Penggambaran Nabi Muhammad

Kesahihan penggambaran Nabi Muhammad, nabi terakhir dalam agama Islam, telah lama menjadi kebimbangan dalam sejarah agama tersebut. Penerangan lisan dan bertulis dengan mudah diterima oleh semua tradisi Islam, tetapi terdapat perbezaan pendapat mengenai penggambaran visual. Al-Quran tidak secara jelas melarang imej Muhammad, tetapi ada beberapa hadis (ajaran tambahan) yang jelas dilarang Islam daripada mencipta penggambaran visual angka.
Kebanyakan penganut Islam mazhab Sunah Waljamaah percaya bahawa penggambaran semua anbia utama dalam agama Islam seharusnya dilarang dan amat benci perlambangan visual Nabi Muhammad. Kebimbangan utama adalah bahawa penggunaan imej boleh menggalakkan berhala. Dalam Islam Syiah, bagaimanapun, imej Muhammad adalah perkara biasa pada masa kini, walaupun ulama Syiah sejarah menentang penggambaran tersebut. Namun, ramai orang Islam yang mengambil pandangan yang lebih ketat daripada tradisi tambahan kadang-kadang akan mencabar mana-mana penggambaran Muhammad, termasuk yang dibuat dan diterbitkan oleh orang bukan Islam.
Persoalan sama ada imej dalam seni Islam, termasuk mereka yang menggambarkan Muhammad, boleh dianggap sebagai seni agama masih diperdebatkan di kalangan ulama. Mereka muncul dalam buku ilustrasi yang biasanya kerja-kerja sejarah atau puisi, termasuk mereka yang mempunyai mata pelajaran agama; al-Quran tidak pernah digambarkan: "konteks dan niat adalah penting untuk memahami seni bergambar Islam artis Islam mewujudkan imej Muhammad, dan orang ramai yang memandang mereka, difahami bahawa imej-imej tidak objek ibadat Nor dijadikan objek demikian.. dihiasi digunakan sebagai sebahagian daripada ibadat agama". Walau bagaimanapun, ulama mengakui bahawa imej tersebut mempunyai "unsur rohani", dan juga kadang-kadang digunakan dalam ibadah agama formal meraikan hari Israk dan Mikraj. Banyak penggambaran visual hanya menunjukkan Muhammad dengan mukanya bertudung, atau simbolik mewakilinya sebagai api; imej-imej lain, terutamanya dari hadapan kira-kira 1500, menunjukkan mukanya. Walau bagaimanapun, dengan pengecualian yang penting dari zaman moden Iran, penggambaran Muhammad adalah jarang berlaku, tidak banyak dalam mana-mana masyarakat atau zaman sepanjang sejarah Islam, dan muncul hampir secara eksklusif dalam medium swasta Parsi dan ilustrasi buku miniatur lain-lain. Medium utama seni keagamaan awam dalam Islam adalah dan tulisan.
Sesetengah agama-agama utama telah mengalami kali dalam sejarah mereka apabila imej tokoh-tokoh agama mereka dilarang. Dalam agama Yahudi, salah satu Sepuluh Perintah Allah bermaksud melarang "patung-patung". Dalam Kristian Byzantine dalam tempoh ikonoklasme pada abad ke-8, dan sekali lagi pada abad ke-9, perlambangan visual angka suci dilarang, dan hanya Cross dapat digambarkan di gereja-gereja. Malah pada zaman moden, kumpulan yang berbeza daripada orang Kristian Protestan mempunyai pertikaian mengenai kesesuaian mempunyai agama ikon orang-orang kudus. Kebimbangan umumnya berkisar pada konsep sama ada imej menjadi lebih penting daripada apa yang diwakili. Dalam Islam, walaupun apa-apa dalam Al-Quran secara jelas melarang imej, beberapa tambahan hadith dengan jelas mengharamkan lukisan imej mana-mana makhluk yang bergerak; hadith lain bertolak ansur dengan imej, tetapi tidak menggalakkan mereka. Oleh itu, kebanyakan orang Islam mengelakkan penggambaran visual Muhammad atau nabi lain seperti Musa atau Ibrahim.
