davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Basílica de San Antonio de Padua (Buenos Aires)

La Basílica menor San Antonio de Padua es un templo religioso de culto católico bajo la advocación de San Antonio de Padua en la Av. Lincoln 3751 de Villa Devoto, en la Ciudad Autónoma de Buenos Aires, en Argentina.
La Basílica Menor San Antonio de Padua de Villa Devoto nació con el pueblo (barrio) en el momento que el Banco Inmobiliario adquirió a la Familia Altube las tierras de lo que hoy es Villa Devoto, presentando un proyecto de urbanización al Municipio de la Ciudad; este fue aprobado el 13 de abril de 1889, fecha que marca el inicio de la urbanización. En los planos originales del Banco estaba prevista la construcción de una iglesia que originalmente debería llamarse Santa Rosa. Las obras quedaron prontamente paralizadas debido a la crisis económica de 1890.​
En 1913, Antonio Devoto adquirió el predio para continuar con su construcción, que quedó a cargo del arquitecto de origen austro-húngaro Marcovich. La decoración interior y la pintura quedaron en manos de los artistas Luis Boni y Dante Ortolani. Al fallecer Devoto en 1916, la construcción quedó paralizada y luego se continuó con lentitud hasta 1923, año en que falleció su segunda esposa, Elina Pombo, tras lo cual las obras se vieron nuevamente suspendidas. Continuada por los hermanos de Elina,​ finalmente la parroquia fue consagrada en el año 1928.​ Merced a una bula papal del 7 de diciembre del año anterior, el 13 de junio de 1964 fue elevada al rango de basílica menor. Finalmente la parroquia fue consagrada en el año 1928.​
En 1991 un incendio destruyó la cúpula original; la nueva cúpula del templo fue inaugurada el 20 de junio de 1993.​
Simón dice

Simón dice es un juego para jugar entre tres o más personas (a menudo, niños). Uno de los participantes es "Simón". Es decir, el que dirige la acción. Los demás deben hacer lo que Simón dice.
El truco está en la frase mágica "Simón dice". Si dice "Simón dice salta", los jugadores deben saltar o quedan eliminados. Si Simón dice simplemente "salta", no deben saltar o quedarán eliminados también. En general, es el espíritu del mandato lo que importa, no las acciones; si se dice "Simón dice que toques la punta del pie", el jugador debe intentar tocarse los dedos del pie. Lo que se pone en juego es la capacidad distinguir entre las órdenes válidas e inválidas, más que demostrar la capacidad física de cumplir. Es tarea de Simón conseguir que cada participante quede eliminado lo antes posible, y cada participante debe tratar de permanecer 'dentro' todo lo posible. El último en mantenerse en el juego gana (aunque el juego no se juega siempre hasta el final).
Hippodamia convergens

la mariquita convergente (Hippodamia convergens) es una especie de coleóptero cucujoideo de la familia Coccinellidae. Es nativa de Norteamérica, donde se encuentra en todo el territorio. Ha sido introducida a Sudamérica con el fin de realizar un control biológico contra los áfidos,​ de los que es depredadora.​
Su forma es más alargada que la de otras especies de mariquitas. Las hembras miden alrededor de 7 mm de longitud, los machos unos 6 mm. Los élitros son de color rojo con puntos negros, en número variable (13 como máximo). En la cabeza tiene un llamativo dibujo en blanco y negro al que debe su nombre: dos rayas que convergen.
Como otras especies de mariquita, su presa más frecuente son los áfidos o pulgones, con cuyo ciclo vital está relacionado el suyo propio. Por lo general hay dos generaciones al año. Cada hembra pone entre 200 y 1000 huevos en grupos de 10 a 30, en lugares estratégicos donde las larvas puedan acceder a alimento recién nacidas. Las larvas son alargadas y negras al nacer, y con el tiempo adquieren una coloración naranja. Cuando alcanzan los 7 mm, pasan a la fase de pupa. Esta dura unos 12 días, para después transformarse en adultas.​
En el oeste de los Estados Unidos los adultos pasan una diapausa de nueve meses en grandes grupos en los valles de las montañas y sin alimento de áfidos. En la primavera migran hacia lugares con abundancia de alimento, donde depositan sus huevos. Este movimiento migratorio puede ser sumamente numeroso.​​
Hippodamia convergens fue descrita en 1842 por Félix Édouard Guérin-Méneville.​
Órgano Hammond

El órgano Hammond es un instrumento musical basado en los principios del electromagnetismo y de la amplificación a través de altavoces individuales, creado por el inventor estadounidense Laurens Hammond (1895-1973) y cuya producción va desde 1935 hasta 1978. La empresa del inventor de este instrumento no solo estuvo vinculada a la música, sino que también desarrolló y comercializó otras invenciones, tales como dispositivos de cambio automático para automóviles, relojes de pared, etc.
El apogeo del órgano Hammond tuvo lugar en las décadas de 1960 y 1970, destacándose en diversos géneros musicales, tanto en el jazz, en el rock, como también en el soul, el blues, el góspel, el funk, el disco, el ska y la música ligera.
En el año 1991, la empresa japonesa Suzuki adquirió el nombre de Hammond y desde entonces el órgano se llama Hammond-Suzuki. Bajo esta marca, fabrica recreaciones del instrumento original usando sonidos muestreados del órgano modelo B3 original. De todas maneras, estos productos son objeto de competencia por los de otros fabricantes de sintetizadores y teclados como Casio, Roland (serie VK), Korg (series CX y BX), Clavia (series Nord Electro y Nord Stage) y Yamaha. Sin embargo, en la actualidad aún es posible adquirir nuevas versiones digitales del modelo B3; incluso existe la versión de lujo, y la versión portátil.
Actualmente pueden encontrarse, debido a su enorme coste, sobre todo, en los Estados Unidos, Francia y Alemania.
Este órgano se presenta como un mueble de madera cerrado y con cuatro patas (modelo B3), de aspecto sobrio con un sistema de 25 (en el modelo B3) o 32 (en el modelo RT3) pedales para los sonidos del bajo. En la consola hay dos teclados de cinco octavas; encima de estos hay cuatro juegos de nueve drawbars o barras deslizantes que permiten añadir armónicos (generados mediante «ruedas fónicas» (tone wheels en inglés) al sonido fundamental de cada nota.
Los modelos más modernos, autoamplificados, cuentan con un altavoz separado que únicamente emite los sonidos de los tiradores. Un elemento giratorio de "porexpan" gira delante de dicho altavoz movido con un pequeño motor de dos velocidades repartiendo el sonido por la sala donde se encuentra el órgano, creando un efecto único y característico. Este sistema de amplificación, llamado Leslie, es en gran parte responsable de su característico timbre, pero no fue nunca vendido por Hammond, ya que Leslie y Hammond fueron (durante el período dorado de la marca) empresas totalmente separadas, y rivales puesto que Laurens Hammond nunca fue partidario de la utilización de este tipo de altavoz.
En mayo de 1955 surgieron los modelos hoy denominados «clásicos» tales como B3, C3 y RT3, que expandieron su popularidad, siendo adoptado por músicos, inicialmente pianistas.
Cristina Valenzuela

