ශ්‍රී ලංකාවේ සිටින ඉන්දියානුවන්

ශ්‍රී ලංකාවේ සිටින ඉන්දියානුවන් යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ඉන්දියානු දෙමළ ජාතිකයන් වැනි ශ්‍රී ලංකාවේ වෙසෙන ඉන්දියානුවන් හෝ ඉන්දියානු සම්භවයක් ඇති පුද්ගලයන් ය.
ඉන්දියානු වෙළඳුන් වසර 2,500 කට වැඩි කාලයක් ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණ පදිංචි වී සිටින අතර, කොළඹ චෙට්ටි යනු ක්‍රිස්තු වර්ෂ 1505 සිට පෘතුගීසි යටත් විජිත යුගයේදී ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණි වෙළඳුන්ගෙන් පැවත එන්නන් වේ. ශ්‍රී ලංකාවේ රජවරුන් ක්‍රි.පූ. ප්‍රාථමික මූලාශ්‍රය වන මහාවංශයට අනුව, වර්තමාන තමිල්නාඩුවේ පාණ්ඩ්‍ය රාජධානියේ සංඛ්‍යා සේවා කණ්ඩායම් ප්‍රාකෘත කථිකයන් විසින් අනුරාධපුරය ජනාවාස කිරීමත් සමඟ පැමිණියහ. ක්‍රි.පූ. 2 වැනි සියවස තරම් ඈත කාලයේ අනුරාධපුරයේ සහ ශ්‍රී ලංකාවේ අනෙකුත් ප්‍රදේශවල වෙළෙන්දන් සහ වෙනත් අය ඩමේලස් හෝ දමේදස් (දෙමළ ජාතිකයන් සඳහා සිංහල සහ සිංහල ප්‍රාකෘත) ලෙස හඳුනා ගත් බවට අභිලේඛනමය සාක්ෂි තිබේ. දෙමෙඩස් පිටසක්වල ජීවීන් ලෙස බැලීමේ අදහස මුල් ඓතිහාසික යුගයේ ප්‍රචලිත නොවීය.
ශ්‍රී ලංකාවේ ඉන්දියානු දෙමළ යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ඉන්දියානු සම්භවයක් ඇති දෙමළ ජනතාවකි . ඔවුන් අර්ධ වශයෙන් පැවත එන්නේ 19 වැනි සහ 20 වැනි සියවස්වල කෝපි, තේ සහ රබර් වතුවල වැඩ කිරීම සඳහා දකුණු ඉන්දියාවෙන් ශ්‍රී ලංකාවට එවූ කම්කරුවන්ගෙන් ය. ඇතැමෙක් වෙළෙන්දන් ලෙස සහ වෙනත් සේවා සපයන්නන් ලෙස තමන්ම සංක්‍රමණය විය. මෙම දෙමළ කතා කරන්නන් වැඩි වශයෙන් ජීවත් වන්නේ මධ්‍යම කඳුකරයේ වන අතර එය මලයකම් හෝ කඳුකරය ලෙසද හැඳින්වේ, නමුත් අනෙක් අය ප්‍රධාන නාගරික ප්‍රදේශවල සහ උතුරු පළාතේ ද දක්නට ලැබේ. ඔවුන් සියල්ලන්ම අද දෙමළ ජාතිකයන් ලෙස හැඳින්වුවද ඇතැමුන්ට තෙළිඟු සහ මලයාලි සම්භවයක් මෙන්ම විවිධ වූ දකුණු ඉන්දීය කුල සම්භවයක් ඇත. ඔවුන් ශ්‍රී ලංකාවේ වතුකරයේ ආර්ථිකයට අත්‍යවශ්‍ය වේ. සාමාන්‍ය සමාජ ආර්ථික වශයෙන් ඔවුන්ගේ ජීවන තත්ත්වය ජාතික සාමාන්‍යයට වඩා අඩුය. 1964 දී විශාල ප්‍රතිශතයක් නැවත ඉන්දියාවට විදේශගත වූ නමුත් සැලකිය යුතු පිරිසක් රාජ්‍ය විරහිත පුද්ගලයන් ලෙස ඉතිරි විය. 1990 දශකය වන විට මේ බොහෝ දෙනෙකුට ශ්‍රී ලංකා පුරවැසිභාවය ලබා දී ඇත. බහුතරයක් හින්දු භක්තිකයන් වන අතර ඔවුන් අතර ක්‍රිස්තියානි සහ මුස්ලිම් සුළුතරයක් ඇත. දේශපාලනික වශයෙන් ඔවුන් 1980 ගනන්වල සිට බොහෝ පාලක සභාගයට සහය දුන් වෘත්තීය සමිති ව්‍යුත්පන්න දේශපාලන පක්ෂවලට සහය දක්වයි.
1911 ලංකා සංගණනයට පෙර ශ්‍රී ලංකාවේ මුස්ලිම් එකක් ලෙස ගණන් ගන්නා ලදී. සංගණනයේ සිට ඔවුන් ඉන්දියානු මුස්ලිම් සහ ශ්‍රී ලංකා මුස්ලිම් ලෙස බෙදා ඇත. ඉන්දියන් මුස්ලිම් වතුකරයේ කම්කරුවන් ලෙස ඉන්දියානු ද්‍රවිඩයන් හා සමාන හේතු නිසාම ලංකාවට ගෙන එන ලදී. 1963 දී 55,400 සිට 1971 දී ඉන්දියානු මුස්ලිම් 29,416 ක් අඩු විය. ඔවුන්ගේ පරිහානිය අර්ධ වශයෙන් හේතු වූයේ ඉන්දියාවට ආපසු පැමිණීම සහ ඇතැමුන් තමන්ව ප්‍රකාශ කර ශ්‍රී ලාංකික මුස්ලිම් ලෙස ගණන් ගැනීමයි. ඉන්දියානු මුස්ලිම්වරු වැඩිපුරම හමු වූයේ කොළඹ සහ මහනුවර දිස්ත්‍රික්කවල ය.
ශ්‍රී ලාංකික චෙට්ටි, කොළඹ චෙට්ටි, කලම්බු චිට්ටි හෝ කොළඹ හෙට්ටි ලෙසින්ද හඳුන්වනු ලබන අතර, එය කලින් ආවේනික ශ්‍රී ලාංකික සමාජ කණ්ඩායමක් හෝ කුලයකි . කොළඹ චෙට්ටි බොහෝ දුරට රෝමානු කතෝලික හෝ ඇංග්ලිකන් වන අතර ශ්‍රී ලාංකීය සමාජයේ සෑම තැනකම පාහේ දක්නට ලැබේ. සාමාජිකයින් ඔවුන්ගේ මූලාරම්භය දකුණු ඉන්දියාවේ විවිධ ජනවර්ගවල වෙළෙන්දන් වෙත යොමු කරයි. බොහෝ වෙළෙන්දෝ මලයාලි හෝ තෙළිඟු කතා කරන දෙමළ කතා කරන අය වූහ. ඉන්දියානු වෙළඳුන් වසර 2,500 කට වැඩි කාලයක සිට ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණ පදිංචි වී සිටියද, කොළඹ චෙට්ටි යනු ක්‍රිස්තු වර්ෂ 1505 සිට පෘතුගීසි යටත් විජිත යුගයේදී ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණි වෙළඳුන්ගෙන් පැවත එන්නන් වේ.
භාරතයන් ද භාරතකුල යනු ඉන්දියාවේ තමිල්නාඩුවෙන් සංක්‍රමණය වූ පරාවර්ගේ ශ්‍රී ලාංකික කුලයකි . ඉන්දියාවේ ඔවුන් සාම්ප්‍රදායික ධීවර වෙළෙඳුන් සහ වෙළෙඳුන් විය. සැලකිය යුතු සුළුතරයක් හින්දු ආගම පිළිපදින නමුත් බහුතරයක් රෝමානු කතෝලිකයන් වේ.
