davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
List of endemic birds of the Galápagos Islands

The islands are home to several endemic genera.
Birdlife International defines Endemic Bird Areas (EBAs) as places where the breeding ranges of two or more range-restricted species—those with breeding ranges of less than 50,000 km (19,000 sq mi)—overlap. In order to qualify, the whole of the breeding range of at least two range-restricted species must fall entirely within the EBA. The entire Galápagos Islands archipelago is considered to be an Endemic Bird Area. Ten Important Bird Areas, which are areas which meet a specific set of internationally agreed criteria, fall within the EBA's boundaries.
Paloma Elsesser

Paloma Kai Shockley Elsesser (born April 12, 1992) is an American plus-size model and influencer. In 2023, she was the first plus-size model to win Fashion Awards for Model of the Year. She also walked for Victoria's Secret Fashion Show in late 2024.
Elsesser was born in London, England to an African-American mother and a father of Chilean and Swiss descent. She was raised in Los Angeles, California and moved to New York City, New York in 2010, to attend The New School to study psychology and literature. She has two sisters: her elder sister Kanyessa McMahon is a director and producer, her younger sister, Ama, is also an actor and model signed to IMG, while her brother Sage Elsesser aka Navy Blue is a rapper and professional skateboarder.
Elsesser was discovered on Instagram by makeup artist Pat McGrath.
She has modeled for Nike, Inc., Fenty Beauty, Victoria’s Secret, Proenza Schouler, and Mercedes-Benz. She has appeared in editorials for fashion magazines such as American Vogue, Vogue España, Teen Vogue, Elle, W, Wonderland Magazine, and Glamour.
In 2018, Elsesser appeared on the cover of British Vogue's April issue with Fran Summers, Radhika Nair, Adut Akech, Faretta, Selena Forrest, Halima Aden, Vittoria Ceretti, and Yoon Young Bae. In 2019, Elsesser made her screen acting debut in the Safdie brothers' Uncut Gems.
Elsesser appeared on a cover of Vogue in its January 2021 issue.
Timanfaya National Park

Timanfaya National Park (Spanish: Parque Nacional de Timanfaya) is a Spanish national park in the southwestern part of the island of Lanzarote, in the Canary Islands. It covers parts of the municipalities Tinajo and Yaiza. The area is 51.07 square kilometres (19.72 sq mi), entirely made up of volcanic soil. It is the only National Park in Spain which is entirely geological. The statue El Diablo of César Manrique is its symbol. Timanfaya National Park represents a sign of recent and historical volcanism in the Macaronesian region. The last volcanic eruptions occurred in 1824, however, most of the area covered by the national park was transformed by the eruptive period from 1730 to 1736.
The greatest recorded eruptions occurred between 1730 and 1736. The eruption period started outside the national park area, at Caldera de Los Cuervos volcano on 1 September 1730 and ended with the eruption of Montaña Colorada volcano, 1.7 km (1.1 mi) north-east of El Cuervo, which has ceased the activity on 16 April 1736. The volcanic activity continues as the surface temperature in the core ranges from 100 to 600 °C (212 to 1,112 °F) at the depth of 13 metres (43 ft). This natural phenomenon is used as a tourist attraction in which water is poured into a cavity, followed by an almost instantaneous expulsion of steam.
In 1993, UNESCO designated a Biosphere reserve covering the whole of Lanzarote. The national park is one of the core areas of the biosphere reserve.
Access to the park by the public is strictly regulated to protect the delicate flora and fauna. There is a public car park from which one can tour the volcanic landscape by coach using a road that is otherwise closed to the public. There are only two footpaths which are accessible exclusively with a prior authorization and a guide.
The Son of Man

The Son of Man (French: Le fils de l'homme) is a 1964 painting by the Belgian surrealist painter René Magritte. It is perhaps his best-known artwork.
Magritte painted it as a self-portrait. The painting consists of a man in an overcoat and a bowler hat standing in front of a low wall, beyond which are the sea and a cloudy sky. The man's face is largely obscured by a hovering green apple. However, the man's eyes can be seen peeking over the edge of the apple. Another subtle feature is that the man's left arm appears to bend backwards at the elbow.
About the painting, Magritte said:
The Son of Man closely resembles two other Magritte paintings. The Great War (La grande guerre, 1964) is a variation on The Son of Man which pictures only the figure from the torso up. A Taste of the Invisible (Le Gout de l'invisible) is a gouache painting of the same subject.
Another painting from the same year, called The Great War on Facades (La Grande Guerre Façades, 1964), features a person standing in front of a wall overlooking the sea (as in The Son of Man), but it is a woman, holding an umbrella, her face covered by flowers. There is also Man in the Bowler Hat, a similar painting wherein a man's face is obscured by a bird rather than an apple.
Magritte sold the painting to Harry Torczyner in August 1964. In 1998, Christie's auctioned it to a private collector for $5,392,500. Both Torczyner and the current owner have occasionally lent the work to museums. It was most recently exhibited at SFMOMA in 2018.
In 1970, Norman Rockwell created a playful homage to The Son of Man as a 330 by 440 mm (13 by 17.5 in) oil painting entitled Mr. Apple, in which a man's head is replaced, rather than hidden, by a red apple.
The painting plays an important role in the 1999 version of The Thomas Crown Affair. It appears several times, first when Crown and Catherine Banning are walking through the museum and she jokingly calls it his portrait, and particularly in the final robbery scenes when numerous men wearing bowler hats and trench coats carry briefcases throughout the museum to cover Crown's movements and confuse the security team.
The television series Ultraman Arc makes an homage to The Son of Man in Episode 22 with its monster of the week called 'The Man in the White Mask'. The monster in the episode takes off his mask, and reveals a floating green apple covering his facial features.
In the video game The Sims 4, one of the paintings that a Sim can create is one referencing The Son of Man with the man replaced by a dog, standing in front of a brick wall with the ocean in the background. A cat wearing a bowler hat is next to the dog on the right side of the painting.
The green apple was an ongoing motif in Magritte's work. His use of it in the 1966 painting Le Jeu De Morre, owned by Paul McCartney, inspired the Beatles to name their record company Apple Corps.
List of national parks in Ecuador

This is a list of national parks in Ecuador.
There are 11 national parks:
There are 9 national ecological reserves:
There are 4 National biological reserves:
There is one National geobotanical reserve:
There are 10 National wildlife refuges:
In addition to the many National reserves, refuges and parks in Ecuador there are some privately owned and operated reserves and refuges not listed on this page which is exclusively National Parks and other National Ecological Assets.
Outline of Ecuador

The following outline is provided as an overview of and topical guide to Ecuador:
Ecuador – representative democratic republic in South America, bordered by Colombia on the north, by Peru on the east and south, and by the Pacific Ocean to the west. The country also includes the Galápagos Islands (Archipiélago de Colón) in the Pacific, about 965 kilometers (600 mi) west of the mainland. Ecuador straddles the equator, from which it takes its name, and has an area of 256,371 square kilometers (98,985 sq mi). Its capital city is Quito, and its largest city is Guayaquil.
Geography of Ecuador
Environment of Ecuador
Regions of Ecuador
Administrative divisions of Ecuador
Provinces of Ecuador
Cantons of Ecuador
Parishes of Ecuador
Municipalities of Ecuador
Demographics of Ecuador
Ecuador is a plurinational state. In addition to whites, blacks, and mestizos, many Ecuadorians belong to indigenous nations, principally:
Government of Ecuador
Government of Ecuador
Court system of Ecuador
Foreign relations of Ecuador
The Republic of Ecuador is a member of:
Law of Ecuador
Military of Ecuador
History of Ecuador
Culture of Ecuador
Sports in Ecuador
Economy of Ecuador
Education in Ecuador
Health in Ecuador
Map of Galapagos Islands http://www.freeworldmaps.net/southamerica/galapagos/map.html
Rábida Island

Rábida or Rabida Island (Spanish: Isla Rábida) is one of the Galápagos Islands. It is 5 km (1.9 sq mi) in area.
Rábida ([ˈraβiða]) is the Spanish word for a ribat, a medieval Islamic guardpost used figuratively for Sufi monasteries and Islamic nunneries.
It was previously named Jervis Island (/ˈdʒɜːrvɪs, ˈdʒɑːr-/) by British captain James Colnett in 1793 in honor of John Jervis, the martinet admiral who later defeated the French Navy at Cape St. Vincent during the Napoleonic Wars.
Rabida is one of the Galápagos Islands, located south of Santiago Island, northeast of Isabela Island, and northwest of Santa Cruz.
In addition to flamingos and the bachelor sea lion colony, pelicans, white-cheeked pintails, boobies, and nine species of finch have been reported. The rich wildlife attracts a number of tourist cruises.
In 1971, the Galápagos National Park Service successfully eradicated goats from Rábida as this introduced species upset the natural environment and led to the extinction of several native creatures including geckos, land iguanas, and rice rats.
In January 2011, invasive rodents were removed from the island by the Galápagos National Park staff, assisted by Island Conservation to benefit Galapagos penguins and Scalesia stewartii (a tree-forming daisy and the plant equivalent of one of Darwin's finches).
Insular Region (Equatorial Guinea)

The Insular Region of Equatorial Guinea (Spanish: Región Insular de Guinea Ecuatorial, French: Région insulaire de Guinée équatoriale, Portuguese: Região Insular da Guiné Equatorial) comprises the former Spanish territory of Fernando Po, together with Annobón island, the latter formerly part of the Spanish territory of Elobey, Annobón, and Corisco, which was located in the Gulf of Guinea and in the Corisco Bay.
The region covers 2,052 km and has a population of 340,362 in 2015. It is split into three political jurisdictions:
The islands located in Corisco Bay are not part of the Insular Region but are included in the Litoral Province which is part of the Continental Region (Litoral Province).
The largest city, Malabo, is the national and regional administrative capital. The other main cities are Luba, Riaba, Rebola, Baney, and San Antonio de Palé.
Bioko was known as "Fernando Po" until the 1970s. It is located about 40 km away from Cameroon and is the largest island of the Gulf of Guinea, covering 2,017 km.
Annobón is a small 17 km volcanic island, and the most remote territory of the Republic of Equatorial Guinea. It is located 670 km away from Malabo, and 580 km away from Bata, just south of the equator. The sovereign state of São Tomé and Príncipe, is located between Annobón and Bioko.
3°30′00″N 8°42′00″E﻿ / ﻿3.5000°N 8.7000°E﻿ / 3.5000; 8.7000
Insular region of Colombia

The insular region of Colombia includes the oceanic islands outside the continental territory. In the Caribbean this includes the San Andrés and Providencia islands near Central America and the many coastal islands along mainland Colombia. In the Pacific, it includes Gorgona Island and Malpelo Island. The ecosystems and wildlife found on these islands are the same as those found on their adjacent mainland areas. For example, the terrestrial habitat on Gorgona Island is tropical rainforest, similar to what is found in the Pacific lowlands of mainland Colombia.
Pantalan ng Maynila

Ang Pantalan ng Maynila, o Pier ng Maynila ay ang pinakamalaki at pangunahing pantalan ng Pilipinas na matatagpuan sa bukana ng look ng Maynila. Ito ang pangunahing sanhi ng ekonomiya ng Maynila, na sinundan ng Ermita at Malate, na mas kilala bilang poblasyon ng Maynila. Dito matatagpuan ang mga pinagmamalaking pantalan ng kalakhang Maynila. Ang mga galing lalawigan at ang mga dayuhan na bumabiyahe gamit ang mga barko ay dumadaong sa pantalang ito. Bilang pangunahing pantalan ng Pilipinas, inaangat ng pantalan ang mga negosyong panindustriya sa bansa.
Ang pantalan ay ang bumabagsak sa ika-35 na puwesto na pinaka-okyupadong pantalan ng daigdig.
Ang pantalan, hindi lamang pang-industriya at pang-negosyo ay isa na ring distrito kung saan ang karamihan ng sinasakupan ay mula sa alubyal ng look ng Maynila. Kilala ito bilang "Port Area". Ito ay maitituring na isang distrito na may natatanging mga katangian. Ang pantalan ay may lawak na 606,740 kuwadrado kada metro. May populasyong itong 48,684 ayon sa pamahalaan. May limang barangay ang distrito kung saan ang karamihan ay naninirahan sa barangay 649 at ang mga tao nito ang unang bumabati sa mga dayuhan pagdaung sa pier.
Ang pantalang ito ay nasasakupan ng Tondo pero kalaunan ay ginawa rin bilang isang distrito. Ito ay matatagpuan sa hangganan ng Tondo. Industriyal na maituturing ang pantalan sa dami ng negosyong maaring pagkakitaan ng karamihan. Ito lang ang natatanging distrito ng lungsod na walang pamilihang bayan o simbahan.
Maynila (lalawigan)

Ang Maynila, tinatawag ding dati bilang Tondo hanggang sa taong 1859, sa kasalukuyan ngayon ay Kalakhang Maynila, ay isang dating lalawigan sa Pilipinas na sumasaklaw sa Tondo at Maynila, mga dating kaharian na umiral bago dumating ng mga Kastila. Noong 1898 kinabilangan ito ng Lungsod ng Maynila at 23 ibang mga bayan. Sinama ito sa lalawigan ng Rizal noong 1901.
Ang dating lalawigan ay binubuo ng Lungsod ng Maynila at 23 ibang mga bayan. Ang mga distrito ng Binondo, Dilao, Ermita, Malate, Pandacan, Quiapo, Sampaloc, San Miguel, Santa Ana, Santa Cruz, at Tondo ay kalimitang tinutukoy bilang mga "pueblo", "arrabal" ("mga naik") o "neighbourhood" ng Maynila. Unang tumutukoy ang Maynila sa "lungsod sa loob ng pader" (kasalukuyang Intramuros), ngunit ang kahulugan nito ay napalakip sa huli ang mga naik na pumapalibot dito, kaya humantong ito sa pagkalito hinggil sa kung ano ang mga lugar na bumubuo sa "Maynila" noong kahulihan ng ika-19 na siglo. Simula noong dekada-1860, ang lugar ay kadalasang tinutukoy bilang Ciudad de Manila y sus arrabales ("Ang Lungsod ng Maynila at mga naik nito") o bilang Manila y los pueblos de extramuros ("Maynila at mga pamayanang sa labas ng mga pader"). Kinabibilangan ng kasalukuyang Lungsod ng Maynila ang lahat ng mga lugar na ito.
Inilalahad ng talahanayan sa baba ang kabatiran mula sa binaggit na sanggunian.
Makikita sa baba ang kinaroroonan ng mga bayan ng dating lalawigan ng Maynila. Maliban sa Montalban at San Mateo, lahat ng mga lugar na ito ay nakapaloob ngayon sa Kalakhang Maynila.
14°35′N 121°00′E﻿ / ﻿14.583°N 121.000°E﻿ / 14.583; 121.000
Santa Cruz, Maynila

Ang Santa Cruz, Maynila ay isa sa mga distrito ng Maynila, Pilipinas. Matatagpuan ito sa kanang pampang ng Ilog Pasig na malapit sa bunganga nito at ito'y nasa pagitan ng mga distrito ng Tondo, Quiapo, at Sampaloc; at Lungsod ng Kalookan at Lungsod Quezon. Nasa ikatlong distrito ng Maynila ito sa mga distritong pang-kongreso ng Pilipinas.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Marikina

Ang Lungsod ng Marikina (Ingles: City of Marikina o mas pinaikli bilang Marikina), kilala bilang Sentro o Kabisera ng Sapatos sa Pilipinas, ay isang lungsod at bayan na bumubuo sa Kalakhang Maynila sa Pilipinas. Dati itong punong lalawigan ng Maynila noong ipinahayag ang Kalayaan ng Pilipinas. Matatagpuan ito sa pulo ng Luzon, sa silangang hangganan ng Kalakhang Maynila, napapaligaran ang Marikina ng Lungsod Quezon sa kanluran, Lungsod ng Pasig at Cainta, Rizal sa timog, Lungsod ng Antipolo sa silangan, ang kabisera ng lalawigan ng Rizal, at San Mateo sa hilaga na nasa Rizal din. Tinatayang 21 kilometro ang layo nito mula sa Lungsod ng Maynila.
Ayon sa senso ng 2020, ito ay may populasyon na 456,059 sa may 104,415 na kabahayan.
Ang Lungsod ng Marikina ay isa sa bumubuo sa Kalakhang Maynila, ang Pambansang Punong Rehiyon sa Pilipinas, at nabibilang ito sa Silangang Distrito ng Kalakhang Maynila. Bahagi rin ito ng Metro Luzon Urban Beltway (Daanang-sinturon ng Mala-lungsod na Kalakhang Luzon). Ang Kalakhang Luzon naman ay binubuo ng Gitnang Luzon, Timog Katagalugan o Calabarzon at ang Kalakhang Maynila. Ang Kalakhang Luzon ay isa sa apat na Malalaking Rehiyon sa Pilipinas.
Tinanyagan ang Marikina bilang "Shoe Capital of the Philippines" o "Pambasang Kapital ng Sapatos ng Pilipinas", dahil sa kanyang sikat na industriya ng sapatos. Ang pinakamalaking pares ng sapatos na ginawa ng mga natatanging sapatero ng lungsod ay naitala sa Guinness Book of Records at makikita sa Riverbanks Mall ng naturang lungsod. Ang Museo ng Sapatos ay kilala din bilang tahanan ng tanyag na sapatos ng dating Unang Ginang Imelda Marcos.
Dumadaloy ang Ilog Marikina, isang sanga ng Ilog Pasig sa gitna ng lungsod. Sa katunayan, sinasakop ng lungsod ang bahagi ng Lambak ng Marikina at binabaha minsan kapag may mga bagyo (tulad ng nangyari noong Bagyong Ondoy).
Bahagi ng Lambak ng Marikina ang Lungsod ng Marikina. May 16 barangay ang Marikina.
May mga kapatid (o kakambal) na lungsod at kasunduang pagkakaibigan ang Marikina kasama ang mga banyaga at lokal na lungsod.
San Juan, Kalakhang Maynila

Ang Lungsod ng San Juan ay isa sa mga lungsod sa Kalakhang Maynila sa Pilipinas. Dating kabilang ito sa lalawigan ng Rizal hanggang opisyal na naging kabilang sa Kalakhang Maynila. Ang lungsod ang ikalawang pinakamaliit sa mga lungsod at bayan sa Kalakhang Maynila. Mas maliit lamang ang Pateros. Ang opisyal na mahabang pangalan ng San Juan ay Lungsod ng San Juan del Monte. Ito ang lugar ng unang labanan sa pagitan ng Katipunan, isang Filipinong organisasyong rebolusyonaryo, at ng Kastila.
Matatagpuan ang San Juan sa gitna ng Kalakhang Maynila. Napapaligiran ito ng Lungsod Quezon sa hilaga at silangan, Lungsod ng Mandaluyong sa timog, at lungsod ng Maynila sa kanluran. Ilang lamang sa mga interesadong lugar sa San Juan ang Dambana ng Pinaglabanan, na tinatakda ang unang labanan ng Katipunan, ang Greenhills Shopping Center, ang isa sa mga tanyag na pamilihan sa Kalakhang Maynila, lalo na ang mga elektronikang kagamitan, at ang Xavier School, isang tanyag na panay-lalaking hayskul sa Kalakhang Maynila. Matatagpuan din dito ang prestiyosong panay-babaeng Filipino-Intsik na paaralan ang Immaculate Conception Academy-Greenhills.
Sikat ang San Juan sa Pilipinas sa pagdiriwang ng kapistahan ng kanilang patron, si San Juan Bautista. Nagdidiwang ang mga taga doon sa pamamagitan ng pagbabasa ng tubig kahit sino sa lansangan (katulad ng ginagawa sa pag-bautismo).
Dating nagsilbi si dating Pangulo Joseph Estrada bilang punong bayan sa San Juan, na sinasabing ng ilan na siya ang malawakang nagpasulong ng bayan.
Noong Hunyo 16, 2007, niratipika ang pagpapalit ng bayan na sa pagiging mataas na urbanisadong lungsod, ayonsa sa Republic Act. Bilang 9388 Naka-arkibo 2016-03-03 sa Wayback Machine. (Isang Act na nagpapalit bayan ng San Juan na maging Mataas na Urbanisadong Lungsod upang kilalanin bilang Lungsod ng San Juan.)
Noong unang panahon, ang lugar ay ngayon ay San Juan, na dating parte ng Kaharian ng Namayan, na huling naitala ni haring Lacantagean at ang kanyang konsort, Bouan.
Ang lungsod ng San Juan ay nahahati sa 21 mga barangay:
Fort Bonifacio, Taguig

Ang Fort Bonifacio, ay isa sa mga 28 na barangay sa Lungsod ng Taguig, kilala ito sa katagang, Bonifacio Global City at Market! Market!, kabilang ang SM Aura, Ito ay isang pinansyal na distrito, Dito matatagpuan ang "Fort Bonifacio military camp" at ang "Manila American Cemetery" ay nasasakupan ng barangay sa loob ng Taguig.
Noong American time colonial period, sa Gobyerno ng US na may lawak na 25.8 na ektaryang kilometro't parisukat kasama ang nakikihati sa Lungsod ng Makati na sa mapa na nakapaloob sa Kalakhang Maynila ay "Fort Bonifacio" ay nasa loob ng slope ng Makati na napapalibotan ng mga barangay ng Pembo, Rembo at Comembo, Iton'g area na ito, noong 1902 ay naibalik mula sa kampo na kilala bilang si Fort William McKinley, pagkatapos sa Pilipinas na noong politikal ng kalayaan noong Hulyo 4, 1946 sa Estados Unidos, ay muling nakontrol sa supervision noong Mayo 14, 1949, Ang Fort William McKinley camp ay naibalik sa Pilipinas ng Estados Unidos (US) sa US Embassy na Note No. 0570.
Noong taong 1957 ay permanenteng headquareters ng Hukbong Katihan ng Pilipinasy na ipinangalan sa Fort Bonifacio, pagkatapos ng Amang Rebolusyong Pilipinas laban sa Espanya, kay Andres Bonifacio na ipinangalan ang ama ng Santiago Bonifacio, a tubong taga Taguig na noon ay parte ng Maynila/Tondo.
Zsa Zsa Padilla

Esperanza Perez Padilla (ipinanganak 28 Mayo 1964), kilalang malawakan sa pangalang Zsa Zsa Padilla (bigkas: ˈʃaʃa), ay isang tanyag na mang-aawit at artista ng pelikulang Pilipino.
Si Zsa Zsa Padilla ay isinilang sa pangalang Esperanza Perez Padilla noong 1964, anak nina Esperanza "Kating" Felipa Perez at ang aktor at sportsman na si Carlos Padilla, Sr., na naging bantog bilang referee ng makasaysayang Thrilla in Manila. Si Zsa Zsa, magmulat-mula pa, ay naging isang tanyag na mang-aawit na tumampok sa iba't ibang mga konsyerto at malalaking palatuntunan sa Pilipinas at mga ibang bansa; at gayundin bilang artista sa pelikula, telebisyon at entablado. Siya din ay naging isang modelong pang-komersyo, endorser ng produkto, negosyante, vlogger; at kumakatha ng kanta.
Nagsimula si Padilla bilang isang miyembro ng bandang Hotdog, isa sa mga nagtaguyod ng Manila Sound noong kalagitnaan ng dekada-70. Siya ay nagsimula bilang isang tanging mang-aawit noong 1982.
Noong 1987, siya ay unang gumanap sa telebisyon sa seryeng “Lovingly Yours, Helen”. Noon ding taon na iyon, siya ay tumampok sa pinilakang-tabing sa unang pagkakataon, sa pelikulang “Mga Anak ni Facifica Falayfay”, katambal ng komedyanteng Pilipino na si Dolphy. Si Zsa Zsa ay may tatlong anak na babae: si Karylle mula sa kanyang unang asawa na si Modesto Tatlonghari; at sina Zia at Nicole bunga ng kanilang pagsasama ni Dolphy Quizon sa mahigit na dalawampung taon. .
Kasaysayang kolonyal ng Estados Unidos

