davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
ముంబై నగర జిల్లా

ముంబై నగర జిల్లా (Mumbai City District) (मुंबई जिल्हा) మహారాష్ట్ర జిల్లాల లోని కొంకణ్ డివిజన్ ప్రాంతంలోని ఒక జిల్లా. ఇదొక నగర జిల్లా, దీనికి ముఖ్యపట్టణం గాని ఉప ప్రాంతాలు గానీ లేవు. ఈ జిల్లా, ముంబై ఉపనగర జిల్లాను కలుపుకుని ముంబై మెట్రోపోలిస్ ఏర్పడినది. ఈ నగర ప్రాంతాన్ని "ద్వీప నగరం" అనీ, పాత ముంబై అనీ, దక్షిణ ముంబై అని కూడా వ్యవహరిస్తారు. ఈ ప్రాంతం దక్షిణాన కొలాబా నుండి ఉత్తరాన మాహిం, సియోన్ (శీవ్) వరకూ వ్యాపించి ఉంది. 1960 సం. వరకూ దీనిని ముంబైగా వ్యవహరించే వారు. నేడు, ముంబై మునిసిపల్ కార్పోరేషన్ లో రెండు జిల్లాలూ గలవు. ఈ నగర వైశాల్యం 67.7 కి.మీ.².
సా.శ.150 లో టోలెమీ చేపట్టిన భౌగోళిక కార్యక్రమంలో మొదటిసారిగా గుర్తింపబడింది. ఈ నగరం అనేక ద్వీపాలతో కూడి వుండేది. ఈ ప్రాంతాన్ని మరాఠీ ప్రజలైన కోలీలు, అగ్రిలచే పరిపాలెంపబడేది.
ఈ ప్రాంతేయులు ఈ ద్వీపాలను 1345 వరకూ పరిపాలించారు. ఆతరువాత ముస్లింలు భారత్ లో ప్రవేశించిన తరువాత నేటి మహారాష్ట్ర 1534లో వారి చేతుల్లోకి వచ్చింది. ఆతరువాత గుజరాత్కు చెందిన ముస్లిం సుల్తాన్ ఈ ద్వీపాలన్నిటినీ స్వాధీన పరచుకున్నాడు. తదనంతరం పోర్చుగీసు వారి దండయాత్రలనంతరం వారిచేతుల్లోకి వచ్చింది.
భారతీయులతో జరిగిన అనేక యుద్ధాలలో పోర్చుగీసు వారికి ఆంగ్లేయులు చేసిన సహాయానికి ప్రతిఫలంగానూ,, పోర్చుగీసు యువరాణి బ్రగాంజా కేథరిన్తో బ్రిటిష్ యువరాజైన రెండవ చార్లెస్తో జరిగిన వివాహ సందర్భాన పెళ్ళికానుకగా 1661 లో ముంబాయి నగరం ఇవ్వబడింది. ఈ ద్వీపసమూహాల నగరం 1947 ఆగస్టు 15 వరకూ బ్రిటిష్ రాజ్ చేతుల్లో ఉంది.
సాధారణంగా ముంబాయి నగర జిల్లాలో హ్యూమిడ్ వాతావరణం కానవస్తుంది.
2011 జనగణన ప్రకారం ముంబై నగర జిల్లా లోని జనాభా 3,145,966 గలదు. ఈ జనాభా మంగోలియా దేశపు జనాభాతో దాదాపు సమానం, లేదా అ.సం.రా. రాష్ట్రమైన అయోవా జనాభాతో సమానం. మొత్తం 640 భారత జిల్లాలలో ముంబై యొక్క రేంక్ 110. ఈ జిల్లా యొక్క జనసాంద్రత 19,652 PD/sqకి.మీ. . దీని జనాభా పెరుగుదల రేటు 2001-2011 దశాబ్దంలో -5.75 %. ముంబై నగరంలో లింగానిష్పత్తి ప్రతి 1000 పురుషులకు 838 స్త్రీలు. అక్ష్యరాస్యతా శాతం 88.48%.
18°58′N 72°49′E﻿ / ﻿18.96°N 72.82°E﻿ / 18.96; 72.82
కోల్‌కాతా మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతం

కోల్‌కాతా మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతం, పశ్చిమ బెంగాల్‌లోని కోల్‌కతా నగరం చుట్టూ ఉన్న మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతం. ఢిల్లీ, ముంబై తరువాత భారతదేశంలో అత్యధిక జనాభా కలిగిన మూడవ మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతం ఇది. ఈ ప్రాంతంలో 37 పురపాలక సంఘాలు, 4 నగరపాలక సంస్థలు ఉన్నాయి. ఈ ప్రాంతానికి సంబంధించిన అభివృద్ధి ప్రణాళికల కొరకు కోల్‌కాతా మహానగర అభివృద్ధి సంస్థ (కెఎండిఎ)కు పూర్తి అధికారం ఉంటుంది.
కోల్‌కాతా అనే పేరు కొలికత (తెలుగులో కాళిక) అనే బెంగాలి పదం నుండి వచ్చింది. ఈ నగరం కోల్‌కాతా, కలికత అని పిలువబడుతూ వచ్చింది. ఈ పేరును ఆంగ్లేయులు కలకత్తా అని పిలుస్తూ వచ్చారు. 2001లో నగరం పేరును అధికారికంగా కోల్‌కాతాగా మార్చారు.
కోల్‌కాతా చారిత్రకాధారాలు 1690 నుండి లభ్య మౌతున్నాయి. కాలికత, సూతనుతి, గోవిందపూరు అనే మూడు గ్రామాల చుట్టూ క్రమంగా నగరం విస్తరించిందని భావిస్తున్నారు. కాలికత జాలరి పల్లెగా ఉండేది, సూతనుతి నదీతీర సాలెవారి పల్లె. 1712 లో బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం హుగ్లీ నది తూర్పుతీరంలో ఫోర్ట్ విలియం నిర్మాణాన్ని పూర్తి చేసింది. ఆ తరువాత కోల్‌కాతా ప్రెసిడెన్సీ నగరంగా ప్రకటించబడింది. 1772లో ఈస్టిండియా కంపెనీ స్వాధీనంలోని ప్రదేశాలకు కలకత్తాను రాజధానిగా చేసారు. 18వ శతాబ్దపు చివరి నుండి 19వ శతాబ్దం అంతా ఈ నగరం ఈస్టిండియా కంపెనీ ఓపీయం వాణిజ్యానికి కేంద్రంగా ఉంది.
1850 నాటికి కోల్‌కాతాలో ప్రధానంగా రెండు ప్రాంతాలు అభివృద్ధి చెందాయి. ఒకటి వైట్ టౌన్ (శ్వేతనగరం) రెండవది బ్లాక్ టౌన్ (నల్లవారి నగరం). చౌరింఘీని కేంద్రంగా చేసుకుని బ్రిటిష్ ప్రజలు నివాసాలు అభివృద్ధి చేసుకున్నారు. ఉత్తర కోల్‌కాతాలో భారతీయులు నివాసం ఏర్పాటు చేసుకున్నారు. తరువాత టెలిగ్రాఫ్ కనెక్షన్లు, హౌరా రైల్వే స్టేషను నిర్మాణం కొనసాగింది. 1905 నాటికి మతపరమైన కదలికలు ప్రజలలో విస్తరించి, స్వదేశీ ఉద్యమం రూపుదిద్దుకుని, బ్రిటిష్ వస్తువులను బహిష్కరించడానికి దారితీసింది. తూర్పు తీరాలలో చెలరేగిన ఈ ఉద్యమాల వలన కలిగిన నిర్వహణా అసౌకర్యం కారణంగా బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం తమ రాజధానిని 1911లో కలకత్తా నుండి కొత్త ఢిల్లీకి మార్చుకుంది.
ముస్లిం హిందూ దేశాల వారిగా విభజన తరువాత తలెత్తిన మరికొన్ని సంఘర్షణలు అనేక ముస్లింలు తూర్పు పాకిస్థాన్ కు తరలి వెళ్ళారు. అలాగే వందలాది హిందువులు నగరానికి తరలి వచ్చారు. 1971లో బంగ్లాదేశ్ విమోచనోద్యమం నగరంలోకి ప్రవేశించిన శరణార్ధుల ప్రవాహం అనేక నిరుపేదలతో కోల్‌కాతా నగరం నిండిపోయింది. 1990 తరువాత నగరం ఆర్థికంగా కోలుకోసాగింది. 2000లో దేశంలో జరిగిన ఆర్థిక సంస్కరణల తరువాత నగరంలో ఇన్ఫర్మేషన్ టెక్నాలజీ రంగం బాగా అభివృద్ధి సాధించి ఆర్థికంగా బలపడడం మొదలైంది.
2011 భారత జనాభా లెక్కల ప్రకారం కోల్‌కాతా మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతంలో మొత్తం జనాభా 14,112,536 ఉన్నారు. మొత్తం వైశాల్యం 1,886.67 కి.మీ.² కాగా, కి.మీ.కి జనాభా సాంద్రత 7,480.
నాగపూర్ మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతం

నాగపూర్ మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతం మహారాష్ట్రలోని నాగపూర్ నగరం చుట్టూ ఉన్న మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతం. ఇది 3780 చదరపు కిలోమీటర్ల వైశాల్యాన్ని కలిగివుంది. ఈ ప్రాంతాన్ని నాగపూర్ మహానగర అభివృద్ధి సంస్థ పర్యవేక్షిస్తోంది. ఈ సంస్థ పట్టణ ప్రణాళిక, అభివృద్ధి, రవాణా, గృహాల బాధ్యత నిర్వర్తించే మహారాష్ట్ర రాష్ట్ర ప్రభుత్వ సంస్థ.
నాగపూర్ నగరం జనాభాలో భారతదేశంలో 13వ స్థానంలో ఉంది. ఇది ప్రపంచంలో 114వ అతిపెద్ద నగరం, భౌగోళికంగా భారతదేశానికి కేంద్ర స్థానంలో ఉంది. ఈ నగరం మీదుగా ప్రవహించే నాగ్ నది వల్ల దీనికి నాగ్‌పూర్ అనే పేరు పెట్టారు. పాత నాగ్‌పూర్ (నేడు 'మహల్' అని పిలుస్తారు) నగరం, నాగ్ నదికి ఉత్తర ఒడ్డున ఉంది. పూర్ భారతీయ భాషలలో "నగరం" అని అర్ధం.
18వ శతాబ్దపు తొలినాళ్ళలో గోండ్ రాజవంశం నాయకుడు బఖ్త్ బులాండ్ షా ఈ నగరాన్ని నిర్మించాడు. ఆ తరువాత, డియోగ రాజ్ చాంద్ సుల్తాన్, కొండల క్రింద ఉన్న దేశంలో నివసిస్తూ నాగపూర్ ను తన రాజధానిగా చేసుకున్నాడు. నాగపూర్ నగరం స్థాపించబడి 300 సంవత్సరాలు పూర్తిచేసుకున్న సందర్భంగా 2002లో ఒక పెద్ద వేడుక నిర్వహించబడింది.
1999లో మహారాష్ట్ర ప్రభుత్వం ఇచ్చిన నోటిఫికేషన్ ద్వారా నాగపూర్ పట్టణం, నాగపూర్ గ్రామీణ, హింగనా, పర్శివ్ని, మౌదా, కంప్టీ తాలూకాలోని సవ్నీర్, కల్మేశ్వర్, ఉమ్రెడ్, కుహి తదితరుల ప్రాంతాలతో కలిపి నాగపూర్ మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతంగా ఏర్పడింది. నగరపాలక సంస్థ పరిమితుల చుట్టూ ఉన్న మెట్రో ప్రాంత సరిహద్దులు ఏర్పాటుచేయబడ్డాయి. 1999 నోటిఫికేషన్‌కు సంబంధించి, ఎన్‌ఐటి చట్టం -1936 లోని 1 నిబంధన ప్రకారం "నాగ్‌పూర్ మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతం" కింద ఎన్‌ఎంసి, ఎన్ఐటి వరకు అధికార పరిధి విస్తరించింది. ఇది సుమారు 25 నుండి 40 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉంది.
మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంత ప్రణాళికను ఎన్‌ఐటి రెండు దశల్లో ప్రతిపాదించింది:
మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంత ప్రణాళిక కోసం ఎన్‌ఐటి విధానాన్ని రూపొందించింది. ప్రణాళిక ఖరారైన తర్వాత, అభివృద్ధి కోసం వివిధ పట్టణ ప్రణాళిక పథకాలు చేపట్టబడుతున్నాయి.
ఉధంపూర్

ఉధంపూర్, జమ్మూ కాశ్మీరు కేంద్రపాలిత ప్రాంతానికి లోని పట్టణం. ఇది ఉధంపూర్ జిల్లా ముఖ్యపట్టణం. ఇది పురపాలక సంఘం హోదాతోఉన్న పట్టణం. రాజా ఉధమ్ సింగ్ పేరు మీద ఈ పట్టణానికి పేరు వచ్చింది. ఇక్కడ భారత సైన్యపు ఉత్తర కమాండు ప్రధాన కార్యాలయం ఉంది. భారత వైమానిక దళానికి చెందిన ఫార్వర్డ్ బేస్ సపోర్ట్ యూనిట్ (ఎఫ్‌బిఎస్‌యు) ఇక్కడే ఉంది. జాతీయ రహదారి 1 ఎలో సాయుధ దళాలు ప్రయాణించేటప్పుడు జమ్మూ, శ్రీనగర్ ల మధ్య ఉధంపూర్ ‌ను మార్గాంతర రవాణా/విశ్రాంతి స్థలంగా వాడుకుంటాయి.
ఉధంపూర్ జిల్లా హిమాలయాలకు సమీపంలోని శివాలిక్ కొండల పరిధిలో ఉంది. ఈ భూభాగం ఎక్కువగా పర్వత ప్రాంతం. జిల్లా లోని ఎగువ ప్రాంతాల్లో శీతాకాలంలో మంచు కురుస్తుంది. సముద్ర మట్టం నుండి 756 మీటర్లు (2480 అడుగులు) ఎత్తున ఉన్న ఉధంపూర్ సాపేక్షంగా చదునుగా ఉంటుంది. ఇక్కడ మంచు కురవడం అరుదు.
22 వార్డులతో ఉధంపూర్ పురపాలక సంఘం, పట్టణ పరిపాలన నిర్వహిస్తుంది.
నగరంలో ఉప ఉష్ణమండల శీతోష్ణస్థితి ఉంటుంది. వేసవి ఉష్ణోగ్రతలు 40 డిగ్రీలు వరకు పెరుగుతాయి. శీతాకాలంలో గడ్డకట్టే ఉష్ణోగ్రత నమోదవుతుంది. వార్షిక వర్షపాతం 130 సెం. మీ. ఇందులో అధికభాగం వర్షాకాలం, శీతాకాలాలలో పడుతుంది, మారుతున్న శీతోష్ణస్థితి కారణంగా, ఇటీవలి సంవత్సరాలలో భారీ హిమపాతం సంభవిస్తోంది. 2011 లో సుమారు 15 సెం.మీ. మంచు కురిసింది. ఫిబ్రవరి, మార్చి నెలల్లో వడగళ్ల వానలు కురుస్తాయి.
2016 అనధికారిక జనాభా లెక్కల ప్రకారం ఉధంపూర్ నగరంలో 2 లక్షల జనాభా ఉంది. అందులో పురుషులు 60.2%, మహిళలు 39.8%. మంది ఉన్నారు. నగర జనాభాలో సైన్యానికి చెందిన పురుషులు ఎక్కువగా నివసించుచున్న కారణంగా పురుషుల శాతం ఎక్కువుగా ఉంది. నగర సగటు అక్షరాస్యత 91.5%. నగరంలో హిందూ మతానికి చెందిన వారు ఎక్కువగా ఉన్నారు.
ఉధంపూర్ జాతీయ రహదారి ఎన్ఎచ్-44 పైన ఉంది. ఇది శ్రీనగర్‌ను భారతదేశంలోని ఇతర ప్రాంతాలతో కలిపే ఏకైక జాతీయ రహదారి. ఉధంపూర్ నుండి ఇతర ప్రదేశాలకు ప్రయాణించటానికి ప్రైవేటు, ప్రభుత్వ యాజమాన్యంలోని బస్సులు ఉన్నాయి. కాశ్మీర్ లోయ, జమ్మూలకు రవాణా సౌకర్యాలు అందుబాటులో ఉన్నాయి. జమ్మూ, శ్రీనగర్, ఇతర సమీప పట్టణాలకు వెళ్ళడానికి టాక్సీ సేవలు కూడా అందుబాటులో ఉన్నాయి. నగరంలో మినీబస్సులు తిరుగుతాయి.
జమ్మూ కాశ్మీరు శీతాకాల రాజధాని అయిన జమ్మూతో ఉధంపూర్‌కు రైలు రవాణా సౌకర్యాలున్నాయి. 2005 లో న్యూడిల్లీ ఉత్తర సంపర్క్ క్రాంతి ఎక్స్‌ప్రెస్ ఈ మార్గంలో నడిచిన మొదటి రైలు. డజనుకు పైగా సుదూర రైళ్లు ఉధంపూర్ రైల్వే టెర్మినస్ నుండి భారతదేశంలోని మిగిలిన ప్రాంతాలకు వెళ్తాయి. ప్యాసింజర్ రైళ్లు జమ్మూ, ఉధంపూర్‌లను అనుసంధానిస్తాయి. రైల్వే నిర్మాణ సంస్థ (జమ్మూ-బారాముల్లా) ఉధంపూర్, శ్రీనగర్లను అనుసంధానించే పనిలో ఉంది.
భారత వైమానిక దళం (ఐఎఎఫ్) ఉధంపూర్ వైమానిక దళం స్టేషన్ ఉధంపూర్‌కు ఉంది. అయితే ఇక్కడ పౌరుల రవాణా సౌకర్యానికి అనుమతి లేదు. ఉధంపూర్‌కు సమీప సమీప పౌర విమానాశ్రయం జమ్మూ విమానాశ్రయం.
కెంపేగౌడ అంతర్జాతీయ విమానాశ్రయం

కెంపేగౌడ అంతర్జాతీయ విమానాశ్రయం బెంగుళూరులో గల అంతర్జాతీయ విమానాశ్రయము.
2008, మే 23వ తేదీన కర్ణాటక రాష్ట్రపు మొట్టమొదటి అంతర్జాతీయ విమానాశ్రయం ఇక్కడ ప్రారంభించబడింది. బెంగళూరు నగరం నుండి సుమారు 32 కి.మీ.దూరంలో ఉన్న ఈ విమానాశ్రయానికి రహదారి మార్గాలు అనుసంధానమై ఉన్నాయి. "హైస్పీడ్ రైలు", "ఎక్స్‌ప్రెస్ వే" మార్గాల బ్లూప్రింట్ తయారు చేయబడింది. టాక్సీ సౌకర్యం, ప్రతి 15 నిమిషాలకొక కె.ఎస్.ఆర్.టి.సి.బస్ సౌకర్యం ఏర్పాటు చేయబడింది. బెంగళూరు ఏ మూల నుండి ఐనా గంట, గంటన్నరలోపు విమానాశ్రయానికి చేరుకోవచ్చు. ప్రయాణీకుల సౌకర్యం కొరకు "బి.ఐ.ఎ.ఎల్ సహాయవాణి" సౌలభ్యం ఉంది. సహాయవాణి సంఖ్య:40581111 ద్వారా విమానాశ్రయానికి రవాణా సౌకర్యాల వివరాలు, ఇతర సాధారణ విషయాలు ఫోన్ ద్వారా తెలుసుకోవచ్చు. విమానాశ్రయంలో 53 చెక్-ఇన్ కౌంటర్లు, 18 స్వయం పరిశీలన యంత్రాలు ఏర్పాటు చేయబడ్డాయి. పిల్లల సౌకర్యం కొరకు ఔషధాలయం, డయాపర్లు మార్చుటకు, పిల్లలకు పాలుత్రాగించడానికి ప్రత్యేక స్థలాలు ఉన్నాయి.
ఇండియన్ సివిల్ సర్వీస్

