davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Gendang

Gendang (Jawi: ‏ݢندڠ‎‎) ialah alat bunyian yang diperbuat daripada kulit binatang seperti kerbau, kambing atau lembu. Ia merupakan salah sebuah alat muzik dalam kelompok alat yang khusus dipalu atau diusap menghasilkan bunyi disebut sebagai "alat perkusi".
Setiap bangsa seperti Cina, Melayu dan India mempunyai gendang dengan nama yang tersendiri. Gendang boleh didapati dalam pelbagai saiz dan kegunaan. Ada gendang yang digunakan untuk persilatan bagi orang Melayu. Ada gendang digunakan bagi tari menari dan ada juga yang digunakan untuk menyambut perayaan atau pertabalan Diraja.
Terdapat banyak nama setempat diberikan untuk alat yang sama mirip dan fungsi atau kegunaan serata rantau Nusantara:
Gendang Melayu dimainkan oleh masyarakat melayu mempunyai muka yang berlainan saiz. Satu muka dipasang dengan belulang lembu dan satu muka dipasang dengan belulang kambing. Belulang tersebut disirat dengan tali rotan dan dililit dengan rotan yang dibelah dua. Belulang itu ditegangkan dengan memasang gelung-gelung yang diperbuat daripada rotan. Badannya diperbuat daripada kayu nangka dan dipanggil temiang. Temiang berdekatan dengan muka besar, melengkung sedikit dan dililit dengan rotan.
Gendang ini ada 2 saiz, yang besar dipanggil gendang ibu dan yang kecil dipanggil gendang anak. Gendang ini dimainkan dengan cara meriba dengan kedudukan melintang dan permukaannya dipalu dengan tapak tangan. Cara gendang ini ditala (tune) ialah dengan cara mengetatkan talinya. Ianya dimain ketika persembahan silat, wayang kulit atau main puteri.
Dalam kalangan masyarakat Iban di Sarawak, gendang merupakan alat muzik tradisional yang sering digunakan terutamanya semasa majlis, perayaan-perayaan atau upacara-upacara tertentu seperti Hari Gawai. Biasanya hanya satu jenis gendang masyarakat Iban. Gendang ini diperbuat daripada kayu yang ditebuk memanjang. Permukaan gendang agak kecil lebih kurang satu jengkal diameter (8 inci). Panjang gendang lebih kurang 1 meter. Permukaan gendang dipasang dengan kulit binatang seperti kulit kijang atau rusa yang ditegangkan dengan rotan. Gendang dimainkan dengan cara meriba dan dipalu dengan tapak tangan sahaja.
Gendang di daerah Jawa Barat umumnya disebut . Satu set jenis ini minimal terdiri dari tiga kendang yaitu satu kendang indung (berukuran besar) dan dua kendang anak; kendang anak ini pula terbahagi menjadi dua yakni katipung (dibunyikan wangkis di bidang besarnya) dan kutiplak (dibunyikan wangkis di bidang kecilnya).
Terdapat berbagai macam kendang Sunda yang dibedakan berdasarkan fungsinya dan binaan dalam iringan, antara lain:
Setiap jenis kendang di atas memiliki perbedaan dalam hal ukuran, pola, ragam, dan motif tepakan yang dihasilkan.
Pemainan kendang Sunda disebarkan ke berbagai daerah di Indonesia sejauh Yogyakarta, Surakarta, Banyumas, Semarang, Bali dan Banyuwangi; keberadaan ini terus mengisi berbagai genre kesenian di berbagai daerah, baik seni tradisi mahupun seni popular. Di Yogyakarta, kendang Sunda masuk dalam kesenian Wayang Kulit, Campursari, Jathilan, di PLT Bagong Kussudiardjo, dan iringan-iringan tari kreasi baru.
Buah rotan

Buah rotan atau juga dikenali sebagai kuih redan atau keciputan ialah sejenis kuih tradisional Melayu yang diperbuat daripada tepung pulut dan telur. Ia kemudian dibentuk bulat dan disalut dengan bijan sebelum digoreng dengan minyak masak menggunakan api serdahana perlahan. Kuih ini popular di negeri Terengganu, Malaysia dan Jawa, Indonesia.
Kuih buah rotan digelar sedemikian kerana bentuknya yang bulat dan bersisik seperti buah rotan. Warnanya yang kuning keemasan juga menyerupai buah rotan. Kuih buah rotan agak keras dan tahan lama. Kuih ini tidak mempunyai inti, berbeza dengan kuih bom.
Buah rotan banyak dibuat dan dijual di Malaysia. Ia biasanya banyak pada musim perayaan dan tidak dijual secara harian. Pada musim perayaan, buah rotan tidak perlu ditempah lebih awal.
Buah rotan kurang diminati kecuali pada hari perayaan.
Gaulkan tepung pulut dengan telur dan gula. Masukkan sedikit demi sedikit air ke dalam adunan sambil diuli hingga lembut. Ambil secubit adunan dan bulatkan. Golekkan ke dalam dulang berisi bijan. Goreng hingga kekuningan dengan api sederhana perlahan. Sekiranya api terlalu perlahan, adunan tersebut mungkin akan menyerap minyak dan tidak garing. Keadaan ini dikenali sebagai "kembang minyak".
Rotan

Rotan (Jawi: ‏روتن‎‎) ialah nama untuk kira-kira 600 spesies pokok palma memanjat Dunia Lama kepunyaan cabang Calamoideae dari keluarga Arecaceae. Kepelbagaian terbesar spesies dan genus palma rotan adalah dalam hutan tropika dara berkanopi tertutup di Asia Tenggara, walaupun ia juga boleh ditemui di bahagian lain di Asia tropika dan Afrika. Kebanyakan pokok rotan secara ekologi dianggap sebagai liana kerana tabiat memanjatnya, tidak seperti spesies palma lain. Walaupun beberapa spesies juga mempunyai tabiat seperti pokok atau pokok renek.
Sekitar 20% spesies palma rotan ialah penting dari segi ekonomi dan digunakan secara tradisional di Asia Tenggara dalam menghasilkan perabot rotan, bakul, rotan, tikar anyaman, tali dan kraftangan lain. Rotan ialah salah satu hasil hutan bukan kayu yang paling berharga di dunia. Sesetengah spesies rotan juga mempunyai buah bersisik yang boleh dimakan dan jantung kelapa sawit. Walaupun percubaan semakin meningkat dalam tempoh 30 tahun terakhir dalam penanaman komersial, hampir semua produk rotan masih berasal dari tumbuhan yang dituai secara liar. Bekalan rotan kini terancam dengan cepat akibat penebangan hutan dan eksploitasi berlebihan. Tumbuhan ini banyak digiatkan penuaian dan perdagangan terutamanya di Melaka, Semenanjung Melayu dan Manila di Luzon, Kepulauan Filipina.
Nama "rotan" mungkin berasal daripada rautan terbitan pengimbuhan akhir kepada kata dasar raut راءوت‎.
Parang Illang

Parang Illang atau juga dikenali sebagai Malat/Mandau oleh orang Kayan, atau Mandau, Baieng oleh orang Kenyah, merupakan salah satu senjata tradisional pahlawan Iban di Sarawak, Malaysia. Parang Illang digunakan sebagai senjata dalam amalan warisan memburu kepala musuh yang menjadi tradisi masyarakat peribumi itu.
Parang Illang mempunyai satu mata lurus dengan mata bilah semakin melebar dan runcing di bahagian hujung. Mata bilah mempunyai lekuk dan melengkung sedikit pada bahagian mata. Kadangkala ia diukir indah dengan pola menarik dan dihiasi dengan lubang dan tembaga terbenam yang dikenali sebagai Lantak Paku.
Parang Illang merupakan senjata tradisional warisan turun-temurun yang memiliki nilai estetika yang tinggi dan berkait rapat dengan elemen pertempuran, pertahanan dan keselamatan, selain dikaitkan dengan unsur mistik.
Hulunya biasanya diperbuat daripada tanduk rusa atau kayu, terukir indah dengan muka menakutkan atau hiasan dengan bulu kambing diwarna.
Sarungnya diperbuat daripada dua keping kayu dilekatkan bersama dan dihiasi dengan ukiran menarik dan disimpal dengan rotan dalam pola menarik. Sarung parang Illang biasanya mempunyai poket bagi menyimpan pisau kecil: yang dikenali sebagai Pue yang menyerupai Pisau Raut bagi ukiran kayu kecil dan meraut rotan.
Katapu

Katapu atau kalapu adalah topi perang atau ketopong tradisional yang hanya dipakai semasa peperangan oleh suku Dayak dari pulau Borneo baik di Indonesia mahupun di Malaysia. Terdapat pelbagai versi yang lazim di seluruh Indonesia.
Masyarakat Dayak Laut juga mempunyai topi perang seumpama iaitu katapu kaloi yang dibuat dengan menjahit sisik ikan besar pada lapik berasaskan bahan seperti kulit pohon.
Katapu diperbuat daripada bahan semula jadi khususnya tenunan helai rotan tebal yang berpecah panjang di tengah - bahan ini mengukuhkan ketopong asas lalu menawarkan perlindungan yang sangat baik terhadap pukulan pedang. Ia sering diperkuat dengan seperti plat logam, sisik ikan besar, sisik tenggiling, kulit beruang, kulit monyet atau kulit binatang tebal lain.
Pelbagai bahan juga digunakan untuk dekorasi seperti: gelambir, bulu unggas, cakar, paruh, tengkorak burung enggang, rambut manusia, rambut benda hidup, cengkerang, gigi beruang dan harimau kumbang, dll. Hiasan ketopong sering direka bentuk dalam bentuk kepala monster. Hujungnya boleh dibingkai dengan jalur logam atau dibalut dengan flanel merah. Cengkerang Nassa juga digunakan.
Katapu yang dipasangkan bulu-bulu tanduk itu dimaksudkan untuk para pahlawan yang telah berperang serta berfungsi sebagai simbol status; bulu-bulu ini boleh mewakili bilangan musuh terbunuh. Oleh itu, katapu digunakan bukan sahaja untuk melindungi daripada kecederaan, tetapi juga untuk menunjukkan semangat di medan perang.
Atap nipah

Atap nipah merupakan sejenis atap sesuatu binaan yang diperbuat daripada daun nipah. Kediaman atap nipah boleh didapati di kampung-kampung di Brunei, Indonesia, Malaysia dan Singapura. Hingga kurun kesembilan belas, bangunan-bangunan awam yang penting seperti kuil turut dibina menggunakan cara ini. Kediaman atap nipah telah digunakan sebagai ilham untuk sistem bersifat rentas pengalihan udara untuk Newtown Suites, oleh WOHA Architects, Singapura.
Pada asasnya atap nipah terdiri daripada "tulang" atau dikenali sebagai "bengkawan", yang diperbuat daripada buluh yang diraut ataupun kayu kecil yang dilipat daun nipah bagi membentuk seperti sayap dan dijahit dengan menggunakan rotan ataupun kulit pokok bemban untuk mengikatnya. Pada masa kini, kerana sukar untuk mendapatkan bahan tersebut tali plastik atau nilon digunakan bagi menyemat atap.
Setiap atap nipah biasanya mempunyai panjang kira-kira 1.5 meter hingga 1.8 meter dan daunnya perlu dilipat agar sama panjang untuk mencantikkan atap yang dihasilkan. Seorang pembuat atap yang mahir mampu menghasilkan sebanyak 80 hingga 90 keping atap sehari kerana kerja membuatnya memerlukan pemerhatian yang rapi. Bagi menambahkan ketahanan daun nipah yang akan dijadikan atap, daun nipah perlu direndam di dalam air sungai selama sekurang-kurangnya satu hingga dua minggu sebelum disusun untuk dijadikan atap.
Atap nipah yang dibuat menggunakan hanya selapis daun digelar atap kudi / "kelarai", sementara atap yang diperbuat daripada dua lapis daun dikenali sebagai atap pakai / "mata ketam". Atap mata ketam adalah lebih tebal dan tahan daripada atap kudi, tetapi harganya adalah lebih tinggi.
Atap nipah merupakan bahan atap yang paling meluas digunakan pada binaan tradisional di Malaysia pada masa dahulu. Atap ini agak cepat rosak dan perlu diganti setiap 10 - 15 tahun sekali. Bagaimanapun bagi kerosakan kecil, cuma kepingan atap yang rosak perlu diganti dengan cara disisip antara kepingan yang rosak. Selain daun nipah, daun rumbia juga turut digunakan bagi menghasilkan atap rumbia.
Pada era 1950 - 1970-an istilah atap nipah atau rumbia membawa erti orang miskin, yang dapat dilihat dalam buku berjudul Atap Genting Atap Rumbia.
Atap nipah memiliki kelebihan kerana ia lebih sejuk kerana ia tidak menyimpan haba sebagaimana atap genting. Tetapi ia perlu ditukar setiap tiga hingga lima tahun sekali, bagi atap nipah yang tidak diproses. Bagaimanapun harganya yang rendah mengurangakn kos penggantiannya. Bagi atap daripada daun nipah yang direndam pula mampu bertahan antara enam hingga lapan tahun. Atap daripada daun nipah yang direndam juga lebih mudah disusun kerana lebih lembut dan tidak mudah patah apabila dilipat.
Sompoton

Sompoton ialah sebuah alat tiup berupa erofon yang dimainkan dalam kalangan masyarakat Kadazan-Dusun dan Murut dari Sabah, utara pulau Borneo. Sompoton merupakan salah satu alat muzik tradisional bagi suku kaum Kadazan Dusun.
Bahan asas ia diperbuat daripada labu air yang dikeringkan iaitu korobu. Labu ini ditebuk lubang memuatkan sebanyak lapan batang buluh kecil berbagai panjang dipanggil sumbiling disusun dan diikat dalam dua lapisan menggunakan rotan - salah satu batang ini bertindak sebagai pengapit yang memberi imbangan kepada keseluruhan binaan ayat tanpa perlu mengeluarkan bunyi.
Setiap buluh atau sumbiling ini mempunyai nama tradisi sendiri:
Batang-batang buluh ini dilekatkan rapat-rapat pada dasar alat menggunakan lilin lebah bagi menahan angin daripada keluar melalui celah-celah buluh apabila ia ditiup.
Rid yang menggetar menghasilkan bunyi tiupan diperbuat daripada batang pokok polod.
Pemain memegang alat sompoton mengikut kedudukan sendiri: pemain yang berdiri perlu memegang tegak atau mencondongkan badan alat pada sebelah kanan pemain, pemain yang duduk akan membaringkan empat buluh terpanjang pada bahu pemain.
Pemain meniupkan udara melalui muncung sambil dua-dua tangan menutupi lubang buluh hujung: jari tangan yang lebih kuat menutupi buluh-buluh pendek manakala jari tangan yang berlawanan menutupi lubang pangkal barisan buluh panjang.
Lukisan kejuruteraan

Suatu lukisan kejuruteraan (LK) ialah sejenis lukisan teknik yang digunakan untuk memberi maklumat berkenaan suatu objek. Satu kegunaan utama adalah untuk memberi perincian geometri berkenaan suatu objek (lukisan terperinci). Biasanya, sekumpulan beberapa lukisan adalah perlu untuk memberi perincian penuh satu objek, termasuk objek ringkas. Lukisan-lukisan ini dicantum dengan satu lukisan induk (lukisan pemasangan) yang memberi nombor-nombor lukisan bagi komponen-komponen khusus, kuantiti diperlukan, bahan binaan dan lukisan tiga dimensi yang boleh digunakan untuk menentukan kedudukan bahan-bahan tertentu. Meskipun kebanyakannya merupakan gambaran, singkatan dan simbol dapat digunakan untuk memberi maklumat tambahan yang perlu.
Proses penghasilan lukisan kejuruteraan biasanya dipanggil sebagai "lukisan teknikal" atau "melakar". Lukisan biasanya memiliki pelbagai sudut pandangan komponen. Maklumat-maklumat seperti dimensi biasanya hanya dikemukakan pada satu tempat dalam lukisan untuk mengelakkan maklumat lewah dan masalah hilang konsistensi. Lukisan penghasilan yang lebih terperinci dapat dihasilkan berdasarkan maklumat diberikan. Lukisan memiliki satu kotak maklumat khas, yang mengandungi maklumat pelukis, pengesahan, unit dimensi, tajuk dan nombor lukisan.
Muatan haba

Muatan haba (biasanya dinyatakan dengan C huruf besar, biasanya dengan subskrip), atau muatan terma, ialah kuantiti fizikal boleh diukur yang menunjukkan jumlah haba yang diperlukan untuk mengubah suhu sesuatu objek atau jasad sebanyak yang diberikan. Dalam Sistem Unit Antarabangsa (SI), muatan haba biasanya dinyatakan dalam unit joule per kelvin (J K). Kuantiti ini berubah mengikut saiz (jumlah) sesuatu jasad.
Kuantiti-kuantiti terbitan yang menyatakan muatan haba sebagai satu ciri intensif (tidak bergantung kepada saiz jasad ataupun jumlah sampel) adalah muatan haba molar iaitu muatan haba per mol bahan tulen, dan muatan haba tertentu, atau secara ringkasnya haba tertentu, iaitu muatan haba setiap unit jisim suatu bahan. Kebiasaannya, dalam konteks kejuruteraan, muatan haba isipadu digunakan. Oleh kerana muatan-muatan haba bahan cenderung untuk terikat dengan jumlah atom atau zarah sesuatu bahan ada, jika muatan-muatan haba intensif pelbagai bahan dinyatakan secara terus atau tidak terus bagi setiap nombor zarah, ia cenderung untuk berbeza dalam julat yang lebih kecil.
Suhu merujuk kepada tenaga kinetik rawak purata zarah-zarah dalam suatu jirim manakala haba ialah pemindahan tenaga haba daripada kawasan suhu tinggi ke rendah. Tenaga haba ialah jumlah tenaga kinetik jirim. Kemudiannya, tenaga haba ditukarkan kepada, dan dibentuk semula daripada, tenaga keupayaan yang berkaitan dengan mod getaran apabila ia berlaku dalam interaksi antara atom sebarang bahan. Translasi, putaran dan gabungan kedua-dua jenis tenaga dalam getaran atom (kinetik dan keupayaan) mewakili darjah kebebasan pergerakan yang secara klasiknya menyumbang kepada muatan haba satu jirim atom.
Muatan haba sesebuah objek (bersimbol C) ditakrifkan sebagai nisbah jumlah tenaga haba dipindahkan kepada sesuatu objek kepada hasil peningkatan suhu objek terbabit,
Unit SI bagi muatan haba ialah joule per kelvin.
Jika anda melihat rencana yang menggunakan templat {{tunas}} ini, gantikanlah dengan templat tunas yang lebih spesifik.
Suhu