පරාවර් ශ්‍රී ලංකාව පුරා දක්නට ලැබේ. ශ්‍රී ලාංකීය දෙමළ ජනතාව අතර පරවාර් තවමත් ධීවර හා වෙළඳ කුලයක් වන නමුත් සාමාන්‍යයෙන් කරයාර් සමඟ ව්‍යාකූල වේ. භාරතයන් නොහොත් භාරතකුල අනන්‍යතාවය පවත්වා ගෙන යනු ලබන්නේ මීගමුව ප්‍රදේශයේ සිංහලයන් අතර පදිංචි වූ ඉන්දියාවේ සිට පැමිණි සාපේක්ෂව සමෘද්ධිමත් වෙළඳ කණ්ඩායමක් විසිනි.
ශ්‍රී ලාංකීය ජිප්සී ජනතාව යනු ඉන්දියාවෙන් ඔවුන්ගේ සම්භවය සොයා ගන්නා ජනවාර්ගික කණ්ඩායමකි. ඔවුන් බොහෝ දුරට තෙළිඟු භාෂාව කතා කරන සංචාරක ජනතාවක් වන අතර එය ශ්‍රී ලංකන් ජිප්සී තෙළිඟු ලෙසද හැඳින්වේ, එය ආන්ද්‍ර ප්‍රදේශ්හි ස්වදේශිකව කතා කරන ද්‍රවිඩ භාෂාවකි . පේන කීම, සර්පයන් ආකර්ශනය කිරීම සහ ප්‍රසංග සඳහා සතුන් යොදා ගනිමින් ඔවුහු තම ජීවනෝපාය කරති. නැවත පදිංචි කිරීමේ ගම්මානවල පදිංචි වී සිටින අය යැපුම් ගොවීන් වන අතර අනෙකුත් ගොවීන්ට ගොවිතැන් කරති. ඔවුන්ගේ ජනාවාස ප්‍රදේශය අනුවද ඔවුන් සිංහල හෝ දෙමළ කතා කරයි. බොහෝ දෙනා නැගෙනහිර මඩකලපුව දිස්ත්‍රික්කයේ පදිංචි වී ඇති බව පෙනේ.
තිවරු නොහොත් ටියා යනු ඉන්දියානු ප්‍රධාන භූමියෙන් ඔබ්බෙන් වූ ලක්ෂද්වීපයේ මිනෝකොයි දූපත් වල පළමු පදිංචිකරුවන් බව කියනු ලැබේ. තිවරුගේ සම්භවය නොදනී. ක්ලැරන්ස් මැලෝනි යෝජනා කරන්නේ ඔවුන් දකුණු ඉන්දියාවේ ද්‍රවිඩයන් විය හැකි බවයි. ප්‍රාදේශීය වාචික සම්ප්‍රදායට අනුව මහල් මෙම දූපත් වලට පැමිණි විට, ගිරාවාරු හි රැඳී සිටි අය හැර මෙම දූපත් වල දැනටමත් පදිංචි වී සිටි තිවරු ශ්‍රී ලංකාවට සංක්‍රමණය විය. උතුරු වෙරළ තීරයේ විශේෂයෙන්ම යාපනය අර්ධද්වීපයට ආසන්න දූපත් වල දෙමළ තිවරු බොහෝ දෙනෙක් ජීවත් වෙති. 13 වැනි සියවසේ සිට 18 වැනි සියවස දක්වා කාලය තුළ තමිල්නාඩු ප්‍රදේශයෙන් වැඩි පිරිසක් පදිංචි වූහ. ඔවුන්ගෙන් අතිමහත් බහුතරයක් රාම්නාද්හි මරාවර්වරුන්ට අයත් වේ. අද සෑම කෙනෙක්ම පාහේ තමන් වෙල්ලාලයන් හෝ කරෙයියාර්වරුන් ලෙස හඳුන්වති.