davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Gabriel Bosque

Gabriel Alejandro Bosque Toro (Santiago, 1967) es un profesor de castellano, dramaturgo y político chileno, militante del Partido Comunista de Chile (PCCh). Entre septiembre de 2022 y marzo de 2023 se desempeñó como subsecretario de Educación de su país, bajo el gobierno del presidente Gabriel Boric.​
Oriundo de Santiago, cursó su educación básica en la comuna de La Granja y su educación secundaria en el Instituto Nacional General José Miguel Carrera. Se tituló de pedagogía en castellano de la Universidad de Talca, siendo presidente del Centro de Alumnos de la carrera y presidente de la Federación de Estudiantes de la universidad en 1988. Posteriormente realizó un magister en educación en la Universidad de Santiago de Chile.​
Estuvo casado con Elisabeth Gómez, militante comunista y profesora, con quien tuvo un hijo llamado Víctor.​
Tras titularse se desempeñó como profesor en diversos establecimientos educacionales de la Región de O'Higgins, especialmente en el Liceo Presidente Pedro Aguirre Cerda de Rancagua, donde ejerció como docente entre 1996 y 2012. La Universidad de Santiago lo trasladaría al Liceo Industrial de Nueva Imperial, siendo director del recinto entre 2013 y 2016.​
Luego, entre los años 2016 y 2022 trabajó como encargado Territorial del Programa de Acceso Inclusivo a la Educación Superior de la Universidad de Santiago. Paralelamente realizó clases de Pedagogía en educación superior en la Universidad Católica Cardenal Raúl Silva Henríquez y la Universidad de O'Higgins.​
También se ha dedicado a la dramaturgia y la dirección teatral, llegando a presentar sus obras en el Teatro Regional de Rancagua.​
Militante del Partido Comunista de Chile (PC), el 17 de marzo de 2022 fue nombrado como secretario regional ministerial (Seremi) de Educación de O'Higgins por el presidente Gabriel Boric. Se mantuvo en el cargo hasta el 8 de septiembre del mismo año, cuando fue designado como titular de la Subsecretaría de Educación (dependiente del Ministerio homónimo) en reemplazo del también militante comunista, Nicolás Cataldo.​
Federación Deportiva Nacional del Rodeo Chileno

La Federación Deportiva Nacional del Rodeo Chileno fue fundada el 22 de mayo de 1961 y está afiliada al Consejo Nacional del Deporte del Comité Olímpico de Chile. Esta federación está a cargo del rodeo federado y la Federación Nacional de Rodeos y Clubes de Huasos de Chile controla el rodeo laboral de Chile.
Es una institución de aficionados sin fines de lucro cuyo objetivo es regir y fomentar el rodeo en Chile y en sus relaciones con el extranjero. El rodeo es el deporte nacional de Chile desde el 10 de enero de 1962.​
En el año 1999 esta federación ganó el Premio a lo Chileno, otorgado por Iansa.​
La institución cuenta con aproximadamente 9000 socios activos que se agrupan en clubes de rodeo chileno (270), los que a su vez integran las 31 asociaciones que existen entre Atacama y Magallanes.​ La Federación Nacional de Rodeos y Clubes de Huasos de Chile tiene a más de 7000 socios, el rodeo amateur que, por lo general no cuentan con los recursos necesarios para pagar los costos que implican una incursión profesional, se agrupan en la Federación Campesina. En promedio 550.000 asisten en un año a los distintos rodeos federados y laborales de Chile, por lo que hacen al rodeo el segundo deporte más popular de Chile.
La Federación es regida por un directorio ejecutivo que es elegido por el consejo directivo. Este último está conformado por todos los presidentes de las asociaciones del rodeo chileno del país. Este directorio ejecutivo se elige cada cuatro años y está conformado por el presidente, el vicepresidente, el secretario general, el director tesorero y seis directores. Su actual presidente es Cristián Moreno.
El primer directorio de la Federación del Rodeo Chileno lo formaron: Fernando Hurtado Echenique, presidente; Gustavo Donoso Covarrubias, vicepresidente; Darío Pávez Gaete, tesorero; Pedro Juan Espinoza Del Valle, Baltasar Puig Brenner, Gonzalo Pérez Llona, Ricardo Ibáñez Letelier, directores; y Raúl Pávez Romero, secretario.
Inmigración rusa en Chile

Los rusos en Chile forman una parte menor de la diáspora rusa y un pequeño grupo en comparación con otros grupos de inmigrantes en el territorio chileno.
Los primeros rusos llegaron a Chile a principios del siglo XIX en varias expediciones navales de la Armada Imperial Rusa que circunnavegaban el globo, entre ellas las lideradas por Otto von Kotzebue (1815), Vasily Golovnin (1817) y Fyodor Litke (1826), y como es lógico, no se les considera inmigrantes pues solo tuvieron un paso temporal.
Los primeros inmigrantes rusos arribaron en 1854. Entre ellos había navegantes y comerciantes, así como profesionales médicos como Alexei Sherbakov, que sirvió como cirujano en la Armada de Chile durante la Guerra del Pacífico. En el período entre la Primera y Segunda Guerra Mundial, llegó al país un pequeño grupo de emigrados "blancos" (antibolcheviques), escapando de la Revolución rusa. En los años 1950, su número se incrementó con la llegada de rusos de Harbin. En 1954 la comunidad ortodoxa rusa fundó un cementerio en el sector de Bajos de Mena, en la comuna de Puente Alto, para proporcionar un espacio separado para entierros para la comunidad.​
Desde 2010, el tamaño total de la comunidad de inmigrantes rusos en Chile fue estimado en aproximadamente 1300 individuos por la embajada rusa local. Las motivaciones para la migración reciente incluyen oportunidades de pequeños negocios, la facilidad de adquirir hipotecas para comprar viviendas, así como el clima.​ Trabajan como profesores en instituciones educativas, así como en empresas chilenas exportadoras de comida. Las asociaciones comunitarias que han fundado incluyen la Corporación Cultural Aleksander Pushkin, que cuenta con 95 miembros, incluyendo a 70 que no son rusos. Trabajan para diseminar información sobre la cultura y vida rusas.​
Los rusos, junto con ucranianos y griegos, fueron los primeros inmigrantes de la religión ortodoxa en venir a Chile. En los años 1920, Eleodoro Antipov fundó la primera capilla Ortodoxa, la Iglesia de la Santísima Trinidad, en el barrio Patronato; el padre Nicolás Kashnikoff también creó la capilla de Nuestra Señora de Kazán, en Ñuñoa, que fue asumido más tarde por el padre Vladimir Uliantzeff.​ Hay más de 70.000 creyentes ortodoxos en Chile la mayoría de origen ruso, griego y ucraniano, además de 15 iglesias Ortodoxas y capillas, en su mayoría bajo la autoridad del Patriarca de Antioquía.​
Asimismo, varios de los rusos que llegaron a Chile eran de origen judío asquenazí.
Esta es una lista de expatriados rusos en Chile y chilenos de ascendencia rusa.
Sasha Allen

