davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Danza de los zancos de Anguiano

La Danza de los zancos es una fiesta folklórica tradicional declarada Bien de Interés Cultural de carácter inmaterial,​ que se celebra cada año en Anguiano en La Rioja (España). En ella ocho jóvenes del pueblo, provistos de zancos de 50 centímetros de altura y amplios faldones, se lanzan por una cuesta empedrada girando sobre sí mismos.
Los zancos eran usados en la zona del alto Najerilla para recorrer zonas húmedas y en época de nevadas, aunque se desconoce el motivo por el cual se incorporó a las danzas de veneración a Santa María Magdalena. La primera referencia escrita es un documento municipal de mayo de 1603.
Tras una misa, acompañan a la imagen de la Magdalena en su procesión junto con música de dos dulzainas y un tamboril. Comienzan en la plaza de la Obra, frente a la iglesia de San Andrés, delante de la imagen de la virgen con la danza llamada "El Agudo", posteriormente bajan girando individualmente los siete escalones entre la plaza y la calle Alta, dirigiéndose hacia la estrecha cuesta de 58 metros denominada "Cuesta de los danzadores", de los que descenderán 40 metros con una pendiente de casi un 20%. Por ella irán de uno en uno, girando mientras tocan las castañuelas hasta la plaza, donde se encuentra la gente, denominada "el colchón", que frena su caída. Mientras otros descienden, vuelven a subir la cuesta hasta encontrarse con los músicos que bajan poco a poco y volverán a tirarse hasta que los músicos lleguen a la plaza del ayuntamiento. Una vez allí sin zancos, faldón y castañuelas se realiza una danza con palos de avellano llamada "los troqueaos".
El descenso es muy complicado y se ayudan del vuelo del faldón, que al girar crea una "campana" de aire, proporcionándoles estabilidad. La falda es tan importante que el simple roce con el público durante la bajada puede desestabilizar al danzandor haciendo que acabe en el suelo.
El domingo anterior a la Ascensión los ocho jóvenes danzadores bajan la imagen de la Magdalena de su ermita hasta la iglesia del pueblo. Permanecerá en ella hasta las fiestas de Gracias el último sábado de septiembre, donde se traslada de nuevo a la ermita donde pasará el invierno.
Danza de los cirochos

La danza de cirochos, es una de las llamadas danzas rituales onubenses, desarrollada en las localidades de El Almendro y Villanueva de los Castillejos, en la provincia de Huelva, España. Se trata de una danza ritual en honor a la Virgen de Piedras Albas, patrona de El Almendro y Villanueva de los Castillejos. Se lleva a cabo en el contexto festivo-religioso de la Romería de la Virgen de Piedras Albas. El ámbito en el que se desarrolla la actividad discurre por la ermita de la Virgen de Piedras Albas, el entorno de la ermita en el prado de Osma. Igualmente se baila en los centros urbanos de El Almendro y Villanueva de los Castillejos en las fiestas de San Matías (Castillejos) y San Sebastián (El Almendro), siendo importantes, en estas localidades, la iglesia de la Purísima Concepción, de Villanueva de los Castillejos y la iglesia de Nuestra Señora de Guadalupe, de El Almendro.
En el desarrollo de la romería de Piedras Albas, la danza se interpreta en la mañana del Domingo de Resurrección, durante la procesión del Señor Resucitado por el casco urbano. Por la tarde, ya en el Prado de Osma, los danzantes acompañan al paso de la Virgen desde su ermita hasta la Cruz del Calvario. En el regreso hasta la ermita, las danzas las efectúan de rodillas ante la imagen. El martes siguiente, bailan durante la procesión los danzantes infantiles. Estas danzas se repiten en la novena de la Virgen, en torno al 24 de septiembre, y en los traslados de la imagen a El Almendro y Villanueva de los Castillejos cada siete años.
La danza la interpretan dos grupos de danzantes, adulto e infantil, de número impar, entre nueve y siete hombres, denominados «cirochos», con castañuelas, al compás del tamboril y de la flauta, y avanzando unas veces hacia adelante y en ocasiones hacia atrás, según las diferentes mudanzas. El número de mudanzas es variable aunque las más importantes son «la estrella», la «cruz» o el «avión», por dentro, por fuera, en una fila, en dos, de frente, los «cruces» y el círculo.
Su indumentaria: el fajín, la banda, las zapatillas con cintas, las medias, el pantalón verde con las moñas de color verde, rojo y blanco y el pañuelo. Además, las castañuelas o palillos. El guion, danzante encargado de marcar los pasos, lleva el color verde en su faja y banda, así como en el pañuelo; los demás llevan el color rojo.
En 2008 fue inaugurado un monumento al cirocho en el paseo de la Constitución de Villanueva de los Castillejos. Su autor es Martín Lagares.
El Centro Cultural de Mexico

El Centro Cultural de México is an all-volunteer alternative space in Santa Ana, Orange County, California, focusing on transnational projects that link residents to communities all over Mexico through the arts, culture, and social justice. Through educational programming, which includes workshops in dance, music, art, and literacy, it promotes understanding and appreciation of the contributions of the many active cultures in Orange County by sharing knowledge of Mexico's rich cultural, and educational, and social legacy.
The center was formed by a small group of migrant women in 1994. Since then El Centro Cultural de México has become an important part of the local Latino community, fostering solidarity and providing a link to important cultural customs.
The center holds a Día de los Muertos festival that attracts over 40,000 people each year. Classes at the center include music, dance, language, art, and self-defense.
Self Portrait with Loose Hair

Self Portrait with Loose Hair (Spanish: Autorretrato con el pelo suelto), also known as Self Portrait with Unbound Hair, is a 1947 oil-on-masonite painting by Mexican artist Frida Kahlo.
In a 2012 exploration of hair as an indicator of indigenous feminine identity, Self Portrait with Loose Hair is described as:
The text on the picture reads, "Here I painted myself, Frida Kahlo, with my reflection in the mirror. I am 37 years old and this is July, 1947. In Coyoacán, Mexico, the place where I was born." Kahlo was 40 years old at the time.
Academic Sharyn Rohlfsen Udall argued that Kahlo "reveled in nonconformity and disobedience to societal norms" and that, in painting this picture, "she may have been connecting with that formidable prototype."
Feminist activist, art collector and philanthropist Louise Noun owned the painting until 1991, when it was sold at auction to a private party, creating a $1.5 million endowment for the Iowa Women's Archives in the process. The total auction price of $1.65 million set a record for Latin American art.
Tucson Festival of Books

The Tucson Festival of Books is a free annual book fair held in Tucson, Arizona during the second weekend in March. It was established in 2009 by Bill Viner, Frank Farias, John M. Humenik, Bruce Beach, and Brenda Viner. The event is primarily sponsored by the University of Arizona, which hosts the festival, and the Arizona Daily Star.
The first annual festival featured around 450 authors and welcomed over 50,000 regional visitors. The largest Festivals in 2018 and 2019 reached an estimated attendance of 140,000, and the most recent iteration almost returned to pre-pandemic levels with an estimated 130,000 visitors in 2024.
The event typically includes special programming for children and teens, panels by best-selling and emerging authors, a literary circus, culturally diverse programs, a poetry venue, exhibitor booths and two food courts. The Festival's mission is to improve literacy rates among children and adults in Southern Arizona. Since its creation, the Festival has donated over $2.36 million to agencies that improve literacy in the community such as Reading Seed, Literacy Connects, and University of Arizona Literacy Outreach Programs.
In addition to aiding the fight against illiteracy, the festival also helps the local community tremendously. In a study by a students at the Eller College of Management at the University of Arizona, the festival was found to pump an estimated $4 million into Tucson’s economy annually. The festival has also been covered by C-SPAN, with over 120 videos in the C-SPAN Video Library.
The 2020 edition of the event was cancelled due to the COVID-19 pandemic. The event was held virtually in 2021.
Each year, the Festival appoints an animal native to the Sonoran Desert as its mascot. In 2011, the Founders Award was established to recognize "literary achievement that captivated [the] imagination and whose body of work will be an inspiration to readers, writers, and booklovers".
Roger Clyne and the Peacemakers

