davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Rancho de Amor à Ilha

O Rancho de Amor à Ilha, originalmente chamado Rancho do Amor à Ilha, é o hino oficial da cidade de Florianópolis. Seu autor é Cláudio Alvim Barbosa, o Zininho, compositor famoso na capital catarinense. É, desde seu lançamento, uma música bastante popular e simbólica para a cidade.
Foi escolhido em 1965 através de um concurso promovido pela Prefeitura Municipal e oficializado pelo Projeto de Lei nº 877 de 27 de Agosto de 1968, de autoria do vereador Waldemar Joaquim da Silva Filho (Caruso).
Em outubro de 1964, Paulo Gonçalves Weber Vieira da Rosa, o General Vieira da Rosa, tinha sido nomeado pela Ditadura Militar como prefeito de Florianópolis. O regime militar e o aumento de impostos municipais tinham feito a popularidade do prefeito cair na cidade. Luiz Gonzaga de Bem, assessor de imprensa da prefeitura, foi encarregado de criar algo espontâneo e de boa repercussão para marcar positivamente o mandato do prefeito. Em conversa com Donato Ramos, surge a ideia de fazer um concurso.
Foi anunciado então o concurso "Uma Canção para Florianópolis" em 1965, com Luiz Gonzaga de Bem sendo o encarregado da prefeitura e Donato Ramos, com a agência A.S. Propague, para coordenar, produzir e apresentar o concurso. Mais de 200 músicas foram inscritas, muitas de fora de Santa Catarina. Cláudio Alvim Barbosa, o poeta Zininho, artista consolidado na cidade, só participou após ser pressionado por amigos como Adolfo Zigelli e pelo próprio General Vieira da Rosa, inscrevendo o "Rancho do Amor à Ilha" no último dia possível.
A canção de Zininho ficou em primeiro no concurso, com José Cardoso, o Professor Zequinha, em segundo com "Florianópolis, meu Torrão", "Cidade Mulher", de Abelardo de Souza, em terceiro e "A Ilha", de Altair Debona Castelan, em quarto. Neide Maria Rosa, intérprete principal das canções de Zininho e uma das maiores cantoras catarinenses de todos os tempos, interpretou tanto "Rancho do Amor à Ilha" quanto "Cidade Mulher" na competição.
A canção foi um sucesso e apesar de ter sido registrada como "Rancho do Amor à Ilha" no concurso, acabou erroneamente ficando popular como "Rancho de Amor à Ilha" - na atualidade é possível encontrar ambos os nomes em divulgações e plataformas digitais. Foi oficializada como hino de Florianópolis no Projeto de Lei nº 877 de 27 de Agosto de 1968, do vereador Waldemar Joaquim da Silva Filho (Caruso) e sancionada pelo prefeito Acácio Garibaldi Santiago. Nesse mesmo ano, Antunes Severo e Rozendo Lima apresentam ao prefeito e ao secretário de Turismo e Comunicação, Luiz Henrique Tancredo, um projeto para gravar em disco a música. Para isso, Zininho contrata os Titulares do Ritmo e o Maestro Carlos Castilho, de São Paulo, para a gravação da canção, mais uma vez interpretada por Neide Maria Rosa.
A música foi regravada diversas vezes. Existem execuções em diversos ritmos e até em outras línguas.
Crispín d'Olot

José Manuel Ramos Alonso, nascido em La Bañeza a 3 de janeiro de 1971, mais conhecido por Crispín d'Olot, é um jogral dedicado à recuperação da tradição oral e a difusão da literatura medieval, renascimento e barroco em línguas ibero-românicas, utilizando o folclore ou peças literárias que se transformam em canções ou declamações teatrais. Cursou estudos de Filosofia e é diplomado em Divulgação Cultural pela UNED, Desconhece-se a razão do pseudónimo Crispín, a alcunha d’Olot deve-se ao facto de ter sido na localidade catalá de Olot onde começou a jograr, algo típico dos jograres da época.
Iniciou a sua carreira artística em meados dos anos 90 em Barcelona. Experimentou a vida de um jogral itinerante atuando em reconstituições de mercados medievais em Espanha e Portugal. Nos primeiros anos do século XXI, começou a transcender os mercados medievais através de obras musicais e espetáculos jograrescos.
Crispín d'Olot publicou cinco obras musicais que compilam romances e outras peças literárias. A primeira em colaboração com a banda folk 'The mountain Kids' e a seguinte a solo.
Cocktail dress

O cocktail dress (traje coquetel, em português) é um código de vestimenta que popularmente pode ser descrito como as roupas usadas durante um evento onde são servidas bebidas do tipo coquetel (ou siminales, como chás), geralmente acompanhadas de canapés. É um tipo de roupa que varia do semiformal ao formal, porém não chega a um evento de gala.
A revista Brides o descreve assim: é um traje que "pretende encontrar um equilíbrio entre formal e casual, bem como elegante e confortável".
Até meados do século XX, este tipo de vestimenta era denominada late afternoon e em ocasiões formais, um vestido mais longo era usado, embora em fins da década de 1960 e início da década de 1970 a moda começasse a ditar modelos mais curtos para as mulheres.
Segundo a Brides, "os homens costumam usar terno e gravata, enquanto as mulheres usam vestido de festa" (...) "Durante o dia, pense em cores naturais e estilos frescos. À noite, sinta-se à vontade para utilizar tons mais escuros e enfeites como lantejoulas ou penas (desde que seu vestido não varra o chão)".
Mulheres devem usar roupas elegantes, em tecidos sofisticados como seda, musselina ou crepe. A etiqueta tradicional reza que o traje feminino seja um vestido, cuja barra pode ir de um pouco acima dos joelhos até um pouco acima do tornozelo (quando são mais longos, na altura do tornozelo, são chamadso tea length ou ballerina length), mas saias, calças e blusas também podem ser usadas. Maquiagem e cabelo e acessórios, como bolsas - pequenas ou médias - e brincos, merecem ser feitos e escolhidos com cuidado. A roupa é combinada com sapatos e sandálias de salto médio ou alto ou até mesmo com sapatilhas.
Segundo a Brides, "terno e gravata são obrigatórios" para os homens. As cores devem ser sóbrias, variando entre tons mais claros durante o dia e mais escuros à noite. Os sapatos devem ser fechados e combinar com a cor da calça ou o cinto.
"Qualquer coisa muito justa, curta ou reveladora é um grande 'não', assim como jeans, roupas rasgadas, shorts e sandálias (para homens)", reporta a Brides, ainda adicionando que a vestimenta é mais ou menos formal conforme o local e horário do evento.
Simaria (singer)

Simaria Mendes Rocha (Brazilian Portuguese: [siˈmâ.ri.â]; born 16 June 1982), known mononymously as Simaria or Simaria Mendes, is a Brazilian singer-songwriter and instrumentalist. She is widely known and recognized in her home-country of Brazil as one of the duo, Simone & Simaria, known as As Coleguinhas. The duo was one of Brazil's most successful sertanejo and forro groups from 2012 to 2022, until both Simone and Simaria Mendes's pursued their solo careers.
Following a highly controversial breakup, the group went through a division of items and belongings before officially parting ways on 18 August 2022.
In 2007 Mendes married Vicente Escrig, a Spanish-Brazilian businessman, with whom she has two children; they but divorced in 2021.
Simaria, together with her sister and Brazilian singer-songwriter Anitta, released "Loka," which became the most watched Brazilian video.
Simaria Mendes Rocha was born on June 16 1982 in Uibaí, Bahia, daughter of Mara Mendes and Antonio Rocha, who suffered a fatal heart attack in 1994. Mendes would later have a baby sister, Simone and baby brother Caio.
In the 90s Simaria Mendes was one of the backing vocalists of singer Frank Aguiar who later was an influence for Simone, who later would also start a singing career.
In 2007 the sister formed the band Forró do Muído, which had a lot of success in the "nordeste" of Brazil at the time. In 2012, Simaria and Simone left the band in order to pursue a duo.
In 2012 Simaria and her sister Simone formed a successful sertanejo group. The duo became one of the best-selling in Brazil and has music videos with hundreds of millions of views by 2022.
In 2007, Simaria married the then Spanish businessman, Vicente Escrig, after they met on the app Orkut, but after 14 years the marriage came to an end.
In 2022, Simaria took a break from the duo and Simone had to perform by herself. This caused speculations that the duo had separated and that the sisters had fought. In August 2022, Simaria compareceu ao aniversário de seu sobrinho, Henry Mendes Diniz. Ending the speculation.
Francisco Manuel da Silva

Francisco Manuel da Silva (21 February 1795 – 18 December 1865) was a Brazilian songwriter and music professor, notable for composing the Brazilian National Anthem.
Silva was born on 21 February in Rio de Janeiro and died on 18 December 1865, at the age of 70, in the same city. He had great prominence in the musical life of Rio de Janeiro in the period between the death of José Maurício Nunes Garcia and Antônio Carlos Gomes. He was a singer of Capela Real since 1809, and later a cello player. He was one of the founders of Imperial Academia de Música e Ópera Nacional (National Imperial Music and Opera Academy), of Sociedade Beneficência Musical e Conservatório Imperial de Música, which became Instituto Nacional de Música (Nacional Music Institute) and is called Escola de Música da Universidade Federal do Rio de Janeiro (Rio de Janeiro University Music School).
He was taught by José Maurício Nunes Garcia and, most probably, by Sigismund Neukomm. He was directly responsible for Capela Imperial's reinstatement and being turned to its old beauty. He left a handful of works, spread around Rio de Janeiro, Minas Gerais and São Paulo archives, covering gospel music, modinhas and lundus.
He composed the Brazilian National Anthem, first as a patriotic march, since emperor Pedro I's abdication, later being officialized as anthem by the Brazilian Republic Revolution (1889). He also composed one opera, O prestigio da lei.
Angela Ro Ro

Angela Maria Diniz Gonçalves (born December 5, 1949), best known by the stage name Angela Ro Ro, based on an onomatopoeia of her laughter, is a Brazilian singer-songwriter influenced by her idols Ella Fitzgerald, Maysa Matarazzo and Jacques Brel.
Her debut album was voted by Rolling Stone Brazil one of the greatest Brazilian albums of all time.
She was one of the first lesbian singers in Brazil to reveal herself as a lesbian.
2017 Multishow Brazilian Music Awards

The 2017 Multishow Brazilian Music Awards (Portuguese: Prêmio Multishow de Música Brasileira 2017) (or simply 2017 Multishow Awards) (Portuguese: Prêmio Multishow 2017) was held on 24 October 2017, at the Jeunesse Arena in Rio de Janeiro, Brazil. Television presenters Fábio Porchat and Tatá Werneck hosted the show.
The nominations were announced on 19 July 2017. Winners are listed first and highlighted in bold.
The winners of the following categories were chosen by fan votes.
Winners of the following categories were chosen by members of the music industry.
Brazil Songs

Brazil Songs is a record chart in Brazil, published weekly by Billboard magazine. Updated every Tuesday on Billboard's website, the chart was launched in February 2022, as part of Billboard's Hits of the World chart collection, ranking the top 25 songs weekly in more than 40 countries around the globe and is based on digital sales and online streaming. This is the first local Billboard chart in Brazil since the discontinuation of the Brasil Hot 100 Airplay after Billboard Brasil ceased its operation for an undisclosed reason in January 2019. The Brazil Songs chart was replaced by the Brasil Hot 100 in August 2023 with the relaunch of Billboard Brasil.
The first number-one song on the chart was "Malvadão 3" by Xamã, Neo Beats and Gustah, on the issue dated February 19, 2022.
The chart tracks songs' performance from Friday to Thursday. Chart rankings are based on digital downloads from full-service digital music retailers (sales from direct-to-consumer sites such as an individual artist's store are excluded) and online streaming occurring in Brazil during the tracking period. All data are provided by Luminate Data, formerly MRC Data.
Gary Taylor (singer/songwriter)

Gary Anthony Taylor (born in Los Angeles, California) is an American singer, songwriter, multi-instrumentalist and producer, whose songs have been recorded by a number of leading artists.
As a background vocalist, Taylor appeared on The Whispers' R&B #1 "Rock Steady," and "My Flame" for Vanessa Williams, as well as with Nancy Wilson.
As a songwriter and producer, Taylor has worked with both veteran acts, such as Anita Baker ("Good Love") and The Whispers ("Just Gets Better With Time," "My Heart, Your Heart"), and a new wave of soul artists such as Lalah Hathaway ("I'm Coming Back") among them.
Taylor has also released several solo studio albums, starting with his debut album G.T., released in 1983.
Taylor is the cousin of songwriter and producer Skip Scarborough. He covered the Scarborough-penned single for The Emotions, "Don't Ask My Neighbors" on his 1988 album, Compassion.
Solo albums
|}
Sarung

Sarung utawa sarong iku kain amba kang pucuk siji lan sijiné disambung saéngga dadi kawangun kaya plempem utawa pipa. Ing tanah jawa, sarung mligi dipigunakaké déning wong lanang kanthi dibebetaké lan dianggo ing samubarang panggawéyan. Sarung uga dadi sandhangan tumrap wong Malayu, Asia Kidul-wétan, Asia Wétan, Arab, Sungu Afrika lan pira-pira ing laladan Pasifik. Lumrahé sarung duwé corak kothak-kothak, sanajan uga saiki ana sarung kang duwé corak wewangun kéwan utawa tuwuhan.
Sandhangan sing saèmper karo sarung ing tlatah liya antarané:
Vanila

Vanilla minangka rempah - rempah sing asale saka anggrek genus Vanilla, utamane dipikolehi saka polong spesies Meksiko, vanila rawan rata ( V. planifolia ). Tembung vanilla, asale saka vainilla , sing kurang saka tembung Spanyol vaina ( vaina dhewe tegese sarung utawa polong ), diterjemahake mung "polong sithik". Wong Mesoamerika pra-Columbian nandur anggur anggrek vanila, diarani tlīlxochitl dening Aztecs . Vanilla minangka rempah-rempah paling larang kaloro sawise safron amarga tuwuh polong wiji vanilla iku intensif tenaga kerja. Nanging, vanilla akeh digunakake ing panggangan komersial lan domestik, pabrik minyak wangi, lan aromaterapi .
Tinju

Cithakan:Infobox ulah raga Tinju yaiku salah siji cabang ulah raga lan seni béla dhiri kang nampilaké wong loro kang duwé bobot padha kang tanding nganggo sarung tinju lan ana ing interval wektu tartamtu kang dijenengi rondhé. Wong kang main ulah raga tinju dijenengi petinju. Biji diwènèhake kanggo anteman kang bersih lan mantap ing pérangan ngarep boyok tekan ndhuwur kang sah saka lawan, nalika anteman ngenani awak lan sirah iku diitung éntuk biji kang luwih dhuwur. Petinju kang olèh biji luwih akèh ana ing sakdawane ronde kan wis ditentokake iku kang dinyatakake dadi pemanang. Kemenangan uga bisa dinyatake nalika mungsuh tiba lan ora bisa menyat manèh nganti tekan itungan kesepuluh saka wasit (dijenengi Knockout utawa KO) utawa uga bisa dinyatake menang yèn mungsuh dinyatakake ora bisa nerusaké (Technical Knockout utawa TKO).
Tembung tinju yaiku pertalan saka tembung basa inggris "boxing" utawa "Pugilism". tembung Pugilism dhéwé asalé saka tembung latin, pugilatus utawa silihan saka tembung yunani Pugno, Pignis, Pugnare, kang nandhakaké kabèh kang wujudé kotak utawa "Box" ana ing basa Inggrise. Tinju Manungsa, tangan ngepel, wujudé kaya kotak. Tembung Yunani pugno tegesé yaiku tangan ngepel kaya kotak, siyap kanggo pugnos, gelut, tinju. Ana ing mitologi, bapak lan Boxing yaiku Poliux, saudara kembar saka Castor, putra legendaris saka Jupiter lan Leda.
Petinju kaloka kang pisanan saka bangsa Yunani yaiku Theagenes saka Thaos kang dadi juara Olympic Games 450 Masehi. Dhèwèké wis nglakoni tarung kaping 1.406 kanthi nganggo sarung tinju kang digawé saka wesi.
Nisfu Sya'ban

Nisfu Sya'ban (Basa Jawa: Wulan Ruwah) iku minangka peringatan ing tanggal 15 sasi (Sya'ban) saka kalender Islam. Dina iki uga dikenal minangka Laylatul Bara'ah utawa Lailatun Nisf min Sha'ban ing donya Arab, lan minangka Shab-e-barat ing Afghanistan, Bangladesh, Pakistan, Iran lan India. Jeneng-jeneng kasebut dijarwakake dadi "wengi pangapuraning dosa", "wengi donga" lan "wengi", lan asring dipèngeti dening ngajaga kabèh wengi kanggo ibadah.
Mesjid Lala Mustafa Pasha

Mesjid Lala Mustafa Pasha (Grikenlan: Τέμενος Λαλά Μουσταφά Πασά Temenos Lalá Moustaphá Pasá, Basa Turki: Lala Mustafa Paşa Camii), biyen dikenal minangka Katedral Santo Nikolas lan banjur kuwi minangka Mesjid Santa Sofia (Ayasofya) Mağusa, yaiku bangunan abad pertengahan paling gedhe ing Famagusta, Siprus. Dibangun saka 1298 nganti kira-kira 1400, bangunan kasebut ditahbiskake dadi katedral Katulik ing 1328. Katedral kasebut diobah dadi mesjid sawise Kekaisaran Utsmaniyah ngerebut Famagusta ing 1571 lan isih dadi mesjid nganti saiki. Sawise 1954, bangunan kasebut njupuk jeneng saka Lala Mustafa Pasha, Vizier Agung Kekaisaran Utsmaniyah saka Sokolovići ing Bosni, sing ngelayani Murat III lan mimpin pasukan Utsmaniyah ngelawan Venesia ing Siprus.
Masjid Biru

Masjid Biru utawa Masjid Sultan Ahmed (Basa Turki: Sultanahmet Camii) iku sawijining masjid ing kutha Istanbul, kutha gedhé dhéwé ing Turki lan minangka kutha krajan Kasultanan Utsmaniyah (saka 1453 nganti 1923). Masjid iki uga dikenal kanthi jeneng Masjid Biru amarga kapungkur interioré awarna biru.
Masjid iki dibangun antara taun 1609 lan 1616 saka printahé Sultan Ahmed I, kang banjir dadi jeneng masjid mau. Sultan Ahmed disarèkaké ing halaman masjid iki. Masjid iki dumunung ing kawasan tuwa dhéwé ing Istanbul, lan ing sadurungé taun 1453 minangka pusat Konstantinopel, kutha krajan Kakaisaran Bizantin/Bizantium. Dunungé uga cedhak situs kuna Hippodrome, sarta uga cedhak karo gréja/masjid (Hagia Sophia) kang saiki wis dadi musiyum.
Ora adoh saka kana dumunung Pura Topkapı, panggonan para Sultan Utsmaniyah nganti ytaun 1853 lan ora adoh saka pasisir Selat Bosporus. Dideleng saka sagara, kubah lan menarané ndominasi cakrawala kutha Istanbul.
Masjid iki dikenal kanthi jeneng Masjid Biru amarga warna cèt interioré kang didominasi warna biru. Nanging warna biru mau dudu péranganing dékor asli masjid, mula cèt mau banjur diilangaké. Saiki, interior masjid iki ora katon awarna biru.
Arsitek Masjid Sultan Ahmed, Sedefhar Mehmet Aga, diwènèhi mandat supaya ora kudu hémat biaya jroningm nyipta papan ngibadah umat Islam kang gedhé lan éndah iki. Struktur dhasar yasan iki mèh awangun kubus, ukuran 53 x 51 mèter. Kayadéné masjid-masjid liyané, masjid iki diarahaké supaya wong kang ngayahi Salat bisa madhep Ka'bah ing Makkah, kanthi mihrab dumunung ana ing ngarep.
Srebrenica

Srebrenica (Sirilik: Сребреница; pocapané [srɛbrɛnitsa]) iku sawijining kutha lan munisipalitas ing wétan Bosnia-Herzegovina, dumunung ing èntitas Republika Srpska. Srebrenica iku kutha cilik ing pagunungan, kanthi indhustri utama pertambangan uyah lan papan adus banyu panas (spa). Sajeroning Perang Bosnia, kutha iki misuwur dadi papan panggonan pambantéan sing dikenal minangka pambatéan Srebrenica. Ing tanggal 24 Maret, 2007, Déwan munisipal Srebrenica ngangkat résolusi kanggo metu (mardika) saka Republika Srpska; anggota ètnis Serbia ora mèlu mènèhi swara sajeroning résolusi mau.
Ing taun 2005 ana watara 4.000 wong Bosniak ing munisipal iki, ya iku watara saprotelon saka populasi.
Wates-wates ing sènsus taun 1953 lan 1961 ora padha. Ing taun 1953 Muslim ora lumebu pilihan sajeroning sènsus, amarga saka iku golongan iku ngaku wong Yugoslavia. Wong Yugoslavia ora lumebu pilihan ing sènsus taun 1948, amarga saka iku golongan iku ngaku minangka liya-liya.
Masjid Hassan II

Masjid Hassan II inggih punika minangka namaning masjid ingkang dumunung wonten ing wewengkon Casablanca, Maroko. Masjid punika wiwit dipunyasa rikala taun 1980, dipundesain déning arsitèk saking nagara Perancis Michel Pinseau lan dipunbangung déning Bouygues. Masjid punika dipunsebut-sebut minangka masjid ingkang paling ageng angka 2 ing donya sasampunipun Masjidil Karam wonten ing wewengkon Kota Mekah. Masjid punika gadhah minaret ingkang paling inggil wonten ing donya kanthi inggil antawis 210 mèter (689 kaki) lan gadhah kapasitas 25.000 tiyang. Katambah malih kaliyan pelataran ingkang saged nampung kinten-kinten dumugi angka 80 èwu jemaah.
Masjid Hassan II dipunyasa rikala taun 1986-1993 saperlu mèngeti ambal warsa mendhiang Raja Maroko Hassan II. Masjid Hassan II dipunyasa mèpèt ing arah samodra Atlantik saéngga damel katingal kados masjid ingkang wonten ing satengahing laut kados déné sawijining masjid ingkang saestu ing nginggil toya laut. Boten lepat manawi salajengipun masjid punika pikantuk jejuluk minangka "masjid terapung ingkang paling ageng ing donya". Masjid megah punika sapunika dados pralambanging kutha Casablanca.
Teknologi ingkang ingkang kaaplikasikaken wonten ing masjid megah punika kanthi mumpangataken tèknologi cahya laser saperlu pencahayaan lan maringi kaendahan piyambak wonten ing wayah ndalu, panganggonan pemanas lantè saperlu ngontrol temperatur ruangan masjid lumantar lantenipun nalika suhu asrep, penggunaan lawang elektrik, rancangan atap ingkang saged dipunbikak lan tutup kanthi migunakaken tèknologi mutakhir lan sapérangan lantè masjid migunakaken kaca kandel saéngga mungkinaken jemaah sami ningali samudera Atlantik ingkang nyapu wewatunan ing sangandhaping masjid.
Kajawi punika, masjid punika ugi kanthi jangkep gadhah ukuran ingkang ageng sanget kaliyan dekorasi interior ruang salat ingkang ngremenaken, kanthi ukiran tangan para pengukir ingkang panci sampun profésional wonten ing bidangipun, katambah kaliyan dekorasi kasil cetakan semen. Sawijining tim ageng para maestro pengukir wonten ing pekerjakan mligi nangani proyek pembangunan masjid agung punika. Bahan bahan kapilih awujud kayu kayu cedar saking kawasan Atlas, watu pualam saking pagunungan Agadir lan wewatunan granit saking Tafroute.
Langkung saking 6000 seniman maroko dipunpekerjakaken wonten ing proyek pembangunan masjid punika wiwit awal dumugi pungkasaning pembangunan. Kanthi béya proyek dumugi setengah milyar dolar lan sapérangan ageng saking dana pembangunan masjid mau minangka sumbangan saking rakyat Maroko piyambak.
Gerd Baumann

Gerd Baumann ya iku tokoh Antropologi (Antropolog) saka Aachen, Jerman kalairan taun 1953. Pasinaoné olèh saka University of Cologne taun 1975 lan Ph.D. saka Queen’s University of Belfast taun 1980. Baumann naté nglakoni panalitèn lapangan ing pagunungan Nuba, Sudan (1976, 19780-1979) lan Southhall, London (1986-1991). Karya-karya tulisané kang wis diterbitké kaya ta Contesting Culture: Discourses of Identity in Multi-Ethnic London (1996) lan The Multicultural Riddle. Re-Thinking National, Ethnic and Religious Identities (1999). Baumann ngetog ing watesan budaya (cultural boundary) lan lintas-budaya kolektif (collective crosscultural). Panalitèné ing Sudan iku nliti wong désa Nuba kang akèh didayani karo budaya Arab Islam. Akhir-akhir iki, Baumann mbalèni mraceka sinkrètisme agama, ritual lintas bebyaran, aesthetic crossovers, idhé-idhé plurikultural ngenani krabatan. Baumann séda taun 15 Januari 2014 nalika umuré 60 taun.
Maurice E.F. Bloch

Maurice E.F. Bloch ya iku ahli antropologi saka Caen, Prancis kalahiran 21 Oktober 1939. Awité, Bloch njupuk pendhidhikan sarjana (BA) ing London School of Economics (1961). Sabanjuré ing Universitas Cambridge lan oléh gelar Ph.D (1967). Bloch naté nglakoni panlitian lapangan ing Madagaskar ing taun 1964, 1971, lan 1988. Bloch wis nulis karya-karya antropologis kayadéné Placing the Dead. Tombs, Ancestral Villages, and Kinship Organization in Madagascar (1971), (1986) From Blessing to Violence: History and Ideology in the Circumcision Ritual of the Merina of Madagascar, (1992) Prey into Hunter: The Politics of Religious Experience, lan (1998) How We Think They Think: Anthropological Approaches to Cognition, Memory and Literacy. Bloch duwé pisumbangan ya iku manggih analisa psikologi kanggo bab kritik antropologi. Amarga iku dhèwèké karenan lan ahli ing kognitif manungsa.
Thomas J. Csordas

Thomas J. Csordas ya iku ahli antropologi saka Youngstown, Ohio, Amérikah Sarékat, kalairan taun 1952. Pandhidhikané ana ing pawiyatan luhur olèh saka Ohio State University (BA) taun 1974 lan sabanjuré ing Duke University (Ph.D.) taun 1980. Thomas naté nglakoni panlitian antropologis ing Arizona, Massachusetts, Michigan, New Mexico, Carolina lor awit taun 1973 nganti 2003. Saka panlitiané kuwi, dhèwèké nulis karya-karya akademis ya iku antarané The Sacred Self: A Cultural Phenomenology of Charismatic Healing taun 1994 lan Language, Charisma and Creativity: The Ritual Life of a Religious Movement tuan 1997. Ing saban pakaryan lan panlitiané, Thomas iki karenan ing werna-werna subjék panlitian, kalebu ing téori antropologi, tetadhingan agama, kedhokteran, antropologi psikologi, fénoménologi budhaya lan globalisasi. Ing bab antropologi psikologi, dhèwèké naté olèh pangaji the Stirling Award for Contributions in Psychological Anthropology ing taun 1988. Taun 1999–2002, Thomas Csordas didhapuk minangka présiden the Society for the Anthropology of Religion.
Narayana

Narayana utawi Narayan inggih punika minangka nama wonten ing basa Sanskerta ingkang katujokaken kanggé nyebut Wisnu, lan wonten ing kathah basa laladan kontemporer nama India umum. Narayana ugi dipunidéntifikasi minangka Purusha. Wonten ing sapérangan sastra Purana wonten pamanggih ingkang béda ingkang kagayut kaliyan Narayana. Wonten ing Kurma Purana piyambakipun dipunidentifikasikaken kaliyan Brahman lan Krishna-Wisnu, ananginng wonten ing Brahma Purana Vaivarta Narayana dipunanggep béda saking Krishnalan ugi dipunanggep minangka péranganing Krishna.
Narayan inggih punika salah satunggal saking kathah nama Gusti, kados ingkang kamot wonten ing salabeting Weda. Krishna inggih punika inkarnasi saking Brahman kados ingkang dipunsebut wonten ing kitab Mahabharata, ugi gadhah kathah nama. Maharsi Bhisma, simbah kakung saking Pandawa lan Kurawa, saking nginggil papan pasédanipun wonten ing padang Kurusetra, mbangsuli pitakénanipun Yudhistira babagan Gusti, nyebutaken 1000 nama Gusti minangka Sahastranam Wisnu. Ing mriki, Sri Kresna jumeneng minangka Gusti wonten ing wujud manungsa ing sangajenging Bhisma. Nama kaping 244 wonten ing Sahastranam Wisnu inggih punika Narayana, Hrsikesa, Kesawa, Madhawa, Achuta ing pundi nama-nama mau sampun dipun-ginakaken Arjuna kanggé nyebut Sri Kresna wonten ing Bhagawad Gita. Intinipun inggih punika boten wonten bédanipun antawising Kresna kaliyan Narayana. Saben nama minanka sipat-sipat Gustikados ingkang sami kita kenal.
Wonten ing Mahabharata Krishna asring dipunsebut minangka Narayana lan Arjuna minangka Nara. Èpik punika ngidéntifikasi kekalihipun wonten ing wujud jamak 'Krishna', utawi minangka péranganing inkarnasi Wisnu sadèrèngipun, ngéngeti bilih idéntitas mistis kekalihipun minangka Nara-Narayana.
Menawi wonten pewayangan, Narayana (Raden Narayana) punika asmanipun narendra Dwarawati Prabu Sri Bathara Kresna nalikanipun taksih nem lan dereng jumeneng nata.
Wonten ing basa Sanskerta, 'Naara' minangka nama sanès saking toya. Wonten ing basa Sanskerta, nama ingkang sanès kanggé tirta inggih punika 'Naara'. Mahadéwa Wisnu ingkang papan istirahatipun ('Ayana') inggih punika 'Naara' amargi punika dipunsebut Naarayana. "Naara" ugi ateges éntitas gesang (Jiwa). Amargi punika, makna sanès saking Naarayana inggih punika 'papan ngaso kanggé sadaya éntitas gesang'. Hubungan caket Narayana kaliyan tirta ngandharaken penggambaran Narayana wonten ing seni Hindhu saweg jumeneng utawi lenggah wonten ing samodra. Pengejawantahan ingkang wigati saking Narayana inggih punika "Maha Dados ingkang minangka dhasar saking sadaya tiyang".
Hèrmetisisme

Hèrmetisisme, uga karan Hèrmetisme, ya iku tradhisi rélijius, filosofis, lan ésotèris kang mligi dhedhasar tulisané Hèrmes Trismègistus ("Telu Sing Agung"). Tulisan iki duwé prabawa gedhé ing tradhisi ésotèris kulonan lan dianggep wigati nalika jaman Rénaisans lan Réformasi. Tradhisi iki dianggep asal saka prisca theologia, dhoktrin kang ngakoni ananing téologi kang tunggal lan asli. Téologi iku mratélakaké yèn kabèh agama iku saka Sang Hyang kanggo para manungsa ing kala kawuri.
akèh panganggit, kalebu Lactantius, Cyprian of Carthage,Augustine, Marsilio Ficino, Giovanni Pico della Mirandola, Giordano Bruno, Campanella, Sir Thomas Browne, lan Ralph Waldo Emerson, nganggep Hermes Trismegistus iku nabi pagan kang saka kristen. St. Thomas Aquinas medharake manawa Trismegistus iku memper karo dhoktrin Tritunggal.
Kepiyé Hermes Trismegistus éntuk jejuluk "Telu kang Agung" asalé saka Karas Jumara Hermes Trismegistus, ing jeroné karas jumara mau manawa dhèwèké ngerti telung pérangan kawicaksanan ing jagad. Telung kawicaksanan ya iku alkimia, kawruh palintangan, lan teurgi.
Budhaya Turko-Pèrsian

Budhaya Turco-Persian iki nuduhake budaya sing jumeneng ing 9 lan 10th abad (AD) ing Khorasan lan Transoxiana (saiki Afghanistan, Iran, Uzbekistan, Turkmenistan, Tajikistan, bagéan saka Kyrgyzstan lan Kazakhstan). Corak budhaya Pèrsi iki pusaté ing tradisi budhaya saka Iran lan karo wong-wong Turkic budhaya Pèrsi minangka budhaya acuan kanggo akeh generasi Turkik. Ing abad-abasakteruse abad, Turco-Persian budaya bakal digawa-gawa ing luwih dening nelukaken bangsa-bangsa kanggo wilayah tetanggan, pungkasanipun dadi utomo budaya saka ngatur lan kelas elit saka Asia Kulon (Timur Tengah), Asia Tengah lan Asia Kidul (anak bawana India).
Turco-Persian tradition was a variant of Islamic culture. It was Islamic in that Islamic notions of virtue, permanence, and excellence infused discourse about public issues as well as the religious affairs of the Muslims, who were the presiding elite.
Mashallah ibn Athari

Masha'allah ibn Atharī (lair 740 - surut 815) inggih punika salah satunggaling peramal lan ugi minangka astronom saking kitha Basra (sapunika wonten ing Irak modhèren) saking abad kaping wolu ing Pèrsi lan lajeng dados peramal ingkang misuwur ing pungkasaning abad kaping wolu. Tembung Arab ma sha'a allaj nedahaken satunggaling prakawis ingkang dipunparingaken Allah lan dipuntemtokaken déning Alloh ngèngingi nasib ingkang saé utawi ingkang ala ingkang dipunparingaken dhateng tiyang mukmin. Piyambakipun dipunkacani déning penerjemah Latin kanthi nama Messahalla utawi ingkng gadhah nama dados Messala, Macellama, Macelarma, Messahalah. Ing bulan wonten satunggaling kawah ingkang dipunparingi nama the Messala ingkang pikantuk inspirasi saking namanipun piyambakipun. Ilmuwan sejarawan Donald Hill nyerat bilih Mashallah punika asalipun saking Khorasan.
Ing jaman mudhanipun, Masha'allah ibn Athari sampun ndhèrèk partisipasi kanggé manggihaken kitha Baghdad ing taun 762 kanthi makarya kaliyan satunggaling klompik peramal ingkang dipunpandhegani déning Naubakht kanggé ngangkat bab pilihan astrologi ngengingi horoskop kanggé manggihaken kitha punika. Piyambakipun kathah nyerat bab astrologi lan sampun ngasilaken langkung saking kalih dasa karyanipun, lan lajeng misuwur wonten ing abad salajengipun ingkang dipunwiwiti saking Timur Tengah lan lajeng éwah tumuju dhateng sisih kulon nalika astrologi horoskop dipuntransmisikaken malih ing wiwitanipun abad kaping kalih welas wonten ing Éropah.
Mashallah makarya wonten ing babagan panyeratan ing Astral sympathies, ingkang punika ugi misuwur minangka babagan astrologi. Saking karyanipun ingkang langkung sking kalih dasa punika, namung wonten setungal karyanipun ingkang taksih kanthi asli dipunserat mawi seratan Arab, nanging kathah saking seratanipun ingkang dipunserat mawi basa medieval Latin,, Bizantium Yunani lan ing pertalan basa Ibrani. Salah satunggaling bukunipun ingkang paling misuwur wonten ing abad tengahan inggih punika "De scientia motus orbis", ingkang dipunterjemahaken déning Gherardo Cremonese (Gerard sajung Cremona). Risalah Masha'allah punika "De mercibus" ("on prices") inggih punika asiling seratan bab ilmiah ingkang taksih dipunserat mawi basa Arab. Piyambakipun ugi nyerat satunggaling risalaha bab astronomi.
Alkimia lan kimia ing jaman Islam tengahan

Alkimia lan Kimia ing Islam ateges pasinaon alkimia tradhisional lan kimia praktis ing mangsa kawitan (kimia kawitan nitipriksa alam kanthi umum) saka sujana ing donya Islam tengahan. Tembung alkimia asal saka tembung Arab كيمياء or kīmiyāʾ. sing wode saka tembung Mesir kuna kemi, tegesé ireng.
Sawisé bubrahé Praja Romawi Kulon, pangembanging alkimia ngalih ing kakalifahan lan kabudayan Islam. Utawa sing luwih misuwur alkimia Islam jalaran luwih apik katulis ; akèh-akèhé tulisan wiwitan iku katulis nganggo pertalan Arab.
Al-Rāzī nyebutaké prosès-prosès kimia mangkéné:
Sawènèh operasi iki (calcination, solution, filtration, crystallization, sublimation and distillation) sing uga dikenal wis praktekaké déning juru alkimia Aleksandria pra-Islam.
Hamka

HAMKA, cekakan saking Haji Abdul Malik Karim Amrullah, (Maninjau, Sumatera Barat, 16 Fèbruari 1908 - Jakarta, 24 Juli 1981), punika satunggiling sastrawan, ulama lan aktivis pulitik ingkang pinunjul ing Indonésia. Naté mimpin kalawarti Pedoman Masarakat, Gema Islam, Panji Masarakat, lan ngantos dumugi akir hayatipun ngasta kalungguhan minangka Ketua Majelis Ulama Indonesia.
Karya-karya peraih gelar dhoktor kehormatan saking Universitas Al-Azhar (Mesir) punika antawisipun:
Alphonse Arzel

Alphonse Arzel, ganet d'an 20 a viz Gwengolo 1927 e Gwitalmeze ha marvet d'an 21 a viz C'hwevrer 2014, a zo ur politikour breton, bet senedour, ha maer Gwitalmeze etre 1961 ha 2001. Brudet eo ar stourm renet gantañ e penn maered ar c'humunioù saotret gant lanv du an Amoco Cadiz.
Meriadeg Herrieu

Meriadeg Herrieu a oa ur beleg katolik hag ur skrivagner brezhonek. Ganet e oa bet d'an 26 a viz Genver 1924 e Sant-Karadeg en Henbont ha marvet d'an 22 a viz Kerzu 2009 e Santez-Anna-Wened. Mab e oa da Loeiz Herrieu ha da Loeiza er Meliner.
La découverte ou l'ignorance - Histoire de mes fantômes bretons

La découverte ou l'ignorance - Histoire de mes fantômes bretons a zo un teulfilm sevenet gant Vincent Jaglin evit CHAZ Productions er bloavezh 2014.
Pal an teulfilm a oa evit ar sevener kompren perak lod eus e familh a oa aet war hent ar stourm evit dieubidigezh Breizh betek emezelañ ouzh ar Bezen Perrot.
Ar sevener, pa oa krennard, en doa dizoloet e oa bet lod eus e familh o vont e-barzh ar Bezen Perrot, evel Job (Pierre) Hirgair lesanvet Ivarc'h. Marvet e oa en Alamagn e-kerzh bombezadeg ur charreadenn tren, an hini diwezhañ eus ar Bezen Perrot marvet e-pad un emgann.
An titl a zo awenet gant un destenn gant Morvan Lebesque, La découverte ou l'ignorance, tennet eus e bennoberenn Comment peut on être breton, Essai sur la Démocratie française
Ur priz a zo bet roet d'an teulfilm-se, hini an Teulfilm istorel gant "Les Rendez-vous de l'Histoire 2014"
Arz bihanañ

Arz bihanañ a zo un dro-lavar implijet a-benn envel ul luskad arzoù a-vremañ bet diorroet er bloavezhioù 1960 er Stadoù-Unanet. An dro-lavar “arz bihanañ” a zo bet implijet evit ar wech kentañ gant ar prederour breizhveuriat Richard Wollheim e dibenn 1965 er gelaouenn Arts Magazine, diwar-benn un diskouezadeg bet aozet er Green Gallery (New York). El luskad-se e kaver arzourien evel Donald Judd, Carl Andre, Robert Morris ha Sol LeWitt (an daou-se a bellaas eus ar strollad goude ur pennad). Ul luskad a-bouez eo e istor an arzoù en XX kantved, hag al luskad arzoù pouezusañ eo bet er Stadoù-Unanet e dibenn ar bloavezhioù 1960. Ul levezon e vo ivez evit arzourien luskad an arz menozel.
Alies e vez gwelet an arz bihanañ evel un doare da stourm a-enep da zaou luskad all : an eztaoladurezh difetis hag ar pop art. A-fet levezon e c’haller menegiñ ar savour alaman Ludwig Mies van der Rohe, taolennoù Kasimir Malevitch, re Ad Reinhardt ha re Frank Stella. Hervez ar arzourien vihanañ n’eus tra ebet da “santout”, nemet ar pezh a weler. Diginkl an oberennoù zo un dra a-bouez, met n’eo ket ar pal avat. Lod brasañ an arzourien a nac’has just a-walc’h an dro-lavar “arz bihanañ” : skeudenn an oberenn a zo bihanañ, ket an arz e-unan. Labour ha preder an arzourien a zo diazezet war an doare ma vez merzet an traoù, ha penaos e vezont en un tachad : endro an oberennoù a zo stag ouzh an oberennoù. Arzourien zo evel Robert Morris pe Carl Andre a savo oberennoù a laka an tachad da vezañ fetis, re all evel Dan Flavin a ro danvez d’an tachad en ur sklerijennañ anezhañ. Teuzet e vez an oberennoù gant o endro, hag an oberennoù a ziskouez d’an arvester ez eo hollek e zoare da welout an traoù.
An taolennoù bihanañ a zo eeun-tre : daou pe dri liv, ha stummoù diazez : kelc’hioù, karrezioù, eeunennoù. A-bouez bras eo eeunded an oberennoù, dre ma n’eo ket subjektivel tamm ebet an doare da skeudenniñ. N’eus nemet al livioù hag ar stummoù a gont.
Gwelout :
Gwelout :
Gwelout :
Mirdi an Arzoù (Naoned)

Mirdi brasañ Breizh eo Mirdi an Arzoù e kreiz-kêr Naoned, er straed Georges-Clemenceau, hag addigoret e 2017. Talbennoù e savadur, an toennoù hag ar skalieroù meur zo enskrivet e roll ar monumantoù istorel abaoe 1975.
Krouet e oa bet mirdi an arzoù-kaer e 1801 dindan ren Napoleone Buonaparte, war un dro gant 14 mirdi all e Bro-C'hall. Roet e oa bet un daou-ugent bennak a daolennoù dezhañ gant ar Stad, tennet eus ar "Mirdi kreiz" ("musée central", bremañ mirdi al Louvre). Prenet e voe gant kêr Naoned dastumad ar vreudeur Pierre ha François Cacault. Klokaet e voe ar font-se, ennañ meur a oberen a bouez, gant donezonoù ha prenadennoù gant ar gêr skoazellet gant Kevredigezh mignoned Mirdi arzoù-kaer Naoned. Hiziv ez eus fiziet er mirdi oberennoù ouzhpenn gant Dalc'had Rannvroel an Arz a Vremañ (DRAB) Broioù-al-Liger hag ar Greizenn Pompidou.
Savet e voe ar savadur etre 1893 ha 1900, war steuñv an tisavour Clément Josso.
Serret e oa bet e Kerzu 2011, evit daou vloaz d'ar muiañ, a lavared, hag addigoret eo bet e Mezheven 2017 hepken abalamour da zour danzouar dizoloet en diazezoù.
Marelladur (arz)

Arz ar marelladur a zo un arz ma implijer tammoù bihan mein, gwer, pe traoù arall, evit tresañ skeudennoù bras a-walc'h o ment ha speget ouzh ar mogerioù pe ouzh an douar kouls e diabarzh ar savadurioù ha dindan an amzer. Talvezout a rae da ginklañ tier ha temploù en Henamzer, en Hellaz ha Roma. Miret ez eus marelladurioù e ratre eus an Henamzer dreist-holl e Herculanum ha Pompei, hag implijet eo bet war-lerc'h a-hed ar Grennamzer, ha da vare an Azginivelezh italian. Implijet eo bet an arz-se betek hon amzer, met adnevezet eo bet en hag en XX kantved
Div gêr a-bouez zo en arz ar marelladur en deiz a hiriv:
Muzezed

Ar Muzezed, pe Muzed (Μοῦσαι / Moûsai e henc'hresianeg), pe c'hoazh "Merc'hed an Awen", a oa merc'hed Zeus ha Mnemosyne hervez Theogonia ar barzh Hesiodos(53-57 ha 915-917).
Ren a reont war an arzoù, bez' ez int:
Er penn kentañ avat, hervez Pausanias, ne oant nemet teir:
O-zeir int skeudenn ar pezh a zo ezhomm en arz ar barzhoniañ.
Hervez Cicero e oant peder:
Daou annez a oa dezho, hervez ar mojennoù:
Bugale o dije bet :
En oberennoù arzel e vez aes anavezout anezho pa vezont o-nav, ha gant an doue Apollon. Met gant o binvioù boas e c'haller o anavezout ivez pa vezont o-unan:
Yannick Jadot

Yannick Jadot, bet ganet d'ar 27 a viz Gouere 1967 e Clacy-et-Thierret (Aisne), a zo ur politikour ha stourmer ekologour gall.
Ezel eo eus Ar Re C'hlas adalek 1999. Rener koulzadoù Greenpeace Bro-C'hall eo etre 2002 ha 2009. Dilennet eo kannad europat en anv EELV-Ar Re C'hlas abaoe ar 7 a viz Even 2009. Danvez prezidant eo e dilennadegoù prezidant ar republik Bro-C'hall e 2017 araok en en dennañ evit Benoît Hamon, danvez prezidant ar Strollad sokialour. Danvez prezidant eo adarre e 2022.
Yannick

Yannick zo stumm gallek Yannig, adstumm an anv-badez Yann. Roet e vez d'ar baotred hag a-wechoù d'ar merc'hed, marteze dre un droukvesk gant an anv-merc'hed Janig. Yanic ha Yanik zo stummoù all a gaver e Kebek.
Breizh
Bro-C'hall
Kanada
An Ekologourien

An Ekologourien (Les Écologistes), bet anvet Europa Ekologiezh Ar Re C'hlas pe Europe Écologie Les Verts, zo ur strollad politikel krouet e 2010 en ur gendeuziñ Europe Écologie hag Ar Re C'hlas.
Danvez prezidant a voe Yannick Jadot e dilennadeg prezidant ar Republik c'hall e 2022, ha mont a reas 4,63 % eus ar votoù eztaolet gantañ.
Dilennadeg prezidant ar Republik c'hall e 2022

Dilennadeg prezidant ar Republik c'hall 2022 a vo e miz Ebrel 2022 evit dilenn prezidant ar Republik c'hall evit pemp bloaz dre ar votadeg unanv gant div dro.
Daouzekvet dilennadeg ar prezidant eo er Pempvet Republik c'hall. D'an 10 a viz Ebrel 2022 e oa an dro gentañ, hag aozet a vo an eil tro etre an daou zen erruet da gentañ d'ar 24 a viz Ebrel 2022. Goude an dilennadeg-se e vo aozet dilennadegoù ar gannaded e miz Even.
Emmanuel Macron (LREM) eo ar prezidant kimiader, mont a ra war ar renk evit un eil leuriadur, hervez m’eo aotreet gant ar Vonreizh. Daouzek den zo war ar renk.
35 923 727 den o deus votet diwar 48 747 876 (26,31% a zo chomet hep votiñ).
Addilennet a voe Emmanuel Macron (58,54% eus ar mouezhioù eztaolet) a-enep Marine Le Pen (41,46% eus ar mouezhioù eztaolet). 28,01% eus an dud a zo chomet hep votiñ.
Janig Stephens

Ur yezhourez eo Janig Stephens. Tregeriadez ha brezhonegerez a-vihanik eo. Ul lodenn vras deus he buhez he deus kaset e Kembre, nepell diouzh Kerdiz, lec'h m'he doa desavet he bugale e brezhoneg. Bremañ eo-hi distroet da Vreizh da chom.
C'hoariet he deus e-barzh film berr Madeleine Guillo-Leal Disoñjal (2022).
Stephens, J. 1999. 'Aspects du bilinguisme précoce en Bretagne et au Pays de Galles', e-barzh Klask 5 ; Le bilinguisme précoce en Bretagne, pays celtiques et Europe atlantiquep. 35
Stephens, J. 1993. 'The Syntax of Noun Phrases in Breton', e-barzh Journal of Celtic Linguistics, 129-150.
Stephens, J. 1992. 'Structure du groupe nominal en breton', e-barzh Presses Universitaires de Vincennes 21.
Stephens, J. 1990. 'Non-finite Clauses in Breton', e-barzh Celtic Linguistics, Martin, Fife and Poppe, Amsterdam, John Benjamins.
Borsley, R.D. ha J. Stephens. 1989. 'Agreement and the Positions of Subjects in Breton', e-barzh Natural Language and Linguistic Theory 7, 407-428.
Stephens, J. 1983. 'Talvoudegezh ``o hag ``en ur', e-barzh Hor Yezh 152, 23-31.
Stephens, J. 1982. Word Order in Breton, tezenn (diembann), Skol-Veur London.
Madeleine Guillo-Leal. 2022. Disoñjal. film berr produet gant Abordage Films hag All In One Production.
Jouitteau, Mélanie. 2020. Janig Bodiou-Stephens, an avanturourez trankil. Pobl Vreizh, 4 p. texte.
O'Stravaganza

O'Stravaganza a zo un albom savet gant Hughes de Courson.
Labour De Courson a zo un tamm evel ur meskaj sonerezh eus ar bed. Savet eo gant kempennadurioù a genstroll sonerezh keltiek gant sonerezh klasek. E bal a oa krouiñ ur meskaj etre sonerezh Iwerzhon ha sonerezh barok. Al lodenn vrasañ a zo sonerezh-benveg, war-bouez an ton "Berceuse de Grainne pour Diarmait" diazezet war ur barzhoneg e gouezeleg eus kelc'hiad Ossian. An ton a zo kemeret diwar hini Vivaldi : "Nisi Dominus cum dederit". Sonerezh Vivaldi zo c'hoariet gant ar strollad Il Giardino Armonico, renet gant Giovanni Antonini. Degemeret eo bet mat ar bladenn gant ar selaouerien, ha war al leurenn ivez, dreist-holl e-pad Emvod ar Gelted, e festoù Kemper, Gwengamp, hag e fest ar sonerezh barok Herne (Alamagn).
Donna Summer

Donna Summer (ganet LaDonna Andrea Gaines d'an 31 a viz Kerzu 1948 e Dorchester – marvet d'ar 17 a viz Mae 2012 e Key West) a oa ur ganerez disko amerikan. Lakaet e vo da vojenn ar sonerezh disko er bloavezhioù 1970 ha 1980. E-touez he c'hanaouennoù brudetañ emañ Love to Love You Baby, I Feel Love (bet kanet gant Beyoncé, Jimmy Somerville, John Frusciante, Kylie Minogue, Madonna da-geñver Confessions Tour ha gant David Vendetta e 2007), Last Dance (Grammy Award 1978 er rummad Best R&B vocal performance female), Hot Stuff (Grammy Award 1979 er rummad Best rock vocal performance female, hag a glever ivez er film The Full Monty), Could It Be Magic , On The Radio et She Works Hard For The Money. En holl e voe gwerzhet ouzhpenn 130 milion a bladennoù ganti.
No Place to Hide (kanaouenn)

Patrom:Single infobox
"No Place to Hide" eo single kentañ ar strollad nu-metal Korn evit o eil fladenn Life Is Peachy. Kregiñ a ra ar ganaouenn gant un digoradur sonet gant an izgitar ha gitarioù skiltr ha taboulinoù doare funk a vez kavet enni.
Desellet e vez ar ganaouenn-mañ evel an hini gentañ o vezañ bet merket war ar chadenn MTV hag a reas berzh bras a-walc'h, ha dreist-holl er Rouantelezh-Unanet. Daoust d'un ezvezañs a glip filmet evit ar single-mañ e voe graet gant MTV ur meskaj a skeudennoù tennet eus klipoù eus ar video Who Then Now? hag eus videoioù kozh ar strollad.
E 1998 e voe kaoz da reiñ ar Grammy d' ar ganaouenn evel ar Gwellañ Kanaouenn Metal (Best Metal Performance). An eil gwech e oa da g-Korn bezañ anvet er rummad-se.
CD 1:
CD 2:
CD 3:
Jeff Beck

Geoffrey Arnold "Jeff" Beck (24 a viz Even 1944 e Wallington, Londrez - 10 a viz Genver 2023 e Sussex ar Reter), a oa ur gitarour rock saoz. Sonet en deus e-barzh meur a strollad pouezus dalaek 1964 betek 2023.
E zoare da seniñ rythm'n'blues ha jazz a lakaas anezhañ da vezañ unan eus gitarourien wellañ e rummad.
Goude c'hwitadenn an eil "Jeff Beck Group" e 1972 e krouas Beck al laz Beck, Bogert & Appice, un trikon gant Carmine Appice (taboulinoù) ha Tim Bogert (gitar boud). Met ne oa ket berzh gante, neuze e tivizjont echuiñ gant ar strollad. E 1975 e krouas Beck un albom Jazz fusion anvet Blow by Blow. Diouzhtu e resevas meur a varnadenn vat, hag e pignas e 4vet plas ar Charts US. Heuliet e voe gant an albomWired e 1976, ur c'henlabour gant ar c'hlavierour Jan Hammer, hag a resevas kement a vrud.
Resev a reas Jeff Beck e 3vet Grammy Award evit ar gasadenn wellañ e Rock ar wech-mañ, gant ar sonenn Dirty Mind tennet eus an albom You Had It Coming (2001).
E albom eus 2003 a laka war wel ar stil elektro-gitar implijet war e zaou albom diwezhañ. A-drugarez d'ar sonenn Plan B e resevas e 4 Grammy Award.
Daonet

Daonet zo ur strollad sonerien rock, bet savet e 2000 e Naoned, hag a gan e brezhoneg. Abaoe 2001 e son Daonet e vuzik rok war leurennoù Breizh ha tro-dro. Gitar tredan, tonioù keltiek, kan e brezhoneg penn-da-benn ha leun a startijenn ganto. Goude tost kant abadenn "sko-barzh" en deus enrollet an triad Naonediz ur bladenn-arc'hant nevez e 2008 : Rok a raok.
(Maxi 3 titl) bloavezh 2003
(Maxi 5 titl) bloavezh 2008
(albom 12 titl) bloavezh 2012
Tokyo Fiancée (film)

Tokyo Fiancée is a 2014 Belgian romance-drama film written and directed by Stefan Liberski. It is based on Amélie Nothomb's 2007 autographical novel of the same name. The movie tells the story of a 21-year-old Belgian woman, Amélie (Pauline Étienne), who has a romance with Rinri (Taichi Inoue), a young Japanese man in Tokyo. She met him when she offered French language tutoring services through a bulletin board. It was selected to be screened in the Contemporary World Cinema section at the 2014 Toronto International Film Festival. It received three nominations at the 5th Magritte Awards.
Amélie (Pauline Étienne) is a Japanese-born Belgian woman who left Japan at the age of five with her parents and returned to Belgium. At the age of 20, she decided to return to Japan to reconnect with the Japanese culture. She moves to a small apartment in Tokyo. To make a living, she puts up a small poster offering French language tutoring. A young man, Rinri (Taichi Inoue), is interested by the offer and starts taking language lessons with her. Rinri also invites her to a party, where she met Yasmine (Alice de Lencquesaing) and Christine (Julie Le Breton). Amélie also met Rinri's parents at his house.
The two quickly become romantically involved. Rinri helps her to further learn about Japanese culture and language by taking her to the theatre, restaurants, and other places. She also took a trip to the woods near Mount Fuji alone, where she gets lost and survives a cold night in a remote cabin. In a gathering with Rinri's friend, it is revealed that Rinri is part of a Francophile community.
Rinri and Amélie took a trip to Sado Island. There Rinri proposes marriage to Amélie, she declined but proposes an engagement instead. She got accepted for a job at a Japanese company, but she is not happy with the job.
Not long after, the 2011 Tōhoku earthquake and tsunami devastate Japan, causing major damage and loss of life. Her neighbours, Yasmine, and Rinri told her that she must return to Europe, as the disaster is for the Japanese people to deal with. Rinri's father got her a plane ticket to Europe, and she returns there. In a narration, she says that she never saw Rinri again and that she heard that he had married a Frenchwoman, a general's daughter. As for her, she'll keep that for another time.