davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
सरगुजा के धार्मिक स्थल

सरगुजा में स्थित प्रमुख धार्मिक स्थल -
सरगुजा जिले के मुख्यालय अम्बिकापुर के पूर्वी पहाडी पर प्राचिन महामाया देवी का मंदिर स्थित है। इन्ही महामाया या अम्बिका देवी के नाम पर जिला मुख्यालय का नामकरण अम्बिकापुर हुआ। एक मान्यता के अनुसार अम्बिकापुर स्थित महामाया मन्दिर में महामाया देवी का धड स्थित है इनका सिर बिलासपुर जिले के रतनपुर के महामाया मन्दिर में है। इस मन्दिर का निर्माण महामाया रघुनाथ शरण सिहं देव ने कराया था। चैत्र व शारदीय नवरात्र में विशेष रूप अनगिनत भक्त इस मंदिर में जाकर पूजा अर्चना करते है।
अम्बिकापुर नगर के उतर-पूर्व छोर पर तकिया ग्राम स्थित है इसी ग्राम में बाबा मुराद शाह, बाबा मुहम्मद शाह और उन्ही के पैर की ओर एक छोटी मजार उनके तोते की है यहां पर सभी धर्म के एवं सम्प्रदाय के लोग एक जुट होते हैं मजार पर चादर चढाते हैं और मन्नते मांगते है बाबा मुरादशाह अपने "मुराद" शाह नाम के अनुसार सबकी मुरादे पूरी करते हैं। इसी मजार के पास ही एक देवी का भी स्थान है इस प्रकार इस स्थान पर हिन्दू देवी देवता और मजार का एक ही स्थान पर होना धार्मिक एवं सामाजिक समन्वय का जीवंत उदाहरण है।
कुदरगढ सूरजपुर जिले के भैयाथान के निकट एक पहाडी के शिखर पर स्थित है। यहां पर भगवती देवी का एक प्रसिद्ध मंदिर है, इस मंदिर के निकट तालाबों और एक किले का खंडहर है कहा जाता है कि यह किला विन्ध क्षेत्र के राजा बुलन्द का है कुदरगढ मे रामनवमीं के अवसर पर भारी भीड रहती है और इस समय यहां विशाल मेला लगता है।
पारदेश्वर शिव मंदिर प्रतापपुर विकास खण्ड् से डेढ किलोमीटर दक्षिण की ओर बनखेता में मिशन स्कूल के निकट नदी किनारे स्थापित है। इस शिव मंदिर में लगभग 21 किलो शुद्ध पारे की एक मात्र अनोखी "पारद शिवलिंग" स्थापित है।
अम्बिकापुर से प्रतापपुर की दूरी 45 किलोमीटर है। प्रतापपुर से 04 किलोमीटर दूरी पर शिवपुर ग्राम के पास एक पहाडी की तलहटी में अत्यंत मनोरम प्राकृतिक वातावरण में एक प्राचीन शिव मंदिर है। इस पहाडी से एक जलस्त्रोत झरने के रूप में प्रवाहित होता है। यह झरना शिव लिंग पर गंगाधारा के रूप में प्रवाहित होता हुआ नीचे की ओर बहता है। इस मनोरम दृश्य को देखकर आध्यात्मिक आनंद की अनुभूति होती है। इसे लोक शिवपुर तुर्रा भी कहते हैं। यह स्थान पवित्र माना जाता है एवं जन सामान्य द्वारा पूजित है। यहां पर महाशिव रात्रि पर मेला लगता है। शिवपुर तुर्रा को 1992में शासन द्वारा संरक्षित घोषित किया गया है।
यह गुफा शिवपुर के निकट अम्बिकापुर से एक घण्टे की दूरी पर है| इसमें अनेक प्राचीन मूर्तियां हैं| इसमें महान नामक एक नदी का पानी निकलता रहता है, वहीं इस नदी का उद्गम भी है| इस गुफा का दूसरा छोर महामाया मंदिर के निकट निकलता है|
अम्बिकापुर से लखंनपुर 28 किलोमीटर की दूरी पर है एवं लखंनपुर से 10 किलोमीटर की दूरी पर देवगढ स्थित है। देवगढ प्राचीन काल में ऋषि यमदग्नि की साधना स्थलि रही है। इस शिवलिंग के मध्यभाग पर शक्ति स्वरुप पार्वती जी नारी रूप में अंकित है। इस शिवलिंग को शास्त्रो में अर्द्ध नारीश्वर की उपाधि दी गई है। इसे गौरी शंकर मंदिर भी कहते है। देवगढ में रेणुका नदी के किनारे एकाद्श रुद्ध मंदिरों के भग्नावशेष बिखरे पडे है। देवगढ में गोल्फी मठ की संरचना शैव संप्रदाय से संबंधित मानी जाती है। इसके दर्शनीय स्थल, मंदिरो के भग्नावशेष, गौरी शंकर मंदिर, आयताकार भूगत शैली शिव मंदिर, गोल्फी मठ, पुरातात्विक कलात्मक मूर्तियां एवं प्राकृतिक सौंदर्य है।
बाराबंकी जिला

बाराबंकी ज़िला (Barabanki district) भारत के उत्तर प्रदेश राज्य के मध्य भाग में अवध क्षेत्र में स्थित एक ज़िला है। इसका मुख्यालय बाराबंकी है।
भारत की 2011 जनगणना के अनुसार बाराबंकी ज़िले की जनसंख्या 32,60,699 थी, जिसमें से 17,07,073 पुरुष और 15,53,626 स्त्रियाँ थी। ज़िले का साक्षरता दर 61.75% था। पुरुषों की साक्षरता 70.27% और स्त्रियों की 52.34% थी। 2024 में बाराबंकी जिले की अनुमानित जनसंख्या 4,020,000 है |
बाराबंकी ज़िल में कुछ महत्वपूर्ण पर्यटन व धार्मिक स्थल निम्नलिखित हैं:
सामुदायिक सेवा

जब कोई व्यक्ति या व्यक्तियों का समूह बिना पैसा लिए किसी समुदाय के उत्थान के लिए कार्य करता है तो इसे सामुदायिक सेवा (Community service) कहते हैं। यह आवश्यक नहीं है कि सामुदायिक सेवा सदा स्वेच्छापूर्वक ही की जाती हो। सामुदायिक सेवा में व्यक्तिगत हित भी साधे जा सकते हैं किन्तु अधिकांशतः सामुदायिक सेवा करने का कारण नागरिकता सम्बन्धी आवश्यकताएँ, आपराधिक न्याय से सम्बन्धित आवशयकताओं की पूर्ति, किसी विद्यालय या कक्षा की आवश्यकताओं की पूर्ति, या किसी अन्य लाभ की प्राप्ति आदि होती है। writing by anuj sen
अनिवार्य सैन्य सेवा

