Salafiyah

Salafiyah ( Basa Arab: السلفية‎, wangun kecap sipat Salafi ), disebut oge Salafisme, mangrupa gerakan reformasi ultra-konservatif dina Islam Sunni. Ngaran ieu dicokot tina anjuran balik deui kana pamahaman karuhun ( salaf ), tilu generasi awal Muslim anu terang ajaran Islam murni tanpa tambahan atawa ngurangan. Generasi-generasi ieu kalebet Nabi Muhammad SAW sareng para sahabat anu diajarkeun ku dirina ( Sahabat ), penerusna ( Tabi'in ), sareng penerusna ( Tabi'ut Tabi'in ). Sacara praktis, Salafi percaya yén umat Islam kedah ngandelkeun Al Qur'an, Sunnah sareng Ijma' (konsensus) Salaf, masihan aranjeunna prioritas pikeun tafsiran agama engké. Gerakan ieu boga tujuan pikeun ngabarukeun kahirupan Muslim sareng parantos gaduh pangaruh anu ageung kana seueur pamikir sareng gerakan Muslim di sakumna dunya Islam. Saprak awalna, Salafisme mekar ngaliwatan usaha rupa-rupa pembaharu Islam, anu kagiatanana sumebar ka sagala rupa wewengkon.
Istilah Salafi diciptakeun ku Ibnu Taimiyah dina abad ka-8 Hijriyah, sarta Muhammad bin Abdul Wahhab ngahirupkeun deui istilah ieu di wewengkon Najd dina abad ka-12 Hijriyah, anu ngajadikeun Salafi hiji gerakan reformasi anu diadegkeun ku salah sahiji wakil pang menonjol di jaman modern.
Doktrin Salafi dumasar kana ningali deui ka taun awal agama Islam pikeun ngartos kumaha umat Islam kontemporer kedah ngalaksanakeun imanna. Salafi nolak inovasi agama atawa bid'ah sarta ngarojong palaksanaan syariah (hukum Islam). Dina pendekatan kana pulitik, gerakan Salafi kadang dibagi ku akademisi Kulon jeung wartawan kana tilu kategori: grup pangbadagna nyaéta puritans (atawa quietists), anu nyingkahan pulitik; grup kadua pangbadagna nyaéta aktivis, anu ngajaga involvement rutin dina pulitik; sareng kelompok katilu nyaéta jihadists, anu ngabentuk minoritas sareng ngabela perjuangan bersenjata pikeun mulangkeun gerakan Islam awal. Dina urusan hukum, Muslim Salafi dibagi antara jalma anu ngajengkeun judgment hukum bebas ( ijtihad ) jeung nolak adherence ketat ( taklid ) kana opat mazhab Sunni hukum jeung lianna anu tetep satia ka ieu, utamana ulama Saudi, anu teu nuturkeun nanaon husus Sakola Hukum.
Dina jaman kontemporer, Salafisme nujul kana grup pembaharuan Sunni béda jeung gerakan reformasi sarta geus tetep trend signifikan dina pamikiran Islam pikeun leuwih ti abad. Salafiyah kontemporer ngawangun salaku gerakan revivalist sakuliah Dunya Muslim salila ahir abad ka-19 dina konteks Imperialisme Éropa .
Kecap salafiyah dicokot tina kecap " Salaf " singgetan tina " Salaf al-Ṣhāliḥ " ( basa Arab : السلف الصالح ), anu hartina "paheula-heula anu soleh".Sacara umum terminologi Islam, dipaké pikeun nyebut tilu generasi muslim pangalusna, nyaéta sahabat, tabi'in, tabi'ut tabi'in .Tilu generasi ieu dianggap conto panghadéna dina ngalaksanakeun hukum Islam.
Kecap Salafi mindeng dipatalikeun jeung Wahhabisme (kanggo sabagéan ageung pengikutna, nami Wahhabi dianggap hina; aranjeunna langkung resep istilah Salafisme), ku kituna dua istilah ieu sering katingali sinonim. Ilaharna, panganut gerakan Salafi ngagambarkeun dirina salaku Muwahidin, Ahlul Hadits, atawa Ahlu Tauhid.
Ajaran utama idéologi Salafi dasar nyaéta yén Islam sampurna sareng réngsé dina jaman Muhammad sareng para sahabatna, ku kituna henteu aya inovasi atanapi tambahan atanapi pangurangan anu diidinan dina hukum Islam kusabab pangaruh adat sareng budaya. Ideologi salafi nyobian ngahirupkeun deui prak-prakan Islam saluyu sareng ageman anu mimiti didakwakeun Muhammad.
Salafisme ogé geus didadarkeun salaku versi basajan tur pangaweruh Islam. Panganutna nuturkeun sababaraha parentah jeung amalan anu ngan luyu jeung parentah Muhammad.
Dina jaman kiwari kecap salafy aya dua harti anu kadang-kadang béda. Kahiji, dipaké ku akademisi jeung sejarawan, nujul kana "mazhab pamikiran anu mecenghul dina satengah kadua abad ka-19 salaku réaksi kana sumebarna gagasan ti Éropa," sarta "jalma-jalma anu nyoba ngamurnikeun deui ajaran anu Nabi Islam dibawa sareng anjeunna sareng ngajauhan sagala rupa bid'ah, khurafat, syirik dina agama Islam"
Pamakéan kadua "rada béda" favored ku salafis kontemporer unilaterally ngahartikeun salafi salaku Muslim anu nuturkeun "paréntah scriptural ... sacara harfiah, tradisional" tinimbang "interpretasi sigana euweuh watesna" mimiti "salafis" . Kaum Salafi ieu neuteup ka Ibnu Taimiyah, lain ka tokoh abad ka-19 Muhammad Abduh, Jamaluddin, jeung Rasyid Rida.
Numutkeun Bernard Haykel, "deukeutna temporal kana sunnah Muhammad pakait jeung bentuk truest Islam" diantara grup Sunni.
Salafis mangrupikeun gerakan reformasi agama sareng sosial anu munggaran sareng seueur kalibet dina nyiptakeun sareng ngahasilkeun sababaraha bentuk otoritas sareng identitas, boh pribadi sareng komunal. Aranjeunna netepkeun proyék reformis anu munggaran utamina ngaliwatan prinsip syahadat. Anu langkung penting, metodologina, anu katelah manhaj salaf, mangrupikeun sakumpulan hukum sareng bentuk sosio-politik.
Dakwah salafi mah manhaj, lain mazhab fiqih, sakumaha anu disangka jalma biasa. Salafi bisa asalna ti Maliki, Shafii, Hanbali, Hanafi, atawa Zhahiri mazhab pamikiran. Dina hal iman, Salafi loba ngarujuk kana pamikiran-pamikiran mazhab Hanbali. Para pengikut manhaj ieu ngaku Ahlussunnah wal-Jama'ah oge Ahli Hadits . Gerakan ieu ogé nganut teologi tradisionalis, nyaéta mazhab Atsariyah .
Salafi bener-bener ngantebkeun amalan numutkeun hadits -hadits shahih sareng hasan Nabi Muhammad SAW, sanes wungkul dina ibadah mahdah sapertos sholat, oge dina ibadah gairu mahdah, kitu deui unggal kagiatan dina kahirupan sapopoe. Contona, make tilu ramo pisan nalika dahar, nginum cai dina tilu tegukan, sarta nyekel eta ku leungeun katuhu bari diuk.
Pamikiran salafi neangan orientasi deui fiqh (fiqih Islam) jauh tina taqlid (adherence kana precedents hukum Madhhab tangtu) jeung langsung balik ka Nabi, para sahabatna, sarta <i id="mwrA">salafusshalih</i> . Balik deui ka jalan suci Nabi disebut "ittiba'" (nuturkeun Nabi ku langsung ngarujuk kana Kitab Suci). Dina pendekatan hukum, Salafis dibagi antara jalma anu, dina nami judgment légal bebas ( ijtihad ), nolak adherence ketat ( taqlid ) kana opat mazhab jeung lianna anu tetep satia ka ieu.
