davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
نریندر مودی

نریندر دامودر داس مودی (گجراتی: નરેન્દ્ર મોદી) بھارتی سیاست دان اور موجودہ وزیر اعظم ہیں۔ اس سے قبل مودی گجرات (بھارت) کے وزیر اعلیٰ رہ چکے ہیں۔ ان کی پیدائش 17 ستمبر 1950ء کو شمالی گجرات کے مہسانہ ضلع میں ہوئی۔ مودی کا سیاسی سفر 1984ء میں شروع ہوا۔ جب آر ایس ایس نے اپنے چند ارکان کو بھارتیہ جنتا پارٹی میں بھیجا، ان میں مودی بھی شامل تھے۔ انھوں نے لال کرشن اڈوانی کی سومناتھ – ایودھیا یاترا اور مرلی منوہر جوشی کی کنیاکماری – کشمیر یاترا میں حصہ لیا۔ سنہ 1995ء میں انھوں نے گجرات میں انتخابات کے پرچار کی ذمہ داری نبھائی۔ ان کی ولادت وادی نگر کے ایک چھوٹے سے خاندان میں ہوئی تھی۔ انھوں نے بچپن میں اپنے والد کے ساتھ چائے بیچی۔ آٹھ سال کی عمر میں انھوں نے آر ایس ایس سے اپنا تعلق وابستہ کیا۔ کم عمری میں طے شدہ شادی کی وجہ سے انھوں نے ہائی اسکول مکمل کرنے کے بعد گھر چھوڑ دیا اور دو سال تک شہر در شہر گھومتے رہے۔ گجرات لوٹنے سے قبل وہ کئی مذہبی مراکز کی زیارت کر چکے تھے۔ 1971ء میں وہ سنگھ کے مکمل رکن بن گئے۔ ہنگامی صورت حال کے دوران میں انھیں روپوش ہوجانا پڑا۔ 1985ء میں سنگھ نے انھیں بی جے پی میں شامل کر دیا اور 2001ء تک وہ پارٹی میں کئی عہدوں پر فائز رہے۔
سنہ 2001ء میں اس وقت کے وزیر اعلیٰ کیشو بھائی پٹیل کے استعفی دینے کے بعد مودی کو وزیر اعلیٰٰ بنایا گیا۔ اس کے فوراً بعد وہ گجرات اسمبلی کے لیے منتخب ہوئے۔ گجرات فسادات میں ان کی زبردست کرکری ہوئی اور انھیں براہ راست اس کا ذمہ دار بتایاگیا۔ مگر عدالت عظمی کو ان کے خلاف کوئی ثبوت نہیں ملا۔ بحیثیت وزیر اعلیٰ گجرات ان کے کام کاج کی بہت تعریف ہوئی۔ وہ تعلیم، غربت اور صحت کے میدان میں اچھا کام نہ کرنے پر تنقید کا نشانہ بھی بنے۔
مودی کی پیدائش 17 ستمبر 1950ء کو گجرات کے مہسانہ ضلع میں ایک غریب خاندان میں ہوئی۔ ان کے والد دامودر داس ریلوے اسٹیشن پر چائے بیچتے تھے اور والدہ ہیرا بین گذر بسر میں مدد کے لیے لوگوں کے گھروں میں کام کرتی تھیں۔ بچپن میں خود نریندر مودی اپنے والد کے ساتھ ٹرینوں میں چائے بیچا کرتے تھے۔ ان کے سوانح نگار کے مطابق بچپن میں ان کے ذہن میں سنیاسی بننے کا بھی خیال آیا تھا اور وہ کچھ دن راماکرشن مشن میں بھی جا کر رہے۔ 17 سال کی عمر میں جشودا بین سے ان کی شادی ہوئی لیکن دونوں کبھی ساتھ نہیں رہے۔
1967ء میں ہندو نظریاتی تنظیم آر ایس ایس میں شمولیت اختیار کر لی تھی اور 70 کی دہائی سے پرچارک یا تنظیم کے مبلغ کے طور پر کام کر نا شروع کر دیا۔
نریندر دامودر داس مودی متنازع شخصیت کے مالک ہیں۔ مودی کے مخالفین انھیں تفرقہ پیدا کرنے والی شخصیت گردانتے ہیں۔ سنہ 2002ء کے گجرات فسادات کے دوران مودی گجرات کا وزیر اعلیٰٰ تھا جس کی وجہ سے ان پر الزام دیا جاتا ہے کہ وہ پس پردہ اس میں ملوث تھے۔
نریندر مودی نے سنہ 2008ء میں ایک کتاب گجراتی زبان میں ’جيوتی پونج ‘ لکھی تھی جس میں انھوں نے ہندو نظریاتی تنظیم راشٹریہ سویم سیوک سنگھ یعنی آر ایس ایس گمنام رہنے والے کے کارکنان کے بارے میں لکھا ہے۔
مودی کی پہلی وزارت

نریندر مودی کی وزارت (ہندی: नरेन्द्र मोदी का मंत्रिमण्डल) وزراء کی اس انجمن پر مشتمل ہے جو 7 اپریل تا 12 مئی 2014ء جاری رہنے والے عمومی انتخابات میں منتخب ہوئی۔ 16 مئی 2014ء کو ان انتخابات کے نتائج کا اعلان ہوا اور بعد ازاں سولہویں لوک سبھا کا قیام عمل میں آیا اور اس انجمن وزراء نے 26 مئی 2014ء کو اپنا دفتر سنبھالا۔ وزیر اعظم اور انجمن وزراء کے صدر نریندر مودی نے اعلان کیا کہ ان کی کابینہ مختصر اور "حکومت کم حکمرانی زیادہ" کے رہنما اصول پر قائم رہے گی۔
نریندر مودی کی انجمن وزراء میں 7 خاتون وزراء بھی موجود ہیں، جن میں سے چھ خواتین کابینی وزیر کے عہدہ پر ہیں، بھارتی کی حکومتی تاریخ میں یہ پہلا موقع ہے جب خواتین کی اتنی بڑی تعداد کابینی وزارت کے منصب پر پہنچی ہے۔ اس سے قبل 2004ء تا 2009ء میں پہلی یو پی اے حکومت نے تین خواتین کو کابینی وزیر مقرر کیا تھا۔
گیلپ جائزہ کے مطابق، 2014ء میں 63 فیصد بھارتیوں نے اپنے ملک کی قیادت کی تائید اور 23 فیصد نے مخالفت کی تھی۔ اس کے بالمقابل 2013ء کے اعداد و شمار کے مطابق 30 فیصد تائید اور 48 فیصد مخالفت تھی۔
سولہویں لوک سبھا کی تشکیل کے لیے 2014ء کے عمومی انتخابات 7 اپریل سے 12 مئی تک نو مرحلوں میں مکمل ہوئے اور 16 مئی 2014ء کو ان کے نتائج کا اعلان کیا گیا۔ 20 مئی 2014ء کو بھارتی پارلیمان کے مرکزی ہال میں پی جے پی کی پارلیمانی نشست کا انعقاد ہوا جس میں پارٹی نے نریندر مودی کو اپنا رہنما منتخب کیا۔ اس کے بعد بی جے پی کے صدر راج ناتھ سنگھ نے حلیف پارٹیوں کے دیگر رہنماؤں کے ساتھ صدر جمہوریہ پرنب مکھرجی سے راشٹرپتی بھون میں ملاقات کی اور 335 پارلیمانی اراکین کا معاونت نامہ پیش کیا اور حکومت کی تشکیل کا اعلان کیا۔ بعد ازاں پرنب مکھرجی نے مودی کو وزیر اعظم منتخب کیا۔ 9 نومبر 2014ء کو مودی نے اپنی کابینہ میں ترتیب نو اور توسیع کی اور 21 نئے کابینی وزراء نے حلف اٹھایا۔
وزیر اعظم نریندر مودی نے قلمدان وزارت سنبھالنے کے پہلے ہی ہفتہ میں نریپیندر مشرا کو اپنا پرنسپل سیکریٹری اور اجیت ڈوبھال کو قومی سیکیوریٹی مشیر مقرر کیا۔ نیز انھوں نے آئی اے ایس افسر اے کے شرما اور انڈین فاریسٹ سروس کے افسر بھرت لال کو وزیر اعظم کے دفتر میں جوائنٹ سیکریٹری مقرر کیا۔ یہ دونوں افسران گجرات میں بھی مودی انتظامیہ میں شامل تھے جب نریندر مودی وہاں کے وزیر اعلیٰ تھے۔
نومبر 2014ء میں مجلس وزراء میں مزید چار کابینی وزراء، تین ریاستی وزراء (خود مختار چارج) اور چودہ ریاستی وزراء کو شامل کیا گیا، اس طرح وزارت میں وزراء کی تعداد بڑھ کر 65 ہو گئی۔
مجلس وزراء میں قلمدان وزرات کی درج ذیل تقسیمیں ہیں:
اطلاع : * کی علامت اس بات کی جانب اشارہ کرتی ہے کہ متعلقہ وزیر خود مختار چارج رکھتا ہے
پی ایم نریندر مودی

پی ایم نریندر مودی 2019ء کی بھارتی سوانحی فلم جس کے ہدایت کار اومنگ کمار اور مشترکہ پروڈیوسرز سریش اوبرائے، سندیپ سنگھ اور آنند پنڈت ہیں۔ فلم بھارت کے چودہویں وزیر اعظم نریندر مودی کی زندگی پر مبنی ہے اور ویویک اوبرائے نے اس میں فلم نریندر مودی کا کردار نبھایا ہے۔ ویویک فلم کے خود معاون مصنف ہیں۔ فلم کی پہلی جھلک 7 جنوری 2019ء کو جاری ہوئی۔ 24 مئی 2019ء کو فلم ریلیز ہو گئی۔ نقادوں نے فلم کو تنقید کا نشانہ بنایا اور اسے شخصی کردار کشی اور ویویک کی پرفارمنس پر بری طرح تنقید کی۔
ترتوگیرو، کوسٹاریکا