अनिवार्य सैन्य सेवा देश की सेना में हर नागरिक के अनिवार्य रूप से देश सेवा हेतु सेना में भर्ती को कहते हैं। अनिवार्य सैन्य सेवा की अवधारणा हमे पुरातन काल से ही देखने को मिलती है। इसका वर्तमान प्रारूप १७९० के दशक में हुई फ़्रान्सीसी क्रान्ति से मिलता है जहाँ सेना को ताकतवर बनाने के लिये युवाओं को सेना में अनिवार्य रूप से भर्ती किया गया था। बाद में इसी अवधारणा को यूरोपीय देशों ने शान्तिकाल में लागू किया था, जिसके तहत १ से ८ वर्ष तक की सैन्य सेवा देने के पश्चात नागरिक को केन्द्रीय बलों में भेजा जाता है।
यह विचार काफी विवादित भी है। इसके आलोचक इसे धार्मिक, वैचारिक व राजनैतिक रूप से गलत ठहराते हैं। उनका मानना है कि वैचारिक मतभेद वाली या अलोकप्रिय सरकारों के लिये यह सेवा देना व्यक्तिगत आधिकारों का उल्लंघन है। यही बात जबरदस्ती किये गये युद्धों के समय भी सेवा करने पर लागू होती है। अनिवार्य सैन्य सेवा देने वाले व्यक्तियों के भागने का भी खतरा रहता है, और वह इस कारण से देश छोड़कर दूसरे देशों से शरण भी मांग सकते हैं। इन खतरों से भली-भाँती परिचित होते हुए कुछ देशों ने वैकल्पिक सेवा की अवधारणा प्रारम्भ की है जिसमें सैन्य अभियान के अतिरिक्त सैन्य सेवाएँ और कभी कभी तो सेना के भी बाहर अन्य स्थानों पर सेवाएँ ली जाती हैं, जैसे फिनलैंड में 'सिवीलिपावेलस' (वैकल्पिक नागरिक सेवा), ऑस्ट्रिया तथा स्विट्ज़रलैंड में 'ज़िविलदिएन्स्त' (अनिवार्य सामुदायिक सेवा)। कई पूर्व सोवियत राष्ट्र पुरुषों को न केवल सेना में अनिवार्य रूप से भर्ती करते हैं बल्कि अर्द्धसैनिक बलों जैसे पुलिस के सामान केवल घरेलू सेवाएँ (आन्तरिक टुकड़ी) या ग़ैर युद्ध वाली बचाव सेवाएँ (नागरिक बचाव दल) में भी सेवाएँ लेते हैं, जिनमे से किसी को भी अनिवार्य सैन्य सेवा का विकल्प नहीं माना जाता है।
इक्कीसवीं शताब्दी के पूर्वार्द्ध तक बहुत से राष्ट्रों ने अनिवार्य सैन्य सेवा को खत्म कर चुके हैं तथा वे अब पेशेवर सैनिकों पर भरोसा करते हैं, जिसमें स्वैक्षिक सेवाएँ देने वाले स्वयंसेवक भी शामिल होते हैं। बहुत से राष्ट्र जो अनिवार्य सैन्य सेवा को समाप्त कर चुके हैं उनके पास भी युद्धकाल में इसे फिर से लागू करने का विकल्प उपलब्ध है। वे राष्ट्र जो अक्सर बाह्य या आन्तरिक मोर्चों पर युद्ध झेलते रहते हैं, या झेल रहे हैं, उनमे अनिवार्य सैन्य सेवा लागू करने की प्रवृत्ति अधिक दिखती है, जबकि लोकतान्त्रिक देशों में इसे लागू करने की प्रवृत्ति तानाशाही वाले राष्ट्रों से काफी कम है।
केबल टीवी

परम्परागत टीवी प्रसारण, हवा में विद्यमान टीवी सिगनलों को टीवी एन्टेना की सहायता से सीधे ग्रहण करके किया जाता है। इसके विपरीत केबल टीवी, टीवी के कार्यक्रम दिखाने का ऐसा तन्त्र है जिसमें सबसे पहले दूरदर्शन के सिगनल को किसी केन्द्रीय स्थान पर (जिसे हेड-एन्ड कहते हैं) ग्रहण करके उसे समाक्षीय केबल या प्रकाशीय फाइबर (फाईबर आपटिक्स) की सहायता से ग्राहकों के टीवी से जोड़ दिया जाता है। केबल में सिगनल डालने के पहले उसे हेडएन्ड पर निम्नलिखित प्रक्रियाओं से गुजरन्ना पड़ता है:
केबल टीवी को सामुदायिक टीवी (कम्युनिटी टीवी या CATV) नाम से भी जाना जाता है क्योंकि इसमें हर टीवी स्वतन्त्र रूप से संकेत ग्रहण नहीं करता बल्कि यह एक सामुदायिक सेवा के रूप में किसी गाँव, कस्बे या एक बड़े शहर के बड़े भाग को सेवा देती है।
केबल टीवी के साथ एफ एम रेडियो, उच्च-गति इंटरनेट, दूरभाष एवं अन्य गैर-दूरदर्शनीय सेवायें भी प्रदान की जा सकती हैं। केबल टीवी का प्रादुर्भाव अमेरिका में सन १९४८ में हुआ जब वहां ऊंची पहाड़ियों पर टीवी सिगनल न मिलने के कारण वहां के लोग एक बड़ा डिश एंटेना लगाकर टीवी का अनन्द उठाने लगे थे।
Jamie's Meat-Free Meals

Jamie's Meat-Free Meals is a UK food lifestyle programme which aired on Channel 4 in 2019. In each half-hour episode, host Jamie Oliver creates inspirational vegetarian meals. In the show, Oliver also explores vegetarianism in the United Kingdom and abroad.
The show premiered on 2 September 2019 and concluded with its series finale episode on 21 October 2019.
Outside the United Kingdom, the series is known as Jamie's Ultimate Veg.
Kara (Sikhism)

A kara, or kada (Punjabi: ਕੜਾ (Gurmukhi), کڑا (Shahmukhi) कड़ा (Devanagari)), is a steel or cast iron bangle worn by Sikhs and sometimes Indian people of other religions. Sikhism preaches the importance of equality and having reverence for God at all times, which is represented through the five Ks—ceremonial items worn or used by Sikhs who have been initiated into the Khalsa, of which kara is one.
The kara was instituted by the tenth Sikh guru, Gobind Singh, at the Baisakhi Amrit Sanchar, in 1699. It is a symbol of unbreakable attachment and commitment to God.
The kara is a symbol of unbreakable attachment and commitment to God.
The kara is also worn by many ethnic Punjabis and other non-Punjabi Hindu families across states in the north, northwest, and west of India (such as Gujarat, Rajasthan, and Maharashtra).
In 2022, a female Sikh candidate, Manharleen Kaur, was barred from taking a competitive examination by the Delhi Subordinate Services Selection Board (DSSSB) until she removed her kara. Kaur later filed a case against the DSSSB at the Delhi High Court. The DSSSB later stated that Sikh candidates would be permitted to appear in examinations with a kara or kirpan, subject to their reaching the centre at least one hour before the reporting time.
In November 2007, a 14-year-old Sikh girl, Sarika Singh, was excluded from Aberdare Girls' School in Wales for wearing a kara, as the "school has banned students from wearing any jewellery other than plain ear studs and wrist watches". In July 2008, Judge Stephen Silber of the High Court of England and Wales stated that "the bangle — known as the kara — was a symbol of her Sikh faith and not a piece of jewellery". He further said that "the school is guilty of indirect discrimination under race relations and equality laws", and Singh was allowed to return to school wearing her kara in September 2008.
In 2017, eight-year-old Kaiden Singh was banned from wearing a kara to school in Tipton, England.
Media related to Kara (Sikhism) at Wikimedia Commons
Besishahar

Besishahar (Nepali: बेसीशहर नगरपालिका) is a municipality and the district headquarters of Lamjung District in Gandaki Province, Nepal. The Besishahar Municipality was formed by merging the existing Village Development Committees i.e. Besishahar, Gaunshahar, Udipur, Puranakot,Nalma,Chandisthan, Baglungpani (wards no. 3, 4, 7, 8 & 9), Bajhakhet, Hiletaksar (wards no. 9) and Chiti and have 11 wards. This municipality has a sub-tropical climate with deciduous forests. Annapurna II, Machhapuchhre, Lamjung Himal can be viewed from north of Besishahar Municipality.
At the time of the 2024 Annual Municipal Development Plan 2081/82 it had a population of 44,598 including Besishahar, Gaunshahar, Udipur, Chiti, Baglungpani, Bajhakhet and Chandisthan. The population of the municipality declined to 38,232 at the 2021 Nepal census. 99.5% of the residents were Nepali citizens and 81.2% were literate in 2021.
Dumre–Besishahar–Chame Highway connects the city to various parts of Nepal. The proximity of this city from Kathmandu (178.8 km), Pokhara (108.9 km), Bharatpur (104 km), Birganj (234 km), Damauli (59 km) and Prithbinarayan(Gorkha) (76 km). Bus, Micro Bus, Taxi and other land transportation are available to go out of the city, for internal transportation Bus, Minibus and Car/Jeep hiring is available.
The town shook during earthquake on 25 April 2015. Houses made of mud collapsed, while those made of concrete survived. There were no visible cracks on buildings. There was little damage. The town largely escaped the devastation suffered in other places in Nepal.
Rudny, Kazakhstan

