davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Emblem of Eritrea

The Emblem of Eritrea was adopted on 24 May 1993 on the occasion of Eritrea's declaration of independence from Ethiopia. The national emblem mainly depicts a camel surrounded by an olive wreath.
The modern emblem of Eritrea was adopted 24 May 1993, the date of the declaration of independence from Ethiopia. It shows a scene of a dromedary camel in the desert, which is surrounded by an olive wreath. The camel was the beast of burden used during the war of independence from Ethiopia to transport supplies and goods, and was seen as being instrumental to the movement's success by Eritrean nationalists. The name of the country appears on a scroll towards the bottom of the emblem threefold, in Tigrinya, English and Arabic, three widely spoken languages in the country.
Eritrea was first assigned a coat of arms in 1919, when it was a colony of the Kingdom of Italy. The shield was parted in half horizontally, with the top portion displaying a red lion charged on his breast with a white star and the bottom half divided into six wavy bars alternating blue and white. The red lion represents the Italian Kingdom, lions alluding to the Italian King who used the beasts as supporters and red being a common colour associated with Italy and also used by the ruling House of Savoy. The star has long been a symbol of the Italian people, known as the Stellone d'Italia, which protects and guards the nation. The bottom portion displaying blue and white wavy bars is a common heraldic depiction representing water, and alludes to the origins of the colony's name. Eritrea is derived from the Latin Erythræa, the name applied to the Red Sea in antiquity; the colony was named so for its coastline along that body of water.
During the Fascist regime of Italy, which began in 1924, the arms were augmented with symbols of the new government: a red chief was added in 1936, which was charged with fasces and laurel wreath. Eritrea was then absorbed into the colony of Italian East Africa in 1936, reducing it to a province of the new and larger colony. The arms of Eritrea made up one field in the arms of Italian East Africa, but without the chief added in 1936. In 1941, when the province was conquered and placed under British administration, the fascist chief was removed and the original arms were again employed. In 1951, the process of annexation by Ethiopia began, and the arms continued in use until the following year.
During the annexation period, from 1952 to 1962, an emblem was adopted that consisted of a vertical olive branch encircled by an olive wreath. This emblem is used still on the nation's flag.
Ethiopian Student Movement

The Ethiopian Student Movement (Amharic: የኢትዮጵያ ተማሪዎች ንቅንቄ, ESM) was a period of radical Marxist–Leninist student activism and movement in Ethiopia from the mid-1960s to the 1974 revolution. The first demonstration occurred in 1965 by university student, led by Marxist–Leninist motivation chanting "Land to the Tiller" and "Is poverty a crime?". The student uprisings continued in 1966 until 1969. The movement also called for the abolition of monarchy under Emperor Haile Selassie and feudalism in Ethiopia.
Following the 1974 revolution, the ESM members in Ethiopia and abroad superintended many political organizations like the Ethiopian People's Revolutionary Party (EPRP) and All-Ethiopia Socialist Movement (MEISON), that involved in insurgency against the Derg regime. Scholars agreed that the ESM has laid foundation of many opposition forces behind the Derg government during the Ethiopian Civil War, especially the Tigray People's Liberation Front (TPLF) and the inspired the EPRDF's notion of "multi-nation, multi-ethnic, and multilingual nature of Ethiopia". As such, ESM is critical for the 21st-century Ethiopian ethnic conflict.
The first demonstration occurred in 1965 driven by Marxist–Leninist university students with the slogan "Land to the Tiller". It was followed by the 1966, 1967 and 1968 uprising with "the powers that be on a variety of social and political issues". In May 1966, the student confronted the police, chanting the slogan "Is poverty a crime?". A faction within the movement supported the armed uprisings occurring against Selassie in Eritrea province and the Ogaden region.
In April 1967, the third successive year of protest occurred near Arat Kilo campus rather than Siddest Kilo campus. In response, the Ethiopian government issued law to Ministry of Interior that restrict the protest. Two days prior, about 1,500 and 1,700 people demonstrated in Arat Kilo campus but were deterred by police force, utilizing tear gas and began attacking the demonstrator. The 1973 nationwide famine also agitated the student activism and protest. Elleni Zeleke wrote:
The Ethiopian Student Movement was crucial for the fall of Emperor Haile Selassie regime, the 1974 revolution and the seizure of Derg military junta. Many political parties during the Derg era emerged from ESM, mostly the Ethiopian People's Revolutionary Party (EPRP) which was formed by students that exiled to the United States, Europe and Algiers while the All-Ethiopia Socialist Movement (MEISON) came out from the Ethiopian Student Union in Europe (ESUE). The Derg also proposed prerequisites for ESM student demands, such as land reform and the creation of peasant association. The Tigray People's Liberation Front (TPLF) and the Ethiopian People's Revolutionary Democratic Front (EPRDF) whose formation traced back after the 1974 revolution, also inspired the main ESM ideologues of debate of "multi-nation, multi-ethnic, and multilingual nature of Ethiopia". Hannah Borenstein, who backed Bahru Zewde opinion, wrote that the 1969 student activism was both good and bad, and bequeathed to the contemporary ethnic conflict in Ethiopia.
Black Star of Africa

The Black Star of Africa is a black five-pointed star (★) symbolizing Africa in general and Ghana in particular. The Black Star Line, founded in 1919 by Marcus Garvey as part of the Back-to-Africa movement, modelled its name on that of the White Star Line, changing the colour from white to black to symbolise ownership by black people rather than white people. The black star became a symbol of Pan-Africanism and anti-colonialism. Described as the "Lodestar of African Freedom", the black star was used in 1957 by Theodosia Okoh in the design of the Flag of Ghana.
Ghanaians have come to regard the Black Star as a specific symbol of Ghana rather than of Africa in general. As well as on the flag, the star appears on the coat of arms; on the Black Star Gate in Black Star Square in the capital, Accra; and on the Seat of State in Parliament, on which the President sits on ceremonial occasions. The Ghana national football team is nicknamed the "Black Stars". The house flag of Ghana's former national shipping carrier, the Black Star Line, also featured the star.
The Black Star was also in the flag of the African Party for the Independence of Guinea and Cape Verde (PAIGC) on which the flag of Guinea-Bissau and the former flag of Cape Verde were based. The flag of São Tomé and Príncipe consists of the Ethiopian Pan-African colours with two black stars, one each for São Tomé and Príncipe. The flag of the short-lived Union of African States had three black stars, one for each member state. Black Star Industries, named after the Black Star Line, is a commercial venture associated with the U.S. African People's Socialist Party.
Bodb Derg

In Irish mythology, Bodb Derg (Old Irish, pronounced [ˌboðβ ˈdʲeɾɡ]) or Bodhbh Dearg (Middle Irish and Modern Irish, pronounced [ˌbˠoːw ˈdʲaɾˠəɡ]) was a son of Eochaid Garb or the Dagda, and the Dagda's successor as King of the Tuatha Dé Danann.
The name Bodb could be a cognate of "bádhbh" as it has a similar pronunciation; Bodb Derg would then mean "Red Crow". Given the fluidity of Old Irish scribal practice, the name of the female mythological character Badb was occasionally spelled Bodb as well.
Aengus asks for his brother Bodb's help in finding the woman of his dreams in "Aislinge Óenguso" (the Dream of Aengus). At the time, Bodb is king of the síde of Munster. Bodb successfully identifies the woman as Caer Ibormeith.
Following the Tuatha Dé Danann's defeat in the battle of Tailtiu, Bodb is elected king of the Tuatha Dé Danann in the "Children of Lir", just as the Tuatha Dé are going underground to dwell in the sídhe. The principle justification given for Bodb's election is that he is the Dagda's eldest son. He subsequently fathered many deities. Bodb's election is recognised by all of his rivals, save only Lir, who refuses him homage. Bodb, however, counsels his followers to forbear from punishing Lir; later, Bodb will successively offer two of his own daughters in marriage to Lir to placate him. Both marriages, however, end unhappily.
In variants of the story, Manannan is named the high king over the Tuatha Dé along with Bodb Derg when the Tuatha Dé Danann descend into the sidhe; Manannan is called “chief of the kings” and owner of every sidhe and divides the sidhe mounds amongst the Tuatha Dé.
As king of the Munster síde with Lén as his smith, Bodb Sída ar Femen ('of the Mound on Femen') plays a role in an important prefatory tale to Táin Bó Cuailnge, for it is his swineherd who quarrels with that of the king of the Connacht síde; the swineherds are later swallowed and reborn as the magical bulls Donn Cuailnge and Finnbennach, of which the former was the object of the great cattle-raid.
In one Fenian tale, Bodb leads the Tuatha Dé Danann to the aid of the Fianna at the Battle of Ventry.
Rețetă culinară

O rețetă culinară constă dintr-o listă de ingrediente și o serie de instrucțiuni sau sfaturi pentru a prepara un anumit fel de mâncare. Rețetele se transmit uneori din generație în generație și constituie o parte importantă din cultura unei regiuni. O carte care conține o colecție de rețete culinare se numește „carte de bucate”.
Cele mai vechi rețete scrise cunoscute datează de la aproximativ 1600 î.Hr. și provin dintr-o tablă acadiană din sudul Babiloniei. Există, de asemenea, lucrări în hieroglife antice egiptene care descriu prepararea hranei.
Multe rețete grecești antice sunt cunoscute. Cartea de bucate a lui Mithaecus a fost una de început, dar cea mai mare parte a fost pierdută; Athenaeus citează o scurtă rețetă în Deepnosophistae. Atheneul menționează multe alte cărți de bucate, toate pierdute.
Rețetele romane sunt cunoscute începând cu secolul al 2-lea î.Hr. cu De Agri Cultura a lui Cato cel Bătrân. Mulți autori ai acestei perioade au descris gastronomia din estul Mediteranei în greacă și în latină. Unele rețete punicice sunt cunoscute în traducerea greacă și latină.
Rețetele culinare moderne constau, în mod normal, din mai multe componente
Rețetele anterioare au inclus adesea mult mai puține informații, servind mai mult ca un memento de ingrediente și proporții pentru cineva care deja știa cum să pregătească felul de mâncare.
De asemenea, scriitorii de rețetă enumeră variații ale unui vas tradițional, pentru a da gusturi diferite de la aceleași rețete.
Ratatouille

Ratatouille este o tocană de legume tradițională, din regiunea Provence a Franței, originară în Nice. Numele complet al felului de mâncare este ratatouille niçoise.
Aceasta este compusă, în principal, din legume fierte : vinete, ceapă, dovlecei, ardei și roșii. Ca orice retetă „tradițională”, nu există un mod exact de a o prepara, doar anumiți pași sunt obligatorii. Există două metode de a prepara legumele: fierberea lor separat, sau toate împreună.
În alte țări ale Europei există rețete asemănătoare: versiunea malteză se numește kapunata, foarte asemănătoare cu cea franceză, ea fiind însoțită și de pește prăjit. În bucătăria italiană ea se numește caponata, în Spania pisto, în Ungaria lecsó, în Bulgaria și România ghiveci, în Grecia briami (conține și cartofi). Versiunile din Croația și Serbia se numesc Đuveč și conțin fasole verde și orez. În Asia, Turcii umplu o vânătă cu legume, iar rețeta se numește imam bayildi.
Umlaut

Umlaut, cu pronunția [um.laut], este un cuvânt românesc de origină germană care semnifică o anumită modificare fonetică a timbrului unei vocale. Cuvântul este compus în germană din „um”, care inseamnă „re” sau „schimbat”, și „laut”, care inseamnă „sunet”, deci împreună „re-sunet” sau „sunet schimbat, modificat”.
Semnul ortografic pentru umlaut este semnul diacritic numit „tremă”, care este format din două puncte amplasate orizontal deasupra vocalei (ca de exemplu la litera Ü), care atunci însă se pronunță diferit. (Trema se mai folosește uneori și pentru a indica hiatul - acesta este pronunțarea separată a două vocale alăturate, așa ca de ex. la cuvântul francez „Citroën”.)
Deseori cuvântul „umlaut” se mai folosește și pentru a desemna nu sunetul modificat, ci semnul ortografic „tremă”, ceea ce însă este impropriu.
Vocalele a, o și u se folosesc și în varianta „cu umlaut”, care este o modificare a pronunției lor:
Acolo unde semnul diacritic pentru umlaut (trema) nu stă la dispoziție, în loc de vocala cu tremă se poate scrie și ae, oe și respectiv ue (cu excepția numelor proprii, la care această înlocuire prin 2 litere nu se recomandă), dar aceste perechi de litere se pronunță la fel ca și ä respectiv ö și ü.
Cuvântul românesc „umlaut” se scrie cu literă mică, la fel ca toate substantivele comune, în ciuda faptului că în germană, deci la origine, el se scrie întotdeauna cu majusculă (Umlaut), deoarece în acest fel sunt scrise substantivele comune.
În l. română umlautul/trema sunt folosite foarte rar (exemple: în unele nume proprii ca Citroën; de asemenea în cuvântul românizat führer). Hiaturile nu se notează explicit cu treme, ci se pronunță intuitiv, ca de ex. piftie, linoleum, teorie.
Există un fenomen fonetic asemănător umlautului numit „diereză”, care presupune disocierea unui diftong în elementele sale componente în timpul pronunției, astfel încât fiecare element să-și recapete autonomia. Fenomenul opus dierezei se numește „sinereză” și este fuziunea într-un diftong a două vocale învecinate prin transformarea primei vocale într-o semivocală.
UCI Continental Circuits

The UCI Continental Circuits are a series of road bicycle racing competitions which were introduced in 2005 by the Union Cycliste Internationale (UCI) to expand cycling around the world. The five circuits (representing the continents of Africa, the Americas, Asia, Europe and Oceania) are ranked below the UCI World Tour.
There is a rolling ranking for individuals and countries (the total of the top eight ranked riders of the nation), for which points can be won in all UCI road events, regardless of where the races take place. Prior to 2019 there was also a team ranking, and in all three categories points were earned in continental races of category HC or below (1.1 and 2.1 or below from 2020) that took place in Africa, regardless of the nationality of the rider.
There is a rolling ranking for individuals and countries (the total of the top eight ranked riders of the nation), for which points can be won in all UCI road events, regardless of where the races take place. Prior to 2019 there was also a team ranking, and in all three categories points were earned in continental races of category HC or below (1.1 and 2.1 or below from 2020) that took place in the Americas, regardless of the nationality of the rider.
There is a rolling ranking for individuals and countries (the total of the top eight ranked riders of the nation), for which points can be won in all UCI road events, regardless of where the races take place. Prior to 2019 there was also a team ranking, and in all three categories points were earned in continental races of category HC or below (1.1 and 2.1 or below from 2020) that took place in Asia, regardless of the nationality of the rider.
There is a rolling ranking for individuals and countries (the total of the top eight ranked riders of the nation), for which points can be won in all UCI road events, regardless of where the races take place. Prior to 2019 there was also a team ranking, and in all three categories points were earned in continental races of category HC (1.1 and 2.1 or below from 2020) or below that took place in Europe, regardless of the nationality of the rider.
There is a rolling ranking for individuals and countries (the total of the top eight ranked riders of the nation), for which points can be won in all UCI road events, regardless of where the races take place. Prior to 2019 there was also a team ranking, and in all three categories points were earned in continental races of category HC or below (1.1 and 2.1 or below from 2020) that took place in Oceania, regardless of the nationality of the rider.
Fruit butter