ఇండియన్ సివిల్ సర్వీస్, (భారతీయ పౌరసేవలు) అనగా కేంద్ర లేక రాష్ట్ర ప్రభుత్వ ఉద్యోగాలు. కేంద్ర ఉద్యోగాలలో ముఖ్యమైనవి.అవి ఇండియన్‌ అడ్మినిస్ట్రేటివ్‌ సర్వీస్‌ (ఐఎఎస్‌), ఇండియన్‌ పోలీస్‌ సర్వీస్‌ (ఐపిఎస్‌) ఇండియన్‌ ఫారిన్‌ సర్వీస్‌ (ఐ.ఎఫ్‌.ఎస్‌). సివిల్‌ సర్వీస్‌ పోస్టుల భర్తీని యూనియన్‌ పబ్లిక్‌ సర్వీస్‌ కమిషన్‌ నిర్వహిస్తుంది. ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్ర ప్రభుత్వ ఉద్యోగాలను ఆంధ్రప్రదేశ్ పబ్లిక్ సర్వీస్ కమిషన్ నిర్వహిస్తుంది.
సివిల్స్ ప్రిలిమినరీ పరీక్షకు డిగ్రీ ప్రధాన అర్హత. వయస్సు 21-30 సంవత్సరాలలోపు ఉండాలి. ప్రిలిమినరీ పరీక్ష పూర్తిగా ఆబ్జెక్టివ్‌. ఇందులో రెండు పేపర్లుంటాయి. మొదటి పేపర్‌ జనరల్‌ స్టడీస్‌. దీనికి 150 మార్కులు ఉంటాయి. రెండోది ఆప్షనల్‌ పేపర్‌. దీనికి 300 మార్కులు ఉంటాయి. ప్రిలిమ్స్‌లో అర్హత సాధించిన అభ్యర్థులు మెయిన్స్‌ రాయాల్సి ఉంటుంది. ఇందులో ఉత్తీర్ణులైన అభ్యర్థులకు పర్సనాలిటీ టెస్ట్ (ఇంటర్వ్యూ) ఉంటుంది. ఇంటర్వ్యూలో పాసైతే పోస్టింగ్స్ ఇస్తారు. మెయిన్స్‌ పరీక్ష డిస్క్రిప్టివ్‌ విధానంలో ఉంటుంది. ఈ రాత పరీక్షను మాతృభాషలో కూడా రాయవచ్చు.
ఇవిగాక మరో ఏడు సర్వీసుల్లో ఢిల్లీ - కేంద్రపాలిత ప్రాంతాల్లో పోస్టింగ్స్ ఇస్తారు.
అర్హతలు సివిల్స్ మెయిన్స్‌లో అర్హత సాధించిన ఐఎఎస్‌లు,
పరీక్షా విధానం: ప్రాథమిక పరీక్ష ప్రిలిమ్స్. ఇది అబ్జెక్టివ్‌ విధానంలో ఉంటుంది.
కింది సబ్జెక్టుల్లో ఒక దానిని ఆప్షనల్‌గా ఎంచుకోవాలి.
1. కామర్స్ 2. ఎకనామిక్స్ 3. పబ్లిక్‌ అడ్మినిస్ట్రేషన్‌ 4. ఇండియన్‌ హిస్టరీ 5. సోషియాలజీ 6. జాగ్రఫీ 7. అగ్రికల్చర్‌ 8. యానిమల్‌ హజ్బెండరీ 9. బోటనీ 10. కెమిస్ట్రీ 11. సివిల్‌ ఇంజనీరింగ్‌ 12. ఎలక్ట్రికల్‌ ఇంజనీరింగ్‌ 13. జియాలజీ 14. జువాలజీ 15. లా 16. మేథమేటిక్స్ 17. మెకానికల్‌ ఇంజనీరింగ్‌ 18. మెడికల్‌ సైన్సెస్‌ 19.ఫిలాసఫీ 20. ఫిజిక్స్ 21. పొలిటికల్‌ సైన్స్ 22. సైకాలజీ 23.స్టాటిస్టిక్స్ 24. జూఆలజీ
ఈ ఆబ్జెక్టివ్‌ పరీక్షలో నెగెటివ్‌ మార్కింగ్‌ ఉంది.
పోలీసులు

శాంతి భద్రతలను సంరక్షిస్తూ, ప్రజల జీవితాలకు, ఆస్తులకూ రక్షణ కల్పిస్తూ, నేరాలు, విధ్వంసాలూ జరక్కుండా కాపాడేందుకు ప్రభుత్వాలు ఏర్పాటు చేసిన వ్యవస్థ పోలీసు.శాంతిభద్రతలను కాపాడటం, పౌరులను, వారి ఆస్తులను రక్షించడం, నేరాలను నిరోధించడం, దర్యాప్తు చేయడం, వారి అధికార పరిధిలో చట్టాలు, నిబంధనలను అమలు చేయడం వంటివి పోలీసుల బాధ్యత. వారు స్థానిక, ప్రాంతీయ లేదా జాతీయ పోలీసు బలగాలు వంటి ప్రభుత్వ సంస్థలు లేదా విభాగాల కోసం పని చేస్తారు, పోలీసు అధికారులు సాధారణంగా ఆత్మరక్షణ, తుపాకీలను ఉపయోగించడం, అరెస్టు విధానాలు, ట్రాఫిక్ నియంత్రణ, గుంపు నియంత్రణ, అత్యవసర ప్రతిస్పందన, ప్రథమ చికిత్స వంటి వివిధ నైపుణ్యాలలో శిక్షణ పొందుతారు.
వారి విధుల్లో తరచుగా కేటాయించిన ప్రాంతాలలో పెట్రోలింగ్, అత్యవసర కాల్‌లు, సంఘటనలకు ప్రతిస్పందించడం, నేరాలను పరిశోధించడం, అనుమానితులను ఇంటర్వ్యూ చేయడం, సాక్ష్యాలను సేకరించడం, అరెస్టులు చేయడం, కోర్టులో సాక్ష్యమివ్వడం, ఇతర చట్టాన్ని అమలు చేసే సంస్థలు, సిబ్బందితో కలిసి పనిచేయడం వంటివి ఉంటాయి.
సమాజంలో పోలీసుల పాత్ర సాధారణంగా ప్రజా భద్రతను నిర్వహించడం, చట్ట నియమాలను సమర్థించడం, అయితే వారి బాధ్యతలు, అధికారాలు వారు సేవ చేసే దేశం లేదా ప్రాంతాన్ని బట్టి మారవచ్చు.
భారత ప్రభుత్వ మూడు అఖిల భారత సర్వీసులలో ఇండియన్ పోలీస్ సర్వీస్ (ఐపిఎస్) ఒకటి, ఐపిఎస్ అధికారులు శాంతిభద్రతలను కాపాడటం, ప్రజా భద్రతను నిర్ధారించడం ఇంకా వివిధ స్థాయిలలో పోలీసు దళాలను నడిపించడం బాధ్యత వహిస్తారు.
ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్రం నుంచి తెలంగాణ రాష్ట్రం ఏర్పడిన తర్వాత 2014లో తెలంగాణ పోలీస్ శాఖ ఏర్పాటైంది.సమాజంతో మమేకం కావడానికి, నమ్మకాన్ని పెంపొందించడానికి తెలంగాణ పోలీసు శాఖ అనేక కార్యక్రమాలను ప్రారంభించింది. పౌరులు, పోలీసుల హక్కులు, బాధ్యతలను వివరించే సిటిజన్ చార్టర్ ను ఏర్పాటు చేసింది. ప్రజలలో భద్రత, భద్రత గురించి అవగాహన కల్పించడానికి ఈ విభాగం వివిధ కార్యక్రమాలను నిర్వహిస్తుంది.
సోంపేట రైల్వే స్టేషను

సోంపేట రైల్వే స్టేషను, భారతదేశం లోని ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్రంలో ఉంది. ఇది శ్రీకాకుళం జిల్లా పరిసరాల్లో ఉన్న సోంపేట-కంచిలి, కవిటి ప్రాంతాల ప్రజల అవసరాల కొరకు పనిచేస్తుంది. ఇది సోంపేట, కంచిలి చుట్టుపక్కల ప్రాంతాలలో ఒక ప్రధాన కేంద్రంగా ఉంది. ఇది ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్రంలో శ్రీకాకుళం జిల్లాకు చెందిన ఒక గ్రామం ఒక మండలం అయిన కంచిలిలో ఉంది. ఈ స్టేషనులో 14 సూపర్ ఫాస్ట్ రైళ్లు, 18 ఎక్స్‌ప్రెస్ రైళ్లు, 6 ప్యాసింజర్ రైళ్లు రెండు దిశలలో ఈ స్టేషనులో ఆగుతాయి.
ఈ స్టేషను, కటక్ నుండి విజయవాడ తీరప్రాంతంలో ఉన్న 1,287 కి.మీ. (800 మైళ్ళు) రైలు మార్గాలను కలుపుతున్న మార్గాన్ని 1893-1896 సమయం కాలంలో నిర్మించారు. ఇది నిర్మించి, ట్రాఫిక్ తెరదించారు. ఈస్ట్ కోస్ట్ స్టేట్ రైల్వే. తర్వాత 1900 సం.లో దీనిని బెంగాల్ నాగ్‌పూర్ రైల్వే (బిఎన్‌ఆర్) కు అందజేశారు. భారతదేశం స్వాతంత్ర్యం లభించడంతో, స్టేషన్ దక్షిణ తూర్పు రైల్వే యొక్క అధికార పరిధిలోకి వచ్చింది. 2003 సం. తర్వాత, భారతీయ రైల్వేలు కొత్తగా మండలాలు నిరోధించుట ప్రకారం, ఈ స్టేషను ఈస్ట్ కోస్ట్ రైల్వే యొక్క అధికార పరిధిలోకి వచ్చింది.
బెంగాల్ నాగ్‌పూర్ రైల్వే 1944 సం.లో జాతీయీకరణ చేశారు. ఈస్ట్ ఇండియన్ రైల్వే కంపెనీ యొక్క మొఘల్సరాయ్ తూర్పు భాగం, బెంగాల్ నాగ్‌పూర్ రైల్వే లతో కలిసి, తూర్పు రైల్వే 1952 ఏప్రిల్ 14 న ఏర్పడింది. 1955 సం.లో, దక్షిణ తూర్పు రైల్వేను ఈస్టర్న్ రైల్వే నుండి ఏర్పరచారు.ఇందులో ఎక్కువగా అంతకు ముందు బెంగాల్ నాగ్‌పూర్ రైల్వేచే నిర్వహించబడుతున్న రైలు మార్గాలున్నాయి.
కొత్తగా రైల్వే మండలాలు ఏప్రిల్ 2003 సం.లో ప్రారంభించారు, వాటిలో ఈస్ట్ కోస్ట్ రైల్వే, సౌత్ ఈస్ట్ సెంట్రల్ రైల్వే జోనులను నార్త్ ఈస్టర్న్ రైల్వే నుండి మలిచారు.
ఈ స్టేషనులో ఫస్ట్ క్లాస్ (వెయిటింగ్ హాల్) వేచి ఉండు గది, కంప్యూటరీకరణ రిజర్వేషన్లు కార్యాలయాలు, II తరగతి వేచి ఉండు గది, ఫుట్ బ్రిడ్జి (సన్నవారధి), ఒక పబ్లిక్ అడ్రస్ సిస్టమ్ ఉంది. ఒక కంప్యూటరీకరణ రిజర్వేషన్లు కౌంటర్ 08.00 గంటల నుండి 20.00 గంటల వరకు అందుబాటులో ఉంటుంది. ఈ స్టేషనుకు 4 ప్లాట్‌ఫారాలు ఉన్నాయి.
ఈ స్టేషనులో ఒక స్టేషన్ (సూపరింటెండెంట్) పర్యవేక్షకుడు, ముగ్గురు స్టేషన్ మాస్టర్లు 10 ట్రాఫిక్ పాయింట్స్ మెన్స్, ముగ్గురు బుకింగ్ క్లర్కులు నియమించ బడ్డారు. స్టేషన్ పర్యవేక్షకుడు స్టేషను యొక్క మొత్తం బాధ్యతలు, స్టేషన్ నిర్వహణ, సిబ్బంది పరిపాలన, వాణిజ్య గణాంకాలు అన్ని అంశాలకు బాధ్యత వహించాల్సి ఉంటుంది.
స్టేషనులో రైల్వే సీనియర్ సెక్షన్ ఇంజనీర్ కార్యాలయం కలిగి ఉంది. ఇక్కడి పర్మనెంట్ వే (పివే) శాఖ విభాగం రైలు మార్గాలు, రైల్వే లెవల్ క్రాసింగ్ గేట్ల నిర్వహణ పనులు చూస్తుంది.
భారతీయ రైల్వేలు సంస్థాగత నిర్మాణం

భారతీయ రైల్వేలు భారతీయ రైల్వే సేవ యొక్క క్రియాత్మక సమూహాలు ద్వారా విస్తారంగా నిర్వహించబడుతుంది. ఇది సంప్రదాయబద్దంగా సహ-ఆపరేషన్ ద్వారా ఎలా నిర్వహించారు అన్నది ప్రధానం. భారతీయ రైల్వేలు బహుశా సంస్థాగత నిర్మాణం మార్పు చాలా తక్కువ సాహసోపేతంగా ఉంది; ఇది ఎక్కువగా బ్రిటిష్ కాలం నుండి ఏమి సృష్టించారో అదే వారసత్వంగా వచ్చింది.
ఎపెక్స్ నిర్వహణ సంస్థ రైల్వే బోర్డు అని కూడా పిలుస్తారు. రైల్వే బోర్డు చైర్మన్, రైల్వే మంత్రిత్వ శాఖ (రైల్వే మంత్రి)కి నివేదించుతారు. రైల్వే బోర్డు చైర్మన్‌తో పాటుగా, అదనంగా మరో ఐదుగురు సభ్యులు ఉంటారు. భారతీయ రైల్వేలు లోని అన్ని జోనల్ రైల్వే జనరల్ మేనేజర్లు, ఉత్పత్తి యూనిట్లు బోర్డుకు నివేదికను అందిస్తారు.
వివిధ గ్రూప్ ఎ కేడర్లు ఈ క్రింది విధంగా ఉన్నాయి:
యుపిఎస్సి నిర్వహించిన సివిల్ సర్వీసెస్ ఎగ్జామినేషన్ ద్వారా సాంకేతిక కాని సేవలు నియామకం
యుపిఎస్సి నిర్వహించిన ఇండియన్ ఇంజనీరింగ్ పరీక్ష ద్వారా సాంకేతిక సేవలు నియామకం
యుపిఎస్సి నిర్వహించిన కంబైన్డ్ మెడికల్ ఎగ్జామినేషన్ ద్వారా వైద్య సేవలు నియామకం
భారతదేశం యొక్క విస్తారమైన రైలు వ్యవస్థ, ప్రపంచంలో 3 వ అతిపెద్ద, ప్రాంతీయ స్థాయిలో నిర్వహించబడుతూ ఉంది. భారతీయ రైల్వేలు పదిహేడు జోనల్ రైల్వేలు తనకు తాను విభజించబడి ఉన్నది. ఒక జనరల్ మేనేజర్ నేతృత్వంలోని ప్రతి జోన్, పాక్షిక-స్వయంప్రతిపత్తి కలిగిన, ఈ క్రియాత్మక శాఖలు ద్వంద్వ నియంత్రణ అంటే కింద ఉన్న ఒక మాతృక సంస్థ సృష్టిస్తుంది.
భారతీయ రైల్వేలు ప్రస్తుత మండలాలు ఈ క్రింద విధముగా ఉన్నాయి.
ప్రతి జోన్ కూడా దానిలోని భాగమైన కార్ఖానాలు కూడా నిర్వహిస్తుంది. కాని ఈ కార్ఖానాలు ఉత్పత్తి యూనిట్లునందు (రైల్వే బోర్డుకు నేరుగా జనరల్ మేనేజర్లు నివేదించడం ద్వారా నిర్వహించబడతాయి) చేర్చలేదని గ్రహించవలయును.
డివిజనల్ రైల్వే మేనేజర్ (డిఆర్‌ఎమ్) డివిజన్ స్థాయిలో సంస్థ నిర్వహణని అధిపతిగా నిర్వహిస్తారు. దేశవ్యాప్తంగా వ్యవస్థ నందు 67 విభాగాలు ప్రస్తుతం ఉన్నాయి. ఈ విభాగాలు ప్రధానంగా నడుస్తున్న రైలు నందు బాధ్యత పంచుకుంటారు కానీ (వాహనములు మరమ్మతు దుకాణాలు) లోకో షెడ్లను, కోచింగ్ గిడ్డంగులను (ప్యాసింజర్ రైళ్లు మరమ్మతు హోమ్ స్థావరాలు), వాగన్ గిడ్డంగులను (మరమ్మత్తు, నిర్వహణ పాయింట్లు సరుకు స్టాక్ కోసం)కూడా కలిగి ఉండవచ్చు.
ప్రతి డివిజన్ అన్ని ప్రయోజనాత్మక (లైన్, సిబ్బంది రెండు) సంస్థలు కలిగి ఉన్నాయి. ఈ క్రియాత్మక సమూహాల అధిపతులు పరిపాలనా ప్రయోజనాల కోసం డిఆర్‌ఎం కు రిపోర్ట్ చేస్తారు. కానీ రైల్వే బోర్డు నుండి మార్గదర్శకత్వం, జోనల్ ప్రధాన కార్యాలయం విధానం మార్గదర్శకాలు మీద ఆధారపడి ఉంటుంది.
పశ్చిమ ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవే

పశ్చిమ ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవే (WEH) ముంబైలో ఉత్తర-దక్షిణ దిశల్లో సాగే 8-10 వరుసల ఆర్టీరియల్ రోడ్డు. ఇది మీరా రోడ్ శివారు నుండి విస్తరించి బాంద్రా వరకు 25.33 కి.మీ. (15.74 మై.) పొడవున ఉంది. దీనికి మహారాష్ట్ర మాజీ గవర్నరు పేరిట అలీ యావర్ జంగ్ మార్గ్ అని పేరుపెట్టారు. ఇది మాహిమ్ క్రీక్ దగ్గర మొదలై నగర ఉత్తరభాగం లోని కాషిమీరా వరకు వెళ్ళి, ఘోడ్‌బందర్ గ్రామం వద్ద జాతీయ రహదారి 48ని కలుస్తుంది. ఈ రహదారి ముంబై నగరాన్ని ఛత్రపతి శివాజీ మహారాజ్ అంతర్జాతీయ విమానాశ్రయంతో సహా నగర శివారు ప్రాంతాలకు కలుపుతుంది.
ముంబై నగర పశ్చిమ ప్రాంతంలోని ఎస్వీ రోడ్డులో రద్దీని తగ్గించడంలో ఈ రహదారి కీలకమైనది. పశ్చిమ ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవేలో అనేక ఫ్లైఓవర్‌లు నిర్మించారు. అంధేరీ ఫ్లైఓవర్ (2002 లో ప్రారంభమైంది) అనేది విలే పార్లే, బాంద్రా తదితర ప్రాంతాల వైపు వెళ్లే వాహనాలకు ట్రాఫిక్ లైట్లునేవి లేకుండా ఉండేందుకు పశ్చిమ ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవేపై నిర్మించిన ఫ్లైఓవర్‌లలో ఒకటి. హైవేపై సాధారణ ట్రాఫిక్ జామ్‌లను నివారించడానికి విలే పార్లే నుండి ఫ్లైఓవర్ బ్రిడ్జిని నిర్మించడానికి MSRDC ఇటీవల మరో ప్రాజెక్ట్‌ను చేపట్టింది. జాతీయ ఉద్యానవనం, దిండోషి, ఠాకూర్ కాంప్లెక్స్, టైమ్స్ ఆఫ్ ఇండియా, పఠాన్‌వాడి, గోరేగావ్, JVLR, సెంటార్, వకోలా ఖేర్వాడిల వద్ద కొత్తగా ఫ్లైఓవర్‌లు నిర్మించారు. వాహనదారులు ఇప్పుడు దహిసర్ నుండి బాంద్రా వరకు ట్రాఫిక్ సిగ్నల్ లేకుండా ప్రయాణించవచ్చు. ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవేలో రాత్రి వేళ రోడ్డు మెరుగ్గా కనిపించడం కోసం కొత్త రిఫ్లెక్టర్‌లను ఏర్పాటు చేసారు. హైవేలోని ప్రధాన జంక్షన్‌ల వద్ద దిశలను సూచించే బోర్డులను ఏర్పాటు చేశారు. గత దశాబ్దంలో, మెరుగైన సంకేతాలను అమర్చడం, ల్యాండ్‌స్కేపింగ్‌కు మెరుగుదలలు, లేన్‌ల గుర్తింపు, రంగులు వేసిన పక్క గోడలు, పాదచారుల వంతెనల వంటి ఏర్పాట్లు చేసారు.
ఎయిర్‌పోర్ట్ ఫ్లైఓవరు సొరంగాలు, వంతెనలతో WEHకి కలుపుతుంది. దీన్ని సహార్ ఎలివేటెడ్ యాక్సెస్ రోడ్ అని కూడా అంటారు. విమానాశ్రయం ఫ్లైఓవర్ 2014 లో పూర్తయింది. పశ్చిమ ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవేపై వెళ్ళే వాహనదారులు దీని ద్వారా కొత్త టెర్మినల్‌ను సులభంగా చేరుకోవచ్చు. గతంలో ఈ విగ్రహం విమానాశ్రయంలోని అంతర్జాతీయ టెర్మినల్ వద్ద ఉండే ఛత్రపతి శివాజీ మహారాజా విగ్రహాన్ని SEAR ప్రవేశ ద్వారం దగ్గరకు మార్చారు.
పశ్చిమ ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవే, తూర్పు ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవేలను కలిపే ముంబై సబర్బన్ రోడ్ నెట్‌వర్క్ లోని ప్రధాన ఆర్టీరియల్ రోడ్లలో జోగేశ్వరి - విఖ్రోలి లింక్ రోడ్ (JVLR) శాంతా క్రజ్ - చెంబూర్ లింక్ రోడ్ (SCLR) లు ప్రధానమైనవి. పశ్చిమ, తూర్పు ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవేలు రెండూ ఉత్తరం నుండి దక్షిణంగా నడుస్తాయి. కొన్ని చోట్ల ఇవి సమాంతరంగా నడుస్తాయి.
పశ్చిమ ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవే చాలావరకు, ముంబై సబర్బన్ రైల్వే లోని పశ్చిమ మార్గానికి సమాంతరంగా ఉంటుంది.
ముంబై మెట్రో మాస్టర్ ప్లాన్‌లో భాగంగా, రెడ్ లైన్ 2022 ఏప్రిల్ నుండి వినియోగం లోకి వచ్చింది. లైన్ 9 (ముంబై మెట్రో) పొడిగింపును పశ్చిమ ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవేపై భయందర్ నుండి దహిసార్ తూర్పు వరకు ముంబై T2 విమానాశ్రయం వరకు నిర్మిస్తున్నారు. ఇందులో ముంబై మెట్రో లోని ఎల్లో, ఆక్వా, గ్రీన్, గోల్డ్, రెడ్ లైన్ల పొడిగింపులతో ఆరు ఇంటర్‌ఛేంజ్‌లు ఉంటాయి.
తూర్పు ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవే

తూర్పు ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవే (ఈస్టర్న్ ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవే - EEH) ముంబై, థానే నగరాల మధ్య ఉన్న 23.55 కి.మీ. (14.63 మై.) పొడవున్న బగర ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవే. ఇది ముంబై మెట్రోపాలిటన్ ఏరియాలో అత్యంత రద్దీగా ఉండే, అత్యంత ముఖ్యమైన రహదారులలో ఒకటి. ఇది జాతీయ రహదారి 48 లో భాగం. ఇది ముంబై నగరాన్ని తూర్పు శివారు ప్రాంతాలకూ, థానే మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతానికీ కలిపే ఉత్తర-దక్షిణ ప్రధాన రహదారి. దాని నడకలో ఎక్కువ భాగం, డజనుకు పైగా ఫ్లైఓవర్‌లు/గ్రేడ్ సెపరేటర్‌లతో 6 వరుసల వెడల్పుతో (ఒక్కో దిశలో 3 వరుసలు) ఉంటుంది.
ఈ హైవే ఛత్రపతి శివాజీ మహారాజ్ టెర్మినస్ వద్ద ప్రారంభమై థానే వరకు వెళ్తుంది. చెంబూర్ వద్ద ఇది RCF జంక్షన్ (ప్రియదర్శిని) వద్ద సియోన్ పన్వెల్ హైవే నుండి చీలి నగరం బయటి సరిహద్దుల వరకు వెళ్తుంది. రద్దీ సమయాల్లో దీనిపై ట్రాఫిక్‌ చాలా భారీగా ఉంటుంది - ఉదయం రద్దీ సమయంలో దక్షిణం వైపూ, సాయంత్రం సమయంలో ఉత్తరం వైపూ ట్రాఫిక్ బాగా ఉంటుంది. దీనిపై ప్రతిరోజూ 50,000 కార్లు ప్రయాణిస్తాయి. దక్షిణం వైపుగా, సియోన్ దాటాక దీన్ని డాక్టర్ అంబేద్కర్ రోడ్డు అంటారు. సెంట్రల్ ముంబైలోని సియోన్‌ను థానే తోటీ, దానొఇ తరువాతా కలిపే ముఖ్యమైన రోడ్లలో తూర్పు ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవే ఒకటి.
పశ్చిమ, తూర్పు ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవేలను కలిపే జోగేశ్వరి-విఖ్రోలి లింక్ రోడ్ (JVLR), శాంటా క్రజ్-చెంబూర్ లింక్ రోడ్ (SCLR) లాంటి లింక్ రోడ్లు, ముంబై శివారు రోడ్ల నెట్‌వర్కు లోని ప్రధాన ఆర్టీరియల్ రోడ్లు. పశ్చిమ, తూర్పు ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవేలు రెండూ ఉత్తర - దక్షిణ దిశలో నడుస్తాయి. కొన్ని విభాగాలలో ఈ రెండూ సమాంతరంగా ఉంటాయి.
2009లో, బృహన్ ముంబై ఎలక్ట్రిక్ సప్లై అండ్ ట్రాన్స్‌పోర్ట్ (BEST) సంస్థ ఈ హైవేపై మరిన్ని ఎక్స్‌ప్రెస్ బస్సులను ప్రవేశపెట్టాలని నిర్ణయించింది. బెస్ట్ ఈ మార్గంలో ఎయిర్ కండిషన్డ్ (AC) బస్సులను కూడా ప్రవేశపెట్టింది. ఈ బస్సులు హైవేపై ఉన్న ఫ్లై ఓవర్లను ఉపయోగిస్తాయి, తద్వారా ప్రయాణ సమయాన్ని తగ్గిస్తాయి.
గూడూరు-రేణిగుంట రైలు మార్గము

గూడూరు-రేణిగుంట రైలు మార్గము భారతదేశం లోని ఆంధ్ర ప్రదేశ్ రాష్ట్రంలో గూడూరు జంక్షన్ రైల్వే స్టేషను, రేణిగుంట జంక్షన్ రైల్వే స్టేషను ప్రాంతాలను కలుపుతుంది. ఇంకనూ, ఈ విభాగం హౌరా-చెన్నై ప్రధాన రైలు మార్గము గూడూరు దగ్గర, గుంతకల్లు-రేణిగుంట రైలు మార్గము విభాగాన్ని రేణిగుంటలో కలుపుతుంది.
1890 సం.లో దక్షిణ మరాఠా రైల్వే కంపెనీ గోవాతో గుంతకల్ ఒక మీటర్ గేజ్ మార్గము (లైన్) తో పాటుగా, విజయవాడతో మార్మగోవా జత (లింక్ ) చేసింది. 1893 నుండి 1896 సం.ల మధ్య కాలంలో సమయంలో, ఈస్ట్ కోస్ట్ స్టేట్ రైల్వే 1,287 కి.మీ. (800 మైళ్ళు), విజయవాడ నుండి కటక్ వరకు నిర్మించిన మార్గము, అదే కాలంలో ట్రాఫిక్ మొదలైనది, ఇంతేకాక విజయవాడ-చెన్నై లింక్ నిర్మాణం భారతదేశం యొక్క తూర్పు తీరం ప్రాంతంలో 1899 సం.లో సరాసరి (ఎకాఎకీ) నడుపుటకు ప్రారంభించబడింది. ఈస్ట్ కోస్ట్ స్టేట్ రైల్వే యొక్క దక్షిణ భాగం (వాల్తేరు నుండి విజయవాడ వరకు) 1901 సం.లో మద్రాస్ రైల్వే వారు హస్తగతం చేసుకున్నారు.
ప్రారంభ 1950 సం.లో, స్వతంత్ర రైల్వే వ్యవస్థలు అప్పట్లో కలిగిన ఉన్న వాటిని కేంద్ర ప్రభుత్వం స్వాధీనం చేసుకునేందుకు అధికారిక చట్టాన్ని ఆమోదింఛడము జరిగింది. 1951 సం. ఏప్రిల్ 14 న మద్రాస్, దక్షిణ మరాఠా రైల్వే, దక్షిణ ఇండియన్ రైల్వే కంపెనీ, మైసూర్ స్టేట్ రైల్వే దక్షిణ రైల్వే జోన్ నిర్మించటానికి గాను, విలీనం చెయ్యబడ్డాయి. 1966 సం. అక్టోబరు 2 న గతంలో ఉన్న (1) నిజాంస్ గ్యారంటీడ్ స్టేట్ రైల్వే లో కలసి ఉన్నటువంటి సికింద్రాబాద్, షోలాపూర్, హుబ్లి, విజయవాడ డివిజన్ల ప్రాంతాలు,, (2) దక్షిణ రైల్వే లో విలీనం చేయబడ్డ మద్రాసు రైల్వే, దక్షిణ మరాఠా రైల్వే లోని కొన్ని భాగాలను వేరుచేసి దక్షిణ మధ్య రైల్వే జోన్ (సౌత్ సెంట్రల్ రైల్వే) ఏర్పాటు చేయడం జరిగింది. 1977 సం.లో, దక్షిణ రైల్వే లోని గుంతకల్లు డివిజన్ దక్షిణ మధ్య రైల్వేకు, సోలాపూర్ డివిజన్ సెంట్రల్ రైల్వేకు బదిలీ చేయబడ్డాయి. 2010 సం.లో కొత్తగా రూపొందించిన ఏడు మండలాల వాటిలో ఉన్నటువంటి పశ్చిమ కనుమల రైల్వే జోన్ (సౌత్ వెస్ట్రన్ రైల్వే) అనేది దక్షిణ రైల్వే నుండి. వేరుచేసి ఏర్పాటు చేశారు. గూడూరు-రేణిగుంట రైలు మార్గము, ఒక బ్రాడ్ గేజ్ రైల్వే లైన్ విభాగంగా 1957 ఆగస్టు 23 న ప్రారంభించబడింది.
సౌత్ సెంట్రల్ రైల్వే జోన్ లోని విజయవాడ రైల్వే డివిజనుకు చెందిన గూడూరు మినహాయించి, గుంతకల్లు రైల్వే డివిజను పరిధిలో 134.78 కిమీ (83.75 మైళ్ళు) ఈ గూడూరు-రేణిగుంట రైలు మార్గము పొడవు ఉంది.
విజయవాడ-గూడూరు రైలు మార్గము

విజయవాడ-గూడూరు రైలు మార్గము భారతదేశంలోని ఆంధ్రప్రదేశ్ లోని విజయవాడను, గూడూరు లను అనుసంధానించే రైలు మార్గము. ప్రధాన రైలు మార్గములయిన హౌరా-చెన్నై ప్రధాన రైలు మార్గము, ఢిల్లీ-చెన్నై రైలు మార్గము లోని భాగం ఈ మార్గము.
తూర్పు కనుమలు, బంగాళాఖాతం మధ్య ఉన్న కోరమాండల్ తీరం వెంట విజయవాడ-గూడూరు రైలు మార్గము నడుస్తుంది. విజయవాడ నుండి బయలుదేరిన వెంటనే ప్రధాన రైలు మార్గము కృష్ణానదిని దాటుతుంది.
విజయవాడ-గూడూరు రైలు మార్గము దక్షిణ మధ్య రైల్వే యొక్క పరిపాలనా అధికార పరిధిలో గూడూరు ఉంది.
1890 సం.లో దక్షిణ మరాఠా రైల్వే కంపెనీ గోవాతో గుంతకల్లును ఒక మీటర్ గేజ్ మార్గము (లైన్) తో పాటుగా, విజయవాడతో మార్మగోవాను అనుసంధానం చేసింది. 1893 నుండి 1896 సం.ల మధ్యకాలం సమయంలో, ఈస్ట్ కోస్ట్ స్టేట్ రైల్వే 1,287 కి.మీ. (800 మైళ్ళు), విజయవాడ నుండి కటక్ వరకు నిర్మించిన మార్గము నందు, అదే కాలంలో ట్రాఫిక్ మొదలైనది. 1899 లో విజయవాడ-గూడూరు రైలు మార్గము లింకు నిర్మాణం భారతదేశ తూర్పు తీరంలో రైళ్ల నడపటం ద్వారా ప్రారంభించబడింది. ఈస్ట్ కోస్ట్ స్టేట్ రైల్వే యొక్క దక్షిణ భాగం (వాల్తేరు నుండి విజయవాడ వరకు) 1901 సం.లో మద్రాస్ రైల్వే వారు స్వాధీనం చేసుకున్నారు.
1950 సం.ప్రారంభంలో, స్వతంత్ర రైల్వే వ్యవస్థలు అప్పట్లో కలిగిన ఉన్న వాటిని కేంద్ర ప్రభుత్వం స్వాధీనం చేసుకునేందుకు అధికారిక చట్టాన్ని ఆమోదించడం జరిగింది. 1951 సం. ఏప్రిల్ 14 న మద్రాస్, దక్షిణ మరాఠా రైల్వే, దక్షిణ ఇండియన్ రైల్వే కంపెనీ, మైసూర్ స్టేట్ రైల్వే లను దక్షిణ రైల్వే జోన్ నిర్మించటానికి గాను, విలీనం చెయ్యబడ్డాయి. 1966 సం. అక్టోబరు 2 న గతంలో ఉన్న (1) నిజాంస్ గ్యారంటీడ్ స్టేట్ రైల్వే లో కలసి ఉన్నటువంటి సికింద్రాబాద్, షోలాపూర్, హుబ్లి, విజయవాడ డివిజన్ల ప్రాంతాలు,, (2) దక్షిణ రైల్వే లో విలీనం చేయబడ్డ మద్రాసు రైల్వే, దక్షిణ మరాఠా రైల్వే లోని కొన్ని భాగాలను వేరుచేసి దక్షిణ మధ్య రైల్వే జోన్ (సౌత్ సెంట్రల్ రైల్వే) ఏర్పాటు చేయడం జరిగింది. 1977 సం.లో దక్షిణ రైల్వే లోని గుంతకల్లు రైల్వే డివిజను దక్షిణ మధ్య రైల్వేకు, సోలాపూర్ రైల్వే డివిజను మధ్య రైల్వేకు బదిలీ చేయబడ్డాయి. 2010 సం.లో కొత్తగా రూపొందించిన ఏడు మండలాల వాటిలో ఉన్నటువంటి పశ్చిమ కనుమల రైల్వే జోన్ అనేదాన్ని దక్షిణ రైల్వే నుండి వేరుచేసి ఆగ్నేయ రైల్వే/ (సౌత్ వెస్ట్రన్ రైల్వే) గా ఏర్పాటు చేశారు.
హౌరా-చెన్నై మెయిల్ దక్షిణ తూర్పు రైల్వే లో 1965 సం.లో ఒక డీజిల్ ఇంజిన్ (డబ్ల్యుడిఎం-1) చే నడపబడిన మొదటి రైలుగా ఉంది. విజయవాడ-చెన్నై విభాగం 1980 సం.లో పూర్తిగా విద్యుద్దీకరణ జరిగింది. ఈ క్రింది విభాగాల విద్యుదీకరణ పని పూర్తి చేయడం ఈవిధంగా ఉంది:
చెన్నై సెంట్రల్ నుండి న్యూఢిల్లీ వరకు ఉన్న రైలు మార్గము (గ్రాండ్ ట్రంక్ మార్గం), 160 కి.మీ/గంటకు వేగాన్ని అందుకోవచ్చును. విజయవాడ-గూడూరు రైలు మార్గము ప్రధాన రైలు మార్గములో భాగం కనుక, ఇది కూడా ఒక "గ్రూప్ ఏ" మార్గముగా వర్గీకరించారు. ఇతర బ్రాంచి మార్గములలో 100 కి.మీ/గంటకు వేగాన్ని అందుకోవచ్చును.
ఢిల్లీ-చెన్నై రైలు మార్గములో, న్యూ ఢిల్లీ, మథుర, ఆగ్రా కంటోన్మెంట్., గౌలియార్, ఝాన్సీ, భూపాల్, భూపాల్ హబీబ్‌గంజ్, నాగ్‌పూర్, విజయవాడ, నెల్లూరు, చెన్నై సెంట్రల్ రైల్వే స్టేషన్లు భారతీయ రైల్వేలలోని అత్యంత రద్దీగా ఉన్న ప్రధాన వంద బుకింగ్ స్టేషన్లలో ఇవి ఉన్నాయి.
విజయవాడ-గూడూరు ప్రధాన రైలు మార్గములో చెన్నై సెంట్రల్, విజయవాడ జంక్షన్, నెల్లూరు , బ్రాంచి రైలు మార్గములో తిరుపతి, కాట్పాడి జంక్షన్లు భారతీయ రైల్వేలలోని అత్యంత రద్దీగా ఉన్న ప్రధాన వంద బుకింగ్ స్టేషన్లలో ఇవి ఒకటిగా ఉన్నాయి.
List of songs recorded by Geeta Dutt

Geeta Dutt (born Geeta Ghosh Roy Chowdhuri; 23 November 1930 – 20 July 1972) was an Indian playback singer and a famous Hindi and Bengali classical artist, born in Faridpur before the Partition of India. She found particular prominence as a playback singer in Hindi cinema. She is considered as one of the best playback singers of all time in Hindi films. She also sang many modern Bengali songs, both in the film and non-film genre.
Ranjeet

Ranjeet (born as Gopal Singh Bedi; 12 September 1942) is an Indian actor and film director. He has mostly played villain roles in over 200 Hindi films. He has also played a positive character in the TV series Aisa Des Hai Mera.
He has also worked in a number of Punjabi films namely Rab Ne Banayian Jodiyan, Maujaan Dubai Diyaan and Man Jeete Jag Jeet.
Ranjeet was born as Gopal Singh Bedi in Jandiala Guru, a town near Amritsar, Punjab into an orthodox Sikh family and after studying at Delhi’s Hindu College he aimed to join the Indian Air Force before becoming an actor, entering the film industry in 1966-67.
Ranjeet shot to fame after playing a negative role in the film Sharmeelee, released in 1971. Sunil Dutt had recommended his name after liking his performance in Sawan Bhadon and Reshma Aur Shera. Ranjeet had come to Mumbai to play the lead role in Zindagi Ki Rahen, which was shelved. He went ahead to establish himself as a leading villain in the seventies and early eighties.
Besides acting in hundreds of Hindi movies, he has also done a television serial Aisa Des Hai Mera and a couple of Punjabi films
Ranjeet is married to Aloka Bedi (née Nazneen), niece of actress Mumtaz. They have two children: a daughter Divyanka, who is a personal trainer and founder of The Space Fitness, and a son Jeeva, who made his film debut in 2022 with Govinda Naam Mera.
Bengaluru Urban district

Bengaluru Urban district is the most densely populated of the thirty-one districts that comprise the Indian state of Karnataka. It is surrounded by the Bengaluru Rural district on the east and north, the Ramanagara district on the west and the Krishnagiri district of Tamil Nadu on the south. Bangalore Urban district came into being in 1986, with the partition of the erstwhile Bangalore district into Bangalore Urban and Bangalore Rural districts. Bangalore Urban has three taluks: Bengaluru City, Yelahanka and Anekal. It has seventeen hoblies, 872 villages, eleven rural habitations, five towns, one tier-three city and one tier-one city, administered by ninety-six Village Panchayats (Grama Panchayitis), ninety-seven Taluk Panchayats (Taluk Panchayitis), five Town Municipal Councils (Purasabes), one City Municipal Council (Nagarasabe) and one City Corporation (Mahanagara Palike).
The district had a population of 6,537,124 of which 88.11% is urban as of 2001. As of Census 2011, its population has increased to 9,621,551, with a sex-ratio of 908 females/males, the lowest in the state and its density is 4,378 people per square km.
The district administration is headed by a Deputy Commissioner, who is an IAS officer. There are various officials both at the district level and at the taluk levels to assist the Deputy Commissioner. They include the Assistant Commissioner’s (Sub-Divisional Magistrate), Tahsildars, Shirstedars, Revenue Inspectors and Village Accountants.
The climate here is moderate. The lowest average temperature is about 16–18 °C (61–64 °F).
According to the National Wetland Atlas (2010) the district has two main rivers and 580 wetlands.
According to the 2011 census Bangalore Urban district has a population of 9,621,551, roughly equal to the nation of Belarus. This gives it a ranking of third in India (out of a total of 640). The district has a population density of 4,378 inhabitants per square kilometre (11,340/sq mi). Its population growth rate over the decade 2001-2011 was 46.68%. Bangalore has a sex ratio of 908 females for every 1000 males, and a literacy rate of 88.48%. 90.94% of the population lives in urban areas. Scheduled Castes and Scheduled Tribes make up 12.46% and 1.98% of the population respectively.
At the time of the 2011 census, 44.47% of the population spoke Kannada, 15.20% Tamil, 13.99% Telugu, 12.11% Urdu, 4.55% Hindi, 2.94% Malayalam and 1.92% Marathi as their first language.
Mosques
Masjid E Khadriya
Jamia Masjid, City Market
Masjid E Aamir Kaleemi
Sunni Jamia Masjid
Masjid E Eidgah Bilal
Jamia Hazrat Bilal
Sanjay Sharma (politician)

Sanjay Sharma (born 16 February 1969) is an Indian politician. He serves as Minister of State of Forest, Environment & Climate Change, Science & Technology Department in the Government of Rajasthan. He is 15th and 16th, Member of the Rajasthan Legislative Assembly from Alwar Urban. He is Member of the Bharatiya Janata Party.
In the 2023 Rajasthan Legislative Assembly election, he was elected as an MLA from the Alwar Urban Assembly constituency. He defeated Indian National Congress candidate Ajay Agarwal with a margin of 9,087 votes.
List of Indian metropolitan areas by GDP

The following is a list of the top 50 Metropolitan areas in India by their Nominal gross domestic product (GDP) and their contribution as % to their respective states.
This list is based on Nominal GDP (Not to be confused with PPP).To Convert Nominal GDP to PPP use below formula.
(Nominal GDP in INR)÷20.65
Here, the Metropolitan area is based on adjoining administrative units(i.e, districts) of Urban Agglomeration not based on notified metropolitan area by government.
Statistical offices often rely on city definitions that reflect the borders between areas that different local administrations, such as municipalities or counties, run. However, economic interactions typically don’t mind crossing administrative boundaries. Therefore, here boundaries reflect economic, not administrative realities.
To make sure that what we call a city is comparable across countries in the world, we chose city boundaries that were originally determined by the Joint Research Center of the European Union. These boundaries are based on satellite images and an estimated population grid. They follow the inhabited and built environment of a city. That is, they aim to put borders where the buildings and population of a city stop.
GDP of most metropolitan areas is sourced from data published by the state government as of 2022-23. For urban areas for which latest data is unavailable, GDP is projected to 2022-23 using data from ICRISAT
Note: GDP of Delhi along with its satellite cities is ₹15,375.38 billion (US$195.6 billion) with an area spanning over 5958 km².
*GDP of India as of 2022-23 is ₹269,496.46 billion (US$3.43 trillion). At purchasing power parity is at US$13.051 Trillion.The above listed 54 cities contribute to ~42% of National GDP.
Sekolah Dhasar

Sekolah dhasar (dicekak SD;Basa Inggris:Elementary School) iku jenjang paling dhasar sajeroning pendhidhikan formal ing Indonésia. Sekolah dhasar ditempuh ing dalem 6 taun, wiwit saka klas 1 nganti klas 6. Saiki murid klas 6 diwajibak mèlu Ujian Nasional (biyèn Ebtanas) sing mengaruhi kalulusan siswa. Lulusan sekolah dhasar bisa nerusaké pendhidhikan menyang sekolah menengah kapisan (utawa sadrajat).
Pelajar sekolah dhasar lumrahé umur 7-12 taun. Ing Indonésia, saben warga nagara umur 7-15 taun wajib mèlu pendhidhikan dhasar, yaiku sekolah dhasar (utawa sadrajat) 6 taun lan sekolah menengah kapisan (utawa sadrajat) 3 taun.
Sekolah dhasar diadani déning pamaréntah utawa swasta. Wiwit lumakuné otonomi laladan ing taun 2001, pengelolaan sekolah dhasar nagari (SDN) ing Indonésia sing sadurungé ana sangisoré Departemen Pendhidhikan Nasional, saiki dadi tanggung jawab pamaréntah laladan kabupatèn/kutha. Déné Departemen Pendhidhikan Nasional mung dadi regulator sajeroning babagan baku nasional pendhidhikan. Sacara struktural, sekolah dhasar nagari minangka unit pelaksana teknis dinas pendhidhikan kabupatèn/kutha.
Ing jaman panjajahan Walanda, sekolah menengah tingkat atas diarani Europeesche Lagere School (ELS). Sawisé iku, ing mangsa panjajahan Jepang, ingaran Sekolah Dhasar (SD).
Sawisé Indonésia mardika, SD owah dadi Sekolah Dhasar (SD) ing tanggal 13 Maret 1946.
Pendhidhikan dhasar di Indonésia padha dhasarnya dibedakan menjadi dua yaiku yang dikelola déning pamaréntah biasanya ingaran Sekolah Dhasar Negeri dan Madrasah Ibtidaiyah Negeri sedang yang kedua dikelola déning masarakat biasanya ingaran Sekolah Dhasar Swasta dan Madrasah Ibtidaiyah Swasta. SD dibawah lingkup Depdiknas sedang MI dibawah lingkup Depag. disamping itu ada pula sekolah dhasar dibawah lingkup Depdiknas berciri kas agama dengan sebutan Sekolah Dhasar Islam utawa Sekolah Dhasar Kristen,dll.
Amerga letak géografis Indonésia, dadi masalah sing gedhé dhéwé yaiku pemerataan guru ing laladan-laladan kang terpencil. Parahe manèh, déné pamaréntah nyebutna manawa akèh guru sing wis diangkat dadi PNS, nanging isih akèh uga guru kang durung kaangkat dadi PNS. Ditambah manèh ana uga guru sing digaji namung +Rp. 100.000,-sesasi.
Sekolah dhuwur

Sekolah dhuwur, sekolah inggil, utawa pawiyatan luhur ing sajroning panggulawenthah ing Indhonésia iku paguron inggil kang nyelenggarakaké panggulawenthah akadhemik lan/utawa vokasi sajroning lingkup siji disiplin èlmu, tèknologi, lan/utawa seni lan yèn ngebaki sarat bisa nyelenggarakaké panggulawenthah profèsi.
Adhedhasar Undhang-Undhang Républik Indonésia Nomer 2 Tahun 1989 pasal 16 ayat 2 lan UU Nomer 20 Tahun 2003 pasal 20 ayat 1 ngenani Sistem Pendhidhikan Nasional, sekolah tinggi wujud salah siji wangun perguruan tinggi saliyané akadhemi, politèknik, institut, lan universitas. Wedharan pasal 20 ayat 1 UU Nomor 20 Taun 2003 nyebutaké, "Sekolah tinggi nyelenggarakaké pendhidhikan akadhemik lan/utawa vokasi sajeroning lingkup siji disiplin èlmu, tèknologi, lan/utawa seni lan yèn ngebaki sarat bisa nyelenggarakaké pendhidhikan profèsi".
Jinis-jinis sekolah dhuwur utawa sekolah tinggi kang ana ing Indonésia:
Sekolah Menengah Atas

Cithakan:Wiyata ing Indonésia
Sekolah menengah atas (dicekak SMA), iku jenjang pendidikan menengah sajeroning pendidikan formal ing Indonésia sawisé lulus Sekolah Menengah Pertama (utawa sadrajad). Sekolah menengah atas ditempuh ing dalem 3 taun, wiwit kelas 10 nganti kelas 12.
Ing taun kaloro (yaiku kelas 11), siswa SMA bisa milih salah siji saka 3 jurusan sing ana, yaiku Sains, Sosial, lan Basa. Ing pungkasan taun katelu (yaiku kelas 12), siswa diwajibaké mèlu Ujian Nasional (biyèn Ebtanas) sing mengaruhi kalulusan siswa. Lulusan SMA bisa nerusaké pendidikan ing jenjang pawiyatan luhur utawa langsung nyambut gawé.
Pelajar SMA lumrahé umur 15-18 taun. SMA ora kalebu program wajib belajar pamaréntah - yaiku SD (utawa sadrajad) 6 taun lan SMP (utawa sadrajad) 3 taun - sanajan wiwit taun 2005 wis wiwit dicanangaké program wajib belajar 12 taun sing ngatutaké SMA ing sawatara laladan, contoné ing Kutha Ngayogyakarta lan Kabupatèn Bantul.
SMA diadani déning pamaréntah utawa swasta. Wiwit lumakuné otonomi laladan ing taun 2001, pengelolaan SMA nagari ing Indonésia sing saduruné ana ing sangisoré Departemen Wiyata Nasional, saiki dadi tanggung jawab pamaréntah laladan kabupatèn/kutha. Déné Departemen Wiyata Nasional mung duwé peran minangka regulator sajeroning babagan baku nasional pendidikan. Sacara struktural, SMA nagari wujud unit pelaksana teknis dinas pendidikan kabupatèn/kutha.
Sekolah Menengah Pertama

Sekolah menengah pertama (dicekak SMP), iku jenjang pendidikan dhasar sajeroning pendidikan formal ing Indonésia sawisé lulus Sekolah dhasar (utawa sadrajad). Sekolah menengah pertama ditempuh ing dalem 3 taun, wiwit kelas 7 nganti kelas 9.
Pelajar SMP lumrahé umur 12-14 taun. SMP kalebu program wajib belajar pamaréntah - ya iku SD (utawa sadrajad) 6 taun lan SMP (utawa sadrajad) 3 taun. Wiwit taun 2005 wis dicanangaké program wajib belajar 12 taun sing ngatutaké SMA ing sawatara laladan, contoné ing Kutha Ngayogyakarta lan Kabupatèn Bantul.
SMP diadani déning pamaréntah utawa swasta. Wiwit lumakuné otonomi laladan ing taun 2001, pengelolaan SMP nagari ing Indonésia sing saduruné ana ing sangisoré Departemen Pendidikan Nasional, saiki dadi tanggung jawab pamaréntah laladan kabupatèn/kutha. Déné Departemen Pendidikan Nasional mung duwé peran minangka regulator sajeroning babagan standar nasional pendidikan. Sacara struktural, SMA nagari wujud unit pelaksana teknis dinas pendidikan kabupatèn/kutha.
Setatsiyun Tasikmalaya

Setatsiyun Tasikmalaya (TSM) yaiku setatsiyun sepur kelas gedhe tipe C sing manggon ning Lengkongsari, Tawang, Kutha Tasikmalaya ning kadhuwuran +349 meter iki klebu ning Daerah Operasi II Bandung. Kabeh sepur sing liwat jalur Kroya-Bandung mesti mandheg ning setatsiyun iki.
Setatsiyun iki nduwe pitung jalur sepur kanthi jalur 2 minangka sepur lurus lan nggunakake sistem sinyal listrik produksi Westinghouse Rail Systems.
Tampilan ngarep bangunan utama setatsiyun kasebut beda banget karo bangunan setatsiyun Staatspoorwegen sing khas-bisa uga wis dibangun-yaiku elemen gable kanthi tambahan atap triple sing digawe saka kayu.
Parcel ONS Kidul, menyang Surabaya liwat Yogyakarta-Madiun-Jombang lan menyang Bandung
Ing sor iki jadwal sepur panumpang sing mandheg ning Setatsiyun Tasikmalaya per 6 Mei 2021 (revisi Gapeka 2021).
Arsitèktur Azerbaijan

Arsitèktur Azerbaijan iku arsitèktur sing dikembangaké ing Azerbaijan lan lumrahé dadi kombinasi antara unsur Kulon lan Wétan. Akèh bangunan lawas kaya ta menara Qız Qalası lan Kadhaton Sirwansah sajroning baluwreti kutha Baku iku isih lestari ing nagara Azerbaijan modèren. Arsitèktur abad tengahan sing isih lestari lan ngwakili pangaribawa sawatara sekolah sing béda-béda yakuwi saliyané Kadhaton Sirwansah, Kadhataon Saki Khan ing Shaki, Azerbaijan lor-tengah, Candhi Surakhany ing Tanjung Apsheron, sawatara kreteg sadhuwuring Kali Aras, lan sawatara mausoléum. Ing abad ping 19 lan 20 ora akèh arsitèktur monumèntal sing kabangun, senadyan mengkono akèh gedhong omah sing kabangun ing Baku lan kutha liyané. Antara arsitèktur monumèntal sing luwih mutakir, Métro Baku iku misuwur déné paésané sing royal.
Pangrencanan lan aktivitas arsitèktur diawasi déning Komisi Nagara Pambangunan Kutha lan Arsitèktur Républik Azerbaijan.
Dhaptar Sekolah Menengah Atas Negeri ing Indonésia

Cithakan:Pratélan durung pepak Pratélan Sekolah Menengah Atas Negeri di Indonésia sebagai berikut:
Ing ngisor iki pratélan sekolah menengah atas nagari miturut provinsi.
Ingisor iki kapacak pratélan sekolah menengah atas nagari sing ana ing provinsi Sumatra Kulon:
Berikut ya iku pratélan sekolah menengah atas swasta yang terdapat di provinsi Riau:
Berikut ya iku pratélan sekolah menengah atas nagari yang terdapat di provinsi Bengkulu:
Ing nisor iki pratélan sekolah menengah atas swasta sing ana ing provinsi Jawa Kulon:
Ing ngisor iki pratélan sekolah menengah atas swasta sing ana ing Provinsi Jawa Tengah:
SMA N 3 SRAGEN
SMA Negeri 1 Sukoharjo SMA Negeri 2 Sukoharjo SMA Negeri 3 Sukoharjo
Berikut ya iku pratélan Sekolah Menengah Atas Negeri yang terdapat di Kutha Yogyakarta:
Berikut ini ya iku pratélan Sekolah Menengah Atas Negeri yang terdapat di Kabupatèn Sléman:
Berikut ini ya iku pratélan Sekolah Menengah Atas Negeri yang terdapat di Kabupatèn Bantul:
Berikut ini ya iku pratélan Sekolah Menengah Atas Negeri yang terdapat di Kabupatèn Kulon Praga:
Berikut ini ya iku pratélan Sekolah Menengah Atas Negeri yang terdapat di Kabupatèn Gunungkidul:
Berikut ya iku pratélan Sekolah Menengah Atas Negeri yang terdapat di Provinsi Jawa Wétan:
smk nagari 1 surabaya
Berikut ya iku pratélan sekolah menengah atas swasta yang terdapat di provinsi Kalimantan Wétan:
Berikut ya iku pratélan sekolah menengah atas swasta yang terdapat di provinsi Sulawesi Tenggara:
Berikut ya iku pratélan sekolah menengah atas swasta yang terdapat di provinsi Sulawesi Lor:
Berikut ya iku pratélan sekolah menengah atas swasta yang terdapat di Provinsi Papua:
SMA Negeri 3 Madiun

SMA Negeri 3 Madiun iku salah siji SMA Negeri ing Madiun. Koyok SMA liyo liyané ing Indonesia, sekolah iki duwé 3 tataran ya iku kelas X, kelas XI lan kelas XII. Ndisik sekolah iki akreditasi RSBI seng pisanan ing kuto Madiun, sadurungé pambrusakan program RSBI sak nasional. Tahun 2015 sekolah iki entok pengajen Adiwiyata soko Kementrian Lingkungan Hidup Indonesia
Pizza Hut

Pizza Hut minangka rantai restoran Amerika lan waralaba internasional sing didegake ing taun 1958 ing Wichita, Kansas dening Dan lan Frank Carney. Perusahaan iki misuwur kanthi menu masakan Italia-Amerika, kalebu pizza lan pasta, uga lawuh lan panganan cuci mulut. Pizza Hut duwe 18.703 restoran ing saindenging jagad wiwit tanggal 31 Desember 2019, rantai pizza paling gedhe ing saindenging jagad miturut lokasi. Iki minangka anak perusahaan Yum! Brands, Inc., salah sawijining perusahaan restoran paling gedhe ing saindenging jagad.
Pizza Hut didegaké ing wulan Juni 1958 dening rong siswa Universitas Negeri Wichita, yaiku sedulur Dan lan Frank Carney, minangka sawijining lokasi ing Wichita, Kansas . Nenem wulan mengko, dheweke mbukak outlet nomer loro lan sajrone setaun dheweke duwe enem restoran Pizza Hut. Para sedulur miwiti waralaba ing taun 1959. Gaya bangunan Pizza Hut sing apik dirancang ing taun 1963 dening arsitek Chicago George Lindstrom lan dileksanakake ing taun 1969. PepsiCo entuk Pizza Hut ing wulan November 1977. 20 taun sabanjure, Pizza Hut (bareng karo Taco Bell lan Kentucky Fried Chicken ) dipisahake karo PepsiCo tanggal 30 Mei 1997, lan telung rantai restoran kasebut dadi bagean saka anyar perusahaan sing diarani Tricon Global Restaurant., Inc. Perusahaan kasebut njupuk jeneng Yum! Merek tanggal 22 Mei 2002. Anane internasional Pizza Hut ing sangisore Yum! Merek kalebu Kanada lan Meksiko ing Amerika Utara; India, Bangladesh, Pakistan, Jepang, Arab Saudi, Uni Emirat Arab, Qatar, Filipina, Vietnam, Thailand, Malaysia, Singapura, Indonesia, Brunei, Hong Kong, Taiwan, Korea Selatan, Myanmar, lan Macau ing Asia; Inggris, Swèdhen, Nurwègen, Finlan, Jerman, Spanyol, lan Turki ing Eropa; Honduras, Costa Rica, El Salvador, Guatemala, Colombia, Nicaragua, Venezuela, Chili, Brasil, Peru, lan Ekuador ing Amerika Tengah lan Kidul; Étiopia, Afrika Kidul, lan Tanzania ing Afrika; lan Australia lan Selandia Baru ing Oceania. Operasi Pizza Hut ing China kalebu bagean saka Yum! puteran Yum Cina. Pizza Hut minangka salah sawijining waralaba Amerika pertama sing mbukak ing Irak.
Tanggal 25 lan 27 Juni 2019, dilaporake manawa Pizza Hut nggawa logo maneh kanthi "Atap Merah", sing digunakake wiwit taun 1967 nganti 1999. Perusahaan kasebut ngumumake pangowahan jeneng sing diwiwiti tanggal 19 November 2014, ing upaya nambah sales, sing ambruk ing rong taun sadurunge. Menu kasebut ditambahi kanggo ngenalake macem-macem barang kayata rasa kerak lan 11 pizza khusus khusus. Seragam kerja kanggo karyawan uga dianyari. Ing 2017, Pizza Hut didhaptar dening perusahaan sing berbasis ing Inggris Richtopia ing nomer 24 ing dhaptar 200 Merek Paling Pengaruh ing Dunia.
Ing tanggal 7 Agustus 2019, Pizza Hut ngumumake niat arep nutup udakara 500 restoran ing 7.496 restoran ing AS, ing pertengahan 2021.
Gréja Kristen Jawa Salib Putih

Gréja Kristen Jawa Salib Putih (Jawa: ꦒꦿꦺꦗꦱꦭꦶꦧ꧀ꦥꦸꦠꦶꦃꦱꦭꦠꦶꦒ; basa Indhonésia: Gereja Kristen Jawa Salib Putih) ya iku sawijining wewangunan gréja Kristen kang terinventarisasi kanggo didadèkake salah siji cagar budaya, kang ana ing Dalan Hasanudin km. 4 (Kutha Salatiga–Kopeng), Kalurahan Kumpulreja, Kacamatan Argamulya, Kutha Salatiga, Propinsi Jawa Tengah.
Menara Tokyo

Menara Tokyo (東京タワー, Tokyo Tower) menara ing Shiba Park, Tokyo, Jepang. Dhuwuré 332,6 m lan kalebu bangunan menara paling dhuwur ing donya kang ngadeg ijèn ing lumahing lemah. Adhedhasar angger-angger kaselametan penerbangan, menara iki dicet nganggo werna oranye karo werna putih ing sawatara panggonan. Bangunan liyane iku luwih cendhak supaya Menara Tokyo bisa katon saka macem-macem lokasi ing tengah kutha.
Menara Tokyo wis misuwur minangka simbol saka kutha Tokyo lan panggon wisata tinimbang sawijining fungsi minangka antèn menara pemancar kanggo TV analog (UHF/VHF), TV lokal, digital, lan radio FM. Kajaba iku, ing perusahaan KA East Japan Railway nggunakaké menara iki kanggo nyèlèhaké anten radio sistem darurat saka sepur, lan instrumen pengukuran liyané dipasang dening Kantor Lingkungan Tokyo Metropolitan area.
Jeneng resminé ya iku Nippon Denpatō (日本電波塔, Nippon Denpatō Menara Gelombang Radio Jepang) (日本電波塔, Menara Radio Gelombang saka Jepang). Kang ngadegake Menara Tokyo ya iku wirausaha koran saka Osaka kang jenengé Hisakichi Maeda (direktur utama Sankei Shimbun, Kansai Telecasting Corporationlan Osaka Broadcasting Corporation).
Desain menara iki mèlu desain Menara Eiffel ing Paris, Prancis. Sanajan luwih 8.6 m saka Menara Eiffel, Menara Tokyo boboté mung 4,200 ton dibandhingaké karo menara Eiffel kang boboté 7,300 ton. Bagian ndhuwur menara wis dirancang kanggo tahan angin nganti kacepetan saka 100 m per sekon jam, nalika sisih ngisor menara, tahan marang kacepetan angin saka 80 m per sekon jam.
Pemancar kang didelèlehaké ing Menara Tokyo bisa tekan wilayah Kanto kanthi radius 100 km. Sadurungé Menara Tokyo iki diadegaké, stasiun-stasiun TV ing Tokyo, NHK, General TV, Nippon Television (NTV), lan TBS wis anyak operasi karo pemancar antena dhéwé kang dhuwuré tekan 170 m. Ing taun 1958, Fuji TV, NET (saiki TV Asahi), lan saluran pendhidhikan saka NHK wiwit mindahaké pemancar ing Menara Tokyo.
Simbol menara ya iku si sadulur "Noppon" asalé saka tembung "Noppo" (dhuwur). Klambi biru digunakaké Noppon kang lair kawitan, nalika Noppon mung nganggo sandhangan werna abang.
Motto sedulur "Noppon": Kakang: "Deloken bab-bab nganggo ati kang panas nganggo tutul kang wangun." Adhi: "Miwiti nganggo bab kang cilik lan terus lakokaké sanityasa mantep."