Ang kasaysayang kolonyal ng Estados Unidos ang kasaysayan ng kolonisasyong Europeo ng mga Amerika mula sa kolonisasyon ng Amerika hanggang sa kolonisasyon ng Estados Unidos. Noong ika-16 siglo CE, ang Kaharian ng Inglatera, Kaharian ng Pransiya, Espanya at Netherlands ay naglunsad ng mga pangunahing programang pagkokolonya sa silangang Hilagang Amerika. Ang mga maliit na maagang mga pagtatangka gaya ng nawalang Kolonya ng Roanoke ay kadalasang naglaho. Kahit saan, ang rate ng kamatayan ng mga unang pagdating ng mga Europeo ay napakataas. Gayunpaman, ang mga matagumpay na kolonya ay itinatag. Ang mga tumitirang Europeo ay nagmula sa iba't ibang mga pangkat na panlipunan at panrelihiyon. Walang mga aristokrata ang permanenteng tumira ngunit ang isang bilang ng mga manlalakbay, mga sundalo, mga magsasaka, mga mangangalakal ay dumating. Ang dibersidad ay isang katangiang Amerikano dahil ang mga Dutch ng Bagong Netherland, mga Swede at mga Finn ng Bagong Sweden, mga Ingles na Quaker ng Pennsylvania, mga Puritanong Ingles ng Bagong Inglatera, mga mananahan ng Jamestown, Virginia at mga karapat dapat na mahihirap ng Georgia ay dumating sa bagong kontinente at nagtayo ng mga kolonyang may natatanging mga istilong panlipunan, relihiyon, pampolitika at ekonomiko. Minsa, ang isang kolonyo ay kumontrol sa isa pang kolonya noong mga digmaan sa pagitan ng kanilang mga magulang na Europeo. Tanging sa Nova Scotia na bahagi ngayon ng Canada na nagawang mapatalsik ng mga mananakop ang mga nakaraang kolonista. Ang mga tumirang kolonista ay namuhay ng magkakatabi sa kapayapaan. Walang mga pangunahing digmaang sibil sa mga 13 kolonya. Ang mga kolonya at mga dalawang pangunahing mga armadong paghihimagsik sa Virginia noong 1676 at New York noong 1689–91 ay mga maikling buhay na kabiguan. Ang mga digmaan sa pagitan ng mga Pranses at British sa mga digmaang Pranses at Indiyano at Digmaan ni Padre Rale ay umuulit at kinasangkutan ng suportang Pranses para sa mga pagsalakay na Kompederasiyang Wabanaki sa mga hangganan. Noong 1760, ang Pransiya ay natalo at sinunggaban ng mga British ang mga kolonya nito. Ang mga apat na natatanging rehiyon ang: Bagong Inglatera, ang Mga gitnang kolonya, ang mga kolonyang Chesapeake Bay (Itaas na Timog) at Ibabang Katimugan. Ang ilang mga historyano ay nagdagdag ng isang ikalimang rehiyon na ang Frontier na hindi kailanman hiwalay na inorganisa. Sa panahong ang mga mananahang Europeo ay dumating noong 1600–1650, ang karamihan ng mga Katutubong Amerikano na namumuhay sa katimugang Estados Unidos ay nalipol ng mga bagong sakit na ipinakilala sa kanila ng mga maglalayag at magdaragat.
Bahay-tindahan

Ang isang bahay-tindahan ay isang uri ng gusali na nagsisilbi bilang isang tirahan at isang komersiyal na negosyo. Ito ay tinukoy sa diksiyonaryo bilang isang uri ng gusali na matatagpuan sa Timog-silangang Asya na "isang pagbubukas ng tindahan sa bangketa at ginagamit din bilang tirahan ng may-ari", at naging karaniwang ginagamit na termino mula noong dekada '50. Ang mga pagkakaiba-iba ng bahay-tindahan ay maaari ring matagpuan sa ibang bahagi ng mundo; sa Katimugang Tsina, Hong Kong, at Macau, ito ay matatagpuan sa isang uri ng gusali na kilala bilang Tong lau, at sa mga bayan at lungsod sa Sri Lanka. Nakatayo ang mga ito sa isang terasadong bahay, kadalasang nasa harapan ng mga arkada o kolumnata, na nagpapakita ng kakaibang tanawing-bahay sa Timog-silangang Asya, Sri Lanka, at Timog Tsina.
Ang mga bahay-tindahan sa Singapur ay umunlad mula sa unang bahagi ng ika-19 na siglo noong panahong kolonyal. Ito ay unang ipinakilala ni Stamford Raffles na tinukoy sa kaniyang Planong Pambayan para sa Singapur ang pagkakapareho at pagiging regular ng gusali, ang materyal na ginamit pati na rin ang mga tampok ng mga gusali tulad ng isang daanang sinisilungan. Pagkatapos ng kolonyal na panahon, ang mga tindahan ay luma at sira-sira, na humantong sa isang bahagi ng mga ito ay inabandona o sinira (sa pamamagitan ng demolisyon o, kung minsan, buhat ng sunog).
Matadi

Ang Matadi ay ang pangunahing pantalang pandagat ng Demokratikong Republika ng Congo at ang kabisera ng lalawigan ng Kongo Central. May populasyon ito na 245,862 katao noong 2004. Matatagpuan ang Matadi sa kaliwang pampang ng Ilog Congo 148 kilometro (92 milya) mula sa bukana ng ilog at 8 kilometro (5.0 milya) sa ibaba ng pinakahuling malalayagang punto sa ilog bago ang mga hindi mararaanang matutulin na agos sa itaas ng ilog. Itinatag ito ni Sir Henry Morton Stanley noong 1879.
Ang salitang Matadi ay nangangahulugang "bato" sa katutubong wikang Kikongo.
Itinatag ni Sir Henry Morton Stanley ang Matadi noong 1879. Ito ay estratehikong mahalaga sapagkat ito ay ang huling madadaanang pantalan sa Ilog Congo at dahil diyan ang pinakamalayong pantalang panloob sa Malayang Estado ng Congo. Dahil sa pagtatayo ng Daambakal ng Matadi–Kinshasa na itinayo sa pagitan ng 1890 at 1898, naging posible ang pagdadala ng mga produkto mula sa pinakaloob-looban ng Congo papuntang Matadi at ang lungsod ay naging isang mahalagang sentro ng pangangalakal. Ang mga kapakinabangang komersiyo ng Portuges at Pranses ay nagpaimpluwensiya sa arkitektura at disenyiong urbano ng lungsod na hiniram mula sa mga kalapit na kolonya sa Angola at Congo-Brazzaville.
Nagsisilbing isa sa mga pinakamalaking daungan ang bunganga ng Ilog Congo. Maliban sa Matadi, na pinakamalayo pasalungat sa agos, tatlong mga pantalang lungsod ang matatagpuan sa lugar na ito, ang iba pa ay Boma at Banana sa DR Congo at Soyo sa Angola. Nagsisilbing pangunahing lugar ng pagangkat at pagluwas ang Matadi para sa buong bansa. Pangunahing mga iniluluwas ay kape at tabla. Ginagamit ng "Permarza", ang kompanyang pangingisda na pag-aari ng estado, ang pantalan upang magtustos ng isda sa Kinshasa. Malapit ang Paliparan ng Tshimpi ngunit iniulat na hindi aktibo dahil sa patuloy na kaguluhan.
Ang Tulay ng Matadi, isang 722 metrong nakasuspindeng tulay na itinayo noong 1983 at may pangunahing kahabaan na 520 metro, ay tumatawid sa ilog sa bandang timog ng Matadi, ar nagdadala ng pangunahing daan na nag-uugnay ng Kinshasa sa baybaying-dagat. Pagkaraang dumaan ito sa lungsod at sa tulay, tutuloy ito sa Boma, Muanda at Banana. Bagamat itinayo ito bilang pinaghalong tulay pandaan at pandaambakal, walang ipinapatakbong linya ng daambakal sa tulay sa kasalukuyan. Ang Matadi ay pantalan at dulo ng daanan ng riles para sa 366 na kilometrong Daambakal ng Matadi–Kinshasa, na itinayo upang malagpasan ang mga batuhan (rapids) sa dakong itaas ng ilog. Nakatayo sa isang kalapit na burol ang isang bantayog para sa mga nagtayo ng daambakal.
Isang planta ng kuryente sa Ilog M'pozo ang nagtutustos ng kuryente sa lungsod ng Matadi.
Ang pinakamababang lubog ng daungan ay 8.2 metro. Ang Hukbong Dagat ng Demokratikong Republika ng Congo ay nagpapanatili ng isang gumaganang mando sa pantalan.
Gabay panlakbay sa Matadi mula sa Wikivoyage
05°49′00″S 13°29′00″E﻿ / ﻿5.81667°S 13.48333°E﻿ / -5.81667; 13.48333
Dorit Levinstein

Si Dorit Levinstein (ipinanganak noong 1956) ay isang iskultor at pintor. Kilala siya sa kanyang natatanging diskarte sa pagtatrabaho sa mga may pinturang mga sculpture na tanso, na nagsasama ng mga aspeto ng pilosopiya ng Tsina at kaugnay nito sa paggalaw at mga agarang kapaligiran. Ang mga iskultura ni Levinstein ay ipinakita sa buong mundo kasama ang The Royal Academy (London).
Matapos magtapos mula sa Technion School of Technology noong 1978 kung saan nakatanggap siya ng degree sa graphic design na may konsentrasyon sa paglalarawan, nagpatuloy si Levinstein sa pag-aaral ng pagpipinta at iskultura sa Avni Institute of Art and Design. Mula 1985 hanggang 1988 nagturo si Levinstein ng sining sa Avni Institute of Art and Design, at noong 1988 ay ginawaran siya ng premyo para sa kahusayan ng Soho Gallery sa New York.
Ang gawain ni Levinstein ay matatagpuan sa mga pribadong koleksyon sa buong mundo, at ipinakita sa maraming kilalang mga gallery sa mga lungsod kabilang ang New York, Lyon, San Francisco, Jerusalem, Tel Aviv, Singapore, Palma de Mallorca, Berlin, Hamburg, Istanbul, Verbier, Nuenen, Munich, Paris, Kuala Lumpur, Hertfordshire, Saint Tropez, Geneva, Bordeaux, Forte Dei Marmi, Düsseldorf, Saint Tropez, Konstanz, Bordeaux, Marseille, Chicago, New Delhi, at marami pang iba. . Gumawa din siya ng maraming panloob at panlabas na mga kinomisyon na gawain para sa maraming mga munisipalidad at lokasyon sa buong mundo, kabilang ang Hotel Majestic Barrière, The Plaza Athénée, The New York Palace Hotel, at marami pang iba.
Si Levinstein ay naiimpluwensyahan sa mga nakaraang taon ng mga artista tulad nina Cezanne, Gaudi, Klimt at Niki de Saint Phalle pati na rin ang mga American Pop Artists at Modern sculptors. Ang kanyang gawa sa iskultura ay kinilala ng tatlong pangunahing mga panahon: 'Ang Panahon ng Klasikong Tanso', 'Ang Bato at Mixed Media', at ang kasalukuyang 'Makukulay na Linear Figures' na gawa sa tanso at aluminyo din. Ang isa sa mga pangunahing tampok ng kanyang mga gawa ay ang kanilang mga makukulay na pattern at pinong linya.
Lobong Capitolino

Ang Lobong Capitolino (Italyano: Lupa Capitolina) ay isang eskulturang tanso na naglalarawan ng isang eksena mula sa alamat ng pagkakatatag ng Roma. Ipinapakita ng eskultura ang isang babaeng lobo na nagpapasuso sa mitong kambal na nagtatag ng Roma, sinaRomulo at Remo. Ayon sa alamat, nang si Haring Numitor, lolo ng kambal, ay pinatalsik ng kaniyang kapatid na si Amulius sa Alba Longa, inutusan ng mang-agaw na itapon ang kambal sa Ilog Tiber. Iniligtas sila ng isang babaeng lobo na nagmamalasakit sa kanila hanggang sa matagpuan ng isang pastol na si Faustulus at palakihin sila.
Kontrobersiyal ang edad at pinagmulan ng Lobong Capitolino. Ang estatwa ay matagal nang inisip na isang likhang Etrusko ng ikalimang siglo BK, idinagdag ang kambal noong huling bahagi ng ika-15 siglo AD, marahil ng eskulturang si Antonio Pollaiolo. Gayumpaman, ang paglalatag ng petsa sa pamamagitan ng radiocarbon at thermoluminescence ang nagsasabing ang rebulto ay malamang na hinulma sa pagitan ng 1021 at 1153.
Auguste Rodin

Si Auguste Rodin (ipinanganak bilang François-Auguste-René Rodin; Nobyembre 12, 1840–Nobyembre 17, 1917) ay isang Pranses na alagad ng sining, mas kilala bilang eskultor. Siya ang natatanging eskultor na Pranses ng kanyang panahon, at nananatiling isa sa mga iilang mga eskultor na malawakang kinikilala sa labas ng komunidad ng sining biswal.
Ipinanganak si Rodin sa Paris. Gumawa siya ng mga bagay na yari sa bato o luwad. Ang kanyang tanyag na gawa ay ang The Thinker at The Kiss. Bagaman pangkalahatang tinuturing si Rodin na simula ng makabagong paglilok, hindi niya tinakdang magrebelde laban sa nakaraan. Old-school o tradisyunal ang kanyang pagsasanay. Nilapat niya ang isang mala-artesanong paraan sa kanyang mga gawa, subalit tatlong beses siyang tinanggihan sa nangungunang paaralang sining sa Paris.
May kakaibang kakayahan si Rodin na imodelo ang luwad sa isang komplikado, magulo, masaganang panlabas. Marami sa kanyang kapansin-pansing gawa ang pinuna ng marami noong panahon niya. Sumalungat ito tradisyong lilok, kung ang gawa ay pangdekorasyon, pormulaiko o napaka-tematiko.
Lumihis ang karamihan sa orihinal na gawa ni Rodin mula sa mga temang tradisyunal ng mitolohiya at alegorya. Minodelo niya ang katawan ng tao sa realismo, na may indibiduwal na karakter at pisikalidad. Tumanggi si Rodin na palitan ang kanyang istilo. Unti-unti, dumating ang pabor mula sa pamahalaan at sa pamayanang artistiko.
Labis na pinuna ang ginawa niyang estatwa ng manunulat na si Honoré de Balzac para sa Société des Gens des Lettres. Sa halip na kumbinsihin ang mga may pag-aalinlangan ng merito nito, muling binayaran ni ang Société ng kanyang komisyon at nilipat ang bantayog sa kanyang sariling hardin. Pagkatapos ng karanasang ito, hindi kinumpleto ni Rodin ang isa pang komisyong pampubliko. Noong lamang 1939 na namolde sa bronse ang Bantayog para kay Balzac. Ngayon lamang itong naisip na isang obra-maestra.
Lumago ang reputasyon ni Rodin, at naging nangungunang manlilok na Pranses ng kanyang panahon. Pagsapit ng 1900, naging bantog na alagad ng sining siya sa buong mundo. Hinanap ng mga mayayamang pribadong kliyente ang mga gawa ni Rodin pagkatapos ng tanghal niya sa World's Fair (Tanghalan ng Mundo) noong 1900. Halimbawa, isang tagatangkilik na Hapon, si Matsukata Kojiro, ang nagbayad para ilang pinakamagagandang molde ni Rodin, kabilang ang "The Gates of Hell" (Tarangkahan ng Impiyerno).
Pinanatili ni Rodin ang pakikipagkaibigan sa iba't ibang uri ng matataas na tao na intelektuwal at alagad ng sining. Pinakasalan niya ang kanyang matagal na kasama sa buhay, si Rose Beuret, noong huling araw ng kanyang buhay. Humina ang kanyang mga lilok sa popularidad pagkatapos siyang mamatay noong 1917.
L'Homme qui marche I