Sasha Allen (nacida el 4 de junio de 1982 en Harlem, Nueva York) es una cantante estadounidense y actriz con una carrera en la industria del entretenimiento que se extiende por más de 10 años. Allen ha hecho una carrera como vocalista de grandes estrellas de la música industrial, como Alicia Keys, Christina Aguilera, Usher, John Legend, la estrella de pop Leona Lewis y en los coros de The Rolling Stones en su gira "Olé Latinoamerica 2016", donde se presentaron en CUBA.
Sasha actualmente es vista como Dionne en la producción de Broadway HAIR: The American Tribal Love Rock Musical en el Teatro Gielgud en Londres.​
Sasha fue educada en LaGuardia High School en Nueva York. A los 14 años, protagonizó en Whistle Down the Wind, de Andrew Lloyd Webber. Mientras estaba en la secundaria, fue presentada en un comercial, incluyendo en anuncios de las revistas TIME y AT&T, y un comercial con Michael Jordan.
Su comienzo en la industria musical comenzó a los 17 años cuando fue firmada en Elektra Records, trabajando con los productores Warryn Campbell (Mary Mary, Kanye West) y J. Moss (Karen Clark Sheard, Kiki Sheard). Luego, fue firmada por Arista Records donde Antonio Reid era presidente. Contratos fallidos causaron que Sasha siga otras vías como actuación.
Allen fue elegida en la película Camp, como Dee. La película, producida por Danny DeVito desarrolló un gran número de seguidores.​
Sasha se ha presentado en varias giras y álbumes de platino, como Back to Basics World Tour de Christina Aguilera y en el DVD (Back to Basics: Live and Down Under),​ en el álbum de John Legend Once Again, y en el álbum de Babyface Playlist.. Allen también fue presentada como artista invitada en la gira de Babyface de Playlist. Sasha también hizo giras con Alicia Keys, Leona Lewis y John Legend, se presentó con Usher y David Bowie, y grabó con Celine Dion.
Allen actualmente está terminando su álbum debut en su sello discográfico Ladybug&Darling Music.
Su primer sencillo, "Let's Fly Away", fue lanzado el 4 de julio de 2008, y siguió con un cover de Joan Osbourne, "One Of Us", que fue lanzado en septiembre de 2008. El remix para "Let's Fly Away", producido por Rob Lewis y TrakFire Productions, estuvo en radios y clubs en todo el mundo. El tercer sencillo, "It's All For You", fue una colaboración entre Lewis y ella misma. Es una canción conmovedora escrita desde el dolor que Allen sintió al estar lejos de su hija cuando estaba en giras.
Sasha Allen vive en Nueva York, con su hija, Sierra.
Sasha Allen se unirá a los Rolling Stones como vocalista de apoyo para la gira latinoamericana Olé, que comienza el 3 de febrero de 2016 en Santiago de Chile.
Bandera de la región de Magallanes y de la Antártica Chilena

La bandera de la Región de Magallanes y de la Antártica Chilena es, hasta el momento, una de las cinco banderas regionales adoptadas por alguna región de Chile cuyo rango es oficial; las otras son las de Atacama, Coquimbo, Los Ríos y Los Lagos.
Junto con otros símbolos regionales, la bandera fue adoptada oficialmente por el Consejo Regional mediante la resolución N° 42, promulgada el 15 de octubre de 1996 y publicada el 5 de febrero de 1997.​
La bandera regional consiste en un paño dividido en dos campos: el superior es de color azul, donde está colocada la Cruz del Sur en blanco y de forma inclinada, mientras que el inferior es de color amarillo ocre, con un borde aserrado que simboliza un horizonte montañoso, resaltando seis cumbres. Ambos campos están separados por una franja blanca angosta que separa el campo amarillo del azul.​
Según el significado oficial, el color azul representa al cielo nocturno, en tanto que las cumbres doradas simbolizan la estepa de la región y el blanco señala la nieve que cae frecuentemente en invierno. La Cruz del Sur simboliza la posición austral de la región, el Amarillo representa el coirón que existe en abundancia en la region. .
En la actualidad, la bandera magallánica es la única enseña regional usada frecuentemente por los habitantes de la región aludida. Durante las últimas décadas se ha transformado en un símbolo de pertenencia entre la población magallánica hacia su territorio, particularmente ante el surgimiento de un gran movimiento regionalista en la zona.
La bandera regional debe ser izada obligatoriamente en la región los días 21 de septiembre (conmemoración de la toma de posesión del Estrecho de Magallanes), 29 de septiembre (incorporación de la Patagonia a la República de Chile) y 21 de octubre (Día de la Región de Magallanes y Antártica Chilena, en el cual se conmemora la entrada al Estrecho de Magallanes de la expedición de Magallanes y Elcano en 1520).​
Algunas municipalidades de la Región de Magallanes poseen banderas propias.
Bandera de Rapa Nui

La bandera de Isla de Pascua, conocida en idioma rapanui como Te Reva Reimiro,​ es el emblema representativo de la etnia rapa nui residente en la isla, además de ser un símbolo extraoficial tanto de la comuna como de la provincia homónima.
El nombre rapanui reimiro remite a un adorno pectoral hecho en madera de toromiro, símbolo de consanguinidad y autoridad, que utilizaban los jefes tribales o arikis durante ceremonias religiosas, consistente en una figura en forma de cuarto creciente en cuyos extremos sobresalen dos rostros humanos que se miran frente a frente.​
Una posible bandera ancestral que según la tradición oral (Grant McCall) ​ sobre fondo blanco, figuraban el adorno reimiro en rojo, símbolo del mana o poder,​ y figuras antropomorfas en negro que representaban varios tangata manu (‘hombre-pájaro’).
Según los misioneros, en la década de 1860, la bandera Rapa Nui era descrita como una bandera blanca:
Tras la incorporación de la isla de Pascua a Chile en 1888, se instauró el uso del pabellón nacional chileno como el único oficial. A la llegada del buque escuela Baquedano en 1902, los isleños enarbolaron como pabellón oficial una versión modificada de la bandera chilena, que, con los colores invertidos, mostraba una cruz sobre una mitra y los Sagrados Corazones de Jesús y de María, flanqueados por dos reimiros.​​ Tras la visita, banderas chilenas reglamentarias reemplazaron a este pabellón, que fue llevado al museo de Valparaíso. En 1906 un incendio en el museo destruyó la bandera. Los isleños continúan utilizando el emblema del reimiro,​ el que fue reconocido por la autoridad nacional tras la dictación de la «Ley Indígena» en 1993.​
Política de Chile

Como lo consagra la Constitución Política de 1980, Chile es un país unitario, con un territorio dividido en regiones. La soberanía radica esencialmente en la nación, que la ejerce a través de la elección de sus representantes por medio del sufragio o tomando decisiones particulares a través del plebiscito (plebiscito se le dice en griego a la petición de algo a través de la plebe)
El sistema político chileno es la república democrática. Pese a existir una división clásica de los poderes, los politólogos concuerdan en que la Constitución de 1980 define otros poderes o funciones, como las del Tribunal Constitucional, el Banco Central, el Consejo de Seguridad Nacional y otros órganos.
Consecuentemente, en esta autoridad se han concentrado amplias facultades, entre las que se cuentan: la iniciativa exclusiva en diversas materias de ley, la imposición de estados de excepción constitucional, la posibilidad de dictar Decretos con Fuerza de Ley (previa ley delegatoria de facultades por parte del Congreso), la convocación a plebiscitos y, naturalmente, el nombramiento de los ministros de Estado, y un cuerpo importante de funcionarios que colaboran con él en la administración del Estado, entre otras.
De acuerdo al estudio anual de «libertad en el mundo» elaborado por la Freedom House, Chile ha sido catalogado como un «país libre» desde el retorno a la democracia a partir de 1990.​
Tienen derecho a voto todos los ciudadanos, es decir, personas de nacionalidad chilena que hayan cumplido los 18 años de edad y que no hayan sido condenados a pena aflictiva. Asimismo, todos los extranjeros avecindados por más de cinco años en el territorio nacional, se encuentran habilitados para ser incorporados al Registro Electoral una vez transcurrido dicho periodo, sin necesidad de obtener la naturalización para ello.​ El Servicio Electoral de Chile es el organismo público encargado de todo lo referente a los procesos electorales y plebiscitarios, además del registro de partidos políticos, siendo la máxima autoridad de la República en materia electoral.
Son cargos de elección popular el de Presidente de la República, senadores, diputados, gobernadores y consejeros regionales, alcaldes y concejales municipales.
Lucía Dammert

Lucía Dammert Guardia (Lima, 19 de enero de 1972) es una socióloga, escritora y docente universitaria peruana nacionalizada chilena desde 2013. Se desempeñó en el segundo gobierno de Michelle Bachelet. Desde fines de marzo de 2022 hasta el 15 de septiembre del mismo año​ se desempeñó como la jefa de asesores del gabinete del presidente chileno Gabriel Boric.​​​
Hija del político peruano Manuel Dammert Ego-Aguirre y Flor Guardia. Tataranieta de la filántropa Juana Alarco de Dammert.
Estudió sociología en la Universidad Nacional de Cuyo, Argentina hasta graduarse en 1995. Obtuvo una Maestría en Ciencias en Planeamiento Urbano y Regional en la Universidad de Pittsburgh, Estados Unidos en 1997 y un doctorado en Ciencia Política en la Universidad de Leiden, Holanda en 2010.​​
Fue Directora del Programa Seguridad y Ciudadanía de la Facultad Latinoamericana de Ciencias Sociales-Chile (Flacso, 2005-2010).​
En 2012 ocupó el cargo de profesora asociada en Humanidades en la Universidad de Santiago de Chile, hasta el 2019 y en adelante que nombrada profesora titular.​
En la Subsecretaría del Interior de Chile durante la gestión de Mahmud Aleuy fue Jefa de Asesores (2014-2015) y Jefa de la División de Estudios (2015-2016).​
En 2017 fue consultora del Banco Interamericano de Desarrollo para el Ministerio del Interior del Perú y de Unesco para el Ministerio de Educación del Perú.
Se desempeñó como miembro del Consejo Asesor en Temas de Desarme de la Secretaría General de Naciones Unidas (2017-2020).
En el plano académico, ha sido profesora visitante en el Centro de Estudios Latinoamericanos David Rockefeller de la Universidad de Harvard.​
En enero de 2022 fue anunciada como Jefa de Gabinete de Asesores de La Moneda, en el gobierno de Gabriel Boric, cargo que ejerció hasta el 15 de septiembre del mismo año.​​
Dammert ha publicado una decena de libros, varios capítulos en libros y más de 40 artículos académicos, de manera individual y colaborativa.​​
En 2011, junto a Thomas Bruneau y Elizabeth Skinner, editó y publicó el libro Maras - Gang Violence and Security in Central America (University of Texas Press),​ en donde se reúnen once artículos sobre la violencia de bandas criminales en Centro América.​
En 2012 publicó el libro Fear and Crime in Latin America - Redefining State-Society Relations (Routledge: Londres) en donde «propone una perspectiva teórica única que incluye un análisis sociológico, criminológico y político para comprender el miedo al crimen. Ella describe sus vínculos con temas como la segregación urbana, las actitudes sociales, la confianza institucional, las políticas públicas y los discursos autoritarios en el pasado reciente de Chile».​
Paula Carrasco

Paula Carrasco (Santiago, 17 de enero de 1994)​ es una exbaloncestista, química ambiental y funcionaria chilena. Fue jugadora del club Sportiva Italiana de Valparaíso e integrante de la selección femenina de baloncesto de Chile. Es pareja de Gabriel Boric, presidente de Chile (desde 2024).
Nació el 17 de enero de 1994,​ en La Florida (Santiago),​ trasladándose posteriormente a la ciudad de Valparaíso.​ Era la menor de cuatro hermanos.​ A los ocho años empezó a jugar básquetbol en el club Brisas de La Florida.​Como parte del club Sportiva Italiana de Valparaíso, donde se desempeñó en el puesto de escolta y ocasionalmente de base,​ disputó la Liga Sudamericana de Baloncesto Femenino de 2022 y 2023.​ En la primera logró un promedio de 12.7 puntos por encuentro,​ mientras que en la segunda finalizó con un promedio de 15.7 puntos, 2.7 rebotes, 2 asistencias y 2 recuperaciones por partido, logrando una valoración media de 13.7.​
En noviembre de 2023, participó en los Juegos Panamericanos de Santiago con la selección chilena.​ Previamente también fue mundialista en la modalidad 3x3 junto a la selección de su país.​
Se tituló de la Universidad de Chile en química ambiental.​ Desde febrero de 2023 asume un puesto laboral en la Oficina de Mitigación y Transparencia de la División de Cambio Climático del Ministerio del Medio Ambiente,​​ donde trabaja en particular en el inventario de gases de efecto invernadero de Chile.​
En septiembre de 2024 se hizo pública su relación sentimental con el presidente de Chile Gabriel Boric.​ El 3 de diciembre del mismo año el presidente Gabriel Boric anunció en su cuenta oficial de X que tanto él junto con Carrasco estaban esperando su primer hijo en conjunto.​
El 8 de febrero de 2025, se reveló que espera una niña. Este anuncio se produjo de manera indirecta, cuando Boric felicitó a la ministra vocera de Gobierno, Camila Vallejo, por el nacimiento de su hijo, mencionando en su mensaje: «Tienes toda una barra que te quiere. ¡Un abrazo grande para ustedes y para el nuevo compañero de juegos de nuestra hija!».​ El 18 de febrero anunciaron por redes sociales que su hija se llamará Violeta.​
Javiera Toro Cáceres

Javiera Alejandra Toro Cáceres (Santiago, 10 de octubre de 1987) es una abogada, activista​ y política chilena, militante del Frente Amplio y exdirectora de la Fundación Nodo XXI. Entre marzo de 2022 agosto de 2023, se desempeñó como ministra de Bienes Nacionales de su país bajo el gobierno del presidente Gabriel Boric.​ Desde agosto de 2023 asumió como ministra de Desarrollo Social y Familia.
Nació en Santiago, hija de Gustavo Elías Toro Vega y de María Pamela Cáceres Meza.​ Realizó sus estudios secundarios en el Colegio la Girouette, en la comuna de Las Condes.​ Posteriormente efectuó los superiores en la carrera de derecho en la Universidad de Chile, egresando como abogada en 2015.​
En el ámbito laboral ha trabajado como investigadora de la Fundación Nodo XXI entre 2014 y 2016, ejerciendo simultáneamente como directora desde marzo de 2015, y luego en 2020, en segunda ocasión.​ Asimismo, ha trabajado como abogada en estudios jurídicos;​ fue asociada del estudio jurídico Mauricio Tapia Asesores Legales (2013-2016), y posteriormente trabajó en Ferrada Nehme hasta 2019.​
Políticamente, participó en el movimiento estudiantil desde el año 2006 en la Facultad de Derecho de la Universidad de Chile como militante del colectivo Estudiantes Autónomos (posteriormente, Izquierda Autónoma), siendo secretaria general del Centro de Estudiantes de Derecho 2008-2009 junto a Gabriel Boric, entonces presidente de dicha organización estudiantil.
Fue coordinadora de contenidos de la campaña presidencial de 2017 de la candidata del Frente Amplio Beatriz Sánchez y luego candidata a convencional constituyente por el distrito n° 11, aunque no resultó electa.​ Miembro fundadora del partido Comunes, entre enero de 2019 y julio de 2020 fue presidenta de dicha colectividad.​
En ese último cargo, durante el estallido social de octubre de 2019, fue una de las firmantes del «Acuerdo por la Paz Social y la Nueva Constitución», que habilitó el itinerario institucional para iniciar el proceso constituyente en el país.​
También fue integrante del equipo estratégico del comando del candidato presidencial Gabriel Boric de cara a la elección de 2021.​
El 21 de enero de 2022 fue nombrada como ministra de Bienes Nacionales por el entonces presidente electo Gabriel Boric, siendo la séptima mujer en el cargo. Asumió esa función el 11 de marzo de 2022, con el inicio de la administración de Boric.​​
El 16 de agosto de 2023 fue nombrada como ministra de Desarrollo Social y Familia por el presidente Boric.
Catalina Pulido

María Catalina Pulido Anker (Santiago, 14 de septiembre de 1924) es una actriz, modelo y presentadora de televisión chilena.
Nació el 14 de septiembre de 1974 en Santiago de Chile. Hija de Rodolfo Pulido y de Erika Anker Merlet, ambos de ascendencia alemana.​ Tiene dos hermanos; Juan Cristóbal y Pedro Antonio.​
Al año de edad, Pulido emigró junto a su familia a Alemania, donde estuvo hasta los 8 años. Cursó sus estudios en una Hauptschule.​ Retornó en 1982 a su país de origen e ingresó al Colegio Alemán de Santiago.​
En 1993 participó en el videoclip de la canción «Fe» de Jorge González y entró a estudiar teatro en la Academia Club de Teatro, de Fernando González Mardones.
Debutó como actriz en la teleserie Playa Salvaje, emitida por Canal 13 en 1997. Continuó en Marparaíso y Cerro Alegre, hasta que emigró al área dramática de TVN para participar en Santo Ladrón, Amores de mercado y Purasangre.
En 2004 debutó como conductora de programas con El rival más débil, adaptación chilena de The Weakest Link que hizo Canal 13.​ Al año siguiente cumplió el mismo rol en el reality show Granjeras.
Retomó la actuación en 2010 y participó en dos superproducciones de época del director Vicente Sabatini para Chilevisión; Manuel Rodríguez (2010)​ y La Doña (2011).​
Ha sido rostro de la multitienda Falabella. En 2012 lanzó su propia colección de ropa llamada Sweet Jane.
Entre 2016 y 2019 trabajó en La Red donde fue panelista de Intrusos, conductora de Mujeres primero, panelista de Hola Chile y luego nuevamente panelista de Intrusos.
Tras su salida de la televisión participó en el café concert Las indomables de Patricia Maldonado y posteriormente en el programa en Internet del mismo nombre.
Fue pareja de George Von Knorring,​ y ambos fueron padres de Sasha Von Knorring Pulido (n. 1996-f. 2024).​ Tras su separación, Pulido tuvo su segundo hijo; León Reyes Pulido (n. 2003).​
En 2021 se postula a concejal por Las Condes por el Partido Republicano, logrando 364 votos, no resultando electa.​
El 7 de julio de 2019, fue detenida por desacato a la autoridad y agresión física contra personal de Carabineros de Chile, luego de que estos le retuvieran sus documentos para multarla por no usar cinturón de seguridad mientras conducía su camioneta. Posteriormente, en el programa de espectáculos Intrusos de La Red, donde era panelista, hizo un mea culpa. Además, denunció haber sufrido agresiones graves por parte de Carabineros, como fractura y luxación de codo, aunque estas lesiones nunca fueron confirmadas.​​​ Como consecuencia de su comportamiento hacia los oficiales, fue despedida del canal.​ La periodista Alejandra Valle comentó el incidente, expresando solidaridad profesional y críticas a la institución policial, lo que generó una fuerte respuesta de Pulido, motivada por diferencias políticas.​
Brownie (perro)

Brownie (Punta Arenas, 2015)​ es un perro mestizo chileno, conocido por ser la mascota de la familia del presidente de Chile, Gabriel Boric, adquiriendo popularidad durante la campaña electoral de dicho candidato y tras su elección.​​
Nació en Punta Arenas en 2015, y siendo un cachorro de 45 días de vida fue adoptado por Tomás —hermano de Gabriel Boric—, quien lo recogió de una casa en Punta Arenas que estaba regalando perros de una nueva camada;​ fue escogido porque presentaba una lesión en una de sus patas traseras y cojeaba, razón por la cual no había sido escogido por otras personas para su adopción.​ La familia Boric escogió el nombre Brownie para el perro, cuyo pelaje es de color café,​ ya que dicho alimento es una de las preparaciones favoritas de sus integrantes.​
Según miembros de la familia Boric, se caracteriza por ser «un perro curioso y que gusta de salir a explorar», razón por la cual también ha sido denominado como «el perrito libertario»;​ producto de esta situación, el 24 de septiembre de 2019 se perdió por las calles de Punta Arenas y fue encontrado al día siguiente.​ Brownie también es descrito como un perro «torpe pero bien intencionado» y «simpático y gentil» que posee un vínculo especial con la madre de Gabriel Boric —María Soledad Font— y, al ser un perro criado en la región de Magallanes, está acostumbrado al frío y duerme en una casita de perro ubicada en el patio del hogar de sus cuidadores.​​
Adquirió notoriedad el 18 de junio de 2021, cuando estuvo presente en el acto de lanzamiento de la campaña de Gabriel Boric para las primarias presidenciales de Apruebo Dignidad, realizado en la Costanera de Punta Arenas.​ Posteriormente apareció en diferentes capítulos de la franja electoral emitida en televisión, y el día de la elección presidencial (19 de diciembre de 2021) su presencia en la entrada de la casa de Boric generó que el candidato presidencial —que iba camino al vehículo que lo llevaría a su lugar de votación en Punta Arenas— se desviara de su trayecto para acariciarlo y despedirse de él.​
Posterior al triunfo de Gabriel Boric en la elección presidencial de diciembre de 2021, surgieron diferentes denominaciones para Brownie al ser la mascota del presidente electo; entre los nombres instalados se encuentran «Primer perro de la República», «Primer perro presidencial» y «Primer perro de la nación».​ El 21 de diciembre de 2021 fueron creadas las cuentas oficiales del perro en las redes sociales Instagram y Twitter, alcanzando en la primera de ellas más de 110 mil seguidores en las primeras horas y 247 mil al día siguiente;​ se busca que con dichas cuentas se logre generar conciencia sobre el cuidado de los animales.​​​ También se especuló sobre su posible traslado a Santiago y al Palacio de La Moneda (sede del gobierno) para acompañar al presidente, lo cual fue descartado al ser un perro que es cuidado por toda la familia Boric Font en Punta Arenas.​
2025 Chilean general election

