davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Circuitul ATP 2022

ATP Tour 2022 reprezintă o serie de turnee de tenis pentru bărbați, organizate de Asociația Profesioniștilor din Tenis (ATP) pentru sezonul 2022 de tenis. Calendarul ATP Tour 2022 cuprinde turneele de Grand Slam (supravegheate de Federația Internațională de Tenis), Turneul Campionilor, ATP Tour Masters 1000, Cupa ATP, seria ATP Tour 500 și seria ATP Tour 250). De asemenea, sunt incluse în calendarul 2022 Cupa Davis (organizată de ITF), Finala ATP Next Gen, Cupa Laver, însă nici unul dintre acestea nu distribuie puncte de clasament.
Ca parte a reacției sportive internaționale la invazia rusă a Ucrainei, ATP, WTA (Women's Tennis Association), ITF și cele patru turnee de Grand Slam au anunțat împreună că jucătorii din Belarus și Rusia nu vor avea voie să joace sub nume sau steaguri ale țărilor lor, dar rămân eligibili pentru a juca evenimente până la o nouă notificare.
Acesta este programul evenimentelor din calendarul 2022.
Următoarele turnee au fost anulate din cauza pandemiei de COVID-19.
Aceste tabele prezintă numărul de titluri de simplu (S), dublu (D) și dublu mixt (X) câștigate de fiecare jucător și fiecare țară în timpul sezonului, în cadrul tuturor categoriilor de turnee ale turneului ATP 2021: turneele de Grand Slam, Turneul Campionilor, ATP Tour Masters 1000, seria ATP Tour 500, seria ATP Tour 250. Jucătorii/țările sunt sortate după:
Mai jos sunt clasamentele anuale ATP ale primilor 20 de jucătorie de simplu și de dublu.
Punctele se acordă după cum urmează:
Mai jos sunt enumerați jucătorii notabili (câștigători ai unui titlu de turneu principal și/sau parte a Top 100 din clasamentul ATP la simplu sau primii 100 la dublu, timp de cel puțin o săptămână) care și-au anunțat retragerea din tenisul profesionist, au devenit inactivi (după ce nu au jucat mai mult de 52 de săptămâni) sau au fost interziși definitiv să joace, în sezonul 2022:
Argilă

Argila este o rocă sedimentară cu granulație fină (< 2 µm), alcătuită dintr-un amestec de silicați și din fragmente de cuarț, mică etc. Este întrebuințată în olărie, la lucrări de construcție, în sculptură, etc.
Mineralele din argilă se formează prin acțiunea chimică îndelungată a acidului carbonic și a altor solvenți naturali.
Argilele primare, denumite și caoline se găsesc în locul formării lor pe când argilele secundare se găsesc departe de locul formării lor fiind mutate de eroziune și apă.
Straturile argiloase fiind impermeabile, joacă un rol în reținerea apei de infiltrație și în formarea pânzei de apă freatică.
Minerale argiloase sunt de obicei formate pe perioade lungi de timp prin dezagregarea chimică treptată a rocilor, de obicei, de silicat de aluminiu, prin concentrații mici de acid carbonic și alți solvenți diluați. În urma intemperiilor acești solvenți, de obicei acizi, migrează prin stâncă după scurgerea prin straturile superioare erodate. În plus față de procesul de dezagregare chimica cauzat de intemperii, unele minerale argiloase sunt formate prin activitatea hidrotermală. Depozitele de argilă se pot constitui în loc ca depozite reziduale în sol, dar depozitele groase, de obicei, sunt formate ca urmare a unui proces de sedimentare secundar prin depunere, după ce au fost erodate și transportate de la locul lor de origine de formare. Depozitele argiloase sunt de obicei în marile lacuri și bazinele marine.
Argile primare, de asemenea, cunoscute sub numele de Caoline, se află la locul de formare. Depozite secundare de lut au fost mutate de eroziune și de apă din locul lor primar.
Argila împiedică proliferarea microbilor sau a bacteriilor patogene. Egiptenii foloseau argila la mumificare, cunoscând acțiunea sa antiseptică.
Argila se deosebește de alte soluri cu granulație fină prin diferențele de mărime și cele mineralogice. Nămolurile (soluri cu granulație fină) care nu cuprind minerale argiloase, tind să aibă dimensiuni mai mari decât particulele de argilă. Dar există unele suprapuneri în dimensiunea particulelor, cât și în ceea ce privește alte proprietăți fizice, și există multe depozite apărute în mod natural care cuprind atât nămoluri cât și zgură. Distincția dintre nămol și argilă variază în funcție de disciplină. Geologii și pedologii consideră că separarea dintre cele două soluri are loc la o dimensiune a particulelor de 2 microni (argilele fiind mult mai fine decât nămolurile), sedimentologii folosesc adesea dimensiunea de 4-5 μm pentru a face diferența între soluri, iar chimiștii pot folosi dimensiunea de 1μm. Inginerii geotehnici fac distincția între nămoluri și argile pe baza proprietăților de plasticitate ale solului, măsurat prin Limite ale solurilor Atterberg. ISO 14688 clasele particulelor de argilă, ca fiind mai mici de 2 microni și nămoluri mai mari.
Până în Evul Mediu și mai târziu, lutul bătut era folosit pentru construcția caselor de paiantă. În România, una dintre cele mai vechi case din lut care se mai păstrează până azi a fost construită în 1730 în Baia Sprie.
Dasht-e Lut

Dasht-e Lut (în persană کویر لوت, scris și Dasht-i-Lut), cunoscut și ca Deșertul Lut, este un deșert sărat mare din provincia Kerman, Iran. Acesta este al 25-lea cel mai mare deșert din lume. Cu o temperatură de 70.7°C (159°F) măsurată prin telemetrie la suprafața nisipului, acesta este unul dintre cele mai fierbinți locuri din lume.
Ghințură galbenă

Ghințura galbenă (Gentiana lutea) este o plantă cu flori din familia Gentianaceae.
Gentiana lutea - H - 40-140 cm. Plantă perenă robustă, are rizom gros de 2-2 cm, scurt, din care pornesc 3-5 rădăcini verticale, brune gălbui. Tulpina este fistuloasă, frunzele opuse, lat oval eliptice, cu 5-7 nervuri proeminente paralele. Flori cu pedicel lung, caliciu albicios și corolă galbenă, dispuse în cime la subțioara frunzelor. Fruct capsulă cu 2 valve. Înflorirea are loc VI-VIII. OCROTITĂ DE LEGE! Plantă medicinală. Se găsește în zona alpină, prin pajiști instalate pe soluri scheletice bogate în humus. În sudul și centrul Europei, Asia Mică. 'Ghințura galbenă este o plantă robustă. Tulpina poate avea și un metru înălțime.
Florile sunt mari și de culoare galbenă. Ele stau în buchete dese la subsuoara perechilor de frunze ca niște coșulețe aflate în partea superioară a tulpinii. Corola are tubul scurt și 5-6 diviziuni lungi. Ghințura galbenă înflorește în lunile iulie-august.
Frunzele verzi-albăstrui sunt mari, eliptice, late, așezate în perechi. Ele au 5-7 nervuri puternice.
Este o plantă medicinală: rădăcina sa lungă și foarte groasă este utilizată în farmacie, datorită proprietăților sale digestive și tonice. Ghințura galbenă recoltată în toamna anului III de viața este folosită ca plantă medicinală sau la producerea unui rachiu amar folosit ca aperitiv. Se recoltează cu plugul fără cormană, rădăcinile se decoltează cu secerea.
Ghințura galbenă se recomandă la gastrita hipoacidă, tulburările dispeptice. Stimulează intens secrețiile salivare și gastrice; este antihelmintică; colerectic-colagogă, antimalarică, antipiretică.
În România, ghințura galbenă crește în munții Carpați pe grohotișuri și pe coastele însorite ierboase, uneori și în zonele de pădure, în flora spontană. Planta este declarată monument al naturii.
Are condiții optime de cultivare la altitudinea de 400–800 m în județele Neamț, Prahova, Brașov, dar poate fi cultivată și în alte zone subcarpatice. Însămânțarea se face cu semănătoarea în pragul iernii.
Marele Deșert din Iran și Afganistan

Marele Deșert din Iran și Afganistan (Dasht-e Lut și Dasht-e Kavir) este situat pe podișul Iranian și în Afganistan. El este amplasat pe tropicul racului în estul Iranului, fiind sub influența alizeelor, clima aridă fiind accentuată de munții care formează un paravan de oprire a ploilor.
Dasht-e Lut are o suprafață de 166.000 km², fiind situat la sud-vest de munții Zagros (4.550 m) într-o regiune de podiș; este cel mai mare deșert din Iran. La nord se află deșertul Kavir, care după mărime este pe locul al doilea în Iran. Această așezare a deșertului face ca clima să fie deosebit de uscată cu o cantitate de precipitații de 50 mm/an și temperaturi ce ating vara 70,7 °C, fiind unul dintre locurile cele mai fierbinți din lume. Pe când în sud-vest este o regiune supusă intens erozunii, în sud-est sunt dune de nisip ce ating 200 m înălțime. Regiunea de deșert este în cea mai mare parte nelocuită, în partea de putând fi întâlniți vara nomazi care iarna se deplasează în direcția Golfului Persic.
Dasht-e Kavir este numele deșertului sărat situat și el pe podișul iranian la nord de Lut. El se află într-o depresiune înaltă între munții Zagros, care se află la sud și la nord munții Elburs (5.671 m). La fel ca și Lut, și aici domnește o climă aridă, neprietenoasă, accentuată de depunerile de sare.
Qanate se află la marginea de sud a deșerturilor Lut și Kavir. Aici se află oaze numeroase, cu fântâni (canale orizontale) numite „qanat”, apa provenind din precipitațiile căzute în munți. În regiune se află ca. 22.000 de qanate. Acest sistem de obținere a apei s-a extins până în China.
Deșertul se întinde în tot sudul Afganistanului, în regiunea centrală muntoasă și în nordul Afganistanului, unde cantitatea de precipitații este mai mare ca în sud, care este zonă aridă. Râul Hilmend (1.125 km) desparte în două regiunea de deșert. Partea de est a deșertului este „Rigestan” (deșert nisipos), care are vegetație săracă, și ocupă o suprafață de 25.000 km². La vest de râu se află „Dasht-e Margoh”, un deșert cu pietriș și argilă, pe alocuri cu depuneri de sare.
Encrusted Pottery culture

The Encrusted Pottery culture was an archaeological culture of the Early to Middle Bronze Age (c. 2000-1400 BC) originating in the Transdanubian region of western Hungary. It emerged from the Kisapostag culture, which was preceded by the Somogyvár-Vinkovci culture. The Encrusted Pottery culture expanded eastwards and southwards along the Danube into parts of Croatia, Serbia, Romania and Bulgaria in response to migrations from the northwest by the Tumulus culture, resulting in the emergence of groups such as Dubovác–Žuto Brdo in Serbia and Gârla Mare–Cârna in Romania, which are considered to be southern manifestations of the Encrusted Pottery culture. The culture was named after its distinctive pottery decorated with incised designs inlaid with white lime, and southern groups are notable for the production of figurines or idols decorated in the same style. Stylistic similarities have also been noted between Encrusted Pottery artefacts and artefacts from Mycenaean Greece.
Four Y-DNA testings from the Balatonkeresztúr mass grave burial dated to the Encrusted Pottery Culture can be assigned to I2a-M223>>L1229 which is I2a2a1b (group I2a-M223 was present in Megalithic cultures from the British Isles to today’s Czechia), while two males' Y-DNA could be assigned to the R1b-Z2103 clade, which appears in contemporaneous populations such as in Bell Beaker period samples from Hungary or a Vucedol culture associated individual from Croatia (in whichever case the most ancient samples come from the Pontic steppes). The ancestry composition of the eight individuals buried was ~29% hunter-gatherer, ~46% European farmer, ~25% western steppe herder. Some individuals had up to ~47% Mesolithic hunter-gatherer ancestry, despite this component being thought to be highly diluted by the time of the Early Bronze Age.
Kosiv painted ceramics

Kosiv painted ceramics are traditional national Hutsul handicrafts, one of the varieties of Ukrainian ceramics. It is known for its pottery products such as various tableware, children's toys, souvenirs, stove tiles, decorative tiles. It is distinguished by a complex production technology and special drawings. Traditionally, ceramics from the village of Pistyn are also included in Kosiv ceramics.
On 13 December 2019, Kosiv painted ceramics were inscribed in the UNESCO Intangible Cultural Heritage Lists.
The surroundings of Kosiv in Ivano-Frankivsk Oblast are rich in clay, so pottery has been developed here since ancient times. The formation of Hutsul pottery took place from the 15th century, but the most famous became Kosiv pottery, which got its name from the place of its creation. In many villages of the Hutsul region, the main craft was pottery, which allowed local craftsmen to quickly develop and acquire their special, unique style. This style developed, forming new types of manufacturing and painting techniques.
Hutsul craftsmen produced pots, jugs, bowls, mugs - all the necessary household utensils. But functional and decorative ceramics, as we know them today, developed at the end of the 18th and the beginning of the 19th centuries. These were mostly candlesticks and tiles. Tile stoves made in Kosovo were readily sold not only in Hutsul region, but also in Romania and Hungary. The oldest Kosiv tiles are kept in the museums of Bucharest and Vienna. Pottery was decorated with water-colored drawings of various types: stylized images of flowers, trees, animals (horse, deer, bear, birds), various human types (hunter, warrior, postman, music, etc.), saints (most often St. Yuri and St. Nicholas). Quite often, whole household scenes were drawn on the tiles.
In 1959, the Department of Artistic Ceramics was opened at the Kosiv School of Applied Arts (now KDIPDM LNAM ). Its specificity is based on the best achievements of the pottery heritage of Kosiv, Pistynia and Kutiv. In 1960, the Art Fund of the Ukrainian SSR under the Union of Artists was organized in Kosiv. In 1968, the artistic production plant of the Art Fund of the Ukrainian SSR was organized. In 1981, the Kosiv branch of the Artists' Union was formed on the basis of the Ivano-Frankivsk Union of Artists, which enabled artists to work separately, having their own branches.
Nicolae Minovici Folk Art Museum

The Dr. Nicolae Minovici Folk Art Museum (Romanian: Muzeul de Artă Populară „Prof. Dr. Nicolae Minovici”) is a museum located at 1 Dr. Nicolae Minovici Street in the Băneasa district of Bucharest, Romania.
Initially built as a retreat on the city outskirts for Nicolae Minovici between 1906 and 1907, the house evolved into Bucharest's first folk art museum, with an expansive collection of ethnographic displays. The building was designed by the owner's friend, Cristofi Cerchez, in the Romanian Revival style.
The museum building is listed as a historic monument by Romania's Ministry of Culture and Religious Affairs.
44°29′03.48″N 26°04′31.08″E﻿ / ﻿44.4843000°N 26.0753000°E﻿ / 44.4843000; 26.0753000
Mohamed Banka

Mohamed Simba Banka ,(alizaliwa 24 Septemba, 1984) ni mchezaji wa zamani wa timu ya taifa ya Tanzania, aliyecheza kama kiungo wa kati.
Aliwahi kuchezea klabu mbalimbali nchini Tanzania kama vile Simba SC, Young Africans SC, Coastal Union, Moro United na Friend Rangers, pia na baadhi ya klabu nje ya mipaka ya Tanzania ikiwemo klabu ya Bandari Mombasa ya nchini Kenya
Nyuki wasiodunga

Nyuki wasiodunga (pia huitwa nyuki wadogo; kwa Kiingereza: "stingless bees") ni kundi kubwa la nyuki (kama spishi 550 zilizoelezewa) kwenye kabila la Meliponini. Waandishi wengine huwaweka kwenye nusukabila Meliponina. Nyuki wasiodunga wapo kwenye familia ya Apidae, na wanahusiana kwa karibu na aina nyingine za nyuki wakiwemo nyuki-asali, nyuki-bungu pamoja na nyuki wa jenasi za Bombus na Euglossini (nyuki-okidi).
Nyuki wa kabila Meliponini wana msumari au kichomaji japokua ni mdogo sana na hautumiki kwenye kujilinda kama nyuki wengine mfano nyuki wa jenasi ya Apis. Badala yake wanatumia mbinu nyingine za kujilinda. Nyuki wa kabila la Meliponini sio aina pekee ya nyuki wasiodunga; nyuki wote wa kiume na nyuki wa kike wa wa baadhi ya familia nyininge kama Andrenidae pia hawadungi. Baadhi ya nyuki wasiodunga wanaweza kung'ata kwa nguvu.
Nyuki wasiodunga ni aina ya wadudu wa kijamii ambao huishi kwa makundi yenye mgawanyo wa kazi ndani yake.
Nyuki wasiodunga wanapatikana maeneo mengi ya kitropiki duniani kote ikiwemo maeneo ya Afrika, Australia, Asia na Amerika. Inasemekana asili ya nyuki wasiodunga ni Amerika ya kusini kwa sababu mbalimbali ikiwemo wingi wa spishi kulinganisha na maeneo mengine, uwepo wa spishi za zamani na uwepo wa spishi zenye utofauti mkubwa.
Kutoka Afrika spishi 34 za nyuki wasiodunga zimeelezwa, ambazo zimegawanyika katika jenasi 10. Utafiti wa uanishaji wa kisayansi wa nyuki wasiodunga bado unaendelea. Afrika ya kati na Afrika Mashariki kuna spishi aina tofauti nyingi zaidi kushinda maeneo mengine ya Afrika ambapo jumla ya spishi 17 hupatikana kwenye kila moja ya maeneo hayo. Afrika Magharibi spishi 14, na Kusini mwa Afrika spishi 10. Spishi ya Meliponula roubiki inapatikana nchini Gabon pekee . Spishi za nyuki wasiodunga wapatikanao Afrika ni:
Nyuki wasiodunga hupatikana zaidi kwenye misitu na kwa kiasi kidogo kwenye savana. Hujenga makazi yao na kuishi maeneo mbalimali ikiwemo kwenye miti, maeneo ya wazi ya ndani ya miti, ardhini au kwenye vichuguu.
Nyuki wasiodunga wana umuhimu mkubwa kwenye ikolojia na hata uchumi. Wanatoa huduma za uchavushaji wa mimea na mazao mbalimbali, hivyo kuchaninga kwenye kutunza bionuwai na uzalishaji wa mazao ya kilimo.
Baadhi ya spishi za nyuki wasiodunga hufugwa kwa ajili ya asali ambayo ina thamani kubwa na inasemekana kua tiba ya magonjwa mbalimbali.
Flower Msuya

Flower Ezekiel Msuya (alizaliwa Kifula, Ugweno, sehemu ya Wilaya ya Mwanga, Mkoa wa Kilimanjaro, Tanzania, 1959) ni mtaalamu wa magugumaji (stadi za mwani) kutoka nchini Tanzania. Ana utaalamu katika algaculture (kilimo cha mwani wa baharini) na aquaculture (kilimobahari).
Flower Ezekiel Msuya alipata Shahada ya kwanza (BSc) katika botani na takwimu kutoka Chuo Kikuu cha Dar es Salaam. Alipata Shahada ya Uzamili (MSc) katika uvuvi na aquaculture kutoka Chuo Kikuu cha Kuopio nchini Finland. Kwa msingi wa kozi ya phycology (masomo ya algae na seaweed), alijenga shauku kuhusu kilimo cha magugmaji. Alipata PhD katika aquaculture iliyounganishwa na seaweed kutoka Chuo Kikuu cha Tel Aviv mwaka 2004. Utafiti wake, "The Influence of Culture Regimes on the Performance of Seaweed Biofilters in Integrated Mariculture", ulijikita katika kutumia magugumaji kama chujioasili kwa maji ya taka kutoka kwa samaki.
Kuanzia mwaka 1993 hadi 1996, Msuya alifanya utafiti kuhusu athari za kijamii na mazingira za kilimo cha mwani. Aliongoza kuanzishwa kwa kilimo cha magugumaji kusini mwa Tanzania mwaka 1995 na 1996. Kuanzia mwaka 2005 amekuwa akifanya utafiti kuhusu teknolojia za kuongeza thamani ya magugumaji (kwa mfano, kutengeneza mitandao ya tubuli).
Tangu mwaka 2017, Msuya amekuwa sehemu ya timu inayotekeleza mradi wa GlobalSeaweedSTAR ili kulinda mustakabali wa aquaculture ya magugumajji dhidi ya athari za mabadiliko ya tabianchi katika nchi kama Tanzania, Ufilipino na Malaysia. Mradi huu unashirikisha Scottish Association of Marine Science (SAMS) na unafadhiliwa na UK Research and Innovation Global Challenges Research Fund.
Msuya amefanya kazi kama afisa utafiti katika Taasisi ya Utafiti wa Uvuvi ya Tanzania (TAFIRI) huko Kigoma, Tanzania. Yeye ni mtaalamu mstaafu na mchunguzi mkuu katika Biolojia ya Baharini katika Taasisi ya Sayansi ya Baharini ya Chuo Kikuu cha Dar es Salaam kilichopo Zanzibar. Mahitaji ya kukuza sekta ya Tanzania ili kuhimili athari za mazingira ni kipengele muhimu cha kazi yake.
Msuya ni mmoja wa wakufunzi watano wa kimataifa katika Innovation na Cluster Facilitation. Anafundisha kuhusu teknolojia za kilimo cha magugumaji, kuongeza thamani na kuunganisha magugumaji na bidhaa zingine za baharini kama matango bahari, majumba ya samaki na samaki wa baharini.
Msuya amefanya kazi na FAO, WIEGO, UNIDO na WWF. Amechangia kuanzishwa kwa kilimo cha seaweed katika Mauritius, Rodrigues na Mayotte.
Yeye ni mwanachama wa Tropical Agriculture Association (TAA), Royal Society of Biology (RSB), World Aquaculture Society (WAS), International Seaweed Association (ISA), Western Indian Ocean Marine Science Association (WIOMSA) na Pan African Competitiveness Forum (PACF).
Msuya ni mwasisi na mwenyekiti wa Zanzibar Seaweed Cluster Initiative (ZaSCI). Kama sehemu ya mpango huu, amechangia kutengeneza bidhaa za seaweed ikiwemo poda, vipodozi na vyakula. ZaSCI pia inasaidia Zanzibar kupanua uchakataji wa seaweed kwa kutekeleza mimea ya uchakataji ya seaweed kwa semi-refined carrageenan (geli inayopima ubora wa seaweeds nyekundu zinazolimwa visiwani).
Itifaki ya Nagoya

Itifaki ya Nagoya (kwa Kiingereza: Nagoya Protocol on Access to Genetic Resources and the Fair and Equitable Sharing of Benefits Arising from Their Utilization) ni makubaliano ya kimataifa yaliyoafikiwa tarehe 29 Oktoba 2010 huko Nagoya, Japani kwenye mkutano wa nchi wanachama wa Mkataba wa Umoja wa Mataifa kuhusu Bioanwai.
Baada ya kuidhinishwa na nchi 50 na Umoja wa Ulaya mnamo 14 Julai 2014, ilianza kutumika siku 90 baadaye, kuanzia tarehe 12 Oktoba 2014. .
Itifaki ya Nagoya inaunda mfumo wa sheria ya kimataifa wa ufikiaji kwa rasilimali za kijenetiki na ugawaji sawa wa faida kutokana na matumizi yake. Kwa msingi wa ridhaa ya pande zote, usawa unalengwa kupatikana kati ya masilahi tofauti za nchi zenye asili ya rasilimali za kijenetikia na nchi ambako rasilimali za kijenetikia hutumiwa. Zaidi ya yote, uharamia wa kibiolojia unaoshutumiwa na nchi zinazoendelea unalengwa kuzuiwa kwa njia hii.
Mifano ya uharamia ya kibiolojia yaani matendo hasi yanayotakiwa kuzuiwa ni pamoja na utoaji wa hataza kwa madawa yanayotokana na mimea iliyotumiwa katika tiba ya kiutamaduni wa watu fulani ambao kampuni kutoka nchi nyingine inasafisha dawa lenyewe na kuitumia kibiashara bila kushirikisha wagunduzi wa kiasili.
Wakarmeli

Wakarmeli (kwa Kilatini Ordo Fratrum Beatissimæ Virginis Mariæ de Monte Carmelo, kwa Kiingereza Order of the Brothers of the Blessed Virgin Mary of Mount Carmel, kifupi O.Carm.) ni watawa wa Kanisa Katoliki ambao labda ulianzishwa katika karne ya 12 kwenye mlima Karmeli (Israeli) ukizingatia juhudi za nabii Elia zilizojumlishwa katika maneno yake yanayotumika kama kaulimbiu ya shirika: "Zelo zelatus sum pro Domino Deo exercituum" (yaani "Nimefanya bidii sana kwa Bwana Mungu wa majeshi"). Pia kuna uhusiano wa pekee na Bikira Maria.
Mbali ya wanaume, wapo wanawake wamonaki wanaojifungia katika ugo wa monasteri, na masista wenye utume wa aina mbalimbali. Hatimaye wapo walei wanaofuata karama ya shirika ambayo ni hasa kuzama katika sala.
Walio wengi wanafuata urekebisho wa Wakarmeli Peku (kwa Kilatini "Ordo Carmelitarum Discalceatorum", kwa kifupi "O.C.D."), ulioanzishwa na Teresa wa Yesu katika karne ya 16 huko Hispania.
Wawindaji-wakusanyaji

Wawindaji-wakusanyaji ni jina wanalopewa makundi ya watu wanaoishi bila kuzalisha chakula chao kwa njia ufugaji na kilimo kama ilivyozidi kuwa kawaida ya wengi tangu uzalishaji huo ulipoanza milenia kumi na mbili iliyopita.
Kwa kusongwa na wafugaji na wakulima, mara nyingi wawindaji-wakusanyaji wameishia katika maeneo yasiyofaa kwa uzalishaji, wanapoishi kwa kuhamahama, na wametazamwa na kudharauliwa kama watu wasioendelea, ingawa wanaweza kuwazidi wengine kwa maadili
Kwa sababu ya kujali usawa kati yao, Karl Marx aliita mtindo wao wa kuishi Ukomunisti wa awali.
Matarajio ya kuishi ni kufikia kwa wastani umri wa miaka 21-37 tu.
Kati ya makabila ya Afrika yaliyo maarufu kwa mtindo huo wa maisha wapo Wahadza wa mkoa wa Singida, Tanzania.
African thrush

The African thrush or West African thrush (Turdus pelios) is a passerine bird in the thrush family Turdidae. It is common in well-wooded areas over much of the western part of sub-Saharan Africa, it was once considered to be conspecific with the olive thrush but that species has now been split further. Populations are resident (non-migratory).
The African Thrush has dark olive-grey upperparts. The underparts show a whitish evenly brown- streaked side throat, the breast is greyish brown and the flanks are pale buff-orange with this colour not extending on to the lower breast, the belly and vent are white. It has a yellow-orange bill. It weighs 46–78 g (1.6–2.8 oz) and measures 21–23 cm (8.3–9.1 in) in length.
The song of the African thrush is a sustained, clear warbling made up of different phrases repeated rather randomly in a sequence. Also a high-pitched squealing flight call.
The African thrush is distributed from Senegal and Gambia in the west to South Sudan, Ethiopia and Eritrea south to northwestern Zambia and western Angola.
The African thrush can be found in all sorts of wooded habitats including forest edge, riparian woodland, scrub cultivation, parks and gardens.
The African thrush is normally encountered either singly or in pairs and is shy and retiring, preferring to remain in cover, but will come out and gather at fruiting trees. Usually forages in the ground, flicking leaf litter and searching through vegetation. Where undisturbed or habituated to people will feed out in the open in a similar fashion to the song thrush in Europe, and it is also reported to crack open snails on an anvil stone like a song thrush. Foraging is crepuscular and fruit, especially that of the nim Azadarichta indica, as well as figs, papaya, berries and seeds, makes up most of the diet supplemented with invertebrates and the occasional small fish.
Breeding is recorded in all months, but breeding activity peaks in the wet season, which is March to September or October in West Africa, April–July in Ethiopia and November to March in the rest of its range. The nest is cup shaped and bulky and is constructed using plant fibres and mud lined with fine grasses, leaves and roots. This nest is placed on a horizontal branch, in a tree fork or among vines, usually at a height lower than 10 m from the ground. It may re-use the abandoned nest of another species. The female is responsible for incubating the normal clutch of 2–3 eggs; both sexes feed the young. It is double brooded.
The African thrush may be part of a superspecies with the Kurrichane thrush and the bare-eyed thrush, and some subspecies of African thrush (T.p. poensis, T.p.nigrilorum, T.p. centralis and T.p. chinguanicoides) have been considered subspecies of olive thrush.
The currently recognised subspecies and their distributions are:
Deborah Mlongo Barasa

Deborah Mlongo Barasa, also Debra Mulongo Barasa, (née: Mlongo), is a Kenyan consultant internist, infectious diseases expert and politician. She was the cabinet secretary of health in the cabinet of Kenya, from August 2024 until 1 April 2025. Prior to that, she was an infectious diseases consultant at the World Health Organization, based in Nairobi, Kenya.
She is a Kenyan national. She graduated in 2006, from the University of Nairobi (UoN), with a Bachelor of Medicine and Bachelor of Surgery degree. Later, she obtained a Master of Medicine in Internal Medicine, also from UoN. As of July 2024, she was pursuing a Master of Science degree in infectious diseases, from the London School of Hygiene and Tropical Medicine.
At the WHO hub in Nairobi, Kenya, she established infectious diseases programmes in Eastern and Southern Africa and "supported member states in developing and implementing national action plans, in addition to offering technical guidance on global policies and guidelines". Her core competencies include internal medicine, infectious diseases, communicable and non-communicable disease prevention. For a period of time she worked as an internal medicine physician at The Mater Misericordiae Hospital, in the Nairobi Industrial Area and as consultant internist at CHANF Community Health Services, based in Kitengela, Kajiado County.
On 19 July 2024, one week after sacking his entire cabinet, William Ruto, the Kenyan head of State, nominated 11 new cabinet secretaries. Deborah Mlongo Barasa was nominated as cabinet secretary for health. After approval by the vetting panel in Parliament, she replaced former Health Cabinet Secretary, Susan Nakhumicha Wafula. Mlongo Barasa was sworn in as the Cabinet Secretary for Health on Thursday, 8 August 2024, a position she held until 1 April 2025. She was replaced by Aden Duale at the health ministry and was appointed as the Cabinet Secretary for Environment, Climate Change & Forestry.
복주머니란

복주머니란 또는 개불알꽃(Cypripedium macranthum)은 난초과의 여러해살이풀이다. 근경은 짧고 굵은 수염뿌리가 많이 있으며, 줄기는 털이 있고 곧게 선다. 길이 30~50 cm이며, 잎은 3~4장이 어긋나고, 거친털이 있는 넓은 달걀형이다. 꽃은 붉은색 또는 흰색이고, 꽃받침 위쪽은 넓은 달걀형이다. 옆의 꽃받침 2개는 서로 붙었고, 곁꽃잎 2장은 끝이 뾰족하다. 입술꽃잎은 주머니 모양이며, 열매는 타원형의 삭과이고 개화기는 5~6월이다. 분포지는 한국·중국·일본·시베리아·동유럽 등이다. 그리고 2012년부터 정부에서 멸종위기 Ⅱ급 식물로 지정했다.
보자기

보자기는 한국말로 물건을 싸는 작은 천을 뜻하는 말이다. 보(褓)는 물건을 싸거나 덮어 씌우기 위해 사각형 모양으로 만든 천으로, 특히 작은 보를 보자기라 부른다.
크기는 용도에 따라 다양하며 작은 귀중품을 싸는 것부터 커다란 이불이나 물품을 싸는것으로 그 종류도 매우 다양하다.
예쁜 수를 놓은 보자기는 수보(繡褓)라고 하며, 전통자수가 놓인 보자기들을 수보라고 하며 복되고 장수와 많은 자녀를 기원하는 의미를 담고 있다. 보자기에 물건을 싸서 꾸린 뭉치는 보따리라고 부르기도 하였으며 하나의 원단으로 만든 보자기와 구분하여 조각천 즉, 자투리천을 활용하여 만든 보자기를 조각보(쪽보)라고 하며 최근에는 보자기의 용도로서 조각보보다는 품격있는 규방공예의 한 분야로서 고급 취미와 작품으로서 조각보가 만들어지고 있다.
조선시대에는 보(褓)와 같은 음인 복(福)이 보자기를 이르는 말로 쓰였다. 복을 싸둔다는 뜻으로 쓰였다고도 한다. 특히 혼례에 쓰이는 수보에는 복락기원을 상징하는 문양을 새겨 전해주어, 단순히 물건을 싸는 도구가 아닌 타자와의 소통 도구로서 내면의 마음을 싸는 도구로 쓰였다. 계층의 구분없이 유용하게 널리 쓰인 이유로,
손에 들고 다닐 수 있는 간단한 선물을 싸거나, 음식을 포장하여 선물하거나, 결혼식의 함, 목각 오리를 선물할 때 오리를 싸는 용도, 직장을 옮기거나 이사를 할 때 개인 사물을 싸는 용도로 주로 쓰인다. 해외 유명 디자이너들에 영감을 주어 패션쇼에 서기도 했다. 한국계 미국인 디자이너가 가방으로 판매하여 인기를 모으고 있다. 보자기는 자원의 낭비가 없고 재활용이 가능하기에 친환경적이라는 점에서 현대에 부합하여 연예인들이 들고 다니기도 하고, 기업에서도 활용하고 있다. 예를 들어, 와인 포장 겸 캐리어로 한 번에 연출이 가능한 친환경 시대에 발맞춰 가고 있다.
7번방의 선물

《7번방의 선물》은 이환경 감독의 2013년 대한민국의 코미디 드라마 영화이자 천만 관객 돌파 영화이다. 류승룡, 갈소원, 박신혜, 오달수, 박원상, 박상면, 김정태, 정만식, 김기천 등이 출연했다. 제작은 김민기, 이상훈, 프로듀서는 임민섭, 각본은 이환경, 김황성, 김영석이며, 제작사는 화인웍스, 배급은 넥스트 엔터테인먼트 월드이다. 억울하게 누명을 쓰고 교도소에 수감되어 7번방에 들어오는 딸바보 지적장애인 아빠 용구(류승룡)와 이런 아빠를 따라 몰래 7번방에 들어가는 예승(갈소원, 박신혜)의 희생과 사랑 이야기를 담고 있다.
이 영화는 1972년 9월 27일 강원도 춘천시 우두동에서 춘천경찰서 역전파출소장의 초등학교 2학년 9살 딸이 강간 살해 당한 사건의 범인으로 무고한 정원섭을 고문하여 허위자백을 받아낸 춘천 강간살인 조작 사건을 모티브 기반으로 제작되었다.
4개월 간 촬영한 후 2012년 12월까지 편집이 마무리되었고, 이듬해인 2013년 1월 23일 개봉했다. 개봉과 함께 빠른 흥행 가도를 보였고, 개봉한지 한 달 만인 2월 23일 1000만 관객을 돌파하였다.
1997년 사건 충격으로 지적장애를 앓고 있는 아버지 이용구는 딸 예승을 위해 세일러문 캐릭터가 그려진 노란색 가방을 사는 것을 꿈꾸며, 매일같이 가방 가게 앞에 들른다. 하지만 마지막으로 하나 남은 가방은, 결국 경찰청장의 딸의 것으로 넘어간다. 그 가방을 예승에게 사주고 싶었던 용구는 세일러문 가방을 메고 있던 경찰청장의 딸에게 집적대다가 경찰청장에게 맞는다. 다음 날, 용구가 마트 주차요원으로 근무하여 받은 월급을 계산하던 도중 가방을 사갔던 경찰청장의 딸을 만나고, 가방을 멘 아이는 용구에게 자신을 따라오라고 한다. 세일러문 가방을 파는 다른 곳을 알려주려고 전통시장의 골목길을 뛰어가던 아이는 스스로 빙판에 미끄러져 넘어지면서 뒤통수가 깨지고 떨어진 벽돌에 맞아 사망하고 만다. 아이를 따라갔던 용구는 목격자의 신고에 따라 경찰청장의 폭력에 대한 보복으로 아이를 살해, 강간한 것으로 억울하게 누명을 쓰고 결국 사형선고를 받아 성남교도소에 입감된다. 집에 혼자 남은 예승은 보육원으로 들어가게 된다.
성남 교도소에 있던 용구는 어느 날 같은 방을 쓰던 방장을 살리게 되고 방장은 용구에게 원하는 것을 말하라고 한다. 용구가 딸이 필요하다고 하자, 다른 수형자들의 도움으로 예승을 몰래 교도방으로 들여온다. 하지만 얼마 안 가 납치범에게 아들을 잃은 보안과장에게 이 사실이 발각되어 용구는 과장으로부터 미움을 받지만, 다른 재소자 박상면이 저지른 방화로 죽을 뻔한 보안과장을 용구가 구하자 과장 역시 생각이 달라져 용구를 도우려고 한다. 결국 모든 재소자들이 용구의 누명을 벗겨주기 위해 탄원서를 작성하고, 용구가 재심 법정에서 말해야 할 말들을 미리 준비하여 알려준다. 그러나 국선 변호사의 무성의한 변론 진행과 경찰청장의 협박·폭행으로 용구는 정작 현장에서 준비해갔던 말들을 이야기하지 못 하고, 거짓 자백을 하며 재심에서도 사형 선고를 받는다.
마지막 방법으로 다른 수형자들이 열기구를 만들어 예승과 용구를 탈출시키려고 하지만, 열기구가 교도소의 담에 걸려 넘지 못 해 실패하고 만다. 결국 1997년 12월 23일, 예승의 생일에 용구의 사형이 집행되고, 14년 후 성인이 된 예승은 사법연수생이 되어 2012년 12월 23일 열린 모의 국민참여재판에서 아버지의 누명을 벗기는 것으로 영화는 막을 내린다.
처음 시나리오는 2008년 쓰기 시작하였다. 이환경 감독은 딸 이예승과 함께 호흡을 맞췄다고 하였으며, 가령 딸에게 ‘예승이 같으면 이럴 경우 뭐라고 할 것 같아?’고 묻고 대답을 시나리오에 반영했다고 한다. 극중의 예승도 딸의 이름에서 가져왔다고 한다. 등장인물 용구는 28세에 죽은 이환경 감독의 친구이며, 연극 배우였다고 한다. 그 친구를 영화에서의 이름으로라도 못다 피운 꽃을 활짝 피워주고 싶어서 주인공의 이름을 이용구로 지었다고 한다. 어린이 합창단 연습 장면에는 이환경 감독의 큰딸이 다니는 초등학교 합창부 학생들이 출연했고, 진짜 딸인 예승도 함께 출연했다고 한다. 용구가 7번방 동료들에게 예승을 소개할 때 “12월 23일 14시 28분 태어났어요. 2.1kg”이라고 말하는데, 이 중 날짜만 다를 뿐 시간과 몸무게는 실제 예승과 같다고 한다. 또한, 이환경 감독의 아들 예준(1)은 사진으로 등장한다. 신봉식 (정만식)이 딸 사진을 보고 감격하는 장면에서 비쳐지는 사진 속 아기가 예준이라고 한다. 이환경 감독의 부인도 영화 곳곳에 영향을 미쳤는데, 예승의 담임 (정한비)의 극중 성명이 김윤희인데 실제 이 감독의 부인 이름이라고 한다. 또 아침에 해피마트로 출근하는 용구를 따라나온 예승이가 용구에게 “수돗물 먹지 말고 끓인 물 먹어. 아니면 정수기”라고 말하는데, 부인이 딸 초등학교 저학년 때까지 예승에게 입버릇처럼 한 말이라고 한다. 극중 예승의 엄마에 대한 언급이 전혀 없어 영화를 본 많은 관객들이 궁금해하는데, 처음 시나리오에는 용구의 과거사가 존재했다. 용구는 원래 나이트 클럽 주방보조원으로 일했고, 그 곳에서 일하는 한 무용수를 알게 되어 서로 애정과 연민을 느끼며 함께 살게 된다. 그러던 중 태어난 딸이 바로 예승이다. 영화에는 등장하지 않고 언급하지 않았지만 집에 불이 났고 예승이를 먼저 구하려다 아내를 잃고 말았다.
한편, 영화는 2012년 크리스마스 때 개봉하려고 했으나, 태풍 볼라벤으로 촬영장이 무너져 연기되었으며, 처음 영화의 제목은 12월 23일이었다고 한다.
맥스무비 신상민 기자는 "개봉 시기가 다소 늦어지기는 했지만 추운 겨울 가슴 따뜻한 훈훈함을 느낄 수 있는 감동이 있는 영화"라고 평가했다.무비조이의 이현아 기자는 영화 내용에 대해 "너무나 단조롭고 뻔한 이야기구조를 가지고 있다"면서, "그 설정이나 내용이 어찌되었든 ‘이게 진짜구나’하고 생각 할 수 있어야 하는데 《7번방의 선물》은 그렇게 만들지 못 했다"라고 평가했으나, 배우들의 열연으로 '관객들을 충분히 웃기고 울리는 영화'라고 정리하였다.
영화 개봉 7일 만에 100만 명의 관객이, 14일차에는 450만 명이 관람하였다. 22일차에는 750만 명이 관람하여, 빠른 흥행속도를 보였다. 2월 23일 1000만 관객을 돌파하여 역대 한국영화 사상 여덟 번째로 1000만 관객을 기록한 영화가 되었다. 3월 9일, 1200만 관객을 기록하였고, 3월 15일 《광해, 왕이 된 남자》를 넘어 한국영화 역대 흥행기록 3위에 올랐다.
쌍희자

쌍희자(중국어 간체자: 双喜, 정체자: 雙喜, Double Happiness)는 중국의 전통 장식물 전용 디자인으로, 결혼식, 환갑, 칠순, 팔순, 구순, 백수 등 다양한 잔치를 치를 때 쓰는 장식 관련 상징물을 말한다. 그러나 중국을 비롯한 중화권 이외의 지역에서는 한반도, 일본, 미국, 유럽, 동남아시아 등지에서도 간혹 사용하는 경우도 있다. 그리고 영어권에서는 더블 해피(Double Happy)라고 표현된다. 그래서 기쁨을 2배씩 만나게 해 주는 문자를 가리키는 한자인 '囍'라고 가리킨다.
망두석

망두석(望頭石)은 무덤 앞이나 양쪽에 세우는 여덟 모로 깎은 한 쌍의 돌기둥이다. 돌기둥, 망주석, 망주석표, 석망주,망부석, 화주표라고도 한다. 망주석에 대해서는 혼령이 봉분을 찾는 표지설과 음양의 조화설, 풍수적 기능설 등의 주장들이 있다. 원래는 신분에 따른 규제가 있었으나, 일제강점기 이후에는 단순한 장식물로 자리잡았다.
원래 중국에서 비롯된 것이다. 묘역을 종단하는 신도(神道) 입구 양 옆에 세운다고 신도주(神道柱)라고도 했고, 석망주(石望柱)라고도 했다. 중국 한나라 때 처음 등장했다.
생선

생선(生鮮)이란 음식으로 쓰이는 물고기를 말한다. 많은 종의 물고기가 인간에 의해 포획되어 전 세계 거의 모든 지역에서 식품으로 소비된다. 생선은 단백질과 기타 영양소의 중요한 식이 공급원이었다.
1961년 이후 전 세계적으로 눈에 띄는 식용 어류 소비의 연평균 증가율(3.2%)은 인구 증가(1.6%)를 앞지르고 모든 육상 동물(2.8%)과 개별(소, 양, 돼지 등)의 고기 소비량을 초과했다. .(가금류(4.9%) 제외) 1인당 기준으로 식용 생선 소비량은 1961년 9.0kg(19.8lb)에서 2015년 20.2kg(45lb)으로 연평균 약 1.5%의 비율로 증가했다. 소비 확대는 생산량 증가뿐만 아니라 폐기물 감소, 활용도 향상, 유통 채널 개선, 인구 증가, 가처분 소득 증가 및 도시화와 관련된 소비자 수요 증가 등 다양한 요인의 조합에 의해 주도되었다.
유럽, 일본, 미국은 1961년 세계 전체 식용 수산물 소비량의 47%를 차지했지만 2015년에는 약 20%에 불과했다. 2015년 전 세계 총 1억 4,900만 톤 중 아시아가 3분의 2 이상을 소비했다. (1인당 24.0kg 기준 1억 6백만 톤). 오세아니아와 아프리카가 가장 낮은 점유율을 차지했다. 이러한 변화는 해당 부문의 구조적 변화, 특히 수산 생산에서 아시아 국가의 역할 증가, 그리고 세계의 성숙된 수산 시장과 점점 더 중요해지는 여러 신흥 시장의 경제성장률 간의 상당한 격차의 결과이다. 전 세계적으로, 특히 아시아에서 말이다.
32,000개가 넘는 종의 물고기가 기술되어 있고, 수많은 종의 조개류가 있으나, 이 중에서 사람이 먹을 수 있는 종의 수는 적은 편이다. 생선에는 굴비, 조기, 고등어, 갈치, 꽁치, 전어, 명태, 노가리, 황태, 은어, 민물어종 가물치, 쏘가리, 메기, 붕어, 잉어 등이 있다.
생선은 일반적으로 튀기거나 굽거나 쪄서 먹는 경우가 많고, 말려서 오랫동안 보관하여 이것을 굽거나 국물을 넣어 졸이는 등 여러 가지 방법으로 조리할 수 있다. 또한 한국, 일본 등에서 날것으로 먹는 회나 사시미도 있다. 여러 다른 문화에 사용되는 보존 기술 중 다수는 꼭 필요한 것은 아니지만 섭취할 때의 맛과 질감을 위해 수행된다.
유럽에는 사순절의 영향으로 생선과 해산물을 기피하는 식문화가 형성되어 있으며, 현재에도 해산물을 싫어하는 유럽인들이 많다. 기독교화 되어있던 과거 유럽에는 사순절과 사계제일(四季祭日) 등의 금육일(禁肉日)이 년중 116일에 달하였으며 이날에는 어쩔수 없이 야채류와 함께 생선 만을 먹을 수 밖에 없었기 때문이다. 냉장기술이 발달하지 않았던 시절이라 염장, 훈제로 저장했던 생선은 맛이 떨어졌다. 미식의 나라인 프랑스에서 조차 '생선은 소스 맛으로 먹는다'는 격언이 있을 정도다.
특이하게도 포르투갈 만은 중세시절부터 생선튀김을 많이 먹었는데, 이런 튀김문화가 발달한 것은 대서양을 접하고 있고 올리브 오일이 풍부했으며 대항해시대를 개척하였던 역사 때문이다. 또한 어쩔수 없다면 즐기라는 격언에 따라 적극적으로 생선을 맛있게 먹기 위해 노력한 탓으로 보여진다. 특히, 포르투갈의 튀김요리 문화는 타국에 전래되어 영국의 피시앤칩스, 벨기에의 감자튀김(프렌치 프라이), 일본의 덴푸라(てんぷら), 미국에서 프라이드치킨의 탄생에 영향을 주었다.
영어에도 생선에 대한 부정적 표현이 많다. '생선도 손님도 3일이면 악취를 풍긴다'(fish and company stink after three days)는 속담이 있고, Fishy(피쉬)는 '수상쩍은, 의심스러운' 의미로 사용되고, 'Fish story'는 '허풍, 의심스러운 이야기'라는 의미로 사용된다.
프랑스어에서는 만우절을 "le poisson d'avril"이라고 하는데, 의미는 '4월의 물고기'이다. 일설에는 여기서 말하는 물고기란 고등어를 지칭하는 것으로, 4월에 잘 잡히는 바보같은 물고기라서 이런 이름이 생겨났다고도 하고, 사람을 놀리던 이야기로 부터 유래되었다고도 한다.
전통적으로 생선을 많이 먹는 국가는 일본이었다. 이는 과거에 불교가 일본에 전래된 이후에 육식을 금하는 문화가 형성되었는데 생선만은 허용되었기 때문이었다. 메이지 유신(1868)이 후에 육식을 금하는 문화는 사라졌으나 여전히 일본은 생선을 많이 먹는 국가에 속한다. 현대 들어서는 한국 역시 생선을 많이 소비하는 국가에 속한다.
Furoshiki

Furoshiki (風呂敷) are traditional Japanese wrapping cloths traditionally used to wrap and/or to transport goods. Consideration is placed on the aesthetics of furoshiki, which may feature hemmed edges, thicker and more expensive materials, and hand-painted designs; however, furoshiki are much less formal than fukusa, and are not generally used to present formal gifts.
While they come in a variety of sizes, they are typically almost square: the height is slightly greater than the width.
Traditional materials include silk or cotton, but modern furoshiki are available in synthetic materials like rayon, nylon, or polyester.
The first furoshiki cloths were tsutsumi ("wrapping"), used during the Nara period from 710 to 794 AD as protection for precious temple objects. Known as furoshiki during the Muromachi period; the term furoshiki (literally "bath spread", from furo (風呂, "bath"), and shiki (敷, "spread")) is said to have come about after high-ranking visitors to bathhouses packed their belongings in cloth decorated with their family crest.
They became popular in the Edo period with increased access to bathhouses by the general public; moreover, cloths with family crests grew in demand as common people gained the right to have family crests during the Meiji period.
Furoshiki usage declined in the post-war period, in large part due the proliferation of paper and plastic bags available to shoppers. In recent years, however, it has seen a renewed interest as environmental protection has become a greater concern. In 2006, Japanese Minister of the Environment, Yuriko Koike, showcased a specially-designed furoshiki cloth to promote environmental awareness. In 2020, The Observer reported a growing interest in furoshiki in the UK, in part as a response to its perceived greater environmental sustainability compared to traditional single-use wrapping paper.
In a 2023 interview, a Kyoto manufacturer of furoshiki, founded in 1937 said that furoshiki are now used as bags or pillow cover in Japan.
Modern furoshiki may be made from fabrics of various thicknesses and price points, including silk, chirimen, cotton, rayon, and nylon. The cloth is typically square, although not a perfect square, to facilitate the wrap. Sizes vary, from 45 by 45 centimetres (18 in × 18 in) and 70 by 70 centimetres (28 in × 28 in) up to 100 by 100 centimetres (39 in × 39 in). The main pattern is always on the bottom half, so it shows in the center. The gift should fit into one third of a furoshiki. Fabric patterns can contain traditional motifs such as cranes, turtles and pines and are double-sided prints.
The Ministry of the Environment of Japan has published a leaflet with 14 folding patterns.
Fukujinzuke

Fukujinzuke (福神漬) is a condiment in Japanese cuisine, commonly used as relish for Japanese curry. In fukujinzuke, vegetables including daikon, eggplant, lotus root and cucumber are finely chopped, then pickled in a base that is flavored with soy sauce. The result has a crunchy texture.
The name originates from the tale of Seven Lucky Gods. In homage to the name, some varieties of fukujinzuke consists of seven different kind of vegetables, adding sword beans, perilla, shiitake mushrooms and/or sesame seeds to the four main ingredients. Lotus root is sometimes replaced with the similarly sweet and crunchy carrot, and the red varieties often add sliced beetroot for color.
Korean traditional handicrafts

During ancient times, Korean craftsmen and women mastered a range of artistic techniques and utilized them to produce essential and decorative items in the traditional Korean home. These days, traditional handicrafts are still seen in Korean homes, but are also sold as souvenirs to foreign tourists that come to visit the country. Many of these handmade specialty crafts are found in Insadong or Bukcheon, where a lot of local craftsmen and women sell handicrafts. Not only do Korean handicrafts serve practical purposes, but are also a representation of the Korean culture itself. Many foreigners and locals appreciate traditional Korean handicrafts because of its colourful and intricate nature.
One of handicrafts made by the ancient Korean people were pieces of wooden furniture such as wardrobes, cabinets and tables crafted with balance and symmetry. Later on, Korean people developed the art of using beautifully dyed ox-horn strips, and iridescent mother-of-pearl and abalone shell to decorate furniture. An example of this would be the two tier chest which was often decorated with pearl inlay designs and used to store clothes. Other forms of storage that were made included woven baskets, boxes, and mats made out of bamboo, wisteria, and lespedeza.
The literal translation of hanji (Korean: 한지; Hanja: 韓紙) is Korean paper, as 'han' means 'Korean' and 'ji' means paper. The main ingredient of hanji paper is the fibrous inner bark of mulberry trees. To make hanji, the inner bark is taken from the tree, which then is steamed, mashed, and then mixed with a natural adhesive. From there, the mixture is strained with a bamboo strainer in a particular back and forth motion in order to achieve a crisscross pattern. Lastly, the paper is left in the sun to dry. Hanji is not only used to make crafts, but was also used in various practical ways. The long and careful process of creating the paper makes the material to become durable, which explains why it was used to cover the windows of traditional Korean homes. In addition, because the strength of the paper, many ancient Korean literature and drawings dating back to 1,000 years ago are still well preserved.
Bojagi – meaning ‘wrapping cloth’ in Korean – it is one of the many other traditional forms of traditional Korean handicraft. It is used for a variety of usages from present wrapping to formal ceremonial practices such as weddings. Moreover, it is also used to wrap and store everyday household items, cover food, and transporting items. Bojagi does not only have its practical purposes but also the different styles and wrapping techniques has gained international interest within the worldwide handicraft and artistic community. The process of creating the cloth involves assembling scraps of silk, hemp, ramie, or cotton, folding, creasing, ironing, and finally sewing the pieces by hand – usually made by the women in the traditional Korean household. Earlier pieces of bojagi are dated back to the Joseon Dynasty (1392-1910).
Mishima ware

Mishima ware (三島焼) refers to different types of imported and adopted Japanese pottery. Mishima originally refers to the shimamono pottery imported from the islands of Taiwan, Luzon, and "Amakawa" (Macau). They were characterized by being roughly-made and often uneven, thus epitomizing the Japanese aesthetic of wabi-sabi. In later centuries, it came to refer to imported ceramics (Gohon) from Korea with the slip inlay style. This style was imitated and produced locally in Japan.
As described in the Tōkikō, Mishima (literally "three islands") originally referred to shimamono pottery imported from the islands of indigenous Taiwan, Luzon, and "Amakawa" (Macau). Luzon Mishima (Rusuntsubo) were usually made from purple-black clay and usually had a green glaze. Native Taiwanese Mishima (Hagi Mishima) were made from light-colored clay and were decorated with a row of round knobs and had black marks on the bottom. Amakawa Mishima are made from white clay with a gray-colored glaze.
In the 17th century, it was applied to the imported Korean slip inlay style pottery from Buncheong (then known specifically as Gohon), made at the instigation of the shōgun Tokugawa Iemitsu. The style of which goes back to Goryeo (935-1392) when bowls decorated in this way were known as Korai-jawan or Korai tea bowls.
It was later imitated by kilns in Yamashiro Province. The copies were often imperfect, which is probably why they were later classified along with the traditional Mishima ware.
In Gohon Mishima ware, bowls were inlaid with various motifs such as floral and animal depictions. To create these motifs, a potter would begin by engraving the design in the body. Next, the engravings would be filled with contrasting colored clay (or slip). Finally, the bowl is then covered it with a transparent glaze. This technique peaked in Korea during the 12th and 13th-century Goryeo celadons, deemed "first under heaven." It is also referred to as zogan.
Another inlay style is called reverse inlay. With this technique, the potter cuts away the background, leaving the design in relief. Then, with the design established, the background is brushed over with a slip. Finally, the excess is scraped away..
Media related to Mishima ware at Wikimedia Commons
البنك التجارى الدولى (مصر)

البنك التجارى الدولى (CIB) هوا بنك مصرى من اكبر بنوك القطاع الخاص المصرى بيعمل على تقديم مجموعه واسعه و متميزه من المنتجات و الخدمات البنكيه لعملائه من الافراد و اصحاب الثروات و المؤسسات و الشركات بمختلف انواعها و بيدبر البنك التجارى الدولى حلول مناسبه و نزيهه لكل الاحتياجات الماليه لعملائه و برؤيه خبيره فى سوق المال و الاستثمار. و نجح البنك التجارى الدولى يكون الاختيار الاول لاكتر من 500 شركه عامله فى مصر و قدم ليهم احسن الحلول الماليه. بيحافظ البنك على بقائه كاكتر البنوك التجاريه تحقيق للارباح فى مصر لاكتر من 35 سنه بفضل إدارته اللى بتتبنى اعلى معايير الشفافيه و الحوكمه بالإضافه لبرامج التدريب المتميزه المقدمه للعاملين فيه و عددهم حوالى 6000 موظف.
اتاسس البنك التجارى الدولى سنة 1975 بملكيه مشتركه بين البنك الاهلى المصرى (51%) و بنك تشيس مانهاتن (49%) تحت اسم "بنك تشيس الاهلى المصرى"،
الامارات

الامارات العربية المتحدة او الامارات ، بلد عربية فى اسيا فى الخليج الفارسى ، بيحدها من الشمال الخليج الفارسى و من الشرق خليج عمان. الامارات ليها حدود من الغرب و الجنوب مع المملكة العربية السعودية و من الشرق سلطنة عمان.
الامارات مشهوره بتطورها العمرانى و علاقتها الودوده مع البلاد العربية، و السبب الرئيسى هو السياسة اللى كان الشيخ زايد بن سلطان آل نهيان بيتبعها مع كل البلاد و خاصة الدول العربية.
الامارات هى جمع كلمة امارة علشان الامارات متكونة من سبع امارات مختلفة هى ابو ظبى، دبى، الشارقة، راس الخيمة، ام القيوين، عجمان، و الفجيرة. ابوظبى و دبى و الشارقة و ام القيوين و عجمان و الفجيرة اتحدوا سنة 1971 لكن راس الخيمة انضمت للاتحاد بعد سنة من اتحاد الامارات ال6 و كونت دولة الامارات العربية المتحدة برياسة حاكم امارة ابوظبى الشيخ زايد.
الامارات – صور وتسجيلات صوتيه و مرئيه على ويكيميديا كومونز (الإنجليزية)
صندوق الفلوس الدولى

صندوق الفلوس الدولى - International Monetary Fund - هو وكاله متخصصه اتأسست فى 27 ديسمبر 1944 حسب معاهده دوليه اتعملت سنة 1944 عشان تعزيز سلامة الاقتصاد العالمى. مقر الصندوق موجود فى واشنطن فى امريكا و بيديروه اعضاءه اللى بيشملو كل بلاد العالم تقريب ( 185 بلد ).
صندوق الفلوس الدولى اتأسس مع نهاية الحرب العالميه التانيه لبنا نظام اقتصادى دولى جديد مستقر اكتر. اتشكل على خلفية تداعيات الحرب العالميه التانيه و الانهيارات الاقتصاديه اللى حصلت وقتها. فى يوليه 1944 اجتمعت وفود اربعه و اربعين بلد فى بريتون وودز فى ولاية نيوهامبشاير فى امريكا عشان ينشئو مؤسستين يديرو العلاقات الاقتصاديه الدوليه بعد الحرب العالميه التانيه. التركيز كان على تجنب الاخفاقات اللى اتصاب بيها مؤتمر باريس للسلام اللى انهى الحرب العالميه الاولى. الدول شافت ان تأسيس بنك دولى للانشاء و التعمير ممكن يرجع النشاط الاقتصادى و يرجع قابلية تحويل العملات و النشاط التجارى متعدد الاطراف. المبدأ الحافز لانشاء الصندوق كان تحقيق النمو الاقتصادى بعد الحرب العالميه التانيه و مش بس لتجنب تكرر " الكساد الكبير ".
صندوق الفلوس الدولى هو المؤسسه المركزيه فى نظام المدفوعات الدوليه و اسعار صرف العملات اللى بيسمح باجراء المعاملات التجاريه بين بلاد العالم. و بيهدف لمنع وقوع ازمات ، عن طريق تشجيع بلاد العالم على اعتماد سياسات اقتصاديه سليمه. و بتتضمن الاهداف القانونيه لصندوق الفلوس الدولى تسهيل التوسع و النمو المتوازن فى التجاره الدوليه و تحقيق استقرار اسعار الصرف و عمل تصحيح منظم لاختلالات موازين المدفوعات اللى بتتعرض ليها البلاد.
عشان تحقيق الاهداف دى ، صندوق النقد بيراقب التطورات و السياسات الاقتصاديه و الماليه فى البلاد الاعضاء فيه و بيقدم لهم النصايح بخصوص سياساتهم الاقتصاديه ، و تسليف البلاد الاعضاء اللى بتمر بمشاكل فى موازين مدفوعاتها، و دعم سياسات التصحيح و الاصلاح ، و تقديم المساعده الفنيه و التدريب ، و بيشمل الصرف الاستهلاكى و الناتج و تشغيل العماله و التضخم و كمان ميزان المدفوعات للبلاد و سعر الصرف.
فيچى

فيچى بالفيچى Matanitu Tu-Vaka-i-koya ko Viti ، دوله و مجموعة جزر ( 18.275 كم مربع ) فى جنوب المحيط الهادى تعداد سكانها حوالى 849.000. كانت زمان مستعمره بريطانيه و نالت استقلالها فى 10 اكتوبر 1970 و بقت جمهوريه برلمانيه. بتضم 250 جزيره. اكتشفها تاسمان سنة 1643 و استولت عليها بريطانيا سنة 1874. اهم جزرها ڤيتى ليڤو و فيها العاصمه سوڤا Suva و مدينة ناندى Nandi (بتتسمى كمان نادى Nadi ) المدينتين فيهم مطارين دوليين، و ڤانوا ليڤو ، و تاڤيونى. ڤانوا باتيفو مركز تجارى.
جزر فيچى الكبيره بركانيه و الصغيره مرجانيه. فيچى فيها انواع كتيره من النباتات و بيتزرع فيها قصب السكر و الفواكه و الرز و القطن و بتصدر السكر و الكوپرا وال موز و المولاس و المطاط. الدولار الفيچى هو عملتها.
السكان ميلانيزيين و بولينيزيين ، و هنود جابهم الانجليز لزراعة قصب السكر و استقرو فى الجزيره ، و عدد صغير من الاوروبيين . معظم السكان مسيحيين و فيه مسلمين و هندوس.