ڤيلّا بحى مُحرم بك كى تكون مكتبةً ومتحف للأعمال الفنيّة وبالفعل تم البدء فى تنظيم مجموعات الأعمال الفنيّة لعرضها، الا أن الحرب العالمية الثانية بسرعه قامت و أصابت المبنىٰ باصابات مباشرة فاضطرت البلدية الىٰ تخزين الأعمال ورصدت البلدية اعتمادات كبيرة لتحويل الڤيلّا الىٰ متحف كبير يليق بفنون الاسكندرية .
"البارون فليكس دى منشا" صاحب الأرض المهداه لبلدية الاسكندرية سنة 1936 لكى يقام عليها "متحف الفنون الجميلة" ، و كان تاجراً ماهراً وتوفى سنة 1943 واللى كان م اتجوزو من السيدة "روزيتا كلرديا الاربيارى" واللى توفيت بعده سنة 1949 ، وكانا لهما من الأولاد جورج دى منشا وجان دى منشا وهم من أصل بريطاني، و اتبنا مدرسه "الاسكندرية" فى حوش القصر واللى قُسمتبعد كده لمدرستين هما "مدرسة شدوان" و مدرسة "المشير أحمد بدوي".
و فى سنة 1949 تم تكليف المهندس المعمارى " فؤاد عبد المجيد " من قِبل مدير عام بلدية الاسكندرية ساعتها "حسين صبحي" لبناء متحف الفنون الجميلة . و قد اتبنا المتحف علىٰ أحدث طراز متضمن الكتير من صالات العرض ومكتبة فنيّة ومركزاً ثقافى خُصص لاقامة الحفلات المزيكا وتقديم الندوات الثقافية والعروض السينمائية.
و فى 26 يوليه 1954 قام مجلس قيادة الثورة بافتتاح المتحف تزامن مع الاحتفال التانى لثورة يوليو، وفى 26 يوليه 1955 قام الرئيس جمال عبد الناصر بافتتاح الدورة الأولىٰ لبينالى الاسكندرية لدول حوض البحر المتوسط، و هو البينالى الأقدم علىٰ مستوىٰ العالم بعد بينالى ڤينيسيا، اللى احتضنه المتحف من ساعتها وحتى دلوقتى .
و فى يناير 2013 تم اعادة افتتاح المتحف مرة تانيه بعد تطويره و تم اضافة مبنىٰ للورش والاستضافات الفنيّة بالجنينة الخلفية للمتحف ومتحف للخط العربى وتخصيص قاعة من قاعات المتحف علشان تكون قاعة للعروض المتغيرة و أُطلق عليها أسم الفنان السكندرى "حامد عويس".
مصادر الأعمال
الأعمال الفنية فى المتحف مُقسمة لثلاث مجموعات أساسية بناءاً على طريقة ورودها الى المتحف.
و هيا مجموعة "ادوارد فريد هايم" الألمانى اليهودى مُقتنى الأعمال اللى أهدى ثروته للمتحف، و كان عددها 210 عمل فني.
و هيا مجموعة لوحات "المستشرقين" ، المعروضة بقاعة مُستقلة بالدور التانى ، وهذه المجموعة أهداها "محمد محمود خليل" لمتحف الفنون الجميلة، و كانت من ضمن مجموعته الخاصة، لكنه أهداها للمتحف لطبيعتها الكلاسيكية اللى تتناسب مع باقى مقتنيات متحف الفنون الجميلة.
هو (اهداءات متحف الفن المصرى الحديث بالقاهرة) بالاضافة لاهداءات فردية من الكتير من الفنانين المصريين والأرمن و الأجانباللى عاشوا بمصر على مدار تاريخ المتحف، خصصت المحافظة مبالغاً مالية للاقتناء من الفنانين لاثراء المجموعة الفنية.
الكاتدرائيه المرقسيه (اسكندريه)

كان مجيء مرقس الرسول سنة 62 ميلادى الى الأسكندرية البداية للكنيسة القبطية فى مصر حيث بشر أهلها بالمسيحية مؤسس كرسى الأسكندرية الرسولى المعروف باسم الكنيسة القبطية. وللكنيسة القبطية (المرقسية) مكانة كبيرة فى تاريخ الكنيسة العالمى علشان منها كان بطاركة الاسكندرية الأقباط العلما اللى واجهوا الهرطقات المختلفة.
وكان أول المؤمنين بالمسيحية صانع أحذية مصرى يدعى انيانوس و حول بيته ليكون أول كنيسة فى افريقيا اللى عرفت باسم كنيسة بوكاليا ومكانها هو مكان الكاتدرائية المرقسية دلوقتى وده المكان يتوسط الاسكندرية القديمة.
بقت الكنيسة المرقسية مقراً لبطريرك الكنيسة لمدة ألف سنه بعدين نقل المقر كذا مره الى ان بقا دلوقتى فى أرض الأنبا رويس بالعباسية.
بعد سيامه خرستوذولس بابا الاسكندرية نقل من الاسكندرية الى مصر، واتخذ كنيسة المعلقة بظاهر الفسطاط مقر له. كما جدد كنيسة القديس مرقريوس وجعلها كاتدرائيه كبرى ومركز لكرسيه، وجعل كمان كنيسة السيدة العذراء فى حى الروم مقر له يأوى اليه عند اللزوم وذلك برضى أسقف بابليون. أما سبب ذلك فهو انتقال عظمة مدينة الاسكندرية الى مدينة القاهرة، وكثرة عدد المسيحيين فيها، ولارتباطه بالحكومة. فصار البابا يعين أسقف للاسكندرية باسم وكيل الكرازة المرقسية.
فى سنة 68 ميلادى استشهد القديس مارمرقس بالاسكندرية ووُضِع جسده فى الكنيسة وفى سنة 311 ميلادي، قبيل استشهاد البابا بطرس خاتم الشهداء صلى صلاة أخيرة فوق قبر مارمرقس. وقتها كانت الكنيسة مقصورة صغيرة للعبادة على. ساحل الميناء الشرقي، و كان فيها جسد مار مرقس وبعض خلفائه. فى سنة 321م تمّ توسيع الكنيسة فى عهد البابا أرشيلاوس الـ18.
فى سنة 680م قام البابا يوحنا السمنودى البطريرك الأربعين باعادة بناء الكنيسة، فى سنة 828 ميلادى حصلت سرقة جسد مرقس بواسطة بحارة ايطاليين، ونُقل من الاسكندرية لمدينة البندقية (فينسيا) بايطاليا. وبَقيت الرأس بالاسكندرية. تمّ اعادة البناء مرة تانيه، وفى سنة 1527م يذكُر الرحالة بيير بيلون دى مانز. أن الكنيسة قائمة.
تهدمت الكنيسة و أعيد بناؤها اكتر من مرة على مر التاريخ, وفى سنة 1870م اتبنا ا على الطراز البيزنطى مع تزيينها بعدد كبير من الأيقونات الجميلة. فى سنة 1952م قام البابا يوساب الثانى بافتتاح الكاتدرائية الجديدة وصلى أول قداس بها.
ما أن ندخل من الباب الخارجى للكنيسة نجد على يسارنا مبنى يرجع للقرن الماضى ويحتوى على مقر البابا ووكيله بالاسكندرية وقاعات الكلية الاكليركية (وهى تختص بالعلوم المسيحية).
وقد تم الاحتفاظ بحامل الأيقونات الرخامى والانبل والكرسى البابوى مع باقى الأيقونات الأثرية بالكنيسة. كما تم نقل الأعمدة الرخامية الستة اللى كانت ترتكز عليهم الكنيسة الى المدخل. وتم الاحتفاظ بالمنارات بعد تعليتها وتزويدها بنقوش قبطية جميلة وتقوبتها وفى سنة 1990 ومع الزيادة المضطردة فى عدد المصلين تم توسيع الكنيسة من الجهة الغربية، فى عهد البابا شنودة التالت.
عند الدخول من الباب توجد على كل جانب أيقونتين أثريتين وهم يسوع ومريم العذراء و تمت تغشيتهما بالذهب والفضة و أيقونة أثرية لمارمرقس ومارجرجس، جوه الكنيسة نجد أيقونتين على الشمال للأنبا انطونيوس وتانيه للأنبا شنودة وعلى اليمين أيقونة لمارمينا وكلهم من الفن القبطى. فى نص الكنيسة من الناحية الجنوبية مدخل المقبرة الأثرية الشهيرة اللى تضم رفات الآباء بطاركة الكرسى السكندرى فى الألفية الأولى و تم تدوين أسمائهم على لوحة رخامية باللغات القبطية والعربية والانجليزية.
على رافت