ترتوگیرو Tortuguero صوبہ لیمون میں کوسٹا ریکا کے شمالی کیریبین ساحل پر ایک گاؤں ہے۔ یہ ایک چھوٹا سا گاؤں ہے، جہاں صرف کشتی یا ہوائی جہاز کے ذریعے پہنچا جا سکتا ہے اور یہ ماحولیاتی سیاحت کے طور پر بالکل محفوظ ہے۔ آبادی کا تخمینہ 1200 سے 1500 کے لگ بھگ ہے۔ترتوگیرو کا ترجمہ کچھووں کی سرزمین کے طور پر کیا جا سکتا ہے اور اسی کے نام ٹورٹوگیرو نیشنل پارک کا نام رکھا گیا ہے۔ یہ گاؤں ریت کے جزیرے پر واقع ہے، جو دریائے ٹورٹوگیرو کے ذریعے اصل سرزمین سے الگ ہے اور بحیرہ کیریبین سے ملحق ہے۔ ترتوگیرو اپنی بحری نہروں کے لیے مشہور ہے جو نیشنل پارک میں برساتی جنگل سے گزرتی ہے اور اس نے 'وسطی امریکا کا ایمیزون' کا لقب حاصل کیا ہے۔
ترتوگیرو کے آس پاس کے ساحل، سمندری کچھوؤں کی چار اقسام کے لیے افزائش نسل کرنے کی کلیدی جگہیں ہیں، جن میں دو شدید خطرے سے دوچار انواع بھی شامل ہیں۔ نیشنل پارک کیڑے مکوڑوں، رہائشی اور نقل مکانی کرنے والے پرندوں اور ممالیہ جانوروں کے ناقابل یقین حیاتیاتی تنوع کا بھی میزبان ہے، جن میں جیگوار اور بندروں کی چار اقسام شامل ہیں۔ یہاں چار حیاتیاتی اسٹیشن ہیں؛ جان ایچ. فِپس بائیولوجیکل فیلڈ اسٹیشن، کیو پالما بائیولوجیکل ریسرچ اسٹیشن، اے ایس وی او اسٹیشن اور جالووا بائیولوجیکل اسٹیشن، جو گاؤں کے آس پاس کے علاقے سے کام کرتے ہیں، تاکہ فوری طور پر، مقامی ماحولیات کی تحقیق اور تحفظ اور خاص طور پر کچھوؤں کے تحفظ پر توجہ دے سکیں۔ یہاں کا سمندر بہت زیادہ مدوجزر اور تیز دھاروں کی وجہ سے تیرنے کے لیے خطرناک ہے۔
کچھ نہریں لکڑی کے تاجروں نے سنہ 1940ء کی دہائی کے آس پاس بنائی تھیں۔ ان کو بعد میں انجینئر روجیلیو پارڈو جوچس کے خیالات سے بہتر بنایا گیا، جن کے نام سے نہریں اپنے موجودہ نام کی مرہون منت ہیں۔ یہ اصلاحات سنہ 1970ء کی دہائی میں کی گئیں۔ آج نہریں کئی جھیلوں، دریاؤں اور ندیوں کو آپس میں جوڑتی ہیں اور لیمون شہر کے قریب موئن سے کشتی رانی کی اجازت دیتی ہیں۔ کشتی کی نقل و حمل شمال میں لا پاوونا یا جنوب میں موئن کے راستے دستیاب ہے۔
پوری ساحل

19°49′N 85°50′E﻿ / ﻿19.81°N 85.83°E﻿ / 19.81; 85.83
پوری ساحل یا گولڈن بیچ ریاست اڈیشا، بھارت کے پوری شہر کا ایک ساحل ہے۔ یہ خلیج بنگال کے ساحل پر ہے۔ یہ سیاحوں کی توجہ کا مرکز اور ایک ہندو زیارت گاہ کے لیے جانا جاتا ہے۔ یہ ساحل سالانہ پوری بیچ فیسٹیول کی جگہ ہے، جسے بھارتی وزارت سیاحت، اڈیشا شہر، بھارتی وزارت ٹکسٹائل اور مشرقی زونل کلچرل سینٹر، کولکاتا کے تعاون سے اسپانسر کیا جاتا ہے۔ ساحل سمندر پر نقاشی ریت نمائشیں منعقد کی جاتی ہیں، جس میں بین الاقوامی ایوارڈ یافتہ مقامی ریت کے فنکار سدرشن پٹنایک کا کام بھی شامل ہے۔ پوری کے گولڈن بیچ کو 11 اکتوبر 2020ء کو فاؤنڈیشن فار انوائرمنٹ ایجوکیشن (ایف ای ای)، ڈنمارک کی جانب سے ممتاز 'بلیو فلیگ' ٹیگ سے نوازا گیا۔
بھارتی بحری جامعہ

بھارتی بحری جامعہ (آئی این اے یا ب ب ج) بھارتی بحریہ اور بھارتی کوسٹ گارڈ کے افسر کیڈر کے لیے دفاعی سروس ٹریننگ اسٹیبلشمنٹ ہے ، جو ازھیمالا ، ضلع کنور ، کیرالہ میں موجود ہے ۔ ازھیمالا پہاڑی اور کاوی وائی پچھلے پانی کے درمیان واقع ، آئی این اے کا بحیرہ عرب پر 7 کلومیٹر کا ساحل سمندر ہے۔ یہ بھارتی بحریہ اور بھارتی کوسٹ گارڈ میں شامل تمام افسران کے لیے بنیادی تربیت کرتا ہے۔ یہ ایشیا کی دوسری بڑی اور دنیا کی تیسری بڑی بحری جامعہ ہے۔
مرتضی ساحل تسلیمی

مرتضی ساحل تسلیمی (1953ء-2020ء) کو مکتبہ الحسنات رامپور کے بانی عبدالحئ ملک صاحب نے عنفوان شباب سن 1978 میں رسالہ نور کا مدیر مقرر کیا اور ان کو بچوں کے لیے لکھنے کی ترغیب دی کچھ دنوں کے بعد مکتبہ الحسنات کے سارے رسالوں الحسنات، نور، بتول ، ھلال اور ہندی کا رسالہ ہادی کی ادارت بھی ان کو مل گئی مرتضی ساحل کی ادارت میں رسالہ نور ادب اطفال کا برصغیر ہندوستان پاکستان کا مقبول رسالہ بن گیا نور کا ریڈیو نورستان اور خطوط کا کالم ایک منفرد پہچان کی وجہ سے خاص وعام میں بہت دلچسپی سے مطالع کیا جاتا تھا۔ ان کا تخلیقی سفر بہت کامیاب رہا۔ انھوں نے بچوں کے لیے کہانیاں نظمیں ڈرامے مضامین مزاحیہ نظمیں خواتین کے لیے اصلاحی افسانے نظمیں اسلامی مضامین اور اداریے تحریر کیے۔ ان کی بچوں کے لیے پچاس سے اوپر کتابیں ہیں تقریباً پچیس کتابیں افسانے شاعری ناول اور اسلامی و اصلاحی مضامین پر مشتمل ہیں۔
مرتضی ساحل تسلیمی محمد مرتضی کے طور پر سن 1972ء میں کلرک کی حیثیت سے ادارہ الحسنات سے وابستہ ہوئے۔ اس وقت محمود عالم ماہنامہ نور کے مدیر تھے اور ان سے پہلے مائل خیرآبادی ادارہ الحسنات کے رسالوں کے مدیر ہوا کرتے تھے۔ الحسنات کے مالک و مدیر مسئول مولانا ابو سلیم عبد الحئی کی نگاہوں کو محمد مرتضی کی سرگرمیوں میں ایک ادیب کی شخصیت نظر آئی۔ انھوں نے اس چھپی چنگاری کو شعلہ بنانے کا فیصلہ کر لیا اور محمد مرتضی کو کچھ لکھنے کی تلقین کی ۔ ان کی اس تحریک نے بہت جلد ہی محمد مرتضی کو مرتضی ساحل تسلیمی اور ایک کلرک کو ایک ادیب ( شاعر اور کہانی کار ) بنا دیا۔
ریاست کولہاپور

ریاست کولہاپور برطانوی ہند میں بمبئی پریزیڈنسی کے تحت ایک مراٹھا نوابی ریاست تھی۔ یہ ریاست بڑودا، ریاست گوالیر اور ریاست اندور کے بعد چوتھی اہم مراٹھا ریاست تھی۔
پرتگیزی ہند

پرتگیزی ہند یا پرتگیزی ہندوستان (باضابطہ نام: ریاست ہندوستان (پرتگالی: Estado da Índia)‏) جسے پرتگیزی ریاست ہندوستان ((پرتگالی: Estado Português da Índia)‏) بھی کہا جاتا تھا، برصغیر میں پرتگیزوں کی ایک نوآبادیاتی ریاست تھی۔
نوابی ریاست

نوابی ریاست (Princely state) برطانوی ہند کی برائے نام خود مختار ریاستیں تھیں جن میں برطانیہ براہ راست حکومت نہیں کرتا تھا بلکہ انھیں ایک بھارتی حکمران کی بالواسطہ حکمرانی کے تحت چلایا جاتا تھا۔
پٹنہ (نوابی ریاست)

پٹنہ (Patna) ((اڈیا: ପଟନା)‏; ہندی: पटना‎) یا پٹنہ گڑھ برطانوی راج کر دوران ہندوستان میں ایک نوابی ریاست تھی۔ اس کا دار الحکومت بالنگیر تھا اور اس کا رقبہ 6،503 مربع کلومیٹر (2،511 مربع میل) تھا۔
20°43′N 83°29′E﻿ / ﻿20.72°N 83.48°E﻿ / 20.72; 83.48
مہاتما گاندھی بین الاقوامی ہندی جامعہ