Roger Clyne and The Peacemakers is an American rock band from Tempe, Arizona.
Roger Clyne and The Peacemakers formed in 1998, following the removal of Brian Blush and departure of Art Edwards from The Refreshments. Frontman Roger Clyne and drummer Paul "P.H." Naffah were originally joined by former Gin Blossoms member Scott Johnson, who left to rejoin his former band in 2002. James Swafford and Daryl Icard also appeared in the new lineup, but were unable to stay. Steve Larson, former guitarist for Dead Hot Workshop, also joined the band. In January 2009, it was announced that Larson would be departing and would be replaced by Railbenders frontman Jim Dalton on lead guitar.
In early 2004, shortly after the release of ¡Americano!, bassist Danny White left the band to start his own recording studio in Nashville, Tennessee. He was replaced by Nick Scropos, who had been the bassist for another Tempe band, Gloritone. Scropos recorded the bass track "Green and Dumb", on the band's debut CD, Honky Tonk Union.
In 2007, the Arizona Diamondbacks reached out to Roger Clyne and The Peacemakers to write a song for the team. The result, the "D-Backs Swing," is played in the stadium after every home game win, and the lyrics are used in advertisements.
The band debuted their own brand of tequila in 2011. It was named "Mexican Moonshine", after the band's own song of the same name, but was rebranded in 2021 to "Canción Tequila" to avoid the negative connotations of the word "moonshine."
Roger Clyne and The Peacemakers frequently tour the United States and host their own seaside music festival in Puerto Peñasco. In June 2019, they celebrated the 20th year of their official Circus Mexicus festival.
On July 2, 2019 Roger Clyne and The Peacemakers was inducted into the Arizona Music and Entertainment Hall of Fame. The event was held at the Tempe Center for the Arts.
Tiswin

Tiswin (known as tesgüino and tejuino in Mexico) is an alcoholic beverage brewed from corn. Tiswin is also the sacred saguaro wine of the Tohono O'odham, a group of aboriginal Americans who reside primarily in the Sonoran Desert of the southeastern Arizona and northwest Mexico.
The saguaro, the largest cactus in the world, is in many respects the sacred tree of the Tohono O'odham, who reside in the Sonoran Desert of southeastern Arizona and northwest Mexico. From the fruit of the saguaro they make a sacred fermentation called tiswin or sometimes nawai.
The old Apache recipe for making tiswin called for soaking the kernels of maize (Zea mays subsp. mays) until they would sprout and reach a size of 1⁄2-inch, at which time they are removed from the water and ground into a pulp-like mash. They are then boiled (for several hours) in hot water and strained. The resulting mash was then sweetened with either mesquite flour or saguaro syrup, and allowed to ferment in an earthenware brewing jar that was never washed in order to retain the organisms' efficacy needed for fermentation. The finished product had to be drunk within a few hours after it was prepared, or the alcohol would become acetic, making it taste sour.
The Native American Indians of New Mexico preserved a different practice when making tiswin (which they called tesquino). There, they would take 10 pounds of maize which they would roast in an oven until light-brown. After roasting, the corn would then be coarsely ground and put inside a large, earthenware crock, where 4 gallons of water were added. To this, 8 pre-packaged cones of piloncillo (whole cane sugar) were added, along with 6 cinnamon sticks and 3 orange peels for flavoring. The brew was allowed to sit 4 or 5 days, in places where the weather was warm, or longer in places where there was cold weather. Afterwards, the liquid was strained and served.
An alternative Native American recipe, made by the Tohono Oʼodham, was to take the fruit of the saguaro cactus in June, and to spread the fruit on a thatch in a tree, so as to allow it to dry. The cactus fruit was then taken up and boiled in water and then strained through a mat of grass or branches to remove the seeds. The juice was boiled down to a syrup and placed hot in an earthenware vessel (olla), the top of which vessel then covered and tied with a cloth followed by sealing with a bit of broken pottery, covered with mud and wet clay. When the saguaro festival arrived, these earthenware vessels were opened and the syrup mixed with water and allowed to ferment, making tiswin.
An inability to obtain tiswin was one of the reasons Geronimo and others left their reservation and attempted to return to the land of their ancestors.
Ballet Folklórico de México

Ballet Folklórico de México is a Mexican folkloric ensemble in Mexico City. For six decades, it has presented dances in costumes reflecting the traditional culture of Mexico. The ensemble has appeared under the name Ballet Folklórico de México de Amalia Hernández.
From the group's founding by Amalia Hernández in 1952, the group grew from eight performers to a fifty-piece ensemble by the decade's end. In 1959, the group officially represented Mexico at the Pan American Games in Chicago, United States. In 1963 Guillermo Keys-Arenas was the Assistant to the Director of Ballet Folklórico de México, while in 1969 he was its Artistic Coordinator.
The music and dances reflect various regions of Mexico. Many of the ensemble's works reflect the traditions of indigenous Mesoamerican culture. The number of performers in individual dance ranges from two to over thirty-five. Under Amalia Hernández, the group pioneered Mexican folk dance. It is practiced by many people in America as well as Mexico.
The ensemble performs three times weekly at the Palace of Fine Arts in Mexico City. Additionally, it has toured widely in the United States and has appeared in over 80 other countries.
In 1963, the ensemble issued a 'Living Stereo' LP record, Ballet Folklórico de México, on RCA Records of Mexico. Songs on LP record include: Flor De Piña, El Sapo, and El Patito.
Ballet Folklórico Mexicano Ollimpaxqui, Ballet Folklórico Puro México (based in Toronto, Ontario, Canada) and Grupo Folklórico Cotzal de Acuña in Ciudad Acuña also present performances of traditional Mexican dances. Some alumni from Ballet Folklórico México are members of these ensembles.
List of most-followed Twitch channels

The live streaming social platform Twitch launched in 2011 and is an important platform for digital entertainment. The distribution of followers across all of the streamers on Twitch follows the power law, and is a useful metric for assessing the popularity a streamer has on the platform. As of March 2024, the most-followed channel belongs to Ninja with over 19 million followers. The most followed female streamer is Pokimane, with just under half of Ninja's followers at 9.3 million.
The countries with the most Twitch users as of 2022 were the United States (93 million), Brazil (16.9 million), Germany (16.8 million), France (15.4 million), the United Kingdom (13.4 million), Russia (10.5 million), Spain (10.5 million), Argentina (10 million), Mexico (9.2 million), and Italy (8.3 million users). The United States accounts for roughly 36% of all Twitch users.
The following table lists the 50 most-followed channels on Twitch as of December 5, 2024, with each total rounded to the nearest hundred thousand followers, as well as the primary category or categories in which they stream.
आग्रा जिल्हा

हा लेख आग्रा जिल्ह्याविषयी आहे. आग्रा शहराविषयीचा लेख येथे आहे.
आग्रा जिल्हा हा भारताच्या उत्तर प्रदेश राज्यातील एक जिल्हा आहे. आग्रा तेथील ताजमहाल या वास्तूसाठी जगप्रसिद्ध आहे.
याचे प्रशासकीय केंद्र आग्रा येथे आहे.
मुमताज महल

अर्जुमंद बानू बेगम ऊर्फ मुमताजमहल (देवनागरी लेखनभेद: मुमताज महल; फारसी, उर्दू: ممتاز محل ; अर्थ: महालातील सर्वाधिक प्रिय अलंकार;) (एप्रिल, इ.स. १५९३ - जून १७, इ.स. १६३१) ही मुघल बादशाह शाहजहान याची पत्नी होती. तिचा जन्म भारतात आग्रा येथे झाला. १० मे, इ.स. १६१२ रोजी वयाच्या एकोणिसाव्या वर्षी शाहजहानाशी तिचे लग्न झाले. ती त्याची तिसरी व सर्वांत लाडकी पत्नी होती. दख्खनेत बुऱ्हाणपुरात तिचा चौदाव्या बाळंतपणादरम्यान मृत्यू झाला. ताजमहाल या आधुनिक काळात युनेस्को जागतिक वारसास्थान बनलेल्या वास्तूची बांधणी शाहजहानाने तिच्या स्मृत्यर्थ केली, असे मानले जाते.
भारतामधील भौगोलिक प्रदेश

भारत देश सांस्कृतिक, भौगोलिक तसेच प्रशासकीय दृष्ट्या पाच प्रदेशांमध्ये विभागला गेला आहे. प्रत्येक प्रदेशामध्ये भाषा, बोली, संस्कृती, खाद्यप्रकार, वस्त्र् इ. विविधता आढळते.
अंदमान आणि निकोबार बेटे आणि लक्षद्वीप हे केंद्रशासित प्रदेश वरीलपैकी कोणत्याही प्रांतात विभागले गेलेले नाहीत.
भारतीय विद्या भवन

भारतीय विद्या भवन हा एक भारतीय शैक्षणिक ट्रस्ट आहे. नोव्हेंबर ७, १९३८ रोजी भारतीय विद्या भवनची स्थापना डॉ. के. एम. मुंशी यांनी केली.
जुने संसद भवन

जुने संसद भवन ही भारतीय संसदेची जुनी इमारत आहे. १९१२-१३ साली ब्रिटिश वास्तुकार एडविन लुट्येन्स आणि हर्बट ब्रेकर यांनी या वर्तुळकार इमारतीची रचना केली. २०२४मध्ये नवीन संसद भवन बांधल्यावर भारताच्या संसदेच्या बैठका तेथे होतात. इमारतीच्या बाह्य वर्तुळकार गच्चीस २५७ ग्रेनाइट स्तंभांचा आधार आहे. संसद भवन दिल्लीच्या जनपथवरील राष्ट्रपतीभवन जवळ आहे.
डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर पुतळा हा दिल्लीच्या भारतीय संसद भवनासमोर उभारलेला डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांचा कांस्य धातूचा पुतळा आहे. हा पुतळा १५ फुट उंचीचा असून त्याचा उजवा पाय तितक्याच उंचीच्या चौथऱ्यावर थोडा पुढे सरकून ठेवलेला आहे. बाबासाहेबांच्या या पुतळ्याच्या डाव्या बगलेत भारताचे संविधान हे पुस्तक आहे. त्यांचा उजवा हात पूर्णपणे वर उचललेला असून तर्जनी संसद भवनाकडे रोखलेली आहे.
हा डॉ. आंबेडकर पुतळा बी.व्ही. वाघ यांनी बनवलेला असून २ एप्रिल १९६७ रोजी भारताचे तत्कालीन राष्ट्रपती डॉ. सर्वपल्ली राधाकृष्णन यांच्या हस्ते त्याचे अनावरण झालेले आहे. डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर स्मारक समितीने हा पुतळा भेट दिला होता.
सरवणा भवन

सरवणा भवन(तमिळ:சரவணா பவன்) ही मुख्यत्वे दक्षिण भारतीय पदार्थ वाढणारी होटेल साखळी आहे. याची स्थापना १९८१मध्ये चेन्नईमध्ये झाली. या साखळीच्या भारतात ३३ (पैकी चेन्नईमध्ये २४) आणि जगभरात इतर ७८ शाखा आहेत.
सरवणा भवनची सुरुवात १९८१मध्ये पी. राजगोपाल यांनी सुरू केलेल्या चेन्नईच्या उपनगरातील एका छोट्या दुकानापासून झाली. १९९२मध्ये सिंगापूरला गेले असताना त्यांनी प्रचंड मोठ्या बहुराष्ट्रीय होटेल साखळ्यांची (मॅक्डॉनल्ड्स, इ.) कार्यपद्धती पाहिली. त्यांनी ही पद्धत आपल्या होटेलमध्ये चालविण्याचे ठरविले.
१९९० च्या दशकात सरवणा भवनने चेन्नईमध्ये अनेक शाखा उघडल्या. २००० साली परदेशातील पहिली शाखा दुबई येथे सुरू झाली.
सरवणा भवनमध्ये भारतीय खाद्यपदार्थ मिळत असले तरी दक्षिण भारतीय पदार्थ यांची खासियत आहे.
२००० सालानंतर पॅरिस, फ्रांकफुर्ट, लंडन, न्यू यॉर्क, डॅलस, स्टॉकहोम, टोराँटो, दोहा, ऑकलंड, रियाध सह अनेक शहरांमध्ये शाखा उघडल्या गेल्या. येथे काम करण्यासाठी सरवणा भवन भारत व अमेरिकेतून कामगार पाठवतात. या शाखा बव्हंश फ्रँचायझी चालवितात.
२०२४मध्ये सरवणा भवनच्या खालील देशांमधून शाखा आहेत.
कल्याणसुंदर मूर्ती

शिव आणि पार्वती यांच्या विवाहाचे अंकन ज्या मूर्तीमध्ये केलेळे असते तिला कल्याणसुंदर मूर्ती म्हणतात. यामध्ये ब्रह्मा या विवाहाचा पुरोहित म्हणून दाखविलेला असतो. आनंदाने नाचणारे शिवगणही या शिल्पात दिसून येतात. वेरूळ येथील लेण्यात विष्णू -लक्ष्मी कन्यादान करण्यास उभे आहेत असेही अंकन दिसते.अशा प्रकारच्या मूर्ती भारतात आढळतात. घारापुरी येथील लेण्यात अशा मूर्तीचे शिल्प आढळून येते.शंकराने मदनाचे दहन करून त्यानंतर पार्वतीशी विवाह केला अशी कथा यामागे आहे.
भारतीय कला

भारतीय कलेमध्ये विविध कला प्रकार समाविष्ट आहेत. त्यामध्ये शिल्पकला, मुर्तीकारी, चित्रकला, विणकाम इ. कलांचा समावेश होतो. भौगोलिकरित्या ह्या कला संपूर्ण भारतीय उपखंडात पसरलेल्या आहेत ज्यात भारतासह, पाकिस्तान आणि बांगलादेशचा समावेश आहे.
नक्क्षीकारीचे उत्तम ज्ञान हे भारतीय कलेचे वैशिष्ट्य आहे आणि ते आपण प्राचीन तसेच आधुनिक प्रकारांमध्ये बघू शकतो.
भारतीय कलेचा उगम इ.स.पु. ३००० पासून आपण बघू शकतो. आधुनिक कलेच्या प्रवासात त्यावर सांस्कृतिक (उदा. सिंधू आणि ग्रीक) तसेच धार्मिक प्रभाव जसे कि हिंदू, बुद्ध, जैन आणि मुस्लिम बघावयास मिळतो. असे हे धार्मिक परंपरांचे जातील मिश्रण असतांना सुद्धा प्रचलित कलात्मक शैलीचा मोठ्या धार्मिक संघांनी आदर केला.
प्राचीन कलेमध्ये दगड तसेच धातूचे शिल्प, विशेषतः धार्मिक शिल्प भारतीय वातावरणाचा सामना करत इतर प्रकारच्या शिल्पांपेक्षा अजूनही उत्तम स्थितीत आहेत.
हडप्पा संस्कृतीचा अस्त आणि मौर्य साम्राज्यांपासून सुरू झालेल्या निश्चित इतिहास काळाची सुरुवात यामधला काळ विस्मरणात गेला आहे आणि इतिहासातील प्रमुख कलात्मक स्मारकांवर प्रभाव टाकणारा सर्वात पहिला धर्म हिंदू धर्म आहे. जरी लाकडांपासून बनवलेली काही प्राचीन स्मारके नंतर दगडाची केली गेली असली तरी त्याचा पुस्तकी संदर्भ सोडला तर कुठलाही भौतिक पुरावा सापडलेला नाहीये. भारतीय कलेमध्ये हे सतत निदर्शनास आले आहे कि विविध धर्म एका विशिष्ट कालखंडात आणि ठिकाणी जवळपास सारखीच कलाशैलीचा वापर करतात. कदाचित सारखेच कलाकार त्यांच्या धर्माव्यतिरिक्त इतरही धर्मांसाठी काम करत असतील.
भारतात लोक आणि आदिवासी कलेचे विविध रूपे आहेत; कुंभारकाम, चित्रकारी, धातुकाम , कागद कला, विणकाम, आभूषणे बनविणे, खेळणे बनविणे इ. ह्या फक्त शोभेच्या गोष्टी नसून लोकांच्या जीवनात त्यांचे विशेष महत्त्व आहे आणि त्या त्यांच्या परंपरा आणि विधींशी जोडलेल्या आहेत.
विविध सामाजिक संगठना तसेच भारत सरकार ह्या कलांना जपण्यासाठी प्रयत्नशील आहे. ह्या कलांचा अभ्यास करण्यासाठी जागतिक स्तरावरील स्कॉलरशिप उपलब्ध आहेत.
गजलक्ष्मी

हिंदू धर्म आणि संस्कृतीतील अष्टलक्ष्मींपैकी गजलक्ष्मी ही महत्त्वाची देवता मानली जाते. हत्तींसह असणारी, कमळात बसलेली लक्ष्मी म्हणून हिला गजलक्ष्मी असे संबोधिले जाते.
ही देवी पद्मासनात बसलेली असून चतुर्भुजा असते. एका हाती कमळ अणि एका हातात अभय मुद्रा अशी हिची मूर्ती असते. तिच्या दोन्ही बाजूला एकूण दोन किंवा चार हत्ती असून ते आपल्या सोंडेत पाणी घेऊन त्याचा देवीवर अभिषेक करताना दाखविलेले असतात. ही पर्जन्याची देवता मानली जाते तसेच समृद्धी आणि ऐश्वर्याचे प्रतीक म्हणून पूजिली जाते.हिंदू संप्रदायातही तिचे महत्त्व विशेष मानले जाते. गजलक्ष्मीला हत्ती अभिषेक करीत आहेत असे चित्रण दिसते.गजान्तलक्ष्मी हिचे स्वरूप यापेक्षा वेगळे आहे हे येथे लक्षात घ्यावे लागेल.
कमलासनावर बसलेली देवी, तिच्या दोन बाजूंना दोन उभे हत्ती, त्यांच्या सोंडेमधे पाण्याने भरलेल्या दोन घागरी, ते हत्ती घागरीमधले पाणी देवीच्या डोक्यावर ओतत आहेत असे शिल्प आपल्याला अनेकदा बघायला मिळते. हिलाच अभिषेकलक्ष्मी अथवा गजलक्ष्मी असे संबोधले जाते. लक्ष्मी, हत्ती ही संपत्ती, ऐश्वर्याची प्रतीके मानली गेली आहेत. तद्वत लक्ष्मीचा पृथ्वीशी आणि हत्तींचा मेघाशी संबंध जोडलेला बघायला मिळतो. मेघांच्या द्वारे धरतीला केलेला जलाभिषेक हेसुद्धा या मूर्तीमधून कलाकारांना दाखवायचे असते. गजलक्ष्मीच्या सुंदर मूर्ती आपल्याला विविध ठिकाणी बघायला मिळतात. त्यातली नितांतसुंदर आणि त्रिमितीचा भास करून देणारी भव्य अशी मूर्ती वेरुळच्या कैलास लेण्याच्या प्रवेशापाशीच आहे. कैलास लेण्यात प्रवेश केल्यावर समोरच आपल्याला अत्यंत भव्य, देखणे असे गजलक्ष्मीचे शिल्प सामोरे येते. इथे बसलेल्या देवीच्या डोक्यावर हत्ती पाण्याचे कलश रिते करताहेत, देवी एका जलाशयात फुललेल्या कमळावर बसलेली आहे आणि त्या जलाशयात निर्माण होणाऱ्या लाटासुद्धा या प्रतिमेत दाखवलेल्या आहेत. त्या लाटांमुळे त्या शिल्पाला त्रिमितीचा भास निर्माण होतो. इतके देखणे शिल्प क्वचितच दुसरीकडे असेल.
गडचिरोली जिल्ह्य़ातल्या मरकडी येथील मंदिरावरसुद्धा गजलक्ष्मीचे असेच सुंदर शिल्प पाहायला मिळते. कोंकणात ही शिल्पे आश्चर्य वाटावं एवढय़ा मोठय़ा प्रमाणावर बघायला मिळतात. कोंकणात गजलक्ष्मीला ‘भावई’ असे म्हणले जाते. म्हणजे मूर्ती तीच, पण तिचे नाव भावई देवी. सिंधुदुर्ग जिल्ह्य़ात गोठोस या गावी या देवीचे अतिशय सुबक आणि आकर्षक शिल्प मंदिरात ठेवलेले आहे. तसेच गोव्यातसुद्धा वळवई या गावाची ग्रामदेवता म्हणून याच भावईची अतिशय सुंदर मूर्ती बघायला मिळते. कोंकणात अनेक मंदिरांच्या आवारात हे गजलक्ष्मीचे शिल्प ठेवलेले दिसते. कदाचित जुन्या कुठल्या मंदिरावरील हे शिल्प आता मात्र ऊन-पाऊस झेलत उभे असते. याचे उदाहरण म्हणजे चिपळूण येथील भरव मंदिराच्या बाहेर असेच सुंदर शिल्प बाजूला ठेवलेले आहे.
पुणे जिल्ह्य़ातील प्राचीन नाणेघाटाच्या तोंडाशी गजलक्ष्मीचे एक काहीसे भग्न शिल्प आहे, तसेच हरिश्चंद्रगडावर जाताना टोलारखिडीत गजलक्ष्मी आपल्याला दर्शन देते.
लक्ष्मीसहित गजयुग्म कोरण्याची कल्पना केंव्हा उगम पावली हे सांगता येत नाही,परंतु ऋग्वेदातील श्रीसूक्तात हस्तीनादः प्रबोधीनीम असा संदर्भ आढळतो.हत्ती हे वैभवाचे प्रतीक मानले जाते.
ॠग्वेदातील सूक्तात लक्ष्मीचे वर्णन आहे. ती हस्तिनाद प्रबोधिनी आहे. म्हणजे हत्तीच्या चित्कारांनी ती जागी होते.
गजलक्ष्मीचा सर्वात प्राचीन संदर्भ इसवी सनाच्या तिसऱ्या शतकापासून उपलब्ध होतो.कौशांबीच्या नाण्यांवर ही देवता कोरलेली आढळते.तसेच स्रीच्या दोन्ही बाजूंना असलेले हत्ती बौद्ध धर्मामध्ये गौतम बुद्धांच्या जन्माचे निदर्शक म्हणून दाखविले जातात. इसवी सणाच्या सहाव्या-सातव्या शतकातील ताम्रपटावर गजलक्ष्मी युक्त राजमुद्रा दिसून येतात.कलचुरी राजांच्या काळापर्यंत अशा मुद्रा प्रचलित होत्या.
पितळखोरे लेणी