Cristina Danielle Valenzuela (Los Ángeles, California, 11 de julio de 1987) más conocida artísticamente como Cristina Vee, es una actriz de voz, directora de doblaje, cantante, y escritora de televisión estadounidense. En el mundo de anime es conocida por ser la voz de Louise en La magia de Zero, Nanoha Takamachi en la serie de anime Magical Girl Lyrical Nanoha,​ Mio Akiyama en K-ON!, Bennett en Genshin Impact, Nagisa Saito en Shinryaku! Ika Musume, Homura Akemi en Puella Magi Madoka Magica, Rei Hino / Sailor Mars en el doblaje de VIZ Media Sailor Moon, Las hermanas Honoka en Los Caballeros de Sidonia,​ Hawk en Los Siete Pecados Capitales y Killua Zoldyck en Hunter × Hunter.
En la animación da voz a Marinette, alias Ladybug en Miraculous Ladybug. En la pantalla, es la coanfitriona de AnimeTV al lado del reconocido actor Johnny Yong Bosch, y la segunda en directo la cual interpretó a Haruhi Suzumiya en The Adventures of the ASOS Brigade después de Patricia Ja Lee.​
Síndrome Amok

En psiquiatría, el ataque homicida o síndrome amok es un síndrome cultural, o síndrome ligado a la cultura, y consiste en una súbita y espontánea explosión de rabia salvaje, que hace que la persona afectada corra alocadamente o armada y ataque, hiera o mate indiscriminadamente a los seres vivos que aparezcan a su paso, hasta que el sujeto sea inmovilizado o se suicide. Según los psiquiatras, el ataque homicida salvaje va precedido, por lo general, de un período de preocupación, pesadumbre y depresión moderada. Tras el ataque, la persona queda exhausta, a veces con una amnesia completa y finalmente acaba matándose.
El término fue popularizado por los relatos coloniales de Rudyard Kipling.
Según la Organización Mundial de la Salud (OMS):
El nombre procede de la palabra malaya meng-âmok, que significa “atacar y matar con ira ciega”, pues fue allí donde fue observado este fenómeno por primera vez. De hecho, la Real Academia define «amok» del modo siguiente: "Entre los malayos, ataque de locura homicida".​ En algunos contextos su aparición se sigue limitando a ciertos espacios geográficos: incluso la Asociación Americana de Psiquiatría la clasificaba hasta hace pocos años como una de las "enfermedades ligadas a fenómenos culturales"​ y la vinculaba, como en tantos otros casos con el dhat (propio de la India) y el latah (que aparece en el Sureste de Asia y el Pacífico Sur). Sin embargo, se ha descrito bajo denominaciones diferentes en otros ámbitos culturales, como berserk en Escandinavia, cafard en Polinesia, iich’ aa entre los indios navajos, etc. Además, la criminología caracteriza muchos asesinatos masivos como productos de este síndrome.
En su momento, el amok interesó especialmente a la psiquiatría transcultural y sus comparaciones de cuadros clínicos de diferentes culturas y al debate sobre la universalidad de las nosologías.​
El amok guarda cierta semejanza con la secuencia de explosión-bloqueo, propia de personalidades explosivo-bloqueadas.​
Nictografía

La nictografía (en inglés: nyctography,que significa escritura nocturna) es un tipo de escritura taquigráfica inventada por Charles Dodgson (más conocido por su seudónimo Lewis Carroll) en 1891 con el objetivo de poder escribir en la oscuridad.
Este tipo de escritura se realiza utilizando un nictógrafo, también creado por Dodgson, que no es más que una tarjeta rectangular con dieciséis cuadrados, mediante los cuales se dibujan los símbolos del alfabeto nictográfico.
Usualmente a Dodgson se le ocurrían muchas ideas y reflexiones en medio de la noche, las cuales deseaba anotar para poder retomar durante el día. Sin embargo, la pesadumbre que le supondría volver a encender una luz y coger el libro, ya que el proceso no lo tendría preparado, solía despabilarlo demasiado, haciendo que se le difuminaran las ideas.
Por lo tanto, comenzó a buscar un método que le permitiese tomar apuntes sin necesidad de prender la luz ni levantarse de la cama. Luego de experimentar distintos métodos, acabó por crear el nictográfico (originalmente llamado typhlograph). Según sus propias palabras:
Finalmente terminó utilizando el alfabeto taquigráfico creado por el francés Julien Leroy en 1815, que se ajustaba perfectamente al nictógrafo.
2019

2019 (MMXIX) fue un año común comenzado en martes en el calendario gregoriano. Fue también el número 2019 anno Dómini o de la designación de la Era Cristiana, además el décimo noveno año del tercer milenio y del siglo XXI, y el último del decenio de los Años 2010. Fue el último año del Siglo hasta la fecha en tener diferentes todos sus dígitos, algo que no volverá a ocurrir hasta 2031.
Este año estuvo marcado por grandes protestas en gran parte del mundo que se manifestaban en contra de la corrupción, injusticia en la distribución del ingreso, denuncias por elecciones manipuladas, el aumento del costo de vida y demandas por la libertad, entre otras causas. Algunos de los países que experimentaron estas protestas fueron Argelia, Bolivia, Chile, España, Ecuador, Irak, Hong Kong, Líbano, Sudán , entre otros.​
Se señala que 2019 fue el año en que se documentó el primer caso humano conocido de COVID-19, antes de la pandemia que se declaró al año siguiente.​ El año 2019 fue descrito como el "mejor año en la historia de la humanidad" hasta ese momento por varios periódicos y medios de comunicación, incluidos The New York Times y WNYC.​​
Fue designado como:
2018

2018 (MMXVIII) fue un año común que comenzó en lunes en el calendario gregoriano. Fue también el número 2018 anno Dómini o de la designación de la Era Cristiana, además del décimo octavo del Siglo XXI y del tercer milenio, el octavo de la segunda década del Siglo XXI y el noveno y penúltimo del decenio de los 2010.
La Organización de las Naciones Unidas lo declaró como el «Año Internacional de los Arrecifes de Coral» para crear conciencia sobre el valor y la importancia de estos especímenes y las amenazas a su sostenibilidad, y así motivar a los ciudadanos a tomar medidas para protegerlos.​ De acuerdo con la astrología china, correspondió al signo del Perro, en su forma Yang.​
2017

2017 (MMXVII) fue un año común que comenzó en domingo según el calendario gregoriano; decimoséptimo año del Siglo XXI y del III milenio. Fue el séptimo año de la segunda década del Siglo XXI y el octavo del decenio de los Años 2010.
La ONU (Organización de las Naciones Unidas) declaró este año como el «Año Internacional del Turismo Sostenible para el Desarrollo», con la intención de promover esa actividad económica creando conciencia de la importancia de impulsarla y desempeñarla de manera responsable.​
23 de enero: Nueva serie Numberblocks
En el mes de octubre de 2017 fueron anunciados los galardonados del Premio Nobel de dicho año en cada categoría.​ Los ganadores del premio fueron:
San Antonio Este