Ang L’Homme qui marche I (Ang Naglalakad na Tao I or Ang Humahakbang na Tao Man I, lit. Ang Tao na Naglalakad I) ay pangalan ng kahit anumang sa mga moldeng tansong lilok na binubuo ng anim na nakanumerong edisyon, dagdag pa dito ang apat na pruweba ng manlililok na nilikha ng Suwisong manlililok na si Alberto Giacometti noong 1961. Noong Pebrero 3, 2010, ang ikalawang edisyon ng molde ng lilok ay naging isa sa mga pinakamahal na gawang sining na binenta sa subasta, sa halagang $104.3 milyon. Nangangahulugan ang presyo nito na itinuring na pinakamahal na lilok, hanggang noong Mayo 2015, nang nilagpasan ito ng isa pang gawa ni Giacometti, ang L'Homme au doigt.
Colette Bangert

Si Colette Stuebe Bangert (ipinanganak noong 1934, Columbus, Ohio) ay isang Amerikanong artista at new media artist na lumikha ng parehong gawa ng computer at tradisyunal na mga likhang sining. Ang kanyang computer-generated na likhang sining ay ang produkto ng isang dekada-mahabang pakikipagtulungan sa kanyang asawa, na si Charles Jeffries "Jeff" Bangert (1938-2019), isang dalub-agbilang at computer graphics programmer . Ang gawain ni Bangert sa tradisyunal na media ay may kasamang pagpipinta, pagguhit, watercolor at mga tela.
Si Colette Bangert ay nag-aral sa Shortridge High School sa Indianapolis, Indiana, mula 1948 hanggang 1952. Noong 1952 ay nag-enrol siya sa Herron School of Art and Design sa Indianapolis, kung saan nagtapos siya sa pagpipinta at litograpya at nagtapos ng BFA noong 1957. Nagkaroon siya ng isang MFA sa Pagpipinta at Pagguhit mula sa Boston University (1958). Sa Boston nakilala niya si Charles Bangert, pagkatapos ay naging isang mag-aaral sa Matematika sa Harvard University .Nagpakasal sila noong 1959.
Maaga sa kanyang karera, bago ang kanyang trabaho sa digital media, ang mga kuwadro at mga guhit ni Bangert ay nakatanggap ng kritikal na pansin. Ang kanyang trabaho sa pagguhit, watercolor, pagpipinta at tela ay nagpatuloy sa buong buhay niya. Ang mga pamamaraang algorithmic na binuo niya at ng kanyang asawa para sa paglikha ng mga digital na kopya ay lumitaw mula sa kanyang kasanayan sa pagguhit at naiimpluwensyahan naman ang kanyang trabaho sa tradisyunal na art media. Ang midwestern na tanawin ng Hilagang Amerika ay makikita sa kanyang mga gawa, kahit na maaaring interpretasyon lamang ito ng mga linya at pag-oorganisa ng espasyo. Ang mga linya at espasyo ay maaaring pag-aralan, ilarawan, at mabuo ng code ng programa: Sa pakikipagtulungan niya kay Jeff, pinalawak ng computer ang kanilang pag-unawa sa "kung ano ang maaaring maging pagguhit ng landscape." Sa buong kanyang karera si Bangert ay patuloy na nagpapakita ng parehong daloy ng trabaho.
List of tallest clock towers

A list of the tallest structures with clocks on their exterior that can be seen from the ground. The list includes various structures with a working clock face or faces on their exteriors. The first type of structure are proper Clock towers which are structures that fulfil the definition of a tower with a clock face or faces on the exterior wall or walls. Possibly the most famous example is the colloquially termed Big Ben. Some structures of this type were originally built as bell towers and had the clocks added later, such as the Springfield Campanille. Some clock towers of this type are freestanding, such as the Joseph Chamberlain Memorial Clock Tower, while others are attached to, or on top of, buildings such as the tower on the Philadelphia City Hall. The second set of structures are buildings (rather than towers) that had clock faces on the exterior as part of their original design such as the Wrigley Building. The third set of structures are buildings that have had a clock face or faces added after the original building was constructed such as the Palace of Culture and Science. This division of structures with clock faces follows the general terminology used in related articles and follows Council on Tall Buildings and Urban Habitat (CTBUH) criteria. For the purposes of comparison and clarity this list includes all structures with clocks and clock faces of the types previously described. The list includes all clock 'tower' structures with a height of at least 40 m (130 ft).
Lou Veloso

Luciano "Lou" Mariñas Veloso (born January 7, 1948) is a Filipino actor, comedian, director and politician. He is known for his supporting roles in over 30 comedy films, which include Mga Kwento ni Lola Basyang (1985), Pulis Patola (1993), Ang Cute ng Ina Mo (2007), and Desperadas 2 (2008). As an actor, Veloso has also performed in films such as Kabayo Kids, released in 1990, in which he portrayed Loreiga, Buddy en Sol (Sine Ito!) (1992), and M & M: The Incredible Twins (1989).
Veloso's first film was Working Girls under Viva Films in 1984 in which he played a security guard in a bank office. Veloso was also a TV host of AgriSiyete, which he replaced original host the late comedian Bert Marcelo in 1996. He also appeared in a various educational programs are Batibot and K-High which he plays as a grandfather.
He is also the founder and musical stage play director of Martir sa Golgota, a senakulo or passion play, launched in 1979 which was traditionally held every Holy Week of every year in Manila.
Veloso was elected councilor of the 6th district of Manila from 1995 to 2004 and from 2007 until 2013. He ran for a congressional seat in the 2004, but lost to Benny Abante.
He then ran for vice mayor on the 2013 midterm elections under the Liberal Party with Mayor Alfredo Lim but lost to incumbent Vice Mayor Isko Moreno. He ran in 2016 for councilor under KABAKA but lost, placing eighth.
He successfully returned to the city council in 2019, running under the Team Legacy ticket of PMP led by Mayor Joseph Estrada. He was re-elected in 2022, this time under Asenso Manileño.
He was notably the author of a resolution in 1996 seeking the renovation of the Manila City Hall's Clock Tower. The renovation only started years later, until it was completed and inaugurated as the Manila Clock Tower Museum in 2022.
Trump Tower Manila

Trump Tower Manila, also known as Trump Tower at Century City, is a residential building located in Makati, Metro Manila, Philippines. The building is located at the Century City mixed-use complex in Makati Poblacion. It is the third tallest building in the Philippines and the second tallest in the Makati skyline.
The Trump Tower Manila showroom opened in early 2012, although the company stated that unit reservations started in September 2011. The groundbreaking ceremony of the building began in June 2012, with a scheduled opening in November 2017. Construction was nearly finished as of November 2016. The $150 million tower stands 57 stories high on completion.
Century City Development Corp., a unit of Century Properties Group, developed the residential skyscraper, under license from real estate mogul and President of the United States Donald Trump, through Trump Marks Philippines LLC.
The design concept of Trump Tower Manila showcases a 'peeled' façade that incorporates internal balconies. This architectural feature is defined by the top and bottom corners that peel away. The façade also serves an environmentally responsive function, incorporating light shelves and shading systems to adapt to the building's orientation in relation to the sun's path.
Casa Manila

Casa Manila is a museum in Intramuros depicting colonial lifestyle during Spanish colonization of the Philippines.
The museum is the imposing stone-and-wood structure c. 1850, one of the grand houses in Barrio San Luis (one of the four original villages of Intramuros) is located across historic San Agustin church and bounded by Calle Real, General Luna, Cabildo and Urdaneta streets. The other two are the Los Hidalgos, c. 1650 and Cuyugan Mansion, c. 1890.
Casa Manila is a copy of an 1850s San Nicolas House that was once located in Calle Jaboneros. The architect of Casa Manila was J. Ramon L. Faustmann. It was constructed by Imelda Marcos during the 1980s and modeled on Spanish colonial architecture.
克圖帕

克圖帕（馬來語：Ketupat）、印尼客家人稱其為㖦叭，是一种东南亚传统食物，在马来西亚、印尼、新加坡等马来族居多的地方欢庆开斋节時常见这种食物，并且当成开斋节主要象征之一。
克圖帕由於制法与形状类似华人所紮的粽子，所以当地华人习惯上把它称作“马来粽”，基于相同原因，马来社群也习惯将华人的粽子称作中華克圖帕（ketupat Cina）。通常所见的克圖帕大抵可分两种：一种是采用羽状棕榈叶（daun tupat）包裹的，另一种是用椰叶紮成。
用来包紮克圖帕的棕榈叶子与槟榔叶子大同而小异，长约二尺，每根羽叶拥有骨干三四支，张起来可有约三四寸的阔度，所以一粒粽子只须一根羽叶便足。
其次，由於棕榈叶子骨干细幼而韧，因而事先无须削去骨支也可如意包紮。按照一般的包紮方法，首先是将叶子摊开，打成活结样子的三角形粽囊，然後从空隙中塞入糯米。不过，这糯米并不是生米，而是事先调合适量椰浆煮过的半熟米。
当空囊被塞满後，活结便加以缩紧，俾使叶子坚牢包紮住米粒；为了免得在烹煮时脱落起见，末端更须打上上个小结。紮妥後的粽子固是三角形，惟不似华人粽子的立方三角，而是略扁的等边三角形。（现代也常见方形马来粽。）
在下锅之前，所有的粽子也分作三五只绑成一束，以便提携和计算，不过从头至尾无须任何绳子绑紮，因为那细长的叶子不但足以包紮，而且还有余叶可供绑束，不像華人的粽子一般需使用細繩綁紮。
專用來配食“沙嗲”的四角形粽子，也叫“都拔”，只用白米製成。包紮法是以椰子樹的嫩葉，用編織草蓆的方法織成一隻只四方形而略扁的小粽囊，僅留著上端開口，從中塞入洗淨的米粒。編織多餘葉子則用以綁紮成束。
五芳斋 (嘉兴)

浙江五芳斋实业股份有限公司（上交所：603237，简称：五芳斋）是一家以食品的生产、加工和销售为主的中华老字号，著名产品为五芳斋粽子。为中国最大的粽子产销企业。
由于盛产稻米而商贸发达，浙江嘉兴市居民历来讲究饮食之道。明朝时期“嘉湖细点”已驰名中华大地。据清乾隆年间《古禾杂谈》一书记载：嘉兴粽子，昔日有白水粽、红枣粽、赤豆粽、豆板粽和碱水粽，俗称“五芳”。 然而如今五芳斋企业的创始则是以弹棉花为业的浙江兰溪手工艺人张锦泉，在1921年春夏季生意冷淡之时经营的粽子摊。因外形别致，选料、制作考究，风味独特而招徕了很多顾客。十多年后，张先生召集了几名老乡，在嘉兴的闹市张家弄口，租间门面开了首家“五芳斋”粽子店，经营火腿鸡肉粽、重油夹沙粽。事隔数年后，嘉兴人冯昌年、朱庆堂两人在首家店对面和隔壁也开设了“合记”和“庆记”两家五芳斋。三家呈品字形分布的五芳斋粽子店，一时成了嘉兴这座江南古城的独特风景。因为三位老板之间的激烈竞争，促使粽子选料考究，配制方案完善，口味精美，嘉兴张家弄“五芳斋”由此声誉鹊起，驰名江南。1949年后的城市改造使得张家弄不复存在，而三家粽子店也在1956年的公私合营中联手成立了新“五芳斋”。
1998年，五芳斋被一家房地产企业收购，成为民营企业。由五家分公司构成其食品生产原料供应链。五芳斋以浙江为基地，在全国各地开设连锁店，并有意打造为著名的中式连锁快餐品牌。
五芳斋以粽子而闻名华夏大地，花色品种近百个。另外公司借助品牌优势也开发中式点心以及卤味食品，如汤圆、月饼、咸蛋、酱鸭等。
如今，五芳斋已经形成一家以食品产业、农业为核心，兼具房地产、金融和贸易等业务的大型民营企业集团。集团总部所在地为浙江省嘉兴市。集团热心支持社会公益事业，分别在浙江工商大学和嘉兴一中设立了“五芳斋”奖学金，并积极捐助社会慈善机构。
2011南京五芳斋霉变粽子致使孕妇流产事件引发对知名企业食品安全问题的担忧。
賽龍舟

賽龍舟，或称龙舟竞赛、龍舟競渡、龍舟競漕、扒龍舟、爬龙船（ 臺灣話：pê-lîng-tsûn，台灣及閩粵地区惯称），是赛艇運動之一，也是一些東亞地區的地方民俗活動，於特定節日或喜慶場合舉行。現時龍舟競賽已發展為一項水上體育運動，在世界各地一些沿海、沿河地方亦有定期舉行。它除了是中國全國運動會的項目之一外，也於广州主辦的2010年亚洲运动会，首次成為亚运会中的正式比赛项目。
有學者指龙舟演变自百越的独木舟，百越独木舟是以蛟龙为图腾。對於龍舟和龍舟競渡的實際起源，今天仍在考究。
而龍舟競渡流傳最廣的起源是，楚國人為紀念投江自盡的屈原，借龍舟驅散江中之魚，期望阻止魚吃掉屈原的身體。龍舟競渡所之起源，最早見諸南朝梁宗懔《荊楚歲時記》記：“五月五日，謂之浴蘭節。……是日，競渡，采雜藥。”但原文尚未提到屈原。直到隋朝杜公瞻为该书作注，才提到：“五月五日竞渡，俗为屈原投汨罗日，伤其死所，故并命舟楫以拯之。”另在《隋书·地理志》記載：“屈原以五月望日赴汨罗，土人追至洞庭不见，乃歌曰，何由得渡湖？因而鼓棹争归，竞会亭上，为竞渡之戏，迅楫齐驰，棹振水陆，观看如云。”
考古學的發現證實，許多端午節習俗早在楚國前已流傳。例如其中一個來自春秋战国时期的青铜钺，便刻有龙舟競渡图案。
宋朝時賽龍舟是違法活動，從事者將受重罰，賽龍舟在眾多地方習俗上有非常重要的象徵意義與宗教色彩，當時夏季蚊蟲與疾病多發，五月被定為毒月，要在毒月求平安就由附近數村組織龍舟賽，誰最先到達下游的河上祭壇將酒和祭品倒入河中祭祀，勝者就能獲得龍神保佑且在地方上成為壓人一頭的強勢村或強勢家族，而所有敗方的社會地位下降且可能沒有保佑而毒病多發，由此競賽勝敗掛勾了太重的利益，導致圍觀者熱血激動，參賽者也不計手段要贏各種作弊方式多發，普遍性在社會上發生龍舟賽糾紛引起的大規模械鬥，皇帝下令禁絕但法律實質上未能禁止龍舟風氣，民間依然熱絡。甚至直到現代中國依然大部分縣市視情況而定民間禁賽令，只能有官方舉辦的規制性比賽，理由則與古代幾乎一致，圍繞龍舟賽的黑幫文化、村居和宗族矛盾、封建迷信活动等問題長年無法解決，政府立場為考量傳統文化的紀念意義採取少量開放、積極管理政策，隨著社會都市化發展讓其慢慢在社會淡化為不太重要的娛樂節目
在不同的地方傳統，龍舟競渡有不同寓意，例如：貴州苗族慶祝插秧和預祝五穀豐登、紀念近代民主革命家秋瑾或古代英雄岩紅窩、越南人紀念陳朝大將陳慶餘抗元，台灣原住民祈福或是紀念先人的儀式等。
龍舟

龍舟（或稱龍船）是指漢字文化圈的龍形舟，也是中國等地端午節競賽活動時使用的人力船隻。龍舟不但具有文化属性，從其引申發展出來的龍舟競賽現已發展為體育活動。龍舟競賽也不是汉民族專屬的活動，臺灣原住民族、苗族、越南民族等，也有歷史悠久的龙舟競渡活動。
由於賽龍舟被推廣成為體育項目，因此龍舟同時成為此體育項目的主要用品。
一般人可能認為龍舟是隨端午節而出現，但其實許多端午節習俗早在楚國前已流傳。其中的例證有《穆天子传》曾載：“曾有周天子（指周穆王）乘龍舟浮于大沼。”而《述異記》則敘述，吳王夫差作天池，池中有龍舟，日與西施戲水。由此看來，龍舟的出現可能是比楚國時期更早。
這推斷與考古學的發現一致，其中一個來自春秋战国时期的青铜钺，便刻有龙舟競渡图案。有學者更指龍舟演变自百越的独木舟，百越独木舟是以蛟龙为图腾。對於龍舟的起源和原因，今天仍在考究。無論如何，既有龍舟競渡，龍舟肯定已存在。按史料記錄的龍舟競渡之習俗早已盛行於吳越和楚國，及至明朝之後已盛行於宮廷和民間各地，此外隋炀帝也曾造过龙舟。其实龙舟的正式名称是广东船，是1850年代南方太平军的登陆舟艇，为的是北攻清军在扬州的江北大营，通常9兵共抬小舟渡长江，战后再划回江南，作战时太平军常数百艘同时行动抬舟下江，但在1856年南京内鬨，东王杨秀清运害后，北伐战略也因此停止。
整個粵港澳地區用的觀賞龍舟船身较长略宽，龙头与尾部高翘，龙头可以上下左右摇动。 廣州 龍舟競渡在廣州至少有上成千年的歷史。每年端午節，都要舉辦端午賽龍舟的活動。古時廣州是「舟大人多」，屈大均當年形容：「舟龍長十餘丈，高六七尺，龍鬚去水二尺，龍額與項坐六七人。」 廣東劃龍舟又可叫扒龍船，叫做「趁景」。兄弟村、老表村成百條龍舟一起相聚聯絡感情，不論名次，從農曆五月初一到五月二十，幾乎每天有「景」——初一珠村景，初二海珠大塘景，初三車陂景，初四廟頭景，初五石牌、獵德景……這廣州已傳承多年的習俗。其實整個珠三角地區都有相似的趁景活動。另外廣州市和香港都分別有國際龍舟邀請賽。 在初四晚的龍舟大賽前會有龍船飯招呼橈手。龍舟起水打整之後，初三初四到各地遊大比試；並去拜訪關係較好的鄰村，主家村必以禮相迎，放鞭炮、敲鑼打鼓，中午用「龍橋餅」（類似核桃酥）招呼人客，晚餐就用燒豬肉、雞等宴客，互祝大賽成功。初五大賽後，初七初八就去市郊黃竹岐去拜龍母，五月初八是龍母誕，故此廣州俗諺云：「正月生菜會，五月龍母誕」。
龙舟由三只独木舟組合而成的，中间较长的一只称母舟；两边的子舟比母舟稍短。龙舟約長20米、寬1米。船身由完整杉木挖空而成；龍頭至頸則有水柳木雕刻。苗族龍舟常用於贵州苗族的龙舟节，不是比速度而是比禮物的多寡。
越南廣寧省拜子龍灣的關蘭島（越南語：Đảo Quan Lạn）在每年農曆六月十八舉行關蘭島龍舟競渡，以紀念陳朝大將陳慶餘抵禦外侮、保家衛國的功績。
此外，越南傳統歌唱藝術官賀傳統上是站在龍舟上唱歌。
琉球爬龍舟已有六百多年歷史，相傳南山王汪應祖曾留學明朝的南京，歸國後在豐見城舉行琉球歷史上的第一場龍舟賽（但汪應祖留學南京一事不見於史料記載，另有閩人三十六姓將龍舟傳入琉球的說法）。
在琉球國都城首里和附近地區，每年端午節都會有龍舟競渡，首里現時歸入日本沖繩縣那霸市，那霸市隨著日本改用公曆，原來在農曆五月初五舉行的龍舟競渡也改為新曆的5月3日至5日舉行；鄰近的糸滿市仍然保持以農曆計算一些傳統節日，在端午節前夕（五月初四）和中秋節也會舉行龍舟競渡。而端午節前夕豐見城市也會在饒波川舉行龍舟競渡活動。龍舟頭部有棱角，舌長、往上翹起。
由江戶時代初開始，划龍舟的習俗從中國傳到日本，自此長崎每年夏季都會舉行龍舟競渡。
部分台灣原住民本身就有類似龍舟的競渡傳統，例如阿美族太巴塱部落辦有竹筏競渡賽，此外有一說認為二龍村龍舟競渡是源自於噶瑪蘭族以競渡舟船的方式逐水中精怪，或進行祈福、超渡亡魂的儀式，然而也有些人並不同意二龍競渡源自噶瑪蘭人的習俗 。後來中國東南沿海地區的龍舟競渡，也隨著漢民族來到台灣，稱作「扒龍船」或是「耙龍船」（ 臺灣話：pê-lîng-tsûn） 。 清領時期有許多競渡的紀載，目的並非單純紀念某位古人，而是有避邪祈福等，民俗信仰的性質。 日治時期在淡水河及高雄港等地也都有盛大的龍舟賽事，例如畫家蔡雪溪在1930年繪製的『扒龍船』便是描繪臺北人在大稻埕觀看端午競龍舟的景象。
端午節是台湾的重要民俗節日，近年來文化發展，台灣各縣市都自行舉辦龍舟競賽。台灣的龍舟以木造及玻璃纖維為主，並且被視為藝術品，較有名的是基隆的劉清正所製的木造龍舟和屏東的洪全瑞所製作的玻璃纖維龍舟及木造龍舟，有的鄉鎮使用大型及小型龍舟，以應付不同隊伍的大小，一般來說，木造龍舟較重，而玻璃纖維龍舟較為輕，由於沒有統一的規格，台灣各鄉鎮的龍舟規格也不一。
木造龍舟與玻璃纖維之龍舟各有不同之特點，木造龍舟可直接製作不同尺寸，玻璃纖維則需要開模才能製作，但若已有模具製作時間會較短，近年來台灣的木造龍舟及玻璃纖維龍舟皆只有洪全瑞同時有進行製作。
台灣玻璃纖維龍舟，以洪全瑞所製為例，龍頭、龍身、龍尾皆為玻璃纖維所製，大型龍舟不含頭尾長約11.3公尺，寬1.5公尺，可乘坐23人，小型龍舟不含頭尾長約9公尺，寬1.4公尺左右，可乘坐15人。
木造龍舟則依需求製作，尺寸、價格皆依照不同規格而有所不同。
一般為國王專用，也常見於佛教繪畫，佛教繪畫中的為般若龍船。
旱龙舟（或稱陆上龙舟）用竹子或木製成，再以五色绫缎为鳞甲。船身比較大。
龙舟两旁垂下无数小灯，在晚上出行。夜龙舟的灯光和水波互相辉映，猶如银白色的蛟龙在滑行。
為皇室貴族專用船隻。高大寬敞，舟上有雄偉樓閣，舟身則有精雕彩繪，外表非常奢華。
龙舟注重轻盈，船身多以柚木(主要由印尼坤甸進口)或玻璃纤维為材料。
2017年1月，世界上首次冰上龍舟比賽在加拿大首都渥太華舉行，以作為當地慶祝華人農曆新年及認識中國文化的活動。冰上龍舟為塗上龍舟花紋的比賽用長艇，再在底下安裝上雪橇。參賽隊伍選手坐在龍舟內以雙手撐動滑雪杖，令龍舟在結了冰的湖面上滑行。中國駐加拿大領事館職員亦有出席這項比賽。
由於龍舟已成為一種國際化的運動，一些西方國家的龍舟產生了不少變化，與傳統的龍舟造型相異。如會將龍頭的造型由傳統的中國龍改為西方龍，或是減去鼓手等。
根据中国龙舟协会竞赛规则：（暫沒統一標準，一般比賽要求）
在2008年夏季奧林匹克運動會的香港區火炬接力（2008年5月2日）於沙田城門河的一段路程曾動用龍舟傳遞聖火，是奧運史上首次。一天後（2008年5月3日）的澳門區火炬接力於澳門西灣湖上也有用龍舟傳遞聖火。