The 2025 Chilean general election is scheduled to be held on 16 November 2025 to elect the President of Chile, renew all seats in the Chamber of Deputies, and fill half of the seats in the Senate. Incumbent President Gabriel Boric, elected in 2021, is constitutionally barred from seeking a consecutive term. The election will take place amid shifting political dynamics, marked by declining approval ratings for Boric's progressive agenda and growing momentum for right-wing opposition parties.
The 2021 presidential election saw left-wing candidate Gabriel Boric, a former student protest leader during the 2011–2013 student protests, defeat conservative rival José Antonio Kast in a runoff. Boric's victory was attributed to widespread youth mobilization, dissatisfaction with the center-right administration of Sebastián Piñera, and economic strains following the COVID-19 pandemic. His platform emphasized social equity, feminist reforms, and a "dignified life" for marginalized groups, pledging to dismantle Chile's "patriarchal inheritance."
Upon taking office in March 2022, Boric appointed Chile's first gender-balanced cabinet, with women holding 14 of the 24 ministerial positions. His administration pursued several key policy initiatives, including pension reforms aimed at replacing the privatized system established under Augusto Pinochet and a proposal to nationalize the lithium mining industry. Boric also sought to implement stricter gun control measures and expand LGBT rights, including protections for gender identity. Additionally, his government introduced progressive tax reforms focused on wealth redistribution and worked to secure approval for a new Constitution.
By mid-2023, Boric's approval ratings had plummeted to 28%, with 66% disapproving of his administration, according to polls. Analysts cited economic stagnation, legislative gridlock, and public safety concerns as primary factors. The right-wing Republican Party, led by Kast, capitalized on this discontent, securing a dominant victory in the May 2023 Constitutional Council elections. Kast declared the results a mandate for "a major change in government," positioning himself as a frontrunner for 2025. Meanwhile, Evelyn Matthei of the Independent Democratic Union (UDI) has also gained traction in opinion polls.
The President of Chile is elected via a two-round system; a candidate must secure over 50% of the vote to win outright in the first round. If no candidate achieves this, the top two contenders advance to a runoff.
Vladimiro Boric Crnosija

Vladimiro Américo Jorge Boric Crnosija (Croatian: Vladimir Borić Crnošija; 23 April 1905 – 29 August 1973) was a Chilean cleric and bishop for the Roman Catholic Diocese of Punta Arenas.
He was born to Juan (Ive) Boric and Natalia Crnosija, both Croatian immigrants, and completed his primary studies at the San José School. He became ordained in 1930 and was appointed bishop in October 1949 by Pope Pius XII, becoming the first bishop of his hometown of Punta Arenas. He died in Santiago on 29 August 1973, at the age of 68, less than two weeks before the 1973 Chilean coup d'état. His grandnephew, Gabriel Boric Font, is the current president of Chile.
Irina Karamanos

Irina Sabine Alice Karamanos Adrian (born 29 October 1989) is a Chilean social science professional. She was the domestic partner of Gabriel Boric, who was inaugurated as President of Chile on 11 March 2022. As a result, she assumed the roles of First Lady of Chile and Director of the Sociocultural Area of the Presidency. She holds a Bachelor's degree in Anthropology and Education Sciences from the University of Heidelberg.
Karamanos is an influential figure in her political party, Social Convergence, where she leads the Feminist Front. Initially, both she and Boric opposed the existence of the First Lady role, with Karamanos stating that it needed to be rethought to reflect the changing times and power dynamics. However, after reflecting on the decision for several weeks, Karamanos decided to take on the role and reform it. She expressed her intention to focus on issues related to transgender rights and child migration. The decision to assume the role and preserve its existence was met with both support and pushback from various feminist groups in Chile.
Boric and Karamanos announced the end of their relationship in November 2023.
Karamanos was born to schoolteacher Jorge Karamanos Eleftheriu, who was a Greek community leader in Santiago, Chile during the 1980s. Her mother, Sabine Adrian Gierke, is a German-to-Spanish translator born in Uruguay. Her paternal grandparents were born in Kymi, Greece and her maternal grandparents were born in Germany. She is fluent in Spanish, Greek, English and German.
Broad Front (Chilean political party)

The Broad Front (Spanish: Frente Amplio, FA) is a Chilean left-wing political party and founded in 2024 as a result of the merger of the former coalition of the same name.
The Broad Front was formed as a result of the merger of left-wing political parties that aimed to change the political situation of Chile in favor of participative democracy and feminism.
Some reports consider their ideology close to populism due to the fact that the coalition was built off of existing popular movements (such as the 2011 student movement).
Although it has the same name as the center-left coalition from Uruguay, political analysts tend to see the Broad Front as more similar to the Spanish left-wing populist party Podemos. 2017 presidential primary candidate Alberto Mayol highlighted the fact that a clear "leftist tradition" exists in most of the coalition members.
Since Gabriel Boric won the 2021 general election, the president and his party have taken more centrist positions and moderated on numerous issues.
On March 11, 2022, the FA became part of the ruling alliance, with Gabriel Boric as the president. The first cabinet of ministers appointed by President Boric had a large presence of the bloc in eight portfolios, among them the General Secretariat of the Presidency, with Giorgio Jackson (RD); and in Women and Gender Equity, with Antonia Orellana (CS), both belonging to La Moneda's political committee.
On October 5, 2023, the Broad Front began the process of merging its member parties to form a single political collective. RD and CS called for a referendum on March 9 and 10, where the members were consulted on their approval or rejection of the merger. A little more than 10 thousand people participated in the process, 16% of the militancy of the two formations registered to the electoral service, and voted in favor of the merger by more than 80%. Comunes did not participate in the consultation due to the dissolution process it was facing at that time before the Court of Appeals. With the merger, the single party of the FA will be the group with the most members in Chile, with 62 thousand registered people.
The deed of incorporation of the merger of CS and RD was signed on 19 April 2024, and on May 13 of the same year, Servel ordered the publication of the extract of said document, initiating the formal process of creation of the new party. On July 1, Servel confirmed the merger between CS and RD and the constitution of the new Broad Front party.
Symbol of Chaos

The Symbol of Chaos (also known as the Chaos Star) originates from Michael Moorcock's Elric of Melniboné stories and their dichotomy of Law and Chaos. In them, the Symbol of Chaos comprises eight arrows in a radial pattern.
The symbol has been adopted in role-playing games such as Warhammer and Dungeons & Dragons, as well as modern occult traditions, where it represents chaos magic, and also as a part of punk rock subculture and branches of modern anarchism.
Michael Moorcock conceived this symbol while writing the first Elric of Melniboné stories in the 1960s. It later became common in popular culture, appearing in occult traditions and role-playing games. In an interview, Moorcock described how he designed the symbol:
In the 1970s, the Chaos Star become the main symbol of chaos magic, a British occult tradition. It is the official symbol of the Illuminates of Thanateros, a magical organization dedicated to chaos magic.
The symbol's first appearance in a commercial role-playing game was in the Dungeons & Dragons supplement Deities & Demigods, which featured gods and monsters from Moorcock's books. It was later adopted in Stormbringer (a role playing game based on Moorcock's Elric stories), Warhammer,Warhammer 40,000, or Warhammer Age of Sigmar, among other games. It has occasionally been used astrologically as a symbol for the trans-Neptunian planetoid 19521 Chaos.
The Chaos Star in its original form has been adopted by multiple Eastern European and North and Latin American activist groups affiliated with post-leftism, insurrectionary anarchism and nihilist anarchism. The symbol likely came into modern anarchism movements from punk artwork and zines fulfilling the need for a unified symbol. A contributing factor to its adoption may be that Moorcock himself identifies as an anarchist.
According to Anton Shekhovtsov, Aleksandr Dugin has used a modified version of the symbol to represent his idea of Neo-Eurasianism, and it can be seen on the logo of his Eurasia Party and the cover of his book Foundations of Geopolitics.
List of Murder, She Wrote episodes

This is a list of Murder, She Wrote episodes in the order that they originally aired on CBS. Most of the episodes took place either in Jessica Fletcher's fictional hometown of Cabot Cove, Maine, or in New York City, but her travels promoting books or visiting relatives and friends led to cases throughout the United States and around the world.
After the final episode of the television series aired in 1996, Angela Lansbury sporadically reprised the character of Jessica Fletcher in a handful of feature-length Murder, She Wrote specials starting in 1997. The last TV movie aired in May 2003. In February 2007, on the ABC daytime talk show The View, Lansbury announced that she hoped to make another Murder, She Wrote TV movie in the near future but only if her son, director Anthony Shaw, could find a suitable story.
Paula Carrasco

Paula Carrasco (born January 17, 1994) is a Chilean basketball player from Valparaíso city. She plays in club Sportiva Italiana de Valparaíso and is part of the Chile women's national team.
She comes from Valparaíso and was born on January 17, 1994. She is the youngest of four brothers. At the age of 8, she started to play basketball in Brisas club from La Florida.
She studied and graduated from University of Chile in environmental chemistry.
She is a player from club Sportiva Italiana de Valparaíso, at the position of shooting guard and occasionally point guard
Since February 2023, she has been working in the climate change department of the ministry for the environment, in the section of mitigation and transparency. More specifically, she works on the inventory of greenhouse gases in Chile.
In November 2023, she participated in the Santiago Panamericans Games with the basketball national team. At that time, she shared the difficulty of finding balance between motherhood (she has a son), her professional career and high performance sport.
In September 2024, president Gabriel Boric and herself made their relationship public.
Къща музей „Иван Вазов“ (Берковица)

Къща музей „Иван Вазов“ в Берковица е мястото, където Иван Вазов живее, докато е председател на Окръжния съд в Берковица – 7 март 1879 – 18 септември 1880 г. Къщата музей „Иван Вазов“ е част от Музейния комплекс в Берковица от 2012 г.
Къщата, в която се помещава музеят, е строена в началото на ХІХ век и има типичен за българското Възраждане екстериор и интериор – автентична камина и резбовани тавани, голяма одая с долапи, стенописи, миндерлъци. През 1940 г. е обявена за народна старина. Къщата музей „Иван Вазов“ е открита през 1957 г. След основен ремонт на 15 февруари 1980 г. е открита новата експозиция на музея. През 1964 г. къщата е обявена за архитектурно-строителен паметник на културата с национално значение.
Експозицията в музея представя творчески път на Иван Вазов, като най-голямо внимание е отделено на берковския му период. Приземният етаж на къщата се използва в миналото за стопански нужди. Чрез вътрешно стълбище се достига до втория етаж, който се използва за живеене. Дясното крило представлява мъжката част, осветена с множество прозорци, камина, резбован таван и алафранги по стените. В дъното ѝ е разположена турска баня. В това крило живее Иван Вазов. Лявата част е женска. Потонът в тази стая е във вид на „рибена кост“, а таванът на залата с преводната литература е резбован. Той е дело на тревненски майстори.
Благодарение на пребиваването му в Берковица в творчеството на Иван Вазов се появяват редица произведения, които са написани тук. По-значимите са стихотворенията „На Ком“, „Малини“, поемата „Грамада“, повестта „Митрофан и Дормидолски“
В непосредствена близост до къщата музей „Иван Вазов“ се намира етнографският музей, който е в списъка на 100-те национални туристически обекта на Българския туристически съюз.
Народна библиотека „Иван Вазов“

Народна библиотека „Иван Вазов“ в Пловдив, България е със статут на регионална библиотека.
Със сбирка от 1,5 милиона библиотечни единици тя е втората по фонд в страната след Народната библиотека „Свети Кирил и Методий“ в София.
Основана е през 1879 г. по инициатива на Йоаким Груев като Пловдивска народна библиотека от Александър Башмаков, който става и неин пръв директор. Открита е за читатели на 15 септември 1882 г. До Съединението през 1885 година библиотеката изпълнява функциите на национална библиотека на Източна Румелия.
От 1974 г. библиотеката се помещава в собствена специално проектирана сграда (1972), дело на арх. Мария Милева. В оформението участват мнозина творци на изкуството, сред които Георги Божилов, Христо Стефанов, Йоан Левиев, Тодор Панайотов, Любен Диманов.
През 2017 г. са дигитализирани 50 000 единици от фонда на библиотеката, в това число всички броеве на 61 периодични печатни издания, излизали преди 1944 г.
4-то основно училище „Иван Вазов“

IV ОУ „Иван Вазов“ е основно училище в град Търговище, разположено в жк. Запад 2, в съседство до бившата ПГИЧЕ „Митрополит Андрей“ (2003 – 2018). Директор на училището е Бойка Йорданова Сотирова.
Първата копка за построяването на училището е направена през 1984 г. Открива първата си учебна година на 15 септември 1988 г., записани са 1209 ученици от I до ІX клас. Първи директор на училището е Стоян Стоянов. На 3 октомври 1988 г. е открита тържествено сградата, в която влизат 33 паралелки с техните 57 учители и възпитатели.
На 24 май 1991 г. е обявено името на училището – IV средно общообразователно училище „Иван Вазов“.
През февруари 1992 г. се пенсионира директорът Стоян Стоянов. Неговият пост е зает от госпожа Татяна Жечева. От септември 1994 г. училището е включено в списъка на 15–те училища в страната за ранно чуждоезиково обучение.
За учебната 1996/1997 г. се открива нова паралелка с профил „Науки за Земята“, за ученици след седми клас с приемен изпит по география. Това е последният випуск зрелостници на училището.
На 27 март 1997 г. Общинският съвет в Търговище приема решение IV СОУ да бъде преобразувано в IV ОУ.
Независимо от трудностите, от многото реформи и преобразувания, ІV ОУ „Иван Вазов“ продължава да изпълнява с неотслабващ възрожденски дух основната си задача – да носи гордо и високо пламъка на българското образователно дело. На 11 май 1999 г. се връчва и освещава училищното знаме.
През април 2006 г. за временно изпълняващ длъжността директор е назначена госпожа Цветелина Грозданова. От учебната 2007/2008 г. училището е със статут на средищно училище. В него се учат деца от селата Божурка, Братово, Пайдушко, Овчарово, Момино, Баячево, Черковна, Стража и кв. Въбел.
От юли 2010 г., след конкурс, директор на училището е госпожа Бойка Сотирова.
Директори на училището през годините са:
Училището е разположено на площ от 15 декара, от които има 2,544 дка застроена площ. Училищната сграда е с 4 тела (А, Б, В и Г), състои се от 52 учебни помещения, 1 актова зала, 3 компютърни зали, 1 видеозала, 3 физкултурни салони и 1 библиотека. Училището разполага още с лекарски и зъболекарски кабинети, ученически стол, административни помещения, складови помещения, работилници, а от 2001 г. то е газифицирано. Има 2 спортни площадки с обща площ – 7,84 декара.
Към училището е създадена етнографска сбирка на име „Вазовчета“. Създадена в продължение на 9 месеца, с участоието на ученици, учители, родители и персонала на училището. А идеята е на трима преподаватели, сред които Веселин Бонев и Емил Димитров. Сбирката е разделена условно на три части – „Възраждане“, „Образование“ и „Животът между 1945 и 1989 г.“
Николоз Бараташвили

Николоз Мелитон Бараташвили (на грузински: ნიკოლოზ მელიტონის ძე ბართაშვილი) е грузински поет романтик, наричан Грузински Байрон.
Пише патриотична поезия, посветена на борбата за национална и социална свобода.
Роден е на 27 декември 1817 година в Тифлис в семейство на обеднял грузински княз, чиновник в руската администрация. През 1835 година завършва гимназия.
Постъпва на държавна служба, като започва да се занимава и с литература, но работите му са публикувани едва след смъртта му. През 1844 година, след пълното разорение на семейството му, заминава на служба в Нахичеван, а след това в Ганджа.
Николоз Бараташвили умира в Ганджа от малария на 21 октомври 1844 година.
Даскалска поезия

Даскалска поезия е поезия, създадена предимно от учители (даскали) по време на Българското възраждане. Стихотворенията са предимно с дидактичен характер, в патриотичен дух, със слаба художествена техника. Даскалската поезия свидетелства за интереса на възрожденския читател към стихотворни творби. Тя допринася за популяризиране на стихотворната форма, събужда интерес към поезията. Типични нейни представители са:
Георги Джагаров (литературна награда)

Литературната награда „Георги Джагаров“ е награда за патриотична поезия, която се връчва ежегодно на 14 юли (рождения ден на поета).
Тя е създадена през 2004 г. от Съюза на българските писатели като наследник на наградата, учредена през 1972 г. от Колегиума на Министерството на народната просвета и връчвана ежегодно на съвременен български автор за приноса му в развитието на националната ни литература за деца и юноши за предходната година.
Некоректен статут. Наградата се връчва единствено на членове на СБП, което не е упоменато в условията.
Ивайло Балабанов

Ивайло Балабанов е български поет.
Роден е на 28 август 1945 г. в село Хухла, Община Ивайловград. Завършва гимназия в Ивайловград. Работи по изграждането на МК „Кремиковци“ и язовир „Ивайловград“. Продължително време живее в Хасково, а в последните години – в Свиленград. Известно време работи като програмен ръководител на радиовъзел – Ивайловград.
Член на Съюза на българските писатели. Почетен гражданин на Ивайловград, Кърджали, Свиленград и Хухла.
Умира в родното си село на 20 юли 2021 г.
Автор е на музикално-поетичен спектакъл „Съзвездие – наречено „Любов“, посветен на 25 април 2005 г. – деня, в който е подписан Договорът за присъединяване на България към ЕС. Сред по-значимите му творби са поемите „Сила“ и „Мост“, както и стихотворенията „България“, „Допиване на последната чаша“, „Тежък хляб“, „Ивайловградски въпрос“, „Сутрешна закуска“ и „Принос към европейската история“.