مہاتما گاندھی بین الاقوامی ہندی جامعہ (ہندی:महात्मा गांधी अंतरराष्ट्रीय हिंदी विश्वविद्यालय) بھارت کی ریاست مہاراشٹر کے شیر وردھا میں واقع ایک مرکزی جامعہ ہے۔
یہ یونیورسٹی پارلیمان کے ایکٹ کے تحت وجود میں آئی جس پر 8 جنوری 1997ء کو صدر بھارت نے دستخط کیے۔ اس ایکٹ کا مقصد ہندی زبان کا فروغ اور اس میں تحقیق و تعلیم کے مواقع فراہم کرنا تھا تاکہ ہندی زبان کو روزگار سے جوڑا جا سکے۔
पुस्तक-वार्ता
बहुवचन
Hindi Language Discourse Writing
سوراشٹر

سوراشٹر (Saurashtra) (گجراتی: સૌરાષ્ટ્ર، ہندی: सौराष्ट्र‎) مغربی بھارت میں ایک علاقہ ہے جو ریاست گجرات میں بحیرہ عرب کے ساحل پر واقع ہے۔ یہ ضلع راجکوٹ سمیت گجرات کے 11 اضلاع پر مشتمل ہے۔
خلیج کھمبات

خلیج کھمبات یا خلیج کھمبھات (Gulf of Khambhat) (ہندی: खंभात की खाड़ी‎، کھمبات کی کھاڑی) بھارت کی مغربی ساحل کے ساتھ ریاست گجرات میں بحیرہ عرب کی آبی گزرگاہ ہے۔ خلیج کھمبات قدیم دور سے تجارت کا اہم مرکز رہی ہے۔ 80 میل طویل یہ خلیج جزیرہ نما کاٹھیاواڑ کو ریاست گجرات سے جدا کرتی ہے۔ دریائے نرمدا اور تپتی اسی خلیج میں گرتے ہیں۔ یہ کم گہری اور اتھلی خلیج ہے۔ خلیج کھمبات اپنی اونچی لہروں کے باعث معروف ہے جو تیزی و بلندی میں بہت تیزی سے تبدیل ہوتی ہیں۔ خلیج کھمبات زمانہ قدیم سے تجارت کا اہم مرکز رہی ہے اور اس کی بندرگاہیں وسط ہندوستان کو بحر ہند کے بحری تجارتی راستوں سے جوڑتی تھیں۔ بھروچ، سورٹھ، کھمبٹ، بھونگر اور دمن تاریخی طور پر اہم بندرگاہیں ہیں۔
اس میں دریائے نرمدا، دریائے تاپتی، دریائے ماہی اور دریائے سابرمتی گرتے ہیں۔
نویں صدی عیسوی کے مسلم مصنف یعقوبی نے خلیج کھمبات کو بحیرہ لاروی کے نام سے لکھا ہے اور اسے چین تک پہنچنے کے لیے سات سمندروں میں سے ایک بتایا ہے۔
برطانوی ہندی فوج

ہندوستانی فوج تقسیم ہند سے قبل برطانیہ کی فوج ہوا کرتی تھی۔ اس کا کام ہندوستان اور دیگر ریاستوں کی حفاظت کرنا ہوتا تھا جن کی بعض اوقات اپنی فوجیں بھی ہوا کرتی تھیں۔
برطانوی ہندی فوج سلطنت برطانیہ کی اہم عسکری فوج تھی جن کی خدمات ہندوستان اور اس سے باہر بھی موجود تھی خاص کر جنگ عظیم اول اور جنگ عظیم دوم میں اس فوج نے برطانوی مفادات کا خوب دفاع کیا۔ یہ نام سرکاری سطح پر 1895ء میں استعمال کیا گیا ۔1903ء میں ہندوستانی فوج میں مزید تین افواج کو شامل کیا گیا۔ یہ فوج آرمی آف انڈیا (جس میں برطانوی انگریز اور ہندوستانی فوج دونوں شامل تھی )سے الگ فوج تھی .
پیری یار قومی باغستان

پیریار قومی باغستان اور پیریار جنگلی حیات پناہ گاہ (پیریار متحفظہ علاقہ برائے شیر) بھارت کی ریاست کیرلا کا ایک متحفظہ علاقہ ہے۔ یہ جنگلی علاقہ کیرلا کے اضلاع ایڈوکی اور پَتّانم تِٹّا میں پھیلا ہوا ہے۔ یہ بھارت کا اہم ترین متحفظہ علاقہ برائے شیر اور ہاتھی ہے۔ اس متحفظہ علاقے کا کل رقبہ 925 مربع کلومیٹر ہے۔ اس کے 305 مربع کلومیٹر علاقے کو سنہ 1982ء میں قومی باغستان کا درجہ دیا۔ یہاں کا متحفظہ علاقہ برائے شیر کا رقبہ 777 مربع کلومیٹر ہے۔
یہاں سات اقسام کے جنگلی انواع پپائے جاتے ہیں۔
وشاکھاپٹنم

وشاکھاپٹنم (Visakhapatnam) ((تیلگو: విశాఖపట్నం)‏ (ہندی: विशाखपट्नं‎ تلفظ (معاونت·معلومات)) (“ویزاگ“ بھی کہاجاتا ہے) ریاست آندھرا پردیش کے مشرقی علاقے میں واقع شہر ہے۔ یہ شہر ساحلی شہر ہے۔ یہ شہر صنعتی شہر ہے۔
Visakhapatnam experiences a tropical savanna climate (کوپن کی موسمی زمرہ بندی Aw)
کوکنی زبان

کونکنی ایک ہند-آریائی زبان ہے، جو بھارت کے مغربی ساحلی علاقے میں بولی جاتی ہے۔ یہ بھارت کی سرکاری زبانوں میں سے ایک ہے۔ اور ریاست گووا کی سرکاری زبان ہے۔ ریاست مہاراشٹرا میں بھی ایک اقلیتی زبان کی حیثیت سے جانی اور پہچانی جاتی ہے۔ اسی طرح کرناٹک اور کیرلا ریاستوں میں بھی ایک اقلیتی زبان ہے۔ دادرا اور ناگر حویلی علاقوں میں بھی بولی جاتی ہے۔ کونکی بولی بھارت کے مغربی ساحلی علاقوں میں بولی جانے والی زبان ہے۔ خاص طور پر اس زبان کے بولے جانے والے علاقے کو کونکن علاقہ بھی کہا جاتا ہے۔ یہ علاقہ ریاست مہاراشٹر کے مغربی ساحلی علاقے اور ریاست گووا کے جملہ علاقے کو ملا کر کہا جا سکتا ہے۔ کونگن علاقہ گجرات کے جنوبی حصہ سے شروع ہوکر کرناٹک کے منگلور تک جاتا ہے۔ تقریباً اس علاقے کی ساحلی لمبائی 650 کلومیٹر ہے۔ کیرلا کے کچھ شمالی حصہ بھی شامل کیے جا سکتے ہیں۔
Konkani phrasebook سفری راہنما منجانب ویکی سفر
بھارت کی سیاست

بھارت کی سیاست (انگریزی: Politics of India)آئین ہند کی آئینہ دار ہے۔ بھارت ایک وفاقی پارلیمانی جمہوری جمہوریہ ریاست ہے جہاں صدر سربراہ ریاست ہے اور وزیر اعظم سربراہ حکومت ہے۔ بھارت میں دوہری سیاسی نظام رائج ہے۔ ایک حکومت (فیڈرل) مرکز میں ہے اور دوسری ریاستوں میں ہے۔ دونوں کے الگ الگ انتخابات ہوتے ہیں۔ ریاستی انتخابات سے وزیر اعلی اور ارکان ریاستی اسمبلی منتخب ہوتے ہیں جبکہ مرکزی انتخابات سے وزیر اعظم اور ارکان پارلیمان (لوک سبھا/ایوان زیریں) منتخب ہوتے ہیں۔ آئین میں دونوں حکومتوں نے اختیارات اور حدود بہت واضح طور بیان کردئے گئے ہیں جو ایک منظم حکومت کی بنیاد ہیں۔ آئین ہند کو حکومت پر فوقیت حاصل ہے اور تمام طرح کی حکومتوں کو آئین کی پاسداری لازمی ہے۔ مرکزی حکومت دو ایوانیت ہے۔ پارلیمان بھارت جسے مقننہ بھی کہا جاتا ہے ایوان بالا یعنی راجیہ سبھا اور ایوان زیریں یعنی لوک سبھا ہر مشتمل ہے۔ ایوان بالا بھارت کے فیڈرل ہونے کا ثبوت ہے جبکہ ایوان زیریں عوام کی نمائندگی کرتا ہے۔ آئین ہند ایک آزاد عدلیہ فراہم کرتا ہے جس کی سربراہی بھارتی عدالت عظمیٰ کرتی ہے۔ عدالت کی ذمہ داری ہے کہ وی آئین کی حفاظت کرے، مرکزی اور ریاستی حکومتوں کے مابین تناعات کا تصفیہ کرے، ان کے معاملات کو فیصل کرے، مرکزی حکومت یا ریاستی حکومت کے ذریعے ہونے والی قانونی خلاف ورزی پر روک لگائے، عوام کے بنیادی حقوق کو یقینی بنائے، رٹ جاری کرے اور آئینی لاف ورزیوں کی روک تھام کرے۔ لوک سبھا میں کل 545 نشستیں ہیں جن میں سے 543 براہ براست عوام کے ذریعے منتخب ہو کر آتے ہیں اور 2 نشستیں اینگلو انڈین کے لیے مخصوص ہیں۔ ایوان بالا میں کل 245 نشستیں ہیں جن میں 233 ارکان انتخابات کے ذریعے منتخب ہوتے ہیں 12 ارکان کو صدر نامزد کرتا ہے۔ حکومتوں کی تشکیل بھارتی انتخابات کے عمل میں اتی ہے اور ہر پانچ سال کے بعد نئے انتخابات ہوتے ہیں جس میں اکثریت والی پارٹی کو حکومت بنانے کی دعوت دی جاتی ہے۔ مرکزی حکومت میں لوک سبھا اور ریاستی حکومت میں ودھان سبھا میں جس کی نشستیں زیادہ ہوتی ہیں اسی پارٹی کی حکومت بنتی ہے۔
بھارت شروع سے ہی کثیر جماعتی ملک رہا ہے۔ یہاں متعدد سیاسی جماعتیں رہی ہیں اور آئے دن نئی سیاسی جماعت وجود میں آتی ہیں۔ 1947ء میں آزادی ہند کے بعد سے اب تک تقریبا 200 سیاسی جماعتیں بن چکی ہیںِ۔ 2021ء کے اعداد و شمار کے مطابق ملک بھر میں 2858 سیاسی جماعتیں ہیں۔ جن میں 9 قومی، 54 علاقائی اور 2796 غیر منظور شدہ جماعتیں ہیں۔
بھارت میں انسانی حقوق