Rudny (Kazakh: Рудный, Rudnyi) (Russian: Рудный Rudny) is a city on the Tobol River in Kostanay Region of Kazakhstan. It appeared in 1957 in connection with the development of iron ore deposits, the construction Sokolovsko-Sarbai mining, and processing enterprise. Population: 109,659 (2009 census results);109,515 (1999 census results).
On August 30, 1957, by a resolution of the Presidium of the Supreme Council of the Kazakh SSR, the village of builders SSGOK Rudny was transformed into a city with the preservation of the name - Rudny.
Initially, “Rudny” was the name of the settlement of the builders of the Sokolovrudstroy trust. Later, miners began to call it Rudnogorsk. After the construction of the tent city, it was proposed to be called Semidesyatipalatinsk. In official documents, the name of the settlement changed many times.
The climate is continental, with a pronounced alternation of four seasons. In winter, during the week the temperature reaches the mark of minus 25-40 °C. Summer for two weeks to 30 °C.
On February 18, 1949, pilot Mikhail Grigorievich Surgutanov, flying over the Sarbay locality, noticed unusual compass behavior. A few months later, geologists and geographers arrived to investigate the magnetic anomaly, leading to the discovery of the Sokolovskoe iron ore deposit. The discovery and exploration of the deposit is credited to geologist B. N. Nosikov.
In the summer of 1954, the Soviet government decided to build a mining plant and a city. By May 1955, the first workers had arrived. The construction was overseen by Ya. M. Gimmel'marsh, with W. Buresh serving as chief engineer. In the early years, miners, geologists, and construction workers were housed in the village of Komsomolsk. Temporary tent settlements and prefabricated panel houses were established to accommodate the influx of workers.
By the end of 1955, an estimated 4,000 people had arrived in the Great Turgai region. The largest tent settlement was near the "Komsomol" cinema and consisted of seventy tents. Other camps were set up in the 39th Quarter, near Komsomolsky village, and in the bakery district, where over 200 tents each housed around 20 people. These early settlements had streets that are still present in the modern city, including Construction, Pionerskaya, Komsomolskaya, Ukrainian, and Kiev streets.
The future city was planned to be built three kilometers from Alekseyevka. The first general plan was developed in 1953 and was designed for a population of 22,000. However, in 1954, the plan was revised, increasing the projected population to 30,000.
In the summer of 1956, the Presidium of the Supreme Soviet of the Kazakh SSR granted Rudny the status of a workers' settlement. Komsomolsk was also officially incorporated into the settlement. On August 30, 1957, the workers' settlement was granted city status.
In 2008, a mosque was built in Rudny, featuring the work of some of the best architects and artists from Kazakhstan and Russia. In January 2012, the **Cathedral of St. John the Theologian** was opened in the city.
The city represented Kostanay Region at the bandy tournament of the second Kazakhstani Youth Winter Games.
St Paul's Church, Ramsbottom

St Paul's Church is a Church of England parish church in Ramsbottom, Bury, England. The Church is also known more completely as The Church of the Parish of Ramsbottom, St John and St Paul. It serves as an important religious and cultural landmark in the area.
St Paul's Church was established in 1844, reflecting the growth of Ramsbottom during the Industrial Revolution. Consecrated in 1850, it has been a pivotal part of the community for over a century, witnessing and adapting to various historical events and societal changes. The church has undergone structural and administrative transformations while maintaining its traditional values and practices.
The church exhibits architectural features characteristic of its era. Its design is a testament to the religious and cultural aesthetics of the mid-19th century, with notable elements in its interior and exterior that attract both parishioners and architectural enthusiasts. Standing the test of time, the church building is Grade II Listed, this includes the beautiful Organ within.
In January 2024, Rev. Ian Fleming was appointed as the team rector, signifying a new phase in the church's leadership and direction. Rev. Fleming had been curate for several years, and has been formally recognised by the parish, diocese and crown in the licensing.
St Paul's Church plays an integral role in the Ramsbottom community. It has been involved in various community services, providing spiritual guidance, and fostering a sense of unity and support among its congregation. The church also adapts to modern needs while preserving its traditional values. The Church seeks to enable multiple events throughout the year which don't simply enable the church to survive financially but also further it's work. Such events include a Cafe every Saturday morning, an impressive Jigsaw festival each September and a large brass band event, whilst also being the heart of the community for events such as Remembrance Day. The church also actively encourages and trains local people to become bell ringers.
53°38′55″N 2°18′58″W﻿ / ﻿53.64851°N 2.31619°W﻿ / 53.64851; -2.31619
Saint Martin's Parish

The Saint Martin's Parish (Dutch: Sint Martinus Parochie) is a Roman Catholic church in Bovenkarspel, Netherlands. The original church, built in the late 19th century, was a prominent example of Neo-Gothic architecture. It featured a striking façade, pointed arch windows, and an imposing bell tower. The church served as a religious and cultural landmark for the town.
In the mid-20th century, it was demolished and replaced with a modernist-style church.
The original Saint Martin's Parish, completed in 1872, reflected the revivalist Gothic style popular in the Netherlands at the time. It featured a spacious interior with a large central nave and side aisles, adorned with stained glass windows and religious statues. Its towering façade and detailed crucifix made it a significant landmark in Bovenkarspel.
By the 1960s, concerns arose regarding the church’s structural integrity, and debates emerged about whether it should be restored or replaced. Ultimately, in 1964–65, the decision was made to demolish it, despite protests from parishioners who wished to preserve the historic building. Later research suggested that restoration and expansion would have been feasible, leading to lasting regret among heritage enthusiasts.
The fate of the original Saint Martin’s Parish was part of a broader trend during this period. The town’s Dutch Reformed Church, another historic landmark, was also demolished in the 1960s and replaced with a modernist structure, reflecting a shift away from traditional architecture.
Following the demolition, a new modernist-style church was built on the same site, featuring a minimalist design. While functional, it lacked the architectural grandeur of its predecessor. Later research revealed that the old church could have been restored and expanded instead of being demolished, leading to regret among historians and heritage enthusiasts. Its loss was seen as part of a broader trend in the 20th century where many historic buildings were replaced with modernist structures.
Though the original church no longer stands, its memory remains strong in Bovenkarspel. Old photographs, personal stories, and surviving artefacts continue to remind the town of the grandeur and importance of the historic church. The debate over its demolition has contributed to a greater awareness of heritage preservation in the region.
52°41′57″N 5°14′57″E﻿ / ﻿52.6992°N 5.2493°E﻿ / 52.6992; 5.2493
Tapuang

Tapuang adolah partikel padek nan babantuak butiran haluih atau haluih bana tagantuang proses panggilingannyo. Biasonyo digunokan untuak urusan panalitian, rumah tanggo, dan bahan baku industri. Tapuang barasa dari bahan nabati misalnyo tapuang tarigu dari gandum, tapioka dari ubi, maizena dari jaguang atau hewani misalnyo tapuang tulang jo tapuang ikan.
Tapuang tarigu adolah tapuang atau bubuak haluih nan baasa dari bulir biji gandum, dan paguno sabagai bahan dasa pembuek kue, mi dan roti. Kato tarigu atau terigu dalam bahaso Indonesia didapek dari bahaso Portugih, "trigo" nan baarati "gandum".
Tapuang tarigu manganduang banyak zat pati, iyolah karbohidrat kompleks nan indak laruik dalam aia. Tapuang terigu manganduang juo protein dalam bantuak gluten, nan baporan untuak manantukan kakanyalan makanan nan tabuek dari bahan terigu. Tapuang terigu juo baasa dari gandum, bedanyo terigu barasa dari biji gandum nan dihaluihkan, sadangkan tapuang gandum utuah (whole wheat flour) barasa dari gandum basaroto kulik arinyo nan ditumbuak.
Mi instan

Mi instan adolah Mi nan alah dikukuih, digoreng, dan dikoghiangkan tarlobiah dahulu, supayo kudian dapek langsuang disajikan dangan manambahkan aia paneh dan bumbu-bumbu nan alah ado di dalam bungkuihnyo. Adonan mi instan umumnyo tadiri dari campuran tapuang tarigu, aia, minyak goreng, dan garam.
Udon