Beberapa hadith dan penulisan lain tempoh Islam yang awal termasuk cerita-cerita di mana potret Muhammad muncul. Abu Hanifah Dinawari, Ibn al-Faqih, Ibn Wahshiyya dan Abu Nu`aym memberitahu versi cerita di mana Maharaja Byzantine Heraclius dikunjungi oleh dua Makkah. Beliau menunjukkan mereka kabinet, diturunkan kepadanya dari Alexander yang Agung dan asalnya dicipta oleh Allah untuk manusia, setiap yang laci mengandungi potret Nabi. Mereka hairan melihat potret Muhammad dalam laci akhir. Sadid al-Din al-Kazaruni memberitahu cerita yang sama di mana Mekah melawat raja China. Kisa'i memberitahu bahawa Tuhan memang memberikan potret para nabi kepada Adam. Ibn Wahshiyya dan Abu Nu'ayn menceritakan sebuah kisah kedua di mana seorang saudagar Makkah melawat Syria dijemput ke sebuah biara Kristian di mana beberapa ukiran-ukiran dan lukisan menggambarkan nabi dan orang-orang kudus. Di sana dia melihat imej Muhammad dan Abu Bakr, lagi tidak dikenali oleh orang-orang Kristian. Dalam cerita kurun ke-11, Muhammad dikatakan demikian telah duduk untuk potret oleh seorang artis disimpan oleh Sassanid raja Kavadh II. Raja suka potret ini, sehingga beliau meletakkannya di atas bantal.
Kemudian, Al-Maqrizi memberitahu cerita di mana Muqawqis, pemerintah Mesir, bertemu dengan utusan Muhammad. Dia bertanya duta itu untuk menggambarkan Muhammad dan memeriksa keterangan terhadap potret seorang nabi yang tidak diketahui yang dia ada pada kain. Huraian perlawanan potret.
Pada abad ke-17-a China cerita, raja China meminta untuk melihat Muhammad, tetapi Muhammad bukannya menghantar potret beliau. Raja yang begitu terpikat potret bahawa dia memeluk Islam, di mana titik potret, telah menjalankan tugas mereka, hilang.
Dalam salah satu sumber yang paling awal, Kitab al-Tabaqat al-Kabir Ibn Saad, terdapat banyak keterangan lisan Muhammad. Satu penerangan diperoleh untuk Ali ibn Abi Talib adalah seperti berikut:
Dari zaman Uthmaniyah dan seterusnya teks tersebut telah dibentangkan pada kaligrafi hilya panel (Bahasa Turki: hilye, jamak hilyeler), biasanya dikelilingi oleh bingkai berhiasan hiasan diterangi dan sama ada termasuk dalam buku-buku atau, lebih kerap, muraqqa s atau album, atau kadang-kadang diletakkan di dalam bingkai kayu supaya mereka boleh menggantung di dinding. Bentuk dihuraikan daripada tradisi seni khat telah ditubuhkan pada abad ke-17 oleh kaligrafer Uthmaniyah Hafiz Osman. Walaupun mengandungi konkrit dan artistik merayu perihal penampilan Muhammad, mereka mematuhi kecaman terhadap penggambaran kiasan Muhammad, meninggalkan kemunculannya kepada imaginasi penonton. Hilye format Uthmaniyah biasanya bermula dengan Bismillah, yang ditunjukkan di atas, dan dipisahkan di tengah-tengah oleh Quran 21:107: "Dan Kami tidak mengutus kamu, melainkan sebagai rahmat bagi sekalian alam". Empat bulatan sering mengandungi nama-nama Khalifah yang mendapat petunjuk, [[Abu] Bakr], Umar, Uthman, dan Ali, setiapnya diikuti dengan "radhi Allahu anhu" ("Allah akan berpuas hati dengannya").
Perwakilan visual yang paling biasa daripada Muhammad dalam seni Islam, terutamanya di kawasan berbahasa Arab, adalah oleh perlambangan kaligrafi namanya, sejenis monogram dalam bentuk pekeliling secara kasar, sering diberi bingkai dihiasi. Prasasti tersebut biasanya dalam bahasa Arab, dan boleh menyusun semula atau mengulangi bentuk, atau menambah satu rahmat atau gelaran, atau sebagai contoh perkataan "Rasul" atau penguncupan ia. Pelbagai cara untuk mewakili nama Muhammad memang tinggi, termasuk ambigram s; dia juga sering dilambangkan oleh mawar.
Versi yang lebih terperinci berkaitan dengan tradisi Islam yang lain daripada bentuk khas seni khat seperti yang menulis nama-nama Allah, dan monogram sekular Tughra yang canggih atau raja-raja Uthmaniyah.
