davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
கவந்த் விழா

கவந்த் திருவிழா என்பது சோட்டா உதய்பூர் பகுதியின் ரத்வா பழங்குடியினரின் திருவிழாவாகும். இது ஹோலி பண்டிகை முடிந்தபின் உடனடியாக கவந்த் கிராமத்தில் நடைபெறுகிறது.
கவந்த் திருவிழாவில் பழங்குடி இளைஞர்கள் செவிப்பறைகள் மற்றும் பிற இசைக்கருவிகளுடன் நடனமாடுவதைக் காணலாம். பழங்குடியின ஆண்களும் பெண்களும் பறவைகள் மீதுள்ள தங்களின் அன்பை வெளிப்படுத்த தங்கள் தலையில் மயிலிறகுகள்கொண்ட பூங்கொத்தை அணிந்துகொள்கின்றனர்.
ரத்வா பழங்குடியினரின் சொந்த ஊரான சோட்டா உதய்பூர் மாவட்டத்தில் உள்ள கவந்த் கிராமத்தில் ஹோலி நாள் முடிந்த பின் ஐந்தாவது நாளில் கவந்த் நடைபெறுகிறது.இவ்விடம் வதோதராவில் இருந்து 114 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது.
இருபத்தைந்து வெவ்வேறு கிராமங்களிலிருந்தும், மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் ராஜஸ்தானிலிருந்தும் ஏராளமான பழங்குடியின மக்கள் வண்ணமயமான உடைகளில் இவ்விழாவிற்கு வருகை புரிகின்றனர். பழங்குடி கலாச்சாரத்தை ரசிக்க பிற நாடுகளில் இருந்தும் ஏராளமானோர் இவ்விழாவிற்கு வருகிறார்கள்.
ரத்வா பழங்குடியின மக்கள் புதர்கள் சூழ்ந்த வனப்பகுதியில் மூங்கில், புல்-இலைகள் மற்றும் மண்ணால் செய்யப்பட்ட வீடுகளில் வசிக்கின்றனர். மண் மற்றும் சாணம் தடவிய சுவர்களில் பித்தோராவின் படங்களை இவர்கள் வரைகின்றனர். இந்த பித்தோராக்களை வரைவதன் மூலம் கடவுள் அவர்களின் வீட்டில் வசிக்கிறார் என்ற நம்பிக்கை அம்மக்களுக்கு இருந்துவருகிறது.
இதேபோன்ற ஓவியங்களை விழாவில் பங்குபெறும் இளைஞர்கள் தங்கள் உடல் முழுவதும் வெள்ளை புள்ளிகளுடன் வரைந்துகொள்கிறார்கள். மேலும் மயில் இறகுகள், வண்ணமயமான மூங்கில் தொப்பிகள், கழுத்தில் எருதுவடிவ குக்ராவையும் அணிந்து கொள்கின்றனர். பின் செவிப்பறைகள் இசைக்கப்படுகின்றன. இளைஞர்கள் அவ்விசைக்கேற்ப நடனமாடி இளம் பெண்களைக் கவர்கின்றனர். பழங்குடியினர்கள் தங்கள் சமூக வாழ்க்கையின் முக்கிய அங்கமான இந்த விழாவில் திருமணமும் செய்து கொள்கிறார்கள்.
விழாவில், பழங்குடியினர் குதிரைகளின் களிமண் சிலைகளையும் மற்ற தெய்வங்களின் சிலைகளையும் கிராமத்திற்கு வெளியே உள்ள தெய்வத்தின் சன்னதியில் வைப்பார்கள். அவ்வாறு செய்வதால் கடவுள் மகிழ்ச்சி அடைவார் என்று நம்புகிறார்கள். கவந்த் விழாவில் இசை மற்றும் நடனம் சிறப்பு மிக்கது. ஜோடியா பாவா, தோல் மற்றும் பிஹோ போன்ற பல்வேறு இசைக்கருவிகளால் திருவிழாக் காட்சி உற்சாகமூட்டப்படுகிறது. கவந்த் விழா பழங்குடியினரின் கலாச்சாரத்தைப் பாதுகாக்கும் ஒரு கண்காட்சியாகும்.
டோல் பூர்ணிமா

டோலா பூர்ணிமா, டோலா ஜாத்ரா, டூல் உத்சவ் அல்லது டீல் என்றும் பிரபலமாக அறியப்படும் இந்த இந்துப் பண்டிகை விரஜபூமி, வங்காளதேசம் மற்றும் இந்திய மாநிலமான ஒடிசா, அசாம், திரிபுரா மற்றும் மேற்கு வங்காளம் ஆகியவற்றின் முக்கியமான ஹோலி பண்டிகையாகும். இந்த திருவிழா ராதை மற்றும் கிருட்டிணரின் தெய்வீக ஜோடிகளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது. இது பொதுவாகப் பௌர்ணமி இரவு அல்லது பால்குன் மாதத்தின் பதினைந்தாம் நாளில் முக்கியமாகக் கோபால சமூகத்தால் கொண்டாடப்படுகிறது.
வல்லபாச்சாரியாரின் புஷ்டிமார்க் பாரம்பரியத்தில், டோலோத்சவம் அதிக உற்சாகத்துடன் கொண்டாடப்படுகிறது. ராதா கிருட்டிணரின் விக்கிரகங்கள் இந்தோலா என்று அழைக்கப்படும் சிறப்பு ஊஞ்சலில் வைக்கப்பட்டு பக்தர்கள் பலவிதமான வண்ணங்களுடன் விளையாடுகிறார்கள். ஹோரி-டோலில் உள்ள ஈர்ப்பின் முக்கிய மையம் சிறீநாதன் கோயில் ஆகும். இது இந்த பாரம்பரியத்தின் முக்கிய வழிபாட்டுத் தலமாகக் கருதப்படுகிறது.
ராதா வல்லப சம்பிரதாயத்திலும், அரிதாசி சம்பிரதாயத்திலும் இந்த விழா வெகு விமரிசையாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. இந்த விழாவின் போது இராதா கிருஷ்ணரின் சிலைகள் வழிபாடு செய்யப்பட்டு, வண்ணங்கள் மற்றும் மலர்களால் விழாவைத் தொடங்குகின்றன.
கௌடிய வைணவத்தில், ராதை மற்றும் கிருட்டிணரின் ஒருங்கிணைந்த அவதாரமாகப் போற்றப்படும் சைதன்யர் மகாபிரபு பிறந்த நாள் என்பதால், இந்த விழா மேலும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. இவர் ஒரு சிறந்த துறவி மற்றும் தத்துவஞானி ஆவார். சைத்தன்யர் இந்தியாவில் பக்தி இயக்கத்தை வளர்ப்பதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். இவர் கௌடிய வைணவ மரபை நிறுவியவரும் ஆவார்.
டோல் பூர்ணிமா புனித நாளில், கிருஷ்ணர் மற்றும் அவரது அன்புக்குரிய ராதையின் மூர்த்திகள், வண்ணப் பொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பூசப்பட்டுள்ளனர். விரஜபூமி, வங்காளம், ஒடிசா மற்றும் அசாம் ஆகிய மாநிலங்களில், இராதா கிருஷ்ணரின் மூர்த்திகள் பூக்கள், இலை, வண்ண ஆடைகள் மற்றும் காகிதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பல்லக்கில் ஊர்வலமாக எடுத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள். ஊர்வலம் இசை, சங்குகள் முழங்க, எக்காளக் கொம்புகள் மற்றும் 'ஜெய்' (வெற்றி) மற்றும் 'ஹோரி போலா' என்ற முழக்கங்களுடன் முன்னோக்கிச் செல்கிறது.
அசாம் பிராந்தியத்தில், 16ஆம் நூற்றாண்டின் அசாமியக் கவிஞர் மாதவ்தேவின் "பாகு கேலே கொருணமோய்" போன்ற பாடல்களைப் பாடுவதன் மூலம் திருவிழா குறிக்கப்படுகிறது, குறிப்பாக பார்பெட்டா சத்ராவில். 15ஆம் நூற்றாண்டின் துறவியும், கலைஞரும், சமூக சீர்திருத்தவாதியுமான சிறீமந்தா சங்கர்தேவ் அசாமின் நகோனில் உள்ள போர்டோவாவில் டோல் கொண்டாடினார். பாரம்பரியமாகப் பூக்களால் செய்யப்பட்ட வண்ணங்களுடன் விளையாடுவதும் இத்திருவிழாவில் ஒரு நிகழ்வாகும்.
லத்மர் ஹோலி

