davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
राजस्थान सरकार

राजस्थान सरकार भारतीय राज्य राजस्थान और इसके 41 जिलों का सर्वोच्च अधिकारप्राप्त प्राधिकरण है। इसमें राजस्थान के राज्यपाल के नेतृत्व में एक कार्यकारी शाखा, साथ ही न्यायपालिका और विधायी शाखाएँ शामिल हैं। जयपुर राजस्थान की राजधानी है, और यहां विधानसभा और सचिवालय स्थित हैं।
भारत के अन्य राज्यों की तरह, राजस्थान राज्य का प्रमुख राज्यपाल होता है, जिसे केंद्र सरकार की सलाह पर भारत के राष्ट्रपति द्वारा नियुक्त किया जाता है। यह पद काफी हद तक औपचारिक है। मुख्यमंत्री सरकार का प्रमुख होता है और उसके पास अधिकांश कार्यकारी शक्तियाँ निहित होती हैं।
राजस्थान की वर्तमान विधायिका एकसदनीय है, जिसमें विधान सभा शामिल है, जिसमें 200 विधायक हैं। विधानसभा अधिकतम 5 वर्षों के लिए बैठती है।
राजस्थान उच्च न्यायालय की मुख्य पीठ जोधपुर में है, और एक पीठ जयपुर में है, जिसका राजस्थान के पड़ोसी जिलों पर संबंधित क्षेत्राधिकार है।
राजस्थान विधान सभा

राजस्थान विधान सभा भारतीय राज्य राजस्थान में एकसदनीय विधानमंडल है। यह राज्य की राजधानी जयपुर में स्थित है। विधान सभा सदस्यों अर्थात विधायकों का चुनाव सीधे जनता करती है। वर्तमान में इसमें विधायक संख्या 200 है। यदि जल्दी भंग नहीं किया जाए तो इसका समयान्तराल 5 वर्ष है। 1957 में 160 सदस्यों को बढ़ाकर 176 किया गया था (जो कि राजस्थान की अजमेर रियासत के विलय की वजह से बढ़ाई गई थी तथा 1967 में सीटों को बढ़ा कर 184 कर दिया था और 1977 में 184 से बढ़ा कर 200 कर दिया गया तथा 2026 तक 200 ही रखा जाएगा।
प्रथम राजस्थान विधान सभा (1952-1957) का उद्घाटन 31 मार्च 1952 को हुआ। इसमें 160 सदस्य थे।
वर्तमान में राजस्थान विधानसभा के अंदर 200 सीटें हैं। 16वी विधान सभा के अध्यक्ष वासुदेव देवनानी है। 16वी विधानसभा में भाजपा ने चुनाव जीता और भजन लाल शर्मा ने मुख्यमंत्री पद की शपथ ली।
199 सीटों के लिए हुए चुनाव में भाजपा ने 115 सीटें जीत कर सरकार बनाई, वहीं कांग्रेस पार्टी ने 69 सीटों पर विजय प्राप्त की। वर्तमान समय में राजस्थान विधानसभा उपचुनाव होने के बाद भाजपा के विधायकों की संख्या 119, कांग्रेस के 66, बहुजन समाज पार्टी के 2, राष्ट्रीय लोक दल के 1 और निर्दलीयों के 8 विधायक हैं।
राजस्थान के मुख्यमंत्रियों की सूची

राजस्थान का मुख्यमंत्री भारतीय राज्य राजस्थान का मुख्य कार्यकारी होता है। भारत के संविधान के अनुसार, राज्यपाल राज्य का कानूनी प्रमुख होता है, लेकिन वास्तविक कार्यकारी अधिकार मुख्यमंत्री के पास होता है। राजस्थान विधान सभा के चुनावों के बाद, राज्य के राज्यपाल आमतौर पर बहुमत वाली पार्टी (या गठबंधन) को सरकार बनाने के लिए आमंत्रित करते हैं। राज्यपाल मुख्यमंत्री की नियुक्ति करता है, जिसकी मंत्रिपरिषद सामूहिक रूप से विधानसभा के प्रति उत्तरदायी होती है। विधानसभा के विश्वास को देखते हुए, मुख्यमंत्री का कार्यकाल पांच साल के लिए होता है और यह किसी कार्यकाल सीमा के अधीन नहीं है।
सन् 1949 से अब तक 14 लोग राजस्थान के मुख्यमंत्री रहे हैं। भारतीय जनता पार्टी की श्रीमती वसुंधरा राजे सिंधिया राज्य की मुख्यमंत्री के रूप में सेवा करने वाली एकमात्र महिला हैं। भारतीय राष्ट्रीय कांग्रेस के अशोक गहलोत ने 17 दिसम्बर 2018 को तीसरी बार पदभार संभाला और दिसम्बर 2023 तक कार्य करते हुवे 15 वर्षों के 3 कार्यकाल पूरे करने वाले राज्य के प्रथम मुख्यमंत्री बने। 1998 से निरंतर चल रहे सत्ता परिवर्तन के रिवाज़ को आगे बढ़ाते हुवे, 2023 विधान सभा चुनाव में 115 सीटों के साथ जीतने पर भारतीय जनता पार्टी के भजन लाल शर्मा ने राज्य के 14वें मुख्यमंत्री के रूप में पदभार संभाला।
राजस्थान के मुख्यमंत्रियों की सूची क्रमशः इस प्रकार से है–
राजस्थान के जिले

राजस्थान राज्य भारत के उत्तरी-पश्चिमी भाग में 23°3′ से 30°12′ उत्तरी अक्षांश से 69°30′ से 78°17′ पूर्वी देशान्तर के मध्य स्थित है। राजस्थान में कुल जिलों की संख्या 41 हैं और संभागो (मंडल) की संख्या 7 हैं।
जिला प्रबंधन की ज़िम्मेदारियाँ अखिल भारतीय अधिकारियों और राज्य द्वारा नियुक्त अधिकारियों द्वारा निभाई जाती हैं। प्रत्येक जिले में अखिल भारतीय अधिकारी एक डिप्टी कमिश्नर या जिला मजिस्ट्रेट (भारतीय प्रशासनिक सेवा से), एक पुलिस अधीक्षक (भारतीय पुलिस सेवा से) और एक उप वन संरक्षक (भारतीय वन सेवा से) होते हैं, जिनमें से प्रत्येक को राजस्थान राज्य की विभिन्न सेवाओं के अधिकारियों द्वारा सहायता प्रदान की जाती है। राज्य द्वारा नियुक्त अधिकारी स्वास्थ्य, शिक्षा और अन्य प्राथमिक सुविधाओं जैसे मामलों के लिए जिम्मेदार होते हैं।
17 मार्च 2023 को, मुख्यमंत्री अशोक गहलोत ने 17 नए जिलों और 3 नए संभागों के निर्माण की घोषणा की, जिसकी आधिकारिक अधिसूचना 7 अगस्त 2023 प्रकाशित की गई। 6 अक्टूबर 2023 को मुख्यमंत्री अशोक गहलोत ने फिर तीन नए जिलों की घोषणा की, लेकिन इस संबंध में कोई आधिकारिक अधिसूचना प्रकाशित नहीं की गई। इस प्रकार यह नए तीन नये घोषित किए गए जिले - मालपुरा, सुजानगढ़ और कुचामन सिटी स्वतः ही निरस्त हो गए थे।
बाद में मुख्यमंत्री भजन लाल शर्मा की सरकार ने पिछले वर्ष बनाए नये 17 जिलो और 3 नये संभागो में से 9 जिलो और तीनों नये संभागों को 30 दिसंबर 2024 आधिकारिक अधिसूचना से निरस्त कर दिया।
इस प्रकार अब राजस्थान में कुल जिलो की संख्या 41 और संभागों की संख्या 7 हो गई।
बारसिंहों का गांव

बारसिंहों का गांव एक गांव छोटा सा है जो भारतीय राज्य राजस्थान तथा जोधपुर ज़िले के फलोदी तहसील में स्थित है।
बारसिंहों का गांव गांव के ज्यादातर लोग खेती पर निर्भर करते है इस कारण रोजगार का साधन ही यही है।
२०११ की भारतीय राष्ट्रीय जनगणना के अनुसार गांव की जनसंख्या १९७३ है।
भीमजी का गांव

भीमजी का गांव एक गांव छोटा सा है जो भारतीय राज्य राजस्थान तथा जोधपुर ज़िले के फलोदी तहसील में स्थित है।
भीमजी का गांव गांव के ज्यादातर लोग खेती पर निर्भर करते है इस कारण रोजगार का साधन ही यही है।
२०११ की भारतीय राष्ट्रीय जनगणना के अनुसार गांव की जनसंख्या ३१२ है।
राठी गोवंश

राठी गोवंश राजस्थान के उत्तर-पश्चिमी भागों ( गंगानगर, बीकानेर और जैसलमेर) में पाए जाते हैं। इस नस्ल की गाय अत्यधिक दूध देने के लिये प्रसिद्ध है। गुजरात राज्य में भी राठी गाय बहुत पाली जाती है।
वयस्क राठी गाय का वजन लगभग 280 - 300 किलोग्राम और बैल का 350-350 किलोग्राम होता है। राठी पशु की त्वचा भूरा व सफेद या काला व सफेद रंगों का मिश्रण होती है।
भारतीय गायों में राठी नस्ल एक महत्वपूर्ण दुधारू नस्ल है। यह गाय प्रतिदन 8 - 12 लीटर दूध देती है। कहीं–कहीं इसे 18 लीटर तक दूध देते हुए देखा गया है। राठी नस्ल के बैल बहुत मेहनती होते हैं। इस नस्ल के बैल गरम मौसम में भी लगातार 10 घंटे तक काम करतें हैं। ये रेगिस्तान में भरी-भरकम सामान खींचकर चल सकतें हैं। यह गाय भारत के किसी भी क्षेत्र में रह लेती है।राठी गाय को "राजस्थान की कामधेनु" भी कहते हैं।
बेला (कविता संग्रह)

बेला एक कविता संग्रह है। इसकी रचना सूर्यकांत त्रिपाठी निराला ने की थी। यह काव्य रचना पहली बार 1946 में हिन्दुस्तानी प्रकाशन, इलाहाबाद से छपी थी और इसमें मुख्यतः गीत और ग़ज़लें संकलित हैं।
बेला गाँव, गुरारू (गया)

निर्देशांक: 24°49′N 85°00′E﻿ / ﻿24.81°N 85°E﻿ / 24.81; 85
बेला गुरारू, गया, बिहार स्थित एक गाँव है।
भारतीय रेल == यातायात ==
नोंगखाइलेम वन्य जीवन अभयारण्य

नोंगखाईलेम वन्य जीवन अभयारण्य मेघालय राज्य के री भोई जिले में लाईलाड ग्राम के निकट स्थित एक अभयारण्य है। यह पूर्वोत्तर भारत के सबसे सुन्दर एवं लोकप्रिय अभयारण्यों में से एक है। इसका विस्तार २९ किमी के क्षेत्र में है और यह यहां के पर्यटक गंतव्यों में अत्यन्त प्रसिद्ध स्थान है। यहां के वन्य जीवन में विविध प्रकार के पशु एवं पक्षी हैं जिनमें स्तनधारियों, एवियन, कृंतक, सरीसृप और कई अन्य प्रजातियां दिखाई देती हैं। वन्य जीवन के अलावा यहां का वन प्रदेश हरियाली एवं पादपों की ढेरों प्रजातियों से भी परिपूर्ण है। क्षेत्र के सबसे नीचे भूभाग लाइलाड ग्राम के निकट हैं जो सागर सतह से मात्र २०० मी पर स्थित हैं जबकि सबसे ऊंचे भाग पूर्वी एवं दक्षिणी हैं जिनकी अधिकतम ऊंचाई ९५० मी तक भी है। इस क्षेत्र को १९८१ मेंअभयारण्य घोषित किया गया था।
नोंगखाईलेम अभयारण्य में मेघालय के वनों के बहुत से मानव से अछूते भाग भी हैं। इनमें से बहुत से भागों में जोंक आदि का बाहुल्य है। यहां बसने वाली ढेरों वन्य जीव प्रजातियों में से कुछ हैं रौयल बंगाल टाईगर, भारतीय सांड (बाइसन), हिमालयन काला भालू, क्लाउडेड लैपर्ड, आदि। इनके अलावा पक्षियों की भी बहुत सी रंगीन व शानदार प्रजातियां मिल जाती हैं जिनका निवास यहां के वनों की झाडियों व वृक्षों में है। इस तरह यह स्थान पक्षीदर्शियों के लिये भी वरदान है। इनमें से की प्रजातियां जैसे भूरी हौर्नबिल, मणिपुर बुश क्वैल, रूफ़स नेक्ड हार्नबिल, आदि हैं। बहुत से विदेशी प्रवासी पक्षी भी दूर क्षेत्रों या देशों से इस अभयारण्य में आते हैं। कीड़े और मकड़ियों की भी प्रजातियां यहां आम हैं।
यह अभ्यारण्य प्रकृति की भव्यता के दर्शन करने का अनोखा स्थान है। इस अभयारण्य के भ्रमण करने का सर्वोत्तम समय है मार्च-अप्रैल के माह, क्योंकि इस अवधि में प्रवासी पक्षियों की ढेरों प्रजातियां यहां की शोभा बढाती हैं। यहां न केवल देश से वरन विदेशों से भी वन्य जीवन प्रेमियों का आगमन होता है। अभयारण्य में प्रवेश पूर्व नोंगपोह कार्यालय से वन रेंज अधिकारी से अनुमति लेनी होती है। अभयारण्य का स्थान एवं स्थिति आवाजाही की दृष्टि से सुलभ है एवं निकटवर्ती कस्बों या शिलांग आदि से सडक मार्ग द्वारा सुगम है।
इंदिरा कला संगीत विश्वविद्यालय

इन्दिरा कला संगीत विश्‍वविद्यालय की स्‍थापना खैरागढ़ रियासत के 24वें राजा विरेन्‍द्र बहादुर सिंह तथा रानी पद्मावती देवी द्वारा अपनी राजकुमारी 'इन्दिरा' के नाम पर उनके जन्‍म दिवस 14 अक्‍टूबर 1956 को की गई थी।
कहा जाता है कि राजकुमारी को संगीत का शौक था। राजकुमार की बाल्याकाल में ही असमय मृत्‍यु के बाद राजा साहब और रानी साहिबा ने स्‍वर्गवासी राजकुमारी के शौक को शिक्षा का रूप देकर अमर कर दिया। प्रारंभ में इन्दिरा संगीत महाविद्यालय के नाम से इस संस्‍था का प्रारंभ महज़ दो कमरों के एक भवन में किया गया, जिसमें 4-6 विद्यार्थी एवं तीन गुरु हुआ करते थे। इस संस्‍था के बढ़ते प्रभाव और लगातार छात्रों की वृद्धि से रानी साहिबा ने इसे अकादमी में बदलने का निर्णय लिया और फिर यह संस्‍था इन्दिरा संगीत अकादमी के नाम से जानी जाने लगी। साथ ही एक बड़े भवन की भी व्‍यवस्‍था की गई जिसमें कमरों की संख्‍या ज्‍यादा थी। समय के साथ धीरे धीरे संगीत के इस मंदिर का प्रभाव और बढ़ता गया।
इसी बीच राजा साहब व रानी साहिबा मध्‍य प्रदेश राज्‍य के मंत्री बनाये गये। तब उन्‍होंने इसे विश्‍वविद्यालय के रूप में स्‍थापित किये जाने का प्रस्‍ताव तत्‍कालीन मुख्‍यमंत्री पं.रवि शंकर शुक्‍ल के समक्ष रखा, जिसे उन्‍होंने स्‍वीकार कर लिया और समस्‍त औपचारिकताओं के पश्‍चात् राजकुमारी इन्दिरा के जन्‍म दिवस 14 अक्‍टूबर 1956 को इन्दिरा कला संगीत विश्‍वविद्यालय की विधिवत् स्‍थापना कर दी गई। इसका उद्घाटन प्रियदर्शिनी इन्दिरा गांधी जी द्वारा स्‍वयं खैरागढ़ आकर किया गया और विश्‍वविद्यालय के प्रथम कुलपति के रूप में श्री कृष्णक नारायण रातन्ज नकर जी नियुक्त किये गये।
ललित कला के क्षेत्र में यह एक अनोखा प्रयास था। इस विश्‍वविद्यालय हेतु राजा साहब व रानी साहिबा ने अपना महल 'कमल विलास पैलेस' दान कर दिया। यह विश्‍वविद्यालय आज भी इसी भवन से संचालित हो रहा है। यहां ललित कलाओं के अंतर्गत गायन, वादन, नृत्‍य, नाट्य तथा दृश्‍य कलाआें की विधिवत् शिक्षा दी जाती है। इनके अतिरिक्‍त हिन्‍दी साहित्‍य, अंग्रेजी साहित्‍य आैर संस्‍कृत साहित्‍य विषय भी अध्‍ययन हेतु उपलब्‍ध हैं। प्राचीन भारतीय इतिहास एवं संस्‍क़ति एवं पुरातत्‍व विभाग भी इस विश्‍वविद्यालय का एक महत्‍वपूर्ण विभाग है, साथ ही साथ एक संग्रहालय जिसमें विभिन्‍न कालों की मूर्तियां तथा सिक्‍कों का संग्रहण कर प्रदर्शनार्थ रखा गया है।
यहाँ आने वाले छात्रों में भारत के विभिन्‍न प्रदेशों के अतिरिक्‍त अन्‍य देशों जैसे श्रीलंका, थाईलैण्‍ड, अफगानिस्‍तान आदि से भी छात्र बड़ी संख्‍या में संगीत की शिक्षा ग्रहण करने प्रतिवर्ष आते हैं। साथ ही समय-समय पर विश्‍वविद्यालय द्वारा राष्‍ट्रीय व अंतर्राष्‍ट्रीय सेमीनार, वर्क शॉप, सांस्‍कृतिक कार्यक्रम आदि का आयोजन संस्‍क़ति मंत्रालय के सहयोग से किये जाते रहे हैं जिसमें देश व विदेश के ख्‍याति‍लब्‍ध कलाकार, विद्वान, विषय विशेषज्ञ व संगीताचार्य अपने वक्‍तव्‍य एवं संगीत से संबंधित ज्ञान विश्‍वविद्यालयीन विद्यार्थियों के साथ साझा करते हैं।
यहां संगीत संकाय (हिन्‍दुस्‍तानी गायन व वादन तथा कर्नाटक गायन व वादन), नृत्‍य संकाय (कत्‍थक, भरतनाट्यम्, आेडिसी), लोक संगीत संकाय, दृश्‍यकला संकाय (चित्रकला, मूर्तिकला व छापाकला), हिन्‍दी विभाग, संस्‍कृत विभाग, अंग्रेजी विभाग, म्‍यूजिकोलॉजी, प्राचीन भारतीय इतिहास आदि विभाग हैं। इन विभागों में डिप्‍लोमा स्‍तर की शिक्षा से लेकर पीएच.डी. व डी.लिट्. तक शिक्षा की पूर्ण सुविधाजनक व्‍यवस्‍था है। अध्‍ययन हेतु विशाल ग्रन्‍थालय है जिसमें हजारों की संख्‍या में पुस्‍तकें, ऑडियो, विडियों का संग्रह उपलब्‍ध है।
भारत भवन