Suhu ialah ukuran purata tenaga kinetik zarah-zarah di dalam sesuatu bahan, dan ia berkaitan dengan betapa panasnya atau sejuknya sesuatu bahan.
Meniti sejarah, dua konsep serupa telah dikemukakan secara berasingan untuk menjelaskan tentang suhu, iaitu penjelasan secara termodinamik dan penjelasan mikroskopik berdasarkan fizik statistik. Oleh sebab konsep termodinamik adalah suatu ukuran yang bersifat makroskopik sepenuhnya, maka takrifan termodinamik bagi suhu, sebagaimana yang dinyatakan oleh Kelvin, dinyatakan sepenuhnya dalam bentuk pembolehubah empirik dan boleh diukur. Fizik statistik pula memberikan pemahaman yang lebih lanjut tentang termodinamik, iaitu dengan menggambarkan jirim sebagai sekumpulan zarah-zarah dengan bilangan yang banyak, lalu parameter termodinamik (iaitu makroskopik) diterbitkan daripada purata statistik parameter-parameter mikroskopik zarah-zarah tersebut.
Fizik statistik menunjukkan bahawa takrifan termodinamik bagi suhu sebenarnya boleh ditafsirkan sebagai ukuran purata tenaga-tenaga dalam setiap darjah kebebasan zarah-zarah dalam sistem termodinamik. Oleh sebab suhu digambarkan dalam bentuk statistik, sesuatu sistem haruslah mempunyai bilangan zarah yang sangat banyak untuk membolehkan takrifan suhu mempunyai pengertian yang berguna. Bagi bahan pepejal, tenaga ini biasanya didapati menerusi getaran-getaran atom pepejal tersebut daripada kedudukan asalnya. Dalam gas unggul monoatom, tenaga ini terhasil daripada pergerakan translasi zarah-zarah manakala bagi gas-gas bermolekul, pergerakan secara putaran atau getaran juga memberikan salah-satu daripada darjah kebebasan termodinamik.
Suhu merupakan sifat fizikal yang menjadi dasar kepada anggapan lazim panas dan sejuk. Sesuatu benda yang panas pada amnya mempunyai suhu yang tinggi, walaupun suhu bukanlah ukuran terus untuk haba. Suhu adalah satu daripada parameter utama dalam termodinamik. Jika tidak terdapatnya aliran haba di antara dua objek, ini bererti objek-objek tersebut mempunyai suhu yang sama. Haba akan mengalir daripada objek yang mempunyai suhu yang tinggi kepada objek dengan suhu yang rendah. Ini adalah susulan daripada salah satu hukum-hukum termodinamik.
Suhu diukur menggunakan termometer yang ditentukur pada banyak jenis skala suhu. Seantero dunia (kecuali Belize, Burma, Liberia dan Amerika Syarikat) menggunakan skala Celsius dalam kebanyakan pengukuran suhu. Dalam bidang sains pula, seluruh dunia menggunakan skala Celsius untuk mengukur suhu dan skala Kelvin untuk mengukur suhu termodinamik. Di Amerika Syarikat pula, skala Fahrenheit digunakan secara amnya oleh orang ramai untuk tujuan-tujuan biasa (industri, kaji cuaca, dan kerajaan). Dalam bidang-bidang kejuruteraan di Amerika Syarikat, skala Rankine digunakan terutamanya dalam disiplin-disiplin yang berkaitan dengan termodinamik seperti pembakaran.
Bagi sistem dengan isipadu malar yang berada dalam keseimbangan terma, suhu boleh ditakrifkan secara termodinamik oleh tenaga (E) dan entropi (S), iaitu:
Bom jangka

Bom jangka (atau bom-jangka) adalah peranti letupan diperbaiki dengan jangka masa agar ia dapat ditetapkan untuk meletup pada masa tertentu.
Bahan letupan ialah komponen asas didalam bom, dan merupakan sejumlah besar dari ukuran dan berat bom tersebut. Ia merupakan elemen perosak bom (termasuk mana-mana serpihan yang dihasilkan dari letupan atau kebakaran dari kelompang bom atau objek-objek yang berhampiran).
Penentu berbeza dari yang dikunci (jam loceng) kepada (jam tangan) dan termasuk (komputer riba).
Peledak adalah merupakan sumber haba yang akan memulakan pembakaran (atau tindak balas berantai bagi kes letupan nuklear). Ia sendirinya adalah merupakan bahan letupan, dengan titik pencucuhan yang lebih rendah berbanding dengan cas letupan utama.
Pokok Rotan

Rotan ialah nama untuk sebilangan pokok palma panjat Asia tropika daripada famili Arecaceae dan terdiri daripada genus-genus Calamus, Daemonorops, dan Korthalsia.
Berbeza dengan kebanyakan pokok palma, daun-daun pokok rotan tidak tumbuh berumpun menjadi silara; daun-daunnya mempunyai cangkuk yang panjang supaya memudahkan pokok-pokok rotan untuk memanjat ke silara pokok yang lain. Daripada batang pokok rotan yang mempunyai panjang yang luar biasa (sering beberapa ratus kaki), terdapatlah rotan komersil yang kukuh dan mempunyai diameter yang seragam.
Rotan digunakan untuk tongkat (umpamanya, rotan Melaka) atau dibelah untuk membuat barang anyaman rotan, bakul, dan kerusi. Resin daripada buah rotan dikenali secara komersil sebagai "darah naga" (bahasa Inggeris: dragon's blood) dan dipercayai mempunyai khasiat-khasiat perubatan oleh orang Yunani, Rom dan Arab. Resin ini amat dikenali oleh pembuat biola Itali pada abad ke-18 sebagai sumber varnis. Salah satu sumber utama untuk resin perubatan dan varnis ini ialah buah mentah Daemonorops draco yang berasal dari Tanah Melayu. Walaupun kekadang masih digunakan untuk proses gores foto, darah naga sebagai bahan pewarna telah digantikan dengan damar tiruan.
Rotan dok

Rotan dok (nama saintifik "Calamus ornatus") merupakan sejenis pokok dalam kategori pokok Rotan. Ia juga dikenali dengan nama 'rotan susu'.
Pada pertengahan 1980-an kerajaan Malaysia telah menggalakkan penubuhan ladang hutan dan dengan itu ladang rotan telah dibuka di Semenanjung Malaysia, Sabah dan Sarawak oleh pelbagai Jabatan Perhutanan Negeri. Sehingga hari ini, perladangan rotan ini membantu ia daripada pupus dan menggalakkan industri perabut rotan di Malaysia.
Berbeza dengan kebanyakan pokok palma, daun-daun pokok rotan tidak tumbuh berumpun menjadi silara; daun-daunnya mempunyai cangkuk yang panjang supaya memudahkan pokok-pokok rotan untuk memanjat ke silara pokok yang lain yang mempunyai panjang yang luar biasa (sering mencecah beberapa ratus kaki).
Rotan gilang