லத்மர் ஹோலி (குச்சிகளின் ஹோலி) என்பது இந்தியாவின் உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தின் மதுரா மாவட்டத்தில் உள்ள இரட்டை நகரங்களான பர்சானா மற்றும் நந்த்கான் ஆகியவற்றில் கொண்டாடப்படும் ஒரு இந்து பண்டிகையாகும், இந்த நகரங்கள் முறையே ராதா மற்றும் கிருஷ்ணாவின் நகரங்கள் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு ஆண்டும், ஹோலி பண்டிகை காலத்தில், ஆயிரக்கணக்கான இந்து பக்தர்கள் மற்றும் சுற்றுலா பயணிகள் இந்த நகரங்களுக்கு வண்ணமயமான இந்த திருவிழாவை கொண்டாட வருகிறார்கள். ஒரு வாரத்திற்கும் மேலாக நீடிக்கும் இவ்விழாக்கள் அரங்கபஞ்சமி அன்று முடிவடையும்.
தெய்வீக இணையர்களான ராதா மற்றும் கிருஷ்ணருடன் தொடர்புடைய புராணக்கதையுடன் இந்த திருவிழா தொடர்புடையது ஆகும், மீண்டும் அதன் சித்தரிப்புகளை உருவாக்க முயல்கிறது. புராணத்தின் படி, நந்தகானில் வசிக்கும் மற்றும் விருஷபானுவின் மருமகனாகக் கருதப்படும் பகவான் கிருஷ்ணர் தனது நேசத்திற்குரிய ராதா மற்றும் அவளது தோழிகளின் மீது வண்ணங்களை தெளிக்க விரும்பினார். ஆனால், கிருஷ்ணாவும் அவனது நண்பர்களும் பர்சானாவுக்குள் நுழைந்த, அவர்களை ராதாவும் அவளது தோழிகளும் பதிலுக்கு விளையாட்டுத்தனமாக குச்சிகளுடன் வரவேற்று அவர்களை பர்சானாவிலிருந்து வெளியே துரத்தினர். இதே கதையைப் பின்பற்றி, ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஹோலி பண்டிகையின்போது, பர்சானாவின் மருமகன்களாகக் கருதப்படும் நந்தகாவ்ன் மாவட்ட ஆண்கள் பர்சானாவுக்கு வருகை தருகிறார்கள், அவர்களை பர்சானாவின் பெண்கள் வண்ணங்கள் மற்றும் குச்சிகளால் (லத்தி ) எதிர்கொள்கிறார்கள். இந்த கொண்டாட்டம் நந்தகோனின் ஆண்கள் மற்றும் பர்சானாவின் பெண்கள் ஆகிய இரு தரப்பினராலும் கேலி மற்றும் கிண்டல்களுடன் கொண்டாடப்படுகிறது..
மடிப்பாக்கம்

மடிப்பாக்கம் (ஆங்கிலம்: Madipakkam) இந்தியாவின் தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் அமைந்துள்ள சென்னை மாவட்டததில் உள்ள சோழிங்கநல்லூர் வட்டத்தில் இருக்கும் வருவாய் கிராமம் ஆகும். தற்போது இப்பகுதி பெருநகர சென்னை மாநகராட்சியுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. இவ்வூர் வேளச்சேரிக்கும், நங்கைநல்லூருக்கும் அருகில் அமைந்து இருக்கிறது.
மடிப்பாக்கத்தின் தெற்குப் பகுதியில் மடு ஒன்று உண்டு. பல்லாவரம், திரிசூலம் குன்றுகளிலிருந்து மழைக்காலத்தில் பெருகும் நீரின் வடிகாலாக இது செயல்பட்டது. இந்த மடுவின் வழியாகவே பள்ளிக்கரணை சதுப்புநிலப் பகுதிக்கு நீர் பாயும். மடுப்பாக்கம் என்பதே மறுவி மடிப்பாக்கம் ஆனது.
இந்திய 2001 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி 14,940 மக்கள் இங்கு வசிக்கின்றார்கள். இவர்களில் 51% ஆண்கள், 49% பெண்கள் ஆவார்கள். மடிப்பாக்கம் மக்களின் சராசரி கல்வியறிவு 88% ஆகும், இதில் ஆண்களின் கல்வியறிவு 90%, பெண்களின் கல்வியறிவு 85% ஆகும். இது இந்திய தேசிய சராசரி கல்வியறிவான 59.5% விட கூடியதே. மடிப்பாக்கம் மக்கள் தொகையில் 9% ஆறு வயதுக்குட்பட்டோர் ஆவார்கள்.
புகழ் பெற்ற ஐயப்பன் கோவில் மடிப்பாக்கத்தில் அமைந்துள்ளது. பொன்னியம்மன், ஒப்பிலியப்பன், வேதபுரீசுவரர் சிவன் கோவில் மற்றும் சில கோவில்களும் இங்கு உள்ளன. சனவரி முதல் தேதி அன்று ஐயப்பன் கோவிலில் சிறப்பு பூசைகளும் அன்னதானமும் வருடம் தோறும் நடைபெறுகின்றன.
வனிதா ரங்கராஜு ரமணன்

வனிதா ரங்கராஜு-ரமணன் (Vanitha Rangaraju-Ramanan) ஓர் இந்திய அசைவூட்ட கலைஞர். ஷ்ரெக் என்ற ஆங்கிலத் திரைப்படத்திற்காக 2002ஆம் ஆண்டிற்கான சிறந்த அசைவூட்ட திரைப்படத்திற்கான அகாதெமி விருது பெற்ற குழுவில் ஒளி நுட்ப இயக்குநராக பங்காற்றியவர்.
வனிதா தமிழ்நாடு மாநிலத்தின் திருச்சியில் 1970ஆம் ஆண்டு பிறந்தவர். அங்கு பள்ளிப்படிப்பிற்குப் பிறகு தேசிய தொழில்நுட்பக் கழகம் திருச்சியில் வடிவமைப்பு துறையில் இளங்கலை பட்டம் பெற்றார்.1996ஆம் ஆண்டு ஐக்கிய அமெரிக்காவிலுள்ள டெக்சாஸ் பல்கலைக்கழகத்தின் ஆஸ்டின் வளாகத்தில் பட்டமேற்படிப்பு மேற்கொண்டார்.அவ்வாறு படிக்கையில் ஓய்வுநேர பணியாக 1998ஆம் ஆண்டு இன்டஸ்ட்ரியல் லைட் & மாஜிக் என்ற நிறுவனத்தில் பயிற்சியாளராக பணி புரிந்தார்.பின்னர் படிப்பை தொடராது அந்நிறுவனத்திலேயே சேர்ந்து அசைவூட்டப் படங்களில் பணியாற்றத் துவங்கினார்.
இந்தியனின் ஆஸ்கார் கனவை நனவாக்கியுள்ள தமிழக மங்கை ரங்கராஜு ரமணன். இவரது பள்ளி நாட்கள் திருச்சி ஹோலி கிராஸ் பள்ளியிலும், புனித வளனார் மெட்ரிக் பள்ளியிலும் நகர்ந்தன. திருச்சி மண்டலப் பொறியியற் கல்லூரியில் பி.ஆர்க் பட்டப்படிப்பை முடித்தார். டாய் ஸ்டோரியைப் (Toy Story) பற்றிய கருத்துப்படம் ஒன்றை தொலைக்காட்சியில் பார்த்த போது அனிமேசன் என்பது ஓவியக்கலைஞர்களை மட்டும் சார்ந்ததல்ல. பல்வேறுதுறையினரின் பங்களிப்பும் அவசியம் என்பதைப் புரிந்து கொண்டார். இதன்பின் அனிமேசன் துறையில் சாதிக்கவேண்டும் என்ற உத்வேகம் இவருக்கு எழுந்துள்ளது. 1996ல் ஆஸ்டின் நகரிலுள்ள டெக்சாஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் அனிமேசன் மாஸ்டர்ஸ் புரோக்ராம் படிப்பை முடித்த பின் ஐஎல்எம் நிறுவனத்தில் இன்டர்ன்ஷிப் பெற்றதைத் தன்வாழ்வின் திருப்புமுனையாகக் கருதும் இவர், பசிபிக் டேட்டா இமேஜஸ் (Pacific Data Images) நிறுவனத்தில் வேலை கிடைத்தது குறித்தும் பெருமை கொள்கிறார்.
பிடிஐ ட்ரீம்ஒர்க்ஸ் நிறுவனத்தின் படைப்பான ஷ்ரெக்1 திரைப்படத்திற்காக 2002 ஆம் ஆண்டின் சிறந்த லைட் டெக்னிக்கல் டைரக்டருக்கான ஆஸ்கார் விருதையும் வென்று கனவு மங்கையாக வலம் வந்து கொண்டிருக்கின்றார். தற்போது வெளியிடப் படவிருக்கும் ஷ்ரெக்2 திரைப்படத்திலும் அதே பொறுப்பில் பணியாற்றி வருகிறார். இவர் தனது பிடிஐ குழுவினருடன் இணைந்து தயாரித்துள்ள ஸ்ப்ரவுட் (Sprout) ஐரோப்பிய அனிமேசன் திரைவிருதை வென்றுள்ளது. சுயமாகக் குறும்படங்களைத் தயாரிப்பதில் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் உள்ளார்.
தனது வெற்றிக்குக் காரணமாக இவர் குறிப்பிடும் மூன்று விசயங்கள் பெற்றோரின் ஆதரவு, கடின உழைப்பு, கொஞ்சம் அதிர்ஷ்டம். இவர் இன்னும் அமெரிக்க குடியுரிமை பெறவில்லை என்பதுதான் ப்ளாஷ்.
இராதா ராணி கோயில்