Sanajan Muhammad bin Abdul Wahhab sacara pribadi nolak praktek Taqlid, Wahhabi jeung ulama Salafi leuwih resep nuturkeun madzhab Hanbali jeung umumna ngidinan Taqlid nuturkeun Fatwa (pendapat yudisial) jeung ajak nuturkeun madhhab. Bari maranéhna doctrinally ngahukum Taqlid jeung ngajengkeun Ijtihad, sajarahna praktek hukum Wahhabism geus sakitu legana dumasar dina confines tina mazhab Hanbali pamikiran, nepi ka ayeuna. Panolakan doktrin Taqlid ku Salafi bakal ngakibatkeun munculna ulama Salafi anu kasohor sapertos Sa'ad bin Atiq, Abdurrahman bin Nashir as-Sa'di, Ibnu Utsaimin, Ibnu Baz, sareng anu sanésna; anu bakal nyimpang sacara signifikan tina hukum-hukum fiqih Hanbali.
Gerakan Salafi anu sanés, kumaha ogé, yakin yén taqlid haram sareng tangtangan otoritas sakola hukum. Dina sudut pandang maranéhanana, saprak sakola mecenghul sanggeus jaman Salafus Shalih (solehah miheulaan); Umat Islam anu nuturkeun madzhab tanpa langsung milarian dalil Kitab Suci bakal nyimpang. Ieu diantarana ulama-ulama gerakan Ahlul Hadits saperti Muhammad Nashiruddin al-Albani, Muḥammad Ḥayāt al-Sindzī, Ibnu Amir al-Ṣanʿānī, ash-Syaukānī, jeung sajabana; nu sagemblengna ngahukum taqlid (taklid), nolak kakawasaan madzhab, jeung ngawajibkeun umat Islam neangan fatwa anu dikaluarkeun ku ulama ngan dumasar kana Al Qur'an jeung Hadist ; tanpa ngalibetkeun perantara. Ulama Ahlul Hadits bakal ngabedakeun diri jeung Wahhabi anu nuturkeun mazhab Hanbali bari nganggap dirina henteu nuturkeun mazhab anu tangtu. Dina jaman ayeuna, Albani sareng murid-muridna, khususna, langsung ngiritik kaum Wahabi dina masalah Taqlid. sabab afinitas maranéhanana pikeun mazhab Hanbali pamikiran jeung nelepon pikeun regenerasi Wahhabism dimurnikeun tina unsur-unsur anu bertentangan jeung doktrin Salafist.
Ulama Salafi lianna saperti Rasyid Rida nuturkeun jalan tengah, sahingga jalma awam ngalakukeun Taklid ngan lamun diperlukeun, ngawajibkeun anjeunna ngalakukeun Ittiba nalika bukti Kitab Suci jadi dipikawanoh anjeunna. Métodologi hukumna nolak resep kana risalah tina mana-mana sakola pamikiran khusus, sareng ngarujuk kana buku-buku sadaya aliran pamikiran. Saatos Ibnu Taymiyah sareng Ibnul Qayyim, ulama ieu nampi warisan sastra anu beunghar tina Fiqh Sunni sareng nganggap literatur tina opat mazhab Sunni salaku sumber anu mangpaat pikeun ngaluarkeun kaputusan pikeun jaman kontemporer. Di tungtung séjén spéktrum, sababaraha Salafis pamadegan yén taat kana taqlid mangrupakeun kalakuan syirik (syirik).
Salafi kontemporer umumna miceun praktek nuturkeun aturan ngadegkeun tina sagala Madhhab tinangtu, ngahukum prinsip Taqlid (taklid buta) salaku bid'ah (inovasi) sarta nyata dipangaruhan ku prinsip hukum madzhab, nu sajarahna numbu ka anti. -doktrin madzhab anu nentang kanonisasi hukum madzhab. Ulama Zahir awal Ibnu Hazm ngahukum Taqlid sareng nyebatkeun pikeun ngabebaskeun diri tina sistem interpretasi tina sagala rupa mazhab anu dikanonisasi pikeun Fiqh anu langsung dumasar kana Al Qur'an sareng Hadits; geus miboga dampak badag dina gerakan Salafiyya. Salafi legalisme paling sering dicirikeun ku miang tina aturan ngadegkeun (mu'tamad) tina opat mazhab Sunni, ogé mindeng aligning jeung pamadegan Zahir disebutkeun ku Ibnu Hazm dina compendium hukum na Al-Muhalla .
Loba pendukung mazhab Atsariyah di jaman kiwari asalna ti golongan ieu; maranehna ngajungjung karya tokoh Atsariyah Ibnu Taimiyah . Ibnu Taimiyyah mangrupikeun tokoh ulama anu sering didebat malah dilawan, sareng mangrupikeun ulama anu dihormat pisan di kalangan pengikut gerakan Salafi sareng sering disebut Syaikhul-Islam . Tokoh-tokoh penting séjénna nyaéta ulama-ulama utama sajarah Islam, saperti Ahmad bin Hanbal .
Pengikut gerakan Salafi nganggap sumber utama hukum Islam, Al-Qur'an jeung Sunnah, janten timer explanatory, sarta mindeng nolak pamakéan interpretasi jeung nalar manusa. Salafis ni'mat palaksanaan praktis leuwih sengketa harti, sabab bisa dianggap atra atawa saluareun akal manusa. Aranjeunna nganggap yén nuturkeun teologi élmu alam, sanaos kabuktian leres, leres pisan dilarang. Atsariyah nafsirkeun Qur'an jeung hadits sacara harfiah jeung amodally, sarta mikawanoh harti anu dianggap jelas dina hal iman. Hal ieu béda jeung panganut takwil (interpretasi métaforis), panganut salafi teu ngakonseptualisasikeun harti Al-Qur’an sacara rasional; jeung yakin yén harti sabenerna kudu diserahkeun ka Alloh wungkul ( tafwidh ). Hermeunistically, Salafis béda ti non-Salafis dina sababaraha aspék kamampuhan maranéhanana.
Ibnu Taimiyyah kasohor nyerat sababaraha oposisi kana firkah-firkah Islam sareng mazhab-mazhab iman sanés sapertos Sufi, Jahmiyah, Asy'ariyah, Syiah, Filsafat, jsb. , ngaliwatan fatwa na. Pikeun ngajelaskeun pendekatan teologis Salafiyah, Ibnu Taimiyah ngaluarkeun fatwa : Manhaj Salaf adalah menafsirkan secara literal ayat-ayat Alquran dan hadis-hadis yang berhubungan dengan sifat-sifat Ilahi [ijra' ayat aṣ-ṣifat wa ahadiṡ aṣ-ṣifat 'ala ẓahiriha], dan tanpa menyerupakan-Nya dengan makhluk [ma' nafi al-kaifiyyah wat-tasybih]."
Seueur sistem kapercayaan anu aya hubunganana sareng dunya spiritual anu dilaksanakeun ku umat Islam di sababaraha tempat sareng daérah anu dianggap syirik ku pengikut Salafi. Pengikut gerakan Salafi nganggap sajumlah prakték anu aya hubunganana sareng jin atanapi roh wali sareng jalma-jalma soleh mangrupikeun bid'ah sareng syirik. Kitu ogé, Salafisme béda ngeunaan pamahaman teologis sareng interpretasi jin, sétan sareng malaikat, dibandingkeun sareng umat Islam umumna. Kapercayaan nyebar ngeunaan roh-roh sareng malaikat anu ditampi sacara lega ku para penganut Islam Klasik dipangkas nuturkeun Al-Qur'an sareng hadits, tanpa bahan exegetical atanapi referensi anekdot.
Pengikut Salafi nuturkeun seueur ajaran Ibnu Taimiyah, khususna dina masalah teologis sareng spiritual. Ajaran Ibnu Taimiyah loba pangaruhna kana Wahhabisme, Ahli Hadits, jeung gerakan Salafi lianna. Nurutkeun doktrin tauhid Ibnu Taimiyah, Tauhid dibagi jadi tilu: ar-rubūbiyyah (Tauhid Allah), al-ulūhiyyah (Tauhid Allah), jeung al-asmā’ waṣ-ṣifāt (Tauhid Asma jeung Sifat). Tafsiran syahadat tauhid ku Ibnu Taimiyah nyaéta negeskeun yén "teu aya deui Pangéran (Tuhan anu disembah) anging Allah", tanpa sekutu pikeun-Na, sarta mangrupa dasar anu penting dina akidah Salafi. Dina jaman kontemporer, tulisan Ibnu Taimiyah ngeunaan teologi sareng novelties dina praktékna parantos ngainspirasi gerakan Salafi tina sababaraha jinis. Kamekaran gerakan-gerakan ieu dina abad ka-20 ngabalukarkeun minat kana tulisan Ibnu Taimiyah ngaronjat. Salafi umumna nyebut Ibnu Taimiyah teh Syekh Islam. Salian ti Ibnu Taimiyyah, murid-muridna saperti Ibnul Qayyim al-Jauziyyah, Ibnu Kathir, adz-Dzahabi, jst. loba ulama rujukan Salafi.
Karya-karya ilmiah Ibnu Taimiyah, anu ngajengkeun akidah Atsariyah sareng ngritik pisan mazhab-mazhab agama anu sanés, janten dasar teologi Salafiyah. Ibnu Taimiyah ogé ngadugikeun konsensus ( Ijma' ), ngeunaan keizinan nyebatkeun diri kana iman Salaf, anu nyatakeun:
Salafis geus pakait sareng pendekatan literalist, ketat, tur puritanical Islam nurutkeun sababaraha akademisi Kulon. Sababaraha pengamat sareng analis Barat condong nyaruakeun gerakan sareng jihadisme Salafi, ideologi hibrida anu ngabela serangan kekerasan ngalawan anu dianggap musuh Islam (kaasup Salafi) salaku ekspresi sah Islam.
Pajabat pamaréntahan Jérman geus nuduh Salafisme miboga hubungan kuat jeung térorisme tapi engké netelakeun yén teu sakabéh Salafi téh teroris . Pernyataan pajabat pamaréntahan Jérman anu ngritik Salafisme disiarkeun ku Deutsche Welle salami April 2012. Numutkeun élmuwan pulitik Jérman Thorsten Gerald Schneiders, sanajan Salafi ngaku ngadegkeun deui ajén-inajén Islam jeung ngabéla budaya Islam, sababaraha anggota gerakan napsirkeun aranjeunna ku cara nu teu cocog jeung tradisi Islam sarta nganggap elemen tangtu budaya Muslim kayaning. puisi, sastra, lagu, filsafat, jeung sajabana salaku karya Iblis. Numutkeun élmuwan pulitik Perancis Olivier Roy, paling generasi katilu imigran Muslim Kulon condong ngadopsi Salafism sarta sababaraha di antarana bisa megatkeun tina warisan kulawarga maranéhanana, nikah mualaf séjén, tinimbang brides ti nagara asal maranéhanana, dipilih ku kolotna. Numutkeun Marc Sageman, bagian tina gerakan Salafi numbu ka sababaraha grup téroris di sakuliah dunya, kayaning Al-Qaeda.
Sanajan kitu, nurutkeun analis sejen, Salafis dasarna apolitical. Salafi tiasa nunjukkeun sagala rupa hubungan anu béda-béda sareng nagara gumantung kana lingkungan, sapertos populasi umum ti mana aranjeunna asalna. Aranjeunna teu nunjukkeun proclivity ka kekerasan salaku grup monolithic. Salafis anu kalibet dina partisipasi pulitik atawa pemberontakan pakarang ngalakukeunana salaku bagian tina proyék pulitik payung lega. Numutkeun Roel Meijer, asosiasi Kulon Salafisme sareng kekerasan asalna tina tulisan ngaliwatan prisma studi kaamanan anu dilakukeun dina awal 2000-an sareng tina gambaran Orientalis populér anu nyaruakeun Islam revivalis sareng kekerasan dina jaman kolonial.