davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
స్వామి తురీయాతీతానంద

స్వామి తురియానంద, హరి మహారాజ్ గా ప్రసిద్ధి చెందారు, బెంగాల్ నుండి 19వ శతాబ్దపు హిందూ ఆధ్యాత్మికవేత్త అయిన రామకృష్ణ పరమహంస ప్రత్యక్ష శిష్యుడు. అతను 1899 నుండి 1902 వరకు పాశ్చాత్య ప్రేక్షకులకు వేదాంత సందేశాన్ని బోధించడానికి యునైటెడ్ స్టేట్స్ ఆఫ్ అమెరికాకు తన నాయకుడు, సోదరుడు శిష్యుడు స్వామి వివేకానంద పంపిన తొలి మిషనరీలలో ఒకడు. అతను యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లోని కాలిఫోర్నియాలో శాంతి ఆశ్రమాన్ని స్థాపించాడు.
తన గురువు మరణించిన తరువాత, హరి దాదాపు ఆరు నెలల పాటు అస్సాంలోని షిల్లాంగ్‌కు వెళ్ళాడు. తరువాత, అతను కలకత్తాకు తిరిగి వచ్చి "బారానగర్ మఠం" లో తన సోదర శిష్యులతో కలిసి ఉన్నాడు. 1887లో, అతను సన్యాసాన్ని తీసుకున్నాడు, లేదా పరిత్యాగ ప్రతిజ్ఞ చేశాడు, తురియానంద (తురియా - అతీంద్రియ, ఆనంద - ఆనందం) అనే పేరును స్వీకరించాడు. అతను ఆశ్రమాన్ని విడిచిపెట్టి హిమాలయాల వరకు కాలినడకన ప్రయాణించాడు. అక్కడ ధ్యాన జీవితాన్ని గడుపుతున్నప్పుడు, అతను రాజ్‌పూర్‌లో స్వామి వివేకానంద, అనేక ఇతర సోదర శిష్యులతో తిరిగి కలిశాడు. ఆ తర్వాత ఇద్దరూ కలిసి రిషికేష్‌కు వెళ్లారు. స్వామి వివేకానంద తన సోదర సన్యాసులను విడిచిపెట్టిన తరువాత, తురియానంద, బ్రహ్మానంద హిమాలయాల్లోకి ఉత్తరం వైపు ప్రయాణించారు. సంచరిస్తున్న ఈ రోజుల్లో విపరీతమైన శీతల వాతావరణంలో నిత్యావసరాలకు బతుకుతున్నాడు. అతను కేదార్‌నాథ్, బద్రీనాథ్ పవిత్ర పుణ్యక్షేత్రాలను సందర్శించాడు, శ్రీనగర్ (గర్హ్వాల్)లో కొంత కాలం ఉన్నాడు. తరువాత అతను బొంబాయి, మౌంట్‌లో స్వామి వివేకానందతో సమావేశమయ్యాడు. అబూ 1893లో అమెరికాకు బయలుదేరడానికి సిద్ధమవుతున్నప్పుడు. పంజాబ్‌లో తన ప్రయాణాల సమయంలో, "చికాగో మతాల పార్లమెంటు"లో స్వామి వివేకానంద విజయం గురించి విన్నాడు. వివేకానంద భారతదేశానికి రాకముందు స్వామి తురియానంద అలంబజార్‌లోని రామకృష్ణ మఠానికి తిరిగి వచ్చారు. "ఆలంబజార్ మఠం"లో స్వామి తురియానంద రామకృష్ణ క్రమంలో యువకులకు శిక్షణ ఇచ్చే పనిని చేపట్టాడు, కలకత్తాలోని వేదాంతలో తరగతులు తీసుకోవడం ప్రారంభించాడు.
Bibliography of Swami Vivekananda

Swami Vivekananda (1863–1902) was an Indian Hindu monk and a key figure in the introduction of Indian philosophies of Vedanta and Yoga to the western world. He was one of the most influential philosophers and social reformers in his contemporary India and the most successful and influential missionaries of Vedanta to the Western world. Indian Nobel laureate poet Rabindranath Tagore's suggested to study the works of Vivekananda to understand India. He also told, in Vivekananda there was nothing negative, but everything positive.
In last one century, hundreds of scholarly books have been written on Vivekananda, his works and his philosophy in different languages. Sister Nivedita, who was a disciple and a friend of Vivekananda, wrote two books The Master as I Saw Him and Notes of some wanderings with the Swami Vivekananda. The first one was published in 1910 and the second one was published in 1913. Sister Gargi's lifelong research work, a series of six volumes of books, Swami Vivekananda in the West: New Discoveries was first published in two volumes in 1957. In 1983–87, these series was republished in six volumes. Bengali scholar and critic Sankari Prasad Basu, who was a director of Swami Vivekananda Archives, Ramakrishna Mission Institute of Culture wrote several books on Vivekananda such as Vivekananda o Samakalin Bharatbarsha ((in Bengali) 7 volumes), Sahasya Vivekananda (in Bengali), Bandhu Vivekananda (in Bengali), etc.
Monks of Ramakrishna Math and Mission too have written several notable books on the life and works of Vivekananda. Swami Vivekananda and Modern India written by Swami Jagadiswarananda was first published in 1941. In this book, the author covered the biography of Vivekananda in brief. Swami Nikhilananda wrote Vivekananda: A Biography which was first published in 1943 from Advaita Ashrama. Yuganayak Vivekananda (in Bengali), written by Swami Gambhirananda was first published in 1966–1967.
Here is a list of selected books of Swami Vivekananda published after his death (1902)
Ramakrishna Mission Swami Vivekananda's Ancestral House and Cultural Centre

Ramakrishna Mission Swami Vivekananda's Ancestral House and Cultural Centre is a museum and cultural centre. It is located at 105 Vivekananda Road, Kolkata, India. In this house, Swami Vivekananda (then called Narendranath Datta) was born on 12 January 1863. The house remained Vivekananda's home throughout his childhood and early youth. The cultural centre was inaugurated by the President of India A. P. J. Abdul Kalam.
After the death of his father (Vishwanath Datta) in 1884, Narendranath's aunt, who was living with them in that house, claimed full possession of the property. She filed a lawsuit against Narendranath's mother (Bhuvaneswari Devi) and her family. Vivekananda won the case in the lower court, but the case was appealed to a higher court. The case continued for many years in higher courts. It concluded only a few days before Vivekananda's death in 1902. According to the final ruling in the case, Vivekananda was awarded full legal possession of his ancestral house.
Over time, the ancestral house of Vivekananda became dilapidated. In 1962, Ramakrishna Mission authorities decided to acquire the property and turn it into a museum. In May 1999, the Ramakrishna Mission acquired the land and the adjacent plot through the Government of West Bengal. A committee was set up for this project. The committee managed to amass a fund of ₹200 million (US$2.3 million) from Central Government, State Government, and public donations of which ₹99 million (US$1.2 million) were granted by the Central Government. In 2004, after renovation, the house was turned into a museum and cultural centre.
Currently, Vivekananda's ancestral home is spread over 22,000 square feet and houses a museum, a research centre, a memorial shrine, a library, an English centre, a computer training centre, and a charitable dispensary. Seminars and conventions are also regularly organised here. There is a Shiva Lingam located at the premises.
My Master (book)