Rotan giling (nama saintifik "Plectocomiopsis geminiflorus (Griff.) Becc.") merupakan sejenis pokok dalam kategori pokok Rotan. Ia banyak terdapat di Sumatera, Indonesia. Ia juga dikenali sebagai rotan sotong.
Rotan ialah nama untuk sebilangan pokok palma panjat Asia tropika daripada famili Arecaceae dan terdiri daripada genus-genus Calamus, Daemonorops, dan Korthalsia.
Berbeza dengan kebanyakan pokok palma, daun-daun pokok rotan tidak tumbuh berumpun menjadi silara; daun-daunnya mempunyai cangkuk yang panjang supaya memudahkan pokok-pokok rotan untuk memanjat ke silara pokok yang lain yang mempunyai panjang yang luar biasa (sering beberapa ratus kaki).
Rotan dahan

Rotan dahan (nama saintifik "Korthalsia") merupakan nama umum bagi rotan dalam genus Korthalsia dalam kategori pokok Rotan. Genus ini dinamakan bersempena ahli botani Belanda P. W. Korthals yang merupakan orang pertama mengumpalnya dari Indonesia.
Pada pertengahan 1980-an kerajaan Malaysia telah menggalakkan penubuhan ladang hutan dan dengan itu ladang rotan telah dibuka di Semenanjung Malaysia, Sabah dan Sarawak oleh pelbagai Jabatan Perhutanan Negeri. Sehingga hari ini, perladangan rotan ini membantu ia daripada pupus dan menggalakkan industri perabut rotan di Malaysia.
Berbeza dengan kebanyakan pokok palma, daun-daun pokok rotan tidak tumbuh berumpun menjadi silara; daun-daunnya mempunyai cangkuk yang panjang supaya memudahkan pokok-pokok rotan untuk memanjat ke silara pokok yang lain yang mempunyai panjang yang luar biasa (sering beberapa ratus kaki).
Antara rotan dalam genus Kolthalsia adalah:-
Ia terdapat di seluruh Semenanjung Malaysia.
Ia digunakan sebagai penghasilan perabut gred serdahana.
Caning (furniture)

In the context of furniture, caning is a method of weaving chair seats and other furniture, either while building new chairs or in the process of cane chair repair.
Furniture or chair caning may be confused with wicker; chair caning is specifically the craft of applying rattan cane or rattan peel to a piece of furniture such as the backs or seats of chairs, whereas wicker or wicker work is a reference to the craft of weaving any number of materials such as willow or rattan reeds as well as man-made paper based cords.
In common use, the term cane may refer to any plant with a long, thin stem. However, the cane used for furniture is derived from the rattan vine native to Indonesia, the Philippines, and Malaysia. The vines typically grow to 100–300 feet (30–90 m) in length; most have a diameter less than 1 inch (25 mm). Before export, the rattan stems are cut to uniform lengths and the bark is removed in narrow strips of 1⁄16 to 3⁄16 inch (2 to 5 mm). Sugar cane and bamboo (sometimes called "cane" in the southern United States) should not be confused with rattan cane.
Rattan vine looks somewhat similar to bamboo but is quite different in that bamboo is hollow and holds itself upright while rattan is a solid flexible vine that needs the support of surrounding structure to elevate itself off the forest floor. It climbs to the top of canopies of the forest to reach sunlight with the help of large rugged thorns that grab hold of surrounding trees. Sometimes much of the length of these rugged vines are draped along the forest floor from tree to tree in search of a suitable structure to climb.
Beer in Malaysia

Beer production in Malaysia started in 1968, when two leading breweries, Guinness and Malayan Breweries, merged to form a new company known as Guinness Anchor Berhad. Previously, the distribution of beer in Malaysia is mainly distributed by Malayan Breweries Limited which is centred in neighbouring Singapore. Carlsberg established its first brewery outside Kuala Lumpur in 1970. By 2007, one local brewery began to establish their presence in the country although the demands for commercial beers are much higher than a new local brand. Most beers in the Malaysian markets are imported from neighbouring countries such as Singapore, Thailand, Indonesia, Philippines and Vietnam. In 2022, finally Malaysia had its very own craft beer brand known as PaperKite. PaperKite is also the first Malaysian craft beer brand to win the World Beer Awards in 2023.
As Malaysia is a Muslim majority country like its neighbours of Brunei and Indonesia, Muslim consumers are prohibited from buying and drinking alcohol related drinks including beer. Any Muslims caught drinking alcohol in public places especially in West Malaysia will be caned and fined.
However, no canings have been conducted since 2010 as the punishment has been replaced with a three-week community service at a children's home.
Watercat M14-class landing craft

The Watercat M14 landing craft is a Jurmo-class type of military transport in use by the Royal Malaysia Police. The manufacturer is Marine Alutech Oy Ab, Finland. It is related to the Watercat M12 of the Finnish Navy.
The Jurmo was the result of modernisation in the Finnish Navy in the late 1990s. It was designed to replace the existing Uisko class landing craft. Its main purpose is landing and transportation operations for the Finnish Coastal Jaegers in all weather conditions. It has good maneuverability and can come to a full stop in only one ship length from top speed. Low draft makes it suitable for amphibious assault even in shallow waters.
The Watercat M14 can transport 5 tons of cargo or 16 men.
Keris-class patrol craft

The Keris class is a series of patrol crafts designed and built for the Royal Malaysian Navy (RMN). The vessels meet the requirements of Malaysia's marine defense by providing the ability to counter low intensity combat such as anti-piracy and border patrol.
A total of 18 ships in two subclasses were ordered from Vosper Ltd in the 1960s to 1970s. Four ships are still in service as of 2023. Some of the retired ships were handed over to the Malaysian Maritime Enforcement Agency.
The Keris class was the oldest ships still in service in the RMN. These ships were involved in major operations of the Malaysia-Indonesia confrontation and Operation Terumbu to ensure the success of the Spratly Islands conquest.
Source:
2023 AsiaBasket International Championship

The 2023 AsiaBasket International Championship was the fourth tournament under AsiaBasket, formerly known as FilBasket, and the first of three tournaments held in 2023. It was held from April 9 to 18, 2023 in Kuala Lumpur, Malaysia with teams from both the host country and the Philippines.
Malaysian team Kuala Lumpur Aseel won over Philippine collegiate team San Beda–Machateam Red Lions in the final.
The tournament featured seven teams from the Philippines and three from Malaysia.
The ten teams are divided into two groups of five, from there each team plays one game against all other teams from the same group, with each team playing four games.
The top two teams from each group will then advance to the single-elimination knockout stage. The first round is a crossover semifinals, where the first-seed from each group is matched with the second-seed from the opposing group. The winning teams advance to the finals while the losing teams compete in a third place game.
The top two teams from the group stage advanced to the semifinals. The winners advanced for a one-game final while the losers contested in the third place play-off game.
Cha Kee Chin

Cha Kee Chin (simplified Chinese: 谢琪清; traditional Chinese: 謝琪清; pinyin: Xiè Qíqīng; Pe̍h-ōe-jī: Chiā Kî-chhiⁿ; born 20 November 1974) is a Malaysian politician who has served as the Member of Parliament (MP) for Rasah since May 2018. He served as Member of the Negeri Sembilan State Legislative Assembly (MLA) for Bukit Kepayang from March 2008 to May 2018. He is a member and State Secretary of Negeri Sembilan of the Democratic Action Party (DAP), a component party of the Pakatan Harapan (PH) and formerly Pakatan Rakyat (PR) coalitions.
On 25 April 2020, Cha wrote a letter to then Prime Minister Muhyiddin Yassin to request him to order a probe into the distribution of food baskets to lower-income (B40, meaning Bawah 40%, the 40% bottom, describing the 40% people with lowest income) group affected by the COVID-19 pandemic to ensure transparency and prevent abuse. Cha questioned the costs of food baskets, which he claimed they only costed RM 35, in strong contradiction with the guidelines of the Ministry of Finance which outlined that they cost RM 100 and each MP would receive 1,000 baskets. Cha also shared that prior to writing Muhyiddin the letter, he had checked with the State Welfare Department of Negeri Sembilan on the remaining and unsent 850 food baskets and the department was unable to provide him a satisfactory reply.
Supplementary weaving

Supplementary weaving is a decorative technique in which additional threads are woven into a textile to create an ornamental pattern in addition to the ground pattern. The supplementary weave can be of the warp or of the weft. Supplementary weave is commonly used in many of the textiles of Southeast Asia such as in Balinese textiles, the textiles of Sumba and the songket of Sumatra, Malaysia and Brunei.
An additional set of threads are incorporated in the warp to create the design.
An extra set of threads are woven into the weft between two regular weft threads to create an ornamental pattern in addition to the ground weave. Songket textiles are an example of supplementary weaving of the weft in which metallic threads are used to form the pattern.
Evidence from certain important textiles displaying ancient iconography and significant in ritual, suggests that supplementary weft patterning techniques existed before the period of Indian influence in Southeast Asia. Nevertheless, there is no doubt that the earliest weaving decorations in the region was predominantly warp oriented. However a fundamental shift from warp to weft decoration seems to have occurred throughout many parts of Southeast Asia during the period of Indian influence. The development of weft ornamentation is evident in woven patterns found throughout Indianized areas. In Cambodia during the Angkor period and in Thailand from the 11th to the 14th century, carved statues and sculptures record figures wearing textiles with stripes running down the torso.
Fiber crop

Fiber crops are field crops grown for their fibers, which are traditionally used to make paper, cloth, or rope.
Fiber crops are characterized by having a large concentration of cellulose, which is what gives them their strength. The fibers may be chemically modified, like in viscose (used to make rayon and cellophane). In recent years, materials scientists have begun exploring further use of these fibers in composite materials. Due to cellulose being the main factor of a plant fiber's strength, this is what scientists are looking to manipulate to create different types of fibers.
Fiber crops are generally harvestable after a single growing season, as distinct from trees, which are typically grown for many years before being harvested for such materials as wood pulp fiber or lacebark. In specific circumstances, fiber crops can be superior to wood pulp fiber in terms of technical performance, environmental impact or cost.
There are a number of issues regarding the use of fiber crops to make pulp. One of these is seasonal availability. While trees can be harvested continuously, many field crops are harvested once during the year and must be stored such that the crop doesn't rot over a period of many months. Considering that many pulp mills require several thousand tonnes of fiber source per day, storage of the fiber source can be a major issue.
Botanically, the fibers harvested from many of these plants are bast fibers; the fibers come from the phloem tissue of the plant. The other fiber crop fibers are hard/leaf fibers (come from the entirety of plant vascular bundles) and surface fibers (come from plant epidermal tissue).
To have a source of fiber to utilize in production, the fiber first must be extracted from the plant. This is done in different ways depending on the fiber classification. Bast fibers are harvested through retting which is where microbes are utilized to remove soft tissues from the plant and only the useful fibrous material remains. Hard fibers are harvested mainly through decortication which is where the non-fibrous tissues are removed by hand or machine. Lastly, surface fibers are harvested through ginning which is where a machine removes the fibers from other plant material.
Before the industrialisation of paper production the most common fiber source was recycled fibers from used textiles, called rags. The rags were from ramie, hemp, linen and cotton. A process for removing printing inks from recycled paper was invented by German jurist Justus Claproth in 1774. Today this method is called deinking. It was not until the introduction of wood pulp in 1843 that paper production was not dependent on recycled materials from ragpickers.
Leopoldinia piassaba

Leopoldinia piassaba, the Para piassava, piassava fiber palm or piassava palm, is a palm native to black water rivers in Amazonian Brazil and Venezuela, from which is extracted piassava, a high caliber and water resistant fiber. Piassaba fiber is made into brooms, baskets and other products. This plant is also a natural habitat of the Rhodnius brethesi which is a potential vector of Chagas disease and it is cited in Flora Brasiliensis by Carl Friedrich Philipp von Martius.
Resin wicker

Resin wicker, also known as all-weather wicker, is a type of heavy-duty textile made from synthetic resin, such as polyethylene, and woven to imitate traditional wicker.
It is primarily manufactured for use in outdoor garden furniture. In the UK, outdoor furniture made from resin wicker is sometimes referred to as "rattan garden furniture" because the traditional rattan materials, which were traditionally used have fallen out of fashion.
The term "wicker" is often use in to refer to two things: a type of material, and the method used to create it. Wicker works are generally meant to be lightweight, flexible, and durable; to achieve this, the materials used must have those properties, and the weave pattern must reinforce the structure while using as little material as possible to avoid becoming too heavy or rigid.
Historically, materials derived from plants have been used to manufacture a variety of wicker products, such as baskets, trays, and both indoor and outdoor furniture. One commonly used plant material is rattan, which comes the rattan palm, traditionally used to make wickerwork furniture. In common usage, the term "rattan" is sometimes used interchangeably with "wicker"; however, rattan is the name of the specific plant-based fiber often used to create the wicker work. Rattan is somewhat elastic and often used to produce baskets, hampers and chairs.
Resin wicker resembles the appearance of woven rattan by design. Polyethylene is the most common resin material used in resin wicker. Synthetic polyethylene fiber resin wicker is generally durable and resistant to stressors such as water damage, sun damage (from UV radiation), and natural decomposition.
Resin wicker is often used over an aluminum frame to create lightweight outdoor furniture.
Handcrafted America

Handcrafted America is an American TV series, which is broadcast on INSP. It is hosted by Jill Wagner, who travels across the United States visiting people with specialist crafts. Each episode, Wagner visits three different artists to discuss and study their craft.
The show first aired in 2015 and has a total of 39 episodes across three seasons. The entire series is available on Amazon Prime Video.
Each week, the show visits three different locations to interview and study certain specialist crafts. There is typically a range from ceramics to homemade products, to largescale productions of a particular item. In an interview, the host of the show Jill Wagner stated that she feels privileged to speak each week with people who have perfected their craft. The crafts on each episode are diverse, ranging from musical instruments, silverware, bicycles, glassware, and jewelry.
Each show is hosted by Jill Wagner. Each week, three guest artists and craftsmen and women are visited at their place of work.
Dave Longaberger

Dave W. Longaberger (1934–1999) was an American businessman who founded the now-defunct Longaberger Company, which made handcrafted maple wood baskets and accessories and became notable in the Newark, Ohio area for the "Big Basket Building" that became the company headquarters in 1997. Dave had two daughters, Tami Longaberger, who was CEO of the Longaberger Company, and Rachel Longaberger Stukey, President of the Longaberger Foundation.
Longaberger grew up in a poor family of 14. He suffered from a stuttering problem and epilepsy, and did not graduate from High School until he was 21. He began his basket business in 1971.
Longaberger was also a philanthropist, focusing on Dresden, Ohio. He gave millions of dollars to the local community and schools, and provided much-needed services to the community.
Longaberger was interested in history. Later, after he became prosperous, Longaberger undertook the restoration of many historic buildings in the Dresden, Ohio, area. Some of the buildings saved were:
Additionally, Longaberger purchased and refurbished many other historic buildings on Main Street in Dresden, Ohio.
Southeast Asian Canadians

Southeast Asian Canadians are Canadians who were either born in or can trace their ancestry to Southeast Asia. The term Southeast Asian Canadian is a subgroup of Asian Canadians. According to Statistics Canada, Southeast Asian Canadians are considered visible minorities and can be further divided by ethnicity and/or nationality, such as Cambodian Canadian, Filipino Canadian, Indonesian Canadian, Laotian Canadian, Malaysian Canadian, Singaporean Canadian, Thai Canadian, or Vietnamese Canadian, as seen on demi-decadal census data.
Southeast Asian Canadians are typically identified under the term "Asian"; popular usage of this term in Canada generally excludes both West and South Asians, instead solely referring to individuals of East Asian or Southeast Asian ancestry.
Rattan Bai

Rattan Bai (15 July 1890 – 1 January 1986) was an Indian actress and singer. She was the mother of actress Shobhna Samarth, grandmother of actresses Nutan and Tanuja, great-grandmother of actors Kajol, Tanishaa Mukerji and Mohnish Bahl.
Rattan Bai was a singer who wrote bhajans, composed and sang them as well. She published the lyrics of her bhajans to distribute among friends who would sing with her during Maha Shivaratri celebrations at her home in Chembur. Rattanbai acted in only one Marathi film called Swarajyachya Seemewar, as Chatrapati Shivaji Maharaj's mother.
Motif Hias Keprabonan

Motif Batik Keprabonan adalah Motif Batik Cirebon
keprabonan iku tempat pengguron (tempat belajar ilmu agama) Keluarga Keraton Kesepuhan. Keprabonan diserahnang ning putra sulung Sultan Karim, sing berjasa ning Sultan Cirebon toli menggantiaken bapae sing dadi pemimpin lagi waya Sultan Karim diasingna ning penguasa Mataram.
Keprabonan dijadinang motif hias bathik toli jukut bentuk-bentuk taman ning Keprabonan. Bentuk-bentuk tamane mirip karo gundukan wadasan toli wangunan lawang gerbang. Motif bathik keprabonan diciptanang kanggo mengungkapnang kebagusan arsitektur Keprabonan. Kebagusan motif hias iku diungkapnang bari komposisi berjejer mendatar. susunan kie dudu kanggo patokan sing harus dienggo.
Ora ana unsur simbolis kanggo motif kie. kie bisa dibuktinang sing penggunaan motif sing bébas, baik iku sing kanggo hiasan atau benda sing sejene. tapi sing jelas motif kie digawé kanggo mengisi tradisi bathik Keratonan Cirebon.
Motif Hias Batik Sawung Galing

Motif hias Sawung Galing ya iku motif hias bathik Keraton Cirebon sing olih njukut pajangan pokok siji ayam lanang. Baka jare makna leksikon, omongan sawung diartinang ayam lanang, misale galing diartinang due rupa sing brintik. Jadi sawung galing ya iku ayam lanang sing brintik wulune.
Motif Sawung Galing dianggep due makna dewek nganggo masyarakat Cirebon. Motif kien ya iku pertanda wis teka waktu sholat. Sering dianggep kedik due makna nganggo lambang kejantanan, kepahlawanan, lan jiwa satria.
Omongan rupa Sawung Galing ora katon nyata, tapi luih digayaaken ora ngilangaken rupa dasare. Pengayaan kuen ya iku karo fungsiaken rupa wadasan dijadiaken rupa-rupa sing mirip karo struktur rupa ayam. Kien ngelingaken maning karo pengaruh kebudayaan Islam sing ana ning Cerbon.
Bentuk susunan pajangan motif Sawung Galung ora due patokan sing tetep, terus pada karo pengungkapan rupa motif kien iki due kebebasan ning penyusunanne. Cenderunge sering metu ning motif kien ya iku due susunan telung deret. Selain kuen sering ditemuaken motif Sawung Galing sing digawé nganggo bentuk ceplok-ceplok. Motif hias Sawung Galing biasane dienggo nganggo barang sing dienggo. Selain kuen sering dienggo nganggo pajangan témbok lan pelengkap interior sejene.
Batik industry in Sri Lanka

The Batik industry in Sri Lanka is a small sector of the Sri Lankan textile industry. During the latter half of the 20th century, the Indonesian art of batik-making became firmly established in Sri Lanka. The technique was brought to Dutch Ceylon at the turn of the 19th century. It serves as a high-value export within the textile industry, and it is now a highly visible craft with galleries and factories, large and small, having sprung up in many tourist areas.
Batiks incorporate many motifs and colours, some traditional, others highly contemporary and individual.
Gudheg

Gudheg punika dhaharan khas saking Provinsi Yogyakarta lan Jawi Tengah
, ingkang dipundamel saking gori (nangka ingkang taksih enèm), dipunkekep kaliyan ron jati lan dipungodhog nganggé uyah, moto, kluwek lan bumbu sanèsipun. Dipunbetahaken wekdal ingkang dangu kanggé masak gudheg. Werni coklat limrahipun dipunasilaken saking ron jati ingkang dipunmasak sesarengan. Gudheg dipundhahar nganggé sekul lan dipunsajèkaken nganggé duduh santen kenthel (arèh), ayam kampung, tigan, tahu lan sambel gorèng krècèk.
Kapethik saking Kundha Kabudayan Kitha Ngayogyakarta, gudheg sampun kaserat wonten ing Serta centhini ingkang sampun awujud saking abad 16 utawi 17 Masehi, sampun awujud sadèrèngipun Nagari Kasultanan Ngayogyakarta hadiningrat jumeneng. Gudheg dados dhedharan ingkang mesth wonten nalika wonten rame-rame utaminipun nalika wonten pagelaran ringgitan lan dados dhedhaharan ingkang dipuncawisaken nalika nampi tamu.
Miturut Murdijati Gardjito sujarah gudheg samput kawiwit saking jaman Mataram Islam. Rikala pambangunan Mataram ing Kitha Ageng ing wana Mentaok, kathah wit-witan ingkang dipunpuntegori kadosta nangka, krambil, lan tangkil (mlinjo). amargi saking kathaipun wit-witan igkang dipuntegor wau para narakarya gadhah pamanggih supados ngolah nangka lan krambil wau dados masakan. Caranipun masak kedah angudheg-ngudheg lajeng masakan wau dipunwastani "gudheg".
Ingkang lumrah dipungudheg inggih gori nanging wonten ugi ingkang andamel gudheg saking kembang manggar. Gudheg sapunika sam[un dados dedhaharan khas kitha Ngayogyakarta, manawi tiyang badhe wisata ing kitha puniki kedhah dhahar gudheg utawi mbekta gudheg dados oleh-oleh ingkang dipunbeta wangsul wonten griya.
Wonten warni-warni varian gudheg, ing antawisipun:
Adatipun ing Jawi Tengah sajawinipun Yogyakarta, ugi nganggé tambahan ron ketéla pohung.
Gudheg limrahipun dipunjangkepi kaliyan tigan pindhang, témpé bacem, tahu bacem, sambel gorèng krècèk ingkang dipundamel saking kulit lembu utawi ugi wonten ingkang dipunsajèkaken kaliyan ayam gorèng kalasan. Wadhah kanggé nyajèkaken gudheg ugi manéka warna, antawisipun tampah alit saking pring, wadhah kendhil utawi piring kados dedhaharan sanes.
ꦥꦱꦂꦱꦼꦤ꧀ꦠꦸꦭ꧀

꧋ꦥꦱꦂꦱꦼꦤ꧀ꦠꦸꦭ꧀ꦪꦲꦶꦏꦸꦱꦭꦃꦱꦮꦶꦗꦶꦤꦶꦁꦥꦱꦂꦠꦿꦝꦶꦱꦶꦪꦺꦴꦤꦭ꧀ꦲꦶꦁꦏꦸꦛꦔꦪꦺꦴꦒꦾꦏꦂꦠ꧈ꦢꦲꦺꦫꦃꦆꦱ꧀ꦠꦶꦩꦺꦮꦪꦺꦴꦒꦾꦏꦂꦠ꧈ꦆꦤ꧀ꦝꦺꦴꦤꦺꦱꦶꦪ
Krèchèk

Krècèk utawa sambel gorèng krècèk minangka salah sawijining jinis panganan rebusan kulit sapi tradisional Jawa saka Yogyakarta lan Jawa Tengah, Indonesia. Cara tradisional digawé saka kulit sapi sing alus (sapi utawa kebo), nanging resep sing paling umum saiki nggunakake rambak utawa krupuk kulit sing kasedhiya.
Krupuk rambak sing masak ing santên godhok, karo kentang diiris dadu lan dhele goreng. Iki dicampur karo bumbu (campuran rempah-rempah) karo lombok abang. Amarga krupuk kulit nyerep santen lan rempah-rempah, mula dadi lembek. Krechek nduweni tekstur sing alus lan lembek kanthi rasa sing pedhes lan pedhes lan warna kunyit abang. Sawetara resep bisa nambah ati sapi minangka sambal goreng ati krecek, liyane bisa nambah tahu diiris dadu.
Krechek disuguhake sega kukus putih. Iki asring disajikake minangka lawuh, bagean saka nasi gudeg, sega campur utawa sega uduk.
Gudheg manggar

Gudheg manggar inggih punika dhaharan khas saking Kabupatèn Bantul, Daérah Istiméwa Ngayogyakarta. Gudheg punika bènten kaliyan gudheg ingkang sampun kawentar ing Indonésia. Bèntenipun bahan utami gudheg manggar saking manggar (sekar klapa) sanès gori (nangka enèm). Wondéné raos lan tèksturipun gudheg manggar punika gurih, garing, kaliyan renyah tinimbang gudheg-gudheg limrah ingkang mligi manis, empuk, kaliyan lembut. Miturut katrangan Direktorat Warisan dan Diplomasi Budaya, gudheg manggar dipun ripta déning Gusti Retna Pembayun utawi Nyai Ageng Mangir Wanabudaya, putrinipun Panembahan Senapati rikala warsa 1600-an.
Cara ngolah kaliyan bumbunipun inggih sami kaliyan gudheg nangka. Namung bahan utaminipun kémawon ingkang dipun gantos kaliyan manggar. Bahan punika sisah dipun panggihi tinimbang bahan gudheg-gudheg biyasa (nangka enèm). Manggar ingkang dipun pendhet inggih namung manggar ingkang paling enèm kémawon nyebabaken dhaharan punika kagolong langka utawi boten gampil kapanggih tuwin reginipun langkung larang. Kajawi punika, pandamelanipun mbetahaken wekdal gangsal dinten, langkung dangu tinimbang gudheg nangka ingkang namung kalih dinten. Kanggé panyaosanipun saged dipun tambahi kaliyan duduh santen kenthel (arèh), tahu-témpé bacem, ayam kampung, kaliyan sambel gorèng krècèk.