على احمد رأفت بيعتبر من اشهر المعماريين المصريين ، استاذ العماره - جامعة القاهره. اتخرج من كلية الهندسه فى جامعة القاهره سنة 1949 و اخد الماجستير فى العماره من جامعة ميتشجن فى امريكا سنة 1954 والدكتوراه فى العماره من جامعة كولومبيا فى نيو يورك سنة 1958
اصدر اول موسوعة معماريه عربية بتتكون من خمس مجلدات.
افتتح مكتبه الخاص للاستشارات المعماريه والانشائيه فى القاهره سنة 1949 ، وامتد نشاطه لجده سنة 1960 و بعدين الرياض سنة 1973 و دبى سنة 1974 و الشارقة سنة 1975 و البحرين سنة 1976 و ابو ظبى سنة 1977
ايات شيطانيه

آيات شيطانية (بالإنجليزية: The Satanic Verses) هيا رواية من تأليف الكاتب البريطاني سلمان رشدى من أصل هندي. صدرت فى لندن بتاريخ 26 سبتمبر سنة 1988 ، تدور الروايه حول أحداث فى فترة ظهور الإسلام فى الجزيرة العربية وتانيه حول أحداث معاصرة، وفي دى الأحلام التسميات تختلف عن المعروف من التاريخ، تسمى مدينة مكة بالجاهلية، هيا مدينة مبنية من الرمال، ويشارلمحمد رسول الإسلام باسم مهاوند، وهو الهيئة اللى وصل اسمه بيها وشاع فى اوروبا فى العصور الوسطى.
بعد 9 أيام من إصدار ده الكتاب تلقى دار النشر اللى طبع الكتاب الآلاف من رسائل التهديد والاتصالات التلفونية المطالبة بسحب الكتاب من دور بيع الكتب. قامت بانجلاديش و السودان و جنوب افريقيا و كينيا و سريلانكا و تايلاند و جمهورية تنزانيا المتحدة و إندونيسيا و فنزويلا و سنغافورة بمنع الكتاب و خرجت مظاهرات تنديد بالكتاب فى إسلام آباد و لندن و طهران و بومبي و دكا و إسطنبول و الخرطوم و نيو يورك. حصلت فى عمليات الاحتجاج دى حادثتين لفتتا أنظار العالم هيا حادثة حرق أعداد كبيرة من الكتاب فى برادفورد فى المملكة المتحدة فى 14 يناير 1989 و الحادثة التانيه هيا صدور فتوى من الخمينى فى 14 فبراير 1989 بإباحة دم سلمان رشدي و هاتان الحادثتان لفتتا نظر وسايل الإعلام الغربية بشدة.
ڤايادوليذ

ڤايادوليذ (Valladolid, نطق الاسپانى: [baʎaðoˈlið] \باياذوليذ\) هى مدينة تاريخية و بلدية فى شمال وسط اسبانيا, عاصمة كاستيا و ليون واحده من 17 من الأقاليم اللى تحت حكم ذاتى فى اسپانيا و مبنيه على ضفاف نهر بيسويرجا.
اقتراح واحد لأصل اسم ڤايادوليذ اصل عربى اسم لمدينة ڤايادوليذ بمعنى مدينة الوليد على اسم الوليد بن عبد الملك (668—715) و اللى كان الخليفه الأموى اللى حكم من 705 لسنة 715. و تابع توسع الامبراطوريه الإسلاميةوفى فترة حكمه كانت الدولة الاسلامية فى اكبر اتساع, لكن اللى ضد ده انه ايه يخلليه يدى اسمه لبلد صغير فى اخر الحدود بتاعة امبراطوريته.
اسم ڤايادوليذ فى الاغلب جاى من مصطلح لاتينى: vallis بمعنا "وادى"; و مصطلح كيلتى: tolitum, بمعنا "مكان التقاء الميه", علشان فيه أنقاض رومانيه اتوجدت فى منطقة ڤايادوليذ و كان فيه قبايل كيلت عايشه فى المنطقه قبل احتلال الرومان ليها.
اقتراح تانى هو "Valla" ("السور" باللغة الاسبانى) "De" ("بتاع" باللغة الاسبانى) Olid (اسم عيله اسبانيه ) Valla De Olid بمعنا السور بتاع عيلة اوليذ.
كمان اسم الشعبى لڤايادوليذ pucela و هو اسم شعبى مش واضح الاصل و ممكن بيشير لعدد قليل من الفرسان اللى كانو مع جان دارك او ان اسم Pucela علشان مبيعات اسمنت بوزيلى اسبانى: Puzzeli, علشان ڤايادوليذ كانت المدينة الوحيدة فى اسبانيا اللى كان اسمنت بوزيلى بيتباع فيها.
فيه بقايا معسكر سيلتبريين و بقايا معسكر رومانى اتلقت فى حفاير قرب مدينة ڤايادوليذ و ڤايادوليذ كانت فى الاصل موجوده فى المنطقه اللى دلوقتى فيها ميدان سان ميجيل و روسارييو و كان بيحاوطها سور. خسر المور حكم ڤايادوليذ فى القرن العاشر و كانت وقتها قريه صغيره, و طورها الكونت بيدرو انسويريز فى القرن الحداشر.
عدد سكان مدينة ڤايادوليذ 313.437 انسان سنة 2011 حسب تعداد عمله المعهد الوطنى للاحصائيات ف اسبانيا.
Circle of Palms Plaza

The Circle of Palms Plaza is located in downtown San Jose, California. It is composed of a ring of palm trees encircling a California State Seal, and designates the California Historical Marker 461, the site of California's first state capital from 1849 to 1851.
When California became part of the US in 1850, San Jose was the oldest civilian settlement dating back to its establishment in 1777, and selected the first official state capital of California. A two-story adobe hotel built around 1830 became the first state capitol and hosted the first legislative sessions in 1850 and 1851. The capitol site is designated as California Historical Marker 461. From 1866 to 1887, the Market Street Chinatown occupied the entire block. The settlement was the center of Chinese-American life in the Santa Clara Valley, until it was destroyed by arson. The site was redeveloped into a plaza in the 1980s.
The Circle of Palms Plaza is a ring of palm trees encircling a California State Seal, located between the Fairmont San Jose Hotel, the KQED building (Silicon Valley Financial Center) and the San Jose Museum of Art. The concrete around the state seal contains quotes from the 1849 state constitutional convention in Monterey where San Jose was chosen as the capital.
Each Winter, the San Jose Downtown Association sets up an outdoor ice rink called "San Jose Downtown Ice" at the Circle of Palms.
On August 30, 1950, the State Historic Preservation Office designated the site of California's first state capital as a California historical landmark #461. A description on the commemorative plaque reads: " Directly opposite this tablet was located the first State Capitol Building, in which California's first Legislature assembled in December 1849. San Jose was the seat of government from 1849 to 1851."
37°20′00″N 121°53′23″W﻿ / ﻿37.33343°N 121.889627°W﻿ / 37.33343; -121.889627
Palm court

A palm court is a large atrium with palm trees, usually in a prestigious hotel, where functions are staged, notably tea dances. Examples include the Langham Hotel (1865), Alexandra Palace (1873), the Carlton Hotel (1899), and the Ritz Hotel (1906), all in London; and the Alexandria Hotel (court added in 1911) in Los Angeles, Palace Hotel, San Francisco, Britannia Hotel in Trondheim and the Plaza Hotel in New York City. Capitalizing on their popularity, some ocean liners also had palm courts, notably the RMS Titanic (1912).
The term palm court orchestra, is often used to describe a small orchestra playing light classical music. Light orchestras proliferated in the holiday resorts and spas of Europe from the late 1800s. By the start of the 20th century most luxury hotels, cruise ships, department store restaurants and cafes employed small orchestras or chamber groups to entertain their patrons. The Savoy Hotel in London, for instance, catered for the elite of English society and to visiting foreigners. "Sedate couples on the dance floor would enjoy waltzing to The Valeta and Destiny, with perhaps an occasional two-step in between". At the Savoy in the 1920s, Carroll Gibbons directed two orchestras: Carroll Gibbons and the Boy Friends provided light music for afternoon tea in the Thames Foyer, while the Savoy Orpheans played dance music in the evenings, with a nod towards jazz.
In the UK, broadcast relays of light music from The Grand Hotel Eastbourne by the BBC began in 1925 with an orchestra under the direction of the violinist Albert Sandler (1906-1948). (The hotel didn't have a palm court, the lounge hall was used for the relays). Alfredo Campoli founded his similar "Salon Orchestra" in the 1930s.
By 1942 Sandler was billed as directing "The Palm Court Orchestra", actually made up from a unit of the BBC London Studio Players, a pool of musicians put together in 1941 to form ensembles of different sizes on demand. The ensemble secured a regular broadcast slot on Sunday evenings on the programme Grand Hotel which ran from 1943 until 1973.
Tom Jenkins (from 1946) and Jean Pougnet were later conductors of the Palm Court Orchestra. Max Jaffa was leader from 1956, and also performed as a member of the Palm Court Trio with Jack Byfield (piano) and Reginald Kilbey (cello). Reginald Leopold followed on from Jaffa with a 17 year stint at the orchestra.
The fourth movement of Samuel Barber's ballet suite Souvenirs (1950) is titled 'Two-Step (Tea in the Palm Court)'. Originally for piano four hands, it was orchestrated in 1952. Barber wrote of the suite: "One might imagine a divertissement in a setting of the Palm Court of the Hotel Plaza in New York, the year about 1914, epoch of the first tangos." Lennox Berkeley's Palm Court Waltz, Op. 81 No 2 (1971) is an orchestral work written for an entertainment put on at the London Coliseum by Richard Buckle, and arranged for piano duet in 1971.
Howea forsteriana from the South Pacific was used in fashionable Palm Courts.
Abbey library of Saint Gall

The abbey library of Saint Gall (German: Stiftsbibliothek) is a significant medieval monastic library located in St. Gallen, Switzerland. In 1983, the library, as well as the Abbey of St. Gall, were designated a World Heritage Site, as "an outstanding example of a large Carolingian monastery and was, since the 8th century until its secularisation in 1805, one of the most important cultural centres in Europe". It is one of the oldest monastic libraries in the world.
The library was founded by Saint Othmar, founder of the Abbey of St. Gall. During a fire in 937, the Abbey was destroyed, but the library remained intact. The library hall, designed by the architect Peter Thumb in a Rococo style, was constructed between 1758 and 1767. There is a Greek inscription above the entrance door, ΨΥΧΗΣ ΙΑΤΡΕΙΟΝ (psukhēs iatreion). It translates as "healing place for the soul", based on an inscription at the Library of Ramesses II.
The library collection is the oldest in Switzerland, and one of the earliest and most important monastic libraries in the world. The library holds almost 160,000 volumes, with most available for public use. In addition to older printed books, the collection includes 1650 incunabula (books printed before 1500), and 2100 manuscripts dating back to the 8th through 15th centuries; among the most notable of the latter are items of Irish, Carolingian, and Ottonian production. These codices are held inside glass cases, each of which is topped by a carved cherub offering a visual clue as to the contents of the shelves below; for instance, the case of astronomy-related materials bears a cherub observing the books through a telescope. Books published before 1900 are to be read in a special reading room. The manuscript B of the Nibelungenlied is kept here.
A virtual library has been created to provide broader access to the manuscripts: Codices Electronici Sangallenses. This project has been expanded to include codices from other libraries as well and is operating under the name e-codices. Currently, more than 600 manuscripts from the Abbey library of Saint Gall are available in digital format.
The library is home to the mummy of Shep-en-Isis.
List of cultural property of national significance in Switzerland: Valais

This list contains all cultural property of national significance (class A) in the canton of Valais from the 2009 Swiss Inventory of Cultural Property of National and Regional Significance. It is sorted by municipality and contains 58 individual buildings, 16 collections, 15 archaeological finds and 2 other, special sites or objects.
The geographic coordinates provided are in the Swiss coordinate system as given in the Inventory.
List of cultural property of national significance in Switzerland: Vaud

This list contains all cultural property of national significance (class A) in the canton of Vaud from the 2009 Swiss Inventory of Cultural Property of National and Regional Significance. It is sorted by municipality and contains 186 individual buildings, 46 collections, 32 archaeological finds and 2 other, special sites or objects.
The geographic coordinates provided are in the Swiss coordinate system as given in the Inventory.
Fort Egypt

Fort Egypt, a large log house, is a historic landmark in Page County, Virginia and is listed in the National Register of Historic Places (#79003064).
Built of 20"-25" diameter logs dovetailed at the corners, Fort Egypt has a massive stone chimney in the center of the house. It contains a fortified cellar with loop holes, possibly designed for protection against Indian attacks. No known Indian attacks occurred at Fort Egypt.
The building was built about 1758 by Jacob Strickler (one of the early leaders of the Mennonite Church), and his descendants lived here for many generations. Several of the rooms are very large and were probably used for meetings of the Mennonite Church in this community before any church buildings were built.
This home is located near the center of the 1,000 acre (4 km) tract granted to the pioneer Abraham Strickler in 1735 and called the Egypt Bend tract.
The building was restored by its current owners and is in an excellent state of preservation.
भरतनाट्यम्

भरतनाट्यम् ही एक प्राचीन अभिजात दक्षिण भारतीय नृत्यशैली आहे. भरतनाट्यम् प्राचीन असले तरी त्याला मध्ययुगात तामिळनाडूमध्ये प्रोत्साहन मिळाले.भरतनाट्यमचा शोध भरतमुनी यांनी लावला.
भाव, राग, ताल व नाट्य ही भरतनाट्यमची चार मुख्य अंग असतात. या अंगांची आद्याक्षरे व नाट्य मिळून भरत-नाट्य असे नाव पडले असे म्हणतात. दुसऱ्या मतानुसार भरतमुनी जनक असल्याने भरताचे नाट्य म्हणून यास भरतनाट्यम म्हणले जाते . या नृत्यास दासीअट्ट्म व सदिर (Sadir) या नावानेही ओळखले जाई.
या शैलीचा उगम दक्षिण भारतातील मंदिरांमध्ये झाला. ही एकल नृत्यशैली असून भरतमुनींच्या नाट्यशास्त्रावर आधारित आहे. भरतनाट्यमचे सादरीकरण कर्नाटकी संगीताच्या साथीने होते. या नृत्य पद्धतीवर द्रविड संस्कृतीचा प्रभाव आहे. यात मृदंगम,तालम,वीणा,बासरी ,घटम आदि वाद्यांची साथसंगत असते. चेन्नय्या पोन्नय्या शिवानंद आणि वडिवेल या तंजावूर बंधू म्हणून मान्यता पावलेल्या संगीतकारांनी या नृत्याचा मार्गम रचला आणि त्याच क्रमाने आजही नृत्य प्रस्तुती करण्याची पद्धत आहे. सुरुवातीला मंदिरात केली जाणारी ही कला नंतर राजदरबारात आणि रंगमंचावर सादर केली जाऊ लागली. पूर्वी देवपूजेचा भाग म्हणून देवदासी देवळात नृत्य करत. देवालयांना आणि देवदासींना राजाश्रय असे. तंजावूरच्या चोल, नायक आणि मराठी राजांनी या नृत्य कलेला भरपूर प्रोत्साहन दिले.
भरतनाट्यम विद्यार्थी सुरुवातीस घुंगरूंशिवाय नाचणे शिकतात. ज्यावेळी गुरूस वाटते की विद्यार्थ्याची पुरेशी तयारी झालेली आहे तेव्हा गुरू विद्यार्थ्याकडून सलंगाई पूजा करवून घेतात व त्यावेळी घुंगरू प्रदान केले जातात. अधिक खडतर शिक्षणानंतर विद्यार्थ्याने एकट्याने किंवा एकटीने संपूर्ण कार्यक्रम करणे अपेक्षित असते. याला अरंगेत्रम असे नाव आहे. अरंगेत्रम नंतर गुरू आपल्या शिष्यास इतर कार्यक्रमांतून नृत्य करण्यास परवानगी देतात. भरतनाट्यम ही नृत्य शैली परंपरेनुसार केवळ स्त्रीने सादर करण्याची एकल नृत्य शैली आहे पण रंगमंचावर नटवूणार, मृदंग वादक, गायिका, व्हायोलीन आणि बासरी वादक असे साथीदार असतात.
भरतनाट्यम पूर्वी मंदिरातील देवदासींद्वारे केला जाई. या नृत्याचे स्वरूप पुढे पन्ननलूर,वल्डवूर ,तंजावर येथे विकसित झाले आणि ह्या भरातनाट्यमच्या प्रमुख बाणी मानल्या जातात. टी. बाल सरस्वती, मोना पिल्ले, रूक्मिणी अरुंडेल, मीनाक्षी सुंदरम पिल्लै, चिट्टप्पा पिल्लै, रामय्या पिल्लै, लीला सॅमसन, सुचेता चापेकर आदी भरतनाट्यमच्या श्रेष्ठ कलाकारांपैकी काही नावे आहेत. आज अनेक भरतनाट्यम नर्तकानी त्यांच्या कर्तृत्वाने ह्या कलेला जगभरात सन्मान आणि प्रसिद्धी मिळवून दिलीये. त्यातील काही पुढीलप्रमाणे- एस. कनक,सुधा राणी रघुपध्याय, प्रा. सी.वी. चंद्रशेखर, चित्रा विश्वेश्वरन, अलरमेल वल्ली, डॉ.पद्मा सुब्रमण्यम, पार्श्वनाथ उपाध्याय, मालविका सारुकाई, कमला लक्ष्मण, जयश्री नायर, प्रतिभा प्रल्हाद, अनिता रत्नम, रमा वैद्यनाथ, प्रियदर्शनी गोविंद, इंदिरा कादंबी, मीनाक्षी श्रीनिवासन, इत्यादी.
जस्टिन मॅककार्थी

जस्टीन मेकार्थी (१९५७ ) या अमेरिकेत जन्मलेल्या भारतीय भरतनाट्यम नृत्यांगना, प्रशिक्षक आणि कोरिओग्राफर आहेत. त्या दिल्लीतील श्रीराम भारतीय बाल केंद्रात गेल्या तीन दशकांपासून भरतनाट्यम शिकवतात.
एम.के. सरोजा

मद्रास कदिरावेलू सरोजा (७ एप्रिल, १९३१:चेन्नई, तमिळ नाडू, भारत - ) या भारतीय भरतनाट्यम आणि कथक नर्तिका आहेत.
सरोजा वयाच्या पाचव्या वर्षी भरतनाट्यम शिकायला लागल्या व त्यांनी नवव्या वर्षी आरंगेट्रम केले. १९४६मध्ये त्यांना जेमिनी स्टुडियोने चित्रपटांत काम करण्याचे कंत्राट देऊ केले परंतु सरोजा यांनी ते नाकारले. १९४९मध्ये त्यांचे लग्न कला इतिहासकार, नर्तक आणि नृत्यसमीक्षक मोहन खोकर यांच्याशी झाले. खोकर वडोदरा येथे महाराजा सयाजीराव विद्यापीठात नृत्यविभागाचे अधीक्षक असताना सरोजा या सुंदरलाल आणि कुंदनलाल गंगाणी या दोन गुरूंकडून कथक नृत्य शिकल्या. सुमारे ६५ वर्षाच्या नृत्यकारकिर्दीनंतर सरोजा २००० साली निवृत्त झाल्या.
त्यांना टागोर रत्न पुरस्कार, संगीत नाटक अकादमी पुरस्कार आणि पद्मश्री पुरस्कारांसह अनेक सन्मान मिळालेले आहेत.
Preetha

Preetha is an Indian television personality and film producer. She also hosted Cinema Karam Coffee on STAR Vijay and the popular cookery show Sunday Samayal on Sun TV. While still in college she received an offer for acting in an advertisement. After a one-year career in advertisements Preetha began her television career with the serial Aalayam which aired on Sun TV in 1999. She has acted in several Tamil language serials that were screened on Sun TV. She also has participated in the first series of the dance reality show Jodi Number One along with her husband Raaghav in STAR Vijay. The couple was one of the three finalists.
Preetha produced the fantasy thriller film Nanjupuram which featured her husband Raaghav in the lead role. It was Raaghav's debut film. She also participated in the music show Gold Winner Isai Kudumbam and serials like Chithi (Sun TV) and Marumagal (Vijay TV). She acted in the serial Maanada Mayilaada on Kalaignar TV along with his husband. They both played the characters of terrorists. She is also a Mohiniattam and Bharatnatyam dancer.
Preetha's first film appearance was in Dumm Dumm Dumm (2001). She received her school education in Muscat, bachelor's degree in travel management from Ethiraj College for Women in Chennai. Master's degree in Social Work from DG Vaishnav College. While studying in DG Vaishnav College she married music director and television actor Raaghav. She studied at Ohio University on a scholarship. To earn her living in Ohio Preetha taught Public Speaking and Bharatnatyam. She also works as a soft-skills trainer in Wipro.
Suhani Dhanki

Suhani Dhanki Mody is an Indian dancer and television actress.
She played the role of a pirate princess, Laachi, in Swastik Productions' Porus.
She is also a trained Bharatnatyam dancer, disciple of Dr Sandhya Purecha.
In 2017, she married Prathmesh Mody. In February 2021, she gave birth to a daughter and is now permanently settled in London,United Kingdom
Bharatiya Nritya Kala Mandir

The Bharatiya Nritya Kala Mandir (lit. 'Indian Dance Arts Temple') is an arts and crafts museum and a multi-purpose cultural centre located in Patna, in the capital of Bihar, India.
The foundation stone for the institution of art was laid on 8 December 1950. Established by Padmashri Hari Uppal, a master in Manipuri and Kathakali dance forms, it was officially opened in 1963.
The building contains dance and drama studios, a gallery space, and an art museum. The programme of performances ranges from theatre, to live music, comedy, dance, visual art, spoken word and children's events.
The art museum showcases a wide range of elements of antiquity. The items on display include terracotta, jewelry, metal objects, stone sculptures, stone tools, pottery, musical instruments, wooden palki, textiles and masks dated between 500 B.C. and A.D. 500. The dance instructors teach Odissi, Bharatnatyam, Kathak, folk dance, etc.
Pushpanjali

Pushpanjali (Sanskrit:पुष्पाञ्जलि, literally folded hands full of flowers) is an offering of flowers to Hindu deities.
Pushpanjali is the offering of flowers to Hindu gods and goddesses. Pushpanjali is the combination of two words, pushpam and anjali. In Sanskrit, pushpam means flower and anjali means offering with folded hands.
Pushpanjali is also an invocatory dance conducted at the beginning of a Bharatnatyam performance. It is the salutation to Lord Nataraja, the Guru, the musicians, and the audience.
The dancer holds flowers to offer prayers to the Trinity of Gods, goddesses, ashta dikpalakas, and scholars in dance.
Indu Mitha

Indu Mitha (née Chatterjee) (born 1929) is a Pakistani exponent of Bharatnatyam and one of only two in the nation (the other being Sheema Kirmani). She also remained a faculty member at the Rawalpindi campus of the National College of the Arts, from which she has retired.
Indu Mitha was born in Lahore in 1929 as Indu Chatterjee, into a Bengali Christian family of Brahmin heritage that had converted to Christianity. She studied MA philosophy from Delhi University in 1951. Her father, Gyanesh Chandra Chatterji, was a professor of philosophy and president of the Government College in Lahore, which was where Mitha grew up. Her elder sister Uma Anand married famous Bollywood director Chetan Anand. Her family moved to Delhi from Lahore during the Partition of India. In Delhi, she learned Bharatanatyam from Vijay Raghava Rao and Shrimati Lalita. Mitha learnt modern expressional dance from the iconic choreographer and actress Zohra Sehgal. After Independence, Mitha continued her dance training at Sangeet Bharat School and then later from S.V.Lalita.
In 1951, she married Captain Aboobaker Osman Mitha, a Mumbai Memon against the wishes of her family, and moved back to Pakistan with him. Their daughter, Tehreema Mitha is an accomplished Bharatnatyam dancer.
In the years following her husband's retirement, Mitha began teaching Bharatnatyam in Lahore. Her first position was at the Lahore Grammar school, where she became a celebrated dance teacher. Her students and she were even able to put on a full-on performance at the end of her first teaching sojourn.
Her early performances were at private all-women parties, military functions, and Red Cross charity shows or in front of the All Pakistan Women's Association. She now does one show a year for private audiences, mostly all-women groups, due to the heightened atmosphere linked to the increasing Islamization in Pakistan.
Mitha ran an academy/school "Mazmoon e Shauq" to teach classical dance where she taught many students like Amna Mawaz Khan.
To suit Pakistani cultural and religious norms, Mitha has altered the performance and style of the Bharatnatyam she teaches. She has composed Bharatnatyam songs in Urdu, due to her lack of understanding of Tamil, Telugu or Sanskrit, the three languages Bharatnatyam songs are traditionally composed in.
Mitha received President’s Award for Pride of Performance Awards (2020–2029) in August, 2020.
Ghungroo

A ghungroo (Hindi: घुँघरू, Urdu: گھنگرو), also known as ghunghroo or ghunghru or ghungur (in Assamese and Bengali) or ghungura (in Odia) or Chilanka or Salangai or Gejje (in Malayalam, Tamil and Kannada respectively), is one of many small metallic bells strung together to form ghungroos, a musical anklet tied to the feet of classical Indian dancers.
The sounds produced by ghungroos vary greatly in pitch depending on their metallic composition and size. Ghungroos serve to accentuate the rhythmic aspects of the dance and allow complex footwork to be heard by the audience. They are worn immediately above the ankle, resting on the lateral malleolus and medial malleolus. A string of ghungroos can range from 50 to greater than 200 bells knotted together. Novice children dancers may start with 50 and slowly add more as they grow older and advance in their technical ability. Ghungroos are worn in traditional performances of classical Indian dance forms such as Bharatnatyam, Kathak, Kuchipudi, Mohiniyattam, Lavani, and Odissi.
The anklet or rhythmic instrument (talbaja) is also used by folk-dancers in Nepal, where it is called the chap (चाँप). Its Nepalese form consists of 9 to 27 small "curling" bronze bells, sewn onto a cloth about 23 cm long x 7.5 cm wide, tied around the ankle, as ornaments. The Nepalese may choose different chaps, according to the lyrics of the song, choosing ones with smaller or larger arrangements of bells. The bells are called Ghunguru (घुँघुरा).
Ghunghroo vadan is a music style evolved by V. Anuradha Singh, an Indian classical kathak exponent. She developed bells as a main musical instrument and performs in many pure music festivals where dance is not allowed. Ghunghroo vadan focuses solely on foot movement as percussive art (100 minutes, non-stop in one place).
Gracy Singh

Gracy Singh (born 20 July 1980) is an Indian actress who primarily works in Hindi and Telugu films. She is best known for her role in the films Lagaan and Munna Bhai M.B.B.S. Singh is also a trained Bharatnatyam and Odissi dancer.
Born in Delhi, India, Singh began her career touring with the dance group "The Planets". Her first acting role was in the 1997 television soap, Amanat. In 1999 she was seen in Bengali Film Sundori Bou. She then went on to star opposite Aamir Khan in Ashutosh Gowariker's epic sports-drama Lagaan, where she played a village belle. She was nominated in this role for the Filmfare Award for Best Female Debut, and won the Screen Award for Most Promising Newcomer – Female.
Post Lagaan, Singh appeared in a few successful films in Hindi and Telugu including Munna Bhai M.B.B.S. and Santosham. She has also starred in Punjabi films such as Lakh Pardesi Hoye and a Malayalam film Loudspeaker directed by Jayaraj.
In 2015, Singh returned to television, playing Goddess Santoshi in the series Santoshi Maa on &TV.
Rekha Raju

Rekha Raju is an Indian classical dance performer and teacher from Bangalore, Karnataka. She specialises in the Bharatnatyam and Mohiniyattam dance forms.
Rekha was born to M.R.Raju and Jayalakshmi Raghavan and brought up in Bangalore. She started learning classical dance at the age of four. She trained intensively under various gurus, including Kalamandalam Usha Datar, Raju Datar, Gopika Varma and Janardhanan. She started her college education pursuing a degree in commerce, while she studied Administration in Human Resource & Accounts and Performing of Art for her master's degree. She completed her Ph.D. in Fine Arts from Heidelberg University, Germany. She is a distinction holder of master's degree in Bharathnatyam and rank holder of the Vidwath proficiency.
She made her stage debut (Arangetram) in 2003 at Ravindra Kalakshetra in Bangalore. She has been performing on various stages in India and abroad from the age of four and performed as a soloist for many respected institutions of dance in India, including Yuva Sourabha, organized by the Kannada Culture Department, programme at the Indian Council for Cultural Relations, Institute of World Culture, Delhi International Festival, Poona Dance Festival, Kajuraho Dance Festival, Konark Dance Festival, Purana Quila, Chennai Seasonal Dance Festival, Chidambaram Dance Festival, Vishwa Kannada Sammelan at Belgaum, Andhra Music & Dance Festival etc. She has received much critical acclaim for both her solo and group choreography. Presently Raju is working as an assistant dance teacher at Bangalore Tamil Sangam and as a guest lecturer in dance at the International Center for Management & Indian Studies where the foreign students trained to improvise Indian culture. She is an auditioned artiste at the Bangalore Doordarshan and an empanelled artiste for the Indian Council for Cultural Relations. She also heads a dance institution named Nrithya Dhama, where she trains kids from minority backgrounds, and is also associated with the Freedom Foundation, a volunteer group that rehabilitates children with HIV. Raju has participated at the Tanjore Dance Festival where 1000 dancers performed, securing entrance in the Limca Book of Records. She has been honoured by the Bangolre Tamil sangam as the Best Young Dancer to promote Indian Art. She has also been given the title Swarna Mukhi by the Kalahalli Temple Trust.
Rama Vaidyanathan

Rama Vaidyanathan is an Indian bharatnatyam artist from Delhi.
She is one of the directors of Ganesha Natyalaya, one of the best Bharatanatyam institutes of the country. She has toured the country and the world, performing and showcasing her art.
She is married to C. V. Kamesh, CXO at Hitachi India, and son of Saroja Vaidyanathan.
Rama Vaidyanathan received the Kerala Sangeetha Nataka Akademi Award in 2013, and the Sangeet Natak Akademi Award in 2017.
Gopi Krishna (dancer)

Gopi Krishna (22 August 1935 – 18 February 1994) was an Indian Kathak dancer, actor and choreographer. He also studied Bharatnatyam. In 1952, at the age of seventeen, Gopi Krishna became one of the youngest choreographers in Hindi film history when he was hired to choreograph dances.
Gopi Krishna was born into a family of kathak dancers. His maternal grandfather Pandit Sukhdev Maharaj was a teacher of Kathak and his aunt Sitara Devi was a Kathak dancer who has performed around the world. When he was 11 years old, Gopi Krishna began training under his grandfather. He also learned from Shambhu Maharaj. In addition to Kathak, Gopi Krishna learned Bharatanatyam from Mahalingam Pillai and Govind Raj Pillai. Despite suffering from chronic asthma he continued to expand his dance repertoire, receiving the title of "Nataraj" (King of Dancers) at the All Bengal Music Conference at the age of 15.
In 1952, 17-year-old Gopi Krishna became one of the youngest choreographers in Hindi film history when he was hired to choreograph dances for Madhubala in Saqi. In 1955, he appeared in his first film Jhanak Jhanak Payal Baaje. In the film he played Girdhar, a talented young dancer whose love for his partner jeopardizes his dancing career. The film was successful mainly due to songs like Nain so nain naahi milao, and helped to revitalize public interest in classical dance. He also choreographed many films like Grahasti (1963), Dastaan, Mehbooba, Umrao Jaan, Naache Mayuri (1986) and The Perfect Murder. During the 1960s and 70s, he toured India's border posts, entertaining soldiers with Sunil Dutt's Ajanta Arts Cultural Troupe. Gopi Krishna later established the Nateshwar Bhavan dance academy and the Nateshwar Nritya Kala Mandir in Khar Mumbai. In 1975 the Indian government awarded him India's fourth highest civilian award, the Padma Shri. He set a world record for the longest continuous Kathak dance at 9 hours and 20 minutes. He also acted as master dancer in 'Na moonh chhupake jiyo' in the BR Chopra film Humraaz and 'Champavati tu aaja' for the Asit Sen film Annadata. Both times he performed with his dance partner of many films, Madhumati. He played the character role of Latturam, Guruji in 1985 Rishi Kapoor and Rajesh Khanna starrer Zamana. He also appeared in a small role in the legendary TV series Mahabharat.
Gopi Krishna was born on 22 August 1935 in Calcutta and died on 18 February 1994, of a heart attack, in Bombay.
Gopi Krishna was an exponent of the Benares Gharana style of Kathak. He incorporated many elements of Kathakali and Bharatnatyam in his dance.
Gopi Krishna married Kathak dancer Savitri in 1964. His adopted daughter Shampa Sonthalia was born in 1980. She became a choreographer and dancer as well, placing as the winner in the 5th and 7th season of Jhalak Dikhhla Jaa where she was paired with actor Gurmeet Choudhary and Ashish Sharma respectively.
7. ^ Biography of the Gopi Krishna.
كوبرى قصر النيل

كوبرى قصر النيل كوبرى قدام ميدان التحرير فى القاهره .الكوبرى بيتميز بتماثيل اربع سباع معموله من البرونز. بدأ بنا الكوبرى فى سنة 1869 فى عهد الخديوى اسماعيل اللى اتلقب ب " ابو السباع ". بعد ما امر فى سنة 1865 الكوبرى بقى بيوصل بين القاهرة و الجيزه و اتكلف 113 الف و 850 جنيه مصرى وقامت شركه فرنسيه ببناء الكوبرى , وخلص فى نص سنة 1871 بطول (406 متر ) و عرض (10,5 متر) منها (2,5 متر) للرصيفين الجانبيين وطريق بعرض (8 متر). اتسمى بالاسم دا عشان كان فيه قصر كبير على النيل بناه محمد على باشا جنب النيل لبنته زينب و لما مسك سعيد باشا الحكم هد القصر و اتبنى مكانه ثكنه للجيش ,و بعدين احتلها الانجليز و بعد الجلاء اتهدت الثكنه و اتبنت جامعة الدول العربيه و فندق النيل هيلتون , بس فى عهد الملك فؤاد الاول غير اسم الكوبرى لكوبرى الخديوى اسماعيل و جدده عشان يخلد اسم جده, بعد الثوره رجع اسم الكوبرى زى ماكان.
كبارى مصر
على كوبرى قصر النيل

على كوبرى قصر النيل
نوبة على كوبرى قصر النيل فى اقصاه.. الصفو جميــل
الكشافة فى مستهدفة فايتين تررتاتا...بك بك بم
البروجى وعبه ازدان ياحلاوته
خفه وهمه..هوا والطبلجى لابسين
تررتاتا...بك بك بم
اتلموا الناس على الصفين راحوم للمرئى مصقفين
وقالوم تعالوا نشوف الكشافه المصريه ده دى الشبيبه العصريه
وعالصفين مزقططين ومن القلوب مبتهجين
لسه فى عز الأنبساط ويسمعولك صريخ وصوات
ومن الصافين فى الميه طاخ...طاخ...طاخ
البروجى وغير مسئول
ومطلع دكته على فوق
وانا باقول ايه الساعه ديا
تررتاتا...بك بك بم
بقى كل الناس مخضوضين على المسكينه دى مقبوضين
وقالوم تعالوا نشوف الكشافة المصرية
نطبب بالشبيبه العصريه اللى بصيتهم متنعمين
دى الحالة حيره قول مادرينا
مافاتتش دقيقة على دى الحال
الا البروجى راح متشال
وحدفها فى صوب النيل
تررتم تم...طاخ...طاخ
واللى له مبلغجى من فوق لازمه يقوى قلبه بشوق
كانه شجعه بالتصفيق
تررتم تم...طاخ...طاخ
الله لما بنعمل حاجه
على اسلوب الأفرنجيه
وناس بتهتف
تعيش الكشافة المصريه تعيش الشبيبه العصريه
يخليهم لأهاليهم
ويكبروا شوف التعليم
قصر قطاوى باشا

قصر يوسف قطاوى باشا اتبنى فى ميدان التحرير بالقاهرة سنة 1900 بعدها قام الدمرداش باشا بشراء الفيلا لابنته قوت القلوب الدمرداشيه الفيلا كانت بجوار فندق سميراميس قدام كوبري قصر النيل . لاكن فى ستينيات القرن العشرين تم هدمها لإنشاء ملف للنفق الىي انشئ امام كوبرى قصر النيل.
ليستة معالم مصريه
حمامات القاهره التاريخيه

حمامات القاهرة التاريخية - Historical Bath-houses of Cairo - كان فيه فى مصر الفسطاط بتاع 1170 حمام ، وكان فى القاهرة بتاع 80 حمام . حمامات كتيرة منها زالت. و من اشهر حمامات القاهرة القديمه :
مدارس القاهره التاريخيه

مدارس القاهرة التاريخية - Historic Schools of Cairo - ، القاهرة القديمه مليانه مدارس تاريخيه. المدارس دي كان بيبنيها السلاطين و الامرا و أكابر مصر، و كانوا بيزودوها بالمدرسين و الفقها و العلما، و كانوا بيدوا مرتبات و كسوه شهريه للتلامذه زي المنح الدراسية النهارده فى الجامعات الأوروبيه. و كانوا المدرسين و التلامذه بيعيشوا فيها، و كان بيطلع منها ناس متعلمه عملت نهضه ثقافيه كبيره فى مصر وخلتها لؤلؤة بين الأمم متفوقه على كل اللى حواليها، فى العصر المملوكي بالذات. من اشهر المدارس دي :
قصر الدوباره

قصر الدوباره فى حى جاردن سيتى هو قصر الاميرة امينة بنت الهامى ابن عباس حلمى الاول وهى مرات الخديوى توفيق ووالدة عباس حلمى التانى اللى عزله الانجليز عن حكم مصر سنة 1914 وكانت الاميرة دى بتتعرف بلقب ام المحسنين .
و كان القصر بعد كده مفر المندوب السامى البريطانى زى لورد كرومر فكان الحكم فى مصر بين القصرين قصر عابدين اللى هو مقر الحكم الرسمى لابناء عيلة محمد على وقصر الدوبارة للمندوب السامى البريطانى حيث الحماية البريطانية لمصر.
صمم القصر وبناه المعمارى الايطالى انتونيو لاشياك ، وكان القصر يقع في منطقة فندق شبرد الجديد على كورنيش النيل، ويطل غربا على النهر، ومن الجنوب الشارع اللي يفصله عن السفارة البريطانية واللى كان يعرف بشارع لاظوغلى.
بدأ القصر يندثر في طيات الزمن لما بيعت منقولات القصر فى مزاد علنى، منتصف الأربعينات وتم هدم القصر وقسمت أرضه فبنيت عليها عمارتا لإيزيس وأزوريس فى الجزء الجنوبى من الأرض.
واتهدم القصر في عهد الملك فاروق الاول، آخر ملوك مصر بهدف توسيع كوبري قصر النيل، ويبدو أن هدم القصر جاء في منتصف أربعينات القرن إذ بيعت منقولاته في مزاد علني، وفي ديسمبر سنة 1941 بيع مبنى القصر فقط أي جزء من المساحة الكلية اللي كان أقيم عليها مقابل مبلغ 14 ألف جنيه؛ بهدف هدمه ليحل محله كنيسة قصر الدوباره الانجيليه .
وضع الملك فاروق حجر الأساس للكنيسة سنة 1947، واكتمل بناؤها سنة 1950، وكانت المفارقة أن الكنيسة اللي تم بنائها على أطلال القصر حملت اسمه وسميت بـ«كنيسة قصر الدوبارة» وكما كانت هذه الرقعة شاهدً على هتافات ثوار ثورة 1919 الغاضبة من تسلط الاحتلال، احتضنت الكنيسة ثوار يناير 2011 وفتحت أبوابها كمستشفى ميداني لجرحاهم
بعد بناء الكنيسة على أطلال القصر المهدوم بيعت الأرض وأقيم عليها منشآت متعددة إذ أقيم على جزء من أطلاله عمارتي إيزيس وأوزوريس في الجزء الجنوبي (أي بجوار السفارة البريطانية الحالية وفي مقابل السفارة الأمريكية تماما)، وبعد احتراق مبنى فندق شبرد القديم إبان حريق القاهرة الواقع في يناير 1952، بُني فندق شبرد الجديد على جزء آخر من مساحة القصر لدى تلك الواجهة المطلة على نهر النيل.
شيد كمان مبنى لوزارة الصناعة شرقي الفندق ومدرسة إعدادية سميت بـ«مدرسة علي عبداللطيف»على ما تبقى من مساحة أرض القصر، وحينها تغير اسم الميدان اللى كان القصر يقع على مقربة من القصر من «ميدان إلهامي باشا» إلى «ميدان سيمون بوليفار».
قصر الجزيره

قصر الجزيرة كان واحدا من القصور الملكية المصرية لعيله محمد على، ويقع القصر فى حى الزمالك فى الجزيرة (القاهرة) على نهر النيل، غرب وسط القاهرة.
قصر الجزيرة، صممه كارل فون ديبتش، بتكليف الخديوى اسماعيل؛ لتسلية كبار الشخصيات الدولية الزائرة خلال افتتاح قناة السويس سنة 1869م.
بيع لبول درانت باشا والقائد أوبليت عام 1889 م، و عام 1906 م صار فندق قصر الجزيرة الأنيق.
خلال الحرب العالميه الاولى، وضع تحت الخدمة باسم المستشفى الأسترالى العام رقم 2، بعد مينا هاوس ماكانش القصر قادرا على استقبال العدد الضخم من المصابين من معركة جاليبولى.
قصر الجزيرة الايام دى يعد الجزء المركزى من منشأة فندق ماريوت القاهرة، على الجزيرة شمال كوبرى السادس من اكتوبر.
ليستة معالم مصريه
ارتينيان

اراكيل ارتينيان Artinian مصور فوتوغرافى أرمني ، اشتغل فى مصر والشرق الأوسط . اسس ستوديو فينوس بشارع قصر النيل بالقاهره.
اشهرهم بالقاهرة ليكيجيان، وبابازيان، وأوزيان بمنطقة عابدين، وأرتينيان بشارع قصر النيل، وزولا، وبابا زوغلو فى القاهرة ، وكل من ديليكان وألبان وعزيز ودوريس، وروي، وميلانوس ونادر فى الإسكندرية.
ابراهيم ناجى

{
ابراهيم ناجى ( القاهرة ، 1898 - القاهرة ، 1953 ) طبيب و شاعر مصرى كبير عاش فى القاهره فى مصر. كان شغوف بالادب و القرايه جنب شغلته كطبيب. اتأثر بالشعرا الرومانسيين فى الادب الانجليزى و الادب الفرنساوى ، و كان بيتقن اللغتين. كتب دواوين " ورا الغمام " و " ليالى القاهرة " ( 1944 ) و " الطائر الجريح " و ترجم أزهار الشر لـ بودلير بالنثر ، و الليالى لـ الفريد دى موسيه.
غنت ام كلثوم من اشعاره قصيدة الأطلال وهى من اشهر واهم اغانيها.
الاطباء الادباء
ايمان

ليلى هلال ياسين و شهرتها ايمان ممثله مصريه
بيقولو عليها سمراء النيل ممثله مصريه اتولدت فى محافظة الاسماعيليه يوم 5 ابريل سنة 1938, اهلها سكنو فى ميدان النهضه اودام جنينة الحيوانات ف القاهره و اتعلمت ف مدارس ليسيه فرانسيه ف القاهره.
ظهرت ف اغانى افلام زى:
مع سعد عبد الوهاب
.....
مع عبد الحليم حافظ
.....
مع فريد الأطرش
https://elcinema.com/person/1012334/
https://elcinema.com/person/1012334/