My Master is an English book combined from two lectures delivered by Swami Vivekananda in New York and England, published in 1901.
In the lecture Vivekananda clearly told, if there was even a single word of truth, a single word of spirituality in his lectures he owed it to his Master — Ramakrishna, only the mistakes were his own.
Vivekananda went to the West for the second time in 1899. At this time his health was declining and ailments such as asthma, diabetes and chronic insomnia restricted his activities. During this visit, Vivekananda gave few remarkable lectures in America and England. In these lectures Vivekananda covered a wide range of subjects from Indian history, Hindu mythological characters to human mind. The book My Master was compiled from two lectures delivered by Vivekananda in New York and England in 1901.
In the lectures (therefore in the book) Vivekananda discussed Ramakrishna's biography. But, Vivekananda was well aware that his listeners were those Western people who had detailed idea on neither Ramakrishna nor India's religious and spiritual history and inheritance. That's why before entering the main topic of discussion, i.e. the life of Ramakrishna, he narrated the religious lives and religious ideals of India in details. He tried to show how the lives of Westerners and Indians were different, under which circumstances the reform movement began in Indian religions and Ramakrishna was born.
Next, Vivekananda started discussing the life of Ramakrishna from the beginning (i.e. birth of Ramakrishna in Kamarpukur in 1836). Though he presented every biographical detail in correct order, his main attempt was to draw a sketch of Ramakrishna's religious life and to show how Gadadhar Chattopadhyay (pre-monastic name of Ramakrishna) became Ramakrishna, a person venerated by thousands of Indians as an incarnation of God.
Vivekananda divided the life of Ramakrishna in two parts. He told, Ramakrishna spent the first part of his life in acquiring spiritual knowledge and the second part of his life, the remaining years, in distributing it for the welfare of the people.
Vivekananda discussed on different aspects of Ramakrishna's character. He told, in the presence of Ramakrishna, he discovered a man could be perfect, even in a human body. He told the lips of Ramakrishna never cursed or criticized anyone, nor his eyes saw any evil. The mind of Ramakrishna never thought of any evil, too. Vivekananda talked about the tremendous purity and renunciation Ramakrishna had and told that is the only secret of spirituality. It was Vivekananda's conclusion that Ramakrishna was the embodiment of spirituality.
The book first published in 1901 in New York by The Baker and Taylor Company. The book contained an appended extract from a writing by Protap Chunder Mozoomdar, published in Theistic Quarterly Review in October 1979.
Vivekananda was against coloring the life and activities of Ramakrishna. My Master is the only book where Vivekananda told something about his master Ramakrishna.
Salată (mâncare)

O salată este oricare dintr-o gamă largă de mâncăruri care includ legume fierte sau crude. Acestea mai pot include și ouă, murături, fructe (măsline), brânză, fructe de mare și carne. Se servește ca aperitiv sau ca garnitură.
Materiale media legate de Salată la Wikimedia Commons
Salată bulgărească

Salata bulgărească, denumită în Bulgaria și Macedonia salată Șopska (în bulgară, macedoneană și sârbă, Шопска салата; în bosniacă și croată, Šopska salata; în albaneză, Salat Shope), este o salată rece frecvent pregătită în Bulgaria și răspândită în toată Peninsula Balcanică, precum și în Europa Centrală. Este făcută din roșii, castraveți, ceapă (posibil și ceapă verde), ardei cruzi sau copți, brânză telemea și pătrunjel.
Legumele sunt de regulă tăiate cubulețe și sărate, apoi asezonate cu puțin ulei de floarea soarelui sau de măsline, ocazional completat cu oțet. Adăugarea oțetului contribuie însă cu un gust acru pe care îl conferă și roșiile. În restaurante, acest dressing este oferit separat, pentru ca clientul să și-l compună după gust. În cele din urmă, legumele sunt acoperite cu un strat gros de telemea rasă sau tăiată cubulețe. Această salată este adesea consumată ca aperitiv, cu rachiu.
Deși numele salatei vine de la al regiunii denumite Șopluk, în realitate ea a fost inventată în anii 1960, pentru a promova turismul. Este un produs al socialismului timpuriu în Bulgaria, singura din cinci sau șase rețete care s-a păstrat. La acea vreme, maeștrii culinari de la Balkanturist au inventat și salata dobrogeană, macedoneană, tracă și altele câteva cu nume similare, asociate diferitelor regiuni etnografice ale țării. Dintre toate, numai salata Șopska se mai prepară. Ea a fost aprobată drept simbol culinar național în anii 1970 și 1980. Din Bulgaria, ea s-a răspândit în practica culinară din țările vecine. Întrucât regiunea etnică și istorică Șopluk este împărțită între Bulgaria, Serbia și Macedonia, bucătarii din Macedonia și Serbia au început apoi să conteste originea bulgărească a salatei. Este răspândită în România sub denumirea de salată bulgărească. În 2014, aceasta s-a distins ca cel mai cunoscut fel de mâncare bulgărească din Europa, și cel mai popular dintr-o inițiativă a Parlamentului European denumită A Taste of Europe.
Salată de icre

Salata de icre, cunoscută și sub numele icre bătute, este un mod vechi de preparare a icrelor originare din pește de apă dulce, aplicat și în zilele noastre, în mod diferit, în multe țări europene.
Conservarea icrelor cu ulei este cunoscută deja din timpurile Imperiului bizantin. Modul de prepare s-a menținut în țările balcanice, în majoritate sub numele Tarama, ca de exemplu în Grecia sau Turcia. Pe vremuri s-au bătut numai icre de crap, în Țara Românească, Principatul Moldovei precum Banat (cel mai târziu din 1919 peste tot în țară) și cu icre de știucă sau de șalău ca variantă mai savuroasă.
În unele state din sud-estul Europei de astăzi, dar și în Germania, salata se prepară din ce în ce mai des din icre de cod, chiar și afumat, sau alt pește de mare. Rezultatele sunt foarte îndoielnice.
Se pare, că în ultimii ani, în România, varianta cu icre de heringi, adesea deja amestecată cu ceapă tocată găsește prieteni. Dar această rețetă nu are nimic de afacere cu cea originară, fiind foarte dezgustătoare.
Icrele proaspete se spală, se scurg de apă și se curăță de pielițe. Ele se sărează și sunt apoi puse într-o pânză rară și lăsate câteva ore la frigider înainte de a le pregăti (sau se cumpără în borcan). După ce s-au scurs, icrele se pun întru-un castron împreuna cu o linguriță zeama de lămâie, se bat bine cu furculița, mai bine cu o măturică, după care începe turnarea untdelemnului, picături ca la maioneză, ca să se lege. Pentru o consistență optimă se pune ceva miez de franzelă muiată și stoarsă. Substanța acră emulsionează rapid untdelemnul, evitând astfel separarea lui, albește pasta și o face mai spumoasă. Untdelemnul se toarnă câte puțin, bătând încontinuu. La sfârșit salata trebuie să aibă consistența unei maioneze bătute tare (cu mult ulei). N-are voie să curgă de pe lingură. Dacă ar deveni totuși prea solidă, se adaugă câte o linguriță cu apă rece sau apă minerală.
Salata de icre de crap se așază pe platou, se ornează cu măsline, cu ceapă tăiată fin și cu felii de lămâie cu marginea crestată.
La salata de icre de știucă, înainte de a începe bătutul, se despart din icre ceva mai puțin de un sfert din cantitatea lor și se lasă la o parte, amestecându-le la sfârșit cu cele bătute (fără franzelă). Nu se servește ceapă, aici garnitura se compune din măsline negre (cele mai bune sunt acele grecești de sorta Kalamata), lămâie și frunze de salată verde.
Ceapa nu se amestecă cu icrele înainte de servit. Dacă nu se adăugat ceapă, salata se poate păstra în borcan 1-2 săptămâni. Se pot prelucra și icre de păstrăv sau șalău.
În loc de lămâie se poate folosi o lingură rasă muștar sau câteva picături de oțet, pentru miezul de franzelă, griș, dar aceste compoziții nu sunt foarte gustoase.
Chiar în orașe mari sau în străinătate nu se găsesc icre proaspete. Atunci icrele de crap/știucă se înlocuiesc cu cele de păstrăv care se vând conservate în borcănele de sticlă de 50 sau 100 de grame. În acest caz se recomandă prepararea cu ajutorul unei mașini electrice.
Icrele bătute se pot și cumpăra în borcane, tuburi sau cutii conserve. O anumită precauție este necesară; a nu se cumpăra produse din cod, scrumbie sau cele cu adausuri artificiale.
Gustare

Gustarea este, în gastronomia unor culturi, primul preparat (cald sau rece), oferit înaintea felului principal la prânz sau cină, de obicei în cantitate redusă, în scopul deschiderii poftei de mâncare (apetitului), dând consumatorului posibilitatea de a aprecia și celelate preparate culinare incluse într-un meniu obișnuit. În unele țări se obișnuiește ca acest preparat să fie servit la mesele festive sau de sărbători, în schimb ce în altele, precum Spania, Portugalia, Franța, este un fel de mâncare consumat zilnic, cu orice prilej și în oricare moment al săptămânii.
Gustarea este un preparat culinar realizat din produse alimentare industriale (diferite tipuri de brânzeturi sau mezeluri), în asociere cu legume, ouă, produse din carne și pește, ciuperci, patiserie și ornate cu elemente de decor comestibile (salată verde, pătrunjel, mărar, morcov, lămâie, capere, ridiche, ardei). Gustările nu se vor combina rece și cald pe aceeași farfurie și vor fi preparate în bucăți (piese) mici (20-30 gr. la cele asortate).
Funcție de sortimentele de gustare servite, acestea vor fi prezentate astfel: pe platouri (gustările calde sau reci servite la mese de tip: bufet suedez, recepții, cocktailuri, etc.), pe farfurie (la serviciul individual), în cupe speciale (gustările din categoria cocktailurilor și a anumitor salate de crudități). Servirea icrelor negre se face prin prezentarea cutiei originale a produsului, pe un platou cu pat de gheață sau în cupe de cristal.
Gustări calde
Gustări reci
Gustările, atât cele reci cât și cele calde, pot fi însoțite de băuturi aperitive, precum vinul (de obicei vinuri din categoria spumantelor), berea, vermutul, bitterul, diferite rachiuri naturale sau industriale etc.
Cotlet schabowy

Kotlet schabowy este o varietate poloneză de cotlet similar cu șnițelul vienez , dar făcut din mușchi file din carne de porc (cu sau fără oase) sau din cotlet de porc.
Există de asemenea, o varietate poloneză de cotlet de piept de pui acoperit cu pesmet oarecum similar, sau cotlet din carne de curcan acoperit cu pesmet (kotlet z indyka) făcut la fel.
Istoria cotletului de porc polonez schabowy datează din secolul al XIX-lea.
O colecție de rețete diferite pentru cotlete de carne, cum ar fi schabowy este prezentată într-o carte de bucate din 1860 de Lucyna Ćwierczakiewiczowa intitulat 365 obiadów za Pięć Złotych (365 mese festive pentru cinci zloți), dar se pare că lipsește din carte de bucate din 1786 de Wojciech Wielądek numit Kucharz doskonały (Bucătarul perfect).
Ingredientele tipice includ: ouă, untură sau ulei, condimente, mușchiuleț de porc cu sau fără os, pesmet și făină.
Muschiulețul de porc se taie în felii de 1 țol și se bate până când acesta devine mai subțire și moale. Ouă și condimente sunt combinate pe o plăcuță separată și se bate ușor.
Carnea se înmoaie în făină, apoi în ou, și apoi se acoperă cu pesmet. Uleiul este încălzit într-o tigaie până când începe să sfârâie și carnea este introdusă în ulei, apoi se întoarce de câteva ori. Se servește fierbinte. Kotlet schabowy poate fi servit cu piure de cartofi, ciuperci prăjite, legume fierte (varza călită), cu salate sau cu salată de varză.
Fasole chinezească

Fasolea chinezească (Vigna unguiculata subsp. sesquipedalis) este o legumă cultivată pentru tecile ei comestibile care conțin semințe imature, întocmai ca și fasolea verde. Numele subspeciei, sesquipedalis, înseamnă 'un picior și jumătate' și se referă la lungimea tecilor, care sunt impresionant de lungi.
Este preponderent cultivată in Asia, mai ales în China.
Fasolea chinezească se cultivă în principal pentru tecile ei care sunt între 35 și 75 cm lumgime. Deși numită „fasole” în mai multe limbi, fasolea chinezească nu face parte din același gen ca fasolea. Fasolea chinezească este o plantă anuală, urcătoare.
Tecile încep să se formeze la 2 luni după plantarea din sămânță. Apar în grupuri de câte două sau mai multe teci pe tulpină. Tecile se culeg când semințele sunt imature. Dacă se lasă să ajungă la maturitate, atunci semințele se închid la culoare, se întăresc și au aspectul unor boabe de fasole mai mici, care sunt comestibile. De fapt, soiurile de fasole chinezească se disting între ele după culoarea semințelor. Deși îi ia mai mult timp să ajungă la maturitate decât fasolea obișnuită, fasolea chinezească are un randament foarte ridicat, producând foarte multe teci pe o singură plantă în continuu pană la primul îngheț.
Fasolea chinezească este ușor de crescut în zonele cu veri fierbinți și umede, astfel fiind un cultivar recomandat acolo unde este prea cald pentru fasolea obișnuită.
Tecile pot fi consumate crude sau gătite, atâta timp cât sunt culese când semințele sunt imature. Fasolea chinezească se poate folosi la fel ca fasolea verde. Unele soiuri își păstrează culoarea la gătit, cum ar fi soiul roșu-violet, ceea ce adaugă culoare în felurile de mâncare. Se folosesc în salate, prăjite, în supe sau în tocănițe. Cel mai des sunt folosite în bucătăria chinezească în felurile de mâncare de tip stir-fry cu sos de soia.
Alexandru Mazăre

Alexandru Mazăre (n. 2 ianuarie 1972, București, România) este un fost politician român, fost membru al Parlamentului României. Este fratele lui Radu Mazăre, fostul primar al municipiului Constanța.
În perioada 1996-2004 a fost directorul general al Soti Cable Neptun SRL. La alegerile locale din iunie 2004 a fost ales consilier municipal în Constanța, însă a renunțat la mandat în noiembrie 2004, fiind ales deputat de Constanța pe listele Partidului Social Democrat. Acesta a ocupat ulterior funcția de senator în două legislaturi consecutive între 2008-2012 și 2012-2016,
El a fost trimis în judecată de DNA pe 1 aprilie 2016 într-un dosar alături de fratele său, fostul primar Radu Mazăre, pentru complicitate la luare de mită și fals în declarații. Acesta a fost acuzat că a tăinuit existența unui cont personal din Israel, în care fuseseră virați 80.000 euro un cadou pentru primar, ca firma lui Elan Schwartzenberg să câștige licitația organizată de RAEDPP Constanța pentru construirea de locuințe modulare în cadrul Campusului social Henri Coandă.
Pe 10 mai 2022 Alexandru Mazăre a fost condamnat definitiv la 3 ani de închisoare cu executare de Înalta Curte de Casație și Justiție. În aceeași zi acesta s-a predat la Arestul Poliției Capitalei.
Gărgărița mazării

Gărgărița mazării (Bruchus pisorum) este o specie de insecte dăunătoare din familia Crisomelide. De asemenea, gărgăriță este un nume generic folosit și pentru alte insecte coleoptere dăunătoare: gărgărița fructelor (Rhynchites bacchus), gărgărița porumbului (Tanymecus dilaticollis), gărgărița fasolei (Acanthoscelides obsoletus) etc.
Specia Bruchus pisorum este răspândită în toate continentele și prezentă în toată Europa și în America de Nord. Adultul are corpul oval alungit, de culoare neagră, acoperit cu pubescentă deasă, cenușiu-roșcat și de 4-5 mm lungime. Oul este oval, de culoare alb-gălbui, lung de 1.5 mm și lat de 0.6 mm. Larva neonată este oligopodă, de 1.5-1.6 mm lungime, cu picioare subțiri, capul este castaniu, iar corpul de culoare galben-roșcat. Larva de ultima vârstă este apoda, de 5-6 mm lungime, de culoare alb-gălbui. Pupa este de tip liberă, de culoare gălbui, de 4-5 mm lungime. Dezvoltă o generație pe an și iernează ca adult în magazii, în boabe infestate, crăpăturile pereților și dușumelelor. Specia este considerata monofogă, larvele rod în interiorul boabelor loje ovoidale consumând până la 40-50% din masa acestora. Adulții se hrănesc cu polenul florilor.
Taramasalata

Taramasalata or taramosalata (Greek: ταραμοσαλάτα; from taramás 'fish roe' < Turkish: tarama + Greek: saláta 'salad' < Italian: insalata) is a meze made from tarama, the salted and cured roe (colloquially referred to as caviar) of the cod, carp, or grey mullet (bottarga) mixed with olive oil, lemon juice, and a starchy base of bread or potatoes, or sometimes almonds. Variants may include garlic, spring onions, or peppers, or vinegar instead of lemon juice. While not traditionally Greek, smoked rather than cured cod's roe is more widely available in some places, and often used. Bottarga is usually much more expensive than cod's roe.
Traditionally the dish is made with a pestle and mortar, giving a slightly grainy texture, but commercial taramasalata is commonly blended to a very smooth paste.
Taramasalata is usually served as a meze, often with ouzo, as a spread on bread. The colour can vary from creamy beige to pink, depending on the type of roe and colourings used. Most taramasalata sold commercially is dyed pink, but high-quality taramasalata is always beige in colour.
In Greece, taramasalata is often served on Clean Monday (Καθαρά Δευτέρα, Kathará Deftéra), the first day of Great Lent, with onions and lemon.
Borrowed from Greek word ταραμάς (roe), itself a borrowing from Turkish tarama. Normally, tarama is the salted roe itself, but sometimes the prepared dish is also called tarama.
The spelling taramosalata reflects the Greek, but in English the a spelling is common.
A similar dip or spread, salată de icre ('roe salad' in Romanian) is also common in Romania and Bulgaria (known as хайвер, or haiver), and Israel (where it is known as ikra). It is made with pike or carp roe, but generally with sunflower or vegetable oil instead of olive oil, sometimes with a thickener like white bread. It is mass-produced and is widely available in grocery shops and supermarkets, as well as being made at home, in which case chopped onions are commonly added. It has a consistency and taste similar to mayonnaise, with the roe taking the place of the egg as protein. The traditional production method of salată de icre is standardized under the Romanian departmental standard N.I.D. 927-70 N 23 and registered as an EU Traditional Speciality Guaranteed under the name "Salată tradițională cu icre de carp". The roe of this product is for over 50% carp based.
A dip, fasole bătută or fasole făcăluită (mashed beans), prepared with mashed beans, sunflower oil, garlic and chopped onions, is sometimes called icre de fasole (beans roe).
Pindjur

Pindjur or pinjur or pinđur (Serbo-Croatian: pinđur / пинђур; Bulgarian: пинджур, romanized: pindzhur; Macedonian: пинџур, romanized: pindžur; Albanian: pinxhur), is a relish form and is commonly used as a summer spread. Pindjur is commonly prepared in Bosnia and Herzegovina, Croatia, Bulgaria, Serbia and North Macedonia.
The traditional ingredients include red bell peppers, tomatoes, garlic, vegetable oil, salt, and often eggplant. Pindjur is similar to ajvar, but the latter is smoother, usually has a stronger taste, and is rarely made with eggplant. In some regions the words are used interchangeably.
The creation of this traditional relish is a rather long process which involves baking some of the ingredients for hours, as well as roasting the peppers and peeling them.
Kumpir

Kumpir (also compire; Russian: Компир, romanized: kompir) is a baked potato with various fillings. It is a popular fast food in Turkey, and is popular throughout the Balkans.
The word kumpir comes from Turkish. It has various names throughout the Balkans - for instance, in Serbian: Кромпир; in Croatian: krumpir; and in Macedonian: kompir. It is suggested the name comes from the Bulgarian kompir, "potato".
It is made with potatoes that are wrapped with aluminum foil and baked in special ovens. The potatoes are cut straight from the middle and the insides are mixed with unsalted butter and puréed with kaşar cheese added.
The above describes the basic kumpir. However, all sorts of foods can be added to the potato: mayonnaise, ketchup, pickles, sweetcorn, sliced green and black olives, sausage slices, carrots, steamed peas, mushrooms and Russian salad. The cafés in Ortaköy, Istanbul, make kumpir that are especially popular with the tourists and offer even more ingredients.
Marrowfat peas

Marrowfat peas are green mature peas (Pisum sativum L. or Pisum sativum var. medullare) that have been allowed to dry out naturally in the field, rather than being harvested while still young like the normal garden pea. They are starchy, and are used to make mushy peas. Marrowfat peas with a good green colour are exported from the UK to Japan for the snack food market, while paler peas are used for canning. Those with thin skins and a soft texture are ideal for making mushy peas.
Canned marrowfat or "processed" peas are reconstituted from dried peas. These are soaked in cold water for 12 to 16 hours, sometimes with sodium bicarbonate added to aid softening. The peas are then blanched for 5 minutes and then canned in a brine containing sugar, salt and food colouring, before the cans are heat processed at 115 °C (239 °F).
The name 'marrowfat' is believed to have been coined around 1730 as a portmanteau of marrow and fat, although some claim the peas were named because people wanted plump (fat) peas of the Maro variety, a Japanese variety introduced to the UK in the early 20th century.
عبد الرؤف روفی

پروفیسر عبد الرؤف روفی پاکستانی نعت خوان ہیں۔ ان کی مشہور نعتیں میٹھا میٹھا ہے میرے اور شاہِ مدینہ ہیں۔
عبد الرؤف روفی فیصل آباد، پنجاب، پاکستان میں پیدا ہوئے۔ انھوں نے دیہی معاشیات میں ماہر الفنیات (ایم اے) کا امتحان پاس کیا۔ بعد ازاں انھوں نے زراعت کے مضمون میں علامۂِ فلسفہ (پی ایچ ڈی) کیا۔
ان کے نعتوں کے مجموعوں میں درج ذیل زیادہ مشہور ہوئے:
شیر خرما

شیرخرما یا شیرخورما (شيرخرما، حرف بہ حرف "دودھ مع کھجوریں" اردو میں یہ لفظ سنسکرت اور فارسی زبان کے لفظ کشیرا یا شیر مطلب 'دودھ' سے آیا ہے، جبکہ خرما خشک کھجوریں، جن کو اردو میں چھوہارے کہتے ہیں) ایک طرح کا میٹھا پکوان ہے، جو دودھ اور سویاں سے بنایا جاتا ہے۔ یہ پکوان عید الفطر اور عیدالاضحی کے موقع پر افغانستان، بھارت، پاکستان، بنگلہ دیش اور وسطی ایشیا کے مسلمان گھروں میں بنتاہے۔ یہ ایک روایتی ہے اسلامی تہواروں کا ناشتا اور تقریبات کے لیے ایک میٹھا پکوان ہے۔ یہ خشک کھجور (چھوہاروں) سے بنایا جاتا ہے۔
یہ خاص پکوان نماز عید کے بعد یا پہلے بطور ناشتا گھروں میں کھایا جاتا ہے اور تمام آنے والے مہمانوں کو بھی پیش کیا جاتا ہے۔ یہ جنوبی ایشیا اور وسط ایشیا میں بہت مقبول میٹھا پکوان ہے۔
شیرخرما میں استعمال کیے جانے والے اہم اجزاء یہ ہیں سویاں، دودھ، شکّر، کھجور۔ دیگر یہ اجزا بنیادی نہیں، مختلف علاقوں میں، ان میں سے کچھ کا استعمال کیا جاتا ہے الائچی، پستہ، بادام، زعفران، کشمش اور عرق گلاب۔
سویوں کو ابال کر اس میں تھوڑا گھی ملا کر رکھ دیا جاتا ہے، چوہارے، پستہ، بادام کی گریاں؛ ان سب کو باریک کاٹ لیا جاتا ہے، الائچی اور لونگ وغیرہ کے دانے نکال کر تھوڑے سے گھی میں ڈال کر سرخ کر لیے جاتے ہیں۔ اس کے بعد ابلتے ہوئے دودھ میں کٹا ہوئے سارے اجزا ملا کر، تھوڑی دیر تک پکایا جاتا ہے اور پھر اتار کر، اس میں ابلی ہوئی سویاں اور حسب ذائقہ شکر (چینی) ڈالی جاتی ہے، اب اسے اتنے دیر تک پکایا جاتا ہے کہ سویاں اور دودھ یک جان ہوجاتے ہیں۔ اپنی مرضی کے مطابق گاڑھا کر لیا جاتا ہے۔
سانچہ:India-food-stub
انوپم کھیر

انوپم کھیر ہندی فلموں کے ایک مشہور اداکار ہیں۔ وہ اداکارہ کرن کھیر کے شوہر ہیں۔ 2004 ء میں حکومت ہند کی طرف سے انھیں پدم شری سے نوازاگیا۔
انوپم کھیر کی پیدائش 7 مارچ 1955ء کو شملہ میں ہوئی۔ ان کے والد پشکر ناتھ ایک کشمیری پنڈت تھے، وہ پیشے سے کلرک تھے۔ شملہ میں ابتدائی تعلیم حاصل کرنے کے بعد قومی تھیٹر اسکول (این ایس ڈی ) سے گریجویشن مکمل کی 1985ء میں انوپم کھیر کی شادی کرن کھیر سے ہوئی۔
فلمی کیریئر کا آغاز انوپم کھیر نے 1982ء میں آگمن نامی فلم سے کیا، لیکن 1984ء میں آئی سارانش ان کی پہلی ہٹ فلم مانی جاتی ہے۔ انوپم کھیر کی اہم فلمیں یہ ہیں۔
َ
کھیر (شہر)

کھیر (شہر) (انگریزی: Khair) بھارت کا ایک رہائشی علاقہ جو اتر پردیش میں واقع ہے۔
کھیر (شہر) کی مجموعی آبادی 27,661 افراد پر مشتمل ہے اور 188 میٹر سطح دریا سے بلندی پر واقع ہے۔
کیلاش کھیر

کیلاش کھیر (پیدائش 7 جولائی 1973) ایک بھارتی پاپ - راک گلوکار ہے جن کی سٹائل ہندوستانی لوک موسیقی سے متاثر ہے۔
انٹرویو
اترا مہاترے کھیر

اترا مہاترے کھیر (29 دسمبر 1963) ایک بھارتی سابق ماڈل اور مقابلہ حسن کی مدمقابل ہے۔
اترا مہاترے کھیر کی شادی ادویت کھیر (سابقہ ماڈل اور اداکارہ اوشا کرن کے بیٹے) سے ہوئی، جس نے تنوی اعظمی کو اپنی بھابھی بنایا۔ ان کی دو بیٹیاں سیامی کھیر اور سونسکرتی کھیر ہیں۔
اترا مہاترے کھیرنے 1981ء میں نیوی کوئین بال جیتا تھا۔ 1982ء میں، انھیں فیمینا مس انڈیا ورلڈ کا تاج پہنایا گیا اور مس ورلڈ 1982ء کے مقابلے میں بھارت کی نمائندگی کی۔
اس کی شادی کے بعد، وہ اور اس کے شوہر ناسک چلے گئے جہاں وہ تندور، آنگن اور دی بامبے ٹاکیز کے نام سے 3 ریستوران کے مالک ہیں۔
میں نے گاندھی کو نہیں مارا

میں نے گاندھی کو نہیں مارا (انگریزی: Maine Gandhi Ko Nahin Mara) 2005ء کی ایک ہندوستانی بالی وڈ کی ڈراما فلم ہے، جس کی ہدایت کاری جہنو بروا نے کی ہے اور انوپم کھیر نے پروڈیوس کیا ہے۔ فلم میں انوپم کھیر اور ارمیلا ماتونڈکر ہیں۔
یہ فلم ہندی کے ایک ریٹائرڈ پروفیسر، اتم چودھری کے نیچے کی طرف بڑھنے کی کھوج کرتی ہے، جب وہ ڈیمنشیا (عتاہت) کا شکار ہو جاتا ہے۔ جب وہ کسی کو موہن داس گاندھی کی اخبار کی تصویر پر لاپروائی سے ایش ٹرے لگاتے دیکھتا ہے تو اس کی عمر بڑھ جاتی ہے۔ ایک رات اس کی بیٹی تریشا، جس کا کردار ارمیلا ماتونڈکر نے ادا کیا اور بیٹے کرن نے اپنے کمرے میں آگ لگائی۔ تریشا اسے ایک ڈاکٹر کے پاس لے جاتی ہے جو کہتا ہے کہ کچھ نہیں کیا جا سکتا۔
پھر اتم کا خیال ہے کہ اس نے غلطی سے ایک کھلونا بندوق سے کھیل کر گاندھی کو مار ڈالا جس میں اصلی گولیاں تھیں اور برلا ہاؤس میں چہل قدمی کے دوران گاندھی کو گولی مار دی۔ لہذا وہ تفصیلات کے لیے اتم کے بھائی سے ملنے جاتے ہیں۔ اتم کے بھائی کا کہنا ہے کہ جب وہ چھوٹے تھے تو غباروں میں سرخ رنگ سے بھر کر اور کسی کی تصویر پر رکھ کر ڈارٹس کھیلتے تھے۔
ایک دن کسی کو گاندھی کی تصویر ملی اور اتم نے ایک غبارہ پھوڑا جبکہ ان کے والد نے دیکھا کہ کس کا خیال ہے کہ اس نے گاندھی کو مارا، اتم نے جواب دیا "میں گاندھی کو نہیں مارا" جب کہ اس کے والد نے اسے مارا۔ بعد میں وہ سدھارتھ نامی ایک اور ڈاکٹر کے پاس جاتے ہیں، جو اتم کی مدد کرتا ہے جب اسے لگتا ہے کہ اس کا گھر جیل ہے اور لوگوں نے اس کے کھانے میں زہر ملا دیا کیونکہ اس نے گاندھی کو مار ڈالا۔ سدھارتھ کھانا کھاتا ہے، اس لیے اتم جانتا ہے کہ کھانا زہریلا نہیں ہے۔ بعد میں، عدالت میں، بندوق کے ماہر کا کہنا ہے کہ کھلونا بندوق (جس کے بارے میں اتم کا خیال ہے کہ اس نے گاندھی کو مارا) کسی کو نہیں مار سکتی۔
گاجر کیک

گاجر کیک کی تیاری میں گاجر کو آٹے میں ملایا جاتا ہے۔ زیادہ تر جدید گاجر کیک کی ترکیبوں میں سفید کریم پنیر کو منجمد کرکے ملایا جاتا ہے۔ بعض اوقات اخروٹ یا پیکن جیسے گری دار میوے کو کیک کے آمیزے میں شامل کیا جاتا ہے، ساتھ ہی دار چینی، ادرک اور مصالحہ بھی شامل کیا جاتا ہے۔ انناس، کشمش اور کٹے ہوئے ناریل سمیت پھلوں کو بھی قدرتی مٹھاس شامل کرنے کے لیے استعمال کیا جا سکتا ہے۔
گاجر کیک کی اصلیت متنازع ہے۔گاجر کی کھیر کی ترکیب کا نسخہ پہلی بار 1591 میں شائع ہوا جو بنیادی طور پر گوشت کے ساتھ بھری ہوئی گاجر پر مشتمل تھا لیکن اس میں بہت سے دیگر عناصر شامل ہیں جو جدید میٹھے میں عام ہیں جیسے کریم، انڈے، کشمش، کھجور، چینی، مصالحے (لونگ، کھرچنے والی گاجر اور بریڈ کرمبس(آٹے کی جگہ)۔ بہت سے کھانے کے ماہرین کا خیال ہے کہ گاجر کا کیک قرون وسطی میں یورپیوں کی طرف سے کھائی جانے والی گاجر کی کھیر سے نکلا ہے جب چینی اور شیرینی مہنگی تھی اور بہت سے لوگ گاجر کو چینی کے متبادل کے طور پر استعمال کرتے تھے۔ گاجر کی کھیر کی مختلف حالتوں میں ایک سخت کھرنڈ(چھلکے سمیت گاجر) کے ساتھ پکانا، چٹنی کے ساتھ ابالنا یا کڑاہی میں (بیر کی کھیر کے طور پر) پکانا شامل ہے۔ 1824 میں، بیویلیئرز نے لندن میں اپنی کک بک کا انگریزی ترجمہ شائع کیا تھا جس میں اس کی پہلی ترکیب کے لفظی ترجمے میں "گاجر کے کیک" کی ترکیب شامل تھی۔ ایلٹن براؤن(نیویارک) اور ایلن ڈیوڈسن(لندن) کی کتابیات میں بھی گاجر کیک کے بارے میں تفصیلی معلومات ملتی ہے اور ترکیب پر بھی مفصل گفتگو ہے۔
انیسویں صدی کا ایک اور نسخہ کیسراگسٹ(کینٹن آف آرگاؤ، سوئٹزرلینڈ) کے ہاؤس کیپنگ اسکول سے آیا ہے۔ سوئٹزرلینڈ کے پاک ثقافتی ورثے کے مطابق، یہ سوئٹزرلینڈ میں سب سے زیادہ مقبول کیک میں سے ایک ہے، خاص طور پر بچوں کی سالگرہ کے لیے گاجر کا کیک تیار کیا جاتا ہے۔
دوسری جنگ عظیم کے دوران میں راشن کی کمی کی وجہ سے گاجر کے کیک کی مقبولیت برطانیہ میں بحال ہوئی۔
سحری

سحری یا سحور (عربی: سحور) وہ کھانا ہے جسے مسلمان روزہ رکھنے کے لیے رات کے آخری پہر یعنی فجر سے پہلے کھاتے ہیں، کیونکہ سحری کھانے سے روزہ دار کو روزہ رکھنے میں مدد ملتی ہے اور دن آسانی سے گزرتا ہے۔ عموماً یہ ہلکا اور خفیف کھانا ہوتا ہے۔ رمضان کے مہینے میں مسلمانوں کے یہاں سحری کا خاص اہتمام کیا جاتا ہے اور مسلمان محلوں اور کالونیوں میں ایک منادی بھی متعین ہوتا ہے جو فجر سے پہلے لوگوں کو سحری تناول کرنے کے لیے بیدار کرتا ہے۔ نیز مسجدوں کے موذنین بھی اپنی مساجد کے لاؤڈ اسپیکر سے سحری کے لیے مسلمانوں کو بیدار کرتے اور وقت ختم ہونے کا اعلان کرتے ہیں۔
اس کھانے کو سحری اس لیے کہا جاتا ہے کہ رات کے آخری حصے کو عربی زبان میں "سحر" کہا جاتا ہے اور یہ کھانا اسی وقت کھایا جاتا ہے، اس لیے عربی میں اس کا نام "سحور" ہے، اردو زبان میں "سحری" کہا جاتا ہے۔
سحری مسلمانوں کے یہاں ایک بابرکت کھانا تصور کیا جاتا ہے، گھروں میں خواتین بہت اہتمام سے تیار کرتی ہیں اور پھر پورے اہل خانہ شوق سے عبادت کی نیت کے ساتھ اسے کھاتے ہیں، دعاؤں کا بھی اہتمام کیا جاتا ہے۔ پیغمبر اسلام سے متعدد احادیث میں سحری کی فضیلت وارد ہوئی ہے، مثلاً: رسول اللہ کا فرمان ہے:
اسی طرح ایک اور فرمان ہے:
ایک اور حدیث میں ہے کہ:
اس حدیث کو مسند احمد کے محققین نے صحیح قرار دیا ہے جبکہ ناصر الدین البانی نے حسن کہا ہے۔
تمام فقہائے اسلام کے نزدیک، سحری کھانا واجب اور ضروری نہیں ہے، بلکہ سنت اور مستحب ہے، یعنی اگر کسی نے بنا سحری کھائے روزہ رکھا، تو کوئی حرج نہیں ہوگا، البتہ اس بابرکت کھانے کو چھوڑنا بہتر نہیں سمجھا جاتا ہے۔
قرآن میں اللہ کا ارشاد ہے: أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ إِلَى نِسَآئِكُمْ هُنَّ لِبَاسٌ لَّكُمْ وَأَنتُمْ لِبَاسٌ لَّهُنَّ عَلِمَ اللّهُ أَنَّكُمْ كُنتُمْ تَخْتانُونَ أَنفُسَكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ وَعَفَا عَنكُمْ فَالآنَ بَاشِرُوهُنَّ وَابْتَغُواْ مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ وَكُلُوا وَاشْرَبُوا حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الْأَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الْأَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِ ثُمَّ أَتِمُّوا الصِّيَامَ إِلَى اللَّيْلِ وَلَا تُبَاشِرُوهُنَّ وَأَنْتُمْ عَاكِفُونَ فِي الْمَسَاجِدِ تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ فَلَا تَقْرَبُوهَا كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ آيَاتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ {اور کھاتے پیتے رہا کرو یہاں تک کہ تم پر صبح کا سفید ڈورا (رات کے) سیاہ ڈورے سے (الگ ہو کر) نمایاں ہو جائے، پھر روزہ رات (کی آمد یعنی غروب آفتاب) تک پورا کرو۔}
اسی طرح مختلف احادیث میں اسی کی تصریح ہے اور فقہ کی کتابوں میں تفصیلی بحثیں ہیں۔ ہم ایک حدیث نقل کرتے ہیں:
جمہور صحابہ کرام اور فقہا عظام کا یہی موقف ہے کہ صبح صادق تک روزہ دار کھا پی سکتا ہے۔
عموماً سحری کا کھانا ہلکا ہوتا ہے، پرتکلف اور مصالحہ دار کھانا نہیں کھایا جاتا ہے۔ عالم اسلام میں سحری کے جو ماکولات و مشروبات عموماً استعمال ہوتے ہیں وہ یہ ہیں:
اداسی (موڈ)

اداسی یا تاامیدی ایک ایسی پست موڈ اور فعالیت سے گریز کی کیفیت ہے جو ایک شخص کے خیالات، اس کے رویے، رجحات، جذبات اور خوشحالی کے احساس پر اثر انداز ہو سکتی ہے۔ اداسی بھرا موڈ ایک عام عارضی رد عمل ہے جو کچھ ایسے زندگی کے واقعات کے دوران دیکھا جاتا ہے جیسے کہ کسی عزیز کا انتقال یا اہل خانہ میں کسی کی لمبے عرصے تک گھر سے دور رہنے کے وقت ہو سکتا ہے۔ یہ کبھی کبھی کسی جسمانی مرض کی علامت بھی ہو سکتی ہے اور کبھی کبھی طبی علاج و معالجہ کے دوران کسی ڈرگ کا منفی اثر بھی ہو سکتی ہے۔ اداسی کا موڈ کچھ موڈ کی بد نطمیوں کی وجہ سے بھی ممکن ہے جن میں اہم اداسی کی بد نظمی یا ڈیستھائیمیا بھی ممکن ہے۔ جدید تحقیق سے یہ بھی پتہ چلا ہے کہ خوشی اور اداسی کی کیفیات کا تعلق غذا سے بھی ہو سکتا ہے۔ چنانچہ برطانیہ کے ماہر محققین صحت کہتے ہیں کہ جو لوگ زیادہ میٹھا کھانے کے عادی ہوتے ہیں وہ اوسط اور کم مقدار میں میٹھا کھانے والوں کے مقابلے میں زیادہ اداس رہتے ہیں۔
انسانوں میں فطری طور رو نما ہونے والی اداسی کو دور کرنے کے لیے چند تجاویز جو زیادہ مقبول ہیں، وہ اس طرح ہیں:
میٹھے پکوان کی فہرست

میٹھا عام طور پر بہت سارے ممالک خصوصاََ مغربی ثقافت میں بہت زیادہ پسند کیا جاتا ہے۔ بر صغیر پاک و ہند میں بھی لوگ میٹھے پکوان بہت شوق سے کھاتے ہیں۔ مغربی ثقافتوں میں مختلف قسم کے میٹھے مشہور ہیں جن میں کیک ، کوکیز ، بسکٹ ، جیلی، پیسٹری ، آئس کریم ، پائی اور پڈنگ شامل ہیں۔ عام طور پر میٹھے پکوان میں مختلف پھل اپنی فطری مٹھاس کی وجہ سے پائے جاتے ہیں۔ بہت سی مختلف ثقافتوں میں دنیا بھر میں میٹھوں کی مختلف قسمیں اور شکلیں موجود ہیں جیسے روس میں جہاں ناشتے کے بہت سے کھانے جیسے بلینی ، اولیڈی اور سرنیکی کو میٹھا کے طور پر مقبول بنانے کے لیے شہد اور جام کے ساتھ پیش کیا جاتا ہے۔
کیک روٹی یا روٹی نما کھانے کی ایک قسم ہے۔ اپنی جدید شکلوں میں ، یہ عام طور پر ایک شیریں پکا ہوا میٹھا ہے۔ اپنی قدیم شکلوں میں، کیک عام طور پر تلی ہوئی روٹی یا پنیر کیک ہوتے تھے اور عام طور پر ان کی شکل گول ہوتی تھی۔ جدید کیک، خاص طور پر پرت دار کیک ، عام طور پر آٹا ، چینی ، انڈے اور مکھن یا تیل کا ایک مجموعہ ہوتے ہے ، جس میں کچھ اقسام میں مائع (عام طور پر دودھ یا پانی) اور خمیری اجزا (جیسے خمیر یا بیکنگ پاؤڈر) کی بھی ضرورت ہوتی ہے۔
ربڑی

ربڑی گاڑھے دودھ سے تیار کردہ ایک قسم کا میٹھا کھانا ہے۔ برصغیر پاک و ہند میں یہ میٹھا کھانا شروع ہوا۔ برصغیر میں یہ نہایت مقبول ہے۔ اسی سے ملتی جلتی مٹھائی باسُندی ہے۔
ربڑی کو دودھ سے تیار کیا جاتا یے۔ ربڑی کو تیار کرنے کے لیے دودھ کو ہلکی آنچ پر اس وقت اُبالا جاتا ہے جب تک کہ وہ گاڑھا ہوجائے ساتھ ہی رنگ گلابی مائل ہو جائے۔ چینی اور بادام وغیرہ ربڑی میں شامل کیے جاتے ہیں تاکہ اس کا ذائقہ دوبالا ہوجائے۔
ربڑی کچھ پکوانوں جیسے کہ رس بالی، چھینا کھیری، کھیر ساگرا کے اہم اجزا میں سے ایک ہے۔
بھارت کا ایک شہر ہارتھرس کی ربڑی اور وہاں کی گھی سے بنی دوسری مٹھائیاں بے حد مشہور ہیں۔ پاکستان کے شہر ٹھٹہ کی ربڑی بھی بہت پسند کی جاتی ہے جو مٹی کے برتنوں میں ڈال کر بیچی جاتی ہے۔
روایتی ہندوستانی ربڑی ہی سے اخذ شدہ ایک میٹھی چیز بنائی گئی ہے جسے "سُورنا ربڑی“ کہا جاتا ہے۔ اس کو سونے نما بنانے کے لیے پیٹھا کدو استعمال ہوتا ہے اور اسے ونیلا کے بیجوں سے بھی مزین کیا جاتا ہے۔
کولکاتا کی ربڑی بے حد مقبول ہے۔ یہ شہرہ آفاق ربڑی حقیقی طور پر وارانسی سے ہے۔ یہ گاڑھی شے میٹھے دودھ کو کسی کڑھائی میں اُبال کر حاصل کی جاتی ہے۔ جب ملائی کی تہ دودھ کی سطح پر آنا شروع ہوجاتی ہے جو چولھا بند کر کے اسے ایک طرف رکھ دیا جاتا ہے۔ عمل اس وقت تکجاری رہتا ہے جب تک کہ دودھ غائب اور گاڑھا مواد باقی رہ جائے۔ اسی لیے ربڑی بے حد ملائی دار ہوتی ہے اور معدے پر بھاری لگتی ہے، لیکن درمیانی طبقے کے بنگالی اسے بہت پسند کرتے ہیں۔ دودھ کی قِلت کے سالوں کے دوران کچھ عرصہ تک کولکاتا میں ربڑی پر پابندی عائد تھی کیونکہ اس کی تیاری میں بڑی مقدار میں دودھ استعمال ہوتا ہے۔
کسٹرڈ سے بنے میٹھوں کی فہرست

یہ کسٹرڈ سے تیار کردہ میٹھوں کی فہرست ہے ان تمام میٹھوں میں کسٹرڈ کو بنیادی جزو کے طور پر استعمال کیا جاتا ہے۔ کسٹرڈ دودھ یا کریم اور انڈے یا انڈے کی زردی سے تیار مرکب کی قسم ہے۔
گلاب جامن

ایک مٹھائی کا نام جو جنوبی ایشیاء میں بہت مقبول ہے۔ گلاب جامن پاکستان کی قومی مٹھائی قرار دی جاتی ہے۔
ایک کلو شکر میں دو کپ پانی ڈال کر پکائیں، تار بنے لگیں تو اُتار لیں اور دس عدد چھوٹی الائچیاں بھی پیس کر ڈال دیں
میدہ، کھویا، بیکنگ پاؤڈر اور انڈے توڑ کر اچھی طرح سے مکس کر لیں اور ان کی چھوٹی چھوٹی گولیاں بنا کر کچھ دیر کے لیے رکھ دیں۔ کڑاہی میں آئل گرم کرکے ہلکی آنچ پر ان گولیوں کو تل لیں، پھولنے اور سنہری ہونے پر شیرے میں ڈال دیں اور ایسے مزیدار گلاب جامن تیار ہو جائیں گے
حکومت پاکستان کے آفیشل ٹوئٹر پر ہونے والے پول میں گلاب جامن کو قومی مٹھائی قرار دیا گیا ہے۔ پول میں برفی، جلیبی اور گلاب جامن کے نام دیے گئے تھے۔ 15 ہزار ووٹ حاصل کرکے گلاب جامن پاکستان کی قومی مٹھائی قرار پائی ہے۔ اسے 47 فیصد ووٹ ملے۔ جلیبی نے 34، برفی نے 19 فیصد ووٹ حاصل کیے۔
گلاب جامن کو پہلی بار مغلیہ دور میں بنایا گیا تھا، کہا جاتا ہے کہ شاہ جہاں کے خاص خانسماں نے غلطی سے کچھ اجزا کاملاپ کیا اور یوں اس جنت کے میٹھے کو سر زمین کی پہچان بنایا لیکن بعض جگہ بتایا جاتا ہے کہ ان ذائقہ دار گلاب جامن کی ابتدا فارس اور ترک سے ہوئی ہے اور شاہ جہاں کے خانسماں کا تعلق فارس سے تھ
گلاب کے پانی والے سیرپ میں بگھو کر جامن کی شکل (shape) دے کر بنائے جاتے ہیں اس لیے گلاب جامن کہلاتے ہیں،
کہا جاتا ہے جس شیرے میں گلاب جامن کو ڈالا جاتا ہے وہ گلاب کی پتیوں سے تیارکردہ ہوتا ہے اس لیے اس کا نام گلاب پڑا اور جامن کی شکل دے دی جاتی ہے، اس لیے یہ گلاب جامن کہلائے ہیں۔
کیلا کیک

کیلا کیک ایک ایسا کیک ہے جو کیلے کو بنیادی جزو کے طور پر استعمال کرتے ہوئے دیگر کیک اجزاء کے ساتھ تیار کیا جاتا ہے۔ اسے مختلف طریقوں سے تیار کیا جا سکتا ہے بشمول پرت کیک، مفنز(muffins) اور کپ کیک کے۔ بھاپدیے کیلے کا کیک چینی، انڈونیشیائی اور ویتنامی کھانوں میں پایا جاتا ہے۔ فلپائن میں اصطلاح "کیلا کیک" سے مراد کیلا ڈبل روٹی ہے جو فلپائن کے امریکی نوآبادیاتی دور میں متعارف کرائی گئی تھی۔
کیلاکیک کیلے کو بنیادی جزو کے طور پر استعمال کرتے ہوئے تیار کیا جاتا ہے اور کیک کے عام اجزاء جیسے آٹا، چینی، انڈے، مکھن، مارجرین یا تیل اور بیکنگ سوڈا۔ کیلے کو فوڈ پروسیسر یا الیکٹرک مکسر کا استعمال کرتے ہوئے پیسا یا صاف کیا جا سکتا ہے اور کیک کے آمیزے میں ملایا جا سکتا ہے اور کیک کو کیلے کے ٹکڑوں سے سجایا جا سکتا ہے۔ کیلا کیک میں چاکلیٹ کو ایک جزو کے طور پر استعمال کیا جا سکتا ہے جو کیلے کے ساتھ کچھ لوگوں کے لیے ذائقے کا ایک خوشگوار تجربہ بن جاتا ہے۔ اخروٹ اور میکاڈامیاس جیسے گری دار میوے کوآمیزے میں استعمال کیا جا سکتا ہے یا کیک کو اوپر سجاوٹ اور پیشکش کے لیے۔
کیک کی تیاری میں آئسنگ یا گلیز تکنیک کا استعمال کیا جا سکتا ہے جس میں الکوحل والے مشروبات جیسے بوربن شامل ہو سکتے ہیں۔ کیلے کے کیک کو بیک کیا جا سکتا ہے اور اسے بھاپ دیے کیک کے طور پر بھی تیار کیا جا سکتا ہے جس کے لیے فوڈ سٹیمر استعمال کیا جا سکتا ہے۔ کیلے کے کیک کی ساخت نم ہو سکتی ہے۔ اسے ایک تہ دار کیک کے طور پر تیار کیا جا سکتا ہے اور کیک کے آمیزے کو کیلے کے مفنز اور کپ کیک تیار کرنے کے لیے استعمال کیا جا سکتا ہے۔ اسے سبزی پکوان اور کم چکنائی والی ڈش کے طور پر تیار کیا جا سکتا ہے۔
چینی کھانوں میں، کیلے کا کیک گاؤ کی ایک قسم ہے، جس سے مراد بھاپ دیے، آٹے پر مبنی کیک ہے۔ چینی گاؤ کو عام طور پر کھانے کے ساتھ یا چائے کے ساتھ کھانے کے درمیان میں پیش کیا جاتا ہے اور عام طور پر اسے میٹھے کے طور پر نہیں پیش کیا جاتا ہے۔
بانھ چوئی ایک ویتنامی کیلے کا کیک یا ڈبل روٹی کھیر ہے۔ کیک کو عام طور پر بھاپ دی جاتی ہے اور ڈؒبل روٹی کھیر کو پکایا جاتا ہے۔
کیو ناگساری ایک مشہور انڈونیشیائی بھاپ دیے کیلے کا کیک ہے جسے کیلا، مونگ کا آٹا یا چاول کا آٹا، ناریل کے دودھ اور چینی کا استعمال کرکے تیار کیا جا سکتا ہے۔
ہندوستانی کھانوں کی فہرست

یہ ہندوستانی پکوانوں کی فہرست پر مشتمل مضمون ہے ۔ اس فہرست میں بہت سے پکوان پورے ہندوستان میں بنائے جاتے ہیں۔ ہندوستانی کھانوں میں ہندوستان کے مقامی کھانوں کی وسیع اقسام شامل ہیں جن میں سے متعدد پاکستان اور بنگلہ دیش میں بھی مقبول ہیں۔ آب و ہوا، زمین اور مٹی کی مختلف اقسام اور پیشوں میں تنوع کو مدنظر رکھتے ہوئے، یہ کھانے ایک دوسرے سے نمایاں طور پر مختلف ہوتے ہیں۔ ان پکوانوں میں مقامی طور پر دستیاب اجزاء مثلاََ جڑی بوٹیاں ، سبزیاں اور پھل استعمال ہوتے ہیں۔ ہندوستانی کھانا بھی ہندو مذہب اور روایات کی طرح مذہبی اور ثقافتی انتخاب سے بہت زیادہ متاثر ہوتا ہے۔ کچھ ہندوستانی پکوان ہندوستان کے ایک سے زیادہ خطوں میں عام ہیں، جن میں بہت سے سبزی پر مشتمل پکوان ہیں۔ ہندوستانی پکوانوں میں عام طور پر پائے جانے والے اجزاء میں مندرجہ ذیل شامل ہیں:
چاول ، گندم ، ادرک ، ہری مرچ اور مصالحے
ہندوستان کے شمال مشرق میں آسام ، منی پور ، میگھالیہ ، میزورم ، ناگالینڈ ، سکم، تریپورہ اور اروناچل پردیش شامل ہیں۔
ہندوستانی روٹی کی فہرست ہندوستانی مشروب کی فہرست ہندوستانی اچار کی فہرست ہندوستانی میٹھے کی فہرست مٹن گوشت
Dessert spoon

A dessert spoon is a spoon designed specifically for eating dessert. Similar in size to a soup spoon (intermediate between a teaspoon and a tablespoon) but with an oval rather than round bowl, it typically has a capacity around twice that of a teaspoon.
By extension, the term "dessert spoon" is used as a cooking measure of volume, usually of 10 millilitres (mL), 1⁄3 US fl oz, or 1⁄4 imp fl oz.
The use of dessert spoons around the world varies massively; in some areas they are very common, while in other places the use of the dessert spoon is almost unheard of—with diners using forks or teaspoons for their desserts as a default.
In most traditional table settings, the dessert spoon is placed above the plate or bowl, separated from the rest of the cutlery, or it may simply be brought in with the dessert.
As a unit of culinary measure, in the United States, a level dessert spoon (dsp., dspn. or dstspn.) equals 2 US customary teaspoons, which is 2⁠2/3⁠ US customary fluid drams (⁠1/3⁠ of a US customary fluid ounce).
In the United Kingdom, a dessert spoon is traditionally 2 British imperial fluid drachms (⁠1/4⁠ of a British imperial fluid ounce). 1 UK dessert spoon is the equivalence of ⁠1/2⁠ UK tablespoon, 2 UK teaspoons, or 4 UK salt spoons.
A metric dessert spoon is 10mL, the equivalence of 2 metric teaspoons.
As a unit of Apothecary measure, the dessert-spoon was an unofficial but widely used unit of fluid measure equal to two fluid drams, or ⁠1/4⁠ fluid ounce. However, even when approximated, its use was discouraged: "Inasmuch as spoons vary greatly in capacity, and from their form are unfit for use in the dosage of medicine, it is desirable... to be measured with a suitable medicine measure."
In the United States and pre-1824 England, the fluid ounce was ⁠1/128⁠ of a Queen Anne wine gallon (which was defined as exactly 231 cubic inches) thus making the dessert-spoon approximately 7.39 ml. The post-1824 (British) imperial Apothecaries' dessert-spoon was also ⁠1/4⁠ fluid ounce, but the ounce in question was ⁠1/160⁠ of an imperial gallon, approximately 277.4 cubic inches, yielding a dessert-spoon of approximately 7.10 ml.
In both the British and American variants of the Apothecaries' system, two tea-spoons make a dessert-spoon, while two dessert-spoons make a table-spoon. In pharmaceutical Latin, the Apothecaries' dessert-spoon is known as cochleare medium, abbreviated as cochl. med. or less frequently coch. med., as opposed to the tea-spoon (cochleare minus or minimum) and table-spoon (cochleare magis or magnum).
Michael Jones

Michael Jones, bet ganet e Wrecsam (Kembre) d'ar 5 a viz Kerzu 1940, a zo un istorour kembreat, arbennigour war istor ar Grennamzer, hini Dugelezh Breizh peurgetket.
Dont a reas Michael Jones da vevañ e kreiz Bro-Saoz pa oa yaouank. Studiet en deus Istor e Skol-veur Oxford. Kroget en deus da gelenn e Skol-veur Exeter e 1966. Kelenner war Istor Frañs er Grennamzer eo bet e Skol-veur Nottingham eus 1991 da 2002.
Ezel eo eus meur a gevredigezh gouizieien :
Da vesprezidant a enor ar Société d'Etudes et de Recherches sur le Pays de Retz eo bet anvet e 1985.
Labouret en deus kalz war Vreizh da vare an Dugelezh.
Deroet eo bet Kolier an Erminig dezhañ e 2002.
Istor ar moullerezh e Breizh

Kregiñ a reas istor ar moullerezh e Breizh war-dro dibenn ar XV kantved.
Adalek miz Kerzu 1484 e laboure an ti-moullañ kentañ e Brehant-Loudieg, tost da Roc'han hag e Kez, ha goude-se e 1485 e daou di all, unan e Landreger hag egile e Roazhon, hini Naoned ne voe digoret nemet eizh vloaz diwezhatoc'h e 1493.
Nevezvrezhoneg

An nevezvrezhoneg (Néo-breton e galleg hag e saozneg) eo brezhoneg an XXI kantved, boulc'het e 2001. E gentañ perzhioù a zo bezañ degemerus d'ar yezhoù all, da lavaret eo d'ar yezhadurioù ha d'ar gerioù a zeu eus div yezh dreist ar re all, ar galleg, hag ar saozneg. Hennezh eo ar yezh a vefe kaozeet er skolioù Diwan, hervez lod.
Kelenn brezhoneg er Stadoù-Unanet

Brezhoneg a vefe studiet e korn pe gorn eus SUA.
E kêr New York en diskar-amzer 2013.
Kaoz zo bet ivez eus kelenn brezhoneg e skol-veur Harvard.
Dedennet ez eo a-wechoù strolladoù kleweled ar Stadoù-Unanet Amerika gant Breizh hag ar Brezhoneg evel ma reas ar chadenn kelaouiñ CNN d'ar 5 a viz Genver 2011