بھارت میں انسانی حقوق علاقہ اور مملکت کے لحاظ سے مختلف سطحوں پر ہیں۔
بھارت کے زندانوں میں کئی پاکستانی شہری برسوں سے قید ہیں جن پر کوئی مقدمہ قائم نہیں کیا جا سکا۔ اس کے علاوہ پاکستان کے فوجی جو 1965ء میں بھارت کا نجی سفر کر رہے تھے قید کر لیے گئے اور ان کی کوئی اطلاع نہیں۔
بھارتی حکومت کے خلاف عرصہ سے چلنے والی تحریک کو کچلنے کے لیے بھارتی حکومت، فوج اور پولیس وسیع پیمانے پر انسانی حقوق کی پیمالی میں ملوث ہے۔ 2011ء میں بھارتی حکومت نے 2000 افراد کے قتل اور اجتماعی قبروں میں دفنانے کا اعتراف کیا۔
جاراوا کے قبائلی عوام کے ساتھ بھارتی سرکاری اداروں کا غیر انسانی سلوک کی برطانوی اخباروں نے منظرہ حاصل کی ہے۔
بھارت میں مذہبی اقلیتوں خصوصاً مسلمانوں کے خلاف فسادات باقاعدگی سے بھڑکتے رہتے ہیں۔ گجرات کے فسادات میں صوبہ کی حکومت اور خصوصاً وزیر اعلی مودی کو عالمی سطح پر مورد الزام تھرایا گیا۔ مگر مودی بھارت کی بڑی وفاقی سیاسی جماعت کی طرف سے 2014ء کے انتخابات میں وزارت اعظمی کا امیدوار بنایا گیا۔
Indian Idol (Hindi TV series) season 14

The fourteenth season of the Hindi-language music competition reality series Indian Idol premiered on 7 October 2023, on the Sony Entertainment Television.
The season was won by Vaibhav Gupta from Kanpur and Subhadeep Das Chowdhury was the runner-up.
The season was hosted by Hussain Kuwajerwala, marking his return to the show after a hiatus of 11 years. The judging panel saw the return of Vishal Dadlani, alongside new judges Shreya Ghoshal and Kumar Sanu, who replaced Neha Kakkar and Himesh Reshammiya. Saahil Chhabria directed the season, with production handled by Fremantle India.
Remote auditions took place for several days in 2023, as well as a number of open-call auditions, and from these, the producers selected the contestants who were then invited to audition in front of the judges.
Filming does not take place until the judges' audition round. The year, the auditions were filmed at the Film City in Mumbai.
Golden ticket and golden mic were distributed in the auditions, they both advanced the participants to the theatre round. However, this was the last season of golden mic as it was replaced by the platinum mic the next season.
Of the number of contestants, only fifteen made it to the gala round to start competing in the bi-weekly elimination competition. They are:
The season saw a large number of celebrity guests who were present either to promote their films or to celebrate their legacy. The guests, in their order of appearance, include:
प्रीमियर हॉकी लीग

प्रीमियर हॉकी लीग (इंग्रजी:Premier Hockey League) किंवा पी.एच.एल. भारतातील हॉकी स्पर्धा आहे. ही स्पर्धा २००५ सालापासून खेळवली जात आहे. हॉकी भारताचा राष्ट्रीय खेळ आहे. क्रिकेटची लोकप्रियता व भारतीय हॉकी संघाच्या सुमार प्रदर्शनामुळे प्रेक्षक हॉकीपासून दूर गेला. भारतात हॉकी परत एकदा लोकप्रिय करण्यासाठी, भारतीय हॉकी संघटनेने (IHF) ही लीग सुरू केली.
२००७ मध्ये ही स्पर्धा चेन्नई व चंदीगड येथे होत आहे. प्रीमियर हॉकी लीगचे सर्व सामने ई.एस.पी.एन. वाहिनीवर दाखविले जातात.
आंतरराष्ट्रीय हॉकी सामना ७० मिनिटांचा असतो व ३५ मिनिटांच्या दोन भागात विभागला जातो. मात्र पी.एच.एल. मध्ये ७० मिनिटे चार भागात विभागलेले आहेत (एक भाग १७.५ मिनिटे). ह्याशिवाय फिरते बदल ( Rolling Substitution), टाइम आउट ( Time Out) असे नावीन्यपूर्ण बदल करण्यात आलेले आहेत.
पी.एच.एल.(प्रीमियर हॉकी लीग)मध्ये आंतरराष्ट्रीय खेळाडू मोठ्या प्रमाणात सामील होतात. पाकिस्तान, नेदरलँड्स, जर्मनी, स्पेन, मलेशिया, ऑस्ट्रेलिया इत्यादी देशांचे खेळाडू पी.एच.एल मधे सहभागी झाले आहेत. २००७ मध्ये खेळणारे आंतरराष्ट्रीय खेळाडू:
२००५ साली हैद्राबादमध्ये ही स्पर्धा घेण्यात आली. प्रीमियर लीग व फर्स्ट डिविजन ह्या दोन विभागात ही स्पर्धा झाली.
२००७ साली फक्त प्रीमियर लीग खेळवण्यात येत आहे. सात संघ सहभागी होणार आहेत. ही स्पर्धा चेन्नई व चंदिगड येथे होईल.
विजेता संघ - ओडिशा स्टीलर्स (४० लाख रुपये )
उप-विजेता संघ - शेर-ए-जालंदर(१५ लाख रुपये )
मॅन ऑफ़ टुर्नामेंन्ट - गगन अजित सिंग (शेर्स)
फ़ेअर प्ले - बंगलोर लायन्स
साखळी सामन्यांच्या अंती ओडिशा स्टीलर्स व शेर-ए-जालंदर यांच्यातील बेस्ट ऑफ़ थ्री फ़ायनल्स मधुन विजेता संघ निवडण्यात आला.
तिसया अंतिम सामन्यात पंच्याशी केलेल्या गैर वर्तनामुळे शेर-ए-जालंदरच्या संघाला विजयी रकमेच्या ५० % दंड ठोकवण्यात आला. भारतीय हॉकी महासंघाने ह्या घटनेत सहभागी असलेल्या खेळाडुंची चौकशी सुरू केलेली आहे.
यशस्वी झालेली ही स्पर्धा खूप लांब (४ जानेवारी २००७ ते ५ मार्च २००७) असल्याचे बरयाच परदेशी खेळाडुंनी सांगितले.
१९७१ हॉकी विश्वचषक

१९७१ हॉकी विश्वचषक ही हॉकी विश्वचषक स्पर्धेची पहिली आवृत्ती होती. ही स्पर्धा १५ ते २४ ऑक्टोबर, इ.स. १९७१ दरम्यान स्पेन देशाच्या बार्सिलोना शहरामध्ये खेळवली गेली. १० देशांनी सहभाग घेतलेल्या ह्या स्पर्धेमध्ये पाकिस्तानने अंतिम फेरीमध्ये स्पेनचा पराभव करून पहिले अजिंक्यपद मिळवले. भारतीय हॉकी संघ तिसऱ्या क्रमांकावर होता.
संजीवकुमार डांग

संजीवकुमार डांग (जानेवारी १०, १९६९ - हयात) हा निवृत्त भारतीय हॉकी खेळाडू आहे.
हा १९९६ च्या ऑलिंपिक स्पर्धेत भारताकडून खेळला होता.
सॅन फ्रान्सिस्को

सॅन फ्रान्सिस्को (इंग्लिश: San Francisco; पर्यायी उच्चारः सान फ्रांसिस्को) हे अमेरिका देशाच्या कॅलिफोर्निया राज्यातील चौथे व अमेरिकेतील १२व्या क्रमांकाचे मोठे शहर आहे. हे शहर कॅलिफोर्नियाच्या उत्तर भागात सॅन फ्रान्सिस्को आखाताच्या किनाऱ्यावर वसले असून ते सॅन फ्रान्सिस्को बे एरियामधील प्रमुख शहर आहे.
सॅन फ्रान्सिस्को आंतरराष्ट्रीय विमानतळ हे येथील प्रमुख विमानतळ आहे.
शहराला आखातापलीकडे जोडणारे दोन पूल आहेत. गोल्डन गेट ब्रिज उत्तरेस मरीन काउंटीशी तर सान फ्रांसिस्को बे ब्रिज सान फ्रांसिस्कोला ओकलंडशी जोडतो.
बे एरिया रॅपिड ट्रान्झिट तथा बार्ट ही स्थानिक रेल्वे सेवा सान फ्रांसिस्को शहर आणि आसपासच्या प्रदेशाला सेवा पुरवते.
खालील संघ सॅन फ्रान्सिस्को बे एरियामधील प्रमुख संघ आहेत.
खो-खो