भारत भवन, भारत के प्रान्त भोपाल में स्थित एक विविध कला,सांस्कृतिक केंद्र एवं संग्रहालय है। इसमें कला दीर्घा (आर्ट्स गैलरी), ललित कला संग्रह, इनडोर/आउटडोर ओडिटोरियम, रिहर्सल रूम, भारतीय कविताओं का पुस्तकालय आदि कई चीजें शामिल हैं। यह भोपाल के बड़े तालाब के निकट स्थित है। इस भवन के सूत्रधार चार्ल्स कोरिया का कहना है -
भोपाल स्थित यह भवन भारत के सबसे अनूठे राष्‍ट्रीय संस्‍थानों में एक है। 1982 में स्‍थापित इस भवन में अनेक रचनात्‍मक कलाओं का प्रदर्शन किया जाता है। श्यामला पहाड़ियों पर स्थित इस भवन को प्रसिद्ध वास्‍तुकार चार्ल्‍स कोरिया ने डिजाइन किया था। भारत के विभिन्‍न पारंपरिक शास्‍त्रीय कलाओं के संरक्षण का यह प्रमुख केन्‍द्र है। इस भवन में एक म्‍युजियम ऑफ आर्ट, एक आर्ट गैलरी, ललित कलाओं की कार्यशाला, भारतीय काव्‍य की पुस्‍तकालय आदि शामिल हैं। इन्‍हें अनेक नामों जैसे रूपांकर, रंगमंडल, वगर्थ और अनहद जैसे नामों से जाना जाता है। सोमवार के अतिरिक्‍त प्रतिदिन दिन में 2 बजे से रात 8 बजे तक यह भवन खुला रहता है।
श्यामला पहाड़ियों पर स्थित भारत भवन राजधानी भोपाल के लिए कला का केंद्र है। भारत भवन के पांच अंग हैं। इनमें से 'रूपंकर' ललित कला का संग्रहालय है, 'रंगमंडल' का सम्बन्ध रंगमंच से है,'वागर्थ' कविताओं का केन्द्र है, 'अनहद' शास्त्रीय और लोक संगीत का केन्द्र है जबकि 'छवि' सिनेमा से जुड़ी गतिविधियों के लिए है। अपनी स्थापना के समय से ही भारत भवन कला के केंद्र के रूप में पहचाना जाता रहा है। भारत भवन अपनी कला से जुड़ी गतिवधियों के साथ ही अपनी स्थापत्य कला और प्राकृतिक दृश्यों के लिए भी मशहूर है। इसका वास्तुशिल्प (डिजाइन) चार्ल्स कोरिया ने बनाया था और यह किसी ऊंची उठी इमारत/बिल्डिंग के बजाए जमीन के समानांतर है। इसकी खासियत यह भी है कि इसे किसी एक स्थान से पूरा नहीं देखा जा सकता है। यहां तीन ऑडिटोरियम हैं जहां समय-समय पर विभिन्न कार्यक्रमों का आयोजन किया जाता है और रंगदर्शनियों में चित्रों की प्रदर्शनी का आयोजन किया जाता रहता है। किसी भी तरह की कलाओं से जुड़ाव रखने वाले कला प्रेमियों के बीच यह जगह काफी प्रचलित है।
विजयलक्ष्मी नवनीतकृष्णन

विजयलक्ष्मी नवनीतकृष्णन एक तमिल गायक और संगीतकार और तमिल लोक कला की एक प्रसिद्ध प्रतिपादक हैं। उन्हें हाल ही में भारत सरकार द्वारा पद्मश्री द्वारा भारत में चौथे सर्वोच्च नागरिक पुरस्कार से सम्मानित किया गया है। अपने पति एम नवनीतकृष्णन के साथ, उन्होंने तमिल लोक संगीत और नृत्यों पर कई वर्षों तक शोध और अध्ययन किया और प्राचीन तमिल लोक गीतों और नृत्यों के अनुसंधान, संग्रह, पुनरुद्धार और प्रलेखन के लिए जीवन भर समर्पित किया,अप्रचलित जिनमें से कई तेजी से बन रहे हैं। भारत सरकार ने अपने क्षेत्र में असाधारण योगदान के लिए गायक को वर्ष 2018 के लिए देश के चौथे सर्वोच्च नागरिक पुरस्कार पद्म श्री की घोषणा की है।
मदुरै कामराज विश्वविद्यालय से लोक कला और संस्कृति विभाग में प्रोफेसर के रूप में सेवानिवृत्त होने के बाद, युगल ने लोक कला और संस्कृति पर अपना अध्ययन जारी रखा है। अपनी मंडली के साथ, वे प्रदर्शन करते हैं जो दुनिया भर के तमिल लोक संगीत के पारखी और प्रेमियों द्वारा मांगे जाते हैं। इस दंपति ने कई तमिल लोक संगीत के एल्बम निकाले हैं। प्रामाणिक लोक संगीत के 10,000 से अधिक ऑडियो कैसेट रिकॉर्ड किए जाने के बाद, युगल अब एक तमिल लोक संगीत व्याकरण और गाइड बनाने के लिए इस व्यापक संग्रह को वर्गीकृत करने की दिशा में काम कर रहे हैं। उन्होंने तमिल लोक कला के एक विश्वकोश को संकलित करने की भी योजना बनाई है।
डॉ विजयलक्ष्मी नवनीतकृष्णन ने लोक कला पर तेईस लेख प्रकाशित किए हैं। उन्होंने लोक कला और संगीत पर रेडियो पर तीस वार्ताएं दी हैं। डॉ विजयलक्ष्मी नवनीतकृष्णन और डॉ। नवनीतकृष्णन ने क्षेत्र से संबंधित विभिन्न विषयों पर ग्यारह पुस्तकों का सह-लेखन किया है। उन्होंने लोक गीतों के लिए कई पुरस्कार जीते
डॉ विजयलक्ष्मी नवनीतकृष्णन को 2018 में पद्म श्री से सम्मानित किया गया है।
इमोजी

इमोजी एकवचन इमोजी, बहुवचन इमोजी या इमोजी आइडियोग्राम और स्माइली हैं जिनका उपयोग इलेक्ट्रॉनिक संदेशों और वेब पेजों में किया जाता है। इमोजी के कुछ उदाहरण हैं: इमोजी विभिन्न शैलियों में मौजूद हैं, जिनमें चेहरे के भाव, सामान्य वस्तुएं, स्थान और प्रकार के मौसम और जानवर शामिल हैं। वे इमोटिकॉन्स की तरह बहुत हैं, लेकिन इमोजी टाइपोग्राफिक सन्निकटन के बजाय चित्र हैं; शब्द "इमोजी" सख्त अर्थों में ऐसी तस्वीरों को संदर्भित करता है जिन्हें एन्कोडेड वर्णों के रूप में दर्शाया जा सकता है, लेकिन इसे कभी-कभी विस्तार से मैसेजिंग स्टिकर पर लागू किया जाता है। मूल रूप से चित्रलेख, इमोजी शब्द जापानी ई ("," चित्र ") + मोजी (", "चरित्र") से आता है; अंग्रेजी के शब्द इमोशन और इमोशन से समानता विशुद्ध रूप से है।
1997 में जापानी मोबाइल फोन पर उत्पन्न, इमोजी कई मोबाइल ऑपरेटिंग सिस्टम में जोड़े जाने के बाद 2010 के दशक में दुनिया भर में तेजी से लोकप्रिय हो गया। उन्हें अब पश्चिम में लोकप्रिय संस्कृति का एक बड़ा हिस्सा माना जाता है। 2015 में, ऑक्सफोर्ड डिक्स ने फेस ऑफ द ईयर इमोजी (the) वर्ड ऑफ द ईयर का नाम दिया।
नाइट-शाइनिंग व्हाइट

नाइट-शाइनिंग व्हाइट (चीनी: 照 夜 白 圖) चीनी कलाकार हान गण द्वारा एक मोनोक्रोम इंक-ऑन-पेपर पेंटिंग है। यह तांग राजवंश चित्रकला का एक उदाहरण है, जो 8 वीं शताब्दी के मध्य में बनाया गया था (लगभग 750)। इस काम में तांग राजवंश के सम्राट जुआनजोंग (शासन 712-56) के स्वामित्व वाले एक घुड़सवार घोड़े को दर्शाया गया है, जो एक पद के लिए तैयार है। इसे चीनी चित्रकला में सबसे महान घोड़े चित्रों में से एक माना जाता है। इसे 1977 में मेट्रोपॉलिटन संग्रहालय द्वारा अधिग्रहित किया गया था।
हान गण को चीन के अग्रणी कलाकारों में से एक माना जाता था। हान एक गरीब परिवार से था और राजधानी चांगआन में एक शराब की दुकान में काम कर रहा था। जब उनकी कलात्मक प्रतिभा चित्रकार और कवि वांग वी द्वारा देखी गई, वह शाही अदालत में एक कलाकार बन गया। वह घोड़े के चरित्र के साथ-साथ उसके शारीरिक उपस्थिति को पकड़ने में सक्षम होने के लिए प्रसिद्ध था। यूरोपीय कला इतिहासकार अक्सर हान गण और चीनी चित्रकला के अन्य प्रतिनिधियों के चित्रों की परंपरागतता को देखते हैं और यूरोपीय कलाकारों द्वारा बनाए गए जानवरों को चित्रित करने वाले कार्यों से चीनी पशु विज्ञान में महत्वपूर्ण अंतर के रूप में देखते हैं। सम्राट जुआनज़ोंग के आदेश से, हान गण ने प्रसिद्ध घोड़ों के "चित्रों" की एक श्रृंखला बनाई, और यह काम मूल रूप से चित्रों की एक श्रृंखला में से एक रहा है। कई मूल चित्रों में से कोई भी जीवित नहीं रहा है, लेकिन वे बाद की शताब्दियों में बनाई गई प्रतियों के माध्यम से जाने जाते हैं।
नाइट-शाइनिंग व्हाइट "बाई हुआ" या "व्हाइट पेंटिंग" का एक उदाहरण है और एक ब्रोश और काला स्याही का उपयोग करके बनाया गया एक मोनोक्रोम काम भि हैं। संरचना चीनी कला के पुराने कार्यों पर आधारित है, लेकिन इसकी सीमित सामग्री के बावजूद, "नाइट-शाइनिंग व्हाइट" अपनी आध्यात्मिकता और बेचैन ऊर्जा को खो नहीं देती है। पारंपरिक चीनी चित्रकला में चित्रित जानवर आमतौर पर पश्चिमी चित्रों में पाए जाने वाले शारीरिक रूप से सटीक नहीं होते हैं, और "नाइट-शाइनिंग व्हाइट" पूरी तरह से यथार्थवादी चित्र नहीं है।
बाद में यह सर पर्सीवाल डेविड के संग्रह में आया, और 1977 में मेट्रोपॉलिटन संग्रहालय द्वारा खरीदा गया, जिसे डिलन फंड द्वारा वित्त पोषित किया गया था।
बैल

बैल या बलद एक प्रशिक्षित गोजातीय पशु है और इसका उपयोग भार ढोने वाले पशु के रूप में किया जाता है। बैल प्रायः नपुंसक वयस्क नर मवेशी होते है; नपुंसकीकरण टेस्टॉस्टरोन और आक्रामकता को रोकता है, जो पुरुषों को कार्य करने हेतु विनम्र बनाता है।
बैलों का उपयोग जुताई, परिवहन (बैलगाड़ी), अनाज को कुचलने, और अन्य प्रयोजनों हेतु अनाज को पीसने या सिंचन करने वाली यन्त्रों को शक्ति प्रदान हेतु किया जाता है। जंगलों में लकड़ियों को स्किड करने के लिए बैलों का भी इस्तेमाल किया जा सकता है, विशेष रूप से कम प्रभाव वाले, चुनिंदा-कट लॉगिंग में।
कस्तूरी बैल

कस्तूरी बैल (Ovibos moschatus, musk ox) उत्तरी ध्रूवीय प्रदेशों में पाया जाने वाला स्तनधारी प्राणी है। इनके नरों के शरीर से तीक्ष्ण गंध निकलती है जिसके कारण इन्हें 'कस्तूरी बैल' नाम दिया गया है। वास्तव में यह गंध संगम (मैथुन) हेतु मादाओं को आकर्षित करने के काम आती है। यह ग्रीनलैण्ड और कनाडा में पाया जाता है। यह गए या बेल की प्रजाति से नहीं है यह भेड़ और बकरी के करीब माने जाते हैं यह उनकी प्रजाति के हैं यह हेम युग में जीवित रहे क्योंकि इनके शरीर पर जो बाल होते हैं वह सबसे गर्म फाइबर के होते हैं जो इनको सर्दी से बचाते हैं
क्रिश्चियन बॅल

क्रिश्चियन चार्ल्स फिलिप बॅल (जन्म: 30 जनवरी 1974) एक अंग्रेज अभिनेता हैं। ये मुख्यतः अमेरिकी फ़िल्मों में उनकी भूमिकाओं के लिए जाने जाते हैं, बॅल ब्लॉकबस्टर फ़िल्मों और स्वतंत्र निर्माताओ तथा कला घरों द्वारा निर्मित छोटी परियोजनाओं में अभिनय कर चुके हैं।
बॅल सबसे पहले चौदह वर्ष की आयु में लोगों की नजरों में आए जब उन्होंने स्टीवन स्पिलबर्ग की एम्पायर ऑफ़ द सन (1987) में काम किया। जे.जी. बैलार्ड की मूल कहानी पर आधारित इस फ़िल्म में बॅल ने एक अंग्रेजी लड़के का अभिनय किया जो द्वितीय विश्व युद्ध के दौरान अपने माता-पिता से अलग होने के पश्चात अपने को जापानी नजरबंदी शिविर में पाता है। वर्ष 2000 में अमेरिकन साएको में एक सिलसिलेवार हत्यारे पैट्रिक बेटमैन की भूमिका में नज़र आए बॅल ने अपने इस किरदार के लिए आलोचकों की प्रशंसा इकट्ठा करी। इन्होंने 2004 की स्पेनी फ़िल्म द म्कैनिस्ट में अपने ट्रैवर रैज्निक के किरदार के लिए कुल 63 पाउंड वजन घटाया था तथा पद्धति अभिनेता के रूप में प्रतिष्ठा अर्जित की।
बॅल ने क्रिस्टोफ़र नोलन द्वारा रचित बैटमैन बिगेन्स (2005), द डार्क नाईट (2008) और द डार्क नाईट राइसेस (2012) फ़िल्मों में निभाए गए अपने ब्रूस वेन/बैटमैन किरदार द्वारा व्यावसायिक पहचान और प्रशंसा हासिल की। इन्होंने आत्मकथा फ़िल्म द फाइटर (2010) में डिकी ईकलण्ड का किरदार भी निभाया, जिसके लिए इन्हें आलोचकों की प्रशंसा मिली है और कई पुरस्कार जीते, जिनमें सर्वश्रेष्ठ सहायक अभिनेता के लिए अकेडेमी पुरस्कार, सर्वश्रेष्ठ सहायक अभिनेता के लिए गोल्डन ग्लोब पुरस्कार तथा पुरुष अभिनेता द्वारा सहायक भूमिका में उत्कृष्ट प्रदर्शन के लिए स्क्रीन एक्टर्स गिल्ड पुरस्कार भी शामिल हैं।
बेल प्रयोगशाला

बेल्ल प्रयोगशाला (Bell Laboratoris) एक अनुसंधान एवं विकास की प्रयोगशाला है। इसे "बेल्ल लैब्स" भी कहते हैं। पहले इसे "एटी&टी बेल लैबोरेटरीज" के नाम से और "बेल टेलीफोन लैबोरेटरीज" के नाम से जाना जाता था। इस समय यह अल्काटेल-लुसेन्ट के स्वामित्व में है। इसके पहले यह अमेरिकन टेलीफोन एवं टेलीग्राफ कम्पनी (AT&T) के स्वामित्व में थी।
बेल प्रयोगशाला का मुख्यालय मुर्रे हिल्ल, न्यू जर्सी में है। इसके अनुसंधान एवं विकास केन्द्र विश्व भर में फैले हुए हैं।
Alice (painting)

Alice is a c.1918 oil on canvas painting by Amedeo Modigliani. It now hangs in the National Gallery of Denmark, in Copenhagen, to which it was donated in 1928.
Modigliani painted more than 300 portraits between 1915 and 1920. Alice is the portrait of a young girl seated, dressed in a blue Sunday dress with a gold cross upon her chest. She looks directly at the viewer with her large almond-shaped eyes. Her brown hair frames her face and falls onto her dress. The girl's face is stylized as an African mask. The canvas is simple, on a color leve, since the color scheme varies from nuances of blue to terracotta, creating a contrast that gives life to the painting without disturbing the overall impression of a classical silence and harmony.
Modigliani favoured elongated, vertical forms, which can be clearly seen in his sculptures before World War I, and in several of his portraits, like the portrait of Alice. Her head is egg-shaped and her neck does have cylinder-like form. The elongated silhouette of the girl is further emphasized by the vertical size of the canvas. The non-classical ideal of proportions is based on the works of the mannerist painter Parmigianino and in masters of the Italian Renaissance, such as Sandro Botticelli.
Shiva Tandava Stotra

The Shiva Tandava Stotra(m) (Sanskrit: शिवताण्डवस्तोत्र, romanized: śiva-tāṇḍava-stotra) is a Sanskrit religious hymn (stotra) dedicated to the Hindu deity Shiva, one of the principal gods in Hinduism and the supreme god in Shaivism. Its authorship is traditionally attributed to Ravana, the ruler of Lanka, considered a devotee of Shiva.
In Sanskrit, tāṇḍava (nominative case: tāṇḍavam) means a frantic dance; stotra (nominative case: stotram) means a panegyric, or a hymn of praise. The entire compound can be translated as "Hymn of praise of Shiva's dance".
The stotra has 16 syllables per line of the quatrain, with laghu (short syllable) and guru (long syllable) characters alternating; the poetic meter is iambic octameter by definition. There are 17 quatrains in total.
Both the ninth and tenth quatrains of this hymn conclude with lists of Shiva's epithets as destroyer, even the destroyer of death itself. Alliteration and onomatopoeia create rolling waves of resounding beauty in this example of Hindu devotional poetry.
In the final quatrain of the poem, after tiring of rampaging across the earth, Ravana asks, "When will I be happy?" Because of the intensity of his prayers and ascetic meditation, of which this hymn was an example, Ravana received great power from Shiva, as well as a celestial sword called Chandrahasa.
The Uttara Kanda of the Hindu epic Ramayana records that the ten-headed, twenty-armed mighty King Ravana defeated and looted Alaka – the city of his half-brother and god of wealth Kubera, situated near Mount Kailash. After the victory, Ravana was returning to Lanka in the Pushpaka Vimana (the flying chariot stolen from Kubera), when he spotted a beautiful place. However, the chariot could not fly over it. Ravana met Shiva's demigod-bull attendant Nandi (Nandisha, Nandikeshvara) at the place and asked the reason behind his chariot's inability to pass over the place. Nandi informed Ravana that Shiva and Parvati were enjoying their dalliance on the mountain, and that no one was allowed to pass. Ravana mocked Shiva and Nandi. Enraged by the insult to his master, Nandi cursed Ravana that Vanaras would destroy him. In turn, Ravana decided to uproot Kailash, infuriated by Nandi's curse, and his inability to proceed further. He put all his twenty arms under Kailash, and started lifting it. As Kailash began to shake, a terrified Parvati embraced Shiva. However, the omniscient Shiva realized that Ravana was behind the menace, and pressed the mountain into place with his big toe, trapping Ravana beneath it. Ravana gave a loud cry in pain. Advised by his ministers, Ravana sang hymns in praise of Shiva for a thousand years. Finally, Shiva not only forgave Ravana, but also granted him an invincible sword called the Chandrahasa. Since Ravana cried, he was given the name "Ravana" – one who cried. The verses that Ravana sang were collected and became known as the Shiva Tandava Stotra.
Parts of the stotra was recreated as a song in the following Indian films:
Agricultural science

Agricultural science (or agriscience for short) is a broad multidisciplinary field of biology that encompasses the parts of exact, natural, economic and social sciences that are used in the practice and understanding of agriculture. Professionals of the agricultural science are called agricultural scientists or agriculturists.
In the 18th century, Johann Friedrich Mayer conducted experiments on the use of gypsum (hydrated calcium sulfate) as a fertilizer.
In 1843, John Bennet Lawes and Joseph Henry Gilbert began a set of long-term field experiments at Rothamsted Research in England, some of which are still running as of 2018.
In the United States, a scientific revolution in agriculture began with the Hatch Act of 1887, which used the term "agricultural science". The Hatch Act was driven by farmers' interest in knowing the constituents of early artificial fertilizer. The Smith–Hughes Act of 1917 shifted agricultural education back to its vocational roots, but the scientific foundation had been built. For the next 44 years after 1906, federal expenditures on agricultural research in the United States outpaced private expenditures.
Following are occupations in Agricultural Science listed in the Dictionary of Occupational Titles.
Agriculture, agricultural science, and agronomy are closely related. However, they cover different concepts:
Agricultural sciences include research and development on:
장승

장승(長栍)은 마을 또는 절 입구 등에 세운 사람의 얼굴 모양을 새긴 기둥이다. 벅수라고도 한다. 마을 간의 경계를 이정표 또는 귀신을 쫓는 마을의 수호신 구실을 한다. 일반적으로 남녀 한쌍의 모양으로 마을 입구에 세워져 있으며 남자에는 "천하대장군(天下大將軍)"이라 씌어져 있으며 여자에는 "지하여장군(地下女將軍)"이라 씌어져 있다. 나무로 만든 장승은 목장승이라고 부른다.
예로부터 여러 지역에서 장승이 세워진 곳을 '장승배기'라 불러왔다. 대표적으로는 '서울특별시 동작구 장승배기로'와 이 곳에 위치한 장승배기역이 있다.
일본의 사이타마현 히다카시에 있는 신사인 고마 신사의 입구에 장승이 있다. 이 신사에서는 매년 5월3일 열리는 축제에서 한국 무용이 행해지고 있다.
장승 (동오)

장승(張承, 178년~244년)은 중국 삼국 시대 오나라의 관료로 자는 중사(仲嗣)이며 서주 팽성국 사람이다. 장소의 아들이다.
어려서부터 재능과 학문으로 이름이 있었고, 제갈근, 보즐, 엄준과 함께 좋은 친교를 맺었다. 태조가 표기장군이 되었을 때, 부름을 받아 서조연이 되었고, 외방으로 나가 장사 서부도위가 되었다. 산적을 토벌하여 정병 1만 5천 명을 얻었다. 후에 유수 도독, 분위장군이 되었고, 도향후에 봉해져 부곡 5천 명을 거느렸다. 가화 3년(234년), 태조의 명을 받아 손소 등과 함께 광릉, 회양으로 진군했다. 태조는 위 명제가 곧 오지는 못하리라고 여겼는데, 명제가 스스로 출격하였으므로 태조는 물러났고, 손소 등도 공격을 멈췄다.
장승은 사람됨이 장중하고[壯] 굳세며[毅] 충직하며[忠讜], 능히 인물을 살펴 알 수 있었다. 국사(國士)가 되어 위위에까지 오른 팽성 사람 채관, 예장 태수가 된 사경을 한미하고 어릴 때 발탁했다. 또 제갈각이 어렸을 때, 무리가 그 영재를 기이히 여겼지만, 장승은 종국에 제갈씨를 패하게 할 자는 원손(제갈각의 자)이라 했다.
자신을 진보케 하는 데 힘썼고, 친구들에게 정성을 다했으므로, 무릇 현인들 중 방문하지 않는 자가 없었다. 67세로 적오 7년(244년)에 죽었다. 시호를 내려 정후라 했다.
당초, 아내를 잃었을 때, 장소는 제갈근의 딸을 구했다. 장승은 제갈근과 좋은 교분이 있었기 때문에 어려워했으나, 태조가 권하여 마침내 제갈근의 사위가 되었다. 장승은 제갈근보다 겨우 네 살 어릴 뿐이다. 딸을 낳아, 태조는 아들 문제를 위해 그녀를 맞이했다. 태조는 자주 명령을 내려 문제가 장승을 공경하여 사위의 예를 행하게 했다.
능통이 죽었을 때, 태조는 크게 슬퍼하여 장승을 시켜 능통을 위해 명뢰를 짓게 했다. 노숙의 유복자 노숙이 장성해지자, 장승은 나중에 결국 노숙이 유수독이 될 것이라고 예언했다.
진수는 “장승과 고소는 마음을 비운 인격자로서 인물을 좋아하고 숭상했다.”고 평한다. 영천 사람 주소가 책을 지어서 보즐과 엄준을 칭찬하는 글 중에서 “고예장(고소)·제갈사군(제갈근)·보승상(보즐)·엄위위(엄준)·장분위 같이 완미함을 이룬 자가 없었다고 기록했다. 또 “멀리서 보면 엄숙하고, 가까이서 보면 온화하다.”라 했다.
익산평택고속도로

익산평택고속도로(益山平澤高速道路, 고속국도 제17호선의 일부)는 전북특별자치도 익산시 왕궁면을 기점으로, 경기도 평택시 안중읍을 종점으로 하여 공사중인 대한민국의 고속도로이다.
고속도로 보급률이 낮은 충청내륙지역 및 호남권의 고속도로 신설 건설로 지역균형발전의 가속화와 서해안고속도로 및 경부고속도로의 상습정체구간 통행여건의 개선이 기대를 목적으로 건설되는 고속도로이다. 평택 ~ 부여 구간이 2020년에 우선 착공되며, 부여 ~ 익산 구간은 향후 2029년에 착공될 예정이다.
장승조

장승조(張勝祖, 본명: 장현덕, 1981년 12월 13일~ )는 2005년 뮤지컬 《청혼》으로 데뷔해 드라마, 영화, 공연 등 다양한 영역에서 활약하고 있는 대한민국의 배우이다.
마조

마조(중국어 간체자: 妈祖, 정체자: 媽祖, 병음: Māzǔ 마쭈)는 중국 민간신앙과 도교에 등장하는 바다의 여신이다.
명나라의 학자인 장섭(張燮)이 집필한 역사서인 《동서양고》(東西洋考)에 따르면 묵낭은 960년(북송 건륭 원년) 3월 23일에 태어나서 987년(북송 옹희 4년) 2월 19일에 승천했다고 한다. 송나라 시대에 푸젠성 흥화군 보전현 미주도(興化軍 莆田縣 湄州島, 현재의 푸젠성 푸톈시 청샹구 슈위구)에 임원(林愿)이라는 이름을 가진 어민이 살고 있었는데 임원에게는 자신의 6번째 딸인 묵낭(默娘)이 있었다.
묵낭은 어린 시절부터 재치가 번득하고 신앙심이 깊었는데 16세 시절에는 신통한 힘을 이용해서 마을 사람들의 병을 고치는 기적을 일으켰을 정도로 "통현령녀"(通賢靈女, 현명하고 영험한 여자)라고 불렀다. 또한 매일 밤이 되면 해안에서 불을 피워 어선이 조난하는 것을 막았고 바다에서 조난당한 사람들을 구했을 정도로 마을 사람들로부터 칭찬이 자자했다고 한다.
묵낭은 자신의 아버지였던 임원이 조난당하자 아버지를 찾아 바다에 나섰지만 얼마 지나지 않아서 사망했고 아미산 정상으로 승천하면서 선인들로부터 여신이 되었다고 한다. 남간도(南竿島)에서 살던 주민들은 묵낭의 시신을 발견한 이후에 묵낭의 효심을 현창하는 사당을 건립했다고 한다.
1123년에 북송 조정이 마조에게 천후(天后)·천비(天妃)·천상성모(天上聖母)라는 칭호를 하사했다. 이를 계기로 마조는 바다와 인접한 중국 저장성, 장쑤성, 푸젠성, 광둥성, 하이난성, 홍콩, 마카오, 타이완에서 마조를 기리는 사당인 마조묘(媽祖廟)가 건립되었을 정도로 전통 신앙의 대상이 되었다. 송나라, 원나라, 명나라, 청나라 조정에서도 마조에게 마조파(媽祖婆), 영혜부인(靈惠夫人), 영혜비(靈惠妃), 호국명저천비(護國明著天妃), 소효순정부제감응성비(昭孝純正孚濟感應聖妃)와 같은 칭호를 하사했다.
마조 신앙은 조각상, 제례, 사당, 민담과 같은 다양한 풍습을 통해 확산되었다. 가족의 평화와 행복·안전한 항해를 위해 마조 조각상을 가정이나 선박의 제단에 두는 풍습, 마조를 경배하는 사당인 마조묘를 건립하는 풍습, 마조의 현신을 청하기 위해 마조묘에 참배하는 풍습, 마조의 탄신일인 음력 3월 23일·마조의 승천일인 음력 9월 9일에 마조를 기리는 제례를 거행하는 풍습, 어려움에 처한 상황에서 나무로 만든 성배를 이용해서 마조에게 도움을 청하는 풍습, 자녀의 출산을 기원하기 위해 마조 조각상에 꽃을 헌화하는 풍습, 춤꾼들이 마조에게 바치는 의식춤을 추는 풍습, 밤에 마조를 기리는 연등을 들고 행진하는 풍습, 마조에 관한 전설을 알리기 위해 마조 조각상을 물에 띄우는 풍습이 이에 해당된다.
마조 신앙은 해외 각지에 형성된 화교 공동체에서도 확산되었고 현재는 26개국에 1,500개에 달하는 마조묘가 존재한다. 2009년 10월에는 유네스코가 마조 신앙과 풍습을 무형문화유산으로 등재했다.
금박 (한국 전통 공예)

금박은 한복이나 장식용 천에 아주 얇은 금박을 붙이는 한국 전통 공예이다. 이 기술을 전문으로 하는 장인을 금박장이라고 한다.
김덕환(金德煥) 선생이 대한민국의 국가무형문화재 제119호 보유자로 인간 국보로 지정됐다.
이화학당

이화학당(梨花學堂, 리화학당)은 1886년에 조선 한성부에 설립된 근대 중등교육기관으로 한국 초기의 여성교육 기관의 하나이다. 이화학교의 이화라는 교명은 이화학당에서 유래하며, 이화여자고등학교와 이화여자대학교의 전신이다. 독립운동가 유관순의 모교이기도 하다.
1886년에 미국 북감리교회(北監理敎會) 여성 선교사 메리 스크랜턴이 서울 중구 정동에 설립했다. 이화학당 설립자인 스크랜튼은 윌리엄 스크랜턴의 어머니이다. 학교의 이름은 대한제국 고종에게서 받은 것이며, 한국 최초의 사립 여성 교육기관이었다.
1904년에 중등과가 설립되고 1908년에 보통과와 고등과가, 1910년에는 대학과가 차례로 추가되었다. 중등과 제1회 졸업생은 1908년에 배출되었고, 대학과 제1회 졸업생은 1914년에 배출되었다.
이화학당 본관(메인홀)은 당시 유명한 건축기사 심의석(沈宜錫)이 1897년 ~ 1899년에 걸쳐 건립하였다.
1918년에는 보통과가 이화보통학교로, 고등과는 이화여자고등보통학교로 분립되었다. 대학과는 1925년에 전문학교로 승격하여 이화여자전문학교로 개교했다. 1928년에 마지막 남은 유치원사범과가 이화보육학교로 독립하여 각급 학교가 독립적인 학제로 운영되면서 이화학당이라는 이름은 사라졌다.
한국인의 여자교육을 기피하는 전통적 관념과 양인(洋人)에 대한 배타적 성격 때문에 초기에는 곤란을 받았다. 초기의 상황을 보면, 스크랜턴 부인은 서양도깨비란 뒷손가락질을 받았고, 처음 학생은 콜레라에 걸린 여남은 살 된 '별단'이란 떠돌이였으며 1887년에는 학생이 겨우 7명으로 불어날 정도로 학생을 구하기가 매우 어려운 실정이었다. 이화학당의 교육정도는 중등 정도를 목표로 하였고, 교육목적에 대해 길모어(Gilmore)는 "한국여아(韓國女兒)를 모범적인 주부로 만드는 동시에 그들의 친척·동료 사이에 개신교 선교사를 만드는 데 있다"라고 지적하였다. 교과목으로는 개신교에서 세운 학교이므로 성서를 가장 중요시하고, 영어·영문법·산술·언문(諺文)·창가(唱歌)·역사·글씨쓰기 등과 천자문·동몽선습 등 한문도 가르쳤다. 실제 삶에서 응용할 수 있는 학문들을 가르쳤던 셈이다.
1908년 이전에는 따로 졸업식을 하지 않았는데, 대부분 결혼함으로써 학업을 그만두었다. 그래서 아예 과년(瓜年)한 여학생을 선교사들이 나서서 결혼시켜 주기도 하였다. 선교사가 여학생의 보호자가 되어 신랑감도 구해주고, 혼수도 장만해 주었다. 다만 조건이 까다로웠는데, 반드시 프로테스탄트 종파인 북감리교 신자여야 했다.
이화학당 선교사가 주선한 결혼식 가운데 한국 처음의 서양식 결혼식은 1897년 4월 18일 열렸으며, 신랑 조만수와 신부 김륜시였다. 1879년생이었던 김륜시는 이화학당을 9년 동안 다닌 학생이었고, 조만수는 1876년 1월 1일에 과천에서 태어나서 17살 때 상경하여 이화학당장 조세핀 오펠리아 페인의 한국어 교사였다가 나중에 1899년 이화학당 회계 겸 초대 서무주사가 되었다. 김륜시는 결혼 후 당시 평동 91번지에 있던 이화지교(梨花支校; 일종의 부속학교)에서 근무하였다.
수호성인

수호성인(守護聖人; patron saint, patroness saint, patron hallow, heavenly protector) 또는 주보 성인(主保聖人)이란 천주교, 동방정교회, 오리엔트 정교회, 성공회 등의 그리스도교 교파들에서 특별히 보호자로 설정하여 받드는 성인을 의미한다.
로마 가톨릭교회와 동방 정교회 등에서는 어떤 직업, 장소, 국가, 개인이 특정한 성인을 보호자로 삼아 존경하며, 그 성인을 통하여 하느님께 청원하며, 하느님의 보호를 받을 수 있다고 보는데, 이러한 성인을 수호성인, 혹은 주보성인이라 한다. 가톨릭과 개신교의 중간적 위치에 있는 성공회도 비록 공적 기도와 예배에서 성인들에게 전구를 포함하는 경우는 매우 드물지만 성당, 관구마다 주보성인이 지정되며 신자들이 성인의 이름을 딴 신명(세례명)을 받는 등 수호성인 전통이 남아있으며, 특히 앵글로가톨릭 성공회는 성인공경을 중시하여 기도 생활에 수호성인에 대한 전구를 포함하는 성직자, 수도자, 신자들도 있다. 이러한 관습은 두 개의 교리에 그 기초를 두고 있다. 하나는 사도신경의 모든 성인의 통공(1고린10,16: 2고린 13,13)이고, 다른 하나는 하느님의 나라의 구성원들은 각자가 특수한 기능을 수행하고 있다(1고린 1,9: 12,8. 13)는 바오로 사도의 가르침이다.
성당에 수호성인을 세우는 관습은 순교자의 묘지 위에 성당을 건립하고 그 순교자를 수호성인을 모시는 일이 많았던 사실에서 비롯한다. 그리하여 3세기경까지는 순교자만이 성당의 수호성인이 될 수 있었으나 기독교가 로마의 국교로 공인된 이후에는 증거자, 주교, 선교사, 성당의 창설자, 신비(예를 들면 삼위일체, 십자가, 구세주) 등도 성당의 수호성인이 되었다. 이처럼 수호성인의 관습은 성인 공경의 한 형태로 생겨난 것이었다. 가톨릭 성당의 명의(titulus, 주보명, 경우에 따라 주보)에 관해서 교황청 경신성사성의 공지(1999년 2월 10일)에 따르면, '성당이 아닌 경우에 수호자(patronus)를 정하며 이 수호자는 하느님 곁에서 전구하거나 변호하는 창조된 존재여야 하지만, 성당의 경우에는 삼위일체, 하느님의 위격들로도 선정할 수 있는 주보, 주보명(titulus)을 정하도록 구별하고 있다. 그리하여 삼위일체, 성령 등은 성당의 주보로는 가능하지만, 국가, 지역, 관구의 수호자로는 선정될 수 없다. 참고로 주요 수호자를 살펴보면, 보편 천주교회의 수호자 성 요셉, 한국 천주교회의 수호자 원죄 없이 잉태되신 성모 마리아, 이탈리아의 수호자 성 프란치스코, 프랑스의 수호자 쟌타르크 등이다.
한 개인이 수호성인을 모시는 관습은 이보다 늦게 생겨났다. 그러나 4세기 초에는 기독교적인 이름이나 성서적인 이름을 세례명(christian name)으로 선택하는 일이 상당히 널리 퍼져 있었다. 이것은 세례명으로 선택한 성인을 따라 살겠다는 의지임과 동시에 이름을 바꿈에 따라 그 사람도 변화한다는 성서의 내용에 의거한 것이다. 즉 아브람이 아브라함으로, 시몬이 베드로로, 사울이 바오로로 개명한 사례가 그것이다. 그러나 그리스나 스페인 외에 일반적으로 예수나 그리스도는 세례명으로 선택하지는 않는다.
한편 직업이나 단체에 대한 수호성인도 있다. 이것은 교황에 의해 결정되는데, 예컨대 요셉은 교회, 알로이시오 곤자가는 청년과 학생, 빈첸시오 아 바오로는 자선단체, 프란치스코 사베리오는 출판단체, 아기 예수의 성녀 데레사는 세계포교의 수호성인이다.
종교 개혁 이후 개신교, 특히 개혁주의 계열에서는 성경적 근거가 없다는 이유로 수호성인 전통을 받아들이지 않는다. 종교개혁가 및 주류 개신교 신학자들은 성모나 성인들에 대한 신심이 그리스도에 대한 신앙을 흐리게 할 수 있다고 본다. 이러한 맥락에서 성공회 사제, 신학자이자 감리회의 선구자인 존 웨슬리 신부도 자신이 속한 국교회(잉글랜드 성공회)에서 성당마다 주보성인을 지정하고 기념하는 전통이 중단되어야 한다고 생각했다. 그러나 성공회에는 수호성인 공경의 문화가 교회의 전통으로서 존중되어왔으며, 루터교에서도 문화와 신학적 성향에 따라(특히 북유럽 루터교) 수호성인 전통을 일정 부분 차용하는 곳도 있다.
문양

문양(文樣, 紋樣)은 옷감이나 도자기, 건축물 등의 표면을 장식하는 패턴, 엠블럼, 상징 등을 뜻하는 말이다. 한편 무늬는 문화적인 문양과 자연적인 패턴도 함께 가리킨다.
패턴 인식은 사람의 본능이어서 문양의 제작 역시 인류의 역사 초기까지 거슬러 올라간다. 빗살무늬토기와 같은 유물은 독특한 문양으로 한 시대를 구분짓는 상징으로 쓰인다. 문양은 시대에 따라 변화를 거듭하면서 한 문화의 독특한 특징을 담아 내었고 이렇게 형성된 전통 문양은 해당 문화를 대표하기도 한다. 정치, 사회, 종교의 많은 요소들이 문양의 형성과 변화에 영향을 주었다. 특히 종교는 십자가, 만자문, 만다라, 아라베스크와 같은 독특한 문양의 형성에 큰 영향을 주었다. 한편 이러한 영향은 현대에 이르러 문양을 둘러싼 갈등의 요소가 되기도 한다.
문양은 기호나 기하학적 패턴의 반복에서부터 특정한 의미를 담는 상징에 이르기까지 여러 종류가 쓰인다. 한국 전통문양을 비롯한 중국, 일본 등 동아시아의 문양에는 박쥐문과 같이 수복(壽福)과 길리(吉利)를 기원하는 문양이 많다.
선사시대에 제작된 각종 유물에서 문양을 확인할 수 있다. 바위를 쪼아 그림을 새긴 대한민국의 반구대 암각화나 안료를 묻힌 손바닥으로 문양을 찍어 넣은 오스트레일리아의 카카두 국립공원에 위치한 우비르 벽화 유적에 이르기까지 전 세계의 선사 유적에는 다양한 방법으로 제작된 문양이 있다.
역사 시대 이후의 문양의 기원에 대해선 그림 문자와 문양이 분화되었다는 문자 기호 연관설과 옷감의 직조 과정에서 특징적인 문양을 발전시켰다는 직물 발명설 등의 가설이 있다. 고대 이집트의 신성 문자나 고대 중국의 갑골문과 같이 형태는 문양과 문자가 그리 다르지 않았음을 보여준다. 그림 문자는 장식 문양과 같은 궤도를 그리며 발달하였다. 현대에도 문자와 문양의 결합은 타이포그래피와 같은 형태로 이루어지고 있다. 한편 직물의 문양 역시 각 문화 마다 독특한 발전을 계속하여 왔다. 흔히 체크 무늬라고 불리는 스코틀랜드의 타르탄은 그 자체가 스코틀랜드 문화의 상징으로 받아들여진다.
문양은 표현 기법에 따라 하나의 이미지를 단독으로 배치하는 단독 문양, 동일한 이미지를 반복하여 배치하는 연속 문양, 번개문이나 톱니문과 같은 패턴을 반복하는 기하학적 문양, 여러 종류의 문양을 함께 쓰는 복합적 양식 등으로 구분할 수 있다. 소재 별로는 인물, 동물, 식물 등을 표현한 경우나 자연현상, 길상벽사 등을 표현한 경우가 있다.
제작 기법에 따라서도 문양을 구분할 수 있는데 선으로 문양을 표현한 선묘법, 돋을 새김으로 문양을 표현하는 부조, 문양을 새긴 뒤 다른 색조의 물질로 채워 넣는 상감, 문양의 자리를 관통하여 파내는 투조, 금실을 이용하여 문양을 묘사하는 누금법 등이 있다. 고려 청자 가운데 상감 기법을 사용한 것은 오늘날에도 높은 예술적 평가를 받는다.
문양은 개인이나 단체를 상징하는 표현으로도 쓰인다. 엠블럼이나 각종 상징이 그것이다.
전통 문양은 한 문화 안에서 오랫동안 발전하여 독특한 특성을 갖는다.
엠블럼은 왕가나 국가, 행정 구역, 도시, 기업, 브랜드 등에서 자신들의 상징으로 사용하는 문양이다. 유럽의 중세에 정착된 엠블럼은 애초에는 왕가나 군대의 표식을 위해 도입되었으나 점차 도시나 길드의 상징으로 널리 사용되었다. 슈퍼맨과 같은 영웅 만화의 주인공의 상징 역시 엠블럼의 일종이다.
종교나 단체, 이념은 자신들을 알리는 수단으로 상징을 사용해 왔다. 앞서 언급한 십자가나 만자문과 같은 종교적 상징 외에도 공산주의의 낫과 망치와 같은 것이 대표적이다. 국가 역시 이러한 상징을 사용해 왔는데, 프랑스 왕국의 백합문과 같은 것이 있다.
문양은 그것을 사용하는 집단에 약속된 부호와 같은 의미를 지닌다. 한 문화와 함께 역사적으로 발전해 온 전통 문양은 그 문화 자체를 대표한다. 타르탄은 스코틀랜드를, 당삼채는 그 자체가 당나라를 대표한다. 이와 마찬가지로 한국 전통문양은 한국의 문화적 특징을 드러낸다.
문양은 정치, 사회, 종교, 이념 등 여러 가지 요소의 영향을 받으며 발전하였다. 특히 종교는 전근대 문화의 문양에 매우 큰 영향을 주었다. 기독교의 십자가, 힌두교와 불교의 만자문, 이슬람의 아라베스크는 저마다 해당 종교의 역사 속에서 발전한 문양으로서 각 종교 자체를 상징하는 문양으로도 사용된다.
초기 기독교는 물고기를 자신들의 상징 문양으로 삼았는데 물고기를 뜻하는 그리스어 이크티스(ΙΧΘΥΣ)를 예수 그리스도 하느님의 아들 구세주(Ιησους Χριστος Θεου Υιος Σωτηρ,이이소이스 크리스토스 쎄오이 이이오스 소티르)의 약자로 삼았다는 이야기가 있다. 기독교가 십자가를 자신들의 상징으로 삼은 것은 로마 제국에서 박해를 끝내고 공인한 이후의 일이다. 한편 불교의 만자문은 힌두교의 스바스티카에서 파생한 것으로 근동과 중동 여러 지역에서 널리 쓰이던 문양이다. 이슬람은 교리상 신의 형상을 표시하는 것을 금지했기 때문에 다양한 아라베스크 문양이 발달하였다. 아라베스크는 대칭성을 가진 기하학적 무늬로 구성되는데 어느 한 부분은 대칭성을 깨뜨리고 인위적인 오류를 남기는 관습이 있다. 이는 오직 신만이 완벽하다는 이실람 교리에 따른 것이다.
문화적 배경에 따라 문양은 서로 다른 인식을 가져 올 수 있다. 오랫동안 잉글랜드의 붉은 십자가를 문양으로 사용해 온 몬트리올은 캐나다 원주민의 요구에 따라 시 문양에 원주민의 상징인 소나무를 포함하기로 결정하였다. 불교의 만자문은 길상의 상징이지만 나치독일의 하켄크로이츠는 혐오의 상징이다. 독일은 하켄크로이츠를 법으로 금지하고 있기 때문에 독일 내의 불교 신자들은 만자문을 사용할 수 없다. 근대 이전의 일본에서 욱일기는 풍어를 기원하는 깃발로 쓰였지만, 일본제국이 일본군의 군기로 사용한 이후 피해 당사자들에게 욱일기는 침략의 상징으로 인식된다.
대전 둔산 선사유적지

대전 둔산 선사유적지(大田 屯山 先史遺蹟地)는 대전광역시 서구 월평동에서 구석기·신석기·청동기시대의 유적이 발굴된 곳이다. 1992년 10월 28일 대전광역시기념물 제28호로 지정되었다.
1991년 발견되었는데, 당시 주택 공사로 일부가 훼손된 상태였다. 둔산 정상부의 서남쪽에서 청동기시대 유적이, 정상부의 동쪽, 북쪽에서 구석기시대, 신석기시대 유적이 발견되었다.
구석기시대의 유적은 약 2백평 정도의 면적에서 몸돌, 망치돌 등 50여점의 석기와 석기를 만들 때 떨어져 나온 작은 부스러기들이 나왔다. 이들 유물 가운데 쌍날찍개, 긁개, 밀개 등은 유물의 형태와 떼어낸 수법으로 보아 후기구석기의 이른 시기이거나 중기구석기의 늦은시기 유물로 보인다.
신석기시대의 유적은 직경 2∼3m 내외, 깊이 0.8∼1.3m 정도의 작은 집자리 유적 15기가 조사되었으며, 빗살무늬토기 조각·보습·갈돌·어망추 등이 나왔다. 이곳의 신석기시대 유적은 신석기시대 후기에 속하며 문화계통으로는 서해안의 빗살무늬토기 문화 전통이 강하고 함경도 해안지역의 문화요소도 일부 보인다.
청동기시대의 유적에서는 3기의 집자리 유적이 조사되었으며 팽이형 민무늬 토기 조각, 방추차, 돌도끼, 돌화살촉, 돌칼, 숫돌 등이 나왔다. 현재 3기의 집터는 모두 복구되었다.
둔산지역의 선사유적은 이 지역에서 갑천 주변의 얕은 구릉에 넓은 농토와 풍부한 물을 배경으로 많은 주민이 살았던 사실을 알려주며, 대전의 선사문화 갈래와 계통을 확인하는데 좋은 자료로 평가되고 있다.
서울 암사동 유적

서울 암사동 유적(서울 岩寺洞 遺蹟)은 서울특별시 강동구 암사2동에 있는 신석기 시대의 주거 유적지이다. 대한민국 사적 제267호이다. 이 선사 시대의 유적은 78,793m의 넓은 선사공원 내에 복원된 움집과 움집터를 그대로 둘러싼 제 1박물관과, 멀티미디어와 체험학습을 위한 제 2박물관 등의 시설을 갖추고 있다.
이곳 유적지는 6000년 시대의 마을이다. 유적지에서 3개의 문화층으로 구분되는 지층이 발견되었는데, 상층에서는 백제의 옹관과 건물지가 출토되었고, 중간층에는 민무늬토기, 반달돌칼, 빗살무늬토기 등 100여 개의 수혈 거주지가 출토되었다.
1988년부터 일반에 공개되었으며, 현재는 큰 공원 안에 2개의 전시관과 움집 10동, 매점과 관리사무소 등을 운영하고 있다. 암사동 출토품 72점을 비롯해 총 408개의 소장품을 전시하고 있다.
1925년 을축년 대홍수 때 일부가 파손된 채 발견되었다. 수렵·채집으로 생활하며 취락을 형성한 것으로 짐작되는 5기의 집터와 빗살무늬 토기 몇 점, 그리고 돌도끼·돌화살 등 석기가 대량 출토되었다.
집터는 둥근꼴과 모줄임네모꼴(抹角方形)로 된 원 길이 5.5m, 깊이 1m의 움집터로, 거기에는 화덕자리도 있다. 기원전 30세기의 유물로, 신석기에서 금속기 시대의 토기로 보인다.
또 시대가 다른 3개의 문화층이 발견되었는데, 한 층은 흑색 사질층으로 백제 시대에 해당하는 문화층으로 빗살무늬 토기 조각·석기·백제의 토기 조각 등이 출토되고, 옹관 2기 및 건물터가 노출되었다.
다른 층에서는 빗살무늬 토기·민무늬 토기가 출토되어 신석기 시대 후기층으로 추정된다. 또 한 층은 사질층으로 11개소의 주거지가 발굴되었는데, 내부에서 빗살무늬 토기와 종류 미상의 뼛조각이 출토되었고, 또 기둥자리의 흔적도 있어 선사시대인의 생활상을 밝힐 수 있었다.
실제 유적 발굴터를 전시관으로 단장하여 1988년에 일반에 공개된 신석기 주거지 유적으로, 사각으로 가운데를 둘러싸서 약간 높은 곳에서 유적지를 관찰할 수 있게 해 두었으며, 사각형의 복도에게는 갈판과 갈돌, 돌도끼와 화살촉, 빗살무늬 토기 등을 비롯해 신석기 시대의 유물과 당시의 생활상을 재현한 거대한 벽화들이 전시되어 있고, 입구에서 오른쪽으로는 제2전시관으로 연결된다. 입구에는 영상 홍보실과 상설체험장이 있어 각종 전통무늬 탁본 만들기(체험비용: 500원)와 찰흙으로 빗살무늬만들기 등의 체험을 할 수 있다.
1999년에 제1전시관 오른쪽 편으로 원시생활전시관을 증축하였다. 이곳에서는 신석기 시대에 활을 이용하여 원시인들이 불을 만들던 방법을 체험학습을 통해 실습을 할 수 있도록 체험코너를 마련해 두었으며, 그때의 생활 상이나 발굴과정을 볼 수 있는 영상실이 있다. 이곳에서는 움집복원 모형과 암사동 유적상황을 미니어쳐로 제작해 놓았다.
암사동 선사주거지는 약 6,000년 전 신석기 시대의 신석기인들이 집단 취락을 이뤄 살던 곳이다. 당시의 주거환경과 외양 등을 출토품을 근거로 하여, 생활 상을 복원해 두었다. 암사 선사 공원에 움집 9기를 복원해 두고, 1곳에는 어로와 수렵, 채집 등의 원시 시대의 생활 상을 엿볼 수 있도록 체험 움집을 마련해 두었다. 제2전시관에도 소형 움집 복원 모델을 전시해 두고 있다.
정문 앞에는 넓은 주차시설을 갖추고 있으며, 현장학습용으로 부모와 함께 아이들이 많이 찾는 시설이기 때문에, 작은 동물원을 운영하여 이곳에 타조를 키운다. 주요 시설물들은 넓은 공원 안에 일부이며, 식수시설과 잔디장, 나무 등 자연을 즐기려는 사람들에게도 좋다.
암사동 선사주거지에는 체험학습을 통해 역사를 배울 수 있도록 상설체험프로그램과 주말체험 프로그램을 운영하고 있다. 상설체험프로그램으로는 빗살무늬토기만들기와 미니어쳐 움집만들기 그리고 전통문양 탁본 등이 있으며, 주말체험프로그램으로는 원시체험 학습으로 활과 화살만들기, 조개목걸이 만들기 등을 운영한다.
서울시는 이 지역을 암사역사생태공원과 강동 그린웨이, 그리고 서울시의 한강 르네상스 계획과 연계하여 개발할 예정이다. 2002년 4월 문화재보호구역 확대를 결정하여, 현재까지 진행 중이다.
선사문화에 대한 교육의 장으로서의 역할을 강화하기 위해 선사주거지에 빗살무늬 조형물, 선사체험장, 수경시설을 설치하고 다양한 체험학습 프로그램을 개발할 예정이다. 전체 면적도 기존 78,793m에서 102,001m로 확장되게 되며, 선사주거지와 한강변을 선사마루로 연결하여 선사주거지에서 한강까지 산책로 조성도 계획하고 있다.
Seoksu

Seoksu (Korean: 석수; Hanja: 石獸) are traditional Korean statues of beast, placed at or within a tomb or palace. This kind of protective stone animal originated from the funeral customs of the Eastern Han dynasty. Seoksu could also be placed in the pile of the stone and rubble used to surround the tomb and can be found carved on the bases of pagodas.
Stone animal statues, named seongmul (석물; 石物) came in various forms, including but not limited to lions, horses, oxen, elephants, pigs, tigers or the mythical animal haetae.
One such figure was found in the center aisle of the tomb of King Muryeong. It is 30.8 centimetres (12.1 in) in height, 48 centimetres (19 in) in length, and 22 centimetres (8.7 in) in width. The animal is somewhat realistic, depicting a tail and anus. However, a steel horn shaped like a leaf and flame patterns depicting wings which run from the left and right of the body and on the legs show that it is not based on a real creature. The seoksu has a blunt mouth and a big nose without nostrils. The mouth has remnants of red paint on it, suggesting that the figure was once brightly painted.
Although this seoksu is of a lower quality than some of the other treasures found within the tomb, it is especially valuable because it is the first stone figure excavated buried with Baekje kings.
The figure is the 162nd National Treasure of Korea and was designated by the South Korean government on July 9, 1974. It is currently held in the Gongju National Museum.
Statues (game)

Statues, also known as Red Light, Green Light in North America, and Grandma's/Grandmother's Footsteps or Fairy Footsteps in the United Kingdom is a popular children's game, often played in different countries. There are variations of play throughout different regions of the world.
Red Light, Green Light is a variation of Statues played throughout North America. The title of the game refers to the colors of a traffic light.
There are different levels of stringency in regard to how much movement the Caller may observe to send a player back to the start. Some allow general movement as long as the players are not moving their feet from the ground, while others restrict any large bodily movements, such as swaying of the arms or even smiling. Blinking and breathing are generally permitted.
In the Dutch version, instead of "green light!" the Caller sings in a slow voice "Annemaria", followed by a quick and loud "Koekoek!" ("Cuckoo!") when they turn around (like "red light!"). "Koekoek!" is also the Dutch equivalent of a Peekaboo game played with babies, where the parents hide their face with their hands, then reveal themselves whilst saying "Peek-a-boo!" (also known in Dutch as "Kiekeboe!").
The Flemish version of the game is called "1, 2, 3 Piano", in which the Caller shouts "één, twee, drie, piano!" (translating to one, two, three, piano in English) before turning around to the other players. Only during the time this sentence is being shouted, the participants are allowed to move.
Winnie the Pooh is a variation of Statues where the person playing "Pooh" (the Curator) usually leans against a wall and has to shout "1, 2, 3, Winnie the Pooh, stop!" (so it is long enough for the players to reach some distance and because of the rhyme it provides in Bulgarian, where this version comes from) before turning to face the players. Whenever a player tags Pooh they have to run so it doesn't catch them. If they manage to go back to the wall where Pooh was leaning before it catches them, they become Pooh and the game starts over. In this variation the role of Pooh is more desirable.
Another variation of the game was altered as a team building exercise. It follows the Red Light, Green Light rules with exception that if anybody moves after the red light the whole team must return to the starting line. Also, the object of the game is for the players to "steal" an "object" positioned near the "it" person and return with it to the other side of the field. Once the "object" is moved it has to stay hidden from "it", who has several chances to guess who has it at the moment. If guessed successfully then the whole team must return to the starting line.
Emblem of South Korea

The National Emblem of the Republic of Korea (Korean: 대한민국의 국장; Hanja: 大韓民國의 國章), also officially referred as Naramunjang (Korean: 나라문장; Hanja: 나라紋章, lit. 'State emblem'), consists of the taegeuk symbol present on the South Korean national flag surrounded by five stylized petals and a ribbon bearing the inscription of the official Korean name of the country (Daehanminguk), in Korean characters. The Taegeuk represents peace and harmony. The five petals all have meaning and are related to South Korea's national flower, the Hibiscus syriacus, or Rose of Sharon (Korean: 무궁화; Hanja: 無窮花, mugunghwa).
The emblem was announced on 10 December 1963. The flower and taegeuk symbols are generally considered by South Koreans to be symbolic of the "Korean ethnos" (Korean: 한민족).
Arang (Korean folklore)

Arang (Korean: 아랑) is a figure in the folklore of the Miryang area of Korea. According to the legend, she was the daughter of a magistrate (busa) of Miryang during the Joseon Dynasty. Her wicked nanny conspired to have the servant Baekga seize her at night and rape her; however, she resisted and Baekga stabbed her to death. Her father, thinking she had eloped with a stranger, resigned his position in shame. Thereafter, whenever a new magistrate was appointed Arang's spirit would appear before him to seek his help in getting justice and eventually no one wanted to take the position out of fear. At last a bold man named Yi Sang-sa was appointed to the post, and he promised Arang's spirit that he would avenge her. He had Baekga arrested and executed. Thereafter, her spirit ceased to trouble the town.
The Aranggak shrine, where Arang's spirit is venerated, still stands in Miryang, on the Yeongnamnu bluff overlooking the Miryang River.
Little Door Gods

Little Door Gods (simplified Chinese: 小门神; traditional Chinese: 小門神), also known as Door Guardians, or The Guardian Brothers in the US, is a 2016 Chinese animated fantasy comedy film directed and written by Gary Wang, produced by Light Chaser Animation Studios and distributed by Alibaba Pictures. It was originally released in China on January 1, 2016 in the Peachtopia trilogy Tea Pets (2017) and Cats and Peachtopia (2018). An English-language version that is 20 minutes shorter premiered on Netflix on September 1, 2017.
It is the last film to be fully co-produced by The Weinstein Company, following a series of sexual assault cases against its founder, Harvey Weinstein and is also the last film to be re-edited by Harvey Weinstein.
A long time ago, humans placed posters of Guardian spirits on their doors so the spirits can help them with their problems, The Door Gods Shen Tu and Yu Lei are brothers. In recent years, because people no longer pay attention to the immortals, the divine economy is in a slump, and minor deities such as Door Gods, Earth Gods, and the Eight Immortals are facing the danger of being laid off. Therefore, Yu Lei, the Door God, decided to go to the human world to do something earth-shattering to prove the value of the Door Gods. Yu Lei and Shen Cha came to the human world one after another and met a single mother and her daughter, Xiao Ying and Yu Er, in a small town, and then a series of unexpected things happened.
The film earned US$754,000 on its opening weekend and finished with a total gross of US$11.9 million.