Sepanjang sejarah Islam, penggambaran Nabi Muhammad dalam seni Islam jarang berlaku. Walaupun begitu, wujud satu "corpus ketara daripada imej-imej yang dihasilkan Nabi Muhammad, kebanyakannya dalam bentuk ilustrasi manuskrip, di pelbagai kawasan di dunia Islam dari abad ketiga belas melalui zaman moden". Penggambaran Nabi Muhammad berasal dari permulaan tradisi miniatur Parsi sebagai ilustrasi dalam buku. Buku yang digambarkan dari Persianate dunia ( Warka dan Gulshah , Istana Topkapi Perpustakaan H. 841, disebabkan oleh Konya 1200-1250) mengandungi dua terawal penggambaran Islam dikenali Muhammad. Buku ini bertarikh sebelum atau sekitar masa pencerobohan Mongol di Anatolia dalam 1240-an, dan sebelum kempen terhadap Persia dan Iraq dari 1250-an, yang memusnahkan banyak bilangan buku di perpustakaan. Biasiswa baru-baru ini telah menyatakan bahawa, walaupun masih hidup contoh awal kini jarang berlaku, umumnya seni kiasan manusia adalah satu tradisi yang berterusan di negara-negara Islam (seperti dalam kesusasteraan, sains, dan sejarah); seawal abad ke-8, seni itu berkembang semasa Khalifah Abbasiah (c 749 - 1258, di seluruh Sepanyol, Afrika Utara, Mesir, Syria, Turki, Mesopotamia, dan Parsi).
Christiane Gruber menjejaki perkembangan dari imej "veristic" yang menunjukkan seluruh tubuh dan muka, dalam 13 hingga abad ke-15, untuk lebih perlambangan "abstrak" ke-16 untuk abad ke-19, kedua termasuk perwakilan Nabi Muhammad oleh jenis khas perwakilan kaligrafi, dengan jenis yang lebih tua juga masih digunakan. Jenis perantaraan, pertama didapati daripada kira-kira 1400, adalah "potret tertulis" di mana wajah Muhammad adalah kosong, dengan "Ya Muhammad" ("Wahai Muhammad") atau frasa yang sama ditulis pada ruang yang sebaliknya; ini mungkin berkaitan dengan Sufi fikir. Dalam beberapa kes inskripsi nampaknya telah menjadi underpainting yang kemudian akan dilindungi oleh muka atau tudung, jadi perbuatan soleh oleh pelukis, untuk mata beliau semata-mata, tetapi pada orang lain ia bertujuan untuk dilihat. Menurut Gruber, beberapa baik lukisan ini, bagaimanapun, telah menjalani kemudian ikonoklastik mutilations, di mana ciri-ciri wajah Nabi Muhammad telah tercalar atau berlumur, sebagai pandangan Islam mengenai kebolehterimaan imej veristic berubah.
Beberapa manuskrip Parsi yang masih ada yang melambangkan Nabi Muhammad berasal dari zaman Ilkhanid pemerintah Mongol yang baru, termasuk Marzubannama dating untuk 1299. The Ilkhanid MS Arab 161 daripada 1307/8 mengandungi 25 ilustrasi yang terdapat dalam versi yang digambarkan dari Tanda Peninggalan Abad Lepas Al-Biruni, di mana lima termasuk penggambaran Muhammad, termasuk kedua-dua imej dengan menyimpulkan , yang terbesar dan paling berjaya dalam manuskrip, yang menekankan hubungan Muhammad dan Ali mengikut doktrin Syiah. Menurut Christiane Gruber, kerja-kerja yang lain menggunakan imej untuk menggalakkan Islam Sunah Waljamaah, seperti satu set ilustrasi Israk dan Mikraj (MS 2154 H) pada awal abad ke-14, walaupun ahli sejarah lain telah bertarikh ilustrasi sama pada zaman Jalayrid pemerintah Syiah.
Penggambaran Nabi Muhammad juga ditemui dalam manuskrip Parsi dalam dinasti Timurid dan Safavid yang berikut, dan seni Uthmaniyyah Turki pada abad ke-4 hingga abad ke-17, dan yang melampauinya. Mungkin kitaran yang paling rumit ilustrasi hidup Muhammad adalah salinan, siap pada 1595, daripada biografi abad ke-14 Siyer-i Nebi ditugaskan oleh Ottoman Sultan Murat III untuk anaknya , masa depan Mehmed III, yang mengandungi lebih 800 ilustrasi.