खो-खो हा एक पारंपरिक भारतीय मैदानी खेळ आहे. हा प्राचीन भारतातील सर्वात जुन्या मैदानी खेळांपैकी एक आहे. भारतीय उपखंडातील दोन सर्वात लोकप्रिय पारंपरिक टॅग खेळांमध्ये खो-खो आणि कबड्डीचा समावेश होतो.
खो-खो दोन संघांद्वारे खेळला जातो, ज्यामध्ये पंधरापैकी बारा खेळाडू असतात. यातले नऊ खेळाडू गुडघ्यांवर बसून मैदानात प्रवेश करतात (चेझिंग टीम) ,आणि तीन अतिरिक्त (बचाव करणारा संघ) खेळाडू विरोधी संघाच्या सदस्यांचा स्पर्श टाळण्याचा प्रयत्न करतात.
हा खेळ संपूर्ण दक्षिण आशियामध्ये मोठ्या प्रमाणावर खेळला जातो. दक्षिण आफ्रिका आणि इंग्लंड यांसारख्या दक्षिण आशियाच्या बाहेरील प्रदेशांमध्येही तो खेळला जातो. हा भारत आणि पाकिस्तानमधील शाळकरी मुलांद्वारे नेहमी खेळला जातो, हा एक स्पर्धात्मक खेळ आहे. खो-खो असा खेळ आहे जो तग धरण्याची क्षमता वाढविण्यास मदत करतो आणि शालेय मुलांच्या सामाजिक आणि मानसिक विकासास मदत करतो.
हे नाव मराठी भाषेतील खो-खो वरून आले आहे. "खो" हा शब्द एक आवाज आहे, जो खेळत असताना वापरला जातो. याला "खो देणे" असे म्हणतात.
खो-खोची सुरुवात नेमकी कधी झाली हे कळणे कठीण आहे. खो खो या खेळाचा उगम महाराष्ट्राच्या या मातीतच खऱ्या अर्थाने झाला. पकडापकडीच्या खेळातून उत्क्रांती होत ह्या खेळाचा जन्म झाला असावा. विसाव्या शतकाच्या सुरुवातीला ह्या खेळात सुसूत्रता आणण्यास सुरुवात झाली. १९१४ साली पुणे जिमखाना येथे खो-खोचे नियम बनवण्यासाठी एका समितीची स्थापना झाली. १९२४ साली बडोदा जिमखान्याने खो-खोची नियमावली प्रसिद्ध केली. १९५९-६० साली भारत सरकारने आंध्रप्रदेशातील विजयवाडा येथे खो-खोची पहिली राष्ट्रीय स्पर्धा आयोजित केली. खो-खोच्या प्रतिभावंत खेळाडूंना भारत सरकारकडून पुढील पुरस्कार मिळतात.
खो-खोमध्ये दोन संघ असतात. प्रत्येक संघात १२ खेळाडू असतात. परंतु एका वेळेस ९ खेळाडू खेळतात. खेळ दोन भागांमध्ये विभागला जातो. दोन भागांमध्ये ५ मिनिटे विश्रांतीचा कालावधी असतो. प्रत्येक भागात पुन्हा दोन उपभाग असतात. त्यातील पहिल्या उपभागात पहिला संघ पाठलाग करतो व दुसरा संघ बचाव करतो. दुसऱ्या उपभागात पहिला संघ बचाव करतो तर दुसरा पाठलाग करतो. दोन्ही उपभगांमध्ये २ मिनिटे विश्रांतीचा काळ असतो. थोडक्यात, संपूर्ण खेळ साधारणतः ३७ मिनिटे (७+२+७+५+७+२+७) चालतो.
खेळाच्या सुरुवातीला पाठलाग करणाऱ्या संघाचे आठ खेळाडू दोन खांबांमधील आठ चौकोनांत आळीपाळीने विरुद्ध दिशांना तोंड करून बसतात. नववा खेळाडू कोणत्याही एका खांबाजवळ उभा राहतो.बचाव करणाऱ्या संघाचे तीन खेळाडू मैदानात असतात. खेळ सुरू झाल्यावर पाठलाग करणाऱ्या सघाचा नववा खेळाडू बचाव करणाऱ्या संघाच्या तीन खेळाडूंना बाद करण्याचा प्रयत्न करतो. पाठलाग करणाऱ्या खेळाडूवर खालील बंधने असतात.
वरील प्रकारे खो-खोची साखळी सुरू रहाते.
बचाव करणाऱ्या खेळाडूवर मैदानात पळताना कोणतेही निर्बंध नसतात. कोणताही बचाव करणारा खेळाडू खालील प्रकारांनी बाद होऊ शकतो
बचाव करणाऱ्या संघाचे तीनही खेळाडू बाद झाल्यावर पुढचे तीन खेळाडू मैदानात प्रवेश करतात. नवीन खेळाडूंनी पुढचा खो देण्याआधी मैदानात उतरणे आवश्यक असते. अन्यथा त्यांना बाद धरण्यात येते.
बाद केलेल्या प्रत्येक खेळाडूया बदली प्रतिस्पर्धी संघाला एक गुण मिळतो. पहिल्या भागाच्या अखेरीस प्रत्येक संघाचे गुण बघितले जातात. ज्या संघाचे गुण जास्त, त्या संघाची विरुद्ध संघावर दोन्ही संघांमधील गुणांच्या फरकाइतकी आघाडी धरली जाते. दुसऱ्या भागाच्या अखेरीस, जो संघ आघाडी मिळवितो तो संघ त्या आघाडीने विरुद्ध संघावर मात करतो. हा खेळ चांगला आहे.
भारतामध्ये खो-खोच्या खालील स्पर्धा आयोजित केल्या जातात. काही भारतीय खो खो खेळाडू सतीश राय, सारिका काळे, पंकज मल्होत्रा, मंदाकिनी माझी, प्रवीण कुमार.
न्यू झीलंड क्रिकेट संघाचा भारत दौरा, २०२१-२२

न्यू झीलंड क्रिकेट संघाने नोव्हेंबर - डिसेंबर २०२१ दरम्यान दोन कसोटी सामने आणि तीन आंतरराष्ट्रीय ट्वेंटी२० सामने खेळण्यासाठी भारताचा दौरा केला. कसोटी मालिका २०२१-२३ विश्व कसोटी अजिंक्यपद स्पर्धे अंतर्गत खेळवली गेली. सप्टेंबर २०२१ मध्ये भारतीय क्रिकेट नियामक मंडळाने दौऱ्याचे वेळापत्रक जारी केले.
नोव्हेंबरमध्ये झालेल्या २०२१ ट्वेंटी२० क्रिकेट विश्वचषकनंतर भारताचे मुख्य प्रशिक्षक रवि शास्त्री यांनी पदत्याग केला. त्यांच्याजागी राहुल द्रविड यांची भारताच्या मुख्य प्रशिक्षकपदी निवड करण्यात आली. तसेच विश्वचषकानंतर विराट कोहलीने भारताच्या ट्वेंटी२० संघाच्या कर्णधारपदावरून राजीनामा दिला. त्यामुळे उपकर्णधार रोहित शर्माला भारताच्या ट्वेंटी२० संघाच्या कर्णधारपदी कायमस्वरुपी नियुक्ती करण्यात आली. तर पहिल्या कसोटी सामन्यासाठी अजिंक्य रहाणेला कर्णधार केले गेले. विराट कोहली विश्रांती घेऊन झाल्यानंतर दुसऱ्या कसोटी सामन्यासाठी भारताचे कर्णधारपद सांभाळेल असे बीसीसीआयतर्फे जाहीर केले गेले. ट्वेंटी२० मालिकेपूर्वी कसोटी मालिकेच्या लक्ष देण्यासाठी केन विल्यमसनने ट्वेंटी२० सामने न खेळण्याचे ठरवले. त्यामुळे टिम साउदीला ट्वेंटी२० मालिकेसाठी न्यू झीलंडचा कर्णधार केले गेले.
भारताने आंतरराष्ट्रीय ट्वेंटी२० मालिका ३-० अश्या फरकाने जिंकली. न्यू झीलंडला मायभूमीवर भारताने ट्वेंटी२० मालिकेत पहिल्यांदाच व्हाइटवॉश केले. पहिल्या कसोटीत पाचव्या दिवसअखेरीस भारताला विजयासाठी एक गडी पाहिजे असताना खराब प्रकाशामुळे सामना अनिर्णित ठेवावा लागला. ही कसोटी अनिर्णित सुटल्यामुळे न्यू झीलंडने सर्वाधिक सलग १० कसोटी सामन्यांमध्ये अपराजीत राहण्याचा विक्रम केला. केन विल्यमसन दुखापतग्रस्त झाल्याने दुसऱ्या कसोटीत टॉम लॅथमने न्यू झीलंडचे नेतृत्व केले. १८८८-८९ नंतर ही पहिलीच अशी वेळ होती जेव्हा दोन सामन्यांच्या कसोटी मालिकेत चार खेळाडूंनी दोन्ही संघांचे कर्णधारपद भूषविले होते. दुसऱ्या कसोटीत पहिल्या डावात न्यू झीलंडच्या एजाज पटेलने सर्वच्या सर्व १० बळी मिळवले. एकाच डावात सर्व १० बळी मिळवणारा एजाज हा जगातला तिसरा तर न्यू झीलंडचा पहिला खेळाडू ठरला. यापूर्वी इंग्लंडच्या जिम लेकर आणि भारताच्या अनिल कुंबळे या दोघांनी अशी कामगिरी केली होती. भारताने दुसऱ्या कसोटीत ३७२ धावांनी विजय मिळवत कसोटी मालिका १-० ने जिंकली.
स्टंपी

स्टंपी हा क्रिकेट विश्वचषक, २०११ स्पर्धेचा अधिक्रुत प्रतिनिधी आहे. त्याला सर्व प्रथम प्रदर्शित कोलंबो, श्रीलंका येथे झालेल्या कार्यक्रमात २ एप्रिल २०१० रोजी करण्यात आले. तो एक १० वर्षाचा तरुण हत्ती आहे, तो खूप निश्चयी तसेच जोशपूर्ण आहे. त्याचे नाव ठरवण्यासाठी स्पर्धेचे आयोजन करण्यात आले. अधिक्रुत पणे नावाची घोषणा २ ऑगस्ट २०१० रोजी करण्यात आली.
स्पर्धेचे प्रचालक रत्नाकर शेट्टी यांनी प्रसिद्धी माध्यमांना दिलेल्या माहितीत सांगितले आहे की,"स्पर्धेच्या प्रतिनिधीची कल्पना, खेळ व चाहते यांची विश्वचषक स्पर्धेसाठी असलेली भावना व्यक्त करते."
स्पर्धेच्या प्रतिनिधीचे काही खास पैलू. तो तरुण आहे, जोशपूर्ण आहे व जिद्दी आहे.
१९२८ उन्हाळी ऑलिंपिक खेळात भारत

अ‍ॅम्स्टरडॅम, नेदरलँड्स येथे पार पडलेल्या १९२८ उन्हाळी ऑलिंपिक खेळात भारताने फील्ड हॉकी ह्या एकमेव क्रीडा प्रकारात भाग घेतला. पुरूष हॉकी संघाने सुवर्ण पदक जिंकून ऐतिहासिक कामगिरी केली. ऑलिंपिक हॉकीमधील ही सुवर्ण पदक विजयाची शृंखला १९५६ उन्हाळी ऑलिंपिक पर्यंत अखंडित राहिली.
रिचर्ड ॲलन, ध्यानचंद, मॉरीस गेटले, विल्यम गुडसर-कुलिन, लेस्ली हेमंड, फिरोज खान, जॉर्ज मार्थिन्स, रेक्स नॉरिस, ब्रूम पिनिगर, मायकल रॉक, फ्रेड्रिक सीमन, अली शौकत, जयपाल सिंग आणि सईद युसुफ - फील्ड हॉकी, पुरूष संघ.
वेन मॅडसेन

वेन ली मॅडसेन (२ जानेवारी १९८४) हा एक दक्षिण आफ्रिकन/इटालियन खेळाडू आहे जो व्यावसायिक क्रिकेट खेळतो आणि यापूर्वी दक्षिण आफ्रिकेच्या पुरुष राष्ट्रीय फील्ड हॉकी संघासाठी फील्ड हॉकी खेळतो.
१९३६ उन्हाळी ऑलिंपिक खेळात भारत

बर्लिन, जर्मनी येथे झालेल्या १९३६ उन्हाळी ऑलिंपिक खेळात भारतीय हॉकी संघाने सलग तिसऱ्यांदा सुवर्ण पदक जिंकण्याची किमया केली
रिचर्ड ॲलन, ध्यानचंद (कप्तान), अर्नेस्ट गुडसर-कुलीअन, अली दारा, लायोनेल इम्मेट, पीटर फेर्नंडीस, जोसेफ गलीबर्डी, मोहम्मद हुसेन, सईद जाफर, अहमद खान, अहसान खान, मिर्झा मसूद, सिरील मिकी, बाबू निमल, जोसेफ फिलीप, शब्बन शाहेब-उद-दिन, गरेवाल सिंग, रूप सिंग, कार्लाइल टॅपसेल - फील्ड हॉकी, पुरूष संघ.
नेहा गोयल

नेहा गोयल ( १५ नोव्हेंबर १९९६,हरियाणा) एक भारतीय फील्ड हॉकी खेळाडू आहे. त्या भारतीय राष्ट्रीय संघाच्या सदस्य आहे आणि मिडफिल्डर म्हणून खेळतात.
२०२४ आशियाई पुरुष हॉकी चॅम्पियन्स चषक

२०२४ आशियाई पुरुष हॉकी चॅम्पियन्स चषक (प्रायोजकत्वाच्या कारणास्तव अधिकृतपणे हिरो आशियाई चॅम्पियन्स ट्रॉफी मोकी, चीन २०२४) ही पुरुषांच्या आशियाई चॅम्पियन्स चषकाची ८ वी आवृत्ती आहे. सदर हॉकी स्पर्धेत सहा सर्वोत्कृष्ट आशियाई राष्ट्रीय संघांचा समावेश आहे आणि ही स्पर्धा आशियाई हॉकी महासंघाद्वारे आयोजित केली जाते. ही स्पर्धा ८ ते १७ सप्टेंबर २०२४ दरम्यान चीनमधील हुलुनबुर येथे आयोजित केली जात आहे. भारत गतविजेता आहे.
भारताने अंतिम सामन्यात यजमान चीनचा १-० असा पराभव करून पाचव्यांदा स्पर्धेचे विजेतेपद मिळविले. संपूर्ण स्पर्धेत भारतीय संघ अजिंक्य राहिला.
स्रोत: FIH पात्रता निकष: १) गुण; २) जिंकलेले सामने; ३) गोल फरक; ४) केलेले गोल; ५) एकमेकांविरोधात सामन्याचा निकाल ; ६) केलेले फील्ड गोल.(य) यजमान
हा खेळ सावल्यांचा

हा खेळ सावल्यांचा हा १९७६ मधील मराठी भाषेतील चित्रपट आहे. याचे निर्माते व्ही. रविंद्र आहेत. तर या चित्रपटात डॉ. काशिनाथ घाणेकर, आशा काळे, अशोक कुमार आणि राजा गोसावी यांच्या प्रमुख भूमिका आहेत.
अशोक कुमार, आशा काळे, चंद्रकांत खोत, जयराम कुलकर्णी, डॉ. काशिनाथ घाणेकर, देवेन वर्मा, धुमाळ, मधू आपटे, मधू जोगळेकर, मूकूंद गोसावी, राजा गोसावी, लालन सारंग, विजया वर्मा, शीला वालावलकर, श्रीकांत मोघे, संगीता घोले, संजीवनी बिडकर, सुमति गुप्ते
आशा भोसले, हेमंत कुमार, महेंद्र कुमार, महेंद्रकपूर, अनुराधा पौडवाल
अभिनेत्री भूताच्या भीतीने वेडी होते. तिचा भावी पती डॉक्टर असल्याने तो तिच्यावर उपचार सुरू करतो. ती तात्पुरती बरी होते पण तिचे वेडेपण परत येतं. भावी पती अपयश मानून परत जायची तयारी करतो. त्याच रात्री भूत त्या वेडीला गळफास घ्यायचा ईशारा करतो. तिचा भावी पाती येऊन तिला वाचवतो आणि भूताचा पर्दा फाश करतो.
बॉल बॅडमिंटन

बॉल बॅडमिंटन हा भारतीय प्रमुख खेळ आहे. हा एक रॅकेट गेम आहे. बॉल बॅडमिंटन याचे निश्चित परिमाणे (12 बाय 24 मीटर) वरच्या चौकटीत नेटद्वारे विभागलेला असतो. हा खेळ 1856च्या सुमारास तमिळनाडुमधील तंजावुर जिल्ह्याची राजधानी तंजौर येथे शाही कुटूंबांनी हा खेळ खेळला होता. बॉल बॅडमिंटन हा एक वेगवान खेळ आहे; कौशल्य, द्रुत प्रतिक्रियां, योग्य निर्णय आणि आपल्या कलाईने बॉल नियंत्रित करण्याची क्षमता आवश्यक आहे.
बॉल बॅडमिंटन खेळ " बॉल बॅडमिंटन फेडरेशन ऑफ इंडिया" द्वारे व्यवस्थापित केला जातो. बॉल बॅडमिंटन खेळ हा भारतात अधिकृतपणे मान्यताप्राप्त आहे. एकूण 34 एकक "बॉल बॅडमिंटन फेडरेशन ऑफ इंडिया" शी संलग्न आहेत. ज्यामध्ये बिहार, झारखंड, नागालॅंड इत्यादीसह 26 राज्ये युनिट्स आहेत. 5 सार्वजनिक क्षेत्रे आणि 3 अनंतिम संबंधित युनिट्स.
बॉल बॅडमिंटनची उत्पत्ती तामिळनाडुमधील तंजौर येथे झाली. ते तंजौरच्या महाराजाच्या हितचिंतकतेने लोकप्रिय झाले. त्यामुळे दक्षिण भारतातील अनेक खेळाडू आकर्षित झाले आहेत. पूर्वी, बॉल बॅडमिंटन खेळ ग्रामीण मुलांसाठी एक आकर्षक खेळ होता कारण त्याला किमान उपकरणे आवश्यक होती. या खेळामुळे दक्षिण भारतात मोठ्या संख्येत विद्यार्थ्यांना आकर्षित केले, परिणामी १९५४ मध्ये बॉल बॅडमिंटन फेडरेशन ऑफ इंडियाची स्थापना झाली. बॉल बॅडमिंटन खेळ अखेरीस आंध्रप्रदेशात पसरली आणि १९५६ मध्ये हैदराबाद येथे प्रथम राष्ट्रीय स्पर्धा आयोजित करण्यात आली. नंतर जूनियर आणि सब-कनिष्ठ पातळीवर त्याची ओळख झाली.
विद्युत् प्रकार: बॉल पिवळ्या लोकर, वजन 27 ते 30 ग्रॅम आणि 5 ते 5.5 सें.मी. व्यासाचे असते. बॉल बॅडमिंटन रॅकेट साधारणतः 165 ते 185 ग्रॅम पर्यंत असते आणि ते 63 ते 70 सें.मी. लांबीचे असते. रॅकेटचा अहवाल क्षेत्र 20 ते 22 आणि 24 ते 27 सेमी लांबीचा असावा. निव्वळ त्याची लांबी बाजूने २ सेमी चौरस जाळी करण्यासाठी बनविलेला आहे आणि शीर्षस्थानी लाल टेपने बनलेला आहे. संपूर्ण निव्वळ लाल, पांढरा आणि निळा, 100 सेमी रूंद आणि 13.5 मीटर लांबीचा आहे.
सामन्यात तीन खेळ असतात. तीनपैकी दोन सामने जिंकणारा संघ म्हणजे सामना जिंकणारा. 34 व्या स्थानावर खेळणारा संघ हा बॉल बॅडमिंटन खेळ जिंकतो. पहिल्या आणि दुसऱ्या खेळात २ मिनिटांचा व दुसऱ्या आणि तिसऱ्या खेळात ५ मिनिटांचा ब्रेक असतो. प्रथम संघाची निवड सामन्याच्या सुरुवातीला नाणे टॉसद्वारे निश्चित केले जाते. सामन्याच्या सुरुवातीला दोन्ही संघात एक चाचणी घेतली जाते. चाचणी संपल्यानंतर अंपायर "प्ले" म्हटल्यावर नियमित पणे खेळ सुरू होतो.
लगोऱ्या

लगोरी हा एक महाराष्ट्र व अन्य राज्यांमध्ये प्रचलित असलेला एक पारंपारिक खेळ आहे. लगोऱ्या, चेंडू एवढेच साहित्य, साधे सोपे नियम व छोटेसे मैदान हे या खेळाचे वैशिष्ट्य आहे .
७ वा ११ खेळाडूंचे असे दोन संघ असतात.
या खेळात वापरल्या जाणाऱ्या चपट्या लाकडी गोल ठोकळ्यांना लगोरी म्हणतात. पूर्वी ही लगोरी फरशीच्या व विटांच्या तुकड्याची असे. प्रत्येक संघातील एक एक खेळाडू लगोरी फोडण्यासाठी येतो. त्यास नेमक्षेत्रातून म्हणजेच क्रीडांगणाच्या मध्यरेषेपासून ४.५७ मीटर(१५ फूट) ते ९.१४ मीटर(३० फूट) अंतरावर १.८२ मीटर(६ फूट) लांबीची समांतर नेमरेषा आखतात. या रेषेभोवतीचा काटकोन चौकोन म्हणजे नेमक्षेत्र होय. लगोरी फोडण्यासाठी तीन वेळा चेंडू मारण्याची संधी मिळते. लगोरी फोडण्यासाठी फेकलेला चेंडू अडविण्यासाठी वा झेलण्यासाठी रचलेल्या लगोरीच्या मागे विरुद्ध संघाचा एक प्रमुख क्षेत्ररक्षक व इतर दहा क्षेत्ररक्षक आखलेल्या मोठ्या वर्तुळात लगोरी रचणाऱ्या खेळाडूंचा विचार करून उभे केलेले असतात. लगोरी फोडणारा लगोरी फोडतानाही बाद हाऊ शकतो. तो लगोरी फोडण्याचा प्रयत्न करीत असता त्याचा जमिनीवर टप्पा पडून उडालेला चेंडू जर लगोरीमागील किंवा शेजारील क्षेत्ररक्षकाने वरचेवर झेलला तर तो बाद होतो. लगोरी मारणाराने लगोरी फोडली की उडालेला वा पडलेला चेंडू लगोरी रचणाऱ्या खेळाडूंपैकी एकानेच एकदाच पायाने लाथाडायला परवानगी असते. ज्यांनी लगोरी फोडली हे त्याच संघातील खेळाडूंनी लगोऱ्या एकावर एक रचणे महत्त्वाचे असते. क्षेत्ररक्षकांचे अशा वेळी काम असते, लगोरी लावणाकाला चेंडूरणे. असा चेंडू एकाला जरी लागला तरी सर्व संघ बाद होतो. मात्र क्षेत्ररक्षकांकडून चेंडू न लागता जर लगोरी रचली तर त्या संघास एक गुण मिळतो. एखाद्या खेळाडूस चेंडू लागून तो संघ जर बाद झाला तर दुसरा संघ खेळण्यास येतो. प्रत्येक संघाच्या सर्व खेळाडू
लगोऱ्याच्या सामन्यात प्रत्येक डावास ८ मिनिटे वेळ असतो. प्रक बाजूचे दोन डाव खेळवले जातात. खेणा पक्षास लगोरी पाडण्याबद्दल प्रत्येक वेळी २५ गुण मिळतात. लगोरी रचण्याबद्दल प्रत्येक लगोरीस ५ गुण असतात. मारणाऱ्या पक्षास गड मारण्याबद्दल प्रत्येक गडयास गुण मिळतात. ८ मिनिटांच्या आंत विरुद्ध बाजूचे सर्व गडी मारून डाव पुरा केल्यास राहिलेल्या प्रत्येक मिनिटास ५ गुण मिळतात. यमांचे उघन केल्यास प्रत्येक नियघनाबद्दल ५ गुण कमी करतात. सामान्यासाठी क पंच व क हिशेबनीस असतो. पंच डाव चालू असताना गडी मेद्दल किंवा निमांचे उघन झालचा व इतर तक्रारींचा निकाल देतात.
ऑलिंपिक खेळ हॉकी

हॉकी हा खेळ उन्हाळी ऑलिंपिक स्पर्धेमधील पाच वगळता सर्व आवृत्त्यांमध्ये खेळवला गेला आहे. महिलांची हॉकी स्पर्धा १९८० पासून खेळवली जाऊ लागली. पुरूष हॉकी स्पर्धेच्या सुरुवातीपासून ते १९८४ सालापर्यंत भारत व पाकिस्तान ह्या दक्षिण आशियाई देशांचे वर्चस्व राहिले आहे. परंतु १९७६ च्या मॉंत्रियालामधील ऑलिंपिक स्पर्धेपासून हॉकीसाठी नैसर्गिक ऐवजी ॲस्ट्रोटर्फ हे कृत्रिम गवत लावून बनवलेली मैदाने वापरली जाऊ लागली. ह्यानंतर मात्र भारत व पाकिस्तान ह्या दोन्ही संघांच्या प्रदर्शनात मोठ्या प्रमाणावर घसरण झाली. ह्या देशांच्या खेळाडूंना कृत्रिम गवतावरील वेगवान खेळासोबत जुळवून घेणे जमले नाही. १९८० च्या सुवर्ण पदकानंतर भारताला हॉकीच्या पुरूष अथवा महिला गटांमध्ये एकही पदक मिळालेले नाही.
भारतीय ऑलिंपिक संघ

भारतीय ऑलिंपिक संघ (Indian Olympic Association) ही भारत देशामधील एक खेळ संघटना आहे. भारत देशाचे खेळाडू ऑलिंपिक स्पर्धा, आशियाई खेळ, राष्ट्रकुल खेळ इत्यादी आंतरराष्ट्रीय क्रीडा स्पर्धांमध्ये पाठवण्याची जबाबदारी ह्या संघटनेकडे आहे.
१९२७ साली स्थापन झालेल्या आय.ओ.ए.ला भ्रष्ट्राचारी पदाधिकारी नेमल्याबद्दल ४ डिसेंबर २०१२ रोजी आंतरराष्ट्रीय ऑलिंपिक समितीने निलंबित केले होते. ह्यामुळे २०१४ हिवाळी ऑलिंपिक स्पर्धेमध्ये भारतीय खेळाडूंना भारताच्या ध्वजाऐवजी ऑलिंपिकचा ध्वज वापरून सहभागी व्हावे लागले होते. परंतु आय.ओ.ए.ने फेब्रुवारी २०१४ मध्ये घेतलेली निवडणुक योग्य असल्यामुळे आय.ओ.सी.ने भारताचे निलंबन ११ फेब्रुवारी २०१४ रोजी मागे घेतले.
आइस हॉकी

आइस हॉकी हा युरोप व उत्तर अमेरिकेतील एक लोकप्रिय खेळ आहे. आइस हॉकीमैदानी हॉकी सारखेच पण बर्फावर खेळले जाते. हिवाळी ऑलिम्पिक खेळांत आइस हॉकीचा समावेश असतो.
हॉकी विश्वचषक

हॉकी विश्वचषक (Hockey World Cup) ही आंतरराष्ट्रीय हॉकी महामंडळने आयोजित केलेली हॉकी स्पर्धा आहे. इ.स. १९७१मध्ये सुरू झालेली ही स्पर्धा दर चार वर्षांनी ओयोजित करण्यात येते. ही स्पर्धा ऑलिंपिक खेळ असलेल्या वर्षांत होत नाही. इ.स. १९७४ ते इ.स. १९८१ पर्यंत आंतरराष्ट्रीय महिला हॉकी संघटननेने स्त्रीयांसाठीचा विश्वचषक आयोजित केला होता. त्यानंतर दोन्ही संघटना एकत्र आल्या.
या स्पर्धेच्या इतिहासात पाकिस्तान, नेदरलँड्स व जर्मनीने आपले वर्चस्व गाजवले आहे. पाकिस्तान चार वेळा, नेदरलँड्स तीन वेळा तर जर्मनी व ऑस्ट्रेलिया दोन वेळा विजयी संघ ठरले. भारताने ही स्पर्धा एकदा जिंकली आहे.
२०१४ सालची विश्वचषक स्पर्धा नेदरलँड्स देशाच्या हेग ह्या शहरामध्ये ३१ मे ते १४ जून दरम्यान खेळवण्यात येत आहे.
आजवर २४ राष्ट्रीय संघांनी हॉकी विश्वचषक स्पर्धांमध्ये पात्रता मिळवली असून ११ संघांनी उपांत्य फेरी गाठली आहे. पाकिस्तान हा आजवरचा सर्वात यशस्वी संघ असून त्याने चार वेळा विश्वचषक स्पर्धा जिंकली आहे.
India–Pakistan field hockey rivalry

The India–Pakistan field hockey rivalry is among the most intense sporting rivalries in the Asia and the world in the sport of field hockey. India and Pakistan have played against each other numerous times in international field hockey. They participate in World Cup, FIH Pro League, Summer Olympic Games, Commonwealth Games, Asia Cup, Men's Asian Champions Trophy, Asian Games, South Asian Games and Sultan Azlan Shah Cup.
India and Pakistan have a record of facing each other in the first six Asian Games hockey finals. They have played a total of eight finals against each other in which Pakistan has won six gold and India has won two gold. Both nations have played each other from 1956 to 1964 in three successive Olympic Hockey finals. India won gold twice while Pakistan won once. They also faced each other in three Asia Cup finals, with Pakistan two of those finals. Pakistan also hold the record of winning the first three Asia Cup (i.e. 1982, 1985 and 1989), doing so against India in a row. Both teams participate in Sultan Azlan Shah Cup which is held every year in Malaysia. The only World Cup final played between India and Pakistan was in 1975, which resulted in a 2–1 win for India.
In Head-to-Head matches, Pakistan has won 82 games compared to India with 67 games. When it comes to the World Cup, Pakistan have won 4 times compared to India with 1.When it comes to Olympics India has won 8 compared to Pakistan 3.
Among the three top goal-scorers in this bilateral rivalry, Sohail Abbas of Pakistan leads by a country mile, scoring 54 goals. He is followed by Pakistan's Hassan Sardar (22 goals) and India's Sandeep Singh (20 goals).
Decade wise record of India vs Pakistan field hockey:
The record between India and Pakistan by tournament is:
Pakistan
Source: [1]
India
Source: [2]
India and Pakistan have played test series from 1978 to 2006. They played eight series in this span out of which Pakistan have won six, India one and one series drawn. Out of a total 52 matches played Pakistan has won 25, India 16 and 11 matches ending in draws. The goal aggregation so far is 124–104 in Pakistan's favour. Reports of the series being revived emerged in 2013 and 2017, but have not materialized as of 2022.
The following table show India vs Pakistan in major tournaments :
Other matches played between India and Pakistan are:
Prior to the Partition of India in 1947 India had played field hockey, having first played as an international side in 1926. Following the Partition, Pakistan was created and began playing as an independent nation, making their debut at the 1948 Summer Olympics.
The following players played for Pakistan after appearing for India. They are:
Hockey India

Hockey India plans, directs and conducts all the activities for both men's and women's field hockey in India. It is recognized by the Ministry of Youth Affairs and Sports, Government of India as the sole body responsible towards promoting the sport. It was formed after the Indian Hockey Federation was dismissed in 2008.
Hockey India was established on 20 May 2009 and is affiliated to the International Hockey Federation (FIH), the Indian Olympic Association (IOA) and the Asian Hockey Federation (AHF).
Hockey India, with the assistance of the Sports Authority of India and Department of Sports, trains players at sub-junior, junior and senior level. The governing body is responsible for training the coaches, as well as educating and equipping technical officials and umpires.
Hockey India launched its own logo in a ceremony on 24 July 2008. It resembles Ashok Chakra of Indian flag. It is made up of hockey sticks.
Hockey India manages four squads that represent India in international field hockey: the India men's national field hockey team, the India women's national field hockey team, the India men's national under-21 field hockey team, and the India women's national under-21 field hockey team.
Hockey India's Member Units are divided into four separate categories, namely Permanent Members, Associate Members, Academy Members and Hockey Members.
These National Championships are divided into two divisions, to ensure that participating teams are competing in a fair, equal environment, and against teams with similar level of skills.
Below is the list of National Championships that Hockey India conducts every season:
The following is a list of presidents of Indian Hockey Federation and Hockey India:
Hockey India instituted the Hockey India Awards from 2014 for recognition of hockey players for promoting field hockey as a sport on the national and international platform.
2025 Men's Hockey Asia Cup

The 2025 Men's Hockey Asia Cup will be the 12th edition of the Men's Hockey Asia Cup, the quadrennial international men's field hockey championship of Asia organized by the Asian Hockey Federation. It will be held in Rajgir, India from 27 August to 7 September 2025.
The winner will qualify for the 2026 Men's FIH Hockey World Cup in the Netherlands and Belgium. South Korea are the defending champions.
Garber Field

Garber Field is a lacrosse stadium in Amherst, Massachusetts. It is currently the home of the UMass Minutemen and UMass Minutewomen lacrosse teams. The field has also hosted games for the UMass field hockey team, men's soccer team and women's soccer team.
Previously known as "Upper Boyden Field", the athletic field was renamed to Richard F. Garber Field in 1992. The field was rededicated at halftime of a 8-7 win over Yale on April 11, 1992.
Garber Field is named in honor of Richard F. Garber, the famed coach of the UMass men's lacrosse program from 1955 to 1990. At the time of his retirement, Garber was the winningest coach in college lacrosse history and had amassed 300 collegiate victories.
Several upgrades have been made to Garber Field over the years. In 1997, permanent lights were installed to allow for nighttime play. In 2006, there were playing surface, spectator stands, and press box upgrades. In 2015, a resurfacing project upgraded the playing surface. In 2020, a new video board was installed at the field.
42°23′11″N 72°31′45″W﻿ / ﻿42.3865°N 72.5293°W﻿ / 42.3865; -72.5293
Field hockey in the Netherlands

Field hockey in the Netherlands is a sport which has popular support in the country. There are 350,000 people who play for a variety of field hockey teams.
In 1892 was the when field hockey was first played in the Netherlands. The Royal Dutch Hockey Federation the governing body for field hockey in the country.
Hoofdklasse Hockey has a men's and women's professional field hockey leagues. The hockey season begins in two stages: from September to December and then March to June.
The Dutch men's and women's national teams have enjoyed major success in international field hockey tournaments. The men's team has won 3 world championships and three times Olympic gold. The women's team has won 9 world championships and 5 gold medals at the Olympics (1984, 2008, 2012, 2021, 2024).
Ice hockey rules

Ice hockey rules define the parameters of the sport of ice hockey. The sport is governed by several organizations including the International Ice Hockey Federation (IIHF), the National Hockey League (NHL), Hockey Canada, USA Hockey and others. The rules define the size of the hockey rink where a game is played, the playing and safety equipment, the game definition, including time of play and whether tie-breaking methods are used and the actual playing rules themselves. The IIHF rule book is used in both amateur and professional leagues worldwide. The NHL's rule book is the basis for the rule books of most North American professional leagues. The IIHF, amateur and NHL rules evolved separately from amateur and professional Canadian ice hockey rules of the early 1900s.
Hockey Canada rules define the majority of the amateur games played in Canada. USA Hockey defines the same for the United States (US). US high school leagues use the National Federation of State High School Associations rule book, and varsity college hockey is governed by the National Collegiate Athletic Association's rules.
Hockey Canada and USA Hockey's rule books differ primarily in technical matters such as the severity of penalties handed out for various fouls. IIHF rules differ a bit more due to the differences in the dimensions of North American hockey rinks from those in the rest of the world. In recent times, both USA Hockey and Hockey Canada have been trying to make their rules more similar to the international rules. The merits of this move toward a more standardized rule book, however, are debated in amateur hockey circles.
In recent years, the low scores of NHL games have prompted the league to debate a wide variety of rule change proposals including enlarging the size of the goal, widening the blue and red lines to create a larger offensive zone, restricting where goaltenders can handle the puck, breaking ties with a penalty shot shootout, and eliminating the two-line pass rule.
Palacio de la Cultura y la Ciencia

El Palacio de la Cultura y la Ciencia (en polaco: Pałac Kultury i Nauki, abreviado como PKiN) es un edificio situado en Varsovia, es uno de los edificios más alto de la ciudad, de Polonia y el 7.º de la Unión Europea con 237 metros de altura.
Originalmente conocido como el Palacio de Iósif Stalin de Cultura y Ciencia, para más tarde, en la desestalinización quitarle ese nombre. Se utiliza como centro de exposiciones y complejo de oficinas.
La construcción comenzó en 1952 y fue acabada en 1955. Un regalo de la URSS a Polonia. Trabajaron en ella 3500 personas, de las cuales 16 fallecieron en tareas de construcción. La arquitectura del edificio está muy ligada a otros rascacielos construidos en la URSS durante la misma época, en especial con la Universidad de Moscú. Sin embargo, el arquitecto principal, Lev Rúdnev, incorporó algunos detalles arquitectónicos, fruto de ir viajando por toda Polonia y observar su arquitectura. Las paredes monumentales están encabezadas con pedazos de mampostería copiados de casas renacentistas y palacios de Cracovia y Zamość.
El edificio fue polémico desde sus inicios. Algunos polacos odiaban el edificio, por ser un símbolo de los soviéticos, incluso llegando a proponer su derribo para construir un parque con un estanque. Aunque actualmente su simbolismo negativo ha disminuido, siendo proclamado símbolo de Varsovia y patrimonio nacional polaco.
Palacio de la Cultura de Iași

El Palacio de la Cultura (en rumano, Palatul Culturii) está situado en el centro del municipio de Iași, Rumania. El edificio actual está construido sobre las ruinas de dos antiguos palacios que sirvieron como cortes reales moldavas, la más antigua siendo fechada en 1343 y la segunda fue terminada en 1823, pero que se destruyó tras un incendio producido en la última década del siglo XIX.​ El Palacio de la Cultura fue inaugurado en 1926 tras 20 años de construcción por el rey Fernando I de Rumania. El edificio fue construido según los proyectos del arquitecto Ioan D. Berindei ayudado de los arquitectos Xenopol y Cherchez.​​
El palacio está realizado en estilo neogótico extravagante y tiene 298 habitaciones con una superficie de 36 000 metros cuadrados. El palacio está en proceso de remodelación desde 2008 y se espera que abra al público nuevamente en 2016.​
Hoy el palacio es sede del Complejo Museístico Nacional Moldova Iași compuesto por:
En el palacio también funciona la biblioteca municipal Gheorghe Asachi.​