இராதா ராணி கோயில் (Radha Rani Temple) இந்தியாவின் உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தில், மதுரா மாவட்டத்தில் உள்ள பர்சானா பேரூராட்சியில் உள்ளது. பர்சனா ஊரில் பிறந்த ராதை கிருஷ்ணரின் தோழி ஆவார். இங்கு இராதைக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட இராதா ராணி உள்ளது. இக்கோயிலில் இராதா கிருஷ்ணன் மூலவராக உள்ளனர்.
இராதா ராணி கோயில் பர்சானா பேரூராட்சியில் உள்ள பானுகர் மலையில் 250 மீட்டர் உயரத்தில் அமைந்துள்ளது. இராதை பிறந்த நாள், கிருஷ்ண ஜெயந்தி மற்றும் ஹோலி பண்டிகைகளின் போது இக்கோயிலுக்கு பகதர் கூட்டம் அதிகம் இருக்கும். இக்கோயில் மதுரா நகரத்திற்கு வடமேற்கே 50 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது.
இராதா ராணி கோயில் சுமார் 5,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மன்னர் வஜ்ரநாபி என்பவரால் நிறுவப்பட்டதாக கருதப்படுகிறது. பிற்காலத்தில் சிதிலமடைந்த இக்கோயிலை சைதன்யர் ஆலோசனையின்படி கிபி 1675-இல் ராஜா வீர் சிங்கால் மீண்டும் கட்டப்பட்டது. பின்னர், அக்பரின் அரசவையில் இருந்த ஆளுநர்களில் ஒருவரான கவர்னர்களில் ராஜா தோடர்மால் உதவியுடன் நாராயண் பட் என்பவரால் தற்போதைய கோவிலின் அமைப்பு கட்டப்பட்டது.
இக்கோயில் தல புராணத்தின்படி, கிருஷ்ணரின் வளர்ப்புத் தந்தை நந்தகோபன் மற்றும் ராதையின் தந்தை விருஷபானு நெருங்கிய நண்பர்கள். நந்த கோபன் கோகுலத்தின் தலைவராக இருந்தபோது, ​​விருஷ்பானு ராவல் எனும் ஊரின் தலைவராக இருந்தார். இருப்பினும், மதுரா மன்னன் கம்சனின் அட்டூழியங்களால் சலித்து, இருவரும் தங்கள் ஊர் மக்களுடன் நந்தகான் மற்றும் பர்சானாக்கு இடம் பெயர்ந்தனர். நந்த கோபன் கோவர்தன மலையை தனது வீடாகவும், விருஷ்பானு பானுகர் மலையை தனது நிரந்தர வசிப்பிடமாகவும் கொண்டனர். பர்சானா இறுதியில் ராதையின் இருப்பிடமாகவும் மாறியது. தற்போது, ​​இரட்டை நகரங்களான பர்சானா மற்றும் நந்த்கான் ஆகிய இரு நகரங்களிலும், கோவர்தன மலை மற்றும் பானுகர் மலைகளின் உச்சியில் முறையே ராதை மற்றும் கிருஷ்ணருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட வரலாற்று கோயில்கள் உள்ளது. நந்தகான் கோயில் நந்த பவன் என்று அழைக்கப்படும் அதே வேளையில், பர்சானா கோயில் ராதாவின் பெயரால் இராதா ராணி கோயில் என அழைக்கப்படுகிறது.
Holi (2002 film)

Holi is a 2002 Indian Telugu-language romantic drama film written and directed by SVN Vara Prasad. It stars Uday Kiran and Richa Pallod in the lead roles.
Kiran works at a software firm and lives with his supportive family, including his parents, brother, and sister-in-law, who strongly believe in the idea of love marriage. Inspired by their experiences, Kiran begins to see love marriage as an ideal. Meanwhile, Sandhya, whose full name is Akhilandeswari Sandhya Kumari, joins the same software firm. Kiran quickly falls in love with her and confides in his family, who enthusiastically support his feelings. Encouraged by their advice, he expresses his love to Sandhya during a Holi celebration in her village, Madanapalle. However, Sandhya, who does not believe in love before marriage, rejects his proposal, leading to a rift between them.
As the story unfolds, Sandhya gradually develops feelings for Kiran. Complications arise when her marriage is arranged with someone else. The rest of the narrative follows Kiran's efforts to win her love and overcome the challenges posed by the impending marriage, ultimately leading to their union.
In an audio review, Sreya Sunil wrote that "RP Patnaik comes out with some impressive, some average to above average songs".
The film was released to mixed reviews although the songs were praised. Jeevi of Idlebrain.com gave the film three and a half of five stars and praised the performances of the new age concept, lead actors, the songs, and the cinematography. Gudipoodi Srihari of The Hindu wrote, "This is another love story, but for a change deals with responsible love and happy ending". A critic for Telugucinema.com called Holi "an average-to-hit scale movie with so-so comedy and okay songs, mixed with neat cinematography in scenic locations. The movie can be a hit, or a good hit, because of the fact that the movie is a bit different from other movies of the same 'youthful love stories' genre".
Penny Tration

Penny Tration is the stage name of Anthony "Tony" Cody, an American drag queen. Penny Tration competed on season 5 of RuPaul's Drag Race, where she was the first to be eliminated.
Anthony "Tony" Cody was raised in Los Angeles.
Penny Tration has been described as a "premier" drag performer of Cincinnati. Her original drag name was The Drag Queen Helga. She founded The Cabaret above Below Zero Lounge, and has performed in the annual K-State Drag Show many times.
Penny Tration competed on season 5 of RuPaul's Drag Race. She was the season's oldest contestant, competing at the age of 39. She was voted onto the show by fans and was the first contestant eliminated, placing fourteenth overall. On the first episode ("RuPaullywood or Bust"), she placed in the bottom two of a design challenge and lost a lip sync against Serena ChaCha to "Party in the U.S.A." (2009) by Miley Cyrus, having not learnt the song's lyrics. Penny Tration continues to perform, mostly in Ohio.
Out of drag, Cody has been a waiter and he has made and sold wigs. He was also a product manager for a design firm.
Cody is based in Ohio and married.
Bedara Vesha

Bedara Vesha is a folk dance performed days before Holi night in Sirsi town of Karnataka. It is also known as ‘Hunter Dance’. People of Sirsi celebrate Holi with this unique folk dance every alternate year. It attracts a large crowd from different parts of the state on all the five days of Holi.
The Hunter Dance is practised for months before the actual performance. The artists have donned peacock feathers, moustache, cotton and red cloth, fruits, shields and swords. Two ropes are tied to the belly of the performer and two people will hold the ropes to the back of that gigantic bundle of peacock feathers, depicting to stop the Malleshi from killing the people who come in his place. The dance will be supported by the hand drum (Tamate) players to give a rhythm to the dance. The Hunter Dance performer starts from his local street and goes on performing to the various locations of the Sirsi town overnight. The concluding part of the dance will be at the Shri Marikamba Temple. The dancer performs at his complete rage there. He again starts performing in the other locations of the Sirsi town till the daylight.
There are multiple performers. In each area, there will be one person who will represent and dance throughout the city. There are some designated places where the dance will be in full form and each performer will visit those designated places once. It is also said that one dancer isn’t supposed to look at the other face to face.
Bedara Vesha is performed in the Sirsi town of Karnataka. Another folk dance called ‘Dollu Kunitha’ is also performed during Bedara Vesha.
Nearly 50 solo artists perform the hunter dance with whistle-blowers and a troupe of drum beaters. In modern times various performances will be going on the streets along with The Hunter Dance. The Hunter Dance event is an enjoyable night out for the youngsters of the town. In recent years(2019) Hunter Dance organisers will also bring DJs to the streets, and the whole of Sirsi town has got a club-like look in recent times to entertain the viewers more.
Cylch-y-Garn

Cylch-y-Garn zo ur gêriadenn vihan hag ur gumuniezh e Kembre, e kontelezh Enez Mon.
E 2011 e oa 758 a dud o chom e kumuniezh Cylch-y-Garn ha 448 anezho a oa kembraegerien (60,4%).
Cairn Terrier

The Cairn Terrier is a terrier breed originating in the Scottish Highlands and recognised as one of Scotland's earliest working dogs.
The name "Cairn Terrier" was a compromise suggestion when the breed was brought to official shows in the United Kingdom in 1909, initially under the name "Short-haired Skye terrier". This name was not accepted by the Kennel Club when faced with opposition from breeders of the Skye Terrier. The alternative name Cairn Terrier was adopted.
Cairn terriers originated in the Scottish Highlands and the Isle of Skye. Prior to 1873, terriers in Scotland were collectively referred to as 'Scottish Terriers'. In the early days of the breed's establishment, the name 'short haired Skye Terrier' was used. After concerns raised by the Skye Terrier Club, the name 'Cairn Terrier' was given to the breed instead. The name 'Cairn Terrier' comes from cairns, where the terriers often flushed out vermin.
The Cairn Terrier was registered into the American Kennel Club in 1903. The Kennel Club of the United Kingdom gave the Cairn Terrier a separate register in 1912; the first year of recognition, 134 were registered, and the breed was given Championship status. While registration of white Cairns was once permitted, after 1917, the American Kennel Club required them to be registered as West Highland White Terriers. The dog was definitively accepted by the Fédération Cynologique Internationalein 1963.
The Cairn Terrier has a harsh, weather-resistant outer coat that can be black, cream, wheaten, red, sandy, gray, or brindled. Pure black, black and tan, and white are not permitted by many kennel clubs. A notable characteristic of Cairns is that brindled Cairns frequently change colour throughout their lifetimes. It is not uncommon for a brindled Cairn to become progressively more black or silver as it ages. The Cairn is double-coated, with a soft, dense undercoat and a harsh outer coat. A well-groomed Cairn has a rough-and-ready appearance.
Cairn Terriers tend to look similar to Norwich Terriers, but with some differences (for example the shaggy fur). The outer layer of fur is shaggy, but they have a soft, downy undercoat. The ideal height is roughly 28–31 cm, with weight in proportion, usually some 6–7.5 kg.
A 2015 French study found a life expectancy of 13.42 years. A 2024 UK study found a life expectancy of 14 years for the breed compared to an average of 12.7 for purebreeds and 12 for crossbreeds.
Some of the more common hereditary health problems found in the Cairn are:
The breed is predisposed to atopic dermatitis.
Odour of sanctity

The odour of sanctity, according to the Catholic Church, is commonly understood to mean a specific scent (often compared to flowers) that emanates from the bodies of saints, especially from the wounds of stigmata. These saints are called myroblytes while the exudation itself is referred to as myroblysia or myroblytism.
The odour of sanctity can be understood to mean two things:
The term "odour of sanctity" appears to have emerged in the Middle Ages, at a time when many saints were raised to that status by acclamation of the faithful. In the absence of carefully written records, either by or about the individual, evidence of a saintly life was attested to only by personal recollections of those around him or her. It appears that the odour of sanctity occurring at the person’s death carried some weight in convincing the local ecclesiastical authority to canonize the saint – to allow the faithful to venerate them and ask the saint to intercede on their behalf.
There is a theory that the odour of sanctity is due to the smell of acetone and/or acetoacetic acid, caused by ketosis brought on by starvation from fasting.
Saint Teresa of Ávila and Saint Maravillas of Jesus (both Spanish Discalced Carmelites) were reported to have emitted heavenly scents immediately after their respective deaths, with Teresa's scent filling her monastery the moment she died. Saint Thérèse de Lisieux (a French Discalced Carmelite known as "the Little Flower") was said to have produced a strong scent of roses at her death, which was detectable for days afterward.
At the moment Madame Elisabeth was guillotined "an odour of roses was diffused over the Place de la Révolution" where she met her end. Likewise, the blood issuing from Padre Pio's stigmata allegedly smelled of flowers. Some dust taken from the incorrupt remains of Maria Droste zu Vischering in 1899 was meanwhile said to have emanated an agreeable scent.
Passage grave

A passage grave or passage tomb consists of one or more burial chambers covered in earth or stone and having a narrow access passage made of large stones. These structures usually date from the Neolithic Age and are found largely in Western Europe. When covered in earth, a passage grave is a type of burial mound which is found in various forms all over the world. When a passage grave is covered in stone, it is a type of cairn.
The building of passage graves was normally carried out with megaliths along with smaller stones. The earliest passage tombs seem to take the form of small dolmens, although not all dolmens are passage graves. The passage itself in a number of notable instances is aligned in such a way that the sun shines through the passage and into the chamber at a significant point in the year, often at sunrise on the winter solstice or at sunset on the equinox. Many later passage tombs were constructed at the tops of hills or mountains, indicating that their builders intended them to be seen from a great distance.
The interior of passage graves varies in number of burials, shape, and other aspects. Those with more than one chamber may have multiple sub-chambers leading off from the main burial chamber. One common interior layout, the cruciform passage grave, is cross-shaped, although prior to the Christian Era and thus having no Christian associations. Some passage tombs are covered with a cairn, especially those dating from later times. Passage tombs of the cairn type often have elaborate corbelled roofs rather than simple slabs. Megalithic art has been identified carved into the stones at some sites. Not all passage "graves" have been found to contain evidence that they were used for burial. One such example is Maeshowe.
The passage tomb tradition is believed to have originated in the French region of Brittany. It was introduced to other regions such as Ireland by colonists from Brittany.
In a 1961 survey of megalithic tombs in Ireland, Irish scholars Seán Ó Nualláin and Rúaidhrí de Valera describe four categories of megalithic tombs: court cairns, portal dolmens, wedge-shaped gallery graves, and passage tombs. This appears to be one of the first uses of the term. It is likely that the writers borrowed from the Spanish term tumbas de corredor, "corridor tombs", which is used for tombs in Cantabria, Galicia and the Basque Country. Of the megalithic tombs in Ireland, only passage tombs appear to have widespread distribution throughout Europe.
Passage graves are distributed extensively in lands along the Atlantic seaboard of Europe. They are found in Ireland, Britain, Scandinavia, northern Germany and the Drenthe area of the Netherlands. They are also found in Iberia, some parts of the Mediterranean, and along the northern coast of Africa. In Ireland and Britain, passage tombs are often found in large clusters, giving rise to the term passage tomb cemeteries.
Clava cairn

The Clava cairn is a type of Bronze Age circular chamber tomb cairn, named after the group of three cairns at Balnuaran of Clava, to the east of Inverness in Scotland. There are about 50 cairns of this type in an area round about Inverness. They fall into two sub-types, one typically consisting of a corbelled passage grave with a single burial chamber linked to the entrance by a short passage and covered with a cairn of stones, with the entrances oriented south west towards midwinter sunset. In the other sub-type an annular ring cairn encloses an apparently unroofed area with no formal means of access from the outside. In both sub-types a stone circle surrounds the whole tomb and a kerb often runs around the cairn. The heights of the standing stones vary in height so that the tallest fringe the entrance (oriented south west) and the shortest are directly opposite it.
When Clava-type tombs still contained burial remains, only one or two bodies appear to have been buried in each, and the lack of access to the second sub-type suggests that there was no intention of re-visiting the dead or communally adding future burials as had been the case with Neolithic cairn tombs.
At Balnuaran of Clava itself there is a group of three Bronze Age cairns which lie close together in a line running north east to south west. The tombs at either end are of the passage grave sub-type. The central cairn is of the ring cairn sub-type, and uniquely has stone paths or causeways forming "rays" radiating out from the platform round the kerbs to three of the standing stones. The cairns incorporate cup and ring mark stones, carved before they were built into the structures. The kerb stones are graded in size and selected for colour, so that the stones are larger and redder to the south west, and smaller and whiter to the north east. All these elements seem to have been constructed as one operation and indicate a complex design rather than ad hoc additions.
57°28′25″N 4°04′28″W﻿ / ﻿57.47367°N 4.07435°W﻿ / 57.47367; -4.07435
Montretout

Montretout is a gated community of grand mansions located on the heights of Saint-Cloud in the Hauts-de-Seine. Several French personalities reside or have resided there. The estate was started by French king Louis-Philippe, and was occupied during the Second Empire by relatives of Napoleon III and Empress Eugenie. It was one of the battle sites during the Siege of Paris at the culmination of the Franco-Prussian War. German authorities occupied several houses during the Second World War.
Montretout is from French Montre Tout, meaning respectively “show all”, in reference to the estate’s location at the top of a hill, overlooking the Seine and Paris.
Philippe d'Orléans, brother of King Louis XIV, granted the land to the nuns of the Order of Saint Ursula, who stayed there until the French Revolution. The site housed then a pavilion for the guards of the Château de Saint-Cloud estate. Napoleon acquired the estate in 1806. Under the reign of Louis-Philippe, the Pereire brothers bought the estate to lay the railway from Paris-Saint-Lazare to Versailles. Once the track was completed, they resold the remainder of the land to a developer who transformed it into a gated community in 1832, one of the first of its kind in France.
In 1855 regulations were put in place to maintain land value: these stipulated that the lot must be built within three years of the purchase, and shops, cafés, and balls were prohibited. In 1932, the regulation was supplemented by the ban on dividing plots below 1,000 m (11,000 sq ft) or doing industrial and commercial activities there. Although it was forbidden, two luxury collective buildings were built there in the 1970s.
Madame de Pompadour owned a property on the Montretout estate; it was bought by Charles André Pozzo di Borgo, the Russian ambassador to France. From 1896 to 1899, one of his descendants, Duke Pozzo di Borgo, had the house dismantled, transported and rebuilt and expanded by the architect Louis Dauvergne on the estate of Dangu in Normandy, which he had acquired in 1884.
Napoleon III became the owner of a portion of the estate; the first houses were built there starting 1850. Napoleon III offered houses to his chief of staff, Jeani-François Mocquard, to his officers and to members of the court of Empress Eugenie. The emperor also gave Marguerite Bellanger, his last mistress, a house in the park.
During the 1870–1871 Siege of Paris, the French troops evacuated the plateau above the village of Saint-Cloud which was occupied by a fortification, La Redoute de Montretout. This redoubt was immediately occupied by Prussian forces. The French attempted to reclaim the redoubt without success in the winter of 1870. On January 19, 1871, the French recaptured the redoubt and the much damaged Saint-Cloud and Montretout quarter during the Battle of Buzenval.
Tomb of the Eagles

The Tomb of the Eagles, or Isbister Chambered Cairn, is a Neolithic chambered tomb located on a cliff edge at Isbister on South Ronaldsay in Orkney, Scotland. The site was discovered by Ronald Simison, a farmer, when digging flagstones in 1958; he conducted a limited excavation and removed some bones and skulls at that time but filled in the site with dirt. A more extensive excavation was started in 1976, and "an enormous amount of material was removed", according to a report published in 2002.
Alerted by Simison, archaeologist John Hedges mounted a full study, prepared a technical report and wrote a popular book that cemented the tomb's name. The Archaeological Journal review of the Hedges book (Tomb of the eagles a window on Stone Age tribal Britain) provided a less than stellar rating: "reasonably well done", "but how very much better it might have been".
At the site, 16,000 human bones have been found, from at least 324 individuals, but no intact skeletons. Mixed with the human bones were talons and bones from eight to 20 birds. Some believed that the eagle was a totem animal for the individuals entombed here, but subsequent research indicated that the bird artifacts were added at a later time. These were identified as predominantly belonging to the white-tailed sea eagle (Haliaeetus albicilla). The original interpretation of the bird artifacts suggested a foundation deposit. That interpretation was subsequently challenged by new dating techniques. These reveal that the eagles died c. 2450-2050 BC, up to 1,000 years after the building of the tomb. This confirms growing evidence from other sites that the Neolithic tombs of Orkney remained in use for many generations.
According to a well-documented research report, the builders of the tomb were capable of "sophisticated architectural design" and had "advanced engineering skills and an understanding of astronomy and mathematics"; the labourers had "exceptional talent, especially since it is assumed that only primitive tools were available". Radiocarbon dating suggests that the construction may have taken a full century. Archeologists believe that the tomb "was used regularly for 800 years, with the last burial around 1600 BC". Expert analysis of the bones indicates that "these people experienced energetic lives of health, but also encountered many of the injuries and diseases that afflict contemporary society". A later expert examination of the 85 skulls, however, indicated that at least 20% had sustained some type of violent injury, possibly from "wooden clubs and stone axes".
Access the tomb is via a low tunnel 3 metres (9.8 ft) long. Visitors used to be able to lie flat on a wheeled trolley, and then stand up in the interior of the tomb. Due to regulations and restrictions imposed during the COVID-19 Pandemic, the tomb closed in 2020 and the decision was later made for it to close permanently. It is no longer open to the public.
In January 2017 the tomb was featured in the BBC Two archaeology series Britain's Ancient Capital: Secrets of Orkney.
What Is It

"What Is It" is a song recorded by American recording artists Baby Bash featuring Sean Kingston for Baby Bash's fifth solo studio album, Cyclone (2007). It was released on January 4, 2008, by Arista Records as the second single. It was written by Baby Bash, J.R. Rotem, Marty James and produced by J.R. Rotem and it contains a sample of "9MM Goes Bang" performed by KRS-One.
What Is It?

What Is It? is a 2005 American surrealist film written, edited, co-produced and directed by Crispin Glover and starring Glover, Steven C. Stewart and the voice of Fairuza Balk.
What Is It? is the first entry in a planned trilogy directed by Glover, followed by It Is Fine! Everything Is Fine. (2007) and continued with It Is Mine.
The "adventures" of a young man whose principal interests are snails, salt, a pipe, and how to get home, who is tormented by a hubristic, racist inner psyche.
Production of the film started in 1996 as a short film that was to be used as a proof of concept for the as of yet unproduced third film in Glover's It trilogy, It Is Mine. After completing the filming of the initial short, Glover decided to turn it into a feature-length film and filmed an additional eight days over two years. Although the edit was picture locked around three years after the initial shoot, post-production lingered on for six more years due to a technical error related to the SMPTE timecode and also because of Glover focusing on the production of the second film of the trilogy, It Is Fine! Everything Is Fine. (2007), which started filming in 2001 to accommodate the declining health of the film's lead actor and writer, Steven C. Stewart. What Is It? was shot on 16 mm film stock and is usually projected on a 35 mm film print.
The majority of actors who appear in the film have Down Syndrome, but Glover has stated they are not necessarily portraying characters with Down Syndrome and the film is not about Down Syndrome. Featuring taboo content and imagery, Glover sees the themes of the film relating to his "psychological reaction to the corporate restraints that have happened in the last 30 or more years in filmmaking. Specifically, in that anything that can possibly make an audience uncomfortable is necessarily excised, or the film will not be corporately funded or distributed."
The film premiered at the 2005 Sundance Film Festival and played at several other film festivals. Aside from this, it has only been shown at independent theatres, typically accompanied by a question-and-answer session, a one-hour dramatic narration of eight different profusely illustrated books as a slideshow, and a meet-and-greet/book signing with Glover.
The film had received a 50% approval rating on Rotten Tomatoes based on 10 reviews, with an average rating of 6.2/10.
¥
Bowl barrow

A bowl barrow is a type of burial mound or tumulus. A barrow is a mound of earth used to cover a tomb. The bowl barrow gets its name from its resemblance to an upturned bowl. Related terms include cairn circle, cairn ring, howe, kerb cairn, tump and rotunda grave.
Bowl barrows were created from the Neolithic through to the Bronze Age in Great Britain. A bowl barrow is an approximately hemispherical mound covering one or more Inhumations or cremations. Where the mound is composed entirely of stone, rather than earth, the term cairn replaces the word barrow. The mound may be simply a mass of earth or stone, or it may be structured by concentric rings of posts, low stone walls, or upright stone slabs. In addition, the mound may have a kerb of stones or wooden posts.
Barrows were usually built in isolation in various situations on plains, valleys and hill slopes, although the most popular sites were those on hilltops. Bowl barrows were first identified in Great Britain by John Thurnam (1810–73), an English psychiatrist, archaeologist, and ethnologist.
English Heritage proposed the following classification of British bowl barrows:
Tump is Worcestershire dialect term for a small hill, such as a barrow, even a large barrow such as the Whittington Tump in the village of Whittington south east of Worcester, or an "unty tump" meaning mole hill (unty being Worcestershire dialect for a mole). It is related to the Welsh language term Twmpath which was once applied to the mound or village green. From a short list of tumps, it can be seen that the term is used extensively in the Welsh Marches and its use extends beyond that, to Somerset, Wiltshire, Oxfordshire, and Buckinghamshire.
Life Cairn

The Life Cairn is a type of public memorial built around the world for species rendered extinct by human activity. It takes the form of a cairn. The first Life Cairn was raised on Mount Caburn, near Lewes in East Sussex. The inaugural opening ceremony was held on 22 May 2011. A Life Cairn was dedicated to Lonesome George at the Galapagos National Park on 26 July 2012 and an additional Life Cairn is being raised in Stockholm.
The Life Cairn memorial programme was started by BBC TV presenter Reverend Peter Owen Jones, known for his TV series Around the World in 80 Faiths and Andreas Kornevall, the Director for the environmental charity, the Earth Restoration Service (Registered Charity No. 1118951).
কমলাকান্ত

কমলাকান্ত বঙ্কিমচন্দ্র চট্টোপাধ্যায় রচিত একটি ব্যক্তিধর্মী প্রবন্ধ-সংকলন। বইটির প্রথম সংস্করণ ১৮৭৫ সালে কমলাকান্তের দপ্তর, প্রথম ভাগ নামে প্রকাশিত হয়। ১৮৮৫ সালে (১২৯২ বঙ্গাব্দ) "কমলাকান্তের দপ্তর" (মোট ১৪টি প্রবন্ধ, তন্মধ্যে ১১টি বঙ্কিমচন্দ্রের), "কমলাকান্তের পত্র" (পাঁচটি প্রবন্ধ) ও "কমলাকান্তের জোবানবন্দী" – এই তিনটি অংশ একত্রে কমলাকান্ত নামক গ্রন্থটি প্রকাশিত হয়। এই গ্রন্থে আফিঙখোর ব্রাহ্মণ কমলাকান্তের জবানিতে লেখক তথ্য ও যুক্তিবিনির্ভর সমাজ, ধর্ম ও রাষ্ট্রতত্ত্ব বর্ণনা করেছেন। গ্রন্থটিকে বঙ্কিমচন্দ্রের অন্যতম শ্রেষ্ঠ রচনা বলে অভিহিত করা হয়।
বঙ্গদর্শন

বঙ্গদর্শন উনিশ শতাব্দীতে প্রকাশিত একটি বাংলা মাসিক সাহিত্য পত্রিকা বা সাময়িকপত্র। এর প্রতিষ্ঠাতা সম্পাদক ছিলেন বাংলা কথাসাহিত্যের অন্যতম স্থপতি সাহিত্যসম্রাট বঙ্কিমচন্দ্র চট্টোপাধ্যায়। রচনার মান, বৈচিত্র্য, সৌন্দর্য ও রুচির দিক থেকে বাংলা সাহিত্যে এক যুগান্তকারী পত্রিকা। ঊনবিংশ শতাব্দীর বাংলা সাহিত্যের মান এবং অনুশাসন এই পত্রিকার দ্বারাই নিয়ন্ত্রিত হতো।
১৮৭২ খ্রিস্টাব্দে বঙ্কিমচন্দ্রের সম্পাদনায় এটি প্রকাশিত হয়। বিশুদ্ধ সাহিত্য রস পরিবেশনের উদ্দেশ্য নিয়ে পত্রিকাটির যাত্রা শুরু করেছিল। বঙ্কিম এর যাবতীয় চিন্তাভাবনা এই পত্রিকার মধ্যে দিয়ে প্রকাশিত হয়েছিল। বঙ্কিমচন্দ্রের বেশকিছু উপন্যাস এই পত্রিকার প্রকাশিত হয়েছিল। তাঁর বিষবৃক্ষ, চন্দ্রশেখর, রজনী, কৃষ্ণকান্তের উইল, রাজসিংহ, আনন্দমঠ, দেবী চৌধুরানী প্রভৃতি উপন্যাস এই পত্রিকায় প্রকাশিত হয়। এর লেখক গোষ্ঠীতে ছিলেন চন্দ্রনাথ বসু, রামপ্রসাদ সেন, অক্ষয় চন্দ্র সরকার, দ্বিজেন্দ্রনাথ ঠাকুর প্রমুখ।
১২৭৯ বঙ্গাব্দের ১ বৈশাখ (১৮৭২ খ্রিষ্টাব্দ, ১২ এপ্রিল) তারিখে মাসিক বঙ্গদর্শন পত্রিকার প্রথম সংখ্যা প্রকাশিত হয়। সে সময়ে অবিভক্ত বাংলায় কোনো উন্নত মানের সাময়িকপত্র ছিল না। ১২৭৯ বঙ্গাব্দের বৈশাখ থেকে ১২৮২ বঙ্গাব্দের চৈত্র মাস অবধি এর সম্পাদক ছিলেন বঙ্কিমচন্দ্র চট্টোপাধ্যায়। বঙ্কিমচন্দ্রের প্রধান উপন্যাসগুলি এবং বহু প্রবন্ধ এখানে প্রকাশিত হত। ১২৮৩ বঙ্গাব্দে এর প্রকাশ স্থগিত থাকে। ১২৮৪ বঙ্গাব্দ থেকে পত্রিকাটি পুনঃপ্রকাশিত হয় সঞ্জীবচন্দ্র চট্টোপাধ্যায়ের সম্পাদনায়। শ্রীশচন্দ্র মজুমদার ১২৯০ বঙ্গাব্দের কার্তিক থেকে মাঘ পর্যন্ত ৪টি সংখ্যার সম্পাদকের দায়িত্ব পালন করেন। ১৩০৮ বঙ্গাব্দ থেকে ১৩১২ বঙ্গাব্দ পর্যন্ত বিশ্বকবি রবীন্দ্রনাথ ঠাকুরের সম্পাদনায় বঙ্গদর্শন নবপর্যায়ে ৫ বৎসর প্রকাশিত হয়। রবীন্দ্রনাথ ঠাকুরের "চোখের বালি" উপন্যাস এই পত্রিকায় প্রকাশিত হয়।
সঞ্জীবচন্দ্র চট্টোপাধ্যায়

সঞ্জীবচন্দ্র চট্টোপাধ্যায় (১৮৩৪ – ৮ এপ্রিল ১৮৮৯) একজন বাঙালি লেখক ছিলেন। সাহিত্যসম্রাট বঙ্কিমচন্দ্র চট্টোপাধ্যায় তার ছোট ভাই।
সঞ্জীবচন্দ্র চট্টোপাধ্যায় ১৮৩৪ খ্রিষ্টাব্দে ব্রিটিশ ভারতের বেঙ্গল প্রেসিডেন্সির অন্তর্গত উত্তর চব্বিশ পরগণা জেলার নৈহাটি শহরের নিকটস্থ কাঁটালপাড়া গ্রামে এক ব্রাহ্মণ পরিবারে জন্মগ্রহণ করেন। পিতা ডেপুটি কালেক্টর যাদবচন্দ্র চট্টোপাধ্যায়ের দ্বিতীয় পুত্র ছিলেন সঞ্জীবচন্দ্র।
শৈশবে গ্রাম্য পাঠশালায় শিক্ষালাভ করে সঞ্জীবচন্দ্র মেদিনীপুরে স্কুলে ভর্তি হন। পিতার কর্মসূত্রের বদলির কারণে সঞ্জীবচন্দ্রকে দুই বার হুগলী কলেজ ও মেদিনীপুরের স্কুলে ভর্তি হতে হয়। এরপর তিনি ব্যারাকপুরের সরকারী জেলা কলেজে জুনিয়ার স্কলারশিপ পরীক্ষা দেওয়ার জন্য ভর্তি হলেন, কিন্তু অসুস্থতার জন্য পরীক্ষায় বসতে অক্ষম হলে কলেজ ত্যাগ করেন।
কলেজ ত্যাগ করার পর যাদবচন্দ্র বর্ধমান কমিশনারের অফিসে অল্প-মাইনের কেরানির চাকরির ব্যবস্থা করে দেন। এরপর তিনি চাকরি ছেড়ে অনুজ বঙ্কিমচন্দ্র চট্টোপাধ্যায়ের পরামর্শে প্রেসিডেন্সি কলেজে আইন বিভাগে ভর্তি হন, কিন্তু পরীক্ষায় অনুত্তীর্ণ হন। কিছুদিন পরে যাদবচন্দ্র মাসে তার জন্য আড়াইশো টাকা মাইনের হুগলী জেলার আয়কর বিভাগের পর্যবেক্ষকের চাকরির ব্যবস্থা করে দেন, কিন্তু কয়েক বছর পর পদটি বিলুপ্ত হয়ে যায়। ১৮৬৪ খ্রিষ্টাব্দে সঞ্জীবচন্দ্র বেঙ্গল রায়টস:দেয়ার রাইটস অ্যান্ড লায়াবিলিটিজ নামক একটি ইংরেজি প্রবন্ধ রচনা করেন। বইটি ইংরেজ শাসকমহলে এতটাই প্রভাব বিস্তার করল যে, সঞ্জীবচন্দ্রকে কৃষ্ণনগরের ডেপুটি ম্যাজিস্ট্রেটের পদ দেওয়া হল। এরপর তিনি পালামৌ, যশোর, আলিপুর হয়ে পাবনায় বদলি হন। সেখানে পরীক্ষায় উত্তীর্ণ না হওয়ার কারণে তাঁর ডেপুটি ম্যাজিস্ট্রেটের চাকরি যায়। কিন্তু সরকার তাঁকে স্পেশাল সাব রেজিস্ট্রারের পদে নিযুক্ত করলে বারাসত, হুগলী, বর্ধমান ও যশোরে তাঁর বদলি হয়। যশোরের ম্যাজিস্ট্রেট বার্টনের সঙ্গে মনোমালিন্যের কারণে সঞ্জীবচন্দ্র চাকরিতে ইস্তফা দেন।
১৮৭৫ খ্রিষ্টাব্দে তার প্রথম বাংলা প্রবন্ধ যাত্রা প্রকাশিত হয়। ভ্রমর নামক মাসিক পত্রিকায় রামেশ্বরের অদৃষ্ট নামক তার প্রথম গল্প প্রকাশিত হয়, যা ১৮৭৭ খ্রিষ্টাব্দে গ্ৰন্থাকারে প্রকাশিত হয়। ১৮৭৭ খ্রিষ্টাব্দে তাঁর প্রথম উপন্যাস কণ্ঠমালা গ্রন্থাকারে প্রকাশিত হয়। ১৮৮৩ খ্রিষ্টাব্দে জালপ্রতাপ চাঁদ ও ১৮৮৫ খ্রিষ্টাব্দে মাধবীলতা নামক উপন্যাস পুস্তকাকারে প্রকাশিত হয়। ১২৮১ বঙ্গাব্দে ভ্রমর নামক মাসিক পত্রিকার জ্যৈষ্ঠ সংখ্যায় প্রকাশিত দামিনী নামক গল্পটি তাঁর মৃত্যুর পর প্রকাশিত হয়। ১২৮৭ বঙ্গাব্দ থেকে ১২৮৯ বঙ্গাব্দের মধ্যে ছয়টি পর্বে বঙ্গদর্শন পত্রিকায় তাঁর ভ্রমণকাহিনী পালামৌ প্রকাশিত হয়।
ভারত ছাড়ো আন্দোলন

ভারত ছাড়ো আন্দোলন (ইংরেজি: Quit India Movement) (আগস্ট আন্দোলন) ছিল একটি আইন অমান্য আন্দোলন যেটি ১৯৪২ সালের ৮ আগস্ট থেকে ভারতের স্বাধীনতা আন্দোলনে মহাত্মা গান্ধীর দ্বারা চালিত হয়েছিল। ভারতীয় জাতীয় কংগ্রেস দাবি করে একটি গণপ্রতিবাদ যেটিকে গান্ধী উল্লেখ করেন ব্রিটিশদেরকে "ভারত ছাড়ার" একটি দাবি হিসেবে। ১৯৪২ সালের ৮ আগস্ট গোয়ালিয়ার ট্যাঙ্ক ময়দানে তিনি এই উদ্দেশ্যে ভাষণে বলেন "করেঙ্গে ইয়ে মরেঙ্গে" (করব না হয় মরব)। সেই সময় দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ চলছিল। তা সত্ত্বেও ব্রিটিশ প্রশাসন আন্দোলনকারীদের গ্রেফতার ও দমননীতি চালায়। গান্ধীজীর এই আন্দোলন ঘোষণার সঙ্গে সঙ্গে কয়েক ঘণ্টার মধ্যেই প্রথম সারির সব কংগ্রেস নেতাকে গ্রেফতার করা হয়। ৯ আগস্ট ভারত ছাড়ো আন্দোলন তীব্রতর হয়। অল ইন্ডিয়া মুসলিম লীগ এবং কয়েকটি করদ রাজ্য সেই সময় ব্রিটিশদের সমর্থন করে। সরকারের পক্ষ থেকে জানানো হয় দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ শেষ হলে তবে কংগ্রেসের দাবি নিয়ে আলোচনা করা হতে পারে। ১৯৪২ সালের ৯ আগস্ট ভারত ছাড়ো আন্দোলন তীব্রতর আকার নেয় বলে এই দিনটিকে ভারতছাড়ো আন্দোলনের বর্ষপূর্তি দিবস হিসেবে চিহ্নিত করা হয়।
ভারতের বিপ্লবী স্বাধীনতা আন্দোলন

ভারতের বিপ্লবী স্বাধীনতা আন্দোলন বা ভারতের স্বাধীনতার বিপ্লবী আন্দোলন বা বিপ্লবী আন্দোলন সাধারণ ভাবে গুপ্ত সমিতি দ্বারা পরিচালিত হতো। এই বিপ্লবী আন্দোলন বাংলা, মহারাষ্ট্র ও পাঞ্জাবে গড়ে উঠেছিল।
বঙ্গভঙ্গের বিরুদ্ধে ১৯০৫ সালে ঢাকায় বিপিনচন্দ্র পালের জ্বালাময়ী বক্তৃতার পরেই ১৯০৬ সালে ঢাকা সরকারি কলেজের শিক্ষক এবং পরবর্তী সময়ে ঢাকা 'ন্যাশনাল স্কুল' এর প্রতিষ্ঠাতা প্রধান শিক্ষক পুলিনবিহারী দাসের নেতৃত্বে ৮০ জন্য হিন্দু যুবক গঠন করে 'ঢাকা অনুশীলন সমিতি'। অনুশীলন সমিতির প্রতিটি শাখা সম্পূর্ণ স্বাধীন ছিল, তবে অনুশীলন সমিতির সাথে ঢাকার শাখার প্রতিষ্ঠাতা পুলিনবিহারী দাসের সরাসরি সংযোগ ছিল। ভারতবর্ষের প্রখ্যাত ব্রিটিশবিরোধী আন্দোলনকারী যশোরের শচীন্দ্রপ্রসাদ বসু ঢাকা অনুশীলন সমিতির পরিদর্শক ছিলেন।
অরবিন্দ ঘোষসহ যুগান্তর দলের কয়েকজন নেতা কলকাতায় বোমা তৈরির কর্মকাণ্ডে জড়িত থাকার অভিযোগে বন্দী হন। কয়েকজন কর্মীকে আন্দামান সেলুলার জেলে পাঠানো হয়।
২৫ আগস্ট, ১৯৩০ তারিখে অনুজাচরণ সেন ও দীনেশচন্দ্র মজুমদার অত্যাচারী কুখ্যাত চার্লস টেগার্ট সাহেবের গাড়ীতে বোমা নিক্ষেপ করেন। টেগার্ট বেঁচে যান কিন্তু দীনেশ মজুমদার ধরা পড়েন। অনুজাচরণ ঘটনাস্থলেই মারা যান। বিচারে দীনেশ মজুমদারের যাবজ্জীবন দ্বীপান্তর দণ্ড হয়। এই উপলক্ষ্যে পুলিস বহু বাড়ি খানাতল্লাশ করে এবং বহু লোককে গ্রেপ্তার করে। এই সম্পর্কে শোভারানি দত্ত, কমলা দাশগুপ্ত, শৈলরাণী দত্ত, ডা. নারায়ণ রায়, ভূপালচন্দ্র বসু, অদ্বৈত দত্ত, অম্বিকা রায়, রসিকলাল দাস, সতীশ ভৌমিক, সুরেন্দ্র দত্ত, রোহিণী অধিকারীসহ অনেকে ধৃত হন। বিচারে নারায়ণ রায় ও ভূপাল বসু ১৫ বছরের দ্বীপান্তর, সুরেন্দ্র দত্ত ১২ বছর, রোহিণী ৫ বছর ও সতীশ ২ বৎসর কারাদণ্ডপ্রাপ্ত হন এবং অন্যান্য সকলে মুক্তি পান। তারা সকলেই তরুণ বিপ্লবী দলের সদস্য ছিলেন।
পতাকা সত্যাগ্রহ

ভারতে, পতাকা সত্যাগ্রহ (হিন্দি: झंडा सत्याग्रह), হল ভারতের স্বাধীনতা আন্দোলনের সময় শান্তিপূর্ণ আইন অমান্য প্রচারাভিযান। জাতীয়তাবাদী পতাকা উত্তোলন করার অধিকার ও স্বাধীনতা পাবার উদ্দেশ্যে করা এবং ভারতে জাতীয়তাবাদী পতাকা উত্তোলন এবং নাগরিক স্বাধীনতা নিষিদ্ধকারী ব্রিটিশ আইনের বৈধতাকে আপত্তি জানিয়ে এই আন্দোলন শুরু হয়। পতাকা সত্যাগ্রহ সবচেয়ে উল্লেখযোগ্যভাবে পরিচালিত হয় নাগপুর শহরে ১৯২৩ সালে, কিন্তু ভারতের অন্যান্য অংশেও এই আন্দোলন চলেছিল।
ব্যক্তিগতভাবে ও প্রকাশ্যে ভবনগুলিতে (কখনও কখনও সরকারী ভবন সহ) জাতীয়তাবাদী পতাকা উত্তোলন একটি সাধারণ জাতীয়তাবাদী কার্যক্রম ছিল, বিশেষতঃ ভারতের বিপ্লবী স্বাধীনতা আন্দোলন এবং গদর পার্টির বিপ্লবীদের ক্ষেত্রে। এই ধরনের বিরুদ্ধাচরণ সারা ভারত জুড়ে বহু জাতীয়তাবাদী নেতার জন্ম দিয়েছিল, যেমন বাল গঙ্গাধর তিলক, বিপিনচন্দ্র পাল এবং লালা লাজপত রায়।
পতাকা সত্যাগ্রহ শব্দটি, নাগরিক স্বাধীনতা সম্পর্কিত ব্রিটিশ-আরোপিত নিষেধাজ্ঞাকে অবজ্ঞা করে এবং সমগ্র ভারতে ব্রিটিশ শাসনের বৈধতা নিয়ে বিরোধের প্রতীক রূপে পতাকা উত্তোলন হিসাবে দেখা হত। অসহযোগ আন্দোলন (১৯২০-১৯২২), লবণ সত্যাগ্রহ (১৯৩০) ও ভারত ছাড়ো আন্দোলন (১৯৪২) এর সময় এই কার্যক্রমটি বিশিষ্ট আকার ধারণ করে। এর অর্থ ছিল ,গান্ধীজীর সত্যাগ্রহ — অহিংস আইন অমান্য আন্দোলন — অনুসরণ করে বিপ্লব ও জাতীয় পতাকা উত্তোলন একসাথে চালিয়ে যাওয়া। জাতীয়তাবাদীদের, গ্রেফতার বা পুলিশের বিরুদ্ধে প্রতিরোধ না করে, আইন লঙ্ঘন এবং পতাকা উত্তোলনে উৎসাহিত করা হ্ত।
গান্ধীজি এবং ভারতীয় জাতীয় কংগ্রেসের নেতৃত্বে, জাতীয়তাবাদী বিদ্রোহের সময় পতাকা সত্যাগ্রহ ছিল সবচেয়ে সাধারণ এক প্রতিবাদের ভাষা। বড় শোভাযাত্রায় এবং জাতীয়তাবাদী জমায়েতে নিয়মিতভাবে জাতীয় পতাকাকে সামনে রাখা হত। ৩১শে ডিসেম্বর ১৯২৯ সালে কংগ্রেস পূর্ণ স্বরাজের মাধ্যমে স্বাধীনতার দাবি গ্রহণের সিদ্ধান্ত নেয় এবং কংগ্রেস সভাপতি জওহরলাল নেহ্‌রু রাভি নদীর তীরে জাতীয় পতাকা উত্তোলন করেন। ১৯৪২ সালের ৭ই আগস্ট মুম্বইতে (তখনকার বোম্বে) ভারত ছাড়ো আন্দোলনের শুরুতে গোয়ালিয়া ট্যাঙ্ক মাঠে পতাকা উত্তোলন করা হয়। ১৯২৩ সালে বহুদিন ধরে নাগপুর এবং জবলপুরের পতাকা সত্যাগ্রহ চলেছিল। পতাকা উত্তোলনের অধিকারের দাবিতে জাতীয়তাবাদী বিক্ষোভকারীদের গ্রেফতার ভারত জুড়ে হৈচৈ ফেলে দিয়েছিল, বিশেষতঃ গান্ধীজী গ্রেপ্তার হবার পর। জাতীয়তাবাদী নেতারা, যেমন সর্দার পটেল, যমুনালাল বাজাজ, চক্রবর্তী রাজাগোপালাচারী, ড. রাজেন্দ্র প্রসাদ এবং বিনোবা ভাবে বিদ্রোহ সংগঠিত করেন এবং দূর দক্ষিণের ত্রিভাংকোর রাজ্য সহ বিভিন্ন অঞ্চলের হাজার হাজার মানুষ নাগপুর এবং কেন্দ্রীয় প্রদেশের (এখন মহারাষ্ট্র) বিভিন্ন জায়গা ও মধ্যপ্রদেশ গমন করেন, আইন অমান্য আন্দোলনে অংশগ্রহণ করতে। শেষ পর্যন্ত, ব্রিটিশরা পটেল ও অন্যান্য কংগ্রেস নেতৃত্বের সাথে একটি চুক্তি করেন, যাতে বিক্ষোভকারীরা বিনা বাধায় তাঁদের পদযাত্রা করতে পারেন এবং যাঁদের গ্রেপ্তার করা হয়েছিল তাঁদের মুক্তি দেওয়া হয়।
১৯৩৮ সালে মহীশূরে (এখন কর্ণাটক) উল্লেখযোগ্য পতাকা সত্যাগ্রহ সংগঠিত হয়। স্বাধীনতা দিবস (১৫ই আগস্ট) এবং প্রজাতন্ত্র দিবসের (২৬শে জানুয়ারী) বার্ষিকী উদযাপনের অংশ হিসাবে প্রচুর উৎসব এবং বিদ্রোহের পুনর্ঘটন করা হয়েছে।
বাংলা একাডেমি সাহিত্য পুরস্কার

বাংলা একাডেমি সাহিত্য পুরস্কার ১৯৬০ সালে প্রবর্তিত একটি বাৎসরিক সাহিত্য পুরস্কার। বাংলা সাহিত্যের ক্ষেত্রে গুরুত্বপূর্ণ অবদানের জন্য এই পুরস্কার প্রদান করা হয়। ১৯৮৪ সাল পর্যন্ত বিভিন্ন শাখায় বছরে ৯ জনকে এই পুরস্কার প্রদান করা হয়। ১৯৮৬ খ্রিষ্টাব্দ থেকে বছরে ২ জনকে এই পুরস্কার প্রদানের নিয়ম করা হয়। ২০০৯ খ্রিষ্টাব্দ থেকে চারটি শাখায় পুরস্কার দেয়া শুরু হয়। ১৯৮৫, ১৯৯৭ এবং ২০০০ খ্রিষ্টাব্দ- এই তিনবার এই পুরস্কার দেওয়া হয়নি।
১৯৫৫ সালের ৩ ডিসেম্বর বাংলা একাডেমি প্রতিষ্ঠিত হয়। ১৯৬০ সালের ২৬ জুলাই তৎকালীন পূর্ব পাকিস্তানের গভর্নর দি বেঙ্গলি একাডেমি (অ্যামেন্ডমেন্ট) অর্ডিন্যান্স জারি করেন। এর মাধ্যমে একাডেমির কার্যক্রমে কিছু পরিবর্তন আসে। তাদের কার্যাবলি সংশোধিত হয়ে সাহিত্য পুরস্কার প্রদান এবং বাংলা ভাষা, সাহিত্য ও সংস্কৃতি চর্চার ক্ষেত্রে আন্তর্জাতিক পুরস্কার প্রবর্তন এবং ফেলো, জীবনসদস্য ও সদস্যপদ প্রদান যোগ করা হয়। সেই ধারাবাহিকতায় ১৯৬০ সাল থেকে বাংলা একাডেমি বাংলা সাহিত্যে অবদানের জন্য পুরস্কার দিয়ে আসছে।
বাংলা একাডেমি সাহিত্য পুরস্কার বিজয়ীদের তালিকা (২০১০-১৯)

বাংলা একাডেমি সাহিত্য পুরস্কার বাংলা সাহিত্যের ক্ষেত্রে গুরুত্বপূর্ণ অবদানের জন্য প্রদান করা হয়। ১৯৬০ থেকে ১৯৬৯ সাল পর্যন্ত এই পুরস্কার প্রাপ্তরা হলেন:
২০১০ সালে ৬ জনকে পুরস্কার দেওয়া হয়। পুরস্কার পেয়েছেন-
২০১১ সালে ৯টি বিভাগে এই পুরস্কার দেয়া হয় এবং উপযুক্ত নাট্যকার কাউকে পাওয়া না যাওয়ায় এই বিভাগে পুরস্কার দেওয়া হয়নি।
২০১৬ সালের ২৮ জানুয়ারি তারিখে ২০১৫ সালের জন্য ‘বাংলা একাডেমি সাহিত্য পুরস্কার’ ঘোষণা করা হয়, যা নিম্নোক্ত ১১ জন সাহিত্যিককে প্রদান করা হয়েছেঃ
২৩ জানুয়ারি ২০১৭ বাংলা একাডেমি পুরস্কার-২০১৬ ঘোষণা করা হয়।
২০১৮ সালের ২৭ জানুয়ারি তারিখে ২০১৭ সালের জন্য বাংলা একাডেমি পুরস্কার ঘোষণা করা হয়, যা নিম্নোক্ত ১২ জন লেখককে প্রদান করা হয়েছেঃ
২০১৯ সালের ২৮ জানুয়ারি বাংলা সাহিত্যে অবদানের জন্য বাংলা একাডেমি পুরস্কার ২০১৮ ঘোষণা করা হয়। প্রতি বছর বাংলা সাহিত্যের ১০টি শাখায় অবদানের জন্য পুরস্কার দেওয়া হলেও এ বছর ৪ জনকে পুরস্কার প্রদান করা হয়। ৪ জন লেখক হলেন:
২০২০ সালের ২৩ জানুয়ারি বাংলা সাহিত্যে অবদানের জন্য বাংলা একাডেমি পুরস্কার ২০১৯ ঘোষণা করা হয়। প্রতি বছর বাংলা সাহিত্যের ১০টি শাখায় অবদানের জন্য পুরস্কার দেওয়া হয়। এ বছর ১০ জনকে পুরস্কার প্রদান করা হয়। ১০ জন লেখক হলেন: