davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Skyquake

A skyquake is a phenomenon where a loud sound is reported to originate from the sky. It often manifests as a banging, or a horn-like noise. The sound may cause noticeable vibration in the ceiling or across a particular room. Those who experience skyquakes typically do not have a clear explanation for what caused them and they are perceived as mysterious. They have been heard in several locations around the world, typically in areas close to lakes and other bodies of water. Reports of skyquakes have come from the North Sea, the Ganges, Canada, Colombia, Japan, Finland, Australia, Italy, Ireland, India, The Netherlands, Norway, Tierra del Fuego in Argentina, the United Kingdom, the United States, Mexico, Malaysia (particularly Ipoh) and Indonesia (particularly Jakarta and Java).
Names (according to area) are:
In 1804, they were reportedly heard during the Lewis and Clark Expedition near Great Falls. Meriwether Lewis wrote “since our arrival at the falls we have repeatedly witnessed a noise which proceeds from a direction a little to the N. of West as loud and resembling precisely the discharge of a piece of ordinance of 6 pounds at the distance of three miles.” William Clark added in his notes, “…a rumbling like Cannon at a great distance is heard to the west of us; the Cause we Can’t account.”
They have been reported from an Adriatic island in 1824; Western Australia, South Australia and Victoria in Australia; Belgium; frequently on calm summer days in the Bay of Fundy and Passamaquoddy Bay, New Brunswick, Canada; Lough Neagh in Northern Ireland; Scotland; Cedar Keys, Florida; Franklinville, New York in 1896; and northern Georgia in the United States.
Their sound has been described as being like distant but inordinately loud thunder while no clouds are in the sky large enough to generate lightning. Those familiar with the sound of cannon fire say the sound is nearly identical. The booms occasionally cause shock waves that rattle plates. Early white settlers in North America were told by the native Haudenosaunee Iroquois that the booms were the sound of the Great Spirit continuing his work of shaping the earth.
The terms "mistpouffers" and "Seneca guns" both originate in Seneca Lake, New York, and refer to the rumble of artillery fire. James Fenimore Cooper, author of The Last of the Mohicans, wrote "The Lake Gun" in 1850, a short story describing the phenomenon heard at Seneca Lake, which seems to have popularized the terms.
Their origin has not been positively identified. Given the long time that they have been known and reported, but with no proposal experimentally confirmed, it seems likely that they occur for more than one reason. Proposed explainations have been:
Jotunheimen og Valdresruten Bilselskap

A/S Jotunheimen og Valdresruten Bilselskap (JVB) is a transport company with headquarters in Fagernes, Nord-Aurdal in Innlandet county, Norway. In 2009, the company had a turnover of kr. 96.981.000,- and is currently the largest road transport company in Oppland based in the county. JVB has 120 employees and has daily routes in Valdres, Land and from Fagernes to Gol, Lærdal, Gjendesheim, Gjøvik and Oslo. The company mainly deals with personal transport by bus.
JVB was founded on 21 November 1919 after Automobil A/S "Jotunheim" and A/S Valdresrutens Automobilselskap joined together on the same day as dissolving themselves. JVB's bus operations can therefore be traced back to 1909. By summer 1910, the two companies had a total of 11 buses in operation from Fagernes. No other place in Norway had this number of vehicles in operation. In 1944, MB Bitihorn was taken over by JVB. In 1947, JVB took over the route to Ola Paulsrud in Øystre Slidre. In 1952, JVB began tour buses for Winge Reisebureau and "Norwegian Fjord Lines" tours between Oslo and Bergen. In 1953, (15 August) JVB and Ola Westheim bought the bus "Vesle-Venus" as the first bus to travel through Valdresflya. In 1954, JVB took over L/L Valdres Lastebilselskap, and JVB took over all personal passengers. In 1956, JVB took over Anton Sørumshaugen's route between Fagernes and Aurdal.
Lærdalsfjord

Lærdalsfjord is a branch of the Sognefjord located on its southern side, in Lærdal municipality of Vestland county. It lengthens about nine kilometers, and the Lærdalselva river meets the fjord bed at Lærdalsøyri. The region of Lærdal lies within the fjord.
This fjord, known for its length, is one of the innermost branches of Sognefjorden. The fjord cuts into tall mountain masses with steep sides. On the fjord's eastern side, the Jotunheimen mountains rise to over 2,200 meters above sea level. The fjord also features lush bays and fjord banks with agriculture, including livestock, fruit, and berry cultivation. The bedrock of the region consists of Caledonian rocks.
Sinulog

Ang Pistang Sinulog-Santo Niño (a.k.a Sinug) ay isang taunang kultural at relihiyosong pista na ginaganap tuwing ikatlong Linggo ng Enero sa Cebu, at nasa Lungsod ng Cebu ang sentro ng aktibidad. Itong pista ang sentro ng mga Kristiyanong pagdiriwang kay Santo Niño sa Pilipinas.
Itong pista ang itinuturing na pinakamalaking pista sa buong Pilipinas; umaakit ang bawat pagdiriwang ng pista ng 1 milyon hanggang 1.5 milyong tao bawat taon. Bukod sa relihiyosong aspeto ng pagdiriwang, sikat din ang Sinulog dahil sa mga parti sa kalsada, kadalasang nangyayari sa gabi bago at sa gabi ng pangunahing kapistahan. Binansagan ang pista ng "Pinakadakilang Pista sa Pilipinas."
Ipinagdiriwang din ng ibang mga lugar sa Pilipinas ang kanilang sariling bersiyon ng pista bilang parangal kay Santo Niño, sa loob man ng Cebu kagaya ng Carmen, o sa labas ng Cebu, kabilang dito ang Tondo, Maynila, Kabankalan, Heneral Santos, Maasin, Cagayan de Oro, Butuan, Pagadian, Balingasag, Misamis Oriental at Don Carlos, Bukidnon.
Thia Thomalla

Si Thia Thomalla ay (ipinanganak noong 25 Pebrero 1995 sa Macrohon, Timog Leyte) ay isang aktres at modelo sa Pilipinas, tanyag siya sa kanyang ginampanan bilang Faith Salcedo ng The Gift at Glow Up (2019).
Tubong Timog Leyte si Thomalla siya ay nakapagaral sa STI Maasin.
Siya ay itinanghal bilang Miss Eco International 2018 ay inirepresenta ang Pilipinas, na ginanap sa Cairo, Egypt at kinilala bilang "Sinulog Festival Queen 2016".
Pagkatapos dumalo sa pagarteng-pagawaan taong 2018, siya ay kumontrata sa GMA Artist Center tsanel 7.
Pista ng Buyogan

Ang Pista ng Buyogan ay ginaganap sa Abuyog, Leyte sa Pilipinas tuwing Agosto.
Ipinagdiriwang ang Pista ng Buyogan tuwing ika-19 ng Agosto sa Abuyog, Leyte.
Tampok sa pista ay ang Buyogan Parade na nilalahukan ng iba't ibang grupo na nagsusuot ng mga makukulay na kasuotan na nakabase sa mga hugis at kulay ng mga bubuyog. Mayroong mga kalahok na may pintura ang mukha at katawan na tulad ng mga katutubong disenyo.
Inilalarawan ng Pista ng Buyogan ang kasaysayan ng bayan ng Abuyog.
Ayon sa kasaysayan ay sinalubong ng mga katutubo ang mga Kastilang dumaong sa bukana ng ilog upang kumuha ng mga panustos. Tinanong ng mga Kastila ang mga katutubo kung ano ang pangalan ng lugar subalit akala ng mga katutubo ay tinatanong sila tungkol sa pangalan ng insekto kaya't sinagot nila ang mga Kastila ng "buyog". Inulit ng mga Kastila ang sinabi ng mga katutubo at ang kanilang nabigkas ay "Ah! Buyog". Simula noon ay naging iyon na ang pangalan ng lugar.
Naimbitahan ang Pista ng Abuyog ng International Association for Human Values (IAHA) ng Malaysia na lumahok sa World Culture Festival noong Marso 11-13, 2016 sa New Delhi, India. Ito ang unang pagkakataon na makakasali ang Pilipinas sa naturang pandaigdigang kaganapan.
Naging kampeon ang Pista ng Buyogan sa unang Pista ng Kasadyaan ng Leyte noong Oktubre 1996. Naging Hall of Famer ito matapos maging kampeon ng limang beses. Noong 2009 ay naging kampeon ang Pista ng Buyogan sa sa kategorya ng free interpretation at pinakamagaling sa street dancing sa Pista ng Sinulog ng Lungsod ng Cebu. Noong 2015 ay nanalo ang Pista ng Buyogan sa Sinulog at Pintados-Kasadyaan. Nagkampeon ang Pista ng Buyogan sa Kasadyaan Pista ng mga Pista ng Leyte noong 2024.
Noong 2012 ay natamo ng Pista ng Buyogan ang ikalawang puwesto sa Aliwan Fiesta sa Maynila.
Sangyaw

Ang Sangyaw ay isang pista na ginaganap tuwing Hunyo sa Lungsod ng Tacloban sa probinsiya ng Leyte sa Pilipinas.
Itinatag ang Pista ng Sangyaw noong 1974 ni Imelda Marcos na noon ay Unang Ginang ng Pilipinas bilang pinakatampok na bahagi ng pagdiriwang ng pista ng Tacloban.
Ang salitang sangyaw ay nangangahulugan ng magpahayag o magbalita ng isang balita sa lokal na dayalekto. Ipinagdiriwang ang Pista ng Sangyaw dahil itinuring ng mga Waray na karapat-dapat na ipahayag o ipasa sa susunod na henerasyon ang paniniwala na ang rebulto ng Sto. Niño, ang santong patron ng Lungsod ng Tacloban, ay nakaligtas sa pagkawasak ng barko noong siglo 1880.
Pagkatapos ng Himagsikan ng Lakas ng Bayan (Inggles: People Power Revolution) ay nahinto ang pagdiriwang ng Sangyaw at pinalitan ng pagdiriwang ng Pintados-Kasadyaan.
Noong 2008 ay binuhay ang Pista ng Sangyaw ni Alfred Romualdez na noon ay alkalde ng Lungsod ng Taloban. Kasama sa mga nagtanghal sa Sangyaw noong taong ito ang mga kinatawan mula sa Pista ng MassKara ng Lungsod ng Bacolod at Pista ng Sinulog ng Lungsod ng Cebu. Ang Sangyaw ay ang opisyal na pista ng lungsod.
Kasama sa pagdiriwang ng Sangyaw ay ang Sangyaw Awards, ang mga pangkulturang palabas gabi-gabi, Sangyaw Music Festival, patimpalak ng kagandahan sa Miss Tacloban, ang Balik Tacloban Night, Sangyaw Ball, ang paghahanap sa Sangyaw Queen, at ang parada sa lansangan na tinawag na Parade of Lights.
Ginaganap ang Sangyaw Parade of Lights mula takipsilim hanggang gabi ng Hunyo 29. Ito ay isang kompetisyon ng pagsayaw sa lansangan na nilalahukan ng mga kinatawan mula sa iba't ibang paaralan, barangay at lokal na pamahalaan. Dito ay ipinapakita ng mga kalahok ang kanilang makasining na pagpapahayag ng kanilang debosyon sa Sto. Nino.
Noong 2023 ay nagbigay ng PHP150,000 ang pamahalaan ng Lungsod ng Tacloban para subsidyo sa transportasyon, pagkain, at tirahan o akomodasyon ng mga kasali. Noong taon din iyon ay nagkamit ng PHP500,000 ang nanalong kampeon at PHP300,000 at PHP200,000 para sa mga kasunod na nanalo. Ang paghusga sa mga kalahok ay nakabatay sa tema, epekto ng mga pailaw, pagganap, pagkamalikhain, koreograpia at musikalidad sa parada.
MBC Media Group

Ang Manila Broadcasting Company, kilala din bilang MBC Media Group, ay isang kumpanyang pagsasahimpapawid sa Pilipinas. Itinatag noong 1946, ang MBC ay may anim na radio networks, kabilang ang MBC TV, DZRH News Television, DZRH, Love Radio, Yes the Best, Easy Rock, Radyo Natin at Aksyon Radyo.
Ang kasalukuyang presidente ng MBC Media Group ay si Ruperto Nicdao Jr.
*Defunct
Mandu (siyomay)

Ang Mandu ay ang siyomay sa lutong Koreano. Unang dinala sa Korea ng mga Mongol, at ang mga ito ay katulad sa tinatawag na pelmeni at pierogi sa ilang mga Eslabong kultura. Ang pangalan ay magkaugnay sa mga pangalan ng mga katulad na uri ng mga siyomay sa Gitnang Asya, tulad ng mga Turkong manti, Kazakh na manty, at Uzbek na manti.
Sa lutong Koreano, ang mandu ay karaniwang nagpapahiwatig ng isang uri ng bola-bolang katulad ng buuz ng Mongol at manti ng Turkiya, at ang ilang mga pagkakaiba-iba ay katulad ng sa jiaozi ng Intsik at ang gyoza ng Hapon. Kung ang mga Mandu ay inihaw o pinirito, ito ay tinatawag na gunmandu. Ang mandu ay karaniwang isinisilbi na may isang sawsawan na ginawa sa toyo at suka.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Zhenjiang

Ang Zhenjiang, alternatibong romanisado bilang Chinkiang, ay isang antas-prepektura na lungsod sa lalawigan ng Jiangsu, Tsina. Ito ay nasa katimugang pampang ng Ilog Yangtze malapit sa bagtasan nito sa Dakilang Kanal. Katapat ito ng Yangzhou na nasa hilaga, at nasa pagitan ito ng Nanjing (sa kanluran nito) at Changzhou (sa silangan nito). Dating kabiserang panlalawigan ng Jiangsu ang Zhenjiang na nananatiling mahalagang pusod ng transportasyon.
Kapuwang mas-kilala ang lungsod sa Tsina at sa ibayong-dagat sa kanilang mabangong itim na suka na isang pangunahing panimpla sa lutuing Intsik.
Bago ang paggamit ng Hanyu Pinyin, karaniwang niroromanisado ang pangalan ng lungsod bilang Chin-keang-foo, Chen-kiang-fu, o Chinkiang.
Kabilang sa mga dating pangalan nito ang Jingkou at Runzhou.
Namamahala ang antas-prepektura na lungsod ng Zhenjiang sa 6 antas-kondado na mga dibisyon, kabilang na ang tatlong mga distrito at tatlong antas-kondado na mga lungsod.
Ang mga ito ay nahahati pa sa 77 mga dibisyong antas-township, na kinabibilangan ng 66 mga bayan, 1 township at 10 mga subdistrito.
Tulad sa Nanjing, buong napalitan na ng isang diyalekto ng Silangang Mandarin ang mga lumang diyalekto ng Wu ng Zhenjiang. Hindi ito maiintindihan ng mga residente ng kalapit na Changzhou, na ang diyalekto nito ay nananatiling isang uri ng Taihu Wu.
Pinagtibay ng Konseho Estado ang Zhenjiang Export Processing Zone noong 10 Marso 2003 na may nakaplanong kabuoang lawak na 2.53 kilometro kuwadrado (0.98 milya kuwadrado). Natapos ang isahang yugto na proyekto noong Disyembre 2003 at saklaw nito ang 0.91 kilometro kuwadrado (0.35 milyang kuwadrado) na lawak at pinatotohanan ng Pangasiwaan ng Adwana Panlahat (Customs General Administration) at pitong ibang mga ministeryo para mapatakbo noong 24 Disyembre 2003. Ang Zhenjiang Export Processing Zone ay matatagpuan malapit sa Paliparan ng Changzhou at Pantalan ng Zhenjiang.
Sathya Sai Baba

Si Śri Sathya Sai Baba (ipinanganak na Sathyanarayana Raju (23 Nobyembre 1926 – 24 Abril 2011) ang isang guru na Indiano, pigurang espiritwal, mistiko, koreograpo at edukador. Siya ay nag-angkin na reinkarnasyon ni Sai Baba ng Shirdi na itinuring na diyos at isang manggagawa ng himala na ang mga katuruan ay isang eklektikong halo ng mga paniniwalang Hindu at Muslim at namatay noong 1918. Ang mga materyalisasyon ng mga vibhuti (banal na abo) at iba pang mga maliliit na bagay gaya ng mga singsing, kwintas at mga relo ni Sathya Sai Baba ay isang pinagmumulan ng parehong kasikatan at kontrobersiya. Ang mga deboto ni Sai Baba ay naniniwalang ito ay mga tanda ng kanyang pagkadiyos samantalang ang mga skeptiko ay nakikita ang mga ito na simpleng mga trick. Ang mga larawan ni Sathya Sai Baba ay nakapaskil sa mga milyon milyong tahanan at sa mga salpicadero ng kotse. Ang mga locket na may larawan ni Sathya Sai Baba ay isinusuot ng marami bilang tanda ng suwerte at kadalasang itinatago sa mga pitaka bilang mga proteksiyong espiritwal. Si Sai Baba ay may mga ashram sa 126 bansa at nagpapatakbo rin ng isang network ng mga ospital, klinika at eskwela na kadalasan ay libre.
Alan Bates

Si Alan Bates (17 Pebrero 1934 – 27 Disyembre 2003) ay isang kilalang artista sa sining ng Pelikula at Telebisyon.
Siya ay nagsimula ang kanyang karera sa '50s, British teatro ng pagkatapos ng digmaan panahon, at kumilos sa mga pelikula tulad ng kapansin-pansin Alexis Zorba (1964) at Malayong mula sa Madding karamihan ng tao (1966).
Alan Bates ay undergone ng hip kapalit na sa ilang sandali bago siya ay masuri na may walang bisa pancreatic kanser sa Enero 2003. Siya pinagdudusahan ng isang stroke mamaya na taon, at namatay noong Disyembre pagkatapos ng pagpunta sa isang pagkawala ng malay.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Wikaing Toscano

Ang Toscano (Ingles: Tuscan) ang diyalekto ng wikang Italyano na nagmula at sinalita sa Toscana at naging batayan ng makabagong standard na Italyano.
Tulad ng Tagalog na batayan ng Filipino, ang Toscano ang naging batayan ng Italyano. Tulad ng sa kaso ng Tagalog, ang pagiging batayan ng Toskano ay dahil sa higit na matatag na written literary tradition o tradisyong pampanitikan kung ihahambing sa ibang mga diyalekto o wika ng tangway.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Pastilyas

Ang pastilyas, kilala rin bilang Pastillas de Leche o Pastiyema ay uri ng mga hinulmang kendi na karaniwang sinangkapan ng gatas na nagmula sa bayan ng San Miguel sa Bulacan, Pilipinas. Mula sa San Miguel, kumalat ang paggawa ng pastilyas sa mga ibang rehiyon ng Pilipinas tulad ng mga lalawigan ng Cagayan at Masbate.
Noong una, gawang-bahay ang pastilyas ng mga magsasakang nagpapalaki ng mga kalabaw. Nang maglaon, lumago ito hanggang nagkaroon ng maliit na industriya, kung saan ang pastilyas ay yari sa gatas ng kalabaw o baka o kapwa. Idinaragdag din ang pinong asukal at katas ng kalamansi sa proseso ng paggawa ng pastilyas.
Sa San Miguel, Bulacan, ginaganap ang isang Kapistahan ng Pastilyas bawat Mayo mula noong 2006. Nauugnay rin ang pabalat, isang uri ng paggugupit ng papel, sa kapistahan, at ginagamit ang balot ng pastilyas dito sa paggawa ng mga detalyadong disenyo.
Sangguniang Barangay

Ang Sangguniang Barangay, kilala sa wikang Ingles bilang Barangay Council, at dating kilala bilang Rural Council (Konsehong Rural) at pagkatapos Barrio Council (Konsehong Baryo), ay isang lehislatibong lupon ng isang barangay, ang pinakamababang anyo ng pamahalaan sa Pilipinas.
Pinamumunuan ng bawat sanggunian o konseho ng Punong Barangay o tinatawag sa Ingles bilang barangay captain, at mayroon itong pitong kasapi na tinatawag na barangay kagawad (o barangay councilman sa Ingles), at kasama din ng konseho ang tagapangulo ng Sangguniang Kabataan, kaya, ang Sangguniang Barangay ay binubuo ng walong kasapi. Hinahalal lahat ng opisyales na ito ng mga residente ng isang partikular na barangay. Tulad ng ibang mga lokal na opisyales na hinahalal, ang kasapi ng Sangguniang Barangay ay kailangang isang mamamayang Pilipino at nakatira sa barangay na kanyang nais pagsilibhan ng hindi bababa sa isang taon bago agad ng halalan ng barangay. Dagdag pa dito, kailangang marunong magsulat ang kandidato ng Filipino o kahit anumang ibang wika o diyalekto sa Pilipinas. Para sa mga nais maging punong barangay o kasapi ng Sangguniang Barangay, kailangang hindi bababa ang gulang nila sa 18 taon sa araw ng eleksyon habang sa mga kandidato ng Sanggunian Kabataan, kailangang 15 taon hanggang 21 taon gulang lamang sila sa araw ng halalan.
Bilang isang asambleang katawan, pangunahing pinapasa ng Sangguniang Barangay ang mga ordinasa at resolusyon para sa epektibong pamamahala ng barangay. Nakalahad ang kapangyarihan at tungkulin ng lupon na ito sa Lokal na Kodigo ng Pamahalaan ng 1991. Para sa iba pang opisyal, hinihirang ang kalihim (o sekretarya) at ingat-yaman ng punong barangay na may pagsang-ayon ng Sangguniang Barangay. Nakalahad din ang kanilang kuwalipikasyon, kapangyarihan, at tungkulin sa Lokal na Kodigo ng Pamahalaan ng 1991.
Noong Panahong Kolonyal ng mga Amerikano, nalikha ang mga Konsehong Rural (o Rural Council), na may apat na mga konsehal na tumutulong sa Tenyente ng Baryo, na kilala na ngayon bilang Punong Barangay (o Kapitan ng Barangay). Sa kalaunan, napalitan ang pangalan ng lupon sa Konsehong Baryo (o Barrio Council). Nabago ng Batas ng Karta ng Baryo (Barrio Charter Act) ng 1959, na pinasa pagkatapos ng kalayaan ng Pilipinas noong 1946, ang konseho mula sa paghirang tungo sa paghalal sa kanila.
Noong 1982, pinasa ang Batas Pambansa Bilang 222 upang magbigay ng batas para sa eleksyon ng mga opisyal ng barangay, at sa ibang layunin. Sa batas na ito, binubuo ang mga opisyales ng barangay ng isang Punong Barangay at anim na Kagawad ng Sangguniang Barangay. Binago ito ng Lokal na Kodigo ng Pamahalaan ng 1991 at ito ang namamayaning batas para sa mga gampanin at responsibilidad ng Sangguniang Barangay.
Lungsod ng Mehiko

Ang Lungsod ng Mehiko o Lungsod Mehiko (Kastila: Ciudad de México o Ciudad de Méjico) ang punong lungsod at ang pinakamataong lungsod sa Mehiko. Nakatayo ito sa gitnang talampas na dati ay isang lawa. Ang lawakang metropolitano nito, na ipinalalawak ng Distritong Pederal at ng mga Estado ng Mehiko at Hidalgo, ang isa sa pinakamalalaki sa buong daigdig at ang ikalawa o ikatlong pinakamatao sa populasyon ng 19.3 milyon (2005). Ang Mehiko ang sentrong pang-ekonomiya, pampolitika at pangkultura ng bansa (dito ipinangalan ang bansa), ngunit hindi ito ang natatangi: Kapansin-pansin ang paglaki sa mga nagdaang taong ito ng mga lungsod tulad ng Monterrey, na itinuturing bilang ang bagong sentrong pang-industrya ng bansa at ng Guadalajara.
Unibersidad ng New Mexico

Ang Unibersidad ng New Mexico (Ingles: University of New Mexico), na kilala din bilang UN, ay isang pampublikong unibersidad sa pananaliksik na matatagpuan sa Albuquerque, estado ng Nuwebo Mehiko, Estados Unidos. Ito ay ang pangunahing institusyon sa pananaliksik buong estado, at ang pinakamalaking post-sekundaryang institusyon sa estado ayon sa kabuuang pagpapatala sa lahat ng mga kampus noong 2012, at isa sa pinakamalaking tagapag-empleyo sa buong estado.
Itinatag noong 1889, ang UNM ay nag-aalok ng mga digri sa antas batsilyer, master, doktor, maging mga propesyonal na programa sa malawak na pagpipilian. Ang Albuquerque kampus sa kasalukuyan ay sumasaklaw sa higit sa 600 ektarya (2.4 km2), at may mga sangay na kampus sa mga lungsod ng Gallup, Los Alamos, Rio Rancho, Taos, at Los Alsa.
35°05′02″N 106°37′07″W﻿ / ﻿35.0839°N 106.6186°W﻿ / 35.0839; -106.6186 Ang lathalaing ito na tungkol sa Edukasyon ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Mexico, Pampanga

Ang Bayan ng Mexico ay isang ika-3 klaseng bayan sa lalawigan ng Pampanga, Pilipinas. Ayon sa senso ng 2020, ito ay may populasyon na 173,403 sa may 40,498 na kabahayan.
Ang bayan ng Mexico ay nahahati sa 43 mga barangay.
Ipinagdiriwang ng Bayan ang Pista ng Patrona at Pintacasi ng Bayan na si Santa Monica, tuwing ika-4 ng Mayo. Ang Bayan ng Mexico ay larawan ng isang mapayapa at panatikong bayan na sinimulan ng mga Kastilang Agustino. May mga Tradisyon din na isinasagawa magpahanggang ngayon:
Nicole Borromeo

Nicole Yance Borromeo (Tagalog: [nɪˈkoʊl boɾoˈmeo]; born December 9, 2000) is a Filipino model and beauty pageant titleholder who was crowned Binibining Pilipinas International 2022. She represented the Philippines at the Miss International 2023 competition in Shibuya, Tokyo, Japan, and finished third runner-up.
Nicole Yance Borromeo was born on December 9, 2000, in Cebu, Philippines. She is a native of Guadalupe, Cebu City.
Borromeo completed secondary education from Cebu Doctors' University in Mandaue. She attended the University of San Carlos for a degree in interior design.
On October 14, 2017, she was crowned Miss Silka Cebu 2017 at the Robinsons Galleria Cebu Activity Center in Cebu, Philippines.
On May 16, 2018, she placed first runner-up to Gabriella Carballo at the Miss Mandaue 2018 pageant at the Mandaue Cultural and Sports Complex in Mandaue, Cebu, Philippines.
On January 18, 2019, she was crowned Sinulog Festival Queen 2019 at the Cebu City Sports Center in Cebu City. She was the festival queen of the Sinulog contingent from Carcar City, Cebu. She is the 2nd Sinulog Festival Queen hailing from Carcar.
On April 28, 2019, Borromeo was crowned Reyna ng Aliwan 2019 at the Cultural Center of the Philippines Complex in Pasay, Metro Manila, Philippines. She later on relinquished the title due to conflict of interests.
On May 8, 2019, she represented Carcar, Cebu at the Miss Teen Philippines 2019 pageant and placed second runner-up to Nikki de Moura of Cagayan de Oro.
On October 26, 2019, Borromeo was crowned Miss Millennial Philippines 2019, a tourism beauty pageant segment of the Philippines' longest-running variety show, Eat Bulaga! at the Meralco Theater in Pasig, Metro Manila, Philippines.
On July 31, 2022, she represented Cebu at the Binibining Pilipinas 2022 pageant and was crowned Binibining Pilipinas International 2022, succeeding Hannah Arnold of Masbate.
Borromeo represented the Philippines at the Miss International 2023 competition on October 26, 2023, in Shibuya, Tokyo, Japan. She was placed 3rd Runner-Up to Andrea Rubio of Venezuela.
Bocaue Pagoda Festival

The Bocaue Pagoda Festival, also known as the Bocaue River Festival, is an annual religious celebration in Bocaue, Bulacan, Philippines. It is best known for its river procession dedicated to the Catholic relic, the Holy Cross of Wawa (Tagalog: Krus sa Wawa).
The Bocaue River Festival's devotion is connected to the Holy Cross of Wawa. Made of wood, it was found rushing through the Wawa section of the Bocaue River during a typhoon in 1850. Local legend says a drowning woman clung to the Cross and was saved, an event later deemed a miracle. The Cross was retrieved and enshrined in a riverside church; the timber of the object is believed to have come from an old, burnt-down church. A fluvial parade has been held since then as tribute to the relic.
In 1993, the large, ceremonial barge called the pagoda that carries the Cross sank due to overloading. The accident came to be known as the Bocaue Pagoda tragedy. The procession was scaled down until 2014 when a "grand pagoda" featured again in the festival. Celebrations were limited due to the COVID-19 pandemic, with the Cross borne by a government yacht instead.
The Bocaue River Festival is observed every first Sunday of July, in honor of the Holy Cross of Wawa. The Cross, enshrined at Saint Martin of Tours Parish Church, is considered miraculous by devotees.
The highlight is the fluvial procession with the pagoda as its centrepiece. The Cross itself, or a replica, is placed on top of the pagoda for this procession. A custom is the ligiran (from the word "surround"), where smaller boats encircle the pagoda. The Lutina or nine-day novena is also held, while the municipal government also hold other entertainment events as part of the festivities.
Since 2014, a mass is also said on the floating pagoda to pray for victims of the 1993 tragedy, the barge moored over the exact place in the river where the overloaded pagoda sank.
Plaza Mexico (Manila)

Plaza Mexico is a historic riverside square in Manila, Philippines, located at the west end of Magallanes Drive and Riverside Drive in Intramuros, bordering the Pasig River in the north. It is surrounded by the Aduana Building on the south, the Bureau of Immigration Building on the east and the ruins of the Bastión de Maestranza and Puerta de Almacenes on the west. The Pasig River Ferry has a station named Plaza Mexico located northeast of the square behind the Immigration building. The square was renamed Plaza Mexico in 1964 to commemorate the 4th centenary of the expedition of Miguel López de Legazpi and Andres de Urdaneta from New Spain (Mexico) and the historic Manila-Acapulco galleon trade relations between the two nations that lasted 250 years.
Located on this square is the monument to the IV Centenary of the Mexico–Philippines Maritime Expedition donated by the Mexican Secretary of The Navy Shipyards during the 1964 celebrations of the Year of Mexican-Philippine Friendship. On the other side of the square is a statue of Adolfo López Mateos, the President of Mexico who visited the city in 1962.
Until 1904, the area of Plaza Mexico contained the walls of the Baluarte de Santo Domingo, which enclosed the Aduana Building and the old Santo Domingo Church. That year, the American colonial government, seeing the need to develop and expand the Pasig River docks, decided to tear down its walls and open up this side of Intramuros. The Magallanes Monument, originally erected in 1848 in the centre of the esplanade called Paseo de Magallanes to honour the Portuguese navigator who had arrived on the country's islands while in search of the Maluku Islands, was transferred to this site fronting the Aduana Building. The monument was destroyed during World War II.
From 1962 to 1964, a series of cultural exchanges between the Philippines and Mexico was held to celebrate the Year of Mexican-Philippine Friendship. This resulted in the creation of several landmarks in the city dedicated to Mexico and the Philippines' long historical and cultural ties to the Latin American country. They include Plaza Mexico and its monuments, the statue of Mexican hero Miguel Hidalgo on Bonifacio Drive, and the renaming of Taft Avenue Extension in Pasay to Mexico Road.
Taipei Economic and Cultural Office in the Philippines

The Taipei Economic and Cultural Office in the Philippines (Chinese: 駐菲律賓臺北經濟文化辦事處; pinyin: Zhù fēilǜbīn táiběi jīngjì wénhuà bànshì chù) represents the interests of Taiwan in the Philippines, functioning as a de facto embassy in the absence of diplomatic relations. Its Philippine counterpart is the "Manila Economic and Cultural Office" in Taipei.
It was first established in 1975 as the Pacific Economic and Cultural Center, replacing the former Republic of China Embassy. In 1984, its staff acquired diplomatic privileges and immunity, as did those of its Philippine counterpart, then known as the Asian Exchange Center. It adopted its present name in December 1989.
Statue of Nelson Mandela, Cape Town City Hall

A Statue of Nelson Mandela was unveiled on 24 July 2018. It was placed on the balcony of Cape Town City Hall overlooking the Grand Parade, Cape Town, South Africa. Nelson Mandela was the first post-apartheid president of South Africa and received the Nobel Peace Prize in 1993
It was placed on exactly the same spot where Nelson Mandela made his first public speech after his release from prison on 11 February 1990.
The year was chosen to be part of the celebration of Nelson Mandela's birthday. He would have been 100 years old in 2018 if still alive. He was born on 18 July 1918
It was a joint initiative of The City of Cape Town and the Government of the Western Cape. The reason was to attract more tourists to the region. A public participation exercise was run in order to get input of the people of Cape Town
It was done by Patricia de Lille, Alan Winde and Helen Zille The unveiling was attended by guests from all over the world. It was one of Mrs. de Lille's last official duties as mayor of Cape Town. She was under investigation of her political party and her last day was 31 October 2018. Special guests were Archbishop Emeritus Desmond Tutu and Professor Njabulo Ndebele‚ chairman of the Nelson Mandela Foundation.
It is a human size statute. It is 1.95m tall. It's a slightly higher than Mandela's actual size (1.85m). It is done in bronze.
Dali Tambo’s company Koketso Growth obtain the tender and commissioned Xhanti Mpakama and Barry Jackson to make the statue. Mpakama's previous work includes Mandela Bust and Shaka. Jackson's prevouis work includes Louis van Mauritius and Johannes van der Kemp
Cape Town City decided that after the unveiling, a legacy exhibition centre will be erected in the City Hall. Audio-visual equipment, with interactive displays, together with interpretive panels will be facilitated in the City Hall. It will include people involved in the struggle for freedom, events that happened just prior to his release and the first democratic election. On 10 December 2021, it was completed and opened by Mayor Geordin Hill-Lewis.
On 11 January 2019, the day that celebrated the 29th anniversary of Mr Mandela's release, the statue was temporarily removed as a film company was shooting a movie on the parade. Cape Town City Council (under the authority of Mr D Plato, the mayor) gave permission. There was a public outcry about this removal. The statue is back in its place where it was originally commissioned.
Русские пироги

Ру́сские пироги́ — традиционные пироги русской кухни. Среди славян, наиболее разнообразны по видам, названиям и ритуальному использованию пироги у восточных, особенно у русских, у западных славян встречаются преимущественно со сладкой начинкой (словац. kolač, чеш. trnkáč, trnčák, tvarožňák, пол. ciasto, makowiec, в.-луж. tykanc), у южных — только из слоёного теста и часто жареные (болг. баница, тутманик, зелник, тиквеник, мазник, млин, корница, смидал, сербохорв. гибаница, тиквеник, бурек, баклава, словен. potica, štrukelj). Название *руrоgъ — общее для восточных и западных славян, однако у последних обозначает не печёное, а варёное изделие из теста с начинкой, то есть вареник или пельмень (рус. нижегород. пирог варёный). У русских «пирогом» называют также хлеб и лепёшку. Ритуальные функции пирога у славян во многом аналогичны функциям других видов обрядового хлеба, в частности, лепёшке, караваю, булочке, блинам, пряникам.
В русской кухне для пирогов используется несладкое тесто; обычно пирог имеет продолговатую форму. Кроме того, во время постов используют для теста постное масло (растительное).
Пирог

Пиро́г (от праслав. *руrоgъ — «праздничный хлеб», от ст.‑слав. пир — «свадьба», от пити — «пить [хмельное]») — праздничное (свадебное) обрядовое хлебобулочное изделие из теста с начинкой, которое выпекается или жарится. Начинка для пирогов может быть сладкой (ягоды, фрукты, творог, мак) или несладкой (рыба, мясной фарш, печень, картофель, грибы). Масса пирога от 0,5 кг и выше.
Рецепты пирогов есть практически в каждой национальной кухне. Существует большое количество различных рецептов пирогов. Тесто для пирогов может быть дрожжевым (сдобным или обычным), бисквитным или слоёным, разнообразных начинок и внешнего вида, пироги бывают открытые (ватрушка, шарлотка), закрытые (кулебяка, курник), полуоткрытыми (расстегай, эчпочмак) и слоёные (штрудель).
Некоторые пироги используются в обрядах (сватовство, поминки). На Руси пирог — символ домовитости.
Некоторые историки считают, что на Руси пироги появились намного раньше, чем в странах Европы. Доказательством этого являются записи немецкого учёного Адама Олеария. В книге «Описание путешествия Голштинского посольства в Московию и Персию» он рассказывает о традиционном блюде «пирог», которым принято встречать и потчевать гостей, что является проявлением гостеприимства и доброжелательности. На Руси была традиция, когда молодая жена выпекала мясной или рыбный пирог и угощала родственников мужа и гостей, чтобы доказать свои кулинарные способности.
Среди славян наиболее разнообразны по видам, названиям и ритуальному использованию пироги у восточных, особенно у русских, у западных славян встречаются преимущественно со сладкой начинкой (словац. kolač, чеш. trnkáč, trnčák, tvarožňák, пол. ciasto, makowiec, в.-луж. tykanc), у южных только из слоёного теста и часто жареные (болг. баница, тутманик, зелник, тиквеник, мазник, млин, корница, смидал, сербохорв. гибаница, тиквеник, бурек, баклава, словен. potica, štrukelj). Название *pirogъ — общее для восточных и западных славян, однако у последних обозначает не печёное, а варёное изделие из теста с начинкой, то есть вареник или пельмень (рус. нижегород. пирог варёный). У русских «пирогом» называют также хлеб и лепёшку. Ритуальные функции пирога у славян во многом аналогичны функциям других видов обрядового хлеба, в частности, лепёшке, караваю, булочке, блинам, пряникам.
В русской кухне для пирогов используется несладкое тесто; обычно пирог имеет продолговатую форму. Кроме того, во время постов используют для теста не сливочное масло, а постное (растительное).
Осетинские пироги

Осети́нские пиро́ги (осет. чъиритæ / къеретæ, ед. ч. чъири / къере) — традиционное блюдо осетинской кухни в виде плоских пирогов с различными видами несладких начинок (исключение — «детский» пирог со сладкой начинкой из вишни). Имеет круглую форму диаметром 30—40 см и толщину в 2 см. В традиционной культуре осетин пироги с основным видом начинок являются культовым блюдом, имея определённое ритуальное значение (имеется специальный вариант пирога треугольной формы с начинкой из молодого осетинского рассольного сыра (осет. ирон. æртæдзыхон / осет. дигор. сæфсæг — букв. «треугольный»)).
Хорошо сделанным в Осетии считается пирог с тонким слоем теста и обильной (хотя и не выпирающей наружу) начинкой. Пирог с толстым слоем теста считается признаком неопытности хозяйки.
История осетинских пирогов прослеживается в устном народном творчестве осетин, в особенности, в национальных вариантах нартовских сказаний. Традиционная осетинская кухня складывалась на протяжении последних тысячелетий, как под влиянием кочевого образа жизни древних предков осетин — скифов, сарматов и аланов, так и в условиях хозяйствования в горных условиях (начиная с эпохи раннего Средневековья).
В зависимости от начинки осетинский пирог имеет различные названия. Бо́льшая часть названий состоит из слова, обозначающего начинку, и суффикса, указывающего «на содержание чего-либо или обладание чем-либо» (осет. -джын / -гун).
Некоторые виды осетинских пирогов:
Большинство современных видов пирогов могли употребляться осетинами с древних времён, однако это не может относиться к пирогу с картофелем, т. к. эта культура начала массово культивироваться в горах Кавказа только в XIX веке, куда проникла из Центральной России вместе со своим названием (изначально — немецким).
С осетинским пирогом связан обряд три пирога (осет. æртæ чъирийы), совершаемый в большие религиозные, национальные или фамильные праздники. На стол подаются три пирога, которые по одной версии символизируют Бога, солнце (небо) и землю. На траурной трапезе отсутствует один пирог, который символизирует солнце, так как над усопшим не будет солнца.
В 1 кг настоящего и правильно приготовленного осетинского пирога 300 г теста и 700 г начинки.
В таблице ниже приведена калорийность ингредиентов в осетинском пироге:
Помимо кафе и ресторанов, осетинские пироги получили широкое распространение как сытная еда по доставке — в качестве альтернативы доставке пиццы или даже вместе с пиццей в меню одной пекарни. Пекарни с доставкой осетинских пирогов распространены не только в Осетии, но также и в различных городах России, Украины, других стран. Они давно переросли этап обслуживания местной осетинской диаспоры и рассчитаны на широкого потребителя — это выражается, в частности, в экспериментах с начинками ради расширения ассортимента.
Популяризация продуктового наименования «осетинские пироги», которым обозначаются различные виды кулинарной продукции, вызывает неоднозначную реакцию в Осетии. В частности, существует инициатива по включению осетинских пирогов (и связанного с ними комплекса традиций) в список объектов нематериального наследия ЮНЕСКО от России.
Яблочный пирог

Яблочный пирог — одна из самых распространённых разновидностей пирога, для начинения которого используются яблоки. Поскольку яблоки являются одним из самых доступных фруктов умеренной полосы, яблочный пирог является одним из основных десертных блюд кулинарии разных европейских народов, в том числе и русских. В Средние века печь яблочные пироги (или же пирожки) начинали обычно после созревания яблок, то есть к осени, яблочный пирог имел стойкую ассоциацию с праздником урожая и скорым наступлением осени. Ныне из-за широкой доступности яблок и наличия разнообразных способов их хранения, яблочный пирог можно готовить круглый год, в том числе и в регионах, где яблок никогда не было (но куда яблони были завезены уже в новое время — Северная и Южная Америка). Существует много разновидностей яблочного пирога. Для приготовления яблочного пирога можно использовать несколько видов теста: дрожжевое, песочное, слоёное, вытяжное. Поэтому в ингредиенты непременно входят яйца, сливочное масло и мука. Самые нежные и пышные яблочные пироги обычно получаются из дрожжевого теста. При этом яблочный пирог может быть открытым, полуоткрытым и закрытым. Один из самых простых рецептов яблочного пирога, получивший распространение в странах бывшего СССР — это шарлотка с яблоками. В США яблочный пирог является одним из национальных символов (в особенности штата Виргиния), хотя ныне он зачастую приготовляется на основе полуфабрикатных коржей.
Право называться «родиной» яблочного пирога оспаривается несколькими странами — это Россия, Америка, Англия и Франция. Каждая из этих стран владеет своим секретом приготовления пирога.
Яблочные пироги известны со времен Средневековья. В XIV веке пироги очень отличались от сегодняшних. Тогда в распоряжении поваров не было не только сахара, но и дрожжевого теста. Яблоки запекали в формах.
В 1390 году появилась поваренная книга, составленная из рецептов поваров английского короля Ричарда II. Так появился первый записанный рецепт яблочного пирога.
В западных странах яблочный пирог часто подается в à la mode, то есть увенчивается мороженым. В другом сервировочном стиле кусочек острого сыра чеддер помещается поверх или рядом с кусочком готового пирога. Яблочный пирог с чеддером популярен на американском Среднем Западе и в Новой Англии, особенно в Вермонте, где он считается государственным блюдом. На севере Англии часто используют сыр Венслидейл.
Курник (пирог)

Курник — русский пирог куполообразной формы с начинкой из курятины или индюшатины. Распространён в Южной России, особенно среди донского и кубанского казачества. Как пирог выпекался и в других регионах России.
Традиционно курник считался блюдом, которое подносили на праздничные мероприятия, например, на свадьбу или на Троицу. Свадебный курник делали больших размеров. Как правило, на свадьбу приготавливали два курника: один курник предназначался жениху, а другой — невесте. Пирог переламывали над головами свадебной пары. Обильное количество выпавших пшеничных зёрен сулило молодожёнам богатство.
По одной из версий, название блюда произошло от того, что курники часто набивали курицей. На севере курником называют небольшие пироги с рыбой. Также существует версия, что своим названием курник обязан выходящему, как бы «курящемуся», при приготовлении в верхнем отверстии пару.
Для приготовления курника можно использовать как сдобное, так и пресное тесто (также используют пресное слоёное тесто). Обычно из одного вида готовят блинчики, разделяющие начинку, а другое тесто предназначается для изготовления шапки пирога.
В традиционном курнике часто в качестве начинки употребляется каша, особенно гречневая, а также яйцо с жареным луком. Начинкой могли служить такие продукты, как грибы, ягоды, квашеная капуста, различные виды мяса. Правильно приготовленным считается курник с большим количеством начинок.
В Сибири и Удмуртии курник готовят из слоя лука (обязательно самый нижний), слоя картошки и курицы со специями. Лук нельзя посыпать сахаром. Пергаментную бумагу при выпекании обычно не используют, а сыплют на курник немного муки.
Баскский пирог

Баскский пирог (фр. gâteau basque, баскский язык: etxeko bixkotxa, «домашний пирог») — традиционный десерт баскской кухни, более характерен для французской части Басконии. Пирог обычно наполнен джемом или конфитюром из черешни, вишни, и/или заварным кремом.
Обычно баскский пирог состоит из песочного теста (в данном случае разновидности pâte sablée, а не pâte brisée) с начинкой из джема из черешни, вишни, миндального или ванильного заварного крема.
Тип используемого теста может немного отличаться. Если масло нагреть перед смешиванием с мукой, тесто будет называться pâte sucrée. Если оставить холодным, процесс замеса потребует больше усилий, и тесто называется pâte sablée (оно более рассыпчатое). Получающиеся текстуры немного отличаются, но в основном для опытных гурманов. Используемая мука представляет собой муку из мягкой пшеницы с небольшим содержанием минералов (то есть рафинированную муку, обычную муку для выпечки/пирогов). Пропорция используемого сахара также варьируется. Получается мягкое песочное тесто, наполненное миндальным кремом, также называемым франжипаном, которое перед выпечкой смазывают яйцом.
Тесто делят пополам и раскатывают два коржа, один служит основанием, а другим закрывают начинку.
Традиционно сверху торта наносят баскский крест, если он наполнен джемом, или используют штриховку сверху, если он наполнен кремом .
Истоки баскского пирога тесно связаны с городом Камбо-ле-Бен, земля Лабурдан. Возможно, в XVIII веке его изначально готовили из хлеба и называли bistochak. Рыбаки брали его в море. Известно, что уже в первой половине XIX века местный кондитер Марианна Иригойен из Камбо продавала свои баскские пироги на рынке в Байонне.
Более поздние версии пирога были приправлены ромом, привезенным во Францию басками из Вест-Индии.
Фестиваль Fête du Gâteau Basque проводится каждый год в Камбо-ле-Бен.
Eguzkia («солнце» по-баскски), ассоциация по продвижению баскского пирога, была основана во Франции в 1994 году .
В коммуне Сар есть музей Le musée du Gâteau Basque, посвященный пирогу.
Шотландская кухня

Шотландская кухня (англ. Scottish cuisine, скотс Scots cuisine, гэльск. Biadh na h-Alba) — национальная кухня независимого королевства Северной Европы, входящего в состав Великобритании.
Местная кухня сформировалась из кулинарных традиций кельтских народностей с дальнейшим заметным влиянием многих северо- и западноевропейских кухонь, особенно французской и английской.
Кухня основной массы населения (исключая привычки высшего сословия, которые почти полностью заимствованы из чужих, более модных раньше традиций) опирается на древние шотландские земледельческие обычаи, семейные рецепты и национальные способы производства (соление, копчение). Плодородные земли, богатое море и своеобразный климат позволили появиться на столах шотландцев множеству продуктов и блюд, известных сегодня всему миру: баранине, рыбе, овощам и другим.
Самобытность шотландской кухни создают не сами продукты, так как они и их аналоги широко встречаются в кухнях соседних стран, а именно определённые их сочетания, тщательно соблюдаемые традиции приготовления, состав, скрупулёзность процесса готовки, особенности употребления и даже приурочивание определённого вида меню к конкретному времени, датам или событиям.
Питание шотландцев достаточно разнообразное. Густые наваристые супы и похлёбки по консистенции напоминают гуляш. Часто в них кладут практически все «подручные» продукты: от овощей, круп и мяса до рыбы и зелени.
Популярные супы:
Традиционным вторым блюдом всех регионов Шотландии является своеобразный гуляш — приготовляемое изначально на открытом огне блюдо из долго тушащихся в воде мяса, птицы, овощей и крупы. Также птицу (курятину, дичь) и мясо (в основном, баранину, говядину и оленину) здесь принято коптить или тушить в пиве (эле), а рыбу и морепродукты — отваривать или запекать. На гарнир используются густые горячие каши (особенно популярны всяческие вариации овсянки) и отварные овощи (репа, брюква, картофель, морковь, лук, горошек), которые часто затем смешивают и запекают под крышкой. Очень популярен хлеб домашней выпечки.
Популярные гарниры:
Популярные вторые блюда:
В Шотландии горячий чай считается национальным напитком, который обычно подают в сопровождении разнообразных сладостей (печенье, блины, овсяные лепёшки, кексы, джемы, мармелады), а также копчёностей. Такой «большой чай» обычно устраивают поздно вечером, в отличие от английского послеполуденного чаепития. Сегодня в чай могут добавлять ароматные травы или фруктовые добавки. Из выпечки на весь мир славятся здешние пироги с ягодами, а также имбирное, песочное и овсяное печенье (Шотландия считается родиной последнего). На праздники здесь готовят выпечку — сконы, а также кексы с миндалём и изюмом (кексы Данди). Однако самым популярным местным десертом является «кранахан» — смесь обжаренных овсяных хлопьев, свежих ягод, мёда и взбитых сливок.
Самым популярным спиртным напитком королевства является знаменитый шотландский виски, а также всевозможные ликёры на его основе. Во многих деревнях готовят домашние вина и пиво.
Кокурки

Коку́рки — русская выпечка наподобие булочек или крендельков. Вероятно, от «кокур» — грош, мелкая монета.
Имели обрядовое значение, их пекли на Рождество и святки, угощали колядующих.
В различных регионах были свои рецепты кокурок. В Челябинске, это сдобный хлебец для детей; в Терской области — это небольшой хлебец, замешенный на арбузном меду (медовик); у пермяков — небольшой калачик из белого кислого теста; также — сдобный колобок из пресного теста. Особенно популярна такая выпечка была на берегах Волги. Готовились волжские кокурки в виде колобка из ржаного бездрожжевого теста на сметане с варёным яйцом внутри, именно так их определяет «Толковый словарь» Владимира Даля.
Кокурки пекли круглый год, их удобно было брать с собой в дорогу или на работу в поле из-за того, что они не черствели несколько дней.
Упоминаются у многих русских писателей. В частности, Н. В. Гоголь в «Мёртвых душах» пишет: