davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Цэдэнгийн Жанчив

Цэдэнгийн Жанчив (1914 онд өнөөгийн Өвөрхангай аймгийн Баруунбаян-Улаан суманд төрсөн-1993 онд Улаанбаатар хотод нас барсан) — Монгол төрийн зүтгэлтэн, Цэргийн явдлын яамны сайд, 1950-1952 онд Улсыг Батлан хамгаалах яамны сайд, 1952-1955 онд Дотоод явдлын яамны сайд асан.
Одоогийн Өвөрхангай аймгийн Баруунбаян-Улаан сумын нутаг Зүүн Богд уулын ард Бор толгой гэдэг газар малчин ард Х.Цэдэнгийн 2-р хүү болон төрсөн байна.
1928 онд сумын тэнхимд суралцаж төгсөөд 1929 оноос сумын бичээч, дэлгүүрийн худалдагч, эвлэлийн үүрийн дарга зэрэг ажил хийж байгаад 1930 онд МАХН-ын Намын төв сургуульд элсэн суралцаж төгсөөд Дотоодыг хамгаалах газарт туслах, жинхэнэ, ахлах төлөөлөгч, тусгай анги, хэлтсийн дарга зэрэг ажил хийж байв. 1935-1936 онд ЗХУ-д тусгай мэргэжлийн курс, 1943-1947 онуудад ЗХУ-д Лениний нэрэмжит Цэргийн улс төрийн Академи төгссөн.
1948-1950 онд Бүх цэргийн жанжин Штабын орлогч дарга, 1950-1952 онд Улсыг Батлан хамгаалах яамны сайд, 1952-1955 онд Дотоод явдлын яамны сайд, 1955-1956 онд Цэргийн ба нийгмийг аюулаас хамгаалах хэрэг эрхлэх яамны сайд, 1956-1958 онд Өнгөт металын үйлдвэрүүдийг удирдах газрын дарга, 1958-1959 онд БНМАУ-ын Геологи, уул уурхайн яамны сайд, 1959 оноос тэтгэвэрт суутлаа Улаанбаатар хотын Барилга трестийн дарга, УБ хотын Цахилгаан сантехник, монтажийн газрын дарга, Нүхтийн тусгай барилга хариуцсан мэргэжилтэн, Барилгын яамны гадаад харилцаа эрхэлсэн мэргэжилтэн зэрэг ажил хийж байв.
Эхнэр М.Бавуу, хүүхдүүд Ж.Шарав, Ж.Туяа. Ардын их хурлын депутатаар 3 удаа сонгогдож байсан, Цэргийн гавьяаны болон Алтан гадас одонгооор тус бүр 2 удаа, Бид ялав, Байлдааны болон бусад ойн медалиудаар шагнагдаж байсан, Монгол Улсын төр, цэргийн нэрт зүтгэлтэн, дэслэгч генерал хүн байв.
Дамдины Хаянхярваа

Дамдины Хаянхярваа (Дамдингийн Хаянхярваа гэж харьяалахын тийн ялгалыг дүрмийн бусаар хэрэглэж дуудах нь олон, 1960 оны 1 сарын 7-нд төрсөн) нь Монгол Улсын Их Хурлын гишүүн, Сангийн сайдаар ажиллаж байсан улс төрч. 2020 оны 10 сарын 12-нд "Эрдэнэс Монгол" төрийн өмчит компанийн гүйцэтгэх захирлаар томилогдсон.
Жанлавын Наранцацралт

Жанлавын Наранцацралт (* 1957 оны 6 сарын 10-нд Улаанбаатарт; † 2007 оны 11 сарын 12-нд Төв аймагт) нь Монголын улс төрч, Монгол Улсын 20 дахь ерөнхий сайд байв.
Тэрээр 1957 онд Улаанбаатар хотод төрсөн. 1976 онд Беларусийн Улсын Их Сургууль, 1981 онд Москва хотын Газар зохион байгуулалтын их сургууль, 1990 онд Монгол Улсын Их Сургууль төгссөн.
Тэрээр 1981-1989 онд ХААЯ-ны Газар зохион байгуулалтын институтэд инженер, ахлах инженер, ерөнхий мэргэжилтэн, 1989-1991 онд БОЯ-ны газрын бодлогын хүрээлэнд эрдэм шинжилгээний ажилтан, секторын эрхлэгч, 1991-1996 онд Улаанбаатар хотын АДХ-ын гүйцэтгэх захиргааны Хот байгуулалт, төлөвлөлтийн газарт хэлтэс, албаны дарга, тус хотын Захирагчийн албанд ахлах мэргэжилтэн, 1996 онд Нийслэлийн газрын харилцаа, үл хөдлөх хөрөнгийн бүртгэлийн албанд дарга, 1996-1998 онд Нийслэлийн Засаг дарга бөгөөд Улаанбаатар хотын захирагч, 1998-1999 онд Монгол Улсын Ерөнхий сайд, 1999-2000 онд МУИС-д багш, зөвлөх профессор, 2000, 2004 онд УИХ-ын гишүүнээр сонгогдон ажиллаж байжээ. 2004-2006 онд Байнгын хорооны даргаар сонгогдон ажиллаж байв. 2006 оны нэгдүгээр сараас Барилга хот байгуулалтын сайдаар томилогдон ажиллаж байлаа.
Тэрээр 2006 онд Үндэсний Шинэ Намыг үүсгэн байгуулалцаж 2007 оноос даргаар нь ажиллаж байжээ. Наранцацралт Газар зохион байгуулагч-инженер, улс төр судлаач, нийгэм, эдийн засгийн газрын эрх зүйч мэргэжилтэй. Газар зүйн ухааны доктор. Монгол Улсын Их Сургуулийн зөвлөх профессор, Москвагийн Газар зохион байгуулалтын их сургуулийн хүндэт профессор.
2007 оны 11 сарын 12-ны өдөр Дундговь аймагт болсон хуралд оролцоод буцаж явах замдаа автомашины ослоор нас барсан.
Улаанбаатар Марафон 2023