Mungkin adegan naratif utama penyakit diwakili ialah Israk dan Mikraj; mengikut Gruber, "Ada wujud yang tidak terkira banyaknya lukisan tunggal halaman me'rāj yang termasuk dalam permulaan Parsi dan Turki roman dan cerita epik dihasilkan dari awal abad ke-15 hingga abad ke-20". Imej-imej ini juga digunakan dalam perayaan ulang tahun Israk dan Mikraj pada 27 Rejab, apabila akaun telah dibacakan dengan kuat kepada kumpulan lelaki: "didaktik dan menarik, cerita-cerita lisan daripada kenaikan yang seolah-olah mempunyai matlamat agama mendorong sikap pujian di kalangan penonton mereka ". Amalan seperti ini adalah yang paling mudah didokumenkan dalam abad ke-18 dan ke-19, tetapi dari manuskrip lebih awal muncul untuk memenuhi fungsi yang sama. Jika tidak banyak adegan yang berbeza boleh diwakili pada masa-masa, dari kelahiran Nabi Muhammad hingga akhir hidupnya, dan kewujudannya di dalam syurga.
Dalam penggambaran awal Muhammad yang ditunjukkan dengan atau tanpa halo, yang terawal halos menjadi pusingan dalam gaya seni Kristian, tetapi tidak lama halo yang menyala atau aureol dalam Buddha atau tradisi Cina akan menjadi lebih umum daripada bentuk yang bulat yang terdapat di Barat, apabila halo yang digunakan. A halo atau nyalaan mungkin sekeliling sahaja kepalanya, tetapi sering seluruh tubuhnya, dan dalam sesetengah imej badan itu sendiri tidak dapat dilihat untuk halo. Bentuk "bercahaya" perwakilan dielakkan isu-isu yang disebabkan oleh imej "veristic", dan boleh diambil untuk menyampaikan kualiti orang Muhammad yang dinyatakan dalam teks. Jika badan kelihatan, muka boleh ditutup dengan tudung (lihat galeri untuk contoh kedua-dua jenis). Bentuk perwakilan, yang bermula pada awal Safavid tempoh yang di Parsi, wtelah dilakukan di dalam takut dan hormat. Lain-lain nabi Islam, dan isteri-isteri dan hubungan Muhammad, boleh dirawat dengan cara yang sama jika mereka juga muncul.
T. W. Arnold (1864-1930), seorang ahli sejarah awal seni Islam, menyatakan bahawa "Islam tidak pernah mengalu-alukan lukisan sebagai hamba agama kerana kedua-dua agama Buddha dan Kristian telah dilakukan. Masjid-masjid tidak pernah dihiasi dengan gambar agama, dan tidak mempunyai seni bergambar telah bekerja untuk arahan orang kafir atau untuk kemajuan rohani orang yang beriman." Perbandingan Islam kepada agama Kristian, beliau juga menulis: "Oleh itu, tidak pernah ada mana-mana tradisi sejarah dalam lukisan itu agama Islam - tidak ada pembangunan seni dalam perwakilan jenis diterima - tiada sekolah pelukis mata pelajaran agama; lebih-lebih mempunyai ada menjadi bimbingan di pihak pemimpin pemikiran agama bersamaan dengan pihak berkuasa gereja dalam Jemaat Kristian."
Imej Muhammad kekal kontroversi hingga ke hari ini, dan tidak dianggap boleh diterima di kebanyakan negara di Timur Tengah. Sebagai contoh pada tahun 1963 akaun oleh pengarang Turki daripada Haji haji ke Mekah telah diharamkan di Pakistan kerana mengandungi keluaran semula daripada miniatur menunjukkan Muhammad diumumkan.
Walaupun pengharaman perwakilan Nabi Muhammad, imej Muhammad adalah bukan luar biasa di Iran. The Syiah Iran nampaknya lebih bertolak ansur mengenai hal ini daripada ortodoks Sunah Waljamaah. Di Iran, penggambaran mempunyai penerimaan yang besar hingga ke hari ini, dan boleh didapati dalam bentuk moden poster dan poskad.
Sejak akhir 1990-an, pakar-pakar dalam ikonografi Islam menemui imej, dicetak di atas kertas di Iran, menggambarkan Muhammad sebagai seorang remaja yang memakai serban. Terdapat beberapa varian, semua menunjukkan remaja muka yang sama, yang dikenal pasti oleh satu inskripsi seperti "Nabi Muhammad, Rasul Allah", atau legenda yang lebih terperinci merujuk kepada episod dalam kehidupan Nabi Muhammad dan asal yang dikatakan imej. Beberapa versi Iran poster ini dikaitkan penggambaran asal kepada, seorang rahib Bahira Kristian yang memenuhi Nabi Muhammad muda di Syria. Dengan mengkreditkan imej ke dalam Kristian, yang lebih awal itu untuk masa yang sebelum Muhammad menjadi seorang Nabi, pembuat imej melepaskan diri mereka daripada sebarang salah laku.
Motif yang diambil dari gambar yang Tunisia muda diambil oleh Jerman Rudolf Franz Lehnert dan Ernst Heinrich Landrock pada tahun 1905 atau 1906, yang telah dicetak dalam edisi tinggi pada kad pos gambar sehingga 1921. Penggambaran ini telah popular di Iran sebagai satu bentuk rasa ingin tahu.
Dalam Tehran, sebuah mural yang menggambarkan nabi – mukanya bertudung – menunggang Buraq telah dipasang di satu persimpangan jalan awam pada tahun 2008, satu-satunya mural seumpamanya di negara majoriti Islam.
Sangat beberapa filem telah dibuat mengenai Muhammad. 1976 filem The Message, juga dikenali sebagai Mohammad, Rasul Allah, memberi tumpuan kepada orang lain dan tidak langsung menunjukkan Nabi Muhammad atau kebanyakan ahli keluarganya. A kartun kebaktian yang dipanggil Nabi Muhammad: Nabi Terakhir telah dikeluarkan pada tahun 2004. Walaupun umat Islam Sunah Waljamaah sentiasa jelas melarang penggambaran Nabi Muhammad dalam filem, para ulama Syiah sezaman telah mengambil sikap yang lebih santai, menyatakan bahawa ia adalah dibenarkan untuk menggambarkan Nabi Muhammad, walaupun dalam televisyen atau filem, jika dilakukan dengan hormat.
Perlambangan Barat Nabi Muhammad sangat jarang sehingga ledakan imej berikut ciptaan mesin cetak; dia adalah seperti di beberapa imej zaman pertengahan, biasanya dengan cara yang tidak menarik perhatian, sering dipengaruhi oleh sebutan ringkas dalam Divina Commedia karya Dante Alighieri. Nabi Muhammad angka kerap dalam penggambaran orang-orang berpengaruh dalam sejarah dunia. Penggambaran seperti ini cenderung untuk menjadi baik atau neutral dalam niat; satu contoh boleh didapati di bangunan Mahkamah Agung Amerika Syarikat dalam Washington, DC. Dibuat pada tahun 1935, dekorasi dinding yang termasuk lawgivers sejarah utama, dan meletakkan Nabi Muhammad bersama Hammurabi, Musa, Confucius, dan lain-lain. Pada tahun 1997, kontroversi yang tercetus sekitar dekorasi dinding, dan bahan-bahan pelancong telah pun disunting lalu, memanggil penggambaran yang "satu percubaan berniat baik oleh pemahat untuk menghormati Muhammad" yang "tidak mempunyai persamaan kepada Muhammad." Pada tahun 1955, sebuah patung Nabi Muhammad telah dikeluarkan dari bangunan mahkamah di New York City selepas duta Indonesia, Pakistan, dan Mesir diminta pemindahannya. Perlambangan itu amat jarang berlaku Muhammad dalam [ukiran monumental []] sangat mungkin menyinggung perasaan orang Islam, seperti patung adalah bentuk klasik untuk berhala, dan takut dari apa-apa tanda-tanda bahawa penyembahan berhala adalah asas larangan Islam. Kesenian Islam telah hampir selalu dielakkan patung besar daripada mana-mana mata pelajaran, terutama yang berdiri bebas; hanya beberapa haiwan yang diketahui, sebahagian besar mata air-kepala, seperti orang-orang di Mahkamah Singa Alhambra; Pisa Griffin mungkin yang terbesar.
Terdapat juga banyak buku ilustrasi yang menunjukkan Nabi Muhammad.
Dante, dalam The Divine Comedy: Inferno, Nabi Muhammad ditempatkan di dalam Neraka, dengan isi perut beliau melepak (Canto 28):
Kejadian ini sering ditunjukkan dalam ilustrasi Divina Commedia. Nabi Muhammad digambarkan pada abad ke-15 yang terbuka Penghakiman Terakhir oleh Giovanni da Modena dan lukisan pada Dante, dalam Gereja San Petronio, Bologna, Itali. dan karya seni oleh Salvador Dalí, Auguste Rodin, William Blake, dan Gustave Doré.