पितळखोरे लेणी हा लेणीसमूह छत्रपती संभाजीनगर जिल्ह्यात कन्नडजवळ आहे. हा लेणीसमूह शिल्पांसाठी प्रसिद्ध आहे.
पितळखोरे लेणी भारतातील सर्वात जुनी लेणी असल्याचे मानले जाते. ही लेणी सुमारे इसपूर्व दुसऱ्या शतकातील म्हणजे अजिंठा-वेरूळची लेणी येथील लेण्यांपेक्षाही प्राचीन असल्याचे मानले जाते. या लेण्यांच्या कलावैभवाचा सविस्तर अभ्यास डॉ. म.न. देशपांडे यांनी केला आहे.
या लेण्यातील काही गुहा दुमजली आहेत व वर जाण्यास भुयारातून पायऱ्या खोदलेल्या आहेत. मुख्य गुंफा म्हणजे एक मोठा चैत्य आहे. मधल्या भागात ३५ स्तंभ असून या स्तंभांवर धवल, कृष्ण, रक्त आणि तपकिरी वा पिंगट रंगात रंगवलेली बौद्ध संन्यास्याची चित्रे आहेत. भोवतालच्या दालनातील छतावर सिंहासनाधिष्ठीत आणि वर छत्र असलेल्या बुद्ध मूर्तीनी चितारलेले, सजवलेले आहे. मुंडन केलली मुले व बुटक्या मूर्ती गुढघे टेकून वंदन करताना दिसतात. स्त्री-पुरुष यांच्या आकृतीही येथे दिसतात. (या चित्रांचा काल गुहेपेक्षा अर्वाचीन दिसतो.) चैत्य लेणे क्र.३ आणि विहार लेणे क्र. ४ यांच्या दर्शनीय भागात गन्धिक कुलातील मितदेव आणि पैठणच्या संघकपुत्र यांचे दानलेख आहेत. विहार लेणे क्र. ४ येथील गजथर हा प्राचीन भारतीय वास्तू शिल्पातील चौथऱ्यावर दाखविलेला पहिला गजथर आहे. हे हत्ती अलंकार युक्त असून त्यांच्या दोन्ही बाजूना घंटा लोंबताना दिसतात. या लेण्याच्या प्रवेश द्वारावरील द्वारपाल लक्षणीय आहेत. या लेण्यातील एक अप्रतिम शिल्प म्हणजे राजा-राणी शिल्प होय. या राजदंपतीने भारतीय शिल्पकला क्षेत्रात एक आगळे-वेगळेच महत्त्व प्राप्त करून घेतले आहे.
पितळखोरे गाव चाळीसगाव व कन्नड तालुक्यांच्या मधील औट्रम घाटातील ही एक लेणी आहे.
अँटीलिआ (इमारत)

अँटिलिया हे मुंबईच्या अल्टामाउंट रोडवर स्थित असलेले $१.६ अब्ज किमतीचे खाजगी निवासस्थान आहे. हे नाव १५ व्या शतकातील स्पॅनिश कथांमधील एका बेटाच्या नावावरून देण्यात आले आहे. भारतीय अब्जाधीश मुकेश अंबानी आणि त्यांच्या कुटुंबाचे निवासस्थान आहे.
८ रिश्टर स्केलचा भूकंप ही इमारत सहन करू शकते.वरचे सहा मजले खाजगी निवासी क्षेत्र आहेत. संरचनेच्या रचनेत कमळाचे रोप आणि सूर्य यांचा समावेश आहे. ही इमारत २७ मजली असून याची उंची १७३ मीटर (५६८ फूट) उंच, ६,०७० चौरस मीटर (६५,३४० चौ. फूट) इतकी आहे. यामध्ये १६८- कार गॅरेज, बॉलरूम, ९ हाय-स्पीड लिफ्ट्स, ५० आसनांचे थिएटर, टेरेस गार्डन्स, स्विमिंग पूल, स्पा, हेल्थ सेंटर, एक मंदिर यासारख्या सुविधा आहेत.
या इमारतीचे २०२३ मधील मूल्य $४.६ अब्ज इतके आहे.
एलआयसी इमारत

एलआयसी बिल्डिंग ही चेन्नई येथील १५ मजली गगनचुंबी इमारत आहे. भारतीय आयुर्विमा महामंडळाचे दक्षिण मुख्यालय म्हणून ही इमारत काम करते. ही भारतातील पहिली गगनचुंबी इमारत आणि शहरातील महत्त्वाची खूण आहे. धमनी अण्णा सलाई (पूर्वीचा माउंट रोड) वर स्थित असलेली ही इमारत ५४ मी (१७७ फूट) उंच. आहे. सुरुवातीला १२ मजल्यांनी बांधलेली आणि १९५९ मध्ये पूर्ण झालेली एलआयसी बिल्डिंग ही भारतातील सर्वात उंच इमारत होती. नंतर मुंबईच्या पहिली गगनचुंबीगगनचुंबी इमारत असलेल्या उषा किरण बिल्डिंगने (८० मी (२६० फूट) ) १९६१ मध्ये तिला मागे टाकले.
इमारतीने या प्रदेशातील चुना-आणि-विटांच्या बांधकामापासून काँक्रीट स्तंभापर्यंतचे संक्रमण चिन्हांकित केले. या प्रदेशात प्रथमच पायल फाउंडेशन तंत्र वापरण्यासाठी ही इमारत ओळखली जाते. ३५ वर्षांहून अधिक काळ ही चेन्नईमधील सर्वात उंच इमारत होती. पुढे १९९० च्या दशकाच्या मध्यात अण्णा सलाईवरील हयात रीजन्सी बिल्डिंग (पूर्वीचे मागुंता ओबेरॉय) आणि कोयंबेडू येथील अरिहंत मॅजेस्टिक टॉवर्सने तिला मागे टाकले.
भारतीय तंत्रज्ञान संस्था (मुंबई)

भारतीय तंत्रज्ञान संस्था (मुंबई) (इंग्रजी: Indian Institute of Technology, Mumbai) ही मुंबई, महाराष्ट्र येथे असलेली भारतातील एक नामांकित तंत्रशिक्षणसंस्था आहे.
पंडित जवाहरलाल नेहरू यांनी मार्च १० इ.स. १९५९ रोजी पवईमध्ये या संस्थेचा पाया घातला. भारतीय तंत्रज्ञान संस्था मुंबई ही भारतातील पहिली तंत्रज्ञान संस्था आहे जी विदेशाच्या मदतीने उभारण्यात आली. युनेस्को कडून रशियन रूबेल्सच्या स्वरूपात निधी मिळवण्यात आला होता. १९६१ मध्ये ह्या संस्थेस "राष्टीय महत्त्वाची संस्था" असा दर्जा देण्यात आला. तेंव्हा पासून भारतीय तंत्रज्ञान संस्था मुंबई ही उत्तरोत्तर वाढून जगातील एक नामांकित तंत्रज्ञान संस्था म्हणून नावारूपास आली आहे.
हि संस्था तंत्रज्ञान शिक्षण आणि संशोधन ह्या बाबतीत जगामध्ये पथदर्शी म्हणून ओळखली जाते. येथून उत्तीर्ण होऊन बाहेर पडणाऱ्या अत्यंत प्रतिभाशाली पदवी व पदव्युत्तर विद्यार्थ्यांमुळे ह्या संस्थेकडे देशातील उत्तम विध्यार्थी आकर्षित होतात. संस्थेतील संशोधन व क्रमिक अभ्यासक्रम हा दर्जेदार प्राध्यापकांकडून केला जातो. ह्या पैकी बरेच प्राध्यापक हे जागतिक स्तरावर नावाजलेले आहेत.
भारतीय तंत्रज्ञान संस्था (मुंबई) संस्थेची मुख्य इमारत, मुंबईच्या पवई ह्या उपनगरात संस्था वसली आहे. मुंबईच्या मध्यभागही असूनही निसर्गाच्या अगदी जवळ असल्यामुळे येथे राहणाऱ्यांना शहरी जीवन व निसर्गरम्य जीवन अनुभवता येते. हा परिसर पूर्णतः रहिवासी असल्यामुळे, सर्व विद्यार्थी हे एकूण १५ वसतिगृहांमध्ये राहतात, ज्यामध्ये जेवणाची उत्तम सोय उपलब्ध आहे. परिसरात खेळाच्या व इतर क्रियांसाठी उत्तम मैदाने व सुविधा उपलब्ध आहेत.
भारतीय तंत्रज्ञान संस्था, मुंबई येथे १२ विभाग आहेत.ते खालीलप्रमाणे.
संस्थाना मध्ये निम्नलिखित शैक्षणिक विभाग ही आहेत.
भारतीय तंत्रज्ञान संस्था, मुंबई येथे ११ अन्तरा विषयक केंद्रे आहेत
३ विद्यालये आहेत.
Symmetric in Design

Symmetric in Design is the debut studio album by Swedish melodic death metal band Scar Symmetry. Symmetric in Design was recorded during July through September 2004 at Black Lounge Studios, Avesta, Sweden. Symmetric in Design was released on 7 February 2005 in Europe, 6 September 2005 in the United States and 25 April 2005 in Japan.
All lyrics written by Henrik Ohlsson.
Jawa 353

Jawa 250 Type 353 was a standard motorcycle designed and manufactured by Jawa Motorcycles in Czechoslovakia starting from 1954 till 1962. This motorcycle succeeded Jawa Perak 250 in the year 1954 and later Jawa 250 Type 559 succeeded Jawa 250 Type 353 in the year 1962. The motorcycle was also manufactured in India by Ideal Jawa under license of Jawa Motorcycles from 1962 to 1973. Initially Ideal Jawa imported these motorcycles as CKD units and assembled in Mysore and sold them as the construction of the factory was not complete. Some variants of the same motorcycle were manufactured in Turkey and China. These motorcycles were famous for their symmetrical design language, ease of maintenance and reliability. This was the first Jawa motorcycle to have rear suspension springs, hence these were also called as "Kývačka 250" which translates to Spring 250 in English. There were basically four variants of Jawa Type 353.
This model was powered by a 248.5cc engine producing 12BHP, the transmission was of 4 speed and included an automatic de-clutching mechanism. The intake was through Jikov carburetor with 40mm wire mesh air filter directly attached to the carburetor. The silencer mufflers were designed to look like fish tails. The fuel tank had a capacity of 10 liters and accommodated an aluminum console with a switch box and ammeter. The seats were designed in the shape of a guitar for better ride comfort. The front tires were of the size 3.00x16 and the rear tires were of the size 3.25x16. The front and rear wheels had simplex brake drums. The kick start lever and the gear levers were mounted on the same shaft but worked independently. The rated top speed was 105 Kilometers per hour. This motorcycle came with adjustable steering dampers made using cork and rubber and also had a small pneumatic hand pump made by Velamos fitted under the seat.
This variant was very similar to its previous model but the brake drums were upgraded with bigger and better ones and also the kick start lever and gear shift lever were integrated into one lever operating as both kick start lever as well as gear shift lever.
In this variant the silencer mufflers were upgraded with cigar type design and the console on the tank was made using Bakelite instead of Aluminum. the front tire size was same as that of rear tire.
The last variant in 353 model series did not see much upgrades but was redesigned by keeping costs in mind, hence the fuel tank capacity was increased to 12 liters, the console on the tank was removed and was replaced with just a switch box on the top of headlight nacelle, the air filter was bigger with an induction silencer. The bend pipes and the mufflers were joined using rubber seals and clamps. The complicated milling brake drums were replaced with simple but efficient drums. The pneumatic hand pumps were also removed.
List of largest domes

A dome is a self-supporting structural element of architecture that resembles the hollow upper half of a sphere.
Every dome in the world which was the largest-diameter dome of its time is listed.
Notes:
List of dome structures that have been the largest dome in the world:
Lists of buildings that have been the largest dome built with a given structural material:
List of structures that have been the largest dome on their continent:
List of famous large domes that have never held any of the size records:
Minarets (California)

The Minarets are a series of jagged peaks located in the Ritter Range, a sub-range of the Sierra Nevada in the state of California. They are easily viewed from Minaret Summit, which is accessible by auto. Collectively, they form an arête, and are a prominent feature in the Ansel Adams Wilderness which was known as the Minaret Wilderness until it was renamed in honor of Ansel Adams in 1984.
The peaks were named in 1868 by the California Geographical Survey, which reported: "To the south of Mount Ritter are some grand pinnacles of granite, very lofty and apparently inaccessible, to which we gave the name of 'the Minarets.'" Seventeen of the Minarets have been given unofficial names, including Michael Minaret, Adams Minaret, Leonard Minaret, and Clyde Minaret. Clyde Minaret, named after Norman Clyde, is the tallest of the spires. The Southeast Face Route of Clyde Minaret is a technical rock climb featured in Fifty Classic Climbs of North America.
The area is notable for two fatalities:
Capitol Reflecting Pool

The Capitol Reflecting Pool is a reflecting pool in Washington, D.C., United States. It lies to the west of the United States Capitol and is the westernmost element of the Capitol grounds (or the easternmost element of the National Mall, according to some reckonings). The Capitol Dome and the Ulysses S. Grant Memorial are reflected in its waters.
The Capitol Reflecting Pool is located at the eastern end of the National Mall in Washington, D.C., built above a tunnel of northbound Interstate 395 lanes. Six acres in size, it occupies over half of the area known as Union Square. It is set into a plaza that includes, on the east, the Ulysses S. Grant Memorial; to its west is a tree-dotted grassy area that extends to Third Streets, NW and SW. Nearby tourist destinations include the Capitol, the U.S. Botanic Garden, and the museums and galleries along the Mall.
The Capitol Reflecting Pool was included in master plans for the Washington Mall area prepared by the architectural firm of Skidmore, Owings, and Merrill in the 1960s and 1970s to reduce vehicular traffic on the Mall and facilitate pedestrian and recreational use. (Other elements of the plan were the creation of the Third Street Tunnel under the Mall and the relocation of a memorial to Civil War General George G. Meade from the northwest section of Union Square; that memorial now stands near the intersection of Constitution Avenue and Pennsylvania Avenue, NW). The new pool was designed to serve as a counterpart to the one at the western end of the Mall, between the Lincoln Memorial and the Washington Monument. Since its completion in 1971, it has been a popular attraction. The broad, gently sloped limestone coping and the steps that lead down from ground level afford seating for visitors as they enjoy the reflections of the Capitol, the surrounding sights, and the sky as well as the ducks and seagulls that often swim in the pool.
38°53′23″N 77°00′49″W﻿ / ﻿38.8898°N 77.0137°W﻿ / 38.8898; -77.0137
Infinity pool

An infinity pool is a reflecting pool or swimming pool where the water flows over one or more edges, producing a visual effect of water with no boundary. Such pools are often designed so that the edge appears to merge with a larger body of water such as the ocean, or with the sky, and may overlook locations such as natural landscapes and cityscapes. They are often seen at hotels, resorts, estates, and in other luxurious places.
It has been claimed that the infinity pool concept originated in France, and that one of the first vanishing-edge designs was the Stag Fountain at the Palace of Versailles, built in the late 17th century. In the US, architect John Lautner has been credited as one of the first to come up with an infinity pool design in the early 1960s. He included infinity pools in various residential projects, and also created the vanishing-edge pool in the 1971 James Bond movie Diamonds Are Forever. It was introduced to Australia by the architect Douglas Snelling.
Infinity pools are expensive and require extensive structural, mechanical, and architectural detailing. Since they are often built in precarious locations, sound structural engineering is paramount. The high cost of these pools often arises from the elaborate foundation systems that anchor them to hillsides.
The "infinite" edge of the pool terminates at a weir that is 1⁄16 to 1⁄4 inch (2 to 6 mm) lower than the required pool water level. A trough or catch basin is constructed below the weir. The water spills into the catch basin, from where it is pumped back into the pool.
Rainbow Pool

The Rainbow Pool was a reflecting pool located on the National Mall in Washington D.C., USA. It was designed by landscape architect Frederick Law Olmsted Jr., and was situated between the Lincoln Memorial Reflecting Pool (to the west), and 17th Street NW (to the east). The pool was renamed the Rainbow Pool on October 15, 1924, after it was noticed that its 124 nozzles created a "perfect rainbow" when turned on.
In 2001 it was integrated into the National World War II Memorial, which features the pool located in roughly the same spot. The builders of the National World War II Memorial asserted that the memorial would not destroy the Rainbow pool; rather it would be sunk lower into the ground to better fit the structure of the World War II Memorial. This was a controversial development, as the Rainbow Pool had a central, visible location between the Washington Monument and Lincoln Memorial. The debate over the World War II Memorial's occupation of the space had to be resolved by legislation from the U.S. Congress in 2001 which allowed the building of the memorial to continue.
38°53′21.83″N 77°2′25.87″W﻿ / ﻿38.8893972°N 77.0405194°W﻿ / 38.8893972; -77.0405194
One-hundred-baht banknote

The 100 baht note (100฿) is one of the most commonly used Thai baht banknotes and has been used since 1892. The 17th series notes are currently in circulation having been introduced in 2018. The 15th, 16th and 16th (special) series are also very common in circulation. The front side shows a portrait of Vajiralongkorn, the current head of the state or the king. The reverse depicts King Chulalongkorn and King Vajiravudh.
The obverse features the portrait of the King Bhumibol with Phra Garuda Pah (the emblem of royal family). The reverse features the Grand Palace and Wat Phra Kaew.
The obverse features the portrait of the King Bhumibol. The reverse features the monument of King Naresuan the Great at Don Chedi Memorial in Suphanburi province.
The 100 baht note since had not been redesigned in the 13th series.
The obverse features the portrait of the King Bhumibol. The reverse comes under the concept of "Education reformation in Siam" which includes (from left to right)
The obverse features the King Bhumibol's portrait. The reverses include two designs; type I and II.
Type I: The reverse remains the same as it was in 14th series, with some adjustment of the design and typography.
Type II: The reverse includes (from left to right)
The obverse features the King Bhumibol's new portrait which changes as he grew old. The reverse is designed under the concept of the great king from Thonburi period, King Taksin the great. The elements include (from left to right):
The 16th series 100 baht note is issued to commemorate and pay tribute to the late King Bhumibol. The obverse remains the same as the 16th series. The reverse, however, represents his work in rural Thailand. From left to right;
The design concept of 17th series is based on the theme of commemorating the kings of the current house of Chakri. The 100 baht note's reverse depicts kings Rama V and Rama VI of Thailand. The pictures next by each kings are the notable works done for Siam. For 100 baht note;
Anita Brevik

Anita B. Brevik (født 1964) er en norsk dirigent. Hun har vært dirigent og kunstnerisk leder for Nidarosdomens jentekor fra koret ble startet i 1992 til sommeren 2024.
Brevik er utdannet sanger og vokalpedagog fra tidligere Trøndelag Musikkonservatorium (nå Institutt for musikk ved NTNU).
Hun var barnestjerne ca 1967–1977, freelance klassisk sanger fram til midt på 2000-tallet, underviste i sang ved Heimdal videregående skole og har senere jobbet mest som kordirigent, både for Byneset Songlag 1991–2004 og Nidarosdomens jentekor 1992–2024.
Under Breviks ledelse har jentekoret vært med på mange store nasjonale begivenheter i Nidarosdomen, blant annet under prinsesse Märtha Louise og Ari Behns vielse mai 2002, ved det japanske keiserparets besøk i Trondheim mai 2005, og under kroningsjubileet i 2006. Koret har også medvirket i en rekke CD-innspillinger. Blant annet med produsenten Morten Lindberg som vant en Grammy i 2020 med platen Lux, som koret medvirket på.
I 2018 mottok Anita Brevik Kongens fortjenstmedalje for sin innsats i jentekoret.
Terje Bjørklund

Terje Bjørklund (1945–2024) var en norsk komponist.
Bjørklund hadde magistergrad i musikkvitenskap fra Universitetet i Oslo (1971), og gjennomførte komposisjonsstudier ved Norges musikkhøgskole (1971–1973) med Finn Mortensen.
I 1973 ble han ansatt ved Trøndelag musikkonservatorium, der han etablerte jazzlinja i 1979, og var førsteamanuensis innenfor komposisjon og musikkteori. Han var aktiv jazzpianist frem til ca. 1980. Sine erfaringer og kunnskaper som jazzmusiker videreformidlet han i læreboken Moderne Jazzimprovisasjon (Norsk Musikkforlag, 1983). For sin innsats i norsk jazzliv ble han i 1983 tildelt Norsk Jazzforbunds høyeste utmerkelse: Buddy-statuetten. Siden 1980 prioriterte han komponering, og orienterte seg hovedsakelig mot den seriøse kunstmusikken. I mange av hans verker er harmonikken et bærende element. Måten akkorder og klanger nyanseres på kan gi assosiasjoner til moderne jazz.
Bjørklund skrev en rekke bestillingsverk for kor, orkester og ulike solo- og kammermusikkbesetninger. Spesielt har han skrevet mye for strykere, noe som henger sammen med det rike strykermiljøet i Trondheim. Sarek for strykere fikk i 1992 følgende omtale i det anerkjente amerikanske musikktidsskriftet Fanfare: «Denne musikken har lyriske partier som tar pusten fra deg. Den sterke melodiske profileringen låter som en oppdatert Grieg». Dette verket ble presentert som åpningsverk på Anne-Sophie Mutters USA-turné med Trondheims-solistene i 2002.
Carmina for strykere er utgitt på TrondheimSolistenes Blu-Ray Disc DIVERTIMENTI og omtalt i musikktidsskriftet Fanfare Magazine 29. november 2008. Utgivelsen ble i 2009 nominert til tre Grammy-priser.
Blant øvrige verker er Morene og Narvik 2002 for symfoniorkester, Magnificat, Requiem, De Profundis og Te Deum for solister, kor og orkester, to fiolinkonserter: Arctos for fiolin og strykere (1993) og Konsert for fiolin og orkester (2010), samt operaen Frøken Victoria, basert på Knut Hamsuns roman Victoria. Konsert for klaver og orkester ble urfremført 14/1-2016 av Tor Espen Aspaas og Trondheim Symfoniorkester, mens Missa Libera for kor, cello og orgel fikk sin uroppførelse i Nidarosdomen 17/4-2016. De siste årene komponerte Terje Bjørklund også tre helaftens «crossover-verk»: Norwegian Sanctus (2006), The Wedding (2009) og Sacred Concert (2014). Norwegian Sanctus, for jazzsolister, kor og kammerorkester ble urframført ved Molde jazzfestival i 2006. Verket ble også framført under Olavsfestdagene i Trondheim samme år, og under Oslo Internasjonale Kirkemusikkfestival i 2009. The Wedding, for jazzsolister og kammerorkester, var et bestillingsverk fra Trondheim Jazzfestival i anledning Jazzlinja ved Musikkonservatoriet i Trondheim, senere NTNU, sitt 30.-årsjubileum.
Terje Bjørklund var festspillkomponist ved Festspillene i Nord-Norge 1993 og ved Vinterfestspillene på Røros 2004. Hans musikk er gitt ut på tre egne CD-er, og en rekke enkeltverk er utgitt på andre CD-er. Noter/partiturer er utgitt på følgende forlag: Pizzicato Editione (Italia/Sveits), Warner Chappell Music, Norsk Musikkforlag, Norsk Musikkinformasjon (nå NB Noter) og Musikkhusets forlag.
Øystein Ekroll

Øystein Ekroll (født 16. januar 1957 på Larsnes på Sunnmøre) er en norsk arkeolog og forsker. Han har magistergrad i nordisk middelalderarkeologi ved Universitetet i Bergen fra 1986 og Dr.Phil. Han er førsteamanuensis ved Nidaros domkirkes restaureringsarbeider, der han har arbeidet siden 1992. Ekroll forsvarte i 2015 for graden philosophiae doctor (ph.d.) ved Noregs teknisk-naturvitskaplege universitet, Det humanistiske fakultetet, med avhandlingen: The Octagonal Shrine Chapel of St Olav at Nidaros Cathedral.. An Investigation of its Fabric, Architecture and International Context. Disputasen ble avholdt inne i Nidarosdomen.
Ekroll er spesialist på bygningsarkeologi, og har arbeidet med konservering av steinbygninger og ruiner i hele Norge, bl.a. middelalderruinene i Gamlebyen i Oslo. Bidro til oppbyggingen av museet i Erkebispegården i Trondheim (åpnet 1997). Har deltatt ved en lang rekke utgravninger i Norge og Hellas, og har publisert et større antall artikler om bygningshistorie i middelalderen.
Hanna Solaas

Hanna Birgitte Larsdatter Solaas (født 3. januar 1818 i Levanger, død 21. januar 1893) var en norsk pleiehjemsbestyrer og forfatter. I sin samtid ble hun kjent gjennom den såkalte Solaas-saken, en konflikt om hennes medlemskap i den katolske kirke.
Hanna Solaas var datter av Berit Hansdatter fra Håvevaldet i Skogn og lærer og klokker Lars Haagensen Elgesæther. Hun ble 20. april 1841 gift i Loppa med bokbinder Ole Ellingsen Solaas.
Hanna bosatte seg i Loppa i Finnmark i 1836, og der traff hun Ole Ellingsen Solaas, som hun giftet seg med. Noen år senere reiste hun til Christiania, hvor hun ble bestyrerinne for et fosterhjem for fattige og forsømte småbarn. I 1857 ble hun av den katolske sognepresten Jean Claude Lichtlé opptatt i den katolske kirke. Dette dannet utgangspunktet for den såkalte Solaas-saken
Sogneprest Lichtlé var i henhold til Dissenterloven pålagt å protokollføre alle opptatte medlemmer i kirken. Hanna Solaas risikerte å miste jobben dersom det ble kjent at hun var blitt katolikk. Et styremedlem for fosterhjemmet merket seg at hun hadde begynt å holde andakt for hjemmets barn på en måte han oppfattet som katolsk. Solaas' navn var utelatt i medlemsfortegnelsen Lichtlé sendte til myndighetene i 1858, og da han ble spurt om hun var medlem i kirken, hadde presten nektet å svare. Kort tid senere innrømmet Solaas at hun var katolikk, og i april 1858 ble hun oppsagt fra sin stilling. Lichtlé ble dømt til å betale en bot, og saken var en stor belastning for den katolske kirke i Norge.
Hanna Solaas vendte tilbake til Levanger i 1858, hvor hun også tok imot barn til pleie. I 1866 flyttet hun virksomheten til Lille Olavs løkke, der stiftelsen ble bestående av hovedhus og uthus. Der kunne hun ha opptil 30 barn i pleie.
Tre ganger i løpet av de første årene i Levanger besøkte hun Stockholm og enkedronning Josefine, mor til kong Oscar II. Enkedronningen ga henne en viss økonomisk bistand. Dette omtaler hun i småskriftet Et taknemligt tilbakeblikk paa det forløbne Aar (1872). Etter enkedronningens død i 1876 var Solaas gjest ved begravelsen i Stockholm.
I 1870-årene forfattet hun flere småskrifter som hun solgte til «bedste for de fattige, syge, små børn og krøblinger i pleiestiftelsen i St. Olavs løkke i Levanger».
Løkkebygningen ble etter Hanna Solaas' død flyttet til Levanger sentrum. Den er blitt kalt Katolikkergården. Hanna Solaas' veg på Levanger har navn etter henne.