San Antonio Este es una localidad argentina que se encuentra dentro del municipio de San Antonio Oeste, en el departamento San Antonio de la provincia de Río Negro. Se encuentra ubicada a orillas de la bahía San Antonio dentro del golfo San Matías. Posee un puerto de aguas profundas a través del cual se exporta la mayor parte de la producción rionegrina.
Se sale de Las Grutas o de San Antonio Oeste, hacia el norte se encuentra la rotonda con las rutas 3, 2 y 251, y desde allí se va hacia el este por la RN 3 hasta la rotonda que indica hacia el sur la dirección hacia San Antonio Este pasando junto a la Baliza San Matías.​ Son 70 km de recorrido por ruta 3. Se debe prever el abastecimiento de combustible ya que no es posible obtenerlo en el destino indicado.
Antes de llegar, hay una sucesión de playas despejadas, aptas para el buceo, la pesca y la recolección de mejillones, pulpos y almejas.​ Esta zona es denominada «Saco Viejo».
Su particular costa de caracoles se extiende sobre una base de médanos y es posible explorar cada rincón sin agotar las sorpresas. Los tesoros del mar se brindan generosos y la paz de la inmensidad agota el día en sus «playas blancas».​
Otra opción de visita es el puerto de ultramar, terminal portuaria internacional de aguas profundas. Servicios e infraestructura básica. Pesca desde costa, caminatas y paseos náuticos con avistajes de fauna marina, como la ballena franca austral y lobos marinos entre otras especies.​
A escasos kilómetros del puerto de San Antonio Este, playas blancas y extensas, de arena, almejas y caracolas. Campamentismo, tranquilidad y privacidad. Pesca desde la costa y recolección de moluscos.
En la costa sur de la península se encuentra la Playa Las Conchillas, la cual se ha convertido en uno de los atractivos turísticos destacados de toda la zona de San Antonio Oeste. Se caracteriza por su color blanco que proviene de una gran cantidad de conchillas de moluscos bivalvos.​ En Las Conchillas existe un pequeño núcleo urbano de formación reciente con un restaurante y varias casas de veraneo.
Cuenta con 449 habitantes (Indec, 2022), lo que representa un incremento del 17,8% frente a los 381 habitantes (Indec, 2010) del censo anterior.
El Puerto se inauguró en 1983, puerto natural de aguas profundas. Su principal actividad radica en la exportación de frutas provenientes del Alto Valle del Río Negro. La población es pequeña y atractiva en cuanto a la propia actividad de una zona portuaria.
Provincia de San Antonio

La Provincia de San Antonio se ubica en el extremo suroeste de la Región de Valparaíso, Chile. Tiene una superficie de 1511,6 km² y posee una población de 168 046 habitantes. Su capital provincial es el puerto de San Antonio.
En 2018, la cantidad de empresas registradas en la provincia de San Antonio fue de 6.468. El Índice de Complejidad Económica (ECI) en el mismo año fue de -0,90, mientras que las actividades económicas con menor índice de Ventaja Comparativa Revelada (RCA) fueron Cultivo de Cebada (224,82), Fabricación de Tanques, Depósitos y Recipientes de Metal (40,90) y Ranicultura, Helicicultura y actividades con Animales Menores o Insectos (64,13).​
La provincia está constituida por 6 comunas:
La provincia de San Antonio limita:
Las autoridades son nombradas directamente por el Presidente de la República y se mantienen en su cargo mientras cuenten con su confianza.
Los siguientes fueron los gobernadores provinciales de San Antonio.
Nuevo cargo que reemplaza la figura de Gobernador provincial.
ZAG Entertainment

ZAG Entertainment, also known as Zagtoon, ZAG Animation Studios, ZAG Heroez or simply ZAG, is a French production/animation company founded in 2009 by Jeremy Zag, is known for producing the popular animated series Miraculous: Tales of Ladybug & Cat Noir.
It started when French entrepreneur Jeremy Zag founded the Paris-based animation production Zagtoon, when it was a subsidiary of his company Univergroup (the media production company founded by which Zag is the founder), in partnership with Jacqueline Tordjman (known as co-founder of SIP Animation, with 25 years of experience working with Haim Saban) on May 15, 2009.
Zagtoon initially produced a 2D animated series such as Rosie (2011–2014), Kobushi (2012) and Sammy & Co (2014), a CGI animated series serves as a spin-off and follow-up for two feature films, A Turtle's Tale: Sammy's Adventures and A Turtle's Tale 2: Sammy's Escape from Paradise.
In 2012, Jeremy Zag expanded ZAG Entertainment to the United States, establishing a studio in Los Angeles. In addition to the United States, ZAG has established offices in other strategic countries such as Tokyo, Brussels, Seoul, and others.
In 2015, ZAG produced the animated series Miraculous: Tales of Ladybug & Cat Noir, created by Thomas Astruc, was first shown in South Korea on September, 1 on EBS1, until it premiered in France on October 19 on TF1 through the children's block TFOU, has become a global phenomenon being shown in more than 150 countries.
In May 16, 2017, ZAG expanded its global retail reach through licensing partnerships for Miraculous, with over 230 licensees worldwide, the company launched waves of products that included dolls, action figures, plush toys, literature, and fashion and lifestyle products. In August 2019, ZAG partnership with Brazilian children's channel Gloob (owned by Grupo Globo) to co-produce the fourth and fifth seasons of the animated series Miraculous, becomes the main exclusive broadcaster of the series in Brazil.
On July 30, 2020, European production company Planeta Junior acquired ZAG's stake, allows the Spanish company to gradually increase its stake in ZAG over the next four years, potentially reaching 49% of the company.
In September 2021, the company established its first office in Latin America, located in Mexico City, for licensing and merchandising activities for ZAG's brands in Mexico and Central America. In February 2022, the company also opened an office in Buenos Aires, to expand its licensing and merchandising ZAG's brands in throughout South America (Argentina, Bolivia, Paraguay, and Uruguay).
Zoe (name)

Zoe, Zoey, Zoie, Zoi, Zoé or Zoë (Greek: ζωή) is a feminine first name of Greek origin, meaning "life". It is a popular name for girls in many countries, ranking among the top 100 names for girls born in the United States since 2000. It is also well used in other English-speaking countries including Australia, Canada, Ireland, New Zealand, and the United Kingdom, as well as in other countries including Argentina, Belgium, Czech Republic, France, Hungary, Italy, Mexico, Netherlands, Spain, and Switzerland. In 2022, Zoe was the 20th most popular name given to girls in Canada, while Zoey was 42nd.
Zoe is also a surname.
Notable people and characters with the name include:
Junkers W 34

The Junkers W 34 was a German-built, single-engine, passenger and transport aircraft. Developed in the 1920s, it was taken into service in 1926. The passenger version could take a pilot and five passengers.
The aircraft was developed from the Junkers W 33, noted for being a record-breaking aircraft. Further development led to the Junkers Ju 46, which was seaplane for naval use capable being catapulted.
One Junkers W 34 be/b3e managed to break the then-current altitude record on 26 May 1929 when it reached 12,739 meters (41,795 feet). That aircraft carried the markings D-1119 and it was equipped with a Bristol Jupiter VII engine. The airplane was flown by Willi Neuenhofen.
The Junkers W 34 was manufactured in many different versions. The total production numbers for the civil market were around 1,000, a further 2,024 his and haus were built under license for the RLM and Luftwaffe. The unit price was between RM 65,000 and 70,400.
On 31 January 1944 the Luftwaffe still had 618 W 34hi's and 516 W 34haus in service: the majority were used by flight schools; mainly as navigator and radio operator training (3 or 4 navigator or radio-operator trainees).
The Junkers K.43, nicknamed the "Bush Bomber", was used extensively during the Chaco War (1932–1935) fought between Bolivia and Paraguay. See external links.
The Colombian Air Force used the W 34 and K-43 in the Colombia-Peru War in 1932–3.
The Swedish Air Force operated three W 33/34 between 1933 and 1953 in the transport and air ambulance roles, initially with the military designation Trp 2 and Trp 2A, eventually changed to Tp 2 and Tp 2A. One of these is preserved today in civilian colors as SE-BYA.
In 1930 Finnish Air Force bought a single W 34 (JU-122) for maritime operations and six K 43s (JU-123 – JU-128) for use as light bombers, during Continuation war the planes were used as transports, evacuating wounded and supplying Long-Range Recon Patrols behind the enemy lines. Additional five W 34s were bought in 1944 for radio navigation training (JU-131 – 135), after the war Finnish Border Guard operated the remaining planes until 1950.
Data from Die Deutsche Luftrüstung 1933–1945 Vol.3 – Flugzeugtypen Henschel-Messerschmitt, Junkers aircraft and engines, 1913-1945, German aircraft of the Second World War, German Combat Aircraft
General characteristics
Performance
Armament
San Martín, Buenos Aires

Ciudad del Libertador General Don José de San Martín, more commonly known as San Martín, is the administrative seat of General San Martín Partido in the urban agglomeration of Greater Buenos Aires.
The area is heavily urbanised and is home to numerous food processing industries, as well as to a large Peugeot-Citroën auto factory. The city is bordered to the north-east by the autonomous city of Buenos Aires.
The town is home to the Chacarita Juniors football club, champions of Argentina in Metropolitano 1969.
San Isidro, Buenos Aires

San Isidro is a city in Greater Buenos Aires. It is located 27.9 km from the Autonomous City of Buenos Aires (CABA). It ranks as the province's most affluent neighborhood.
In 2007, San Isidro celebrated its 300 years of existence with different celebrations taking place in the Hippodrome and in other venues. The settlement was first incorporated in 1784 as the Alcaldía de la Hermandad and was granted municipality status by the province in 1850. It maintains sister city relationships with Herzliya, Israel; Nagoya, Japan; and San Isidro, Peru.
The center of San Isidro is a historic area with cobbled streets and old single-story houses. At the heart of Plaza Mitre is the neo-Gothic San Isidro Cathedral built in 1898. The sloping plaza, home to the recently opened Rugby Museum, hosts an antiques and crafts fair. The plaza leads down to the Río de la Plata, where the riverside park is popular with mate drinkers and tourists. The city is also known as the "National Capital of Rugby" being the cradle of many important players and hosting the national rugby union's derby match between CASI and SIC.
San Isidro is served by two rail lines, the Mitre Line and the Tren de la Costa (Train of the Coast). The latter station is a vintage 1891 building designed in the style of British stations. The facility also houses a shopping arcade, a cinema complex and restaurants. The station is located just 200 meters from the San Isidro Cathedral.
Many large houses surround the historic center and line the riverside. The oldest is the House of General Pueyrredón, built in 1790 by Juan Martín de Pueyrredón and expanded by his son Prilidiano Pueyrredón. The house, with its old giant algarrobo tree under which Pueyrredón and San Martín discussed independence, is a national historic monument and hosts the municipal historic museum of San Isidro. The home of writer Victoria Ocampo, the Villa Ocampo, is owned by Unesco and is open to the public.
The San Isidro Hippodrome is one of Argentina's most important race courses and covers a large part of the area inland from the city. Built in the striking 1930s architectural style, the race track has faced tough times since the economic crises of the late 20th and early 21st centuries.
Christopher Anne Templeton

Christopher Anne Templeton (February 26, 1952 – February 15, 2011) was an American film and television actress. She played Carol Robbins Evans on the CBS soap opera The Young and the Restless from 1983 to 1992.
Templeton was born in Lake Forest, Illinois, and named after the character of Christopher Robin in the Winnie The Pooh books written by A. A. Milne. She contracted polio at six months. She managed to survive and routinely underwent physical therapy until she was eight years old. In a 1990 interview, Templeton said that when she recovered, she got back 65 percent of movement in her left leg but only 10 percent in her right leg. As a result, she spent the rest of her life with a limp.
Deciding on an acting career, Templeton traveled to Los Angeles to pursue it. Upon her arrival, she not only faced the same problems as any aspiring actress—a shortage of acting roles and an abundance of competitors for those roles—but also the obstacle of her irreversible disability; she went to her auditions wearing a brace and sometimes carrying a cane. Though her disability would have seemed to spell professional doom in a business where almost "everybody is body beautiful," as she phrased it in an interview she gave in 1984, Templeton persisted. It paid off with her winning several roles in feature films and guest roles on TV dramas. She also played Christine Tate in the episode "Ladybug, Ladybug" of In the Heat of the Night.
In 1983, Templeton began appearing regularly on the CBS daytime serial The Young and the Restless, in the role of Carol Robbins, loyal secretary to Jack Abbott (then Terry Lester, and later Peter Bergman). During a day off from her work on the soap, Templeton spoke to reporter Joseph Levy about the way TV deals with the disabled and the difficulties she faced because of her condition.
Templeton played the role of Robbins for a total of eight years, finally leaving the cast in 1992. She also made an appearance as Hedda Hatter on Adventures in Wonderland.
After leaving The Young and the Restless, Templeton continued to pursue her career as not only an actress in but also a writer and director of a number of independent films for the remaining nine years of her life.
Templeton died in San Antonio, Texas, on February 15, 2011, eleven days before she would have reached the age of 59.
Templeton was the first known disabled actress to receive many contract roles.
Sabrina (given name)

Sabrina is a feminine given name derived from Proto-Celtic *Sabrinā.
The name of the river Severn was recorded as early as the 2nd century in the Latinized form Sabrina. The reconstructed British form is *Sabrinā. The modern Welsh form is Hafren or Habren.
Its Arabic equivalent is صابرينا ṣābrīnā, resulting from a folk etymology from the root ‏ص ب ر‎ "patience", although there is another variant سابرينا sābrīnā, its use is mostly restricted to Persians and other non-Arabs.
According to a legend recounted by Geoffrey of Monmouth in the 12th century, Habren was the daughter of a king named Locrinus (also known as Locrin or Locrine in English) by his mistress, the Germanic princess Estrildis. Locrinus ruled England after the death of his father, Brutus of Troy, the legendary second founder of Britain. Locrinus cast aside his wife, Guendolen, and their son Maddan and acknowledged Sabrina and her mother, but the enraged Guendolen raised an army against him and defeated Locrinus in battle. Guendolen then ordered that Sabrina and her mother be drowned in the river. The river was named after Sabrina so Locrine's betrayal of Guendolen would never be forgotten. According to legend, Sabrina lives in the river, which reflects her mood. She rides in a chariot and dolphins and salmon swim alongside her. The later story suggests that the legend of Sabrina could have become intermingled with old stories of a river goddess or nymph.
Fletcher refers to the legend in The Faithful Shepherdess (1608). Milton adopted the legend in his Comus (1634), using the Latin form Sabrina.
The use of Sabrina was very rare as a given name in Britain prior to the 19th century, with the singular exception of Sabrina Sidney (1757–1843), an English foundling girl, named for her orphanage overlooking River Severn. Its popularity rose, at first in the United States, following the release of the film Sabrina (1954), a romantic drama-comedy based on Samuel Taylor's Sabrina Fair, in which the protagonist Sabrina Fairchild was played by Audrey Hepburn. It was boosted by the popularity of the comic book character Sabrina the Teenage Witch, who debuted in 1962. Additional peaks in usage followed its use for characters on the American television series Charlie's Angels, which aired from 1976 to 1981, and Sabrina the Teenage Witch, based on the comic book character, which aired from 1996 to 2003.
It was the 789th most popular name for females born in the United States in 1954, and rose to the 245th most popular name in 1955, immediately following the release of the film Sabrina. According to Dunkling (1983), "[i]n the U.S. Sabrina has tended to displace Sabina since [the 1950s]."
The name had peaks in popularity in 1970 (rank 107) and 1977 (rank 63). The 1996 television series resulted in a renewed peak in 1997 (rank 53). The name was ranked as the 412th most popular name for American-born females in 2022. The name peaked in popularity in France in 1979–1981 (rank 8) and in Italy in 2001 (rank 35). In Germany, it peaked in popularity at rank 8 in 1987 and 1989.
Pseudonyms:
TPC San Antonio

TPC San Antonio is a golf resort in the south central United States, located in the Cibolo Canyons area north of San Antonio, Texas.
Opened in February 2010, the resort features two 18-hole golf courses: the AT&T Canyons Course designed by Pete Dye, in consultation with Bruce Lietzke, and the AT&T Oaks Course designed by Greg Norman, in consultation with Sergio García. Both courses are members of the Tournament Players Club network operated by the PGA Tour; the Oaks Course has hosted the tour's Valero Texas Open since 2010. The Canyons course was the venue for the AT&T Championship on the Champions Tour from 2011 to 2015.
The courses and clubhouse sits alongside the 1,002-room JW Marriott San Antonio Hill Country Resort and Spa; the approximate average elevation is 1,100 feet (340 m) above sea level.
Усан тээвэр

Усан тээвэр гэж усны тээврийн хэрэгслийг ашиглан эх газрын дотор (жишээ нь: гол, мөрөн, нуур) болон далай, тэнгист төрөл бүрийн зорилгоор тээвэр хийх буюу ялангуяа хүн болон ачаа барааг бизнесийн зорилгоор тээвэрлэлт хийхийг хэлдэг.
Гол усыг гатлах шаардлагын улмаас хүн төрөлхтөн маш эрт дээр үеэс эхлэн төрөл бүрийн хөвөx эдлэлийг зохион бүтээсээр иржээ. Сал болон ухаадсан завь зэрэг нь магадгүй хамгийн эртний усны тээврийн хэрэгсэл байсан байна. Эдгээрийн ачаар саад болж байсан гол ус нь тээврийн зам болон хувирчээ. Усан тээвэр нь шинээр газар орон нээх боломж мөн худалдаа наймаа хийх боломжийг олгосон юм. Энэ нь нэг талаас эд бараа, шинэ санаа оноогоо солилцох бололцоог бий болгосон ч, нөгөө талаас газар нутаг, эдийн засаг, цэрэг дайны сонирхлын үүднээс бий болсон зөрчилдөөнийг ч бас авчирсан байна. Цаг хугацааны эргэлтэд усан тээвэр ч бас хөгжин, иргэний болон зэвсэгт хүчний салбарт ялгарсан. Мөн загасчлал болон түүний худалдаа, мөн түүнчлэн усан тээвэртэй холбоотойгоор усан боомтын үйлчилгээ, навигац, усан онгоцны үйлдвэрлэлийн салбарууд ч бий болов.
Усан тээврийн тусламжтайгаар усыг тээврийн зам болгон ашиглах эсвэл усан доор байгаа байгалийн нөөцийг олборлох боломжтой болов. Энэ нөөцийг өөрийн мэдэлд авахын тулд том гүрнүүд зэвсэгт хүчний усан тээврийг хөгжүүлэн ирсэн. Орчин үед усыг жуулчлалын зорилготойгоор ашиглах нь нэлээд газар авч байна.
Ус бол ашиглалтын чадал хамгийн өндөртэй тээвэрлэлтийн зам юм. Хүн төрөлхтний бүтээн босгосон хамгийн том хөдөлгөөнт бүтээл нь яах аргагүй усан онгоц юм. Усан онгоц нь их хэмжээний бараа бүтээгдэхүүнийг цөөн тооны ажиллах хүч болон бага зардлаар тээвэрлэдэг. Ашиглалтын чадал өндөртэй далайн тээвэр нь даяарчлалын эх суурь юм.
Усан тээвэр нь далайгаар тээвэрлэлт хийхдээ төрөл бүрийн бараагаар төрөлжсөн байна:
Агаарын тээвэр

Агаарын тээвэр гэдэг нь хүн эсвэл ачаа барааг дэлхийн агаар мандалаар карман шугамаас доош дэлхийн гадаргуутай ямар нэгэн хатуу холбоосгүйгээр тээвэрлэхийг хэлнэ. Агаарын тээвэр гэсэн ухагдхуунд нисэх хөлгийн үйлчилгээ болон тээвэрлэлтэнд харъяалагдах бүх хүмүүс, аж ахуйн нэгж, ажил хөдөлмөр болон харъяа салбаруудыг (газарт байгаа нь ч бас) хамруулдаг.
Агаарын тээвэр нь 19-р зуунаас үүсч бий болсон бөгөөд тухайн үед нисэх онгоц байгаагүй харин агаарын завь л байсан. Агаарын завь нисэхгүй хөөрнө: Аэростатикийн хүч нь түүнийг агаарт тогтоодог бол нисэх онгоц нь аэродинамикийн хүчээр ниснэ.
Агаарын тээврийн салбар нь манай улсад 1930 оноос үүсэж хөгжсөн бөгөөд энэхүү тээвэрлэлтийг Монголын тээвэр зуучийн компаниуд зохион байгуулж эхэлсэн нь 1990 он юм.
Агаарын тээврийн үйл ажиллагаа нь Монгол улс руу болон Монгол улсаас олон улсын агаарын тээврийн компаниудыг дамжин хийгддэг тээвэр зохион байгуулалтын нарийн үйл ажиллагаа билээ.
Зөвхөн 2008 онд гэхэд агаарын тээврээр Монгол улсын импортлогдож, экспортлогдсон ачааны хэмжээ нь 42 146 348.28 кг болж байгаа бөгөөд үүний 100 %-г МҮТЗХ-ы гишүүн компаниуд хариуцан зохион байгуулжээ.
Агаарын тээврийн импортын ачааны хувьд голлох тээвэр зохион байгуулалт нь Бээжин болон Сөүл-н нисэх буудлуудын Карго Терминал-р дамжин тухайн улсуудаас болон гуравдагч орнуудаас хийгдэж байдаг.
Агаарын тээврийн экспорт ачааны хувьд ихэвчлэн АНУ, Европын орнууд руу хийгдэж байна.
Монголын тээвэр зуучийн компаниуд Агаарын тээврийн оператор компаниуд болох MIAT, CA, KAL, AEROFLOT, JAL зэргийг түшиглэн тээвэр зуучлалын үйл ажиллагааг зохион байгуулж байна.
Олон улсын агаарын тээвэр дэх ачаа ба иргэний тээврийн тухай Варшавын конвенц

Олон улсын агаарын тээвэр дэх ачаа ба иргэний тээврийн тухай Варшавын конвенц (Англи: Convention for the Unification of certain rules relating to international carriage by air) буюу товчоор Варшавын конвенц нь агаарын тээврээр зорчигч болон ачаа тээш тээвэрлэхтэй холбоотой асуудлыг зохицуулах олон улсын гэрээ юм.
1929 онд Польшийн нийслэл Варшав хотноо уг гэрээг байгуулж, 1955 онд Нидерландын Хааг хотноо, 1975 онд Канадын Монреаль хотноо тус тус нэмэлт өөрчлөлт оруулсан юм.
Нийтийн тээвэр

Нийтийн тээвэр (англи. Public transport) -урьдчилан тогтоосон чиглэлд, төлбөрийн тодорхой хэмжээний дагуу тогтмол зорчигдыг тээвэрлэх үйлчилгээ үзүүлдэг тээврийн нэг төрөл юм.
Нийтийн тээвэр нь хувийн тээврээс ялгаатай нь нийтийн тээврийн хэрэгслээр зорчигчдыг олноор тээвэрлэх систем бөгөөд энэ нь ихэвчлэн хуваарьтай, тодорхой маршрутаар ажилладаг бөгөөд аялал бүрээс тогтоосон үнэ төлбөр авдаг юм.
Хотын доторх анхны зохион байгуулалттай нийтийн тээврийн систем болох автобус нь 1662 онд Парист үүссэн гэдэг. Энэ зорчигч тээврийн үйлчилгээ нь францын математикч, гүн ухаантан Блез Паскалийн бүтээсэн "Carrosses à cinq sols" (монгол: таван давхар тэрэг) юм. Гэвч энэ нь 1677 он хүртэл ердөө 15 жил ажилласан. Энэ маягийн автобусууд 1826 онд францын Нант хотод үйлчилж байсан байна. Нийтийн автобусны тээврийн системийг 1829 оны 7-р сард Лондонд нэвтрүүлсэн байна. 1806 онд анхны төмөр зам дээрх морин тэргэн тээвэр Суонси ба Мумблс (англи. Swansea and Mumbles Railway) хооронд явж байжээ. 1825 онд Жорж Стефенсон Английн зүүн хойд хэсэгт орших Стоктон ба Дарлингтоны төмөр замын 1-р хөдөлгөөнийг барьсан нь дэлхийн анхны нийтийн уурын төмөр зам байжээ. Дэлхийн хамгийн анхны уураар ажилладаг газар доорх төмөр зам 1863 онд Лондонд нээгдсэн.
Монголын төмөр зам

Орос-Монголын хамтарсан Улаанбаатар төмөр зам ХНН-тэй бүү андуураарай.
"Монголын төмөр зам" -2008 оны 3-р сарын 5-ны өдрийн Монгол Улсын Засгийн газрын 82 дугаар тогтоол, мөн сарын 20-ны өдрийн Төрийн өмчийн хорооны шийдвэрээр байгуулагдсан Монгол Улсын төрийн өмчит хувьцаат компани юм.
Монголын төмөр зам компанийн үндсэн ажиллагааг дараах байдлаар тодорхойлсон байдаг.
Тус компани “Шинэ төмөр зам” төсөл, Хөдлөх бүрэлдэхүүний түрээс, Замын-Үүдийн шилжүүлэн ачих байгууламж, “Тяньжиний тээвэр логистикийн төв” төсөл гэсэн үндсэн чиглэлээр үйл ажиллагаа явуулж байна.
Хот

Хот (Монгол:Хота, Буриад: Хото, Халимаг: Балһсн; Самгарди: कोट्ट Котта "бэхлэлт"; Англи: City) нь хүн олноор хуран цугларч, барилга байшин цогцлоон суурьшсан томоохон хэмжээний суурин газар юм. Хүн ам ихтэй суурин газрыг ерөнхийд нь гацаа, тосгоноос ялган хот хэмээх боловч захирах, хууль зүйн тусгай эрх, түүхэн тохиолдлуудаас хамааран хот хэмээгдэж болдог.
Хот нь дэд бүтэц, ус дамжуулах тогтолцоо, газар ашиглалт, барилга байгууламж, тээвэр хөгжсөн байхыг шаарддаг.
Олон хүн амтай, орчин тойрны хотоос гаднах нутгыг хамтатгасан, засаг захиргааны адармаатай бүтэцтэй болсон хотыг Их хот гэх бөгөөд хаяагаа тэлэн өргөжиж, өөрөөсөө жижиг хотуудтай нийлсэн (хотуудын бөөгнөрөл) хотожсон нутгийн төв бол Өргөн хот хэмээнэ.
Дэлхий дахинд аж үйлдвэржилттэй уялдан сүүлийн хэдэн зуун жилд хаа сайгүй хотжиж, хүмүүс орлого өсөхийнхөө хэрээр илүү том хот, байшинд суухыг зорих болсон. 19-р зуунд аж үйлдвэрийн хотууд товойн ялгардаг байсан бол 20-р зууныг хотжилтын зуун гэхэд буруудахгүй. 1900 онд дэлхийн хүн амын 13% нь хотод амьдардаг байсан бол зууны төгсгөлд 47%, зарим орнуудад 90%-аас давсан.
Магсарын Чимэддорж

Мушаадан овогтой Магсарын Чимэддорж (1923 онд Дорнод аймгийн Баяндун сумын Улз голын орчимд төрсөн -2009 онд Улаанбаатар хотод нас барсан) -Монголын төрийн зүтгэлтэн, Холбооны яамны сайд.
1933-1934 онд сумын бага сургуульд суралцан төгсөөд, жинчин болж, холбооны мэргэжилд дур сонирхолтой болсон байна. М.Чимиддорж 1940 онд Улаанбаатар хотод ирж, төсөр утасны сургуульд орж байна.
1944 онд Холбооны техникумыг утсан харилцааны техникчийн мэргэжлээр төгсжээ. Түүнийг Улаанбаатар хотын телефон хорооны станцын шугамын хэсэгт механикч- монтёроор томилж, утасны модонд гарах, агаарын шугам шалгаж засах болон аюулгүй ажиллах арга техникийг эзэмшүүлсний дараа Их тэнгэрт тавигдсан утаснуудыг буюу Монгол Улсын төр засгийн удирдлагуудын тусгай холбооны ашиглалт үйлчилгээг гардан хариуцуулжээ.
1944-1946 онд тусгай байрны телефон техникчээр ажиллаж, мөн Холбооны техникумд багшилж байжээ.
1946 онд Москва хотын Холбооны цахилгаан техникийн дээд сургуульд суралцахаар элсэн орж, 1951 онд тус сургуулийг радио холбооны инженерийн мэргэжлээр амжилттай төгссөн бөгөөд Монгол Улсын холбооны салбарын анхны инженер болсон байна.
1952 оноос Холбооны яаманд инженер, ерөнхий инженер, Холбооны яам болон Тээвэр холбооны яамны орлогч сайдаар ажилласан.
1960 онд оны 7 дугаар сарын 8-ны өдрийн БНМАУ-ын АИХ-ын Тэргүүлэгчдийн зарлигаар Тээвэр, холбооны сайдаар томилогджээ.
Тэрээр 1962 онд Их Эзэн Чингис хааны мэндэлсний 800 жилийн ойгоор 4 ширхэг шуудангийн марк гаргасан нь дэлхийд маш үнэтэй цуглуулгын зүйл болсон бөгөөд гүйлгээнд гаргаад ЗХУ-ын коммунист намын Төв Хорооны шахалтаар Чингис хааны ойг тэмдэглэх ажлыг зогсоосон учир борлуулалтыг хааж байсан ажээ.
Үүнээс улбаалж 1962 оны намар Тээвэр холбооны сайдын ажлаас түүнийг чөлөөлж ЗХУ дахь БНМАУ-ын Элчин сайдын яаманд эдийн засгийн зөвлөхөөр томилсон байна.
“Хөдөлмөрийн гавьяаны улаан тугийн одон”-оор 2 удаа, “Алтан гадас” одон, “Монгол Улсын гавьяат эдийн засагч” цол бөгөөд ЗХУ-ын “Улс түмний найрамдлын одон”- оор тус тус шагнуулж байжээ.
Усан тээврийн байгууламж

Усан тээвэр байгууламж гэдэг нь ачаа бараа, зорчигчдыг аюулгүй байхаар хөвөх тээврийн хэрэгсэл зорчих усан зам, зогсоол бүхий барилга байгууламжийн цогцийг хэлнэ. Усан тээврийн байгууламжид боомт, түшиц хана, хөвөх тавцан, шонт суурь бүхий хавтгай, шлюз гэх мэт барилга байгууламжууд хэрэглэгдэна. Манай орны хувьд усан тээвэр Сэлэнгэ мөрөн, Хөвсгөл нуурт хэрэглэгдэх ба орон нутгийн хэрэгцээнд зориулагддаг. Усан тээврийн тухай асуудлыг Монгол улсын Усан замын тээврийн тухай хуулиар зохицуулагдана
Автобус

Автобус (Латин: omnibus монголоор «бүгд» буюу «бүгдэд зориулсан») — газраар зорчигч тээвэрлэх зориулалттай тээврийн хэрэгслийн нэг янз. Автобус нь орос хэлээр дамжин монгол хэлэнд орсон үг юм. Монголд «автобус»-ыг Я. Цэвэлийн зохиосон "Монгол хэлний тайлбар толь" (1966)-д хүн тээхэд зориулсан олон суудал бүхий битүү автомашин хэмээн утгыг нь тайлж, Ц. Дамдинсүрэн, А.Лувсандэндэв нарын зохиосон "Орос-Монгол толь"-ийн хоёрдугаар хэвлэл (1982)-д автобус, хүн зөөх машин гэж орчуулсан түүх бий.
Хамгийн олондоо 300 хүртэл хүний багтаамжтай автобус хийсэн тохиолдол байдаг. Хамгийн өргөн хэрэглэгддэг хэлбэр нь дан хөлөгт тууш автобус (бидний сайн мэддэгээр том автобус) юм. Энэ хэлбэрээс арай олон хүн болоод ачаа багтах зориулалттай давхар хөлөгт автобус, нугастай автобус гэж байдаг бол мөн арай бага багтаамжтай дунд автобус, богино автобус, холч автобус гэж байдаг. Өдгөө дэлхийн олон улсад автобус үйлдвэрлэгдэж, төрөл хэлбэр нь нэгэнтээ олон салаалж тогтсон.
Одоо цагт ихэвчлэн тогтсон цагийн хуваартай хот доторх нийтийн юм уу алсын тээвэр (хот хоорондын г.м); сургуулийн сурагч, албан газрын ажилчдыг тээвэрлэх тээвэр; аялал жуулчлалын тээвэр; зорилгот аяны (сонгуулийн ч юм уу) гэх мэтээр иргэний зорчигч тээвэрт автобус өргөнөөр хэрэглэгддэг.
Хөдлөх хүчний түүхийг эргэн харвал 1820-иод оноос морин автобус, 1830-аад оноос уурын автобус, 1882 оноос цахилгаан троллейбус хэрэглэгдэгдэж эхэлсэн байна. 1895 оноос анхны дотоод шаталтын хөдөлгүүрт автобус бүтээгдсэнээс хойш өдгөө хүртэл автобусны үндсэн хэв маяг ийм байсаар байна. Ойрын жилүүдэд зарим улсад усан цахилгаан автобус, устөрөгчийн зайн автобус, цахилгаан автобус зэрэг шинэ шийдэлт автобус үйлдвэрлэгдэн туршигдаж байна.
Транс-Монголын төмөр зам

Транс-Монголын төмөр зам нь Оросын Холбооны Улсын Улаан-Үд хотоос эхлэн Монгол Улсын нийслэл Улаанбаатар хотоор дамжин Хятадын Өвөр Монголын Улаанцав хотын Жинин дүүрэг хүртэлх төмөр зам юм.
1940 он гэхэд Транс-Сибирийн төмөр зам нь Орос-Монголын хил дээр ирсэн ба 1950 гэхэд Улаанбаатар хотод хүрчээ. Эндээс цааш Жинин хүртэлх замыг 1955 он хүртэл бариад, замын төгсгөлийг 1961 онд дорнод хятадын Шаньдун муж хүртэл барин дуусгажээ. Төмөр замын сүлжээний ашиглалт, засварын ажлыг Зөвлөлт Холбоот Улс ба Бүгд Найрамдах Монгол Ард Улс хоёрын хооронд 1949 онд хийгдсэн гэрээгээр зохицуулсан нь өнөөг хүртэл хүчинтэй байгаа юм. Түүнээс хойш Транс-Монголын төмөр зам нь орос-монголын хамтарсан хувьцаат компанийн хөрөнгөөр бүртгэгдсэн байдаг ба энэхүү гэрээнд өөрчлөлт оруулалгүйгээр Улаанбаатар төмөр зам (УБТЗ) хэмээн нэрээ өөрчлөн үйл ажиллагаагаа явуулсаар байна. Төмөр замыг Оросын Холбооны Улс, Монгол Улсын төр тэнцүү хуваан эзэмшдэг. УБТЗ нь Монгол дахь чухал тээврийн үйлчилгээний байгууллагуудын нэг юм. Жишээлбэл улсын хэмжээнд 2024 оны байдлаар нийт ачаа тээвэрлэлтийн 60 хувийг энэ байгууллага дангаар тээврлэдэг байна. УБТЗ нь нийт 1815 километр замын сүлжээтэй, 16.000 ажилтан, албан хаагчтай.
Транс-Монголын төмөр зам нь анхнаасаа оросын техник, техонологийн стандартыг ашигласан байдаг. Тийм ч учраас төмөр замын цариг нь Хятад улсын хил хүртэл ОХУ-д стандарт байх өргөн царигтай замтай. Хятад улсын стандарт зам болох энгийн царигт шилжүүлэх үйлдлийг Эрээн хотын өртөөн дээр гүйцэтгэнэ. Монголын төмөр зам нь нэг л эгнээтэй бол хятадынх хоёр эгнээ буюу сөрөг хөдөлгөөн бүхий хос төмөр замтай. Орос-Монголын хил дээрээс Монгол-Хятадын хил хүртэлх нийт замын урт нь яг 1.111 километр юм.
Хэд хэдэн салаалсан төмөр замуудаар өөр хотуудтай (жишээ нь Эрдэнэт) холбогдоно. Улаанбаатар хотын галт тэрэгний төв буудлаас гаднах чухал өртөөнүүдийн тоонд Сүхбаатар, Дархан, Чойр, Сайншанд, Замын-Үүдийг зайлшгүй нэрлэх шаардлагатай. Мөн түүнчлэн транс-монголын төмөр замын ихэнх хэсгийг цахилгаанжуулаагүйгээс шалтгаалан дизель зүтгүүрийг ихээхэн хэрэглэдэг. Зүтгүүрийн тээврийн хэрэгслээр украины Луханск хотод үйлдвэрлэсэн давхар локомотив ЛЗҮ М62 ба 2ТЭ10Л зэргийг ашиглана. АНУ-аас цөөн тооны Даш-7 зүтгүүрийг бас импортолсон. Ерөнхийдөө олон зүтгүүрийг нэг галт тэргэнд ашиглана. Энэ нь техникийн доголдлоос шалтгаалан нэг зүтгүүр нь эвдэрсэн тохиолдолд солионы зүтгүүрийг хүлээх шаардлагагүй болон замыг түгжихээс хамгаалах сайн талуудтай юм.
Өнөө хүртэл энэ зам нь цахилгаанжуулаагүй байгаа юм.
BeiBen Truck

BeiBen Truck (Baotou BeiBen Heavy-Duty Truck Co) is a heavy-truck manufacturer based in Baotou, Inner Mongolia, China. BeiBen, (North Benz), is part of the North industries Group Corporation (NORINCO). It was founded in 1988 when BeiBen signed an agreement with Daimler-Benz to manufacture Mercedes-Benz Trucks. Mercedes was to deliver CKD kits for assembly by BeiBen, and within a few years, the trucks would contain 90% domestic parts. By 2010, BeiBen was building 40,000 trucks a year.
BeiBen Axle factory produces Mercedes-Benz licensed axles for the heavy duty trucks. Axle models include the planetary hub-reduction axles HL-7/HD-7, and the steering axles VL-4. These axles are well reputed throughout China, Malaysia, Indonesia, South America, South Africa for its robustness and high loading capacity and durability. These axles are in turn used by other truck manufacturers in China as well.
In 2012, BeiBen set up production lines in South Africa and Ethiopia. In Pakistan, Heavy Industries Taxila have been producing the Prime Mover V3 in a joint venture.
In 2014, at the IAA Hannover, a BeiBen V3 prime-mover equipped with the ZF-Astronic gearbox was exhibited by ZF.
2014 also marks the year when BeiBen trucks are equipped with Euro-5 emission engines, delivered to Singapore and Hong Kong.
In April 2018, Beiben exhibited the first Euro-VI compliant trucks at the Beijing Autoshow Exhibition. Singapore became the 1st country to receive the new Euro-VI trucks.
Traditionally, Beiben trucks are equipped with Weichai engines and Fuller FAST transmissions in most markets. Certain models are also equipped with the ZF 16S151 transmission and Deutz air-cooled engines.
ZF and Beiben has a joint venture in Chongqing China, to manufacture ZF Beiben Drivetech transmissions.
The first Beiben Euro-5 truck is equipped with a Euro-5 Weichai WP12-430 engine, coupled with a ZF-Beiben 9T2280 transmission.
The first Automated Manual Transmission (AMT) BEIBEN trucks are equipped with the FAST 16JZSD200 transmission, Euro-5 Weichai engine, successfully delivered to Singapore.
The first Beiben Euro-VI compliant trucks are equipped with a Weichai WP13-500 engine, with a FAST 12JZSD240 AMT transmission, delivered to the local users in Singapore.
Yaroslavl Motor Plant

OJSC «Autodiesel» (ОАО «Автоди́зель») known as the Yaroslavl Motor Plant (YaMZ), Russian: Яросла́вский мото́рный заво́д (ЯМЗ), romanized: Yaroslavskyi Motornyi Zavod (YaMZ), based in Yaroslavl, Russia, is an open joint-stock company that produces engines for many Russian companies.
Between 1925 and 1959, YaMZ produced heavy trucks. Back then it was also known as Yaroslavl Automobile Plant (YaAZ, Yaroslavskyi Avtomobilnyi Zavod).
The trucks and buses YaMZ produced included:
YaMZ produces several families of modern engines: