davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
لاہور کنٹونمنٹ

لاہور کنٹونمنٹ یا لاہور چھاؤنی (Lahore Cantonment) جسے لاہور کینٹ (Lahore Cantt) بھی کہا جاتا ہے لاہور، پاکستان کے مشرقی حصے میں واقع ہے۔ پاک فوج لاہور کنٹونمنٹ، لاہور میں ڈویژن فوج تعینات رکھتی ہے۔ علامہ اقبال بین الاقوامی ہوائی اڈا بھی لاہور کنٹونمنٹ میں ہی واقع ہے۔ لاہور کنٹونمنٹ پنجاب کے اشرافیہ طبقے کا رہائشی مرکز بھی ہے۔ کینٹ کے عوامی مقامات میں سب سے زیادہ مشہور فورٹریس اسٹیڈیم ہے، جہاں ایک بڑی مارکیٹ ایک تھیم پارک اور مختلف سرگرمیوں کے لیے استعمال کیا جانے والا اسٹیڈیم ہے۔ شامی روڈ نزد فوٹرس اسٹیڈیم ایس ٹی جان پارک لاہورکینٹ کی مشہور ترین شاہراہ ہے۔
عدالت عالیہ لاہور

عدالت عالیہ لاہور یا لاہور ہائی کورٹ (Lahore High Court) پاکستان کے صوبہ پنجاب کی سب سے بڑی عدالت
عدالت عالیہ لاہور کا باقاعدہ قیام بادشاہ جارج ہفتم کے حکم نامہ سے 1882ء میں ہوا۔ اور ساتھ ہی چیف جسٹس اور چھ جونیر جج مقرر کیے گئے۔
1947ء میں قیام پاکستان کے بعد مشرقی پنجاب کے لیے عدالت عالیہ لاہور کے ایک حکم نامہ سے ایک الگ عدالت تشکیل دی گئی اور باقی ماندہ علاقہ جو پاکستان میں شامل تھا وہ بدستور عدالت عالیہ لاہور کے دائرہ اختیار میں رہا۔
30 ستمبر 1955ء کو پاکستان کی دستور ساز اسمبلی نے صوبہ مغربی پاکستان کی تشکیل کی اور ساتھ ہی گورنر جرنل کو اختیار دیا گیا کہ وہ عدالت عالیہ مغربی پاکستان کی تشکیل کرے، اسی کی رو سے عدالت عالیہ مغربی پاکستان کا قیام 1956ء میں ہوا۔
سنہ 1981ء میں عدالت عالیہ کے بہاولپور، راولپنڈی اور ملتان کے تین بینچوں کی تشکیل کی گئی۔
تاریخ ملت

تاریخ ملت تاریخ اسلام پر ایک مفصل و جامع تاریخ ہے جو مفتی انتظام اللہ شہابی اکبرآبادی (متوفی: 8 ستمبر 1968ء) اور زین العابدین سجاد میرٹھی کی مشترکہ کاوش ہے۔یہ کتاب تاریخ اسلام سے ماقبل اور مابعد مغلیہ سلطنت کے آخری تاجدار بہادر شاہ ظفر کے عہدِ حکومت تک یعنی 1857ء اور پھر سلطنت عثمانیہ کے سقوط یعنی 1924ء تک تاریخ کا اَحاطہ کرتی ہے۔
یہ کتاب اسلوبِ بیان کے حوالے سے ایک منفرد و نمایاں نمائندہ کتاب ہے۔ تاریخ اسلام پر جس قدر کتب ہائے تاریخ لکھی گئی ہیں، اُن کا اِختتام خلافت عباسیہ کے زوال و سقوط یعنی 1258ء پر ہوتا ہے۔اور پھر سلطنت عثمانیہ کے سقوط یعنی 1924ء تک تاریخ کا اَحاطہ کرتی ہے۔اِس کے برعکس اِس کتاب میں سقوط خلافت عباسیہ کے بعد قائم ہونے والی سلطنتوں، مملکتوں کا تفصیلی احاطہ کیا گیا ہے، اگر کہیں سرسری تذکرہ ہوا ہے تو اُس کے مقابلے میں کہیں کہیں تفصیل واقعات کی طویل بیان کردی گئی ہے۔ اہم واقعات کا خلاصہ چند صفحات میں کر دیا گیا ہے۔ اِس کتاب میں تفصیل کے ساتھ جو یکساں انداز میں برقرار ہے، تاریخ اسلام سے ماقبل و مابعد، خلفائے راشدین، تاریخ بنو اُمیہ، تاریخ خلافت عباسیہ سے لے کر ہندوستان میں دہلی سلطنت سے قبل اور بعد میں مغلیہ سلطنت سے لے کر آخری تاجدارِ مغلیہ بہادر شاہ ظفر تک کے واقعات کو مستند حوالہ جات کے ساتھ پیش کیا گیا ہے۔
جلد اَول کے کل صفحات 876 ہیں۔ اِس جلد کے مندرجات یہ ہیں کہ:
مختصر دیباچہ کے بعد جزیرۂ عرب اور صحرائے عرب میں آباد قبائل اور اُن کے تہوار پر مختصراً لکھا گیا ہے۔ بعد ازاں پیغمبر اکرم محمد رسول اللہ صلی اللہ علیہ وسلم کی حیات مبارکہ (571ء تا 632ء)، خلفائے راشدین کی مکمل تفصیل، عہدِ خلفائے راشدین میں ہونے والی فتوحات (632ء تا 661ء)، حکومت بنو اُمیہ، حکومت بنو اُمیہ میں مسلم علاقوں کی فتوحات (661ء تا 750ء)، اندلس میں مسلم فتوحات، خلافت قرطبہ (929ء تا 1031ء) اور تاریخ غرناطہ پر بحث کی گئی ہے۔
جلد دؤم کے کل صفحات 956 ہیں اور اِس کے مندرجات یوں ہیں کہ:
خلافت عباسیہ (750ء تا 1258ء)، صفوی سلطنت اور شاہانِ فارس کا تذکرہ، دولت فاطمیہ اور اُس کے حکمرانوں کا تذکرہ، مصر کی قدیم تاریخ، مغربِ اقصیٰ کی تاریخ، طرزہائے تعمیر و ہیئت عمارات، مصر کے والیانِ بنو اُمیہ، مصر کے والیانِ عباسیہ، مصر کے ملوک ہائے اغالبہ، اغالبہ کے بحری غزوات، انتطام ہائے سلطنت، علوم و فنون اور صنعت، مراکش میں حکومت مکناسیہ صافیہ، دولت طولونیہ (868ء تا 905ء)، امارت صقلیہ (831ء تا 1072ء)، دعوت اسماعیلیہ، دولت اخشیدیہ (935ء تا 969ء)، بغداد سے خلفائے عباسیہ کا قاہرہ میں وَرود اور خلفائے عباسیہ کی مصر میں حکومت (1261ء تا 1517ء)۔
تیسری جلد کے کل صفحات کی تعداد860 ہیں، اِس کے مندرجات یوں ہیں:
سلطنت عثمانیہ (1299ء تا 1924ء)، سلاطین عثمانیہ کی مفصل تاریخ و تذکرہ، دہلی سلطنت اور ہندوستان میں مسلم فتوحات، ہندوستان میں مغلیہ سلطنت اور سقوط کی تفصیل پر بحث کی گئی ہے۔
رزم نامہ

رزم نامہ - (Razmnama - Book of War) فارسی زبان میں “رزم“ کے معنی جنگ کے اور “نامہ“ کے معنی داستان کے ہیں۔ رزم نامہ یعنی داستانِ جنگ ہیں۔ رزم نامہ ہندو دھرم کی کتاب مہابھارت کا فارسی ترجمہ ہے۔ 1574ء میں مغلیہ سلطان اکبر اپنا دار السلطنت شہر فتح پور سکری میں ایک “مکتب خانہ“ شروع کروایا جس کا مقصد سنسکرت زبان میں لکھی گئی کئی کتابوں کا ترجمہ کرنا تھا۔ ان سنسکرت کتابوں میں راماین، مہابھارت اور راجاترنگنی تھیں۔
سنہ 1582ء میں مہابھارت کو فارسی زبان میں ترجمہ کرنے کا فرمان جاری کیا گیا۔ اس سنسکرت زبان کی کتاب مہابھارت میں ایک لاکھ اشلوک تھے۔ اس کا ترجمہ 1584 - 1586 میں تکمیل پایا۔ اس ترجمہ کی کتاب کو آج بھی جئے پور (راجستھان) کے “سٹی پیلس میوزیم“ میں دیکھا جا سکتا ہے۔ مشفق نے اس رزم نامہ کے لیے کئی تصاویر، رنگین نقشے تیار کیے۔ اس رزم نامے کی خوبی یہ ہے کہ مہابھارت کو سمجھانے کے لیے کئی تصاویر کی مدد لی گئی۔
اس رزم نامہ کی دوسری کاپی 1598 اور 1599 میں مکمل ہوئی۔ امتیازی طور پر پہلی کاپی سے دوسری کاپی کافی وسیع رہی۔ اس کاپی میں 161 تصاویر اور پئینٹنگ استعمال کیے گئے، تاکہ مہابھارت صحیح طریقے سے سمجھ سکیں۔ یہ تصاویر اور پئینٹنگ، اکبر کے دور کے فنون کا ایک بہترین نمونہ تھے۔ اس بات کا پتہ چلتا ہے کہ اکبر فنکاروں کی قدرشناسی رکھتا تھا۔ رزم نامے کی کاپیاں ان تمام مسلم امرا کو بھیجی گئیں، جو ہندو علاقوں میں اموری کام انجام دے رہے تھے۔ اکبر کا درباری عبدالقادر بدایونی کے مطابق، اکبر ان کاپیوں کو اپنی سلطنت کے تمام علاقوں کے امرا کو روانہ کیا اور شاہی فرمان جاری کیا کہ اس کتاب کو اللہ کی جانب سے تحفہ مانا جائے۔ ابوالفضل کے مطابق، اس کتاب کی اشاعت اور تحفہ کے پیچے اچھے اور نیک ارادے تھے۔
مولوی عبد الحق

بابائے اردو ڈاکٹر مولوی عبد الحق دہلوی (پیدائش: 20 اپریل 1870ء - وفات: 16 اگست 1961ء) برِ صغیر پاک ہند کے عظیم اردو مفکر، محقق، ماہر لسانیات، معلم اور انجمن ترقی اردو اور اردو کالج کراچی (موجودہ وفاقی اردو یونیورسٹی برائے فنون، سائنس اور ٹیکنالوجی) کے بانی تھے۔ انھوں نے اپنی تمام زندگی اردو کے فروغ، ترویج اور اشاعت کے لیے وقف کردی۔
مولوی عبد الحق 20 اپریل،1870ء کو سراواں (ہاپوڑ)، میرٹھ ضلع، اترپردیش، برطانوی ہندوستان میں پیدا ہوئے۔ مولوی عبد الحق کے بزرگ ہاپوڑ کے ہندو کائستھ تھے، جنھوں نے عہدِ مغلیہ میں اسلام کی روشنی سے دلوں کو منور کیا اور ان کے سپرد محکمہ مال کی اہم خدمات رہیں۔ مسلمان ہونے کے بعد بھی انھیں (مولوی عبد الحق کے خاندان کو) وہ مراعات و معافیاں حاصل رہیں جو مغلیہ دور کی خدمات کی وجہ سے عطا کی گئیں تھیں۔ ان مراعات و معافیوں کو انگریز حکومت نے بھی بحال رکھا۔
مولوی عبد الحق کی ابتدائی تعلیم گھر پر ہوئی پھر میرٹھ میں پڑھتے رہے۔ 1894ءمیں علی گڑھ کالج سے بی اے کیا۔ علی گڑھ میں سرسید احمد خان کی صحبت میسر رہی۔ جن کی آزاد خیالی اور روشن دماغی کا مولوی عبد الحق کے مزاج پر گہرا اثر پڑا۔ 1895ء میں حیدرآباد دکن میں ایک اسکول میں ملازمت کی اس کے بعد صدر مہتمم تعلیمات ہوکر اورنگ آباد منتقل ہو گئے۔ ملازمت ترک کرکے عثمانیہ کالج اورنگ آباد کے پرنسپل ہو گئے اور 1930ء میں اسی عہدے سے سبکدوش ہوئے۔
جنوری 1902ء میں آل انڈیا محمڈن ایجوکیشن کانفرنس علی گڑھ کے تحت ایک علمی شعبہ قائم کیا گیا جس کانام انجمن ترقی اردو تھا۔ مولانا شبلی نعمانی اس کے سیکرٹری رہے تھے۔ 1905ء میں نواب حبیب الرحمن خان شیروانی اور 1909ء میں عزیز مرزا اس عہدے پر فائز ہوئے۔ عزیز مرزا کے بعد 1912ء میں مولوی عبد الحق سیکرٹری منتخب ہوئے جنھوں نے بہت جلد انجمن ترقی اردو کو ایک فعال ترین علمی ادارہ بنا دیا۔ مولوی عبد الحق اورنگ آباد (دکن ) میں ملازم تھے وہ انجمن کو اپنے ساتھ لے گئے اور اس طرح حیدرآباد دکن اس کا مرکز بن گیا۔ انجمن کے زیر اہتمام لاکھ سے زائد جدیدعلمی، فنی اور سائنسی اصطلاحات کا اردو ترجمہ کیا گیا۔ نیز اردو کے نادر نسخے تلاش کرکے چھاپے گئے۔ دو سہ ماہی رسائل، اردو اور سائنس جاری کیے گئے۔ ایک عظیم الشان کتب خانہ قائم کیا گیا۔ حیدرآباد دکن کی عثمانیہ یونیورسٹی انجمن ہی کی کوششوں کی مرہون منت ہے۔ اس یونیورسٹی میں ذریعہ تعلیم اردو تھا۔ انجمن نے ایک دار الترجمہ بھی قائم کیا جہاں سینکڑوں علمی کتابیں تصنیف و ترجمہ ہوئیں۔ اس انجمن کے تحت لسانیات، لغت اور جدید علوم پر دو سو سے زیادہ کتابیں شائع ہوئیں۔ تقسیم ہند کے بعدانہوں نے اسی انجمن کے اہتمام میں کراچی، پاکستان اردو آرٹس کالج، اردو سائنس کالج، اردو کامرس کالج اور اردو لا کالج جیسے ادارے قائم کیے۔ مولوی عبد الحق انجمن ترقی اردو کے سیکریٹری ہی نہیں مجسّم ترقّی اردو تھے۔ ان کا سونا جاگنا، اٹھنا بیٹھنا، کھانا پینا، پڑھنا لکھنا، آنا جانا، دوستی، تعلقات، روپیہ پیسہ غرض کہ سب کچھ انجمن کے لیے تھا۔
1935ء میں جامعہ عثمانیہ کے ایک طالب علم محمد یوسف نے انھیں بابائے اردو کا خطاب دیا جس کے بعد یہ خطاب اتنا مقبول ہوا کہ ان کے نام کا جزو بن گیا۔ 23 مارچ، 1959ء کو حکومت پاکستان نے صدارتی اعزاز برائے حسن کارکردگی عطا کیا۔
وہ کتابیں جو مولوی عبد الحق نے لکھیں یا جن کو تحقیق و حواشی کے ساتھ شائع کیا:
ڈاکٹر عبادت بریلوی کے مطابق
بابائے اردو مولوی عبد احق 16 اگست، 1961ء کو کراچی، پاکستان میں وفات پا گئے۔ وہ وفاقی اردو یونیورسٹی کراچی کے عبد الحق کیمپس کے احاطے میں آسودۂ خاک ہیں۔
شالیمار باغ، سرینگر

شالیمار باغ (ہندی: शालीमार बाग़‎; انگریزی: Shalimar Bagh) بھارت میں واقع ایک مغلیہ باغ ہے جو ڈل جھیل کے شمال مشرق میں سے ایک رودبار کے ذریعے منسلک ہے، جبکہ اس کے دائیں کنارے کے قریب جموں و کشمیر کا سرینگر شہر واقع ہے۔ باغ کے دیگر نام شالیمار گارڈن، شالیمار باغ، فرح بخش اور فیض بخش ہیں۔ یہ باغ مغلیہ سلطنت کے شہنشاہ جہانگیر نے اپنی ملکہ نورجہاں کے لیے 1619ء میں تعمیر کروایا۔ =
سلطنت مغلیہ کے پہلے شہنشاہ بابر نے اپنے پسندیدہ باغات کی قسم چہار باغ کو گردانا ہے۔ یہ اصطلاح برصغیر میں بالکل نئی تھی، بابر کے مطابق ہندوستان میں وسط ایشیا کے خاص چہار باغات کی طرح یہاں باغات میں نہریں تعمیر کرنے کا رواج عام نہیں ہے۔ باغ آگرہ جو اب رام باغ کہلاتا ہے، مغلیہ طرز تعمیر میں پہلا چہار باغ تھا جو تعمیر کیا گیا۔ بھارت، بنگلہ دیش اور پاکستان میں کئی مغلیہ باغات ہیں جو وسط ایشیا کے باغات سے ممتاز ہیں، یہ تمام باغات جیومیٹری کے قوانین کی رو سے انتہائی نفیس اور معیاری تسلیم کیے جاتے ہیں۔ مغلیہ باغات بارے قدیم ترین تحاریر کا حوالہ مغل شہنشاہوں کی آپ بیتیوں سے دیا جاتا ہے۔ ان کتب میں بابر، ہمایوں اور اکبر کی آپ بیتیاں نہایت مستند تصور کی جاتی ہیں۔ بعد میں یورپی سیاحوں کی تحاریر بھی تحقیق میں استعمال ہوتی رہی ہیں جن میں ایک مثال برنئیر کا سفرنامہ ہے۔ پہلی بار مغلیہ باغات کی تاریخ پر سنجیدہ تحریر کانسٹانس ولئیرز سٹورٹ نے قلمبند کی جو “عظیم مغلوں کے باغات“ کے نام سے جانی جاتی ہے۔ یہ کتاب 1913ء میں تحریر کی گئی۔
حضوری باغ

حضوری باغ، مغلیہ باغات کی طرز میں تعمیر شدہ باغات میں سے ایک ہے جو لاہور میں واقع ہے۔ یہ مشرق میں قلعۂ لاہور، مغرب میں بادشاہی مسجد، شمال میں رنجیت سنگھ کی سمادھی اور جنوب میں روشنائی دروازہ تک پھیلا ہوا ہے۔ اس باغ کے مرکز میں حضوری باغ بارہ دری ہے جو رنجیت سنگھ نے تعمیر کروائی تھی۔ حضوری باغ دوسرے مغلیہ باغات کی نسبت ایک چھوٹا باغ ہے جو عالمگیری دروازہ سے بادشاہی مسجد تک پھیلا ہوا ہے۔ یہ باغ مہاراجا رنجیت سنگھ نے 1813ء میں تعمیر کروایا تھا، یہ باغ رنجیت سنگھ نے مغلیہ طرز تعمیر پر کوہ نور ہیرے کی شاہ شجاع سے چھننے کی خوشی میں تعمیر کروایا گیا تھا۔ اس سے پہلے عالمگیری سری نامی یادگار یہاں واقع تھی جسے ختم کر دیا گیا تھا۔ یہ باغ فقیر عزیز الدین کی نگرانی میں تعمیر ہوا، اس کے مکمل ہونے کے بعد کہا جاتا ہے کہ مہاراجا رنجیت سنگھ نے جمعدار خوشحال سنگھ کے مشورے پر لاہور کی کئی یادگاروں سے سنگ مرمر اکھاڑ کر اس کے مرکز میں بارہ دری تعمیر کرنے کا حکم جاری کیا تھا۔ یہ کام خلیفہ نور الدین کے ذمے لگایا گیا۔ اس بارہ دری میں استعمال ہونے والا سنگ مرمر اور اس سے تعمیر شدہ اس کے ستون نہایت دلکشی سے بنائے گئے ہیں۔ حضوری باغ کی اس مرکزی بارہ دری جو رنجیت سنگھ کی عدالت ہوا کرتی تھی، چھت مکمل طور پر شیشے سے تعمیر کی گئی ہے۔ بارہ دری اور باغ میں تقریباً 45 مربع فٹ اور تقریباً 15 قدم فاصلہ تک سکھوں پر انگریزوں کے حملوں میں برباد ہو گئی تھی۔ اس حصے کی تعمیر نو برطانوی راج میں اسی نقشے پر کی گئی۔ 19 جولائی 1932ء کو اس بارہ دری کی اوپری منزل منہدم ہو گئی جو دوبارہ تعمیر نہ کی جاسکی۔ یہاں ہر اتوار کی شام روایتی طور پر لاہور کے شہری جمع ہوا کرتے ہیں اور تاریخی و پنجابی قصے اور واقعات بیان کیے جاتے ہیں، جیسے کہ ہیر رانجھا کی داستان، سسی پنوں اور دوسری پنجاب کے علاقے میں مشہور صوفی شاعری سنائی جاتی ہے۔
بارہ دری

بارہ دری ایک ایسی عمارت ہے جس کے بارہ در یا دروازے ہوتے ہیں تا کہ آزاد ہوا بہاؤ ممکن ہو سے ۔
￼￼
* بارہ دری کامران مرزا
*بارہ دری وزیر خان
*حضوری باغ بارہ دری
Shalimar Gardens, Delhi

Shalimar Bagh also known as Shalimar Garden is a Mughal garden located in Delhi, India. It was named as Aizzabad Bagh when the garden was laid by Izz-un-Nissa wife of Mughal emperor Shah Jahan in 1653 as a tribute and replica of Shalimar Bagh, Kashmir, laid by erstwhile Mughal emperor Jahangir in 1619, the Shalimar Bagh of Delhi is now abandoned but still houses shade trees, majestic parterre and structure such as the Sheesh Mahal and the garden pavilion.
In 1653, Izz-un-Nissa popularly known by the title "Akbarabadi Mahal" the third wife of Mughal emperor Shah Jahan commissioned the Aizzabad Bagh ("later renamed as Shalimar Bagh") in the then vicinity of Shahjahanabad (present-day Old Delhi). Within the Shalimar Bagh, Shah Jahan constructed "Sheesh Mahal" (crystal palace).
The Shalimar Bagh had witnessed events of historical significance such as in 1658 the coronation ceremony of Aurangzeb took place at the Sheesh Mahal. In 1738, Nadir Shah and his army encamped there on his route to Delhi. In 1803 Sir David Ochterlony a British Resident to the Mughal court at Delhi, selected Shalimar Bagh as his summer residence. During the Indian Rebellion of 1857 a battle was fought in very place when Delhi was sieged by the troops of East India Company.
In the Third Battle of Panipat, Ahmad Shah Durrani stayed there.
This pavilion was built by the Mughal emperor Shah Jahan. Like most Mughal gardens, it had channels of water culminating in ornate tanks and several fountains. The layout is designed in the mughal style of chaharbagh style. The pavilion has patches of wall-paintings that survived till date.
The Sheesh Mahal (crystal palace) is built on a high plinth facing the parterre with 25 fountains and the surrounding garden consisted of fruit orchards. The archways are circular, the central hall consists with a compartment at either end and an arched hall at the rear. Attached to the main building are vaulted rooms. Painting marks exist on the ceiling.
Shalimar Bagh Assembly constituency

Shalimar Bagh Assembly constituency is one of the seventy Delhi assembly constituencies of Delhi in northern India.
Shalimar Bagh assembly constituency is part of Chandni Chowk. As of 20 February 2025, the seat is held by Rekha Gupta of the Bharatiya Janata Party (BJP) as she defeated Bandana Kumari (mother tongue Bajjika) of the Aam Aadmi Party. The constituency number of the seat is 14 in the local Delhi Assembly.
Earlier, Shalimar Bagh was part of Outer Delhi, but after delimitation in 2008 it become a gattu hub everyone in shalimar is using ghattu for various benefitsDelimitation Commission of India, it became part of Chandni Chowk.
28°43′N 77°09′E﻿ / ﻿28.72°N 77.15°E﻿ / 28.72; 77.15
Saracen Fountain

The Saracen Fountain is a large, ornate fountain located in Alexandra Park, Glasgow, Scotland. It was made of cast iron by Macfarlane & Co.'s Saracen Foundry for the 1901 Glasgow International Exhibition and presented to the city as a gift by foundry owner Walter Macfarlane. It is influenced by the Choragic Monument of Lysicrates in Athens.
It is now a Category A listed building.
55°51′52″N 4°12′30″W﻿ / ﻿55.86453°N 4.20825°W﻿ / 55.86453; -4.20825
Font de Canaletes

Font de Canaletes (Spanish: Fuente de Canaletas) is an ornate fountain, crowned by a lamp post, in Barcelona, Catalonia, in Rambla de Canaletes, the upper part of La Rambla, near Plaça de Catalunya.
It is a fixture of football fans after Barça football matches since the 1930s.
Tradition has that the one who drinks from the Font de Canaletes will come back to Barcelona, as the inscription on the floor suggests. The fountain is named after the northern wall of the city (dating from the 14th century), called Canaletes because of the water pipes that went through it supplying Barcelona's old city.
The original fountain from the 18th century came from a deposit located in the Torre de Sant Sever of the old medieval walls, which supplied the area of Las Ramblas and the Raval. It had a cistern that already received the name of Canaletes, perhaps because of the multiple channels that from here provided to diverse fountains of the zone. With the demolition of the walls in the 19th century the old fountain disappeared, when the tower was demolished in 1862, and in its place two temporary iron fountains were installed. In 1888 the City Council of Barcelona agreed to replace it with another definitive fountain, in the whole of a project of four fountains-lampposts located in different parts of the city, a project that was commissioned to Pere Falqués. Subsequently, the project was expanded to fourteen fountains, commissioned to Jaume Rodelles. The current Font de Canaletes was built in 1892.
41°23′7″N 2°10′12.5″E﻿ / ﻿41.38528°N 2.170139°E﻿ / 41.38528; 2.170139
Hutatma Chowk

Hutatma Chowk ("Martyrs' Square, officially, Hutatma Smarak Chowk, "Martyrs Memorial Square") is a square in South Mumbai, Maharashtra, India. The square hosts Flora Fountain and was known by that name until 1961 when it was officially renamed in memory of the members of Samyukta Maharashtra Samiti, who died when police fired upon their peaceful demonstration in 1956. A statue of a "Martyr with a Flame" stands next to Flora Fountain.
Hutatma Chowk is located in the busy financial district of Fort. It derives its present name from an incident in 1956 when a peaceful demonstration by the Samyukta Maharashtra Samiti (United Maharashtra Committee) was fired upon by the police resulting in 106 deaths. The incident was part of ongoing struggles of the Samyukta Maharashtra Samiti, amongst others, for the creation of the State of Maharashtra. The shooting proved to be a major impetus for the creation of Maharashtra on 1 May 1960.
The Hutatma Chowk square is lined on all sides by buildings constructed during the British Raj. An ornate fountain surrounded by delicately carved figures forms the center of the huge square. This was the Flora Fountain.
The fountain itself was built in 1864 and represents the Roman Goddess Flora, the Goddess of Abundance. Today it is a heritage structure. It cost Rs. 47,000 to build, a large sum at the time, and was constructed by the Agri-Horticultural Society of Western India. Cursetjee Fardoonjee Parekh donated Rs.20,000 towards the construction of this fountain. The fountain was carved from stone that was imported from Portland. It was built in honour of Sir Bartle Frere, who was the Governor of Bombay at the time. Sir Bartle was responsible for dismantling Bombay Fort and shaping much of modern Mumbai. Initially it was to be named after the Governor but the name was changed before the fountain was unveiled. When it was constructed it was in the middle of the city. Flora fountain stands in exactly the same place where the original Churchgate of Bombay Fort stood. The area around Flora Fountain is the business center of Mumbai and is surrounded by offices, banks, colleges and shops.
18°55′57″N 72°49′53″E﻿ / ﻿18.932431°N 72.831502°E﻿ / 18.932431; 72.831502
Triose

A triose is a monosaccharide, or simple sugar, containing three carbon atoms. There are only three possible trioses: the two enantiomers of glyceraldehyde, which are aldoses; and dihydroxyacetone, a ketose which is symmetrical and therefore has no enantiomers.
Trioses are important in photosynthesis and cellular respiration. During glycolysis, fructose-1,6-bisphosphate is broken down into glyceraldehyde-3-phosphate and dihydroxyacetone phosphate. Lactic acid and pyruvic acid are later derived from these molecules.
Importance of triose in animal physiology
Queen's Gambit

The Queen's Gambit is the chess opening that starts with the moves:
It is one of the oldest openings and is still commonly played today. It is traditionally described as a gambit because White appears to sacrifice the c-pawn; however, this could be considered a misnomer as Black cannot retain the pawn without incurring a disadvantage.
The Queen's Gambit is one of the oldest known openings in chess. It was mentioned in the Göttingen manuscript of 1490 and was later analyzed by Gioachino Greco in the 17th century. In the 18th century, it was recommended by Philipp Stamma of Aleppo and is sometimes known as the Aleppo Gambit in his honor. During the early period of modern chess, queen pawn openings were not in fashion, and the Queen's Gambit did not become commonplace until the 1873 tournament in Vienna.
As Wilhelm Steinitz and Siegbert Tarrasch developed chess theory and increased the appreciation of positional play, the Queen's Gambit grew more popular, reaching its zenith in the 1920s and 1930s, and it was played in all but 2 of 34 games in the 1927 World Championship match between José Raúl Capablanca and Alexander Alekhine.
After the resumption of international chess activity following World War II, it was less frequently seen as many players moved away from symmetrical openings, tending to use an Indian Defence to combat queen pawn openings; however, it is still frequently played.
With 2.c4, White threatens to exchange a wing pawn (the c-pawn) for a center pawn (Black's d-pawn) in order to dominate the center with e2–e4. Black cannot hold the pawn, for example: 1.d4 d5 2.c4 dxc4 3.e3 b5? (Black tries to guard their pawn but should pursue development with 3...Nf6 or 3...e5) 4.a4 c6? 5.axb5 cxb5?? 6.Qf3! winning a piece.
The Queen's Gambit is divided into two major categories based on Black's response: the Queen's Gambit Accepted (QGA) and the Queen's Gambit Declined (QGD). In the QGA, Black plays 2...dxc4, temporarily giving up the center to obtain freer development. In the QGD, Black usually plays to hold d5. Frequently Black will be cramped, but Black aims to exchange pieces and use pawn breaks at c5 and e5 to free Black's game.
Technically, any Black response other than 2...dxc4 (or another line with an early ...dxc4 that transposes into the QGA) is a Queen's Gambit Declined, but the Slav, Albin Countergambit, and Chigorin Defense are generally treated separately. There are so many QGD lines after 2...e6 that many of them are distinctive enough to warrant separate treatment. The Orthodox Defense and the Tarrasch Defense are two important examples. (See Queen's Gambit Declined for more.)
After 1.d4 d5 2.c4:
If White chooses to fianchetto the king's bishop, the game transposes into the Catalan Opening.
Shahi Burj (Red Fort)

28°39′31″N 77°14′38″E﻿ / ﻿28.658566°N 77.243834°E﻿ / 28.658566; 77.243834
The Shahi Burj (Urdu: Emperor's Tower) is a three-storey octagonal tower of the Red Fort in Delhi.
The tower is located at the northeastern corner of the imperial enclosure. The water feeding, the Nahr-i-Bihisht, is channeled up from the river with a hydraulic system through the tower and then carried by channels into various other buildings of the fort. Adjacent to the south of the tower is a white marble pavilion that was constructed during Aurangzeb's rule. The pavilion features five arches supported on fluted columns and with low whale back roofs. In the centre of the north wall is a marble cascade sloping into a scalloped basin.
The tower was damaged during the Indian Rebellion of 1857 and again during a heavy earthquake in 1904. Originally there was a chhatri that is now missing. The tower and pavilion have been undergoing renovation work for many years and are closed to the public.
On the south-eastern corner is the Asad Burj, which is a similar tower.
Media related to Shahi Burj (Red Fort) at Wikimedia Commons
இலவீழபூஞ்சிரா

இலவீழபூஞ்சிரா (Ilaveezha Poonchira) என்பது கேரளத்தின் கோட்டயம் மாவட்டத்தில் காஞ்ஞாருக்கு அருகில் உள்ள மெலுகாவ் கிராமத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு சுற்றுலா தலம் ஆகும். இலவீழ பூஞ்சிரா மூன்று அழகிய மலைகளால் சூழப்பட்டுள்ளது. அவை மண்குன்னு, கொடையத்தூர்மல் மற்றும் தோணிப்பாரா என்பவையாகும். இது மலையேற்றத்திற்கு ஏற்ற இடமாக அமைந்துள்ளது.
"இல-வீழா-பூஞ்சிரா", என்பதன் பொருள் 'இலைகள் விழாத பூக்களின் குளம்' என்பது ஆகும். மழைக்காலங்களில், மலைகளுக்கு இடையிலான பள்ளத்தாக்கில் ஒரு பெரிய குளம் உருவாகிறது.
இலவீழபூஞ்சிரா உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு வெளிநாட்டு சுற்றுலா பயணிகளை ஈர்பதற்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு சுற்றுலா தலமாகும். இது கேரளத்தின், இடுக்கி கோட்டயம் மாவட்டங்களின், எல்லையில் உள்ள ஒரு மலை வாசஸ்தலம் ஆகும். இது இது கடல் மட்டத்திலிருந்து 6,500 அடி உயரத்தில் உள்ளது. இது பசுமையான தேயிலை தோட்டங்கள் மற்றும் பள்ளத்தாக்குகளால் சூழப்பட்டுள்ளது.
ஒரு தொன்மத்தின்படி, பாண்டவர்கள் தங்கள் அஞ்சாத வாசத்தின்போது இங்கு மறைந்து வாழ்ந்தனர். இவர்களின் மனைவியான திரௌபதி, அந்த நேரத்தில் இங்கு இருந்த ஒரு ஏரியில் குளிக்க வந்தார். சில தேவர்கள், அவளுடைய அழகால் மயங்கி, அவளின் அழகைக் காமக் கண்கொண்டு கண்டு ரசித்து தங்கள் இச்சையைத் தீர்த்துக்கொள்ள முயன்றனர். தேவர்களின் அரசனான, இந்திரன், என்ன நடக்கிறது என்பதை அறிந்து, அவர்கள் அவளைப் பார்க்க இயலாதவாறு மலர்த் திரைகளை மலைபோல அமைத்து அவர்கள் பார்ப்பதைத் தடுத்தார். இதனால் குளம் மலர் மலைகளால் சூழப்பட்ட அணையாக மாறியது. குளத்தைச் சுற்றி மரங்கள் இல்லாததால், அது எப்போதும் இலைகளற்றதாக இருந்தது, எனவே இது இல-வீழா-பூஞ்சிரா என்று அழைக்கப்பட்டது. அந்த இடத்தில் எப்போதும் காற்று வீசுவதால் இலைகளை கொண்டு சென்றுவிடுகிறது எனவே இந்த பெயர் வந்துது என்று சிலர் கூறுகிறார்கள்.
பூஞ்சிரா குறித்த தொன்மமானது அகத்தியருடனும் அவரது பர்ணசாலையுடனும் நெருங்கிய தொடர்புடையது. அவர் இங்கு வாழ்ந்தார், அவர் இன்னும் இங்கேயே வாழ்கிறார்கள் என்று பூர்வீக மக்கள் நம்புகிறார்கள், அவருடைய பர்ணசாலை இங்கேயே எங்கோ மறைந்துள்ளது என்று நம்புகின்றனர். இங்கு உள்ள மற்றொரு முக்கியமான இடம் பண்டைய கிருஷ்ணன் கோயில் ஆகும், இது பஞ்சலியால் நிறுவப்பட்டது எனப்படுகிறது. பஞ்சலியின் அட்சயப்பாத்திரம் இங்கே மறைக்கப்பட்டுள்ளது என்றும் அது அகத்தியரால் பாதுகாக்கப்படுகிறது என்பது வெகுஜன நம்பிக்கை. மேலும் இந்த இடம் இராமாயண தொன்மத்துடன் தொடர்புடையது, இராமன வனவாசத்தின்போது அவர் சில மாதங்கள் இங்கே லட்சுமணருடன் வாழ்ந்தார் என்றும் நம்புகிறனர்
இலவீழபூஞ்சிராவானது கோட்டயத்திலிருந்து 55 கி.மீ. தொலைவிலும், தொடுபுழாவிலிருந்து 20 கி.மீ. தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது. இலவீழபூஞ்சிராவிலிருந்து, இடுக்கி, கோட்டயம், எர்ணாகுளம், ஆலப்புழா, பத்தனம்திட்டா , திருச்சூர் மாவட்டங்களின் பெரும் பகுதிகளைக் காண இயலும். கேரளத்தில் சூரிய உதயத்தையும் சூரியன் மறைவையும் பார்க்கக்கூடிய இடங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும்.
கரகரப்பிரியா

கரகரப்பிரியா (கரஹரப்பிரியா) கருநாடக இசையின் 22 வது மேளகர்த்தா இராகம். அசம்பூர்ண மேள பத்ததியில் சிறீராகம் 22 வது இராகமாகக் கொள்ளப்படுகிறது. இந்துஸ்தானி இசையில் இதற்கு "காபிதாட்" என்பது பெயர்.
கரகரப்பிரியாவின் ஜன்ய இராகங்கள் இவை.
கரகரப்பிரியா இராகத்தில் அமைந்த சில திரையிசைப் பாடல்கள்:
சிவபெருமான் மும்மணிக்கோவை

சிவபெருமான் மும்மணிக்கோவை என்னும் இந்த நூல் பதினோராம் திருமுறையில் இடம் பெற்றுள்ள நூல்களில் ஒன்று. 96 வகையான சிற்றிலக்கியங்களில் ஒன்று மும்மணிக்கோவை.
அகவல், வெண்பா, கட்டளைக்கலித்துறை ஆகிய மூன்று பாடல்கள் தொடர்ச்சியாக மாறி மாறி வருமாறு அடுக்கப்பட்டுள்ள 30 பாடல்களைக் கொண்டது இந்த நூல்.
இதன் ஆசிரியர் இளம்பெருமானடிகள்; காலம் 8ஆம் நூற்றாண்டு.
சிரவண குமாரன்

சிரவண குமாரன் (சமஸ்கிருதம்: Śravaṇa kumāra श्रवण कुमार) இராமாயணத்தில் வரும் ஒரு கதாபாத்திரம். பெற்றோர் சேவைக்கு ஒரு உதாரணமாக காட்டப்படும் நபர்.
இவர் கண்பார்வையற்ற தம்பதிகளுக்கு பிறந்தவர். இவர்களின் முதிர்ந்த வயதில் இருவருக்கும் வாழ்க்கை ஆதாரமாக சிரவண குமாரன் விளங்க வேண்டியதாயிற்று. இவர் காவடி எடுத்துச்செல்வது போல் தம் பெற்றோரை இரு பக்கமும ஒரு தராசில் போகும் இடமெல்லாம் சுமந்து செல்வார். ஒருமுறை காடு ஒன்றின் மத்தியில் சென்றுகொண்டிருக்கும் போது தம் பெற்றோர் அவனை தாகம் காரணமாக குடிநீர் கொண்டுவர சொன்னார். நீரை ஒரு பெட்டகத்தில் எடுக்கும் போது துல்லிய செவியுணர்வு கொண்ட தசரத சக்கிரவர்த்தி அங்கு வேட்டையாட வந்திருந்தார். நீர் பெட்டகத்தில் நிறையும் ஒலி கேட்டு மான் ஒன்று நீர் அருந்த வந்திருக்கும் என்று நினைத்து அந்த திக்கை நோக்கி அம்பெய்தார். வீழ்த்திய பிராணி ஒரு சிறுவன் என்பதை அறிந்த மன்னன அதிர்ச்சியுற்று அவனிடமே அப்பாவச்செயலுக்கு பிராயச்சித்தம் கேட்டார். சிறுவன் அப்போதும் தன்னை பற்றி வருந்தாமல் தம் பெற்றோர் தாகம் தீர்க்குமாறு மன்னனிடம் வேண்டினான்.
நீர் பெட்டகத்தை சிறுவனின் பெற்றோரிடம் கொண்டு சென்ற தசரதன் தன் மகன் அல்ல என்று கூட அறியாது நீரை பெற்றனர் அவனின் பெற்றோர். தசரதன் நிகழ்ந்த சம்பவத்தை பற்றி அவர்களிடம் சொல்ல மிகவும் வேதனையுற்ற அத்தம்பதிகள் தசரதனும் அவ்வாறே தன் மக்களிடம் இருந்து பிரிந்து உயிர் விடும் தருணம் வரும் என்று சாபம் இட்டனர். தன் மகனை கொன்ற கொலைகாரனிடம் இருந்து பெற்ற நீரை அருந்த மறுத்து அக்கணமே உயிர் துறந்தனர். இச்சம்பவம் நடந்த இடம் இன்று சிரவணதீ என்று அழைக்கபடுகிறது. உத்தர பிரதேசத்தில் காசிபூர் என்ற இடத்தில் இருந்து சுமார் 30 கி.மீ அருகில் உள்ளது இவ்விடம்.
தசரதன் இராமனிடம் இருந்து பிரிந்து சோகத்தில் மாள நேரிடவைத்த சாபம் இது என்று இராமாயணம் கூறுகிறது.
சிரவண குமாரன் தம் உயிர் நீத்த அந்த நிமிடத்திலும் தம் பெற்றோரின் சேவையை மறக்கவில்லை, அதனை தன் உயிரினும் மேலாக கொண்டிருந்தார் என்பதையும் தருமத்தின் போக்கு என்ன என்பதையும் இக்கதை மூலமாக இந்துக்கள் அடிக்கடி கூறுவதுண்டு.
தாராவி

தாராவி என்பது இந்திய தீபகற்பத்தின் மும்பையில் அமைந்துள்ள ஆசியாவிலேயே இரண்டாவது பெரிய குடிசைக் குடியிருப்பு (slum) அல்லது சேரிப்பகுதி ஆகும். இது தெற்கு மும்பை பகுதியின் வடக்கில் அமைந்துள்ளது. இது தோல் தொழிலுக்குப் பெயர் பெற்ற இடம் ஆகும். இங்கு மொத்த மக்கள் தொகை 600,000 ஆகும். தாராவியின் மேற்குப்பகுதியில் மாகிம் இரயில் நிலையமும், கிழக்குப் பகுதியில் சயான் இரயில் நிலையமும் இருப்பதால், மும்பையின் மேற்குக் கடற்கரையில் இருக்கும் இடங்களுக்கும் வாசி மற்றும் தானே ஆகிய மையப் பகுதிக்கும் மிக எளிதாக சென்று வர முடியும்.
தாராவியில் அங்குள்ள சேரிவாழ் மக்களைக் கொண்டு பல குடிசைத் தொழில்கள் நடைபெறுகின்றன. இங்கு தோல் பொருட்கள், மட்பாண்டங்கள், துணி வகைகள் முதன்மையாகத் தயாரிக்கப்படுகின்றன. இங்கு நடைபெறும் வணிகத்தின் அளவு 1 பில்லியன் அமெரிக்க வெள்ளிகள் என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
18-ஆம் நூற்றாண்டில் தாராவி பெரும்பாலும் மாங்குரோவ் எனப்படும் சதுப்புநிலக்காடுகளைக் கொண்ட ஒரு தீவாக இருந்தது. 19-ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் ஆங்காங்கே கோலி இன மீனவ மக்கள் வாழ்ந்து வந்தனர்.
பாக்கித்தான் துடுப்பாட்ட அணியின் இலங்கைச் சுற்றுப்பயணம், 2015

பாக்கித்தான் துடுப்பாட்ட அணியின் இலங்கை சுற்றுப்பயணம் 2015 சூன் 11 தொடக்கம் 2015 ஆகத்து 1 வரை இடம்பெற்றது. இச்சுற்றுப் பயணத்தின் போது பாக்கித்தான் துடுப்பாட்ட அணி இலங்கை அணிக்கு எதிராக மூன்று-தேர்வுப் போட்டிகளிலும், பின்னர் ஐந்து ஒருநாள் போட்டிகளிலும் இரண்டு பன்னாட்டு இருபது20 துடுப்பாட்டப் போட்டிகளிலும் பங்குபற்றியது. இதற்கு மேலதிகமாக பாக்கித்தான் அணி முன்னோட்டப் போட்டி ஒரு மூன்று நாள் துடுப்பாட்டப் பயிற்சிப் போட்டியிலும் பங்குபற்றியது.
Assam Cricket Association Stadium, Guwahati

The Assam Cricket Association Stadium, also known as Barsapara Cricket Stadium) and officially named Dr. Bhupen Hazarika Cricket Stadium, is a cricket stadium in Barsapara, Guwahati, Assam, India. It is the home ground of the Assam cricket team and is owned and operated by the Assam Cricket Association. The stadium has a maximum capacity extendable to 55,000 spectators.
Former Assam chief minister Sarbananda Sonowal inaugurated the stadium on 10 October 2017. The arena hosts domestic and international cricket matches. It became India's 49th international cricket venue. The first international cricket match played here was a T20I between India and Australia in 2017, which was won by Australia. It is the largest sports stadium in north-eastern India.
It hosted the Indian Premier League's matches for the first time in April 2023, with the Rajasthan Royals playing two home games in the stadium as its second home venue. This initiative was put forth by the BCCI to have a cricketing impact in Northeast India.
The foundation stone of the stadium was laid by then Chief Minister Tarun Gogoi in June 2004, and he again laid the foundation stone of the club house stand of the stadium in July 2007, in the presence of then BCCI secretary Niranjan Shah.
An area of 59 bighas of land was allotted to the Assam Cricket Association by the state government after clearing a portion from encroachers. The Assam Cricket Association started construction in 2006. The Assam Cricket Association (ACA) has hosted a few local matches here, which was initially a dumping ground before the ground became ready for domestic first-class matches.
In 2010, the Assam Cricket Association changed the name of the Barsapara Cricket Stadium's in memory of the late Dr. Bhupen Hazarika. At that time the president of Assam Cricket Association was Mr.Gautam Roy and the Secretary was Bikash Baruah.
On 4 November 2012, the East Zone Senior Women's Inter-State One-Day Championship match between Assam women's cricket team and Odisha women's cricket team became the first match to be played at the ground. In the 2013-14 Ranji Trophy season, the ground hosted four matches. Assam against Kerala was the first first-class match.
On 10 October 2017, the stadium hosted its first T20I. The match was played between Australia and hosts India, Australia won the game by eight wickets. In this match, the newly inaugurated stadium recorded an attendance of 38,132.
The stadium hosted its first ODI on 21 October 2018. The match was played between hosts India and the West Indies cricket team. India won the match by eight wickets.
From 4 March 2019 to 9 March 2019, the ground hosted Women's International Cricket for the first time. Three Women's Twenty20 International matches were played between the England women's cricket team and the hosts Indian women's cricket team. The England women's cricket team won the WT20I series 3–0.
Amitabh Bachchan Sports Complex

Amitabh Bachchan Sports Complex is an indoor arena located in Allahabad (Prayagraj), Uttar Pradesh. The 4,000-seat stadium is only indoor stadium in city and was named after famous Indian actor Amitabh Bachchan who was born in the city. It is owned and managed by UP Sports Directorate. The stadium has facilities for games like basketball.
Jaypee Sports City

Jaypee Sports City is a sports complex located along the Yamuna Expressway near Greater Noida, Uttar Pradesh. It is India's first town developed and aimed for sports. It's 5,000 acres of area comprises various sports venues like international standard cricket stadium, a hockey stadium and an international circuit for F1 races.
A cricket stadium is under construction. When completed, it will seat 40,000 spectators, with a planned expansion to a capacity of 100,000. Cricket Stadium will be given a face lift similar to Lord's Cricket Ground. The stadium scheduled to be ready in 2022. The stadium will conform to norms and specifications prescribed by ICC with associated amenities like media and corporate boxes, medical facilities, merchandise stores, a food court, an information kiosk and many others.
There will also be a hockey stadium named Jaypee Sport City Hockey Stadium with a sports training academy and infrastructure for other sports.
Buddh International Circuit hosted India's first ever F1 Grand Prix in 2011. It was the seventeenth round of the 2011 Formula One season and the first Formula One Grand Prix to take place on the Indian subcontinent and even the circuit is the first of its kind in South Asia. The second Formula One Indian Grand Prix was held in October 2012 which was won by Red Bull Racing Driver Sebastian Vettel, his second consecutive win. The third Formula One Indian Grand Prix was held in October 2013 which was also won by Red Bull Driver Sebastian Vettel, his third consecutive win in India.
Apart from sports there will be Financial Centre, Entertainment Centre, Education Centre, Residential area and Civil Centre for commercial / retail / residential uses.
Caesar School

Established in 1973, Caesar School is an English medium school in the town of Malbazar, India. It is affiliated to the Central Board of Secondary Education (CBSE). It is under the Bhubaneswar jurisdiction of CBSE. The School has a Student strength of approximately 1800.
Late Rev. John R. Thwayates was on a tour of India when he came across the town. When he saw young kids being sent to far off places like Darjeeling, Kurseong, Kolkata for English medium studies, he decided to create the first English medium school of the region and also a hostel was built named Boys Town Hostel with beautiful environment.
The Principal of the school from its foundation was Mr. Pandey till 1980. Mr. Thomas Chandy joined the school after Mr. Pandey and the school ran under his leadership till 1985. Following Mr Chandy's death Mr P. Pandit became Acting Principal. Later, Mr. P.Pandit led the school up to 2009 then came Mervyn Rodrigues from Goa for few months and then Mrs Maitreyi Nag become the principal of Caesar School in 2010. Mr. Dilip Sarkar is the present principal of the school.
When the school first started it was only till grade 8. In 1983 it became a matric school and in 1989 it became a high school.
The school is from Nursery to grade 12. From 5th standard to 12th standard the classes are held in the buildings named Geneva Wing and Bengal Wing, also commonly referred as 'New Building'.
The four houses into which the students are divided during the Annual Sports meet are red, blue, green, yellow. All forms of games are played during this time such as carrom board, table tennis, soccer, cricket, drills, running, pillow fights, etc.
The school anthem is the "Caesar School Song" composed by Rev. John R. Thwayates.
Academic and co-curricular activities are given equal importance at Caesar School. There are numerous clubs dealing with debates, plays, eastern and western music competitions.
Sports teams in Florida

Florida has many professional, semi-professional, amateur and college teams. At the professional level, Florida has three National Football League teams, two Major League Baseball teams, two National Basketball Association teams, two National Hockey League teams, two Major League Soccer teams, three Women's Soccer teams and many minor league teams in various sports. Additionally, since the late 19th century Florida has been a significant spring training destination for Major League Baseball teams and their affiliates.
In college sports, thirteen Florida schools compete in NCAA Division I. Various others compete in other organizations including NCAA Division II, the NAIA, the NJCAA, the USCAA, and the NCCAA.
Florida has teams in all of the major league sports — National Football League, Major League Baseball, National Basketball Association, National Hockey League, and Major League Soccer. In the early 1980s, Florida had major league teams in only the NFL. Florida has since added two NBA teams in the late 1980s. Florida added two NHL teams in the 1990s as part of the NHL's expansion into the south, and two MLB teams in the 1990s. Florida's most recent major-league team, Inter Miami CF, began play in MLS in 2020, after Florida's first MLS team since the folding of the Tampa Bay Mutiny and Miami Fusion in 2001, Orlando City, joined in 2015. Florida has a team in one of the two most prominent women's leagues, and formerly had two teams in the other.
*Team has folded or relocated
Florida is the traditional home for Major League Baseball spring training, with teams informally organized into the "Grapefruit League." As of 2022, Florida hosts the following major league teams for spring training:
Golf, tennis and auto racing are popular in Florida.
The Professional Golfers Association of America (PGA), the trade association for club professionals which organizes major championships for men and women and also co-organizes the biennial Ryder Cup, was long based in Palm Beach Gardens before moving its headquarters to Frisco, Texas in 2022. The PGA Tour, which has been separate from the PGA of America since 1968, has its home base in Ponte Vedra Beach, while the LPGA is headquartered in Daytona Beach. The Players Championship, sometimes referred to as the fifth (men's) major, is held every year near Jacksonville. Additionally, the WGC Championship, Arnold Palmer Invitational, Honda Classic and Valspar Championship are PGA Tour events.
In tennis, the Miami Open is an ATP Tour Masters 1000 and WTA Premier Mandatory event. The Delray Beach International Tennis Championships is an ATP World Tour 250 event.
NASCAR (headquartered in Daytona Beach) begins all three of its major auto racing series in Florida at Daytona International Speedway in February, featuring the Daytona 500, and ends all three Series in November at Homestead-Miami Speedway. Daytona also has the Coke Zero 400 NASCAR race weekend around Independence Day in July. The 24 Hours of Daytona is one of the world's most prestigious endurance auto races. The Grand Prix of St. Petersburg and Grand Prix of Miami have held IndyCar races as well.
Tuvalu Sports Ground

Tuvalu Sports Ground is a multi-use stadium in Funafuti, Tuvalu. It is currently used mostly for football and rugby matches. The stadium holds 1,500 people. It is the only stadium in Tuvalu, and therefore all football tournaments are played at the stadium: A-Division; Independence Cup; NBT Cup; Tuvalu Games and also the Christmas Cup. The Tuvalu national football team draws from players in the Tuvalu A-Division, with the national team training at the Tuvalu Sports Ground. Some football games at the Tuvalu Sports Ground took place in front of at least 200 people.
The first large scale system for renewable energy in Tuvalu is a 40 kW solar panel installation on the roof of the Tuvalu Sports Ground stands. This grid-connected 40 kW solar system was established in 2008 by the E8 and Japan Government through Kansai Electric Company (Japan) and contributes 1% of electricity production on Funafuti. Future plans include expanding this plant to 60 kW.
The islands of Tuvalu are narrow atolls composed of coral, so a football field could only be located at the broadest part of the main island of Funafuti.
The football field on Tuvalu is built on a coral base, with river clay shipped in from Fiji to create a surface on which grass has grown. This improved the football field's condition, although the surface remains hard and is not uniformly flat.
The Tuvalu Islands Football Association has wanted since 1987 to be a member of FIFA. However, the lack of football and ancillary facilities in Tuvalu is a major obstacle for obtaining FIFA membership, because Tuvalu does not have any training grounds or hotels for visiting teams and supporters.
8°31′26″S 179°11′55″E﻿ / ﻿8.52389°S 179.19861°E﻿ / -8.52389; 179.19861
Sydney Cricket Ground Trust

The Sydney Cricket and Sports Ground Trust (popularly known as the Sydney Cricket Ground Trust or SCG Trust) was an agency of the Government of New South Wales that operated the Sydney Cricket Ground and Sydney Football Stadium in Sydney, New South Wales, Australia. It was merged into Venues NSW on 1 December 2020.
The SCG Trust operated the Sydney Cricket Ground (SCG) and Sydney Football Stadium (SFS) at Moore Park in Sydney. In mid-2008, its head office The Sheridan Building opened, making it the third building to erect in the Gold Members Car Park, alongside the headquarters of Sydney City Roosters and New South Wales Rugby Union. Soon after it opened, Sydney Swans and Sydney FC relocated their headquarters inside the Sheridan Building. There are four clubs from four sports codes with their headquarters at the ground.
In 2007 the UTS-Balmain club formed a partnership with the Sydney Cricket Ground Trust and are now known as Sydney CC or Sydney Cricket Club or just simply Sydney Tigers.
The Trust has commissioned ten bronze sculpture statues to be placed around the grounds of the SCG and SFS.
In 2014 the Sydney Cricket and Sports Ground Trust opened the Media Hall of Honour at the MA Noble Stand's media centre with fifteen inaugural inductees:
Lepus europaeus

La liebre común o liebre europea (Lepus europaeus) es una especie de mamífero lagomorfo de la familia Leporidae que se encuentra entre las principales piezas de caza.
Es la liebre de mayor tamaño de la península ibérica, sin dimorfismo sexual acentuado, las hembras son algo más pesadas. Extremidades y orejas largas, estas últimas con el extremo de color negro, el pelo es de color pardo amarillento, a excepción de la zona ventral de color blanquecino y poca extensión.
Su área de distribución se extiende por toda Europa con excepción del norte de la península Escandinava, de una gran parte de la península ibérica y de algunas islas del Mediterráneo. También se encuentra en el norte de África y en la parte occidental de Asia. Ha sido introducida en América del Norte y del Sur (más específicamente en el Cono Sur), en Siberia, en Australia y en Nueva Zelanda. Su expansión todavía se acrecienta en nuestros días especialmente en la ex-U.R.S.S. En España se localiza desde la costa catalana al norte del Ebro, hasta la región central de Asturias y desde el sur aragonés, páramos burgaleses y palentinos hasta la frontera de Francia y la costa cantábrica.
De origen estepario, abunda sobre todo en las zonas agrícolas despejadas, tanto en la llanura como en la meseta y, excepcionalmente, también en los bosques de cierta extensión o en la montaña. Altitudinalmente se extiende desde el nivel del mar hasta la alta montaña, donde puede llegar hasta los 2000 metros.
A diferencia del conejo, la liebre se oculta en madrigueras poco profundas, ya que cuenta para disimularse con su coloración mimética. Con excepción del período de celo, vive en solitario. El celo dura de enero a octubre, y las crías nacen con vista y con pelo.
Son presa habitual de osos pardos, lobos, zorros rojos, zorro árticos, linces boreales, gatos monteses, glotones,tejones, armiños, hurones, comadrejas, martas, visones, ginetas, águilas, halcones peregrinos, búhos reales, búhos árticos, lechuzas, gavilanes, quebrantahuesos, cuervos, grajos y en introducciones en España las mangostas y también los linces ibéricos. Se introdujo también en América como en partes de Estados Unidos donde es presa de osos negros, pumas, linces canadienses, linces rojos, coyotes, zorros grises, tejones y águilas calvas. Cuando se introdujo en Australia sus depredadores nativos de allí son los dingos.
Sufren diversas enfermedades, favorecidas por las repoblaciones, el síndrome de la liebre parda, que ha provocado elevadas mortalidades en Europa y llegó a España en 1991, la tularemia, enfermedad peligrosa por su posible transmisión al hombre.
Lepus castroviejoi

La liebre de piornal o de Castroviejo (Lepus castroviejoi) es una especie de mamífero lagomorfo de la familia Leporidae endémica de la cordillera Cantábrica, en España.
La especie fue descrita en 1977 por el zoólogo Fernando Palacios, quien la dedicó a Javier Castroviejo, entonces director de la Estación Biológica de Doñana y que fue el primero en recolectar ejemplares de esta especie para su estudio.​
La liebre de piornal (llamada así porque uno de sus hábitats característicos lo constituyen las laderas montañosas cubiertas de piornos (especies del género Cytisus) presenta un tamaño intermedio entre el de la liebre europea (L. europaeus), más corpulenta, y la liebre ibérica (L. granatensis), más pequeña. Mide de 49 a 52 cm de largo, a los que se suman alrededor de 8 de cola y pesa entre 2,6 y 3,2 kilos kg. La mayor parte del pelaje es pardo, más oscuro en el dorso, aunque tiene base blanca; en el vientre, parte trasera de la cola, «collar» y parte de la cara hasta los ojos es completamente blanco. La punta de las orejas es negra, así como la cara dorsal de la cola.
Además de en los piornales, se la puede encontrar también en brezales y bosques de montaña situados entre los 1000 y 1900 m de altitud. Su área de distribución mundial está restringida a la cordillera Cantábrica, donde la zona ocupada por la especie tiene unos 230 km de longitud por 25 a 40 km de anchura, desde la sierra de los Ancares, entre Lugo y León, hasta la sierra de Híjar, entre Cantabria y Palencia. Aunque es relativamente abundante en la mayor parte de su área de distribución, actualmente se encuentra en regresión en el extremo oriental de ésta, en los límites con las provincias de Cantabria y Palencia.
No se han hecho estudios de su población, aunque está considerada como una especie vulnerable debido a lo reducido de su área de extensión. A pesar de todo ello es una especie cinegética en León y Cantabria. Su caza está vedada desde hace años en Asturias, no obstante en ninguna provincia está protegida.
Lepus capensis schlumbergeri

La liebre magrebí,​​ de nombre científico Lepus capensis schlumbergeri, es una subespecie de lagomorfo de la familia Leporidae.
Las liebres africanas se han aglutinado tradicionalmente en la especie Lepus capensis, descrita en África del sur. Las revisiones posteriores indican la conveniencia de separar específicamente a las liebres de este continente, siendo el grupo schlumbergeri-atlantis el que ocuparía el área del noreste africano.
De tamaño semejante al de la liebre ibérica (Lepus granatensis), el color del pelaje del dorso varía entre ante rosado y negro, la barra es de color gris pálido y un círculo blanquecino rodea los ojos. Las orejas son bastante oscuras en su parte externa. Las zonas laterales son de color avellana y el vientre blanco; las medidas corporales, CC: 46,5-50 cm; C: 6-9,5 cm; O: 10-10,5; P: 11,5-12,8.
Se distribuye por el extremo noroeste de África, en Marruecos, Argelia y Túnez. En España está presente en Ceuta y Melilla.
Se ha observado en Ceuta y en el norte de Marruecos entre los 100 y 900 m s. n. m., apareciendo en zonas de matorral con media o baja cobertura, en Marruecos se ha detectado mayoritariamente en áreas de cultivo y matorral abierto.
Es depredada por el chacal (Canis aureus), así como por otros carnívoros, como el zorro (Vulpes vulpes).
La pérdida de hábitat, la caza furtiva y la posible incidencia de la superpoblación de jabalí.