Улаанбаатар марафон-2023 олон улсын гүйлт 6-р сарын 3-нд зохиогдлоо. Энэ жилийн “Улаанбаатар марафон”-д гүйлтийн спортоор сонирхон хичээллэдэг ахмад буурлууд болон нас насны төлөөллөөс бүрдсэн дэлхийн олон орны тамирчид оролцож байгаа юм.
Марафонд оролцогчдын тоо жил ирэх бүр нэмэгдэж байгаа бөгөөд 2022 онд дэлхийн 29 орны 23,690 хүн оролцож байжээ.
“Улаанбаатар марафон-2023” олон улсын гүйлтэд 30 орны 25 мянга орчим гүйгчид бүтэн марафон, хагас марафон, 10000 м, 5000м, 1500 м-ийн гэр бүл, тэргэнцэртэй, харааны бэрхшээлтэй иргэдийн, оюуны бэрхшээлтэй хүүхдүүдийн 800м, 500м-ийн зэрэг төрөлд зайд оролцлоо.
Энэ марофоноор 100 гаруй аж ахуй нэгж, 500 гаруй сайн дурын ажилтан оролцож, 30 орны 20 мянга гаруй хүн хурд хүчээ сорилоо. Тодруулбал, өдөрлөгт спортын чиглэлээр үйл ажиллагаа явуулдаг байгууллагуудаас гадна олон улсын байгууллагууд, Элчин сайдын яамд, уул уурхай, банк санхүү, худалдаа үйлчилгээний байгууллагууд оролцов. Мөн гүйлтийн зам дагуу дөрвөн усны цэг ажиллаж, цэг тус бүрд эрүүл мэндийн үзлэг, үйлчилгээ үзүүлж
Угтаалцайдам сум

Угтаалцайдам сум нь Төв аймгийн сум юм. Товчоор Угтаал гэж нэрлэх нь олон. Сумын төв Ар-Асгат нь Улаанбаатар хотоос 152 км, аймгийн төв Зуунмодоос 195 км зайтай. Цээл, Заамар, Жаргалант, Баянцогт, Баянхангай, Лүн сумдтай хиллэдэг. Угтаалцайдам сум 1924 онд байгуулагдсан бөгөөд газар тариалан түлхүү хөгжсөн.
154,8 мянган га нутаг дэвсгэр, 2276 хүн ам, 648 өрхтэй.
Асгат, Харчулуут, Талын-Уул хэмээх 3 багт хуваагдана. Асгат баг 1396 хүн амтай, 405 өрхтэй, Харчулуут баг 417 хүн амтай, 119 өрхтэй, Талын–Уул баг 463 хүн амтай, 124 өрхтэй.
Тус суманд ИТХ, Засаг даргын тамгын газар, 3 баг, 11 жилийн бүрэн дунд боловсролын сургууль, хүн эмнэлэг, ”Нарны хаан” хүүхдийн цэцэрлэг, Соёлын төв зэрэг төсөвт байгууллагууд төрийн үйлчилгээ явуулдаг.
78183 толгой малтай. Үүнээс адуу 6451, үхэр 5225, хонь 36081, ямаа 30414 байна. Газар тариалан, ТАА-н 32 мянган га эргэлтийн талбайтай. Жилд дунджаар 5000–10000 га-д үр тариа, 120-200 га–д төмс хүнсний ногоо тариалдаг. Сумын нийт өрхийн 85% нь төмс хүнсний ногоо тариалж байна. Аж ахуйн нэгж, иргэд жилд 300–4500 тн хадлан бэлтгэж дотоодынхоо хэрэгцээг хангаад зогсохгүй, зах зээлд борлуулдаг. Бэлчээрийн талбай 110 мянган га, ой бүхий газар 8,3 мянган га, хадлангийн талбай 1250 га, зам шугам сүлжээний газар 1000 га талбай байна. 32 мянган га тариалангийн талбайг 25 ААН, 68 иргэн эзэмшиж байна.
250 хүний суудалтай соёлын төв, номын сантай, хөгжмийн иж бүрэн зэмсэгтэй, дэлгэцийн киноны техник хэрэгслээр бүрэн хангагдсан.
Төрийн үйлчилгээний байгууллагуудаас гадна мал эмнэлгийн 2 нэгжтэй. Зочид буудал халуун ус, үсчин зурагчин, холбоо, ШТС, уурын зуух, эрчим хүч, цаг уур, цайны газар талх нарийн боовны цех, бөөний худалдаа зэрэг үйлчилгээний байгууллагууд ажиллаж байна.
Шинэ-Идэр сум

Шинэ-Идэр нь Хөвсгөл аймгийн сум юм. Нийт нутаг дэвсгэр нь 2,050 км² байдаг бөгөөд үүний 1,700 км² нь бэлчээр. 2000 оны байдлаар сумын хүн ам 4348 байсны дийлэнхи нь халх ястан байв. Сумын төвийн албан ёсны нэр Эрдэнэт бөгөөд Мөрөн хотоос зүүн өмнө зүгт 123 км, Улаанбаатар хотоос 839 км зайтай оршдог.
Шинэ-Идэр сум 1923 онд Цэцэрлэг Мандал Уулын аймгийн Чандмань-Өлзийт Далайн хошууны Чандмань сум гэж байгуулагдаж байв. 1931 онд шинээр байгуулагдсан Архангай аймгийн Чандмань сум болсон. 1942 онд Хөвсгөл аймгийн нэг хэсэг болсон бөгөөд 1956 онд Шинэ-Идэр нэртэй болжээ. 1954 онд байгуулагдсан Жаргалын Зам нэгдэл тус суманд 1990 он хүртэл үйл ажиллагаагаа явуулсан.
2004 онд 111,000 орчим толгой малтай байсны 62,000 нь хонь, 35,000 нь ямаа, 7,200 нь үхэр, сарлаг, 5,700 нь адуу, 56 нь тэмээ байлаа.
Хадны сүг зураг, буган хөшөө зэрэг түүхэн дурсгалт газар, Зүүн нуур, Сангийн далай зэрэг усан сангууд бий.
Буджавын Чимэд

Буджавын Чимэд (1918 онд төрсөн-) -Монгол Улсын анхны мэргэжлийн архитекторуудын нэг.
Тэрээр 1940-1948 онд ЗХУ-ын Москвагийн Архитектурын техникум, дээд сургуульд суралцаж төгсөн, 1953-1956, 1961-1969 онд Улаанбаатар хотын Ерөнхий архитектор, 1973-1979 онд Дархан хотын Ерөнхий архитектор, Дархан хотын орлогч дарга, Архитектур төлөвлөлтийн газрын орлогч дарга, Улсын Барилгын хорооны орлогч дарга, Улсын барилга эдийн засгийн комиссын нэгдүгээр орлогч даргаар ажиллаж байсан. Тэрээр мөн Монолын Архитекторуудын эвлэл (МАЭ)-ийн анхны ерөнхийлөгчөөр 1957-1963 онд ажиллаж байсан юм.
2018 онд Б.Чмэдийн мэндэлсэний 100 жилийн ойгоор Сүхбаатар дүүргийн VIII хорооны нутаг дэвсгэрт Усан спорт сургалтын төвийн зүүн талаар үргэлжлэх гудамжийг түүний нэрэмжит болгосон байна. Мөн “Архитектор Буджавын Чимэд” номын нээлт болж, түүний цээж барималыг Монолын Архитекторуудын эвлэл (МАЭ)-ийн ордонд байршуулжээ.
Бөөрөлжүүтийн цахилгаан станц

Бөөрөлжүүтийн цахилгаан станц -Монгол Улсын Төв аймгийн Баянжаргалан сумын нутагт орших Бөөрөлжүүтийн хүрэн нүүрсний ордыг түшиглэн Улаанбаатар хотоос 120 км зайд баригдаж буй 300МВт-ын хүчин чадал бүхий дулааны цахилгаан станц.
Уг цахилгаан станцын хөрөнгө оруулагч “Бодь интернэшнл” ХХК бөгөөд 2024 оны 10-р сард барилга угсралтын ажлыг бүрэн дуусгаж, эхний ээлжийг ашиглалтад оруулна гэж төлөвлөж байгаа ажээ. Бөөрөлжүүтийн цахилгаан станц нь Монгол Улсад хамгийн өртөг багатай цахилгаан эрчим хүч үйлдвэрлэн нийлүүлэх бололцоотойг мэргэжилтнүүд тооцоолжээ.
Цахилгаан станцын барилга угсралтын ерөнхий гүйцэтгэгчээр БНХАУ-ын "Sinosteel Equipment and Engineering" компани ажиллаж байгаа аж.
2015 онд БНХАУ-ын Далиан хотод болсон Дэлхийн Эдийн Засгийн Зуны Чуулга уулзалтад оролцох үеэрээ “Бодь Интернэшнл” ХХК болон БНХАУ-ын “Пауэрчайна Ресурсэс” ХХК Бөөрөлжүүт Цахилгаан Станцын төсөлд хамтран хөрөнгө оруулах гэрээнд гарын үсэг зурсан.
Төслийн эхний үе шатны хүрээнд 300 МВт-ын (2x150 МВт) суурилагдсан хүчин чадалтай цахилгаан станц, жилд 3 сая гаруй нүүрс олборлох уурхай, 71 км урттай 220 кВ-ын цахилгаан дамжуулах шугамын бүтээн байгуулалтын ажил гүйцэтгэж нийт ойролцоогоор 632 сая ам.долларын хөрөнгө оруулалт хийгдэнэ. Жилд 1.4 тэрбум цахилгаан эрчим хүч үйлдвэрлэж Төвийн бүсийн эрчим хүчний системд нийлүүлэх ба цахилгаан станцад 250, уурхайд 350 нийт 600 хүний ажлын байр нэмэгдэх, татвар хураамж хэлбэрээр сар бүр 2 тэрбум төгрөгийг улс болон орон нутгийн төсөвт төлөвлөрүүлэх, бүс нутагт аж үйлдвэрлэл, аж ахуй эрхлэх боломжийг бүрдүүлнэ гэсэн урьдчилсан тооцоо байгаа юм байна.
Тус цахилгаан станц 2024 оны 12-р сарын 26-ны 23:33 цагт төвийн бүсийн эрчим хүчний нэгдсэн сүлжээнд холбогдож, 15:00 цагт 40МВт эрчим хүч нийлүүлжээ. Тус станц 2025 оны 1-р сарын 6-наас 150 МВт буюу бүрэн хүчин чадлаараа ажиллах юм. Ингэснээр 2024-2025 өвлийн оргил ачааллын үед цахилгааны хязгаарлалт хийхгүй байх боломж бүрдэх ажээ.
Доной нисэх буудал

Доной нисэх буудал нь Завхан аймгийн төв Улиастайгаас баруун тийш 25 км-т байрладаг, орон нутгийн нисэх буудал юм.
Завхан аймгийн нисэх буудал нь 1956 оны 6-р сард Улиастай хотоос 32 км-ийн зайд орших Алдархаан сумын нутаг Донойн хөндийд 5 гэртэй, 3 орон тоотой байгуулагдаж даргаар нь Амгалангийн Дорж ажиллажээ. УБ-Завханы хооронд Ан-2 онгоцоор долоо хоногт 1-2 удаа ачаа шуудан, зорчигч тээврийн үүргийг гүйцэтгэж байгаад 1958 оны 9-р сард аймгийн төвийн дэнжид шилжин төвлөрчээ. Хотдоо ойр орших хуучин Улиастай нисэх буудал нь 2 шороон зурвастай.
2002 онд Донойн хөндийд шинээр онгоц хөөрч, буух сайжруулсан шороон зурвас, нисэх буудлын барилга байгууламж баригдсанаар нисэхийн аюулгүй ажиллагаа болон нислэгийн аюулгүй байдлыг ханган ажиллах нөхцөл бололцоог бүрдүүлж, Донойн хөндийд үйл ажиллагаа нь тогтмолжин ажиллаж байна.
2020 оны 8-р сард “Доной нисэх буудал" Бельги улсын ADB фирмийн гэрэл суулт болон PAPI системийг алсын хяналт, удирдлагын системийн хамт иж бүрдлээр нь суурилуулж ашиглалтад оруулж шөнийн нислэг хүлээн авах боломжтой болсон.
Доной нисэх буудлын 2,860 метр урттай, 30 метрийн өргөнтэй хөөрч буух хатуу хучилттай зурваст нийт 170 ширхэг гэрэл суурилууллаа.
Өнөөдөр тус нисэх буудалд Хүннү Айр, Аеро Монголиа гэсэн хоёр компани долоо хоногт нийт дөрвөн удаагийн нислэг үйлдэж байна.
Доной нисэх буудал хөөрч буух 3200 метр урт шороон зурвастай. Онгоцны буудал шинэчлэлийн хүрээнд онгоц хөөрч буух зурвасыг хатуу хучилттай болгох ажил хийгдэж байгаа бөгөөд 2013 оны 11-р сард ашиглалтанд оруулсан.
2019 онд “Доной нисэх буудал"-ын хатуу хучилттай зурвасыг ашиглалтад оруулсан байна. Тус буудлын хүчин чадлыг нэмэгдүүлэх ажлын хүрээнд нисэх онгоц хөөрч, буух хатуу хучилттай зурвас бүхий аэродромын иж бүрэн барилга байгууламжийг ашиглалтад өгчээ.
Нисэх буудлын аэродром 3С хяналтын код бүхий агаарын хөлөг хүлээн авах хүчин чадал бүхий 2860х30 метр хэмжээтэй хөөрч буух зурвас болон 300х15 метрийн хэмжээтэй явгалах зам бүхий тоосгүйжилтын талбай, тоормозлох зурвас бүхий иж бүрэн аэродром болон үерийн ус зайлуулах суваг бүхий хөөрч буух зурвастай болсноор ямар ч төрлийн онгоц чөлөөтэй буух боломж бүрдсэн юм.
Лхамсүрэнгийн Энэбиш

Лхамсүрэнгийн Энэбиш (1947 оны 6-р сарын 1-нд Булган аймгийн Могод сумын Өвөр булаг хэмээх газар төрсөн- 2001 оны 9-р сарын 29-нд Улаанбаатарт нас барсан) -Монгол Улсын Их Хурлын даргын албыг 2000-2001 онуудад, Улаанбаатар хотын захирагчийн албыг хашиж байсан улс төрч юм.
Л.Энэбиш 1955 онд Булган аймгийн Хишиг-Өндөр сумын 7 жилийн дунд сургуульд орж дараа нь Улаанбаатар хотын 10 жилийн 18 дугаар дунд сургуульд 1960 онд шилжин орж 1965 онд төгссөн байна.
1965-1970 онд Монгол улсын их сургуулийн барилгын сантехникийн инженерийн ангид сурч төгссөн байна.
Тэрээр Их сургуулиа төгсөөд 1970-1975 онд Улаанбаатар хотын АДХ-ын гүйцэтгэх захиргааны барилгын зураг төслийн товчоонд сантехникийн инженер, ерөнхий инженер, дарга, 1975 - 1977 онд Улаанбаатар хотын барилга, архитектурын газрын орлогч дарга бөгөөд ерөнхий инженер, 1977-1980 онд Улаанбаатар хотын АДХ-ын гүйцэтгэх захиргааны орон сууц, нийтийн үйлчилгээний хэлтсийн даргаар ажилласан.
1980-1983 онд БНМАУ-аас ЗСБНХУ-д суугаа ЭСЯ-ны эдийн засгийн зөвлөхийн товчоонд мэргэжилтэн.
1983-1990 онд Улаанбаатар хотын АДХ-ын гүйцэтгэх захиргааны орлогч даргаар тус тус ажиллаж байв. Л.Энэбиш 1990-1992 онд Улаанбаатар хотын АДХ-ын Тэргүүлэгчдийн дарга, Улаанбаатар хотын даргаар тус тус ажиллажээ.
1992 оны УИХ-ын сонгуулиар Л.Энэбиш гишүүнээр сонгогдож, МАХН-ын Удирдах Зөвлөлийн гишүүн, 1992 оны 10-р сараас Монгол Улсын Ерөнхий сайдын орлогч, улмаар 1993-1996 онд Монгол Улсын шадар сайдаар ажиллахдаа гүйцэтгэх засаглалын тогтолцоо, орон нутгийн засаг захиргааг шинэ Үндсэн хуулийн дагуу бүрдүүлэх, төрийн албаны тогтолцоог төлөвшүүлэхэд гол үүрэг гүйцэтгэжээ. Түүнчлэн Монгол Улсын "Өмч хувьчлал"-ын асуудлыг удирдан хариуцаж байжээ.
Л.Энэбиш 1997 оноос МАХН-ын Ерөнхий нарийн бичгийн даргаар сонгогдон ажилласан.
2000 оны УИХ-ын сонгуулиар Булган аймгаас МАХН нэр дэвшүүлж дахин сонгогдож улмаар Улсын Их Хурлын даргын (2000-2001) албыг хашжээ.
Л.Энэбиш төр засаг, намын удирдах алба хашихын зэрэгцээ Монгол-Хятадын найрамдлын нийгэмлэгийн дарга, Монголын самбо бөх сонирхогчдын холбооны ерөнхийлөгч, Дэлхийн Самбо бөх сонирхогчдын холбооны дэд ерөнхийлөгч, Нийслэлийн бизнесийн холбооны ерөнхийлөгч зэрэг улсын хийгээд олон улсын хэмжээний сонгуульт ажил хийж байжээ.
Тэрбээр 2001 оны 9-р сарын 29-нд зуурдаар нас барсан байна.
Тхимпху

Бутан улсын нийслэл, улсынхаа адил нэртэй Тхимпху аймагт харьяалагдах 2012 оны байдлаар 99 орчим мянган хүнтэй суурин газар буюу хотыг монголоор Тхимпху (худам монголоор тхимпхү, зонкаар ཐིམ་ཕུ་, дуудлага нь [тхимпхү] - үүнийг Тимпү гэж бичнэ, оросоор Тхимпху́, латин үсэгт хэвшсэн нь Thimphu) гэнэ.
Тус хот Вонгчу голын баруун эрэг дээр 2400 м өндөрт оршдог байна.
Тхимпху хотод Засгийн газар, парламент байралдаг бөгөөд гадаадын дипломат төлөөлөгчийн газрууд, улс орны хөгжилд туслах НҮБ-ын байгууллагууд болон төрөл бүрийн төрийн бус байгууллагууд энд байрладаг байна.
1961 онд Тимпу хот болж, 2009 онд хотын статустай болжээ.
Citizens' Representatives Khural of the Capital City

Ulaanbaatar City Council officially the Citizens' Representatives Khural of the Capital City (Mongolian: Нийслэлийн иргэдийн Төлөөлөгчдийн Хурал, romanized: Niisleliin irgediin Tölöölögchdiin Khural) is the local self-governing body of Ulaanbaatar, the capital of Mongolia. The council is responsible for enacting and amending city ordinances, approving budget, and nominating Mayor of Ulaanbaatar.
In 2024 local elections, 40 candidates from Mongolian People's Party, 5 candidates from Democratic Party were elected to the council.
Uliastai

Uliastai (Mongolian: Улиастай; ᠤᠯᠢᠶᠠᠰᠤᠲᠠᠢ), also spelled Uliyasutai or Oulia-Sontai, and sometimes known as Javkhlant, is a city in Mongolia located in the western part of the country and 1,115 kilometres (693 mi) from the capital Ulaanbaatar. Uliastai is the capital of Zavkhan Province and was the 10th most populous city in the country with a population of 24,276 (2000 census). However, recent estimates have the city's population at 16,240 (2006 est.) making it the 16th most populous city in Mongolia.
Uliastai is located in a river valley where the Chigestai and Bogdiin Gol rivers meet, and is surrounded by mountains on all sides. It is one of the most remote aimag capitals in Mongolia. Uliastai city has sum (district) status and forms an enclave within the surrounding Aldarkhaan sum.
Alongside Khovd, Uliastai is one of the oldest settlements in Mongolia, and has long been an important center of caravan trade even into the 20th century. It was connected by camel caravan routes with Urga (now Ulaanbaatar) in the east, Khovd in the west, Barkol and other points in Xinjiang in the southwest, and Hohhot in the southeast.
The city was founded as a military garrison by the Manchus in 1733 during the Qing rule of Mongolia. Uliastai was the de facto capital of Outer Mongolia, as the Qing Amban, the Governor General, located its office in Uliastai to keep eye on the Khalkh Mongols to the east and the Oirad Mongols west of the Khangai mountains. Thus, the position was also known as the Uliastai General. At its peak, the fortress held up to 3500 soldiers and was surrounded by a Chinese trading quarter, or "Maimaicheng".
In March 1755, a Qing dynasty army departed from Uliastai as the vanguard in the Qianlong Emperor's final push against the Dzungar Khanate to the south west.
During the Outer Mongolian Revolution of 1911 the Military Governor of Uliastai, his staff, and military guards, fled the Uliastai fortress under the protection of Cossack troops. Traces of Manchu rule can still be seen in Uliastai: the stone remnants of the governors fortress near the Bogdiin river are a short walk from town, the shackles and torture devices used by the Manchu are on display in the History Museum, and a hatag-laden stone near the central roundabout is carved with Chinese characters.
Uliastai experiences a cold semi-arid climate (Köppen: BSk) with long, dry, very cold winters and short, warm summers.
Uliastai is host to the Zavkhan branch of the National University of Mongolia. Originally established in 1974, it was granted the status of a full member of the NUM in 2010.
The district is divided into six bags, which are:
Museums
Monasteries
Javkhlant Tolgoi Next to Togs Boyant Javklhant temple, a hilltop pavilion surrounded by statues of elk, ibex, and argali sheep. It's a quick hike from the center of town, and offers a good panorama of the city.
The old Uliastai Airport has two unpaved runways and is close to the city, but no longer receives flights. In 2002, the Donoi Airport (or "New Uliastai Airport") was built 25 km west of the city near Aldarkhaan soum, and now serves Uliastai with regular flights to and from Ulaanbaatar.
Ulaanbaatar Tram

The Ulaanbaatar Tram (Mongolian: Улаанбаатар Трамвай) is a planned tram in Ulaanbaatar, Mongolia.
In 2025, the project is on the research, feasibility study and design development stage. It is expected to be completed by 2030.
The tram will have two lines. The first line will run from Nisekh Roundabout to Sükhbaatar Square passing through Yarmag Road and Peace Bridge. The second line will run from Sükhbaatar Square to Zunjin Shopping Center for 20.4 km with 23 stations.
Dongsheng District

Dongsheng District (Mongolian: ᠳ᠋ᠦᠩᠱᠧᠩ ᠲᠣᠭᠣᠷᠢᠭ; Chinese: 东胜区; alternate spelling English: Koshang; Turkic: Košang) is a District and the seat of Ordos City, Inner Mongolia, China. It has a district population of 574,242. The district is predominantly Han Chinese, but has a significant Mongol minority.
Dongsheng is also the fastest growing district of Ordos City, half of the district being under construction. To enable further expansion, officials in 2003 planned the nearby district of Kangbashi, a brand new (city) 25 kilometres (16 mi) from Dongsheng.
Dongsheng District is made up of 12 subdistricts and 3 towns.
Ordos's prefectural administrative region occupies 86,752 square kilometres (33,495 sq mi) and covers the bigger part of the Ordos Desert, although the urban area itself is relatively small. The region borders the prefectures of Hohhot to the east, Baotou to the northeast, Bayan Nur to the north, Alxa League to the northwest, Wuhai to the west, the Ningxia Hui Autonomous Region to its southwest, and the provinces of Shaanxi and Shanxi to the south.
List of tallest buildings in Germany

This list ranks buildings in Germany that stand at least 100 metres (328 ft) tall. Only habitable buildings are ranked, which excludes radio masts and towers, observation towers, steeples, chimneys and other tall architectural structures.
The construction of high-rise buildings is not common in German cities, and especially not in the city centres, where traditionally steeples are the tallest structures. Due to its economic profile as an international financial centre, only Frankfurt has developed a skyline of high-rise buildings and skyscrapers in its city centre. Out of a total of 22 skyscrapers in Germany, meaning buildings at least 150 metres (492 ft) tall, 20 are located in Frankfurt.
The development of high-rises in Germany began in 1915, with the Zeiss Bau 15 in Jena. Notable examples of early high-rise buildings include the Wilhelm Marx House in Düsseldorf, the Borsigturm and Ullsteinhaus in Berlin, the Hansahochhaus in Cologne, the Anzeiger-Hochhaus in Hanover, the Tagblatt-Turm in Stuttgart, and the Kroch High-rise and Europahaus in Leipzig.
This list ranks buildings in Germany that stand at least 100 metres (328 ft) tall. This includes spires and architectural details but does not include antenna masts.
This list ranks buildings under construction in Germany that plan to stand at least 100 metres (328 ft) tall. This includes spires and architectural details but does not include antenna masts.
This list ranks proposed buildings in Germany that plan to stand at least 100 metres (328 ft) tall. This includes spires and architectural details but does not include antenna masts.
Government of Mongolia

The Government of Mongolia (Mongolian: Монгол Улсын Засгийн газар, Mongol Ulsyn Zasgiin gazar) is the highest executive body and national cabinet of Mongolia. It conisist Prime minister and other members. The Prime minister is designated by the State Great Khural, and the remaining members are appointed and dismissed by the Prime Minister. The government is collectively responsible to the State Great Khural and must resign if a motion of no confidence is adopted by the State Great Khural. The State Great Khural determines the structure and composition of the government by submission of Prime Minister. The government is one of the 3 subjects that have the right to initiate laws.
As defined in the constitution, government shall enforce the laws of the State, in accordance with the common functions to manage the economic, social and cultural structure shall exercise the following main/full powers:
The current cabinet, headed by Luvsannamsrain Oyun-Erdene was formed on 29 January 2021, succeeding the Second cabinet of Ukhnaagiin Khürelsükh. When the cabinet was first established, it had 14 ministries, keeping the same number of ministries as the previous cabinet. In 2022, with the creation of two new ministries, Ministry of Economy and Development and Ministry of Digital Development and Communications, it currently has 16 ministries. In 2022, due to the amendment of the Constitution, members of the Parliament can serve as members of the cabinet without any limit. A cabinet reshuffle occurred, and 9 members of the State Great Khural were appointed as members of the cabinet. Currently, 16 out of 22 ministers, including the prime minister, are members of the parliament.
ጨጨብሳ

ኢትዮጵያ ውስጥ የሚሰራ የምግብ አይነት ሲሆን፣ የሚሰራውም ከቂጣ ና አብዛኛውን ጊዜ ከንጥር ቅቤ በበርበሬ ነው።
ፍትፍት

ፍትፍት ወይንም ፍርፍር ኢትዮጵያና ኤርትራ የሚዘወተር የምግብ አይነት ነው። እሚሰራውም ከእንጀራ ወይንም ቂጣ ነው። ብዙ ጊዜ ፍትፍት የሚቀርበው ለቁርስ ነው።
ደግሞ ይዩ፦
Dabo kolo

Dabo kolo (Amharic: ዳቦ ቆሎ (d'abo kolo), Oromo: Boqqolloo daabboo) is an Ethiopian and Eritrean snack and finger food consisting of small pieces of spiced fried dough. Dabo kolo means corn bread in the Amharic language, with dabo for bread, and kolo for corn or roasted barley, chickpeas, sunflower seeds, other local grains and peanuts.
Kolo bread wrapped in a paper cone is often sold by local kiosks and street vendors. It is prepared by frying small pieces of dough cut from rolls. Sometimes honey is added to make dabo kolo sweeter. Dabo kolo is also considered a Congolese finger food. A rare alternative recipe is dabo kolo made from coffee beans.
Dabo kolo is a special dish during the Ethiopian New Year festivities. It is traditionally served during Shabbat meals by the Beta Israel (Ethiopian Jews).
Fah-fah

Fah-fah is a Djiboutian soup, Mostly eaten in southern parts of the country. It is mainly served for Dinner. This dish is really popular in East African cuisine. Fah-fah is made typically of goat meat with vegetables and green chilies and served with flatbread called aish or also known as Lebanese bread or it is served with injera, a popular Ethiopian bread or lahoh, a sponge-like Somali bread.
This should not be confused with dried infant formula called faffa in neighboring Ethiopia.
https://www.greatbritishchefs.com/features/east-african-food-guide
Beyaynetu

Beyaynetu (Amharic: በያይነቱ, romanized: bäyaynätu) is an Ethiopian dish, often savoured as a hearty meal. It combines injera—a sourdough flatbread—with a variety of ingredients, including meat and vegetables. One of the national dishes of Ethiopia, it reflects the diverse flavours of the country's cuisine.
The term bäyaynätu (በያይነቱ) in Amharic can be translated as "various" or "assorted", indicating the wide range of ingredients that make up this dish.
In both forms, beyaynetu showcases Ethiopia's culinary diversity, offering a blend of textures, flavours, and ingredients.
Facultad de Economía (Universidad Nacional Autónoma de México)

La Facultad de Economía es la dependencia de la Universidad Nacional Autónoma de México (UNAM) dedicada a la investigación y docencia en economía. Tiene su antecesor directo en la denominada Escuela Nacional de Economía.
La Escuela de Economía se funda el 10 de febrero de 1929, cuando se estableció la sección de Economía dentro de la antigua Escuela Nacional de Jurisprudencia de la todavía no autónoma Universidad Nacional de México. Desde entonces y hasta 1934 funcionó dentro del edificio de la Escuela de Jurisprudencia. En 1935, al convertirse en Escuela Nacional de Economía, pasó a ocupar el edificio anexo de la Escuela de Jurisprudencia en el centro de la Ciudad de México. De 1933 a 1934 el director fue Daniel Cosío Villegas.​
Posteriormente, la Escuela Nacional de Economía fue ocupando muchos edificios del centro de la ciudad; el que ocupó más tiempo (de marzo de 1938 y hasta junio de 1954) se ubicaba en la calle de Cuba No. 92. En 1954 se trasladó finalmente a la Ciudad Universitaria.
En febrero del 2024, se eligió a Lorena Rodríguez León como directora para el periodo 2024-2028.​
La Facultad de Economía edita las siguientes revistas académicas:​
La Escuela Nacional de Economía, ha destacado por sus grandes egresados, muchos de ellos incursionados en la política y finanzas públicas de México, todos ellos han contribuido de una manera expeditiva en la vida e historia política mexicana, posicionándose en las más altas esferas gubernamentales de México y el mundo.
Biblioteca Ricardo Monges López

La Biblioteca "Ricardo Monges López" es la biblioteca de la Facultad de Ciencias de la Universidad Nacional Autónoma de México (UNAM). Fue fundada en 1954 en las instalaciones de la en ese entonces recién inaugurada Ciudad Universitaria. Debe su nombre al Ingeniero Ricardo Monges López, quien fuera el fundador y primer director de dicha facultad de 1939 hasta 1947.​​ Desde agosto de 1995 está ubicada en el conjunto Amoxcalli ("Casa de libros" en náhuatl) de la misma facultad.​
La biblioteca fue fundada en 1954 con un acervo menor a los 100 libros. Originalmente se ubicaba en la parte central de la Ciudad Universitaria, pero en 1977 toda la facultad se trasladó a la zona poniente de la misma.​ En ese entonces el acervo de la biblioteca estaba compuesto principalmente por libros en las áreas de actuaría, biología, física y matemáticas, de acuerdo con los programas académicos que ofrecía la facultad.
En 1995 fue construido el conjunto Amoxcalli en dicha facultad, que reúne un auditorio, un Aula Magna, tres Salones de Seminarios, un centro de cómputo, y la biblioteca "Ricardo Monges López". Estas nuevas instalaciones ocupan 3,500 m² de superficie y cuentan con 3 pisos y una planta baja, además de un piso intermedio dedicado exclusivamente a salas de estudio.​
Al 2010, el acervo general de la biblioteca cuenta con más de 40 mil títulos y 85 mil ejemplares, que se dividen en las siguientes áreas del conocimiento:​
Además de los anteriores, existe un fondo reservado que incluyen libros antiguos y colecciones personales donadas a la facultad, incluyendo libros de la matemática mexicana Sylvia de Neymet, Alberto Barajas Celis​
La biblioteca dio servicios a más de 13 mil usuarios internos​ (principalmente estudiantes de licenciatura y posgrado de la facultad). Entre los servicios prestados se cuentan:​
Colección de libros incunables de la UNAM

La colección de libros incunables de la Universidad Nacional Autónoma de México (UNAM) se refiere a los 173 obras incunables en su acervo en resguardo por medio de la Biblioteca Nacional, a través de su Fondo Reservado.​
Dentro de éste se encuentran otras colecciones además de los incunables como la Colección Mexicana, siglo XIX mexicano, Colección La Fragua y Libros Raros y Curiosos.​ Las fechas de los ejemplares incunables datan de entre 1496 y 1500. Existen obras conocidas como la Divina Comedia de Dante Alighieri de 1493, las Etimologías de San Isidro, el tratado De ente et essentia de Santo Tomás de Aquino, Summa de potestate ecclesiastica Augustinus de Ancona entre otros.​​
El incunable más antiguo con el que cuenta la UNAM data de 1469, llamado De fide et legibus atribuido a Guillermo de Auvernia, obispo de París, e impreso en Ausburgo por Günther Zainer de Reutlingen.​ El texto forma parte de un cuerpo mayor denominado Magisterium divinale et sapiential. El libro se adquirió en 1883 por el entonces director de la Biblioteca Nacional, José María Vigil, al librero italiano Angelo Bertola.
Otro de los incunables que resguarda la Biblioteca Nacional es el texto Quaestiones evangeliorum de tempore et de sanctis, escrito por Juan de Torquemada, fray dominico, obispo de Sabinia e impreso en Roma en 1477 por Johann Scheurener. El ejemplar se incorporó a la Biblioteca del Convento de Santo Domingo en el siglo XVI.​
De los incunables bajo custodia de la Biblioteca Nacional de México destacan los ejemplares venecianos, si bien la lista es más amplia, muchos de estos llegaron a las bibliotecas de distintas órdenes religiosas en la Nueva España.​
En el Repositorio Institucional de la UNAM se encuentran integrados y digitalizados ocho incunables, en la Colección de libros incunables de la UNAM, impresos hasta principios del siglo XVI,
Campus Juriquilla de la Universidad Nacional Autónoma de México

La Universidad Nacional Autónoma de México, (UNAM) Campus Juriquilla es una universidad publica de investigación científica multidisciplinaria que está ubicada en la zona de Juriquilla, en la ciudad de Santiago de Querétaro, Querétaro. Es parte del proyecto ENES de la Universidad Nacional Autónoma de México. Sus centros e institutos albergan algunos programas de estudio de licenciatura y posgrado, con orientación a las ciencias naturales e ingeniería.​ El campus está junto con la Universidad Autónoma de Querétaro, Campus Juriquilla.​
Sus inicios se remontan a la creación del Centro de Neurobiología (ahora Instituto de Neurobiología) en 1993.​ El 7 de agosto de 1997 se creó el Consejo de Administración y la Coordinación de Servicios Administrativos para otorgar mayor organización e independencia al campus. El mismo órgano se vio revisado en 2004 por acuerdo del entonces rector Juan Ramón de la Fuente.​
El campus contiene espacios comunes (edificio administrativo, biblioteca, auditorio, áreas deportivas) y edificios de diversos centros e institutos de la UNAM. El Centro Académico Cultural (auditorio "Flavio Mena Jara") es visitado rutinariamente por público externo debido a su cartelera cultural.​
Las siguientes entidades están presentes en el campus:
Biblioteca de la Universidad Adolfo Ibáñez

La Biblioteca de la Universidad de Adolfo Ibáñez es la biblioteca perteneciente a la Universidad Adolfo Ibáñez, Chile.
La Biblioteca de la Universidad de Adolfo Ibáñez nace en la misma sede que albergó la Escuela de Negocios de Valparaíso en 1974. Originalmente la Biblioteca estaba en la misma casa del fundador de la Universidad, Adolfo Ibáñez Boggiano. Solo hacia 1996 la Biblioteca de la sede Viña del Mar se traslada hacia las instalaciones donde actualmente se encuentra.
En 2002 se crea la Biblioteca de Pregrado ubicada en la sede Peñalolén. Esta Biblioteca tiene como objetivo atender principalmente a los usuarios de las carreras de pregrado que imparte la Universidad.
En 2007 se crea la Biblioteca de Postgrado ubicada también en la sede Peñalolén pero en el edificio de Postgrado, este edificio está diseñado para atender a usuarios que realicen estudios de Diplomados, Master, MBA y doctorados.
Biblioteca de la Universidad de Gotemburgo

La biblioteca de la Universidad de Gotemburgo (en sueco: Göteborgs universitetsbibliotek) consiste en diez bibliotecas independientes, incluidos los Centros de Recursos de Aprendizaje.​ La Biblioteca de la Universidad de Gotemburgo es una de las bibliotecas de investigación más frecuentadas de Suecia, con 1,6 millones de visitas al año.​
Es un lugar de encuentro para estudiantes, profesores e investigadores de la Universidad. Además de esto, la Biblioteca es una institución cultural para los ciudadanos de Gotemburgo, así como una fuente de conocimientos y de la cultura, abierta y accesible para el público en general.​
En la biblioteca de la Universidad de Gotemburgo también se puede encontrar la KvinnSam, una Biblioteca Nacional de Recursos para los estudios de género.​
Biblioteca de la Universidad de Córdoba

La Biblioteca de la Universidad de Córdoba (BUCO) se encuentra en la ciudad de Córdoba (España), y según la Carta aprobada por Consejo de Gobierno de 24 de julio de 2009, la biblioteca es un sistema de recursos que tiene como misión el apoyo al aprendizaje, la docencia, la investigación y la gestión de la Institución en su conjunto, facilitando el acceso y la difusión de los recursos de información, y colaborando en la formación integral de toda la comunidad universitaria y en los procesos de generación y transferencia de conocimientos, contribuyendo a la consecución de los objetivos de la Universidad.
Dejando aparte la Época andalusí, de la que sólo conservamos datos historiográficos, la primera institución educativa que, con el transcurso del tiempo, dejaría rastro de sus fondos en la BUCO es el Colegio de la Asunción, fundado en 1547 por Pedro López de Alba, médico del emperador Carlos I, a instancias de Juan de Ávila.
Hasta el siglo XIX no se produce una reactivación de la vida universitaria cordobesa, con la fundación de los dos primeros Centros que, integrados en la UCO, continúan impartiendo docencia actualmente: la Escuela Normal de Maestros (1841) y la Escuela de Veterinaria (1847); la primera es germen de la Facultad de Ciencias de la Educación y la segunda de la de Veterinaria y Ciencia y Tecnología de los Alimentos.
La Universidad Libre de Enseñanza (1870-1874)​ impartió en Córdoba las titulaciones de Derecho y Medicina, y propició el nacimiento de la Escuela de Practicantes y Matronas, origen respectivamente, de las Facultades de Derecho y Ciencias Económicas y Empresariales y Medicina, y de la Escuela de Enfermería.
El resto de bibliotecas se van creando al mismo tiempo que se fundan las facultades y escuelas a las que sirven, a partir de la creación de la Universidad como tal.​ Mención aparte, la biblioteca de la Escuela Universitaria Politécnica de Belmez, único centro que no se encuentra en la capital, sino en el corazón de una comarca de arraigada tradición minera. La Escuela de Maestros Mineros, Maquinistas y Fundidores se creó en 1924, pasando a depender de la UCO en 1973.
Nuestros usuarios tienen a su disposición:
La BUCO forma parte de asociaciones nacionales e internacionales encaminadas a potenciar la cooperación entre bibliotecas y la optimización de los recursos:
Todos los datos se refieren a 2021​
National Library of Mexico

The National Library of Mexico (Spanish: Biblioteca Nacional de México) is located in Ciudad Universitaria, the main campus of the National Autonomous University of Mexico (UNAM) in Mexico City. It was first established on November 30, 1867.
As a national library it is the preeminent bibliographic repository of Mexico and is subject to legal deposit. It also attempts to acquire all foreign books published about Mexico. Its collection of 1,250,000 documents, including books, maps and recordings makes it one of the largest libraries in Mexico and Latin America.
Newspapers and other periodicals are archived in the National Newspaper Library of Mexico (Hemeroteca Nacional de México) located also in Ciudad Universitaria, next to the facilities of the National Library.
The collections of the Pontifical and Royal University of México (predecessor of modern UNAM) formed the initial endowment of the National Library after the University's dissolution. The decree establishing the National Library came into force on October 26, 1833. Further decrees in 1846 and 1857 attempted to clarify the scope and functions of the Library.
Benito Juárez issued a decree on November 30, 1867, in which the National Library acquired most of its modern prerogatives, including legal deposit. Also, this same decree relocated the Library to the Church of Saint Augustine [es] in downtown Mexico City.
In 1914 the National Library was linked to the National Autonomous University of Mexico. When the University achieved autonomy in 1929 the Library formed a constituent part of it. The Institute of Bibliographic Investigation [es] was established by the University in 1967 in order to facilitate the administration of the National Library.
The National Library moved to its current location in the UNAM campus of Ciudad Universitaria in 1979. However the Reserves Collection (see below) stayed in a special room at St. Agustine's Church. The building was damaged during the 1985 earthquake and as a consequence it was decided to build a new annex to the current National Library building. The new annex was inaugurated in 1993.
Many of the Library's services are available to the general public. These include an open consultation room for books and CD-ROMs, as well as separate rooms for maps, didactic materials, audio and video recordings, and a room with resources for blind users. Most documents available in these rooms can be partially reproduced on demand at low cost in the Library's facilities.
The Library additionally offers cataloguing and book preservation services. Guided tours through the facilities are available upon request.
The Reserves Collection (Fondo Reservado) stores the most valuable documents owned by the Library. This collection is available only to researchers and comprises about 200,000 documents. It is divided in four sections:
Daniel Cosío Villegas

Daniel Cosío Villegas (July 23, 1898 – March 10, 1976) was a Mexican prominent economist, essayist, historian, and diplomat.
Cosío Villegas was born in Mexico City. After studying one year in engineering and two years of philosophy, he received a B.A. in Law from the National University (nowadays UNAM) and took several courses in economics at Harvard, Wisconsin and Cornell. Later, he received master's degrees from the London School of Economics and the École libre de sciences politiques of Paris (now Institut d'études politiques de Paris).
After working briefly for Excélsior he joined José Vasconcelos in the production of La Antorcha magazine. In 1929, he served as secretary general of the National University, counselor to the Bank of Mexico, director of the National School of Economics of the National University (1933–1934), director of El Trimestre Económico and founded the Fondo de Cultura Económica, one of the most renowned publishing companies in Latin America.
On April 2, 1951 he was admitted to the National College and from 1957 until 1963 he chaired El Colegio de México, whose library now bears his name. Simultaneously, he was the Mexican Ambassador to the UN Economic and Social Council and became its president in 1959. He received the National Literature Award in 1971 and in 1976 he published Memorias (Memoirs).
Several weeks after publishing his memoirs, he died in Mexico City. Cosio Villegas was known for being a heavy smoker, even his last days.
Biblioteca Vasconcelos

Biblioteca Vasconcelos, also known as the Megabiblioteca by the press, is a library in the Buenavista neighborhood of Mexico City. It is dedicated to José Vasconcelos, the philosopher and former president of the National Library of Mexico. The library is spread across 38,000 square metres (409,000 sq ft), and had an initial planned cost of 954 million pesos (roughly US$98 million). The Congress of Mexico proposed plans to reduce the budget of 2006 that included cuts for all three branches of government, but the National Action Party (PAN) presented an alternate budget that preserved funds for Enciclomedia and the Vasconcelos Library.
The library is located in Delegación Cuauhtémoc at the Buenavista train station where the Metro, suburban train, and Metrobús meet. It is adorned by several sculptures by Mexican artists, including Gabriel Orozco's Ballena (Whale), prominently located at the centre of the building.
Then President of Mexico Vicente Fox inaugurated the library on 16 May 2006, and stated that this was one of the most advanced constructions of the 21st century, and that it would be spoken of throughout the world. This inauguration took place a week before the deadline the president had to promote his accomplishments before the 2006 presidential election.
The library had to close in March 2007 due to construction defects. The Superior Auditor of the Federation detected 36 construction irregularities and issued 13 motions of responsibility for public servants of the federal government. Among the irregularities found was the misplacement of marble blocks at a cost of 15 million pesos (roughly 1.4 million dollars).
During Calderón's administration, efforts to restore it continued with a further investment of 32 million pesos (roughly US$3 million).
It was reopened to the public in November 2008 after 22 months.
The winning proposal for the library was designed by the Mexican architects Alberto Kalach and Juan Palomar. Lily Carr, writing in 2021 noted, "the structure’s cavernous, hollowed-out interior of an ossified matrix of suspended, expandable shelves presents the project as an awe-inspiring, chill-inducing spectacular that immerses the first-time visitor in the architects’ vision of a library as a container, or ‘ark, a carrier of human knowledge."
School of Sciences, UNAM

The Faculty of Sciences (Spanish: Facultad de Ciencias) at the National Autonomous University of Mexico (UNAM) is the entity where natural and exact science-based majors are taught. It has both undergraduate and graduate studies, some of the former in joint teaching with other faculties, most commonly the Faculty of Engineering. The Faculty of Sciences is the most important science school in the country by the number of students and the quality of its research. Together with the research institutes that surround it, it is one of the biggest research complexes of the UNAM.
The history of this faculty is rather different from that of other schools that have their origins in former national schools. The study plan for this faculty was initially given in the Philosophy Faculty of the UNAM. The Biology major was the first one to have a structured study plan, originating around 1930.
It was not until 1933 that the majors of Physics and Mathematics were founded. Formerly, the faculty was located in a small building between the Faculty of Engineering and Medicine.
Due to the increasing number of students, the Faculty had to construct new buildings, conveniently located among the research science institutes of Mathematics, Biology and Physics.
This faculty, along with Philosophy, is notable for its history of activism during the 1999 strike; these two faculties alone kept the strike going longer than any other school.
The faculty is run by the Faculty Dean, currently Catalina Stern.
Has 3 main divisions:
The Faculty is located in Ciudad Universitaria in Mexico City, across the street from the Faculty of Engineering and the Faculty of Administration. Its premises are located next to the Physics, Mathematics and Astronomy research institutes.
The Faculty occupies various buildings: Buildings, "O" and "P", composed only of classrooms, in addition to four other buildings lodging the Faculty's respective departments and their faculty. The newer part of the complex consists of two buildings, one called Amoxcalli, which holds the Faculty's library and the Computing Center. The newest one is called Tlahuizcalpan which hosts various labs and research premises, as well as classrooms.
In recent years, an interdisciplinary extension of the Faculty was inaugurated in the port of Sisal, Yucatán, devoted to the research of coastal ecosystems and their species.
The National Herbarium of Mexico at UNAM in Mexico City houses the largest collection of plant specimens in all of Latin America and is one of the 10 most active herbaria in the world.
The Faculty of Sciences offers graduate programs on computer science, material science, astronomy, biology, earth science, ocean science, physics, mathematics, statistics & actuarial science, history and philosophy of science and science education, although most of these are run in collaboration with the nearby institutes, like Physics, Mathematics and IIMAS (Institute for applied mathematics and systems). Some programs are offered in conjunction with other faculties and institutes nationwide.
19°19′28″N 99°10′45″W﻿ / ﻿19.3244114°N 99.1791499°W﻿ / 19.3244114; -99.1791499