Udon (うどん,饂飩) adolah ciek dari jinih mi nan alah dikana di Jopang sojak dulu, dibuek dari tapuang tarigu dan babentuk taba saroto agak leba.
Sasuai standar JAS, udon babantuak bulek ajak pipa haruih taba badiameter di ateh 1,7 mm, sadangkan udon babantuak pipih haruih punyo leba di ateh 1,7 mm. Hiyamugi tacaliak sarupo jo udon tapi labiah tipih. Hiyamugi punyo diameter 1,2-1,7 mm dan ketebalan 1,0-2,0 mm. Salain disabuik Hiyamugi, udon nan langsiang disabuik juo Hosoudon.
Tapuang tarigu baprotein sadang atau randah dibuek adonan jo aia dan saketek garam untuak mambuek adonan udon. Satalah adonan bapotong-potong, udon dapek langsuang dirabuih. Udon rabuih biasonyo dimakan basamo jo kuah nan dibuek dari kari miso baâgiah dagiang sukiyaki. Ado pulo hanyo baâgiah kuah dashi jo tambahan kecap asin nan disabuik tsuyu. Di Jopang bagian barat, kuah udon bawarono coklat mudo hampia bening basobok pakai kecap asin encer (usukuchi shōyu). Sadangkan di Jopang bagian timur, kuah udon bawarono galok hampir itam basobok pakai kecap asin bakapiek (koikuchi shōyu).
Di Jopang, udon marupoan makanan rakyat, baharogo murah dan banyak dimakan sabagai pangganti nasi. Urang Jopang sojak dulu alah akrab jo udon dan salalu dimakan basamo-samo sawakatu ado karamian atau parayoan. Variasi caro mamasak dan jinih lauak nan digunoan babedo-bedo tagantuang pado daerahnyo di Jopang.
Ado banyak teori tantang asa usuanyo, dek tu alun dapek dipastian, Dek babarapo carito kronologisnyo iyolah sabagai barikuik:
Pado kitab Engishiki, "udon" dikana sabagai ciek dari jinih makanan dari dinasti Tang nan barorti Udo Noodles atau mi nan dibuek dek Udo. Tapi "udon" zaman tu mungkin labiah dokek jo pangsit, basobok barupo dagiang dibungkuih lembaran adonan tapuang nan babuek tipih.
Paruik ayam

Paruik ayam marupoan makanan urang Minangkabau, nan saat kini ko masih banyak ditamui di Pasa, lapau dan masih banyak urang-urang nan manjojoan satiok pagi. Paruik ayam ko di satiok daerah babeda namonyo, tapi urang Padang manyabuik nyo Paruik Ayam. Baa kok namonyo Paruik Ayam, karano bantuaknyo bulek sarupo talua ayam. paruik ayam ko rasonyo manih-manih gurih karano diluanyo dilampisan gulo pasia putiah. Bantuak paruik ayam ko agak kareh sabek bahan utamonyo ubi parancih. Paruik ayam ko cocok disajikan untuak minum teh dan kopi.
Bahan-bahan untuak mambuek paruik ayam ko adolah ubi parancih, karambia, garam, gulo pasia, tapuang tarigu, vanile, baking powder, ragi instan, talua, dan minyak manih
Kue pastel

In Indonesia, Kue Pastel pastel refers to a type of kue (snack food) filled with meat, vegetables, and rice vermicelli deep fried in vegetable oil. It is consumed as a snack and commonly sold in Indonesian traditional markets. The similar Manadonese version replaces the thin crust with bread filled with spicy cakalang (skipjack tuna) and is called panada.
Pastels are derived from the Portuguese influence in Indonesia. It is a type of kue made of thin pastry crust, with a filling of meat (usually chicken or beef), vegetables (potatoes, carrots and bean sprouts), rice vermicelli, and sometimes boiled eggs, then deep fried in vegetable oil. It is consumed as a snack and is commonly sold in Indonesian traditional markets. The snack is very popular during iftar for Ramadan.
The similar North Sulawesi version replaces the thin flour pie crust with bread, and is filled with spicy cakalang (skipjack tuna). This variation of the snack is called panada.
The similar Riau Islands version of pastel is called epok-epok.
Kue lidah kucing

Kue lidah kucing (lit. 'cat tongue kue') is a small Indonesian biscuit (kue kering) shaped somewhat like a cat's tongue (long and flat). They are sweet and crunchy. This cookie is a Dutch-influenced cookie due to the historical tie between Indonesia and the Netherlands. In the Netherlands, this cookie is known as kattentong, and ultimately derived from European cat tongue biscuit.
In Indonesia, kue lidah kucing is widely known. This pastry is a special dish in some Indonesian occasion such as Eid ul-Fitr, Christmas and Chinese New Year.
Kebab Turki Baba Rafi

PT Baba Rafi Indonesia, d/b/a Kebab Turki Baba Rafi (abbreviated as KTBR) is the world's largest chain of kebab shops, which operates more than 1,300 outlets in Indonesia, Malaysia and the Philippines. Headquartered in Indonesia, the business began in 2003 as a cart operated by young entrepreneurs, Nilam Sari and Hendy Setiono. In 2005, the business applied the franchise system. It is owned by the founders through their company Baba Rafi Enterprise, which also owns Piramizza, Bebek Garang, and Voila! 360’ communication agency.
An outlet is operated either by a franchisee or by the corporation itself. It is also a pioneer of sharia investing franchise in Indonesia. A variety of outlet types are used, such as food carts, shops, booth, indoor, and non-stop 24-hour outlets.
Kebab Turki Baba Rafi primarily sells shawarmas, hamburgers, sandwiches (such as shawarma and hot dogs), kripik, roti canai, and frozen foods.
The Philippines outlets also serves drinks, such as matcha, lemonade, and tamarind.
The business began in 2003, with a cart operated by husband and wife team Nilam Sari and Hendy Setiono at Nginden Semolo Street in Surabaya, Indonesia. They built the business inspired by a journey to Qatar and the many sellers of Turkish-style doner kebab or shawarma. The "Baba Rafi" name was taken from Arabic word, "baba" meaning father, and "Rafi" is inspired from their first child's name, Rafi Darmawan.
In 2005, the business applied the franchise system for growing the business. It expanded to Malaysia, the expansion succeeded. The outlets operate not only in Indonesia, but also in Malaysia and the Philippines. Later, Kebab Turki Baba Rafi has continued its expansion into Singapore, Brunei, China, Sri Lanka, the Netherlands, Hong Kong, and India. The company imports around 200 tonnes (200 long tons; 220 short tons) of halal-certified meat from New Zealand every three months.
The Kebab Turki Baba Rafi headquarters complex, Graha Baba Rafi, is located in Pondok Labu Cilandak, South Jakarta. The office from Nginden Semolo, Surabaya and its facility moved to Jakarta, between 2008 and 2009.
Maida (flour)

Maida, maida flour, or maida mavu is a type of wheat flour originated from the Indian subcontinent. It is a super-refined wheat flour used in Indian cuisine to make pastries and other bakery items like breads and biscuits. Some maida may have tapioca starch added.
Maida is made from the endosperm: the starchy white part of the grain. The bran is separated from the germ and endosperm which is then refined by passing through a sieve of 80 mesh per inch (31 mesh per centimeter). Although naturally yellowish due to pigments present in wheat, maida is typically bleached, either naturally due to atmospheric oxygen, or with any of a number of flour bleaching agents.
While it is milled from winter wheat that has a high gluten content, heat generated during the milling process results in denaturing of the protein, limiting its use in the preparation of leavened breads.
A common maida contains alloxan, which itself is banned in a lot of countries for usage in food, added as a bleaching agent or formed as a byproduct of bleaching. While it is a minor product of xanthophyll oxidation, there is no evidence that trace amounts of alloxan formed comprise a health risk.
நிசுகலங்க மகாதேவர் கோவில்

நிசுகலங்க மகாதேவர் கோவில் (Nishkalank Mahadev Temple, அல்லது Koliyak Shiva Temple) இக்கோவில் இந்திய நாட்டில் குசராத்து மாநிலத்தில் பாவ்நகர் மாவட்டத்தில் பவநகர் வட்டத்திற்கு உட்பட்ட கடற்கரைக் கிராமமான கோலியாக்கிலிருந்து ஒரு கிலோமீற்றர்கள் தொலைவில் கடலுக்குள் அமைந்துள்ள பாறையின் மேல் அமையப்பெற்றுள்ளது. இதில் நிசுகலங்க் என்றால் சுத்தமான இடம் என்று பொருள் கொள்ளப்படுகிறது.
இங்கு அருள்பாலிக்கும் லிங்கனானது சுயம்பு லிங்கம் ஆகும். இந்த ஆலயம் கடற்கரையில் இருந்து சுமார் ஒரு கிலோமீட்டர் தொலைவில் அரபிக்கடலில் அமைந்துள்ளது. தினமும் இங்கு சென்று வழிபட கடல் காலை 8 மணிக்கு தண்ணீரை உள்வாங்கிக்கொள்கிறது. பின்னர் 6 மணிநேரம் மட்டுமே தரிசனம் செய்யமுடியும். மீண்டும் தண்ணீர் அந்த இடத்தைச் சூழ்ந்துகொள்ளும். பின்னர் சிவன் கோவிலுக்குச் செல்லும் பாதை முழுவதுமாக மறைக்கப்பட்டுவிடும். இங்கு மாதத்தில் முழு மதியின் போதும் மறைமதியின் போதும் அலையின் அளவு அதிகமாக இருக்கும்.
மகாபாரதப் போரில் பாண்டுவின் மகன்களான பாண்டவர்கள் தனது பெரியப்பாவின் மகன்களான கௌரவர்களைக் கொண்று பாரதப் போரை வென்றனர். பின்னர் தமது மாமாவான கிருட்டினின் அறிவுரையின்படி பாவத்தைத்தீர்க்க இந்த சிவாலயத்திற்கு வந்து ஐந்து சிவ லிங்கங்களை நட்டு வழிபட்டார்கள். பின்னர் இவர்களின் பாவங்கள் அனைத்தையுமே இங்கு இருக்கும் சிவன் போக்கியதாக வரலாறு கூறுகிறது.
ஒளிக்காட்சி
கீர் பவானி கோவில்

கீர் பவானி (Kheer Bhawani) இந்தியாவின் சம்மு காசுமீர் மாநிலத்தில் அமைந்துள்ள இந்து கோவில் ஆகும். இக்கோவில் கீர் பவானி எனும் இந்துக் கடவுளுக்கான கோவிலாகும். இது சிறிநகர் நகருக்கு கிழக்கே 14 மைல்கள் தொலைவில் குல் முல் கிராமத்தில் அமைந்துள்ளது. காசுமீர் இந்துகளின் வழிபாட்டிடம் ஆகும். கீர் எனும் சொல்லுக்கு கூழ் என்று பொருள். இக்கோவிலில் கடவுளுக்கு அரிசிக் கூழ் படைக்கப்படுவதால் கீர் எனும் சொல் கோவிலின் பெயருடன் இணைந்துகொண்டது. இந்துக்களின் நம்பிக்கையின்படி இக்கோவிலின் கடவுளுக்கு மஹாரக்ஞ தேவி, ரங்ஞ தேவி, ராஞ்சி, பகவதி என மேலும் பல பெயர்கள் உண்டு.
இந்திய மெய்யியல்

இந்தியாவின் நீண்ட கால வரலாற்றில், அது பல்வேறுபட்ட தத்துவஞான மரபுகளுக்கு நிலைக்களனாகத் திகழ்ந்துள்ளது. இந்திய தத்துவஞானம் அதன் வேறுபட்ட பிரிவுகள், வேதம் தொடர்பாகக் கொண்டுள்ள நிலைப்பாடுகளின் அடிப்படையில் இரண்டு பெரும் பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்படலாம். அவை,
என்பனவாகும். முதல் வகைப்பிரிவுகள் ஆத்திகப் பிரிவுகள் என்றும், மற்றவை நாத்திகப் பிரிவுகள் என்றும் அழைக்கப்படுவதுண்டு. வேதத்தை ஏற்கும் தத்துவப் பிரிவுகளில் ஆறு வகையான பிரிவுகள் முக்கியமானவை இவை,
பிரம்ம சூத்திரத்துக்கு எழுதப்பட்ட வெவ்வேறு விரிவுரைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை:
வேதத்தை மற்றும் இறைவனை ஏற்காத பிரிவுகள்
என்பன வேதங்களை மறுக்கும் தத்துவங்களாகும்.
பௌத்தம் நான்கு உட்பிரிவுகளைக் கொண்டது.
உலகமாகிய பொருள், உலகின் இருப்பைப் பற்றிய அறிவு இரண்டும் உண்மை. இதில் உலகின் இருப்பைப் பற்றிய அறிவை நாம் நேரடியாக (பிரத்யட்சம்) அறிகிறோம்.
உலகமாகிய பொருள், உலகின் இருப்பைப் பற்றிய அறிவு இரண்டும் உண்மை. இதில் உலகின் இருப்பைப் பற்றிய அறிவை நாம் ஊகித்து (அனுமானம்) அறியலாம்.
உலகமாகிய பொருள் உண்மையில் கிடையாது. ஆனால் உலகின் இருப்பைப் பற்றிய அறிவு உண்மை.
உலகமாகிய பொருள், உலகின் இருப்பைப் பற்றிய அறிவு இரண்டும் பொய்.
வர்கலா கடற்கரை

வர்கலா கடற்கரை (Varkala Beach) பாபநாசம் கடற்கரை என்றும் அழைக்கப்பட்டுவருகிறது. இது இந்தியாவில் உள்ள, கேரள மாநிலம் திருவனந்தபுரத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ளது. இந்திய பெருங்கடலின் ஒரு பகுதியானஅரபிக்கடல் பகுதியில் அமைந்துள்ளது. பாபநாசம் என்னும் வார்த்தையின் பொருள், பாவங்களை துளைத்தல் என்று பொருள். இக்கடலில் நீராடுவதால் இப்பிறவியில் செய்த பாவங்கள் நீங்குவதாக நம்பிக்கை உள்ளது.
கேரளாவில் அரபிக்கடல் பகுதியில் சிறுமலைக்குன்றுகளுக்கு மிக அருகாமையில் அல்லது ஒட்டிய கடற்கரை பரப்பு வர்கலா கடற்கரை. இங்கு உள்ள குன்றுகள் மூன்றாம் நிலை படிவப்பாறைகளால் உருவானவை. இது கேரள கடலோரப்பகுதியில் இயற்கையாக அமைந்துள்ள தனித்துவமான புவியியல் அம்சமாகும் என புவியியல் வல்லுனர்களால் இந்திய புவியியல் ஆய்வுத்துறை வாயிலாக வர்கலாவின் அமைப்பை பற்றிய முடிவை வெளியிட்டுள்ளனர். இக்குன்றுகள் எண்ணற்ற இயற்கை நீர் ஊற்றுக்களும், தாதுக்களும் கொண்டிருக்கிறது. இக்கடற்கரை நீந்துவதற்கும், சூரியகுளியலுக்கும் ஏற்ற சொர்க்கபுரியாகும். அந்திசாயும் பொழுதை இங்கிருந்து காண்பது மற்ற இடங்களை காட்டிலும் மதிப்புமிக்க காட்சியாக இருக்கும். மலை குன்றுகளின் மேல் நடைபாதை சாலையின், ஒருபுறம் தங்கும் விடுதிகளும், உணவகங்களும், சிற்றுண்டி கடைகளும், இருக்க மறுபுறம் குன்றின் கீழ் நீல கடற்கரை. நடைபாதையில் நடந்துகொண்டே கீழே கடலின் அழகினை ரசிக்கலாம். மேலும் பாபநாசம் கடற்கரைக்கு அருகிலும் சுற்றுவட்டாரத்திலும் உணவகங்களும், தங்கும் விடுதிகளும் அதிகமாக உள்ளன. இக்கடற்கரை ஒய்வுக்காக வருபவர்களையும், இயற்கையையும் அதன் ரம்மியத்தை ரசிக்கவருபவர்களையும், மற்றும் மத ஈடுபாட்டுடன் வருபவர்களையும் ஒரு சேர ஈர்க்கிறது.
பிரசித்தி பெற்ற ஸ்ரீ ஜனார்தனன் சுவாமிகள் கோவில் மற்றும் புகழ்மிகு சிவகிரி மடம் போன்றவை வர்கலாவிற்கு அருகாமையிலுள்ள முக்கிய இடங்களாகும். வர்கலாவில் உள்ள இரயில் நிலையத்திற்கு வர்கலா சிவகிரி இரயில்நிலையம் என இன்னொரு பெயரும் உள்ளது.
வர்கலா அமைவிடம் 8°44′N 76°43′E﻿ / ﻿8.73°N 76.71°E﻿ / 8.73; 76.71.
பஞ்சலிங்கேசுவர கோவில், கோவிந்தனஹள்ளி

பஞ்சலிங்கேசுவர கோவில் ( Panchalingeshwara Temple ) என்பது இந்திய மாநிலமான கர்நாடகாவின், மாண்டியா மாவட்டத்தில், கோவிந்தனஹள்ளி கிராமத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு இந்துக் கோவிலாகும். இது, போசளப் பேரரசு மன்னன் வீர சோமேசுவரனின் ஆட்சிக்காலத்தில் பொ.ச.1238இல் கட்டப்பட்டது. "பஞ்சலிங்கேசுவரர்" என்ற பெயருக்கு "ஐந்து இலிங்கம்" ( சிவனின் உலகளாவிய சின்னம்) என்று பொருள். இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வகத்தால் தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நினைவுச்சின்னமாக இந்த கோயில் பாதுகாக்கப்படுகிறது.
ஒரு பஞ்சகுட்டா ( ஐந்து கோபுரங்களுடன் கூடிய ஐந்து சிவாலயங்கள்) கட்டுமானத்திற்கு அரிய உதாரணம் இந்தக் கோயில். ஐந்து சிவாலயங்கள் வடக்கு-தெற்கு அச்சுத் திட்டத்தில் கட்டப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொரு சன்னதியிலும் கர்ப்பக்கிருகம் மண்டபங்களால் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. வளாகத்தில் உள்ள சிவாலயங்களின் எண்ணிக்கையானது போசளக் கோயில்களில் காணப்படும் நிலையான அம்சங்களாகும். இரண்டாவது மற்றும் மூன்றாவது ஆலயங்களுக்கு முன்னால் தாழ்வாரங்கள் அமைந்துள்ளன.
வீரபத்திரன் கோவில்

வீரபத்திரன் கோவில் (Veerabhadra temple) இந்திய நாட்டில் ஆந்திரா மாநிலத்தில் அனந்தபூர் மாவட்டத்திற்கு உட்பட்ட லேபாக்ஷி என்ற ஊரில் அமைந்துள்ள ஏழு அதிசயங்களைத் தன்னகத்தே அடக்கியுள்ள கோவில் ஆகும். இது அப்பகுதியை 16 ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில் ஆண்டுவந்த விசயநகர பேரரசால் கட்டப்பட்டதாகும். இவர்களில் கட்டிடக் கலைக்கும், வரைகலைக்கும் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக இக்கோவில் விளங்குகிறது. இங்கு காணப்படும் வரைகலையை அடிப்படையாகவைத்தே பல சேலைகளின் வரைகலைகள் உருவாக்கப்படுகின்றன. ராமாயணக்காலத்திற்கு உட்பட்ட கதையின் படி கட்டப்பட்ட கோவிலாக இருந்தாலும் இது ஒரு சிவ தளம் ஆகும். சிவனின் சடாமுடியிலிருந்து பிறந்த வீரபத்திரருக்கு இந்த கோவில் கட்டப்பட்டுள்ளது. உலகிலே பெரிய நந்தியும், ஒரே கல்லில் செதுக்கப்பட்ட சிவன் சிலையும் சிறப்பான உலக புகழ் தோற்றம் கொண்டவையாகும்.
இந்து இதிகாசங்களில் ஒன்றான இராமாயணத்தில் இடம்பெறும் கழுகு வடிவிலான ஒரு பறவையான சடாயு இராமனின் மனைவியான சீதையை இராவணன் தூக்கிச் செல்லும்போது வழிமறித்ததாகவும், அப்போது இராவணன் சடாவுவின் இறக்கையைவெட்டி வீழ்த்தியதாகவும் கூறப்படுகிறது. அப்போது அங்குவந்த ராமன் சடாயுவின் நிலைகண்டு எழுந்திருக்கும்படி பறவையிடம் சொன்னதாக வரலாறு கூறுகிறது. தெலுங்கில் ,,லே என்றால் எழுந்திரு என்றும், பட்சி என்றால் பறவை என்றும் பொருள் கொள்ளப்படுகிறது. இதன் காரணமாகவே இந்த ஊருக்கு லேபட்சி என்று பெயர் வந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.
இத்தளம் ஆந்திர மாநிலத்தில் இருந்து கருநாடகம் செல்லும் சாலையில் அமைந்துள்ளது. கர்நாடக மாநிலத்தின் தலைநகரான பெங்களூரிலிருந்து 140 கிலோ மீற்றர்கள் தொலைவில் ஆந்திர மாநிலத்தின் எல்லையோரம் அமைந்துள்ளது.
இக்கோவில் விசயநகர கட்டிடக்கலைக்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது. இக்கோவில் மூன்று பகுதிகளாக அருகருகே அமைக்கப்பட்டுள்ளது. பல தூண்களுடன் நாட்டிய மண்டமும், கர்ப்பக்கிருகமும் அமைந்துள்ளது. இந்த நாட்டிய மண்டபத்தில் தேவலோக கண்ணியர்களான அரம்பை, மேனகை, ஊர்வசி, திலோத்தமை ஆகியோரின் நாட்டியம் இடம் பெற்றுள்ளது. இக்கோவிலின் பின்புறம் ஏழு தலையுடம் கூடிய பிரமாண்டமான நாகம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு சிற்பி தன் தாய் மதிய உணவு சமைப்பதற்குள் இந்த நாகத்தை செதுக்கி முடித்ததாக வரலாறு கூறுகிறது. இதன் அருகில் அமைந்துள்ள கல்யாண மண்டபம் முழுவதிலும் முடியாத நிலையில் உள்ளது.
இக்கோவிலில் சீதாதேவியின் கால்பட்ட இடத்தில் எப்போதும் நீர் வற்றாமல் இருப்பதைக் காணமுடிகிறது.
இக்கோயிலின் கருவறைச் சுவரிலும், கோயில் மண்டபங்களின் விதானங்களில் ஏராளமான ஓவியங்கள் வரையப்பட்டுள்ளன. சிவன் குறித்த ஓவியங்களும், மனுநீதிச் சோழனின் வாழ்க்கையை விளக்கும் வகையில் நீதிவடங்கன் கன்றுக்குட்டியை தேர்காலில் ஏற்றி கொல்லுதல், பசு ஆராய்ச்சி மணியை அடித்தல், சோழன் வந்து விசாரித்தல், சோழன் தன் மகனை தேர்காலில் ஏற்றி கொல்லுதல், சிவபெருமான் நீதிவிடங்கனையும், கன்றுக்குட்டியையும் உயிர்பித்து, சோழனுக்கு ஆசிவழங்குதல் போன்ற ஓவியங்கள் வரையப்பட்டுள்ளன.
இக்கோவிலில் அமைந்துள்ளவற்றில் முக்கியப்பகுதியும் வரைகலை படிப்பவர்களின் சொர்க்கபுரியாகத் திகழ்வதுவும் இந்த லதா மண்டபம் ஆகும். இந்தியாவில் தயாராகும் சேலைகளின் ஓரங்களில் வரையப்படும் வரைகலைகள் அனைத்துமே இங்கிருந்துதான் எடுக்கப்பட்டவையாகும். மேலும் இக்கோவிலில் அமைந்துள்ள தொங்கும் தூண் மிகவும் பிரமிப்பைக் கொடுப்பதாக உள்ளது. இத்தூண் தரைப்பகுதியைத் தொடாமலேயே தொங்கிய நிலையில் செதுக்கப்பட்டுள்ளது.
இரண்டாம் கோவில்

இரண்டாம் கோவில் (யூதம்) (Second Temple) என்பது எருசலேம் நகரில் "கோவில் மலை" (Temple Mount) என்னும் இடத்தில் கி.மு. 516 இலிருந்து கி.பி. 70 வரை நிலைபெற்றிருந்த யூத வழிபாட்டிடம் ஆகும்.
இக்கோவில் கட்டப்படுவதற்கு முன், அது இருந்த இடத்தில் முதல் கோவில் என்று யூதர்களால் அழைக்கப்பட்ட சாலமோனின் கோவில் இருந்தது. அந்த முதல் கோவில் கி.மு. 586 ஆம் ஆண்டில் இரண்டாம் நெபுகத்னேசார் என்னும் பாபிலோனிய மன்னரால் அழிக்கப்பட்டு, யூத மக்கள் இனம் நாடுகடத்தப்பட்டது.
முதல் கோவிலும் இரண்டாம் கோவிலும் யூதர்களின் சமய வாழ்வில் பெருமுக்கியத்துவம் வாய்ந்தன.
கி.மு. 538 ஆம் ஆண்டு பெர்சிய மன்னர் சைரசு (CYRUS the Great) என்பவர் பாபிலோனியரை முறியடித்தார். பாபிலோனியரின் ஆட்சியின் கீழ் நாடு கடத்தப்பட்டிருந்த யூதர்கள் தம் நாடு திரும்பலாம் என்றும், அழிக்கப்பட்ட எருசலேம் கோவிலை மீண்டும் கட்டலாம் என்றும் சைரசு ஆணை பிறப்பித்தார்.
70 ஆண்டுகள் பாபிலோனிய அடிமைத்தனத்தின் கீழ் இருந்து சொந்த நாடு திரும்பிய யூதர்கள், சாலமோனின் கோவில் என்ற முதல் கோவில் இருந்த அதே இடத்தில் புதியதொரு கோவில் கட்டத் தொடங்கினர் (காண்க: எஸ்ரா 1:1-4; 2 குறிப்பேடு 36:22-23; தானியேல் 9:1- 2).
யூதர்கள் பாபிலோனியாவுக்கு நாடு கடத்தப்பட்ட காலத்தில் எருசலேமில் தங்கியிருந்தவர்கள் புதிய கோவில் கட்டுவதற்குத் தடையிட்டதைத் தொடர்ந்து கோவில் வேலை சிறிது காலம் (16 Years) நிறுத்தப்பட்டது.
மீண்டும் கோவில் கட்டட வேலை கி.மு. சுமார் 521இல், பாரசீக மன்னன் இரண்டாம் டாரியுஸ் என்பவரின் ஆட்சிக் காலத்தில் தொடர்ந்தது. அம்மன்னனின் 16ஆம் ஆட்சியாண்டில் கோவில் வேலை நிறைவுற்றது (கி.மு. 518/517). அடுத்த ஆண்டு கோவில் அர்ப்பணம் நிகழ்ந்தது.
கி.மு. 19ஆம் ஆண்டளவில் பெரிய ஏரோது மன்னன் எருசலேம் கோவிலைப் புதுப்பித்து விரிவுபடுத்தினார். எனவே அக்கோவிலுக்கு "ஏரோதின் கோவில்" (Herod's Temple) என்னும் பெயர் ஏற்பட்டது.
உரோமையர்களின் ஆட்சிக்காலத்தில் டைட்டஸ் என்னும் தளபதி யூத கலகத்தை அடக்க நீரோவால் அனுப்பப்பட்டார். டைட்டஸ் எருசலேமை முற்றுகையிட்டு, அந்நகரையும் அங்கிருந்த கோவிலையும் கி.பி. 70இல் தரைமட்டமாக்கினார். இன்று கோவிலின் மேற்குச் சுவரின் அடிப்பகுதி மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது.
சுந்தரப்பெருமாள் கோவில்

சுந்தரபெருமாள் கோவில் (Sundaraperumal kovil) என்பது இந்தியாவின், தமிழ்நாடு மாநிலத்தில், தஞ்சாவூர் மாவட்டத்திலுள்ள ஓர் கிராமம் ஆகும். இது கும்பகோணத்திலிருந்து - தஞ்சை செல்லும் சாலையில் 9 கி.மீ. தொலைவில் அமைந்துள்ளது. இந்தக் கிராமத்தில் சோழர்கள் காலத்தில் கட்டப்பட்ட ஸ்ரீ செளந்தராஜ பெருமாள் சன்னதி உள்ளதால் முதலில் அடையாளத்துக்காக‌ செளந்தராஜ பெருமாள் கோவில் என்று அழைக்கப்பட்டு அதுவே பின்னர் மருவி சுந்தரபெருமாள் கோவிலாக ஆகியிருக்கக்கூடும் என்றும் கருதப்படுகிறது. சோழர் காலத்தில் சுந்தர சோழ விண்ணகரம் என்று அழைக்கப்பட்ட இவ்வூர் இப்போது மருவி சுந்தர பெருமாள் கோவில் என்று வழங்கப்படுகிறது. இந்த பெயர் மருவி வந்ததற்கு இவ்வூர் கோவிலின் பெயரும் காரணமாக இருக்கலாம். மேலும் சோழர்கள் ஆட்சிகாலத்தில் தலைநகராக இருந்த பழையாறை இந்த ஊரிலிருந்து தென் கிழக்குத் திசையில் 8 கி. மீ தொலைவிலுள்ளது. இது இந்த கருத்தை வலுவூட்டுவதாக உள்ளது.
இவ்வூரில் விவசாயம் முக்கியத் தொழிலாகும். குறிப்பாக ரோஜா, மல்லிகை, கனகாம்பரம், முல்லை, சம்பங்கி, காக்கரட்டான் போன்ற‌ மலர்கள் உற்பத்தி அதிகமாக காணப்படுகிறது. மேலும் நெல் உற்பத்தியும் கணிசமான அளவில் நடைபெறுகிறது. இந்த ஊரை சுற்றிலும் காவிரியின் கிளை ஆறுகளான குடமுருட்டி, முடிகொண்டான், திருமலைராஜன், அரசலாறு, கொள்ளிடம் ஆகிய ஆறுகள் பாய்வதால் மிகவும் வளமாக காணப்படுகிறது. கோடைகாலத்தில் கூட தண்ணீர்ப் பஞ்சம் இருக்காத அளவுக்கு பசுமையான ஊராக உள்ளது.
இந்த ஊரில் அரசு மருத்துவமனை, அரசு நூலகம், இரண்டு தொடக்கப்பள்ளிகள், ஒரு உயர்நிலைப்பள்ளி, தபால் அலுவலகம், தொலைபேசி அலுவலகம், தேசியமயமாக்கப்பட்ட இந்தியன் வங்கி, கைத்தறி கூட்டுறவுச் சங்கம், திருமண மண்டபம், கால்நடை மருத்துவமனை, வாகன வசதி, பேருந்து, புகைவண்டி நிலையம் என அனைத்து வசதிகளும் உள்ளன.
Kuluwung

Kuluwung nyaéta solobong buleud anu dipaké pikeun ngocorkeun cai. Kuluwung ogé nunjul kana solobong tina bahan kai anu dipaké awak kendang, bedug, dogdog jeung waditra séjén anu wangunna kurang leuwih sarua. Kuluwung sok disebut ogé talang, dina basa Inggris disebut pipe.
Kuluwung pikeun pancuran atawa ngocorkeun cai ka sawah ilaharna dijieun tuna tangkal awi anu buku-bukuna ditotogan heula sangkan liangna bungbas. Kuluwung pikeun waditra dijieun tina tangkal anu mibanda katangtuan sipat : heuras, garing, lempeng, hampang jeung kuat. Bagéan kuluwung anu liangna badag sarta dituruban ku kulit ditunda beulah handap ngarana setung atawa bem kendang, liang kuluwung anu leutikna ogé dituruban ku kulit disebutna kempyang ditunda palebah luhur. Kai anu hadé pikeun bahan kuluwung saperti : jati, kananga, nangka, jeung mahoni.
Kiwari kuluwung geus dijieun dina rupa-rupa ukuran jeung bahan anu béda-béda saperti beusi, semén, PVC, poliétiline, VPVC, tambaga, jeung sajabana gumantung kana maksud jeung kabutuhan éta kuluwung.
X

X nyaéta hurup ke-24 dina alfabét Latin. Hurup ieu dibaca /ɛks/. Dina élmu fonétik, x nyaéta lambang IPA sarta X-SAMPA pikeun konsonan desis wiati-wiati tukang nirsuara, kawas dwihuruf "kh" dina kecap "khusus" dina basa Indonésia.
Dina mulanya, gabungan konsonan /ks/ dina basa Yunani Kuna ditulis sarua, minangka Khi Χ (dialek Kulon) atawa Ksi Ξ (dialek Wétan). Pamustunganana, Khi dipaké pikeun sada /kʰ/ (/x/ dina basa Yunani Modérn), samentara Ksi dipaké pikeun sada /ks/. Urang Étruska geus nyokot alih Χ ti dialek Yunani Kulon Kuna; mangka, X ngawakilan sada /ks/ dina basa Étruska sarta Latin.
Henteu dipikanyaho naha hurup Khi sarta Ksi mangrupa ciptaan urang Yunani, atawa asalna ti rungkun basa Semit. Khi diurutkan ampir dina ahir susunan alfabét Yunani, sanggeus hurup-hurup asal Semit, babarengan jeung Fi, Psi, sarta Oméga, jeung alpukah yén hurup-hurup éta mangrupa inovasi; leuwih deui, henteu aya hurup anu ngawakilan sada /ks/ sacara terperinci dina basa Semit. Aya hiji hurup Fénisia kheth anu kamungkinan berbunyi /ħ/, rada sarupa kalayan /kʰ/, tapi mulanya ditarima dina alfabét Yunani minangka konsonan /h/, sarta saterusna, dipaké pikeun sada vokal panjang Eta (Η,η), mangka hurup éta henteu kasampak minangka asal hurup Khi. Hurup Fénisia Samekh (ngawakilan /s/) mindeng dianggap minangka inspirasi pikeun Ksi, tapi kawas anu diterangkan, Khi miboga wangun anu béda ti Ksi—meskipun hurup éta meureun mangrupa variasi séjén anu ogé asalna ti samekh. Wangun asal samekh sugan mangrupa hiéroglif Mesir pikeun Djed, tapi ieu ogé henteu pasti alatan euweuh wangun Protosinaitik pikeun hurup ieu anu idéntik kalayanana.
Jonny Greenwood

Jonathan Richard Guy Greenwood anu kasohor Jonny Greenwood nyaéta gitaris grup musik Radiohead anu lahir tanggal 5 Nopémber 1971 di Oxford, Inggris. Jonny Greenwood nyaéta adi tegesna Colin Greenwood. Salian ti jadi gitaris, Jonny ogé mahér maénkeun Organ, Synthesizer, Piano, Recorder, jeung éfék-éfék sora séjénna nalika manggung jeung Radiohéad. Jonny Greenwood kuliah di Universitas Oxford Brooks, Inggris, manéhna nyokot program studi psikologi jeung musik, tapi kuliahna teu réngsé sabab kaburu nyieun kontrak jeung EMI.
Jonny geus teu bireuk deui ka musik, komo musik klasik mah. Pertama, Jonny diajar biola terus manéhna diajar waditra séjénna saperti piano, organ, banjo, glockenspiel, harmonika, jeung ondes martenot. Barengan jeung lanceukna, Colin, Jonny asup ka sakola Abingdon di deukeut Oxford; harita, Colin papanggih jeung Thom Yorke anu teu lila nyieun proyék grup musik TNT. Teu lila, Ed O'Brien jeung Phil Selway asup salaku personil, terus ieu grup diganti ngaranna jadi On a Friday. Jonny Greenwood ménta sangkan manéhna bisa asup ka grup, ku Thom Yorke saparakanca, Jonny dititah maénkeun harmonika nalika On a Friday manggung di Jericho Tavern taun 1987.
Topi

Topi nyaéta dudukuy modél luar negri. Topi asalna ti Chitral jeung Gilgit daérah anu ayeuna ayana di Pakistan beulah kulon. Topi jadi popularitas di antara sélér-sélér Pashtun beulah kulon di mimiri abad ka-20, topi téh jadi gagantina sorban. Salain ti éta topi ogé jadi popularitas di antara Nuristan jeung Tajik ti Panjeher jeung Badakhshan.
Topi nyaéta tutup sirah anu dipaké pikeun sababaraha alesan, saperti pikeun upacara atawa agama, pikeun kasalametan, jeung pikeun aksésori fashion. Jaman baheula mah topi téh jadi indikator status sosial, sedengkeun dina militér némbongkeun kabangsaan, cabang pelayanan, pangkat jeung resimen. Salah sahiji mimiti aya topi dina lukisan makam Thebes anu némbongkeun hiji lalaki anu keur maké topi jarami. Hal nu séjéna nyaéta Pileus, topi tangkorak anu basajan, disebut tutup Frigia, mimitina dipaké ku budak anu dibébaskeun di Yunani, Roma, jeung Pestasos Yunani. Abad ka-16 awéwé geus maraké topi anu disebut topi awéwé, istilah éta asalna ti kota Milan Italia, di mana kualitasna alus anu dijieuna dina abad 18. Topi awéwé sacara tradisional miboga rénda, hiasan jeung asésoris anu disaluyukeun jeung baju anu dipaké. Abad 19, awéwé maké topi anu bentukna leuwih gedé, dihiasan ku pita, kembang, bulu jeung trim kasa. Dina patengahan taun 1920, nalika awéwé nekteuk buukna jadi pendék, loba anu maraké topi anu bentukna demprak saperti hélem.
Nami

Nami ("Cat Burglar" Nami) mangrupa salah sahiji kru bajak laut Topi Jarami dina Anime Manga One Piece karya Eiichiro Oda.
Nami nyaéta Navigator bajak laut topi jerami. Nami papanggih Luffy di Kota Orange, dina carita Buggy. Dina carita Baratie, sabada Nami jadi kru topi jarami, Nami kabur mawa Going Merry.
Ahirna, Luffy, Roronoa Zoro, Usopp, jeung Sanji ngudag Nami ka Désa Kokoyashi. Di dinya, Luffy gelut jeung Arlong di Arlong Park, pikeun nyalamatkeun Nami. Sabada ngéléhkeun Arlong, ahirna Nami jadi salah sahiji kru topi jerami.
Nami nyaéta Navigator jeung Kartografer, ogé Klimatolog anu ahli dina widangna, tur profesional. anjeunna miboga kamampuan pikeun merkirakeun kaayaan cuaca jeung parobahanna (utamana di Grand Line, ogé bisa ngaramalkeun cuaca jeung badai anu teu kaduga nu sok muncul di Grand Line ku instingna jeung suhu awakna. Nami ogé dibéré julukan maling jeung copet anu hebat. Dina caritana saméméh gabung jeung bajak laut Topi jerami, nami lumpat sabari nyolong dompet panduduk désa.
Nami anu di teleport ku Kuma, ahirna nepi di pulo langit Wéatheria. Ieu pulo nyaéta pulo anu husus nalungtik cuaca. Nami anu sempet pingsan, dirawat ku salah sahiji profesor di dinya. Di pulo ieu Nami diajar tehnologi anyar ngenaan cuaca.
Brook

Brook nyaéta karakter fiksi dina Manga jeung Anime One Piece. Brook nyaéta Musisi di kelompok bajak laut Topi Jerami. Brook miboga kaunikan, di antawisna Brook miboga seuri nu unik (yohoho).
Brook nyaéta musisi di kelompok bajak laut Topi jerami, anjeunna nyaéta tengkorak anu di panggihan dina kapal jurig. anjeunna pamaké buah setan Yomi Yomi no Minu nyieun anjeunna hirup abadi. Saméméh jadi kru Topi jerami, Brook nyaéta anggota bajak laut Rumbar. Brook nyaéta anggota nu awakna pang hampangna jeung pangjangkungna di kelompok Topi jerami, nyaéta 10 kilogram jeung jangkungna 282 cm.
luffy mimiti panggih jeung Brook di kapal jurig, di dinya kapalna Luffy panggih jeung kapal jurig, tuluy Luffy, Sanji, jeung Nami naék ka éta kapal. Dina éta kapal, Luffy panggih jeung Brook, nu ahirna Brook di ajakkan pikeun jadi kru Topi jerami.
Brook nu di telepor Kuma ka pulo Namakura anu keur ngalakukeun ritual ngageroan Setan piekun bales dendam ka suku lengeun panjang. Di ieu pulo, Brook nandatangannan kasapukan pikeun nulungan awéwé nu di culik ku suku lengeun panjang. Tapi, nu ahirna Brook nu di culik ku suku lengeun panjang, nu engké na di jadikeun pintonan, nu ahrna Brook jadi artis.