A fruit butter, or lekvar is a sweet spread made of fruit cooked to a paste, then lightly sweetened. It falls into the same category as jelly and jam, but is differentiated by its completely smooth texture. Apple butter and plum butter are common examples, but fruit butters can be made from any firm fruit. Fruits with a higher water content may also be used if given longer cooking times . Other commonly used fruits are pears, peaches, cherries, nectarines, berries, squashes, and apricots . Fruit pastes, such as quince cheese are popular in Latin American countries, are similar but more highly sweetened and jelled. They are sold in shallow tins or as wrapped bricks, while fruit butters usually come in wide-mouthed jars and are more common in Central and Eastern Europe.
In order to make fruit butter, the fruit is cut into pieces and simmered in water on a low temperature until much of the fruit's water has evaporated, and is then blended with a food mill or immersion blender to a dense and spreadable consistency. Sweeteners like honey, sugar, or maple syrup are sometimes added, as well as spices. After this, they can continue to cook until the sugars caramelize, possibly with use of a slow cooker.
Fruit butters are most commonly preserved in cans in room temperature spaces, if the fruit used is high in acid. Fruits that are lower in acid, like squashes, should be frozen .
In Romania, Magiun of Topoloveni (plum butter of Topoloveni) is a food specialty with protected designation of origin (PDO) which is made entirely out of one ingredient: plums, without any sweeteners or preservatives.
Properly prepared lekvar does not spoil for a long time, it was used throughout the calendar year. Lekvar is of great importance in the daily life of the peasants.
Plum lekvar is a very thick jam, dark blue, almost black with a rich plum taste and a slight sourness. Lekvar is made from a plum of a variety of Hungarian or fasting plums (plums). Depending on the variety of plums and the degree of ripeness of the fruits, the lekvar has a more pronounced sweet or sour taste. The preparation process has several stages.
Lekvar could be stored not only until the new harvest, but also for several years in a row. Already ready-made lekvar was packed in ceramic rigs and put them in a heated oven so that a hard skin was formed on the surface. Then bandaged with a homespun cloth or covered with paper and carried to the attic of the house for storage.
Jelly bean

Jelly beans are small bean-shaped sugar candies with soft candy shells and thick gel interiors (see gelatin and jelly). The confection is primarily made of sugar and sold in a wide variety of colors. According to one common story, they existed as early as 1861, when Boston confectioner William Schrafft urged people to buy them as gifts for soldiers in the American Civil War. A more definite reference appears in food testing records of the United States Department of Agriculture published in 1887. Most historians contend that jelly beans were first associated with celebrations of Easter in the United States sometime during the 1930s due to their egg-like shape.
The basic ingredients of jelly beans include sugar, tapioca or corn syrup, and pectin or starch. Relatively minor amounts of the emulsifying agent lecithin, anti-foaming agents, an edible wax such as carnauba wax or beeswax, salt, and confectioner's glaze are also included. The ingredients that give each bean its character are also relatively small in proportion and may vary depending on the flavor.
In United States slang during the 1910s and early 1920s. a "jellybean" or "jelly-bean" was a young man who dressed stylishly but had little else to recommend him, similar to the older terms dandy and fop. F. Scott Fitzgerald published a story, The Jelly-Bean, about such a character in 1920. While previously common, the slang word has fallen out of fashion as of 2025.
When Beatlemania broke out in 1964, fans of the Beatles in the US pelted the band with jelly beans (emulating fans in the UK who threw the British candy Jelly Babies at George Harrison, who reportedly liked eating them).
लक्ष्मीनारायण मंदिर (दिल्ली)

लक्ष्मीनारायण मंदिर हे दिल्लीतील लक्ष्मीनारायण यांना समर्पित असलेले एक हिंदू मंदिर आहे. याला बिर्ला मंदिर म्हणूनही ओळखले जाते. लक्ष्मीनारायण हा विष्णूचा अवतार मानला जातो. महात्मा गांधींनी उद्घाटन केलेले हे मंदिर, जुगल किशोर बिर्ला यांनी 1933 आणि 1939 मध्ये बांधले होते. बाजूची मंदिरे शिव, कृष्ण आणि बुद्ध यांना समर्पित आहेत.
हे दिल्लीत बांधलेले पहिले मोठे हिंदू मंदिर होते. हे मंदिर 3 हेक्टर (7.5 एकर) मध्ये पसरलेले आहे, अनेक देवस्थान, कारंजे आणि हिंदू आणि राष्ट्रवादी शिल्पांसह एक मोठी बाग सुशोभित आहे आणि प्रवचनासाठी गीता भवन देखील आहे. हे मंदिर दिल्लीतील प्रमुख आकर्षणांपैकी एक आहे आणि जन्माष्टमी आणि दिवाळीच्या सणांवर हजारो भाविकांना आकर्षित करते.
लक्ष्मी नारायणाला समर्पित मंदिराचे बांधकाम 1933 मध्ये सुरू झाले, जे बिर्ला कुटुंबातील उद्योगपती आणि परोपकारी, बलदेव दास बिर्ला आणि त्यांचे पुत्र जुगल किशोर बिर्ला यांनी बांधले होते, त्यामुळे मंदिराला बिर्ला मंदिर म्हणूनही ओळखले जाते. मंदिराची पायाभरणी जाट महाराज उदयभानू सिंह यांच्या हस्ते झाली. मंदिर पंडित विश्वनाथ शास्त्री यांच्या मार्गदर्शनाखाली बांधले गेले. समारोप समारंभ आणि यज्ञ स्वामी केशवानंदजींनी केला.
भारतातील अनेक शहरांमध्ये बिर्लांनी बांधलेल्या मंदिरांच्या मालिकेतील हे पहिले मंदिर आहे, ज्यांना सहसा बिर्ला मंदिर देखील म्हणले जाते.
त्याचे शिल्पकार श्रीस चंद्र चटर्जी होते, "आधुनिक भारतीय वास्तुकला चळवळीचे" अग्रगण्य समर्थक होते. चळवळीने नवीन बांधकाम कल्पना आणि तंत्रज्ञानाचा समावेश नाकारला नाही. चॅटर्जी यांनी त्यांच्या इमारतींमध्ये आधुनिक साहित्याचा मोठ्या प्रमाणावर वापर केला.
तीन मजली मंदिर हे मंदिर स्थापत्यशास्त्राच्या उत्तरेकडील किंवा नागारा शैलीमध्ये बांधले गेले आहे. सध्याच्या ब्रह्मांड चक्रातील सुवर्णयुगातील दृश्ये दर्शविणाऱ्या कोरीव कामांनी संपूर्ण मंदिर सुशोभित केलेले आहे. आचार्य विश्वनाथ शास्त्री यांच्या नेतृत्वाखाली बनारसमधील शंभरहून अधिक कुशल कारागिरांनी मंदिराच्या मूर्ती कोरल्या. गर्भगृहाच्या वर असलेल्या मंदिराचा सर्वोच्च शिखर सुमारे 49 मीटर (160 फूट) उंच आहे. हे मंदिर पूर्वेकडे तोंड करून उंच मंडपावर वसलेले आहे. शास्त्रींचे जीवन आणि कार्य दर्शविणाऱ्या फ्रेस्को पेंटिंगने मंदिर सुशोभित केलेले आहे. मंदिराच्या मूर्ती जयपूरहून आणलेल्या संगमरवरी आहेत. मंदिर परिसराच्या बांधकामात मकराना, आग्रा, कोटा आणि जैसलमेर येथील कोटा दगड वापरण्यात आला. मंदिराच्या उत्तरेला असलेले गीता भवन कृष्णाला समर्पित आहे. कृत्रिम लँडस्केप आणि कॅस्केडिंग धबधबे मंदिराच्या सौंदर्यात भर घालतात.
इस्कॉन मंदिर (पुणे)

इस्कॉन मंदिर हे पुण्यातील कोंढवा येथील राधा-कृष्णाचे एक हिंदू मंदिर आहे. हे २०१३ मध्ये उघडण्यात आले. हे पुण्यातील सर्वात मोठे मंदिर आहे.
मंदिरात मुख्य राधा कृष्ण मंदिर आणि व्यंकटेश्वर (बालाजी) मंदिर आहे. राधाकृष्ण मंदिर उत्तर भारतीय आर्किटेक्चर शैलीमध्ये लाल दगड आणि संगमरवरी वस्तूंनी बांधले गेले आहे, तर वेंकटेश्वर मंदिर दक्षिण भारतीय आर्किटेक्चर शैलीमध्ये कोटा दगड वापरून तयार केले गेले आहे.
हे मंदिर acres एकरांवर बांधले गेले असून त्यासाठी सात वर्षांचा कालावधी लागला. शिबिरात आणि भक्तांना इस्कॉन मंदिराच्या निधीतून मंदिर बांधण्यासाठी ४० कोटी रुपये लागले. २०१३ मध्ये राष्ट्रपती प्रणव मुखर्जी यांच्या हस्ते या मंदिराचे उद्घाटन झाले.
इसन अधिकृत वेबसाइट
त्रिविक्रम मंदिर (तेर)

त्रिविक्रम मंदिर हे महाराष्ट्राच्या उस्मानाबाद जिल्ह्यातील तेर येथे असलेले एक मंदिर आहे. भारत सरकारच्या भारतीय पुरातत्त्व सर्वेक्षणाने हे मंदिर राष्ट्रीय संरक्षित स्मारक म्हणून घोषित केलेले आहे. याठिकाणी माणसाच्या आकाराएवढी मोठी त्रिविक्रमाची मूर्ती आहे. त्रिविक्रम मंदिराची बांधणी चैत्यासारखी असून त्याचा काळ इ.स.चे दुसरे शतक ते इ.स.चे पाचवे शतक असा आहे.
मंदिराच्या अवशेषांची वास्तुवैशिष्ट्ये आणि काहिशा तुटलेल्या आणि झीज झालेल्या मूर्तीची शैली यावरून हे मंदिर वाकाटककालीन शैलीचे आहे.
त्रिविक्रम मंदिराचा मंडप खुर, कुंभ आणि वेदिका या थरांच्या पीठावर असलेल्या स्तंभिकांनी बनलेला आहे. या स्तंभिकांवर मंदिराच्या तुळ्या आहेत. मंडपाच्या पुढच्या दोन्ही कोपऱ्यात वाकाटक शैलीचे स्तंभ आहेत. वेदिका आणि कक्षासनावर असलेल्या वामन स्तंभांवरील अलंकरण उल्लेखनीय आहे. वेदिका खोलगट देवकोष्ट आणि अर्धस्तंभाने अलंकृत आहे. देवकोष्ठांमध्ये गण असून अर्धस्तंभावर फुलांची नक्षी आहे. वेदिकेवरील वामनस्तंभाचे तळखडे पूर्णकुंभाचे असून त्यावरील खांब अर्धकमलतबकांनी अलंकृत केलेले आहेत.
मुस्लिम स्थापत्यशैली

पर्शियन,मध्य आशियाई, अरबी आणि इस्लामपूर्व भारतीय स्थापत्य अशा अनेक स्थापत्यशैलींतून विकसित झालेल्या स्थापत्यशैलीस " मुस्लिम स्थापत्यशैली " असे म्हणतात.ही शैली इसवी सन ११०० ते १३०० या काळात उदयास आली. या स्थापत्यशैलीत बांधलेला कुतुबमिनार जगातील सर्वाधिक उंच (२४० फूट)मिनार आहे.मुघल सम्राट शहाजहानने बांधलेला ताजमहाल ही वास्तू.इसवी सनाच्या सतराव्या शतकात बांधलेला विजापूरचा गोलघुमट ही वास्तू .दिल्ली आणि आग्रा येथे बांधलेले लालकिल्ले विस्तीर्ण आणि देखणे आहेत.वरील सर्व वास्तू मुस्लिम स्थापत्यशैलीचे उत्तम नमुने आहेत.
भारतीय शिल्पकला

यक्ष-भारतीय शिल्पे यांचा विचार करताना त्यामध्ये बौद्धांचे स्तूप,शैलग्रुहे, पुराणातील हिंदू देवतांची मंदिरे, जैनांची मंदिरे, मूर्ती या सर्वांचा समावेश होतो.
भारतीय शिल्पकलेची माहिती घेताना सिंधू संस्कृतीचा आढावा प्रारंभी घ्यावा लागेल. सिंधू संस्कृतीच्या कलात्मक अवशेषात वास्तुशिल्प आणि मूर्तीकला यांचा समावेश होतो. सिंधू संस्कृतीमध्ये वापरात असलेली मातीची भांडी, मातीच्या मूर्ती, मुद्रिका हा सुद्धा कलेचा नमुना समजला जातो. मुद्रिकावर बैल, गेंडा, हत्ती अशी प्राण्यांची चित्रे दिसून येतात. या काळातील नगराच्या रचनेत उत्तम भाजलेल्या विटांचा वापर दिसून येतो. सांडपाण्याचा निचरा करण्याची उत्तम व्यवस्था हेही या काळाचे एक वैशिष्ट्य होय. स्नानाचे कुंडे, गोदामे, जहाज दुरुस्त करण्याची गोदी अशा वास्तू या सिंधू संस्कृतीच्या वास्तुकलेची माहिती देतात. पशुपती ही सुद्धा एक वैशिष्ट्यपूर्ण मुद्रा म्हणून ओळखली जाते. ही संस्कृती नागर संस्कृती होती, त्यामुळे आर्थिक स्थैर्य आल्यानंतरचे कलेचे आविष्कार हे यामध्ये पहायला मिळतात. भारतीय शिल्पकला जाणणे आवश्यक आहे.
इ.स.पू. चौथ्या शतकातील मौर्यकालीन कला अवशेष बिहार व उत्तर प्रदेश येथे सापडतात. पाटलीपुत्र येथील मौर्य राजधानीचे अवशेष, शैलगृहे, यक्ष मूर्ती यांचा यामध्ये समावेश होतो. पाटलीपुत्र येथील राजसभेच्या अवशेषात तळघडे आणि मंचक व त्यावरील फुलांची नक्षी, मण्यांची माळ यांचे वैशिष्ट्य आहे.
स्तूप या वास्तूप्रकाराचे स्वरूप मृतदेहाच्या दफनावर उभारलेला मातीचा ढिगारा एवढे साधे होते. याला विशेष महत्त्व मिळाले ते गौतम बुद्धामुळे. त्याचा महापरिनिर्वाणानंतर त्याच्या अनुयायांनी त्याच्या अस्थी, केस, दात अशा विविध अवशेषांवर स्तूप बांधले. सांचीचा स्तूप हे याचे जुने उदाहरण म्हणून सांगता येईल. अंड, पेटी, हर्मिका, छत्रावली, कठडा, वेदिका, प्रवेशद्वारावर तोरण हे स्तूपाचे मुख्य भाग असतात.
हीनयान पंथाच्या प्रचारक व्यक्तींना व्यापारी लोकांचा आश्रय लाभल्याने त्यांनी दिलेल्या आर्थिक दानातून डोंगरामध्ये शैलगृहे बांधण्याची परंपरा सुरू झालेली दिसते. भाजे (पुणे), कोंडाणे (कुलाबा), नाशिक, जुन्नर, कान्हेरी अशा वेगवेगळ्या धीकानी अशी शैलग्रुहे बांधण्यात आली.
मथुरा शिल्पकलेला कुशाण कला असेही नाव दिलेले आहे. यक्ष मूर्ती काहिशा स्थूल, झुकलेल्या आहेत. या शरीराने भक्कम अशाही आहेत.
आगाखान पॅलेस

आगाखान पॅलेस ही पुण्यातील एक महत्त्वाची ऐतिहासिक वास्तू आहे. या वास्तूची बांधणी सुलतान मोहम्मद शाह यांनी इ.स. १८९२ मध्ये सुरू केली. १८९७ मध्ये बांधकाम पूर्ण झाले. त्यासाठी बारा लाख रुपये खर्च आला आणि हजारो लोकांना रोजगार मिळाला. १९४२ ते १९४४ या काळात गांधीजी या वास्तूत राहिले असल्यामुळे, या वास्तूला ऐतिहासिक महत्त्व प्राप्त झाल
सुलतान मोहम्मद शाह यांच्या पूर्वजांना पर्शियाच्या राजाने 'आगाखान हा किताब दिला होता. सुलतान मोहम्मद शाह (आगाखान तिसरे) यांनी १८९० च्या सुमारास पुणे-नगर रस्त्यावर जागा खरेदी केली. त्यावेळी पुण्यात दुष्काळ पडलेला असताना लोकांना रोजगार मिळावा म्हणून या इमारतीचे बांधकाम त्यांनी सुरू केले. पूर्वी या इमारतीला 'येरवडा पॅलेस' म्हणूनसुद्धा ओळखले जात असे. ७२ मीटर लांब आणि २१ मीटर रुंद अशी ही भव्य वस्तू आहे. या वास्तूच्या बांधकामात ब्रिटिश, इटालियन, फ्रेंच, मुस्लिम अशा विविध स्थापत्य शैलींचा प्रभाव दिसतो. या प्रासादात सुलतान मोहम्मद शाह आणि त्यांचे कुटुंबीय काही काळ राहत असत. दुसऱ्या महायुद्धाच्या काळात ब्रिटिश सरकारने ही वास्तू ' भारतीय सुरक्षा कायद्याद्वारे' ताब्यात घेतली.
इ.स. १९४२च्या 'चले जाव' चळवळीत, या वास्तूत महात्मा गांधी व त्यांच्या पत्‍नी कस्तुरबा गांधी यांना ९ ऑगस्ट १९४२ मध्ये नजरकैदेत ठेवले गेले. ९ मे १९४४ रोजी गांधीजींची तेथून सुटका करण्यात आली. गांधीजींचे स्वीय सहायक महादेवभाई देसाई यांचे १५ ऑगस्ट १९४२ रोजी निधन झाले व कस्तुरबा गांधी यांचे २२ फेब्रुवारी १९४४ रोजी येथेच बंदीवासात असताना निधन झाले. चार्ल्स कोरिया यांनी येथे दोघांच्या समाध्या बांधून घेतल्या. आगाखान पॅलेसमध्ये कस्तुरबा गांधी व महात्मा गांधी यांच्या वस्तू आणि छायाचित्रे ठेवलेली आहेत.यामध्ये गांधीजींची भांडी, चपला, कपडे, माळ इ. गोष्टींचा समावेश आहे. गांधीजींच्या जीवनातील सर्व महत्त्वाच्या प्रसंगांची छायाचित्रे येथे प्रदर्शित करण्यात आलेली आहेत. १९८० पासून गांधी स्मारक समिती आगा खान पॅलेसची व्यवस्था पाहते.
भारतरत्न डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर राष्ट्रीय स्मारक (महाड)

भारतरत्न डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर राष्ट्रीय स्मारक किंवा क्रांतिभूमी हे महाराष्ट्रातील महाड शहरातील डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांना समर्पित असलेले एक राष्ट्रीय स्मारक आहे. आंबेडकरांनी १९२७ साली महाडमध्ये चवदार तळ्याचा सत्याग्रह आणि मनुस्मृतीचे दहन केले होते. या दोन ऐतिहासिक घटनांच्या स्मृती कायम राहाव्यात म्हणून महाराष्ट्र शासनाने चवदार तळे सौंदर्यीकरण आणि २००४ साली या राष्ट्रीय स्मारकाची उभारणी केली. सध्या हे स्मारक समाज कल्याण विभागाच्या अखत्यारीत असून डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर संशोधन व प्रशिक्षण संस्था (बार्टी) त्याची देखरेख करते. या स्मारकाची वास्तू व इतर घटक सध्या बिकट अवस्थेत आहे.
आंबेडकरांनी २० मार्च १९२७ रोजी महाडमध्ये चवदार तळ्याचा सत्याग्रह केला होता, त्यांनी तळ्याचे पाणी प्राशन करून केले होते. त्यानंतर २५ डिसेंबर १९२७ रोजी मनुस्मृतीचे दहन केले. या दोन घटना समाजपरिवर्तनाच्या दृष्टीने महत्त्वपूर्ण ठरल्या आणि त्यामुळे समाज जागृत झाला होता.
युती सरकारच्या काळात १४ एप्रिल १९९८ रोजी तत्कालीन मुख्यमंत्री मनोहर जोशी यांच्या हस्ते स्मारकाच्या इमारतीचे भूमिपूजन करण्यात आले. स्मारकाचे बांधकाम पूर्ण झाल्यानंतर तत्कालीन १० ऑगस्ट २००४ रोजी तत्कालीन मुख्यमंत्री सुशीलकुमार शिंदे, उपमुख्यमंत्री विजयसिंह मोहिते पाटील यांच्या उपस्थितीत स्मारकाचे उद्घाटन करण्यात आले.
सुमारे १०,००० चौरस फुटांपेक्षा अधिक जागेवर इमारतीच्या बांधकाम झाले आहे. स्मारकामध्ये भव्य असे वातानुकूलित प्रेक्षागृह, संग्रहालय व वाचनालय, तरणतलाव व ड्रेसिंग रूम, बहुउद्देशीय सभागृह (१०४६ आसन व्यवस्था) व उपाहारगृह इत्यादी विविध दालने आहेत. तसेच डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांचा भव्य पूर्णाकृती ब्रॉंझचा पुतळा व अंतर्गत रस्ते डांबरीकरण, प्रेक्षागृहांतील फर्निचर, पाणीपुरवठा व जलनिःसारण, विद्युतीकरण, पथदिवे, ट्रान्सफॉर्मर, सबस्टेशन यांचे काम करण्यात आले. या कामाला सुमारे २२ कोटी रुपये खर्च लागला.
मुक्तिभूमी

मुक्तिभूमी (अधिकृत नाव : भारतरत्न डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर मुक्तिभूमी स्मारक) हे नाशिक जिल्ह्यातील येवला येथील एक स्मारक-संग्रहालय आहे. हे स्मारक डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांना समर्पित आहे. २ एप्रिल २०१४ रोजी या स्मारकाचे लोकार्पण करण्यात आले. या ठिकाणी १३ ऑक्टोबर १९३५ रोजी डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांनी पहिल्यांदा धर्मांतराची जाहीर घोषणा केली होती. हे आंबेडकरवादी लोक व पर्यटकांसाठी एक महत्त्वपूर्ण स्थळ म्हणून विकसित झाले असून त्यास अनेक लोक भेटी देत असतात. या ठिकाणी विविध उत्सव तसेच सांस्कृतिक व सामाजिक कार्यक्रम आयोजित केले जातात.
६ डिसेंबर २०२१ रोजी डॉ. आंबेडकर यांच्या ६५व्या महापरिनिर्वाणदिनी, मुक्तीभूमी या स्थळाला महाराष्ट्र राज्य सरकारने 'ब' वर्ग तीर्थक्षेत्राचा दर्जा दिला आहे.
डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांनी १३ ऑक्टोबर १९३५ रोजी नाशिक जिल्ह्यात येवला येथे परिषद भरवली. काळाराम मंदिर सत्याग्रह मागे घेतला आणि "मी हिंदू म्हणून जन्मला आलो असलो तरी हिंदू म्हणून मरणार नाही." अशी त्यांनी धर्मांतर करण्याची प्रतिज्ञा केली. त्यांना पूर्ण खात्री पटली होती की, हिंदू धर्मात राहून त्यांच्या दलित-अस्पृश्य समाजाची प्रगती होणार नाही, म्हणून त्यांनी हिंदू धर्म सोडण्याची ऐतिहासिक घोषणा केली होती.
आंबेडकरांनी धर्मांतराची घोषणा केलेल्या या जागेला ऐतिहासिक महत्त्व प्राप्त झाले. या जमिनीवर सुमारे ३२ वर्षांच्या प्रयत्नानंतर बौद्ध स्तूप उभारण्यात आला. महात्मा गांधी महाविद्यालयाचे "लीज" संपल्यानंतर महाराष्ट्र शासनाने १९८२ सालादरम्यान मुक्तिभूमीतील जागा दलित पँथरला देऊ केली होती, त्यानंतर पुढे इ.स. १९८५मध्ये भारतीय बौद्ध महासभेकडे जमिनीचा ताबा दिला गेला. भारतीय बौद्ध महासभेकडे अडीच एकर जमिनीचा ताबा आहे, शासकीय पैशांऐवजी लोकवर्गणीतून जमा होणाऱ्या पैशांतून मुक्तिभूमीची उभारणी व्हावी, असे महासभेला वाटत होते. तेथे "क्रांतिस्तंभ" उभारून महासभेने वर्धापन दिन साजरा करण्यास सर्वप्रथम सुरुवात केली, परंतु ती जागा रिकामीच होती, तेथे स्तूप, विहार, संग्रहालय वा स्मारक उभारलेले नव्हते. येथे स्तूप सरकारी खर्चातून उभारायचा की लोकवर्गणीतून उभारायचा यावर सतत वाद व्हायचा. पण तत्कालीन उपमुख्यमंत्री छगन भुजबळ यांनी भारतीय बौद्ध महासभेच्या ताब्यातील अडीच एकर जमिनीच्या व्यतिरिक्त आणखी अडीच एकर जमीन येवला नगर परिषदेकडून घेतली. १३ ऑक्टोबर २००९ रोजी भुजबळांनी राज्य शासनाच्या सार्वजनिक बांधकाम विभागामार्फत मुक्तिभूमीचे काम सुरू केले. त्यानंतर पुढील साधारपणे साडेचार वर्षानंतर, २ एप्रिल २०१४ रोजी मुक्तिभूमी स्तूपाचे लोकार्पण करण्यात आले. इ.स. २०१५ पासून सार्वजनिक बांधकाम विभागाने हस्तांतरित करून स्तूपाचा ताबा सामाजिक न्याय व विशेष साहाय्य विभागाकडे देण्यात आला आहे. पुण्यातील डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर संशोधन व प्रशिक्षण संस्थेकडे (बार्टीकडे) या स्मारकाच्या देखभालीचे व दुरुस्तीचे काम दिलेले आहे.
मुक्तिभूमी येथे डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांचा पूर्णाकृती पुतळा उभारला असून, या पुतळ्याचे अनावरण ४ मार्च २०१४ रोजी भदन्त आर्यनागार्जून सुरई ससाई यांचे हस्ते करण्यात आले. विपश्यना हॉल, विश्वभूषण स्तूप, बुद्धविहार, वाचनालय, भिक्खू निवास, भिक्षू प्रशिक्षण केंद्र, आंबेडकरांचे शिल्प, ऑर्ट गॅलरी, संग्रहालय, विश्रामगृह, अनाथाश्रम, वसतीगृहाची निर्मिती आता प्रस्तावित आहे.
पुणे करार

पुणे करार हा महात्मा गांधी आणि डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर या राजकीय नेत्यांमध्ये २४ सप्टेंबर इ.स. १९३२ रोजी झाला. दलितांना स्वतंत्र मतदारसंघाऐवजी सर्व प्रांतांमध्ये सर्वसाधारण मतदारसंघात लोकसंख्येच्या प्रमाणात जागा द्याव्यात हा त्याचा मुख्य मुद्दा होता. त्यावर डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर, पंडित मदनमोहन मालवीय, मुकुंद रामराव जयकर, सी. राजगोपालाचारी आदींच्या सह्या आहेत. हा करार "आंबेडकर-गांधी करार", "गांधी-आंबेडकर करार", "ऐरवडा करार" या नावांनीही ओळखला जातो.
पुणे करारातील अटी खालीलप्रमाणे आहेत.
१) प्रांतिक विधान सभेत साधारण निवडणूक क्षेत्रातील जागांपैकी दलित वर्गासाठी १४८ राखीव जागा ठेवण्यात येतील. राखीव जागांची प्रांतानुसार विभागणी खालीलप्रमाणे होती:
२) या जागांची निवडणूक संयुक्त पद्धतीद्वारे केली जाईल. दलित वर्गाच्या सदस्यांची नावे त्या निवडणूक क्षेत्राच्या यादीमध्ये नोंदविलेली असतील, त्यांचे एक मंडळ नेमणूक करून बनविले जाईल. हे मंडळ प्रत्येक राखीव जागेसाठी दलित वर्गातील चार उमेदवारांचे पॅनल निवडेल. ही निवडपद्धती एकमतीय आधारावर होईल. अशा प्राथमिक निवडीमध्ये ज्या चार सदस्यांना सर्वाधिक मते मिळतील ते साधारण निवडणूक क्षेत्राचे उमेदवार समजले जातील. ३) केंद्रीय कार्यकारणीमध्ये दलित वर्गाचे प्रतिनिधित्व वरील दोन प्रकारे होईल. ४) केंद्रीय कार्यकारिणीमध्ये दलित वर्गाच्या राखीव जागांची संख्या १८% असेल. ५) उमेदवारांच्या पॅनलच्या प्राथमिक निवडीची व्यवस्था (केंद्रीय व प्रांतीय कार्यकारिणीसाठी, ज्यांचा वर उल्लेख केला आहे.) पहिल्या दहा वर्षानंतर समाप्त होईल. दोन्हीही पक्षाच्या आपापसातील संमतीने खालील कलम सहा नुसार त्याकालावधीपूर्वी देखील समाप्त केला जाऊ शकेल. ६) प्रांतीय व केंद्रीय कार्यकारिणीत दलितांच्या जागांचे प्रतिनिधित्व जसे एक व चार मध्ये दिले आहे, ते दोन्हीही संबंधितपक्षांद्वारे आपापसांत समझोता होऊन त्यास हटविण्यासाठी निर्णय घेतला जाईल, तोपर्यंत अंमलात येईल. . ७) केंद्रीय व प्रांतिक कार्यकारिणीच्या निवडणुकीसाठी दलितांच्या मतदानाचा अधिकार लेथियन कमीटीच्या अहवालाप्रमाणे असेल. ८) दलित वर्गाच्या प्रतिनिधधींना स्थानिक निवडणुका व सरकारी नोकरीत अस्पृश्य असल्याने अयोग्य ठरविले जाता कामा नये. दलितांच्या प्रतिनिधित्वास (संख्येने) पुरे करण्यासाठी सर्व तऱ्हेचे प्रयत्न केले जातील व सरकारी नोकऱ्यांमध्ये ठरवून दिलेली शैक्षणिक योग्यता त्यांच्याकडे असल्यास त्यांची नेमणूक केली जाईल. ९) सर्व प्रांतांत शैक्षणिक अनुदान देऊन दलितांच्या मुलाबाळांसाठी शैक्षणिक सोयी पुरविल्या जातील. त्यासाठी योग्य त्या रकमेची तरतूद केली जाईल. इत्यादी समझोत्याच्या अटी 'गव्हर्नमेंट ऑफ इंडिया ॲक्ट'मध्ये सामील करण्यात आल्या. १०) वरील निवडणुकीबाबत व सरकारी नोकरीबाबत अस्पृश्याना योग्य जागा मिळाव्या म्हणून शक्य तितका प्रयत्न केला जाईल. मात्र सरकारी नोकरीकरिता शिक्षणाच्या ज्या अटी सरकारने लावल्या त्या पूर्ण झाल्या पाहिजेत. इत्यादी अटींना संमती देण्यात आली. त्यानंतर म. गांधींनी संत्र्याचा रस पिऊन, आपला प्राणांतिक उपवास सोडला.
पुणे कराराविषयी अनेक पुस्तके, नाटके व चर्चा करण्यात आलेल्या आहेत.
मैसुरुमधील ऐतिहासिक इमारतींची यादी

ही म्हैसूर शहरातील आणि आसपासच्या वारसा स्मारकांची आणि वास्तूंची यादी आहे. म्हैसूर शहरात भारतीय स्वातंत्र्यापूर्वी बांधलेल्या अनेक ऐतिहासिक वास्तू आहेत तसेच त्यानंतर देखील उभारलेल्या आधुनिक शास्त्रीय-वास्तुकला इमारती आहेत.
म्हैसूर शहराचा विशेषतः आणि सर्वसाधारणपणे दख्खनच्या पठाराचा इतिहास हा स्वातंत्र्यपूर्व आणि नंतरच्या दोन्ही कालखंडात पसरलेला आहे. मध्ययुगीन भारताच्या पौराणिक काळापूर्वीच म्हैसूर प्रजासत्ताक बनले होते असे मानले जाते. म्हैसूर पट्ट्यातील आणि आजूबाजूच्या प्रदेशांचा उल्लेख वैदिक लिपींमधून आढळतो, जेथे या प्रदेशाला महिषक (बलाढ्य/महान राज्य) असे संबोधले जाते.
महाराष्ट्रातील राज्य संरक्षित स्मारके

महाराष्ट्र शासनाच्या पुरातत्त्व खात्यामार्फत सांस्कृतिक वारसा जतन करण्यासाठी महाराष्ट्र राज्यातील काही विशिष्ट ऐतिहासिक वास्तू, इमारती, स्मारके, जागा संरक्षित केल्या जातात. अशा ठिकाणांना महाराष्ट्रातील राज्य संरक्षित स्मारके म्हणले जाते. या ठिकाणांची देखभाल आणि संरक्षणाचे काम महाराष्ट्र शासनाचे पुरातत्त्व खाते करते.
भारतीय पुरातत्त्व विभागामार्फतही अशाच महाराष्ट्रातील काही विशिष्ट ऐतिहासिक वास्तू, इमारती, स्मारके, जागा संरक्षित केल्या जातात. अशा ठिकाणांना महाराष्ट्रातील राष्ट्रीय संरक्षित स्मारके म्हणले जाते. या राष्ट्रीय संरक्षित स्मारकांच्या देखभाल आणि संरक्षणाचे काम भारत सरकारचे पुरातत्त्व खाते करते.
महाराष्ट्रातील राष्ट्रीय संरक्षित स्मारके

भारतीय पुरातत्त्व विभागामार्फत सांस्कृतिक वारसा जतन करण्यासाठी काही विशिष्ट ऐतिहासिक वास्तू, इमारती, स्मारके, जागा संरक्षित केल्या जातात. अशा ठिकाणांना राष्ट्रीय संरक्षित स्मारके म्हणले जाते. या ठिकाणांची देखभाल आणि संरक्षणाचे काम भारत सरकारचे पुरातत्त्व खाते करते. भारत सरकारने घोषित केलेल्या अशा संरक्षित स्मारकांना हानी होऊ नये यासाठी इ.स. १९५१ साली ऐतिहासिक वास्तू व स्मारके जतन कायदा करण्यात आला.
महाराष्ट्र शासनाच्या पुरातत्त्व खात्यामार्फतही अशाच महाराष्ट्र राज्यातील काही विशिष्ट ऐतिहासिक वास्तू, इमारती, स्मारके, जागा संरक्षित केल्या जातात. अशा ठिकाणांना महाराष्ट्रातील राज्य संरक्षित स्मारके म्हणले जाते. या राज्य संरक्षित स्मारकांच्या देखभालीचे आणि संरक्षणाचे काम महाराष्ट्र शासनाचे पुरातत्त्व खाते करते.
Jantar Mantar, New Delhi

Jantar Mantar in New Delhi is an observatory, designed to be used with the naked eye. It is one of five Jantar Mantar in India. "Jantar Mantar" means "instruments for measuring the harmony of the heavens". It consists of 13 architectural astronomy instruments.
The site is one of five built by Maharaja Jai Singh II of Jaipur, from 1723 onwards, revising the calendar and astronomical tables. Jai Singh, born in 1688 into a royal Rajput family that ruled the regional kingdom, was born into an era of education that maintained a keen interest in astronomy. There is a plaque fixed on one of the structures in the Jantar Mantar observatory in New Delhi that was placed there in 1910 mistakenly dating the construction of the complex to the year 1710. Later research, though, suggests 1724 as the actual year of construction. Its height is 723 feet (220 m).
The primary purpose of the observatory was to compile astronomical tables, and to predict the times and movements of the Sun, Moon and planets. Some of these purposes nowadays would be classified as astronomy.
Completed in 1724, the Delhi Jantar Mantar had decayed considerably by 1857 uprising. The Ram Yantra, the Samrat Yantra, the Jai Prakash Yantra and the Misra Yantra are the distinct instruments of Jantar Mantar. The most famous of these structures, the Jaipur, had also deteriorated by the end of the nineteenth century until in 1901 when Maharaja Ram Singh set out to restore the instrument.
Jantar Mantar is located in New Delhi and built by Maharaja Jai Singh II of Jaipur in the year 1724. The maharaja built five observatories during his rule in the 18th century. Among these five, the one in Delhi was the first to be built. The other four observatories are located in Ujjain, Mathura, Varanasi, and Jaipur.
The objective behind the construction of these observatories was to assemble astronomical data and to accurately predict the movement of the planets, Moon, Sun, etc. in the Solar System. It was a one of a kind in its time when it was built. By the year 1867, when India was under the British Raj, the observatory had undergone considerable decay.
The 4 distinct instruments within the observatory of Jantar Mantar in New Delhi: the Samrat Yantra, the Jayaprakash, Rama Yantra and the Misra Yantra.
Between 1727 and 1734 Jai Singh II built five similar observatories in west-central India, all known by the name Jantar Mantar. They are located at
While the purpose of the Jantar Mantar was astronomy and astrology (Jyotish), they are also a major tourist attraction and a significant monument of the history of astronomy.
American mythology

American mythology is the body of traditional stories pertaining to America's most legendary stories and folktale, dating back to the late 1700s when the first colonists settled. "American mythology" may also refer to the modern study of these representations, and to the subject matter as represented in the literature and art of other cultures in any period.
Stories from American mythology are the primary sources of inspiration for stories and tall tales such as Bigfoot, Paul Bunyan, and The Lone Ranger.
Native American culture is very much involved with mythology. They used mythology to tell great stories about their lives and the lives of their ancestors. They also would use stories to explain the supernatural connection between humans and certain animals. One very important aspect of the Native American mythology was the buffalo, also known as the Bison. The buffalo was seen as a potential food source to the Native Americans but were too hard to hunt, especially before the invention of guns so instead they were used in many rituals that included dancing and prayer. Most of the rituals were related to the difficulty of the catching and the killing of the buffalo.
The buffalo were considered to be sacred animals with knowledge about medicine, they were also seen as very powerful within the spirit world. Their body parts were used in many important religious rituals.
Bigfoot, also commonly referred to as Sasquatch, is a large and hairy human-like mythical creature alleged by some to inhabit forests in North America, particularly in the Pacific Northwest. Bigfoot is featured in both American and Canadian folklore, and since the mid-20th century has grown into a cultural icon, permeating popular culture and becoming the subject of its own distinct subculture.
Fearsome critters In North American folklore were tall-tale animals jokingly said to inhabit the wilderness in or around logging camps, especially in the Great Lakes region. Today, the term may also be applied to similar fabulous beasts.
Fearsome critters include the Agropelter, Axehandle hound, Ball-tailed cat, Bigfoot, Cactus cat, Dungavenhooter, Glawackus, Gumberoo, Hidebehind, Hodag, Jackalope, Jersey Devil, Sidehill gouger, Splintercat, Squonk,Teakettler, Wampus cat, Belled buzzard, Gillygaloo bird, Goofus bird, Fur-bearing trout, Hoop snake, Joint snake, Snallygaster, and the Snow snake.
Jantar Mantar

A Jantar Mantar (Hindustani pronunciation: [d͡ʒən̪t̪ər mən̪t̪ər]) is an assembly of stone-built astronomical instruments, designed to be used with the naked eye. There were five Jantar Mantars in India. All were built at the command of the Rajah Jai Singh II, who had a keen interest in mathematics, architecture and astronomy. The largest example is the equinoctial sundial belonging to Jaipur's assembly of instruments, consisting of a gigantic triangular gnomon with the hypotenuse parallel to the Earth's axis. On either side of the gnomon is a quadrant of a circle, parallel to the plane of the equator. The instrument can be used with an accuracy of about 20 seconds by a skilled observer to determine the time of day, and the declination of the Sun and the other heavenly bodies. It is the world's largest stone sundial, and is known as the Samrat Yantra. The Jaipur Jantar Mantar is a UNESCO World Heritage Site.
In the early 18th century, Maharaja Jai Singh II of Jaipur constructed five Jantar Mantar in total, in New Delhi, Jaipur, Ujjain, Mathura and Varanasi; they were completed between 1724 and 1735. Of these, the observatory at Mathura and the fort that protected it were destroyed before 1857.
As part of Jantar Mantar there were many instruments like Samrat Yantra, Jai Prakash Yantra, Disha Yantra, Rama Yantra, Chakra Yantra, Rashiwalya Yantra, Dingash Yantra and Utaansh Yantra. The primary purpose of the instruments was to compile astronomical tables and to predict the times and movements of the sun, moon and planets.
The name "Jantar Mantar" is at least 200 years old, being mentioned in an account from 1803. However, the archives of Jaipur State, such as accounts from 1735 and 1737–1738, do not use this as Jantra, which in the spoken language is corrupted to Jantar. The word Jantra is derived from yantra, instrument, while the suffix Mantar is derived from mantrana meaning consult or calculate.
26°55′28″N 75°49′29.5″E﻿ / ﻿26.92444°N 75.824861°E﻿ / 26.92444; 75.824861
Shivala Teja Singh temple

Shivala Teja Singh temple is a historic Hindu temple in the Sialkot city of Punjab province of Pakistan. The temple was built by Teja Singh. It is dedicated to Shiva.
The temple was built by Sardar Teja Singh. The temple was sealed in 1947 during the Partition. In 1992, the temple was partially demolished by miscreants. In 2015, local Hindu leaders have urged the Pakistan government to ensure the early repairing of the crumbling building of Shawala Teja Singh temple.
After 72 years, Prime Minister Imran Khan, reopened the temple to Hindus. Pakistan government's Evacuee Trust Property Board (ETPB) has chalked out a plan for the renovation and preservation of the temple with the help of Lahore-based Sir Ganga Ram Heritage Foundation.
In 2019, the Pakistan government renovated and formally handed over the centuries-old Shawala Teja Singh Temple to the Pakistan Hindu Council for facilitating pilgrim visits and other rituals.
Present Pandit Of Temple The Present and Official Pandit of the temple is ''''Pandit Bhagat Jashpal , He is the first Pandit of the Temple, and responsible for the Temple Pooja, Arti and Bhajan Kirtan according to The Hinduism Religion. He was born in Sialkot, Pakistan His Father Name is Pandit Bhagat Hari Ram who is also a Pandit.
Dato' Menteri Besar Selangor

Dato' Menteri Besar Selangor ialah suatu jawatan ketua pentadbiran di negeri Selangor, Malaysia. Jawatan Menteri Besar merupakan satu jawatan ketua ekskutif di negeri-negeri beraja di Malaysia.
Berikut merupakan senarai Dato' Menteri Besar Selangor :
Bendera dan jata Selangor

Laman Ini Mengenai Bendera dan Jata Selangor sahaja, dan Negeri Selangor atau juga dikenali sebagai Selangor Darul Ehsan merupakan salah satu daripada negeri-negeri yang membentuk Malaysia. Ia terletak di tengah-tengah Semenanjung Malaysia di pantai barat dan mengelilingi Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur dan Putrajaya. Selangor ialah negeri dengan bilangan penduduk terbanyak di Malaysia. Selangor juga merupakan negeri termaju dan terkaya di Malaysia dan diisytiharkan sebagai negeri maju pada 27 Ogos 2005. Negeri ini perlu mengikut contoh negeri-negeri maju yang lain di seluruh dunia seperti California di Amerika Syarikat dan New South Wales di Australia.
Sultan Selangor

Sultan Selangor ialah gelaran raja berperlembagaan di Negeri Selangor Darul Ehsan, Malaysia. Gelaran rasmi Sultan Selangor ialah "Duli Yang Maha Mulia Sultan Dan Yang di-Pertuan Besar Bagi Negeri Selangor Darul Ehsan Serta Segala Daerah Takluknya".
Sultan Selangor berperanan sebagai ketua agama Islam bagi negeri dan juga Kapten Yang di-Pertuan Tentera Laut Diraja Malaysia (TLDM).
Sultan Selangor yang pertama (Raja Lumu) adalah dari keturunan Melayu Bugis, yang mengaku keturunan dari penguasa Luwu di bahagian selatan Sulawesi. Bangsawan dari keturunan ini terlibat dalam perselisihan Kesultanan Johor-Riau pada awal abad ke-18, akhirnya meletakkan sokongan penuh mereka kepada Sultan Abdul Jalil dari wangsa Bendahara terhadap penuntut yang mengaku waris dari keturunan Malaka-Johor, iaitu Raja Kecil. Untuk alasan ini, para penguasa Bendahara Johor-Riau menjalin hubungan erat dengan para bangsawan Bugis, memberikan mereka gelaran dan kawalan ke atas banyak daerah di dalam kerajaan, termasuk Selangor. Putera Daeng Chelak, Raja Lumu tiba di Selangor dan menubuhkan kerajaan baru di Kuala Selangor di tahun 1766. Ia dinobatkan oleh Sultan Perak sebagai Sultan Salehuddin Shah, dan menjadi Sultan pertama dari Selangor.
Berikut merupakan senarai sultan Selangor dari permulaan Kesultanan Selangor sehingga kini :