davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
முலுகு மாவட்டம்

முலுகு மாவட்டம் (Mulugu district) இந்தியாவின் தெலங்கானா மாநிலத்தின் 33-வது மாவட்டமாக 17 பிப்ரவரி 2019 அன்று புதிதாக நிறுவப்பட்டது. ஜெயசங்கர் பூபாலபள்ளி மாவட்டத்தின் சில பகுதிகளைக் கொண்டு இப்புதிய மாவட்டம் நிறுவப்பட்டது. இதன் நிர்வாகத் தலைமையிடம் முலுகு ஆகும். இம்மாவட்டத்தில் பழங்குடி மக்கள் பெரும்பான்மையாக வாழ்கின்றனர். 2011-ஆம் ஆண்டின் மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின் படி, இம்மாவட்ட மககள் தொகை 2,57,744 ஆகும்.
முலுகு மாவட்டம் ஒரு வருவாய் கோட்டமும், 9 மண்டல்களும், 174 கிராமங்களும் கொண்டது.
செலுத்து வாகனம்

ஏவூர்தி (Launch vehicle) அல்லது செலுத்து வாகனம் என்பது செயற்கைக்கோள்களை [புவி|[பூமி]]யிலிருந்து விண்வெளிக்கு எடுத்துச் செல்லும் வாகனம் ஆகும். இவ்வாறு எடுத்துச் செல்லும் செயற்கைக்கோள்கள் பெரும்பாலும் புவியின் வட்டப்பாதையில் நிறுத்தப்படுகின்றன. இத்தகைய ஏவூர்திகள் அதற்கென வடிவமைக்கப்பட்ட ஏவுதளத்தில் இருந்து செலுத்தப்படுகின்றன. ஏவுதளத்தில் ஏவூர்திக்கென சிறப்புக் கட்டுமாகஏர்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கும். இந்த ஏவூர்தி பெரும்பாலும் இரண்டு நிலைகளைக் கொண்டதாக இருக்கும். சிலநேரங்களில் நான்கு நிலைகளைக் கொண்டதாகவும் இருக்கும். பெரும்பாலான ஏவூர்திகள் ஒரு முறை பயன்படுத்துபவையாக இருக்கும். ஏனெனில் செயற்கைக்கோள்களை அதன் வட்டப்பாதையில் உந்தித் தள்ளியபின் கீழே பூமியை நோக்கி விழும் ஏவூர்தி புவியின் வளிமண்டலத்துடனான உராய்வினால் அதன் பாகங்கள் எரிந்துவிழும். ஆனால் மறுமுறையும் பயன்படுத்தும் வகையிலான ஏவூர்திகளும் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. சில ஏவூர்திகளில் மிகைஉந்திகளும் (Boosters) இணைக்கப்பட்டிருக்கும்.
ஏவுதள அமைவிடத்தைப் பொறுத்து இத்தகைய கஏவூர்திளை மூன்றாக வகைப்படுத்தலாம்.
ஏவூர்தி உருவத்தைப் பொறுத்தும் வகைப்படுத்தலாம்.
சர்வதேச விதிகளின் படி செலுத்து வாகனத்தின் உரிமையாளரான நாடு, இச்செலுத்து வாகனத்தால் ஏற்படும் எல்லாவித விபத்துகளுக்குப் பெறுப்பேற்க வேண்டும் என வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.
காதல் வாகனம்

காதல் வாகனம் (Kadhal Vaaganam) 1968 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 21 ஆம் நாளன்று வெளிவந்த தமிழ்த் திரைப்படமாகும். எம். ஏ. திருமுகம் இயக்கத்தில் வெளிவந்த இத்திரைப்படத்தில் எம். ஜி. ஆர், ஜெயலலிதா மற்றும் பலர் நடித்திருந்தனர். கே.வி. மகாதேவன் திரைப்படத்திற்கு இசையமைத்திருந்தார்.
தீயணைப்பு வாகனம்

தீயணைப்பு வாகனம் (Fire engine) தீயை அணைப்பதற்காக சிறப்பாக வடிவமைக்கப்பட்ட வாகனம் ஆகும். சில பிராந்தியங்களில் இதை தீ எந்திரம் என்றும் தீ சரக்குந்து என்றும் தீ பயன்பாட்டுக்கருவி என்றும் அழைக்கின்றனர். தீயணைப்பு நிலையங்கள் தீயணைக்கும் பணிகள் மட்டுமின்றி கூடுதலாக அவசரக்கால மருத்துவச் சிகிச்சைக்கு அழைத்துச் செல்லல் மற்றும் மீட்புப் பணிகளுக்காகவும் இவ்வாகனங்களைப் பயன்படுத்துகின்றன. தீயணைப்பு வாகனம் மற்றும் தீ சரக்குந்து என்ற சொல்லாட்சி வெவ்வேறானவை அல்ல என்றாலும் வட அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் தனித்தனி வாகனங்கள் இதற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
தீயணைப்பு வாகனங்களில் பெரும்பாலும் ஏணிகள், மணல் வாளிகள், தீயணைப்பான்கள், மூச்சுக் கவசங்கள்,ஒலி பெருக்கிகள் முதலிய கருவிகள் இருக்கும்
தீயணைப்பு வீரர்கள் பயணிப்பதற்கும், தீயணைக்க தேவையான நீரை எடுத்து செல்வதற்கும், தீயணைக்கும் உபகரணங்களை எடுத்துச் செல்லவும் உதவுகிறது.
சோயுஸ் (செலுத்து வாகனம்)

சோயுஸ் (செலுத்து வாகனம்) (Soyuz, ரஷ்ய மொழி: Союз) 1960 களில் ரஷ்யாவால் தயாரிக்கப்பட்ட செலுத்து வாகனம் ஆகும். இது மீளப்பாவிக்க முடியாத செலுத்து வாகனம். சோவியத் ரஷ்யாவின் ஓ.கே.பி-1 (OKB-1) ன் மூலம் திட்டமிடப்பட்டு தயாரிக்கப்பட்டது. "சோயுஸ்" திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக சோயுஸ் செலுத்து வாகனம் முதலில் ஆளில்லாத செலுத்து வாகனமாக பயன்படுத்தப்பட்டது. பின்னர் முதல் 19 விண்வெளி வீரர்களை விண்வெளிக்கு ஏற்றிச் சென்றுள்ளது.
சுண்டிக்குளி

சுண்டிக்குளி என்பது தற்போது யாழ்ப்பாண நகரின் புறநகர்ப் பகுதியாக உள்ள ஒரு இடத்தின் பெயர் ஆகும். யாழ்ப்பாண மாநகரசபை எல்லைக்குள் அமைந்துள்ள இவ்விடம், யாழ் மாவட்ட நிர்வாகப் பிரிவுகளுள் யாழ்ப்பாணம் பிரதேச செயலாளர் பிரிவுக்குள் அடங்குகின்றது. இது கண்டி வீதி, கொழும்புத்துறை வீதி ஆகிய முக்கியமான வீதிகளை அண்டி அமைந்துள்ளது. பொதுவாகச் சுண்டிக்குளி என அறியப்படும் இடம் சுண்டிக்குளி வடக்கு, சுண்டிக்குளி தெற்கு ஆகிய கிராம சேவையாளர் பிரிவுகளுக்குள்ளும், ஈச்சமோட்டை, யாழ்ப்பாண நகரம் கிழக்கு ஆகியவற்றுள்ளும் அடங்குகிறது. யாழ்ப்பாண நகரம் தோன்றுவதற்கு முன்பே இது ஒரு சிறிய ஊராக இருந்தது. இது ஐரோப்பியரின் யாழ்ப்பாண நகருக்கு மிக அண்மையில் அமைந்திருந்ததால் ஒரு மேல் மத்தியதர வகுப்பினர் விரும்பும் ஒரு குடியேற்றப் பகுதியாக வளர்ச்சியடைந்தது. யாழ்ப்பாணத்தின் மிக முக்கியமான நிர்வாகக் கட்டிடங்களும், பாடசாலைகளும், தேவாலயங்களும் இப்பகுதியில் அமைந்துள்ளன.
வாடகையுந்து

வாடகையுந்து அல்லது வாடகையூர்தி (ஆங்கிலத்தில் TAXICAB (அ) TAXI, CAB,) என்பது ஒற்றைப் பயணியோ அல்லது சிறுகுழுவோ தங்கள் விருப்பபடி பயணம் செய்ய ஒரு வாகனஒட்டியுடன் அமர்த்திக்கொள்ளும் ஒரு வகை வாகனம் ஆகும். வாடகையுந்து பயணிகளின் விருப்பத்தின்படி அவர் விரும்பும் இடங்களுக்கு எடுத்துச் செல்கிறது. ஆனால் ஏனைய பொதுப் போக்குவரத்துகளில் பயண ஆரம்பிக்கும் இடம் மற்றும் சேருமிடம் பயணிகளால் அன்றி சேவை வழங்குனர்களாலேயே தீர்மானிக்கப்படும். மேலும் தேவையுணர்ந்து செயற்படும் போக்குவரத்து மற்றும் பகிர்வு வாடகையுந்து (share taxi) ஆனது பேருந்து/டாக்சி எனப் பலவிதமான போக்குவரத்து முறைகளை வழங்குகிறது.
மார்ச் 9 1898ல் பாரிசில் முதன்முதலாக வாடகை அளவீடுமானி பொருத்தப்பட்ட டாக்சிகேப்கள் அறிமுகமாயின, அவை டாக்சாமீட்டர்கள் (taxamètres) என்றழைக்கப்பட்டன, பின்பு அக்டோபர் 17 1904, அவை டாக்சிமீட்டர்கள் (taximètres) எனப் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டன.
ஹாரி நதானியேல் ஆலன் என்பவருடைய நியூயார்க் நகரம் டாக்சிகேப் நிறுவனம், 1907ல் பிரான்சிலிருந்து எரிவாயுவினால் இயங்கும் 600 டாக்சிகேப்களை இறக்குமதி செய்தது. அப்பொழுது "taximeter cabriolet"(டாக்சிமீட்டர் காப்ரியோலட்) என்ற வார்த்தையானது "taxicab" (டாக்சிகாப்) எனச் சுருக்கப்பட்டது.
டாக்சிமீட்டர் என்பது பிரெஞ்சு வார்த்தையான "taximètre" என்பதின் தழுவலாகும். முதல்பகுதியான டாக்சி, மத்தியகால லத்தீன் வார்த்தையான "taxa" விலிருந்து பெறப்பட்டது, அதன் அர்த்தம் வரி அல்லது கட்டணம் ஆகும். இதனுடன் அளவீடுதல் எனப்பொருள் தரும் கிரேக்க வார்த்தையான metron (μέτρον) என்பதிலிருந்து மீட்டர் என்ற வார்த்தைப் பெறப்பட்டு சேர்க்கப்பட்டது.
காப்ரியோலட் என்பது, குதிரையால் இழுக்கப்படும் ஒரு வகை வண்டியாகும், இது தாண்டு (leap), துள்ளு (caper) எனப்பொருள் தரும் பிரெஞ்சு வார்த்தையான "காப்ரியோலர் (cabrioler)", குதிக்க(to jumb) எனப் பொருள்படும் இத்தாலி வார்த்தையான "capriolare", காட்டு ஆடு(wild goat), ஆண் மான்(roebuck) எனப்பொருளப்டும் லத்தீன் வார்த்தையான "capreolus" என்பதிலிருந்தும் பெறப்பட்டது.
மைய வணிகப் பகுதி

மைய வணிகப் பகுதி (Central Business District, CBD) என்பது, ஒரு மாநகரத்தின் வணிக மையமாகவும், பெரும்பாலும் அதன் புவியியல் மையமாகவும் விளங்கும் ஒரு பகுதி ஆகும். இதை மாநகர மையம் என்றும் அழைப்பதுண்டு. இதன் கட்டிடங்கள், அதன் நகர கட்டிட வரலாற்றுடன் நெருங்கிய உறவு கொண்டிருக்கும். இவ்விடத்தில் வாழும் மக்களின் அடர்வும் குறைவாகவே இருக்கும். வட அமெரிக்காவில் இருக்கும் நகர நடுவத்திலிருந்து, இம்மைய வணிகப் பகுதியானது கோட்பாடு அடிப்படையில் வேறுபாடு உடையதாகும்..
மாநகரங்களின் மையமான "மைய வணிகப் பகுதி"யில் சில்லறை வணிகக் கட்டிடங்களும், அலுவலகக் கட்டிடங்களும் செறிவாக அமைந்து காணப்படும். மைய வணிகப் பகுதி, வழமையான நகர்ப்புற அடர்த்தியிலும் கூடிய அடர்த்தியைக் கொண்டிருக்கும். அத்துடன், நகரின் மிகவும் உயர்ந்த கட்டிடங்களும் இப்பகுதியிலேயே காணப்படுவது வழக்கம். இலண்டன் நகரம் மூன்று மாநகர மையங்களைக் கொண்டிருக்கிறது. இலண்டன் மாநகரம், நடுக்காலத்தைச் சார்ந்த வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் மாநகரம், மாற்றியமைக்கப்பட்ட இறங்குதுறைப் பகுதி என்பனவே அவை. இது போலவே மெக்சிக்கோ நகரம், தாய்ப்பே நகரம் என்பனவும் வேறும் பல நகரங்களும் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மையப் பகுதிகளைக் கொண்டிருக்கின்றன.
மைய வணிகப் பகுதியின் வடிவமும், வகையும் பெரும்பாலும் அம்மாநகரின் வரலாற்றைக் காட்டுவனவாக இருக்கின்றன. இவ்வாறு பழமையான மாநகர மையப் பகுதிகளின் வரலாற்றுச் சிறப்புக் காரணமாக அப்பகுதிகளில் உயரமான புதிய கட்டிடங்களைக் கட்ட அநுமதிப்பதில்லை. இதனால், உயரமான கட்டிடங்களுடன் கூடிய நிதிப் பகுதியும், நிர்வாகப் பகுதிகளுக்கான மையம், பழைய நகரத்திலிருந்து, சற்று விலகி மாநகரத்தின் வேறு பகுதியில் அமைவது உண்டு. விரைவாக வளர்ச்சியடைந்த மாநகரங்களும், அண்மைக்காலத்தில் தோற்றம் பெற்று வளர்ந்த மாநகரங்களும் உயர்ந்த கட்டிடங்களுடன் கூடிய ஒரே மைய வணிகப் பகுதிகளைக் கொண்டிருக்கின்றன. வட அமெரிக்காவின் மேற்கு அரைப் பகுதியைச் சேர்ந்த நகரங்கள் பல இவ்வாறானவை.
மைய வணிகப் பகுதியில் வாழும் மக்களின் எண்ணிக்கை வழமையாக மிகக் குறைவாகவே இருக்கும். எடுத்துக்காட்டாக, 1700 ஆம் ஆண்டில் 200,000 ஆக இருந்த இலண்டன் மாநகரத்தின் மக்கள் தொகை இன்று மைய வணிகப் பகுதியாக இருக்கும் அதே பகுதியில் 10,000 ஆகக் குறைந்து விட்டது. எனினும் சில வேளைகளில், குறிப்பாக ஆசுத்திரேலியா, கனடா போன்ற நாடுகளில் உள்ள சில பெரிய நகரங்களின் மைய வணிகப் பகுதிகளில் மக்கள் தொகை கூடி வருகிறது. இளம் உயர்தொழில் துறையினரும், வணிகத் துறைகளில் தொழில் புரிவோரும் மைய வணிகப் பகுதிகளில் உள்ள மாடிக் குடியிருப்புக்களுக்கு இடம்பெயர்வதே இதற்கான காரணம்.
மைய வணிகப் பகுதி நிலங்களைப் பயன்படுத்தும் சில்லறை வணிகம், அலுவலகம், குடியிருப்பு போன்ற பல்வேறு துறையினரும், அங்குள்ள அணுகுவதற்கு வசதியான நிலங்களைப் பெறுவதற்குப் போட்டியிடுகின்றனர். அந் நிலத்துக்காக அவர்கள் தர விரும்பும் விலை கேள்வி வாடகை எனப்படும். நகரம் ஒன்றில் இவ்வாறான நிலங்களின் அமைவிடத்துக்கும், அவற்றின் கேள்வி வாடகைக்கும் இடையிலான தொடர்பை "கேள்வி வாடகை வரைபு" மூலம் காட்டலாம். இவ்வரைபின் மூலம், வசதியாக அணுகத்தக்க இடங்கள் மையப் பகுதியிலேயே அமைந்திருப்பதையும், அவ்விடங்களில் உள்ள நிலங்கள் பெறுமதி கூடியவையாகவும் இருப்பதை அறிந்துகொள்ள முடியும். இது கேள்வி வாடகைக் கோட்பாடு எனப்படுகின்றது.
ஆராவ்

ஆராவ் அரச நகரம் (மலாய்: Arau Bandar Diraja; ஆங்கிலம்: Arau Royal Capital) என்பது மலேசியா, பெர்லிஸ் மாநிலத்தில் உள்ள நகரம்; மற்றும் இது ஓர் அரச நகரம் ஆகும். பெர்லிஸ் மாநிலத்தின் தலைநகரமான கங்கார் நகரில் இருந்து தென்கிழக்காக 10 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது.
இங்கு பெர்லிஸ் ராஜாவின் (House of Jamalullail Perlis) அரண்மனையும், அரச பள்ளிவாலும் (Royal Palace) உள்ளன. கோலாலம்பூரில் இருந்து தொடர்வண்டி மூலமாக லங்காவி (Langkawi) தீவிற்குச் செல்ல விரும்பும் சுற்றுப் பயணிகள் ஆராவ் நகரில் இறங்கி, அதன் பின்னர் கோலா பெர்லிஸ் செல்கின்றனர். அங்கிருந்து லங்காவி தீவிற்குப் படகுகள் மூலமாகச் செல்ல வேண்டும்.
மாரா தொழில்நுட்பப் பல்கலைக்கழகம் இங்கு அமைந்துள்ளது. மாரா தொழில்நுட்பக் கழகம் என்று முன்பு அழைக்கப்பட்டது. 1999-ஆம் ஆண்டு பலகலைக்கழகத் தகுதியைப் பெற்றது. இப்பல்கலைக்கழகத்தில் 6747 மாணவர்கள் பயில்கின்றனர்.
பெர்லிஸ் ராஜா (Raja of Perlis) (House of Jamalullail);என்பவர் மலேசியா; பெர்லிஸ் மாநிலத்தின் ஆட்சியாளரின் அரச பட்டத்திற்குச் சிறப்பு பெறுபவர் ஆகும். பெர்லிஸ் மாநிலத்தின் மன்னர்களை ராஜா (Raja) என்று அழைக்கிறார்கள். சுலதான் என்று அழைப்பது இல்லை.
சுல்தான் என்ற பட்டத்துடன் பரம்பரை ஆட்சியாளர்களைக் கொண்ட பிற மலேசிய மாநிலங்களைப் போல் அல்லாமல், பெர்லிஸ் பரம்பரை ஆட்சியாளர்கள் ராஜா என்ற பட்டத்துடன் அழைக்கப் படுகிறார்கள். இந்த அரச நடைமுறை 1843-ஆம் ஆண்டில் இருந்து பின்பற்றப்படுகிறது.
1843-ஆம் ஆண்டில், கெடா மாநிலத்தில் இருந்து பெர்லிஸ் பிரிந்து செல்வதற்கு அப்போதைய கெடா அரசர், சுல்தான் அகமத் தாஜுடின் II (Sultan Ahmad Tajuddin II) என்பவர் ஒப்புதலை வழங்கினார். அந்த ஒப்புதலுக்குப் பின்னர் பெர்லிஸ் ராஜா எனும் பட்டப் பெயருடன் சமாலுலாயில் அரச வம்சாவளி (House of Jamalullail) தோற்றுவிக்கப்பட்டது.
பெர்லிஸ் ராஜா, மலேசியாவின் மாமன்னர் யாங் டி பெர்துவான் அகோங் பதவிக்கு தகுதி பெறும் ஒன்பது மலாய் ஆட்சியாளர்களில் ஒருவர் ஆவார். அத்துடன் அந்த ஒன்பது மலாய் ஆட்சியாளர்களில் ஒருவர்தான் யாங் டி பெர்துவான் அகோங் (Yang di-Pertuan Agong) பதவிக்கு தேர்வும் செய்யப் படுகிறார்.
பல்வேறு காலக் கட்டங்களில் சயாமியர்களின் ஆளுமையின் கீழ் பெர்லிஸ் மாநிலம் இயங்கி வந்துள்ளது. ஆனால், வரலாற்றின்படி பெர்லிஸ் மாநிலம் கெடா மாநிலத்திற்குச் சொந்தமான ஒரு நிலப்பகுதி ஆகும். கெடா சுல்தான்கள் பெர்லிஸ் மாநிலத்தைத் தங்களின் ஒரு பகுதியாகவே ஆட்சி செய்து வந்துள்ளனர். இருப்பினும் 1821-ஆம் ஆண்டு, கெடா மாநிலத்தை சயாமியர்கள் கைப்பற்றினர்.
கெடா, பெர்லிஸ் மாநிலங்கள், சில ஆண்டுகள் சயாமியர்களின் ஆட்சியின் கீழ், தனித்தனி மாநிலங்களாக இயங்கி வந்தன. 1842-ஆம் ஆண்டு, கெடா மாநிலம் மீண்டும் கெடா மாநில சுல்தானிடமே கொடுக்கப் பட்டது. 1842-ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர், பெர்லிஸ் மாநிலம் கெடா மாநிலத்தின் ஒரு நிர்வாக மாநிலமாக மாறியது.
1909-ஆம் ஆண்டு ஆங்கிலோ-சயாமிய உடன்படிக்கை கையெழுத்தானது. அதன்படி பெர்லிஸ் பிரித்தானியர்களிடம் ஒப்படைக்கப் பட்டது.
1942-இல் ஜப்பானியர்கள் படையெடுத்த போது பெர்லிஸ் மநிலம் மறுபடியும் சயாமியர்களிடம் ஒப்படைக்கப் பட்டது. ஜப்பானியர்கள் சரண் அடைந்ததும் பெர்லிஸ் திரும்பவும் பிரித்தானியர்களின் கைவசம் வந்தது. 1957ஆம் ஆண்டு சுதந்திரம் அடையும் வரையில் பிரித்தானியர்களின் நிர்வாகத்தின் கீழ் இருந்தது.
மாகே தொடர்வண்டி நிலையம்

மாகி தொடர்வண்டி நிலையம் புதுவை யூனியன் பிரதேசத்தின் ஆட்சிக்கு உட்பட்ட மாகி பகுதியில் உள்ளது. மாகி தொடர்வண்டி நிலையத்தில் இரண்டு மேடைகள் உள்ளன. தன்னியக்க பணவழங்கி இயந்திரம் ஒன்றும் நிலையத்தின் வெளிபகுதியில் உள்ளது.
மாகி தொடர்வண்டி நிலையத்தில் இருந்து இயக்கப்படும் தொடர்வண்டிகளும், வந்து சேரும் தொடர்வண்டிகளும் கீழே பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன.
நிங்போடாங் தொடர்வண்டி நிலையம்

நிங்போடாங் தொடர்வண்டி நிலையம் (சீனம்: 宁波东站, ஆங்கிலம்: Nigbodong Railway Station), அல்லது நிங்போ கிழக்கு தொடர்வண்டி நிலையம் சீனாவின் நிங்போ மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள யாங்தெய்வன் தொடர்வண்டி நிலையத்தின் ஓர் அங்கம். இந்த தொடர்வண்டி நிலையம், முதலில் சரக்குப் போக்குவரத்திற்காக ஆரம்பிக்கப்பட்டதாகும். இதன் அருகே உள்ள நிங்போ தொடர்வண்டி நிலையம் மறுசீரமைக்கப்பட்ட பொழுது, 2010ம் வருடம் செப்டம்பர் 8ம் நாள், இந்தத் தொடர்வண்டி நிலையம் பயணியர் பயன்பாட்டிற்காகத் திறக்கப்பட்டது. பின்னா், நிங்போ தொடர்வண்டி நிலையம் மறுசீரமைப்புப் பணி நிறைவடைந்ததும், இந்த நிலையம் நிங்போவின் இரண்டாம் நிலைத் தொடர்வண்டி நிலையமாக மாற்றப்பட்டது.
யிங்சூ மாவட்டத்தையும் ஜியாங்டாங் மாவட்டத்தையும் இணைக்கும் தெற்கு சங்சியன் பிரதான நெடுஞ்சாலை, நிங்போடாங் தொடர்வண்டி நிலையத்தைக் கடந்து செல்கிறது.
தேசிய தொடர்வண்டி அருங்காட்சியகம், புது டில்லி

தேசிய தொடர்வண்டி அருங்காட்சியகம், புது டில்லி, இந்தியாவின் தலைநகரமான புது டில்லியின் சாணக்கியபுரியில் அமைந்துள்ள ஒரு அருங்காட்சியகம் ஆகும். இந்தியாவின் தொடர்வண்டிப் போக்குவரத்து தொடர்பான இந்த அருங்காட்சியகம் 1977 ஆம் ஆண்டு பெப்ரவரி மாதம் முதலாம் தேதி அமைக்கப்பட்டது. 10 ஏக்கர் (40,000 சதுர மீட்டர்) பரப்பளவில் அமைந்துள்ள இந்த அருங்காட்சியகம் கட்டிடத்துக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் காட்சிப் பொருள்களைக் கொண்டுள்ளது.
தேசிய தொடர்வண்டி அருங்காட்சியகத்தில் இந்தியாவில் தொடர்வண்டிப் போக்குவரத்தின் வரலாற்றை விளக்கும் பல காட்சிப் பொருட்கள் வைக்கப்பட்டுள்ளன. இவற்றுள் முக்கியமான சில பின்வருமாறு:
கோவில்பட்டி தொடருந்து நிலையம்

கோவில்பட்டி தொடர்வண்டி நிலையம் (Kovilpatti railway station) தெற்கு ரயில்வேயின் மதுரை கோட்டத்துக்குட்பட்ட ஒரு தொடர்வண்டி நிலையம் ஆகும். இத்தொடர்வண்டி நிலையம் தமிழகத்தின் தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ளது .
தொடக்ககாலத்தில், கோவில்பட்டி தொடர்வண்டி நிலையம் நீராவி என்ஜின்களுக்கு நீரேற்ற பயன்படுத்தப்பட்டது. லாயல் டெக்ஸ்டைல்ஸ் மற்றும் லட்சுமி டெக்ஸ்டைல்ஸ் போன்ற நிறுவனங்களின் வருகையால் இந்நகரம் வளர்ச்சியடைந்தது.
இந்திய இரயில்வேயின் அமிர்த பாரத் நிலையத் திட்டத்தின் கீழ் மேம்படுத்தப்படுவதற்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தமிழ்நாட்டின் 75 நிலையங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். மத்திய அரசின் உள்கட்டமைப்புக்கான கதி சக்தி அமைப்பின் கீழ் இத்திட்டம் செயற்படுத்தப்படுகிறது.
அமிர்த பாரத் திட்டத்தின் கீழ் மதுரை தொடருந்து கோட்டத்தில் 15 நிலையங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டன, கோவில்பட்டி தொடருந்து நிலையத்தை புதுப்பிக்கும் பணிக்கு 12.72 கோடி ரூபாய் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.
இத்தொடர்வண்டி நிலையம் மதுரையிலிருந்து திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடி, நாகர்கோவில், போன்ற தென்மாவட்டப் பகுதிகளை இணைக்கும் இருப்பு பாதையில் அமைந்துள்ளதால், அப்பகுதிகளுக்குச் செல்லும் பெரும்பாலான தொடர்வண்டிகள் இங்கு நின்று செல்கின்றன.
அனைத்து வகை ரயில்களும் இங்கு நின்று செல்வதால், இத்தொடர்வண்டி நிலையம் மதுரை கோட்டத்தின் மிக முக்கிய தொடர்வண்டி நிலையங்களுள் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.
போன்ற நாட்டின் பல பகுதிகளுக்கு கோவில்பட்டி தொடர்வண்டி நிலையத்திலிருந்து தொடர்வண்டி சேவை உள்ளது .
இலண்டன் பாதாளத் தொடர்வண்டி வலையமைப்பு

இலண்டன் பாதாளத் தொடர்வண்டி வலையமைப்பே உலகின் மிகப்பெரியதும் பழமையானதுமான பாதாளத் தொடர்வண்டி வலையமைப்பு ஆகும். 10 சனவரி 1863 அன்று இச்சேவை தொடங்கப்பட்டது.270 தரிப்பிடங்களை இலண்டன் முழுவதும் கொண்டுள்ள இவ் பாதாளத் தொடர்வண்டி சேவையை தினமும் 3 மில்லியன் இலண்டன் வாசிகள் பயன்படுத்துவதாக அறியப்படுகின்றது.
ஒய்ஸ்டர் அட்டை எனப்படும் மின்னணுப் பணம் செலுத்தும் அட்டை முறையை இங்கும் பயன்படுத்தலாம்.
இலண்டன் பாதாளத் தொடர்வண்டி வலையமைப்பு 11 சேவைகளைக்கொண்டுள்ளது. அவை முறையே பார்க்கலூ சேவை, சென்றல் சேவை, சேர்கிள் சேவை, டிஸ்திரிக் சேவை (H)காமசிமித் அன்ட் சிட்டி சேவை, யுபிளி சேவை, மெற்றோபொலிட்டன் சேவை, நொதேர்ன் சேவை, பிக்காடிலி சேவை, விக்ரோரியா சேவை,வாட்டர்லூ அன்ட் சிட்டி சேவை என்பனவாகும்.
இந்திய தொடர்வண்டி உணவு வழங்கல் மற்றும் சுற்றுலாக் கழகம்

சுருக்கமாக ஐஆர்சிடிசி (IRCTC) என்றழைக்கப்படும் இந்தியத் தொடர்வண்டி உணவுவழங்கல் மற்றும் சுற்றுலாக் கழகம் (Indian Railway Catering and Tourism Corporation) இந்திய இரயில்வேயின் துணை நிறுவனமாக தொடர்வண்டிப் பயணிகளுக்கு உணவு வழங்கல், சுற்றுலா மேலாண்மை மற்றும் இணையவழி பயணச்சீட்டுப் பதிவு ஆகிய சேவைகளை மேற்கொள்கிறது.
இந்திய அரசின் பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் ஒன்றான இந்நிறுவனம், குறு நவரத்தின மதிப்பைப் பெற்றதாகும்.
இந்த நிறுவனம் இந்தியா முழுமையும் தொடர்வண்டிகளிலும், தொடர்வண்டி நிலையங்களிலும் பயணிகளுக்கான உணவு வழங்கும் பொறுப்பு ஏற்றுள்ளது. தொடர்வண்டி செல்லும் தொலைவு மற்றும் சராசரி பயணிகள் எண்ணிக்கை இவற்றைக் கொண்டு இரயில்வே நிறுவனம் தொடர்வண்டிகளில் சமையலகப் பெட்டிகளை இணைக்கிறது. சமையலகப் பெட்டிகள் இணைக்கப்படாத வண்டிகளுக்கு வழியிலுள்ள தொடர்வண்டி நிலையங்களிலிருந்து உணவு வழங்க ஏற்பாடு செய்யப்படுகிறது.
ஐஆர்சிடிசி இந்திய இரயில்வேயின் செயல்திறனை கூட்டும்விதமாக இந்தச் சேவையில் புகழ்பெற்றுள்ளது. பயணச்சீட்டு பதிவு செய்ய தொடர்வண்டி போல நீண்ட வரிசைகளில் நின்ற காலத்தினை மாற்றி எங்கிருந்தும் இணையவழியே பதிவு செய்யும் சிக்கலற்ற செய்முறையை அறிமுகப்படுத்தி பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் புரட்சி செய்துள்ளது. இணையம் மட்டுமன்றி நகர்பேசிகளில் ஜி.பி.ஆர்.எஸ் மற்றும் குறுஞ் செய்திகள் மூலமாகவும் பதிவு செய்ய இயலும். பதிவு செய்வதுடன் பயணச்சீட்டு பதிவை ரத்தாக்கவும் மாற்றவும் இணையவழியே இயலும். இ-பயணச்சீட்டு போன்றே ஐ-பயணச்சீட்டையும் வழங்குகிறது. இ-பயணசீட்டு பயணியே தனது கணினியில் அச்சிட இயலும்; ஐ-பயணச்சீட்டில் இணையவழி பதிவுக்குப் பின்னர் வழமையான பயணச்சீட்டு அஞ்சல் வழியே அனுப்பப்படும். காத்திருப்புப் பட்டியலில் உள்ள பயணச்சீட்டுகளின் பிஎன்ஆர் எண் வழியே தற்போதைய நிலை அறியும் சேவையும் வழங்கப்படுகிறது.
மும்பை புறநகர் தொடர்வண்டிகளில் பயணம் செய்வோருக்கு மாதாந்திர, காலாண்டு பருவப் பயணச்சீட்டுகளும் இணையம் வழியே பெற வசதி செய்யப்பட்டுள்ளது.
அடிக்கடி பயணம் செய்வோருக்கு "சுபயாத்ரா" என்ற பற்றுறுதி திட்டம் துவங்கப்பட்டுள்ளது. இதன்மூலம் இப்பயணிகளுக்கு பயணச்சீட்டுக் கட்டணத்தில் தள்ளுபடிகள் கொடுக்கப்படுகின்றன.
அண்மையில் ஐஆர்சிடிசி வான்வழிப் பயணங்களுக்கும் தங்குவிடுதி வசதிகளுக்கும் இணையவழியே முன்பதிவு செய்யத் துவங்கியுள்ளது.
உள்ளூர் மற்றும் வெளிநாட்டுப் பயணிகளுக்காக ஐஆர்சிடிசி சிக்கன மற்றும் சொகுசு தொகுப்புச் சுற்றுலா திட்டங்களை கையாள்கிறது. பரவலாக இந்தியாவின் முதன்மையான சுற்றுலா இடங்களுக்குச் செல்கின்ற ஓர் தொகுப்பாக பாரத் தர்சன் விளங்குகிறது. சிறப்பு தொடர்வண்டிகளில் சொகுசு சுற்றுலா திட்டங்களாக உள்ள சில:
மேலும் மகாராஜா எக்ஸ்பிரஸ் இயக்கத்தில் ஐஆர்சிடிசி பங்காளராக உள்ளது.
ரயில்வே அருங்காட்சியகம், மைசூர்

ரயில்வே அருங்காட்சியகம், மைசூரு இந்தியாவின் கர்நாடக மாநிலத்தில் மைசூரில் அமைந்துள்ள விண்டேஜ் என்ஜின்களின் வெளிப்புற காட்சியகம் ஆகும்.
ரயில் அருங்காட்சியகம் 1979 ஆம் ஆண்டில் இந்திய ரயில்வேயால் நிறுவப்பட்டது, டெல்லியில் உள்ள தேசிய ரயில் அருங்காட்சியகத்திற்குப் பிறகு இதுபோன்ற வகையில் அமைக்கப்பட்ட இரண்டாவது அருங்காட்சியகமாகும். இந்த அருங்காட்சியகம் கிருஷ்ணராஜா சாகர் சாலையில் உள்ள மத்திய உணவு தொழில்நுட்ப மற்றும் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்திற்கு எதிரே அமைந்துள்ளது. இந்த அருங்காட்சியகத்தில் என்ஜின்கள் மற்றும் இந்தியாவில் ரயில்வேயின் வளர்ச்சியை சித்தரிக்கும் புகைப்படங்கள் மற்றும் ஓவியங்களின் காட்சிக்கூடங்கள் உள்ளன. ரயில்வே சிக்னல்கள் மற்றும் விளக்குகளும் இங்கு காட்சிப் படுத்தப்பட்டுள்ளன. இந்த அருங்காட்சியகத்தில் பேட்டரி மூலம் இயக்கப்படும் சிறிய ரயில் உள்ளது. இது பேட்டரியில் இயங்குகிறது. அந்த ரயிலில், மைதானத்தில் குழந்தைகள் சிறிது நேரம் பயணிக்க முடியும். இந்த ரயில் குறிப்பாக குழந்தைகள் மத்தியில் பிரபலமானது.
1979 ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட இந்த அருங்காட்சியகத்தில் இந்திய ரயில்வேயின் வளர்ச்சியில் பல்வேறு கட்டங்களை சித்தரிக்கும் புகைப்படங்கள் மற்றும் பல்வேறு பொருட்களின் தொகுப்புகள் உள்ளன. முன்னதாக அருங்காட்சியகங்களின் கண்காட்சிகளில் பெரும்பாலானவை மைசூர் அரண்மனையில் வைக்கப்பட்டிருந்தன. பின்னர் அவை தற்போதுள்ள இடத்திற்கு மாற்றி அமைக்கப்பட்டன. அருங்காட்சியகத்தில் பல அரிய காட்சிப்பொருள்கள் உள்ளன. இவை சுற்றுலாப் பயணிகளை கடந்த காலங்களுக்கு அழைத்துச் செல்லும் வகையில் அமைந்துள்ளன. பழைய ஸ்ரீரங்கப்பட்டண ரயில் நிலையத்திற்கு சொந்தமான ஒரு மரத் தூண் மற்றும் கதவுகள் மற்றும் ஒரு முக்கிய பகுதிக்கு பயன்படுத்தப்படும் கம்பி வேலி ஆகியவையும் இங்கு காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ள பொருள்களில் முக்கியமானவையாகும்.
இடதுபுறத்தில் உள்ள புகைப்படத்தில் உள்ளது 1925 ஆண்டு மாடல் வகையினைச் சார்ந்த ஆஸ்டின் கார் ஆகும், முதலில் சாலையில் இயங்குவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட ஆட்டோமொபைல் ஆகும். பின்னர் ஒரு ரயில்வே பணியாளர் இதனை பழைய பொருள்களை வாங்கி விற்கின்ற ஒரு வியாபாரியிடம் வாங்கி, அதில் சில மாற்றங்களைச் செய்தார். பின்னர் அது புதிய வடிவம் தந்தார். காருக்கு ரயில் சக்கரங்களைப் பொருத்தினார். அதில் இருந்த ஸ்டீயரிங்கை அகற்றினார். இந்த வகையில் தான் இந்த ரெயில்கார் தனது பயணத்தை ஆரம்பித்தது.ஆய்வு அதிகாரிகளை பாதையில் கொண்டு செல்வதற்காக இது பயன்படுத்தப்பட்டது. இதில் ஆறு பேர் வரை செல்ல முடியும்.
YP2511 டெல்கோ நிறுவனத்தால் 1963 ஆம் ஆண்டில் கட்டப்பட்டது. இது ஒரு மீட்டர் கேஜ் நீராவி இயந்திரம் ஆகும். YP 2511 கொதிகலனின் விவரங்களைக் கொண்ட தட்டில் கொதிகலன் 1957 இல் கட்டப்பட்டதற்கான குறிப்பு பொறிக்கப்பட்டது. ஆதலால் இந்த கொதிகலன் 2352 என்ற எண்ணைப் பெற்றது.
வாக்னல் 119-இ குறுகலான இடைவெளியைக் கொண்ட நீராவி இயந்திரமாகும். இது வாக்னல் அண்ட் கோ நிறுவனத்தார் 1900 ஆம் ஆண்டில் கட்டப்பட்டதாகும். இந்த இயந்திரம் NWR NG119-E tank locoஎன்ற எண்ணைக் கொண்டிருந்தது. பெங்களூர் மற்றும் தும்கூர் நகரங்களுக்கு இடையே பயன்படுத்தப்பட்டது இந்த நீராவி இயந்திரம் நிலக்கரிக்கு பதிலாக மரத்தைப் பயன்படுத்தியது.
மைசூர் ரயில்வே அருங்காட்சியகப் பார்வையாளர் நேரம் காலை 10.00 மணி முதல் மாலை 5.30 மணி வரை ஆகும். திங்கட்கிழமை தவிர வாரத்தின் அனைத்து நாட்களிலும் இந்த அருங்காட்சியகம் திறந்திருக்கும். இந்த ரயில்வே அருங்காட்சியகத்தில் அற்புதமான சேகரிப்பை ஆராய பார்வையாளர்களுக்கு குறைந்தபட்ச நுழைவு கட்டணம் வசூலிக்கப்படுகிறது.
காளிகாம்பாள் கோவில்

காளிகாம்பாள் கோவில் (Kālikāmbal Temple) இந்தியாவின் தமிழ்நாட்டின் தலைநகரமான சென்னையில் உள்ள பழைய ஜார்ஜ் டவுனில், பாரிமுனை பகுதியில் உள்ள தம்புச்செட்டித் தெருவில் அமைந்துள்ளது. இக்காளி கோவில் விஸ்வகர்மா சமூகத்தின் முத்துமாரி ஆச்சாரி தலைமையில் 1640-ஆம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்டது.
காளி அம்மன் எப்போதும் கையில் தமருகம், சூலம், கட்கம், கபாலம், கேடகம் முதலிய ஆயுதங்கள் கொண்டு கோப ரூபத்துடன் காட்சியளிப்பவள். ஆனால் இக்கோயிலில் குடிகொண்டுள்ள அன்னை காளிகாம்பாள வடிவம் எழில் கொஞ்சும் திருமேனியுடன், ஆணவத்தை அடக்கும் அங்குசம். ஜென்ம பாப வலைதனில் இருந்து மீட்கும் பாசம், சுகபோகத்தினை நல்கும் நீலோத்பல மலர் மற்றும் வரத முத்திரை, சோமன், சூரியன், அக்னி என்ற மூன்று கண்கள், நவரத்ன மணிமகுடம், வலது காலைத் தொங்க விட்டுக் கொண்டு அமர்ந்த கோலத்துடன் காணப்படுகிறாள்.
காளி அம்மனுக்கு அர்பணிக்கப்பட்ட இக்கோயில் முன்னர் சென்னை கடற்கரை பகுதியில் இருந்தது. பொ.ஊ. 1640-ஆம் ஆண்டில் இக்கோயிலை கடற்கரைப் பகுதியிலிருந்து தற்போதைய இடத்திற்கு மாற்றப்பட்டு சீரமைக்கும் பணி துவக்கப்பட்டது. 1678-ஆம் ஆண்டில் காளிகாம்பாள் கோயில் சீரமைப்பு முடிந்தது.
இக்கோயிலுக்கு 1980-ஆம் ஆண்டில் 10 மீட்டர் உயரம் கொண்ட புதிய இராஜகோபுரம் நிறுவப்பட்டது. இக்கோவிலுக்கு 2014-ஆம் ஆண்டில் மீண்டும் ஒரு புதிய இராஜகோபுரம் நிறுவப்பட்டது.
முத்துநகர் அதிவேக விரைவு வண்டி

முத்துநகர் (பேர்ல் சிட்டி) அதிவேக விரைவுவண்டி Pearl City (Muthunagar) Superfast Express (12693/12694) என்பது என்பது சென்னை எழும்பூரிலிருந்து தூத்துக்குடி வரைச் செல்லும் ஓரு அதிவேக விரைவுத் தொடர்வண்டி ஆகும். தாம்பரம், செங்கல்பட்டு, விழுப்புரம், விருத்தாச்சலம், அரியலூர், திருச்சிராப்பள்ளி, திண்டுக்கல், மதுரை, விருதுநகர், கோவில்பட்டி ஆகியவை இதன் முக்கிய வழித்தடமாகும். இத்தொடர்வண்டியானது 652 கி.மீ தூரத்தை, 11 மணி 05 நிமிடங்களில் கடக்கிறது. இது ஒரு இரவு நேரப் பயண தொடர்வண்டி ஆகும். மறுமார்க்கத்தில் வண்டி எண் 12694 தூத்துக்குடி தொடருந்து நிலையத்திலிருந்து இரவு 08 மணி 15 நிமிடங்களுக்கு புறப்பட்டு, மறுநாள் காலை 07:35 மணிக்கு சென்னையை அடைகிறது. இது தெற்கு இரயில்வேயின் குறிப்பிடத்தக்க வண்டிகளுள் ஒன்றாகும். இது இந்தியாவின் பழமையான பயணிகள் தொடருந்து ஆகும். இந்தத் தொடருந்தின் முக்கியமான நிறுத்தங்கள் மதுரை, திருச்சிராப்பள்ளி, விழுப்புரம் ஆகும். இது 21 பெட்டிகளைக் கொண்டுள்ளது. இந்தத் தொடருந்து ED/WAP7 எனும் 6350HP திறன் கொண்ட எஞ்சினால் இயக்கப்படுகின்றது.
இந்த வண்டியில் மொத்தம் 21 பெட்டிகள் உள்ளன.
இராமேஸ்வரம் படகு அஞ்சல் விரைவு வண்டி

இராமேஸ்வரம் படகு அஞ்சல் விரைவு வண்டி(Boat Mail) என்பது இந்தியா, சிறி இலங்காவுக்கு இடையேயான தொடர்வண்டி, நீராவி கப்பல் சேவை ஆகும். இது சென்னை மாநிலம், கொழும்பை இணைக்கும் விரைவு வண்டி; கடல் போக்குவரத்து வண்டியாகும் . முதலில் இரு வேறு பயணச்சீட்டு பயன்படுத்தப்பட்டு பின்னர் ஒரே பயணச்சீட்டே தொடர் வண்டிக்கும் கடல் சேவைக்கும் பயன்படுத்தப்பட்டது.
19 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், தொடர்வண்டி பாதை சென்னை மாகாணத்திலிருந்து தூத்துக்குடி வரை இருந்தது. தூத்துக்குடி அருகே, இலங்கைக்கு பயணிகள் படகுகள் மூலமாக தூத்துக்குடி கப்பல் துறைமுகத்திற்கு அழைத்துவரப்பட்டனர். சென்னையில் இருந்து, தூத்துக்குடி செல்லும் பயணத்திற்கு தொடர்வண்டி மூலம் 21 மணிநேர 50 நிமிடங்கள் ஆனது. 1898 ஆம் ஆண்டில், கடல் பயணத்திற்கான பயணச்சீட்டு வழங்கும் வசதி தொடர்வண்டியில் இருந்தது.
1914 ஆம் ஆண்டு, பாம்பன் பாலம் கட்டப்பட்ட பின்னர், ரயில் பாதையின் தடம் மாறிவிட்டது, தொடர் வண்டியானது, சென்னையில் இருந்து தனுஷ்கோடிக்கு சென்றது. பின்னர் சிறிய படகு வாயிலாக சேவை தொடரப்பட்டு , இலங்கைக்கு கடற்பயணம் அளிக்கப்பட்டது.மற்றொரு பாதைவழியாக இலங்கையிலுள்ள கொழும்பு தொடர்வண்டி நிலையத்திற்கு செல்லும் பயணத்தொலைவு 35 கிமீ (22 மைல்) இந்த பயணம் 270 கி.மீ. (170 மைல் தூத்துக்குடி) தூத்துக்குடி-கொழும்பு பாதையைவிட மிகக் குறைவானது.
1964 ஆம் ஆண்டில், தனுஷ்கோடிக்கு அருகில் ஏற்பட்ட சூறாவளியின் கோரத்தாக்குதலால் பயணிகள் கடலில் மூழ்கினர். தனுஷ்கோடியின் தொடர்வண்டிப்பாதைகளும் கப்பல்களும் அடித்துச் செல்லப்பட்டன. இதனைத் தொடர்ந்து, இந்தியத் தொடர் வண்டி சேவை இப்போது இராமேஸ்வரம் வரை மட்டும் இயங்குகிறது, அதே சமயம் தலைமன்னாருக்கு இருந்த படகு சேவையும் நிறுத்தப்பட்டுவிட்டது.
இந்தியாவிற்கும் இலங்கைக்கும் இடையில் இராமர் சேது பாலம் (ஆடம் பாலம்) 12 மைல்கள் தொலைவு அளவுக்குக் கட்ட முதல் உலகப் போரில் முயன்றபோது, ஆழமற்ற கடல் மற்றும் மணற்பாறைகள் இருப்பதாக அறியப்பட்டது. இப்பாலம் அரசியல் சிக்கலாலும் இனாமும் நிறைவேற்றப்படாமல் உள்ளது.
இந்த வண்டி 23 பெட்டிகளுடன் இயங்குகின்றது, மெலும் இது சென்னை எழும்பூர் - ராமேஸ்வரம் சேது அதிவிரைவு வண்டி உடன் பெட்டிகளை பறிமாற்றிக்கொள்கிறது. இது தினசரி 667கிலோமீட்டர் தொலைவினை மணிக்கு 110km/h என்ற வேகத்தில் 13 மணி 05 நிமிடங்களில் கடக்கிறது.
பாலை (மரம்)

பாலை (Manilkara hexandra) என்பது ஒருவகை மரமாகும். இது பலகையாக பயன்படுத்துவதற்கு ஏற்ற மிகவும் உறுதியான காட்டில் வளரும் மரமாகும். 40-80 அடி உயரம் வளரும் இம்மரத்தின் சுற்றுவட்டம் 1-3 மீட்டர் ஆகும். மிகக் கடினமான இம்மரப் பலகையின் ஒரு கன அடி கிட்டத்தட்ட 32 கிலோகிராம் நிறை கொண்டதாகும்.
தமிழர் நிலத்திணைகளில் ஐந்தில் ஒன்றான குறிஞ்சி, முல்லை ஆகிய நிலத்திணைகளுக்கு இடையிலமைந்த பாழ் நிலப் பகுதியை பாலை என்பர். இந்த பாலை நிலத்தில் விளையும் இந்த மரம், பாலைமரம் என்றே பெயர் பெற்றிருப்பதும் ஒரு தனிச் சிறப்பாகும்.
இலங்கையில் பாலை மரங்கள் வடக்கு கிழக்கு பகுதிகளிலும் வட மத்திய பகுதிகளிலும் தென் மாகாணத்தின் அம்பாந்தோட்டை, மாத்தறை மாவட்டங்களிலும் காணப்படுகின்றன. இலங்கையைத் தவிர இந்தியா, வங்காளதேசம், மியான்மர், கம்போடியா, சீனா, தாய்லாந்து, வியட்நாம் ஆகிய நாடுகளிலும் இத்தாவர இனம் காணப்படுகிறது.
இலங்கையில் தொடர்வண்டி சேவை தொடங்கியக் காலங்களில் பாலை மரப்பலகைகளைப் பயன்படுத்தியே தொடர்வண்டி செல்வதற்கான தண்டவாளங்களுக்கான படுக்கைக் கட்டைகள் இட்டனர். ஆங்கிலேயர் இதனை "இலங்கை இரும்பு" (Ceylon Steel or Ceylon Iron wood) என்றும் அழைத்தனர். இருப்பினும் ஆங்கிலேயர் காலங்களில் போட்ட படுக்கைக் கட்டைகள் இன்றும் உக்கிப்போகாமல் உறுதியுடன் இலங்கையில் பல்வேறு தொடர்வண்டிப் பாதைகளிலும் காணப்படுகின்றன.
இலங்கையின் குறிப்பாக வடக்கு மற்றும் கிழக்கு பிரதேசங்களில் கட்டப்பட்டிருக்கும் அரச அலுவலகங்கள், பாடசாலைகள் போன்ற கட்டடங்களின் கூரை தேவைக்கு பெரும்பாலும் பாலை மரப்பலகைகளே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அவை நூற்றாண்டுகளாக உக்கிப்போகாமல் உழைக்கக்கூடியன.
இலங்கை வடக்கு கிழக்கு காடுகளில் வளரும் பாலைமரங்களை தறிப்பதற்கு அனுமதிப் பத்திரம் பெறவேண்டும். ஆனால் அனுமதிப் பத்திரம் பெறாமல் பாலைமரங்களை தறித்து கடத்தலில் ஈடுபடுவோர் உள்ளனர். இதனை கட்டுபடுத்துவதற்கு பொறுப்பான காட்டு இலாகா அதிகாரிகள் தடுத்து நிறுத்த முனைந்தாலும், இந்த கடத்தல்கள் தொடர்ந்த வண்ணமே இருந்தது. புலிகளின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வன்னிப் பகுதி இருந்தவேளை இவை முழுமையாக கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. தற்போது மீண்டும் இந்த மரக்கடத்தல்கள் தொடர்வதை செய்திகள் தருகின்றன.
பாலைப்பழம் என்பது மிகவும் இனிப்பான ஒருவகைப் பழமாகும். இது இலங்கையில் வடக்கு கிழக்கு பகுதிகளில் காடுகளில் வளரும் பாலை மரத்தில் காய்க்கும் பழமாகும். பாலைப்பழம் ஆண்டுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே கிடைக்கும். பாலைப்பழம் காய்க்கும் காலத்தை பாலைப்பழம் பருவம் என்றும் அழைப்பர்.
பாலைப்பழம் மிகவும் தித்திக்கும் இனிப்புச் சுவைக்கொண்டது. அத்துடன் பாலைப்பழங்களை சாப்பிடும் போது அதனுள் இருக்கும் பிசின் போன்ற பால் பசைப் போல் வாயில் ஒட்டிக்கொள்ளும். பாலைப்பழம் உருவில் மிகவும் சிறியது. அதனை ஒன்று இரண்டு என்று விற்பனை செய்வதில்லை. ஒரு சுண்டு, இரண்டு சுண்டு என, அளவைகளாகவே விற்பனை செய்வர்.
கீழக்கடையம் தொடருந்து நிலையம்

கீழக்கடையம் தொடருந்து நிலையம் (Kizhakadaiyam Railway Station, நிலையக் குறியீடு:KKY) என்பது இந்தியாவின், தமிழ்நாடு-கேரளா எல்லையில், தென்காசி மாவட்டத்தின், கடையம் நகரின் அமைந்துள்ள ஒரு தொடருந்து நிலையம் ஆகும். இதன் அருகிலுள்ள பேருந்து நிலையம் கடையம் ஆகும். அருகிலுள்ள பன்னாட்டு வானூர்தி நிலையம் திருவனந்தபுரத்தில் 130கி.மீ. தொலைவிலும், தூத்துக்குடி உள்நாட்டு வானுர்தி நிலையம் 87 கி.மீ. தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது.
கீழக்கடையம் தொடருந்து நிலையம் இரண்டு நடைமேடைகள் கொண்டது. இத்தொடருந்து நிலையத்திலிருந்து அன்றாடம் எட்டு தொடருந்துகள் இந்நிலையத்தில் வழியே செல்கிறது. சென்னை, மதுரை, திருநெல்வேலி, இராமேசுவரம், இராஜபாளையம், சிவகாசி, கொல்லம், போன்ற நகரங்களை கீழக்கடையம் தொடருந்து நிலையம் இணைக்கிறது.
திருநெல்வேலி- செங்கோட்டை- திருநெல்வேலி செல்லும் பயணிகள் தொடருந்து கொரானா பெருந்தெற்று காரணமாக 22.மார்ச் 2020 அன்று முதல தற்காலிகமாக நிறுத்தப்பட்டது.
பல்லவன் அதிவேக விரைவு வண்டி

பல்லவன் அதிவேக விரைவுவண்டி (Pallavan Super-fast Express) காரைக்குடியிலிருந்து சென்னை எழும்பூர் வரை இயங்கும் அதிவேக விரைவுவண்டியாகும். இது திருச்சிராப்பள்ளி, அரியலூர், விருத்தாச்சலம், விழுப்புரம், செங்கல்பட்டு, தாம்பரம் ஆகியவை இதன் வழித்தடமாகும். 426 கி.மீ. தூரத்தை 06 மணி 50 நிமிடங்களில் கடக்கிறது.
1984 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு மாதம் 15 ம் தேதி சென்னை மற்றும் திருச்சி இடையே விரைவுவண்டி அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. பின்னர், காரைக்குடி வரை நீட்டிக்கப்பட்டது. இது செப்டம்பர் 1, 2013 ஆண்டு முதல் அமலுக்கு வந்தது. இந்த வண்டியானது காரைக்குடியிலிருந்து திருச்சிராப்பள்ளி சந்திப்பு திருச்சிராப்பள்ளி நகரை மையமாகக் கொண்டு சென்னை எழும்பூருக்கு செல்கிறது. இது தமிழகத்தின் முக்கிய பிரபலமான ரயில்களுள் ஒன்றாக திகழ்கிறது.
பல்லவன் அதிவேக விரைவு வண்டி சென்னை எழும்பூரில் இருந்து காரைக்குடிக்கு WAP-7 எனும் 6350HP திறன் கொண்ட அதிகவேக மின்சார எஞ்ஜின் கொண்டு இயக்குப்படுகிறது.
சென்னை எழும்பூர் - காரைக்குடி பல்லவன் அதிவேக விரைவு வண்டி பெட்டி வரிசை
முதலில் பல்லவன் அதிவேக விரைவு வண்டி 1954ல் சென்னையிலிருந்து திருச்சிராப்பள்ளிக்கு YDM-4 எனும் குறுகிய இருப்புபாதையில் ஒடக்கூடிய டீசல் எஞ்ஜின் பொருத்தப்பட்டு ஒடியது.
பிறகு, 1999ல் இந்த இரயில் அகல இருப்புபாதைக்கு மாற்றப்பட்டு WDM-3A, WDM-3A எனும் 3100HP திறன் கொண்ட பச்சை நிற டீசல் எஞ்ஜின் பொருத்தப்பட்டு ஒடியது.
2012 முழுவதும் மின்யமாக்கப்பட்ட பிறகு, அரக்கோணம், ஈரோடு மின்சார எஞ்சின் பணிமனையிலிருந்து WAP-4 எனும் மின்சார எஞ்ஜின் பொருத்தப்பட்டு சென்னைக்கும் திருச்சிராப்பள்ளிக்கும் இடையே ஒடியது. அதன் பிறகு திருச்சியிலிருந்து காரைக்குடிக்கு WDP-4D எனப்படும் அதிக சக்கி வாய்ந்த டீசல் எஞ்ஜின் பொருத்தப்பட்டு ஒடியது.
இதன் பெட்டிகள் மதுரை - சென்னை வைகை அதிவேக விரைவு வண்டியுடன் பரிமாற்றத்தில் உள்ளது.
Vehicle category

A vehicle category classifies a land vehicle or trailer for regulatory purposes.
United Nations Economic Commission for Europe Information from Consolidated Resolution on the Construction of Vehicles (R.E.3), Revision 6.
Some categories have further sub classes. See Consolidated Resolution on the Construction of Vehicles (R.E.3) for further information.
Vehicles in the table listed within parentheses are examples of the vehicle in that category, e.g. (Bus).
In the European Union, the classifications for vehicle category are based on UNECE standards and defined by:
The EU general classification of vehicle categories is:
There is also a different category classification for driver licensing purposes.
The table below shows a translation of Vehicle Categories to European Driving Licence Categories, indicating which vehicle class can be driven with which category of licence.
In the Czech Republic, land vehicle categories are defined by the act No. 56/2001 Sb. and the ordinance No. 341/2002 Sb. Categories M (including M1, M2, M3), N (including N1, N2, N3), of-road symbol G of M and N vehicles (M1G, M2G, M3G, N1G, N2G, N3G) and the category O (including O1, O2, O3 and O4) are defined according to the EU directive. Moreover, there are defined categories:
Motor vehicles in the Philippines follow UNECE standards and are defined in Department of Transportation and Communications (DOTC) Department Order No. 2010-32, which was issued on September 8, 2010. Initially adopted only for gasoline and diesel motor vehicles, classifications for electric vehicles were added through Land Transportation Office (LTO) Administrative Order No. 2021-039, issued on May 11, 2021, which also added subcategories for L1 and L2 electric vehicles covering e-bikes and mopeds.
As of 2024, the Category L classifications were simplified through the issuance of LTO Administrative Order No. VDM-2024-044, which removed the Personal Mobility Scooter and Electric Kick Scooter categories and the sub-classifications of L1a, L1b, L2a, and L2b.
Mia Malkova

Mia Malkova (born July 1, 1992) is an American pornographic actress and livestreamer. She has won several awards, including the 2014 AVN Award for the Best New Starlet and the 2017 XBIZ Award for the Best Actress. Malkova has also acted in an Indian pornographic short monologue documentary and an Indian erotic thriller film, both directed by Ram Gopal Varma. In 2022, she began video game livestreaming on Twitch. Malkova has been described as one of the most popular pornographic actresses in the world.
Before entering the porn industry, Malkova worked in the food-service industry, getting her first job at McDonald's when she turned 16, and then working at Sizzler until the weekend she shot her first scene. Malkova was 'Twistys Treat of the Month' in December 2012 and the 2013 'Twistys Treat of the Year'. She was a contract performer for its parent company, Aylo, during that time. When that contract lapsed in 2014, she signed a contract with another company, Hard X, to exclusively perform scenes with men while being allowed to perform scenes without men with other companies. Malkova was October 2016's Penthouse Pet of the Month.
Malkova is the focus of Ram Gopal Varma's short monologue documentary God, Sex and Truth (2018) about the strength of women's sexuality and beauty. In an interview, she stated that the only reason she got into porn is because she loves sex and the porn world is the best and safest place to explore it in all its forms.
In December 2019, she and Hearthstone streamer Trump released a duet singing "A Whole New World" together.
In April 2020, Malkova and 11 other adult and former adult actresses appeared in the music video for the G-Eazy song "Still Be Friends". In October 2020, Malkova appeared in the music video for the Ninja Sex Party song "Wondering Tonight". The same year, she again worked with Ram Gopal Varma to play the lead role in the Indian erotic thriller Climax. The movie, which was released through an over-the-top media service, was commercially successful despite receiving negative reviews from both critics and the audience.
In January 2022, she co-hosted the 39th AVN Awards along with fellow pornographic performer Mighty Emelia.
During the early 2020s, Malkova started gaining attention as a Twitch streamer and as an OnlyFans content creator. Malkova standing with her buttocks to the camera was the most popular Twitch clip in May 2021. As of March 2022, Malkova has more than 634,000 followers on Twitch.
Malkova's hometown is Palm Springs, California. Her brother, Justin Hunt, is also a pornographic actor. She has stated that she is an atheist.
She was married to British pornographic actor Danny Mountain from 2014 to 2018.
Thirteen Tales from Urban Bohemia

Thirteen Tales from Urban Bohemia is the third album by American rock band The Dandy Warhols, released on June 12, 2000, through record label Capitol.
It is considered their breakthrough album, largely owing to the song "Bohemian Like You" being featured in a notable Vodafone advertisement. Four singles were released from the album: "Get Off", "Bohemian Like You", "Godless" and "Horse Pills" (the last in Australia only).
This is the band's first album to feature their new drummer Brent DeBoer, Taylor-Taylor's cousin, who joined the band following the departure of their original drummer Eric Hedford, during the tour of their previous studio album.
Recording of the album commenced in December 1998 and concluded in March 1999. On the making of the album, frontman Courtney Taylor-Taylor said that "we felt like we needed to make the last classic rock album. A record that would be, sonically, shaped somewhere in-between All Things Must Pass and Workingman's Dead."
The album's first single, "Get Off", was released in May 2000.
Thirteen Tales from Urban Bohemia was released in June 2000 by record label Capitol. It is considered their breakthrough album due to the success of the album's second single "Bohemian Like You", released in August, which reached number 5 in the UK, despite the album only reaching number 182 in the US Billboard 200. It reached number 32 in the UK Albums Chart. A special edition of the album, titled Seven Tales for Urban Australia, was released at the band's Australian tour, containing a bonus disc of seven extra tracks.
Two further singles were released: "Godless", on July 17, 2001, and "Horse Pills" the same year, released in Australia only.
By 2003 the album had sold over 200,000 copies in the UK alone.
In 2013, a remastered version of the album called the 13th Anniversary Edition was released, featuring a bonus disc of previously unreleased material.
Thirteen Tales from Urban Bohemia was well received by critics and holds a score of 80 out of 100 on the review aggregate site Metacritic, indicating "generally favorable reviews". Keith Phipps of The A.V. Club called the album "an 800-pound gorilla of winning, eclectic rock 'n' roll" and wrote that it "may be the most joyous, instantly likable rock record you'll hear this year." Heather Phares of AllMusic called it a "bakers' dozen of their most focused and cohesive songs". Alternative Press called it "a scattershot bagful of wild rides and demented ditties and an album of maniacal depth and vision."
The Phoenix New Times's Brian Baker wrote, "Thirteen Tales from Urban Bohemia is astonishing in its maturity and vision, coming from a band that is so young and so purposefully aimless." The Portland Mercury wrote, "while previous efforts have been somewhat schizophrenic in their ping-ponging between over-the-top atmosphere and dumbass pop, The Dandy Warhols' third record brings everything together in one tight package." Robert Christgau of The Village Voice gave the album a two-star honorable rating and remarked: "Dandies have feelings too—no, strike that, tunes too."
Cocotaxi

Coco-taxi is an auto rickshaw-type taxi vehicle in Cuba designed and invented by the Valencian polymath José Burgal Murciano. Once the design was approved, he showed how to make it with the plans and all the necessary information so that it could be made in Cuba. The use of the coconut taxi by Cuba began in Havana at the end of the 1990s. It was initially thought of as another means of transporting tourists. The coco-taxis are mainly found in the cities of Havana, Varadero and Trinidad. They generally carry two or three passengers in bucket-style seats set just behind a driver. The frame sits on three wheels, with a fiberglass body and a two-stroke engine. The name for the vehicle comes from the word coco, which means coconut. The shell of the body is yellow and is typically round, giving it the appearance of a half-coconut. The business is not run by companies, but rather individual people just trying to make a living, leading to them usually costing less than regular taxis.
The UK government's website states: "In view of serious accidents that have involved tourists, you should not use mopeds or three-wheel Coco-Taxis for travel around Cuba", whilst the Canadian government states: "Yellow, three-wheeled Coco taxis are unsafe. You should avoid them."
Peugeot Type 1525

The Peugeot Type 1525 was a truck produced by Peugeot at their recently created Sochaux plant between 1917 and 1920.
The industrial site at Sochaux was established in 1912. Today it is the company's lead plant in Europe, but it was originally intended for the production of commercial vehicles. Before and during the war years, between 1913 and 1918, various different types of truck were produced, mostly for the French army. In total around 6,000 Peugeot trucks supplied the front at Verdun during the First World War.
The type 1525 Truck, first produced in 1917, featured a 4-cylinder 4,712 cc engine with a claimed maximum power output of 22 hp. The maximum speed was given as 30 km/h (19 mph). The front-mounted engine drove the rear wheels via a four-speed gear box and a rotating steel drive-shaft. The truck came with steel wheels, which were doubled at the back, and shod with solid rubber tyres. The maximum usable load weight was reckoned at 4,000 kg.
Between 1917 and 1920 the company produced 4,084 Type 1525 trucks.
Alterlaa

48°09′08″N 16°18′47″E﻿ / ﻿48.15222°N 16.31306°E﻿ / 48.15222; 16.31306
Alterlaa (Austrian German pronunciation: [altˈɛʁlaː]) is a residential development in Vienna, Austria, designed by Harry Glück [de]. Built from 1975 to 1986, it features distinctive set-backs on its lower floors and large terraces with planting troughs for use by residents. It houses around 9,000 people in 3,200 apartments.
The Alterlaa complex was designed by Austrian architect Harry Glück as income-restricted housing. Located to the south-west of central Vienna the site occupies 24 hectares (59 acres) and is one of the largest residential complexes in Austria. Planning for the complex began in 1972, as part of a pilot scheme to expand Vienna with satellite towns. Glück took inspiration from Le Corbusier's 1930s Ville Radieuse and the 1920s designs for terrassenhaus by Adolf Loos and Oskar Strnad. Glück had incorporated a similar set-back profile and garden terrace in his 1971 design of a block for the Junge Generation housing association.
Glück's design for Alterlaa features blocks of housing structures arranged into three north-south lines. The blocks have prominent set-back terraces on the lowest 12 storeys, with a further 10 to 15 vertical-sided storeys above. The construction was carried out by the GESIBA municipal cooperative agency from 1975 to 1986. Glück's intention was to create a "city within a city". The blocks have been described as similar to ziggurats and reminiscent of works carried out by the American Public Works Administration in the New Deal era. The designs have been criticised for having an American influence but the complex has also been cited as an example of how social housing should be built. Alterlaa was reported in 2008 as having the highest tenant satisfaction rating in Vienna.
The complex provides 3,200 apartments and, as of 2022, about 9,000 people lived there. The average apartment size is 74.5 square metres (802 sq ft) with 65 per cent of the apartments having three or more rooms. Each terraced apartment has a large balcony with a 4 m (43 sq ft) trough planter in front of it. Residents plant trees and flowers in the planter, which they are responsible for maintaining.
The site has seven outdoor rooftop swimming pools, seven indoor swimming pools, twenty saunas, two indoor tennis centres and four badminton courts. There is also a church, local television station, shopping centre, newspaper office, medical facility (with at least 12 doctors), kindergartens, schools, library, playgrounds and a park. The entrance foyers of each building host large works of art. There are 3,400 parking spaces for residents, and the complex is near the Alterlaa station on the Vienna U-Bahn.
Măruntaie (gastronomie)

În gastronomie, termenul măruntaie se referă la organele animalelor măcelărite, care apoi sunt gătite în scopuri alimentare. Intră în această categorie creierul, ficatul, momița, limba, burta, sângele, inima, splina, plămânul, rinichiul, intestinul. Este vorba deci de organele interne care nu sunt mușchi sau oase.
În general, acestea sunt considerate părți accesorii, non-nobile ale animalelor măcelărite destinate consumului uman. Se opun cărnii roșii sau albe, care corespund mușchilor, indiferent dacă este vorba de păsări de curte, bovine, ovine etc.
Unele culturi consideră măruntaiele ca hrană un tabu, în timp ce altele o folosesc ca hrană de zi cu zi. Anumite feluri de mâncare - inclusiv foie gras, pateul și momița - sunt considerate la nivel internațional ca mâncare gourmet în artele culinare. Alte tipuri de mâncare făcute din măruntaie rămân parte a bucătăriei regionale tradiționale și pot fi consumate în special în legătură cu sărbătorile.
În mod tradițional, după măcelărirea animalelor, toate părțile utilizabile erau procesate și mâncate într-un fel sau altul - și nu doar în gospodăriile sărace. Unele părți ale animalelor care nu mai sunt considerate comestibile erau o delicatesă mai demult. Deoarece interiorul a fost considerat, în general, mai puțin valoros și hrănitor decât carnea musculară, măruntaiele au fost deseori oferite în bucătăriile pentru săraci, ceea ce, în timp, le-a făcut să pară mâncare tipică săracă. Majoritatea măruntaielor sunt astăzi prelucrate în industria alimentară.
Bucătăria japoneză

Ingredientele principale ale bucătăriei japoneze tradiționale sunt peștele și alte produse marine, zarzavaturile și orezul. Peștele este deseori servit crud, ceea ce necesită ca el să fie foarte proaspăt și să fie tăiat cu un cuțit bine ascuțit. Abundența produselor marine în apele care înconjoară Japonia și religia budistă (care este împotriva uciderii animalelor) au făcut ca japonezii să folosească carne, produse lactate, grăsimi animale etc. în mod mai redus.
Condimentele principale sunt produse din soia (sosul soia și miso- pastă de fasole soia- sau orez (sake, oțet din orez, mirin- un sake dulce). Pentru a menține gustul original al ingredientelor, bucătăria japoneză nu prea folosește condimente iuți, ci mai mult plante aromatice sau wasabi (hrean japonez), yuzu, ghimbir, myōga (tot un fel de ghimbir), kinome (lujeri ai plantei sanshō (Zanthoxylum piperitum) sau semințe uscate și măcinate ale aceleiași plante sanshō.
Există trei feluri de mâncăruri japoneze tradiționale (meniu complet) care se servesc tot anul (deci nu de sărbători): honzen ryōri (servită la banchete oficiale), chakaiseki ryōri (servite uneori înaintea ceremoniei ceaiului), și kaiseki ryōri (servite la petreceri sau la restaurantele ryōtei- restaurante care servesc numai mâncăruri japoneze). Alte tipuri de mâncăruri sunt osechi ryōri (servite de Anul Nou) sau shōjin ryōri (mâncăruri budiste vegetariene).
Plăcintă

Plăcinta este un preparat de patiserie făcut din foi de aluat, între care se pune o umplutură de brânză, carne, cartofi, varză, dovleac, fructe (mere) sau ciocolată, și copt în cuptor sau prăjit pe tavă. Plăcintele sunt foarte des întâlnite atât în România, Republica Moldova, cât și în sudul Ucrainei.
Cuvântul românesc plăcintă este moștenit din limba latină: placenta, unde are sensul „prăjitură”, „turtă [sacră]”, „plăcintă”.
Primele mențiuni ale existenței acestui fel de mâncare au apărut în jurul anului 9.500 î.Hr., în perioada neolitică sau în noua eră a pietrei, când egiptenii au gătit prima crustă de plăcintă. Ei începuseră să folosească unelte din piatră, domesticiseră animale și practicau meserii precum țesutul și olăritul. Plăcintele egiptene erau cunoscute sub denumirea „galettes“ și erau umplute cu orz, ovăz, secară și unse cu miere.
Despre aceste forme incipiente de desert există informații pe pereții mormântului din Valea Regilor al Faraonului Ramses al II-lea, care a domnit între anii 1304-1237 î.Hr. Istoricii sunt însă de părere că originea plăcintei este atribuită grecilor, care preparau o pastă din făină cu apă, la care se adăuga grăsime, pastă pe care o înfășurau apoi în jurul unei bucăți de carne. Aceasta servea pentru a găti carnea sau pentru a nu lăsa să iasă sucurile, oferind un suport ușor în călătoriile lungi pe mare.
În anul 160 î.Hr., omul politic roman Marcus Porcius Cato a scris în De Agri Cultura despre cea mai populară plăcintă, denumită „Placenta“. „Libum“, cum îi mai spuneau romanii, era asemănătoare cu prăjitura cu brânză și era oferită ca jertfă zeilor. O dată cu dezvoltarea Imperiului Roman, rețeta preparării plăcintei a ajuns în întreaga Europă. Oxford English Dictionary notează:„În mod evident, plăcinta a fost un cuvânt binecunoscut în 1362, în Anglia“. Plăcintele timpurii au fost cu carne și erau servite ca fel principal de mâncare.
Plăcintele cu fructe sau tartele („produse de patiserie“) au fost, probabil, preparate în anul1500. Istoria o amintește pe Regina Elisabeta I a Angliei care a gătit prima plăcintă cu cireșe. În vremea Tudorilor, plăcintele englezești erau făcute cu pere, gutui și mere. Plăcintele au ajuns în America o dată cu primii coloniști de limbă engleză. În scurt timp, plăcintele au devenit o parte importantă din viața americanilor.
Variațiuni se pot găsi și în alte țări: