davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
貴州苗族龍舟節

貴州苗族龍舟節是中國貴州省東南地區苗族人每年在端午節起至農曆五月尾的傳統民俗活動，當地苗族人會在這天划獨木龍舟。除賽龍舟外，還有跳踩鼓舞、對唱山歌等其他活動。苗語稱這活動為「甕」，意為划龍船，或叫「婁甕」，意為吃龍肉。貴州的苗族划龍舟活動獨特的龍舟形狀和比賽規則，與其他地區的龍舟相比之下顯得與眾不同，被譽為苗族體育運動的一朵奇葩。
苗族人傳統上重視端午節，據宋朝人朱輔所著的《溪蠻叢笑》載，湘江、沅江流域之間的苗族人，無論是否與漢人交往密切都很重視端午節，去看龍舟往往花上三天時間。而清朝乾隆年間徐家乾所著的《苗疆聞見錄》亦記述當地苗人喜歡賽龍舟，以五月二十為端午節，在清水江寬深之處賽龍舟。龍舟以完整的樹榦木材製成，長五、六丈，前安龍頭，後置鳳尾，中間能容二、三十人，以短橈來划動，行走時速度飛快。
苗人以划龍舟來慶祝插秧成功和預祝五穀豐登，並有驱旱求雨、祓邪厌胜、祈子求嗣等意義，其中清水江苗族《龙舟飞歌》 中有：“要划龙船，人类才兴”、“你们给龙一头猪，龙给大家添子孙”等歌詞，其《祭龙舟词》又有：“赐给大家添子孙，多象蜜峰万万千”，可見賽龍舟祈子求嗣的动机。熱鬧的祭龍儀式亦與古老年代祈求降雨的傳說有關。他們把參加龍舟競賽視為一件光榮的事，親友也會準備禮物在江邊送行。
苗族人划龍舟的習俗有悠久的歷史，它的起源也流傳著幾個不同的傳說。這些傳說都與龍圖騰和祈福有關。
相傳過去江河邊住著一個名叫保的苗家漁民，有一天他帶著獨子九保下河打魚，突然風雨大作，一條龍躍出把九保拖進龍洞，於是保潛水進龍洞救子，卻發現惡龍已把他兒子殺死並當作枕頭，就決心為子報仇，於是放火燒死龍，龍洞的煙霧彌漫整個地區。之後是一連九天九夜天昏地暗，直至一個婦女帶著孩子到江邊濯衣，孩子把母親的捶衣棒在水里劃上劃下邊嬉戲邊念著：「咚咚多！咚咚多！」，天上頓時雲消霧散，太陽再出來，被燒死的惡龍也被發現漂浮在水面。各寨的人知道後便先後趕到江邊分龍肉，最早發現並分得龍頭是勝秉寨（另一說是龍頭先分殺龍的保），施洞分到了龍尾，楊家寨只分得龍腸子。另一說法是殺龍和分龍肉後才風雲變色，連日不開，直至小孩用捶衣棒拍打江水和模仿鼓聲，天就亮了。
後來死去的龍託夢給苗人，叫他們行好，用杉樹仿照它的身軀造成舟，在清水江、小江河一帶模仿龍的動作划上幾天，牠就能興雲作雨，保他們五谷豐登。起初他們做幾隻龍船試划，果然遇有大雨，于是各寨紛紛仿效。眾人本來商定在農曆五月初五、初六舉行龍舟賽，但為免妨礙生產，各寨又互相協商划龍舟的日子，最後決定勝平、平挑兩寨於五月初五划船、平寨於農曆五月二十四日、塘龍二十五、榕山十六、施洞的二十六日，這個次序就傳世至今。
又有一說，龍並非被苗民所殺，而是被雷公劈死。相傳龍王有一次行錯了雨步，下雨的時間違反天意。大怒的天公命雷公把犯錯的龍王劈成數段拋入江中，於是當地天大旱，苗民就造龍船沿清水江划渡，象徵被雷公劈死的龍王復活了，又按常規降雨人間。與上述傳說都是以賽龍舟來求雨。
貴州苗族所划的龍舟形狀與其他地區的大異其趣，每艘龍舟以一條完整杉木或大梧桐挖空成槽形，一大二小的龍舟並排成一組，船體很長。大者為母船，苗語稱“合迷”，長21至24米，寬約0.7米，船中心前後共六艙，前部接有雕刻精緻的五彩龍頭，其中台江施洞的龙舟龙头上都有代表男根、象徵祈子重男的鳥形和可能表示实现祈子求嗣、鱼水之欢的鱼形饰物。宛似牛角的龍角上常寫有“風調雨順”、“國泰民安”等吉祥語。母船翹首水面，兩個角尖之間拉一根細繩子，挂上小紅旗。角後有四根一米多長的野雞毛立著。船尾也翹出水面，插著芳草製成的「鳳尾」置於正中。兩側較小者為子船，苗語稱“嘎獃”，長15米左右，寬約0.5米，專供橈手乘坐。有人以這種龍舟的組合方式稱之為「子母龍舟」，也有人以製作方式稱之為「獨木龍舟」。每個寨至少有一組龍舟，一些兩百戶以上的大寨可有兩至三組龍舟。
這種“子母船”本是苗家水上劳作和走亲串友的水上交通工具，後來卻变成的龙首形装饰的“子母龍舟”，一些研究者认为这是因為“子母船”的竞渡活动受中原龙文化影響，到後來除了用龙首装饰以外，还用自己的方式祭龙神祈年。龍舟在平時會存放在專用的“龍船棚”內。有的“龍船棚”寫滿如：「龍船千古事，忠孝一生興」、「典祀千年重，錦延百事傳」、「江山千古意，時序百年興」等楹聯。橫批則多為“民眾團聚”、“萬寶來朝”等。
龍舟從製作到開航試水，以至划前的準備，都有著嚴肅莊重的禮儀。在划龍舟前五、六天，苗民就要把龍船洗刷一新。至划龍舟前一至兩天就會把母船和子船繫為一體，並安上五彩龍頭。在龍舟下水前，村民要先舉行隆重的祭祀龍舟儀式，方抬下龍船，放入江中練習和比賽。赛龙舟那天的清晨舉行的開劃儀式，是把龍舟拖到河邊沙灘上 ，在河邊、緩口等有龍神之位的井邊和溝邊置方桌一張，桌腳綁去掉樹葉和樹皮的樹枝、雨傘、紅布、紙錢和一把青草。桌上供米一升，去毛白公雞一隻，插三炷香，斟上三杯酒，以掃邪敬神，由寨中德高望重的老人立于沙滩，对着龙舟念祖源和龙的起源，并祭献贡品。這時穿長袍的巫師會站在桌旁，左手抓著白公雞，右手不時抓米向龍舟拋撒，口唸巫詞祭龍神。念畢巫詞就用右手握刀，一刀砍下雞頭，並把雞拋向龍舟，祭龍儀式就完畢，划龍舟活動就開始了。由於苗族把龙舟赛的顺利进行视为来年丰收的开端，因此祭祀过程中有不少忌讳，如忌妇女上舟等。
競渡前，鄉親們要給各龍舟贈送雞、鴨、鵝、豬等禽畜作為禮品，這些禮品包括水手在節日期間每天三餐享用的酒肉，並有能書會算的“文化人”在船上專記下他們所送的禮品種類和數量。禮品會被放在船上或掛在船頭，於是母船六艙的中四艙就會裝載著禮品和競渡水手食品。
每組龍舟共有橈手三四十名，舟上有鼓頭、鑼手、艄公、撐篙各一人，或站或坐於母船上；鼓頭或稱「龍船頭」，由頭面人物擔任，一般從寨中大姓產生，負責猛烈擊鼓，催促橈手奮勇向前衝刺，全船橈手都要聽從鼓手指揮，按鼓聲節奏揮槳划船。鑼手由一男扮女裝、衣著華麗、頭戴苗家女銀飾的十至十二歲男孩擔任，應著鼓點節奏打鑼。由懂水性的老人當負責掌舵的艄公，艄公以長橈片充舵槳，控制船向，並發出號令調節橈手用橈節律，指揮的重任也落在他身上。艄公和鑼手一老一少，象徵古代被惡龍拖下河死和潛水燒死惡龍的英雄父子。而撐篙則由力氣好、識水性、年青力壯者站在船頭擔當。
橈手分別站在兩條子船上，每條子船各十多至二十人。家中有婦女生小孩者不得當橈手。橈手們頭戴插有鳳尾銀片的馬尾斗笠，以示祈雨；身穿紫黑油亮的苗族盛裝——紫青色土布對襟短衫，弓步兀立，並肩排列。橈手們都是站立用橈。
開賽時、離寨時、歸寨時都有專人負責在船上放土炮象徵開賽的銃炮一聲轟響，十幾隻龍舟如箭一般在江上破浪前進，千張橈槳齊飛，勢如排山倒海；鑼鼓隻起助威、喧染氣氛；兩岸的人喊聲雷動，群情鼎沸。按照傳統巫術規矩，龍船在途中不得半途停頓或休息，必須一鼓作氣划到終點；龍船調頭後，艄公會分給橈手每人一束青草用以驅邪，然後一起投入江中。勝利者最後可得一面錦旗。
賽事結束時，龍舟滿載禮品緩緩而去，親友們揮手互別。橈手們則高歌，期待來年再相會。各村寨會挑一隻全村最肥大的豬，宰來酬謝全村對龍船節的支援，全寨大排酒席，一起聚餐。聚餐除了酬謝橈手和村民支持之外，還有互祝風調雨順、國泰民安的意義。
除了龍舟競渡外，龍舟節還有其他民俗娛樂活動同時進行。如賽馬、鬥牛、鬥雀、吹笙、踩鼓等民俗活動，一直進行到深夜，此時也是青年男女遊方對唱、談情說愛的佳節。據明朝弘治年間所修的《贵州图经新志·镇远府·风俗》载，當地苗族富家女在龍舟節期間會盛裝錦衣，戴著大耳環、項圈等飾物，與長得好看的男子答話、酬唱、交談，交談深入就訂婚，甚至即時私奔，是上古祭社活动中的文化残餘和历史流变。
纽约香港龙舟节

40°44′06″N 73°50′24″W﻿ / ﻿40.735°N 73.840°W﻿ / 40.735; -73.840
纽约香港龙舟节是一项年度体育活动及多元文化活动，于每年8月在纽约皇后区法拉盛草原可乐娜公园的草原湖（英语：Flushing River）上举行，来庆祝阴历的端午节。该节至今已举办了18年，除了为观众提供中国传统美食和表演外，还接待了来自北美各地超过150支龙舟队，使其成为美国最大的龙舟节之一。根据不同的竞赛组别，获胜团队可赢得现金奖励或机票。
1986年，香港旅游发展局向包括纽约在内的多个城市捐赠了传统的柚木船。1990年，驻本地的香港经济贸易办事处 (海外)在纽约炮台公园城的哈德逊河上举办了首届香港龙舟节。几位最初的组织者仍在参与该活动，其中包括现任龙舟节主席万亨利（Henry Wan）。
该节现在由一个独立的非营利公司，根据纽约州的法律来组织，通过各种公司的赞助获得资金。香港经济贸易办事处继续为该节提供大力支持。
除了公司结构的变化之外，该节的龙舟队也从最初的4艘柚木船增加到30多艘。许多船是玻璃纤维制成的。所有船都是被国际龙舟联合会认证的，可以参加国际龙舟赛。
鹼粽

鹼粽，臺灣稱焿粽（臺灣閩南語：Kinn-tsàng、臺灣客家語：giˊ zung），香港又稱鹼水粽，俗作粳粽，是一種米粒稍呈粘糊狀，口感近似粿的粽子。一般不包餡，本身沒有調味，多沾白糖食用；亦有包紅豆泥作餡者。常見於亞洲，在香港、澳門、廣東沿海、福建、台灣、泰國、印尼等地都是端午節常見的傳統食物，日本也看得到。
古時候的鹼粽，是添加硼砂來獲致粘糊效果，並避免粘住粽葉。但因硼砂對人體有害，所以現今多以鹼粽油（或稱鹼粽水）、鹼粽粉或三偏磷酸鈉取代。鹼粽油（粉）係以碳酸鈉、碳酸鉀製成，均有鹼性和腐蝕性，如不小心直接食用，對人體會造成傷害。以稻草梗燒成灰，溶於水中，等待沈澱，便可以得到天然生物鹼的鹼水。另外「粳粽」的粳，其實就是鹼這個字的閩南語或客語發音的文字化。
鹼粽在各种粽子中，屬於最具特別风味的粽子，各地皆有不同風味。閩南鹼粽是在糯米中加入鹼液而成，kinn-tsàng正字寫為「鹼粽」，本字有認為是「鹻粽」。兼具黏、軟、滑的特色，一口咬下，外面是白砂糖的粒粒口感，粘着粽子糯米的软糯，清香黏實。冰透後加上蜂蜜或糖漿尤為可口。由於使用鹼水。广西、广东、福建一带也稱其為灰水粽。
客家的鹼水糭叫灰水糭，因為傳統的客家灰水糭，製法是先把荔枝柴和龍眼柴燒成灰，然後連上山採摘回來的榕樹葉混合山水一起煲，偶爾還會加上花生苗，煲完再經多重浸泡和十多次的過濾後，待涼就成客家所謂的灰水。由於工序繁複，所以大多会一早就做好，留待端午前才拿出來用，這種灰水雖跟鹼水（亦稱梘水）有異曲同工之妙，但味道相對清淡。
馬祖的鹼粽亦不包餡，通常會加花生粒或大紅豆。樣子作成圓錐狀，如同冰淇淋的甜筒造型。
在日本九州南部為主的地區，如鹿兒島縣、宮崎縣、熊本縣南部，也有類似鹼粽的甜點，叫灰汁卷（あくまき）。基本做法與華人的鹼粽大致相同，但不加餡，不加味，形狀扁長，尺寸大。煮熟后，打開切小，加黑糖粉，大豆粉等吃。
糯米雞

糯米雞是源自廣東的一種點心。製法是以荷葉包著糯米，中央放雞肉、叉燒肉、冬菇等餡料。
傳統的糯米雞的份量不少，吃一個糯米雞已差不多是半頓飯量。因此約1980年代起的廣東酒樓推出材料相同，而體積小一半的珍珠雞。另一種和糯米雞相似的點心是荷葉飯。兩者外形相似，但荷葉飯是以粘米而不是糯米製成。
相傳糯米雞起源是廣州的夜市，以滿足顧客宵夜之需，最初是以瓷碗裝著生糯米、醬醃雞肉和香菇，隔水蒸熟而成。後來為小販為方便肩挑出售，改為以荷葉包裹，同時也能增添一股荷葉清香。因為改用荷葉來包裹，使得糯米雞的份量和材料不限於瓷碗的大小，開始加进叉燒、臘腸、蝦米、鹹蛋黃等，份量也增加不少。這種荷葉包裹的糯米雞獲得廣州市民的歡迎，廣州的酒樓紛紛改買這種糯米雞，繼而流傳至香港一帶，後來還延伸出体积縮小一半的珍珠雞。
新马一带糯米雞依舊保持原先的傳統，使用碗裝糯米再蒸熟而吃，不過所使用的碗也改用不易打破且久蒸不會褪色的金屬碗或拋棄式的鋁箔碗，不過內部的餡料依舊僅以雞肉、香菇和臘腸為主，沒有太多的配料。
注意事项：制作过程中糯米的水分要掌握好，以免糯米鸡煮糊。同时，糯米鸡的煮时间和火候也很重要，要根据锅具和火力调整，确保口感和熟度的均衡。
有傳糯米雞在古代製法是以糯米、瑤柱、蝦乾粒等其他餡料放入已經去骨的雞翼中，蒸熟而成。上述製法的糯米雞現時以糯米雞翼或鸡翅包饭的名稱贩售，且不一定为蒸熟。
隨著糯米雞成為粵式和新马一帶茶樓的主要食品，在近十年來也開始推出許多新式的吃法，如將糯米雞解開荷葉後包上一層西式的酥皮，放入烤爐內烘焙，形成一道中西合璧的酥皮糯米雞。在吉隆坡郊外的大城堡（Sri Petaling）則出現為糯米雞包上一圈麵團，蒸熟後形成雞窩包，這道料理後來在馬來西亞各地也形成一股“雞窩包”旋風。
糯米雞除用荷葉，粽葉包外，還有不同，糯米雞用荷葉折實，方塊形狀，粽是用繩紮實，是長條或菱形狀。更主要區別，糯米雞用蒸具蒸熟，粽子用水煮熟的。吃起來糯米雞的米飯較軟綿，粽的米飯稍硬一些。另外，粽與糯米雞的材料也有不同，廣東的粽主要用豆、肥豬肉、咸蛋作餡。
粽叶芦属

粽叶芦属（学名：Thysanolaena）是禾本科下的一个属，为多年生、粗壮草本植物。该属仅有粽叶芦（Thysanolaena maxima）一种，分布于亚洲东部热带及亚热带地区。属名Thysanolaena源于希腊语thysanos（繸子）和chlaina（外衣）的合成词，指本属花外移裂片具三裂。
饺子

饺子，一种面食，是一種以薄麵皮包餡的食物。在東亞地區其形如半月或元寶，可以制作成蒸饺、煎饺或汤饺。餃子也是華人在農曆新年和冬至等節日的重要食品，在中國北方可做為全年食用的主食之一，東亞的餃子通常由碎肉和蔬菜餡料包裹成一片薄生麵團後包好捏紧，包好的餃子可以拿來製作成蒸餃、煎餃或湯餃；歐美地區的餃子則是截然不同樣貌。
由於“扁食”“饺子”“角子”在指称对象、来源和语音上的纠葛和构词的差异，有部份漢語語言把三者精細区分。在陕北晉語，饺子因形制和烹饪方式不同而所指不同——捏成元宝状、煮着吃的叫“扁食”；形体较大、蒸着吃的叫（蒸）“饺子”；比蒸饺大而形制相同的包馅儿食品叫“角子”。
“扁食”的叫法分布在漢語的晋语、中原官话、兰银官话裡，而闽南語用“扁食”指馄饨。山東胶东部份地區稱“馉飵/馉饳”。
西方語言中一般從拼音翻譯為“Jiaozi”。在英語中饺子也常常翻譯為Dumpling，但这个词用來表示餃子並不準確，該詞主要指各國類似餃子大小形狀、內部含有餡料的食物，也包括餛飩、小籠包、粽子等等。另外餃子（餃子／ぎょうざ）在日本常指日式煎饺。
從文字紀錄看，出現在南北朝的「渾沌餅」、「餛飩」當為餃子的前身。天津社科院教授王來華认为，餃子大約最早出現在中國南北朝時期，現今通過考古發現可以證明唐朝已經享用餃子，1972年，新疆吐魯番阿斯塔那古墓群就發現了餃子實物。按其形狀不同，宋代分別稱其為“角兒“或“馉饳“。餃子在元明時代稱為“扁食”，在清代满洲旗人通常将煮水饺稱為“煮餑餑”。
最常见的是麵粉中的中筋小麦粉，為了提升餃子皮的韌性和彈性還可以再加上用荞麦粉、地瓜粉、薄力粉、木薯粉等混合中筋麵粉。用凉水把粉末攪拌均勻，比例為1.7：1。在盆中揉成麵团后，放置30分钟，讓水充分渗入麵粉。餳麵的時間短，揉麵的時間就長，反之亦然。之后可以擀或捏以制成饺子皮。
將和好的麵团搓成直径2-3厘米的圆柱形长条。把柱条揪或切成长约1.5厘米左右的小麵團。把小麵團用手压扁。再用擀麵杖擀成直径約4-7厘米、厚约0.5-1毫米的、中心部分稍厚些的饺子皮。擀皮时，案板上要撒些乾麵粉（浮麵），以防粘到板上。
肉、蛋、鱼、虾，各种蔬菜，皆可做馅。以猪肉白菜馅为例：五花肉若干，剁成肉末。大白菜若干，切碎，挤乾水份，与肉末混在一起，加薑茸，酱油，食盐，食用油等，搅拌到一起。
把适量的馅放在饺子皮中间，再把皮对折，把边捏合，一个生饺子就包好了（有特殊饺子不需将边捏合，煮熟自然合，不在此例），华北和东北有些地方捏合后要用双手拇指和食指将饺子边掬紧，掬过的饺子不容易煮烂而且美观大方，是饺子最具有代表性的形状。包好后的饺子一般放在高粱秆制作的硬箅子上，因此煮熟后底端会有明显的横纹。一般来说，包饺子讲究皮薄馅大，好吃但不好包。
元代饺子类食品称为“扁食”，如清人记载“元旦子时，盛馔同离，如食扁食，名角子，取其更岁交子之义。”扁食被蒙古語音譯成ᠪᠠᠩᠰᠢ（西里爾蒙古文：Банш），后成为蒙古人对饺子的称呼（蒙古語：Банш），存留至今。
以燒餃子（煎餃）为主，在餡裡有豬肉、大蒜、白菜。佐以醬油、醋和辣油。日本的餃子通常作為菜餚，而不是主食。靜岡縣濱松市與櫪木縣宇都宮市為餃子文化最興盛的兩座都市。餃子的王將與大阪王將為日本兩大主要的餃子餐飲連鎖店。
台灣水餃，現今台灣多俗稱水晶餃（但非指廣東料理的蝦餃）：以地瓜粉做餃子皮，傳統內餡主要為豬肉、筍子、蝦仁米，外觀以立體三角形、水滴形、蛋餃形、包子形或圓形方式呈現，通常作為小吃、菜餚或湯品，而非主食。後來為了區分來自中國北方的水餃，而改稱水晶餃。
韓國的饅頭類似餃子，以牛肉為餡，並在牛肉餡裡加上大量的辣椒，包成站著的半月形。
以魚肉為餡，在餡裡加大量橙皮、豬肉、雞蛋。
土耳其語稱之為Mantı（即為突厥饅頭），流行於烏茲別克、土耳其、阿富汗、亞美尼亞等國家，多以羊肉為餡，用加拌碎蔥的酸奶煮熟後，澆上黃油，噴上紅辣椒粉。傳說為蒙古帝國和帖木兒帝國時期從東亞傳到中亞和西亞。
餡有牛肉、胡蘿蔔、雞蛋、馬鈴薯、蘑菇、起司、葱頭、鹽、辣椒末，甚至還有櫻桃以及藍莓口味，份量較大，湯底為牛骨熬成的清湯，也有用奶油等其他湯。俄國餃子湯是第一道菜，餃子是第二道菜。
用料、做法與俄羅斯餃子近似，份量更大，烤製而成。尼泊尔和印度北部的“馍馍”类似于中国的蒸饺。
洋葱、牛肉、番茄、荷蘭芹菜做餡，餃子皮是用手壓成長方形。饺子以番茄、辣椒、洋葱煮成的汤煮，吃罢饺子再喝汤。
阿根廷、巴拉圭等有類似之食物，稱之為恩潘納達（Empanada），體積稍大，一般約為中國餃子的4至5倍大。以炒過的牛肉、洋蔥、水煮蛋炒為餡，以麵皮包覆，再經油炸後食用。
餡料以乾酪、洋葱、蛋黄為主，有時也加一些菠菜、牛肉；另外還有一種是以雞肉、乾酪做主料，主要調料有黄油、洋葱、檸檬皮、肉豆蔻。包餃子的方法是，把麵壓成一塊長條，一勺勺放好餡，在麵的邊緣沾上水，再用同樣的一條麵皮合在一起壓好，然後用刀切開。
以腌製李子、杏、烏梅等煮成果醬做餡。餃子皮有大量豬油和两倍於麵粉的馬鈴薯泥、雞蛋、糖和鹽，有時會裹上炸好的麵包茸。
波蘭餃子（波蘭語：Pierogi）外觀與中國餃子相似，有肉餡，菜餡和奶酪餡以及水果餡。
斯洛伐克餃子（斯洛伐克語：Pirohy）是包著果醬、茅屋起司、中東歐羊起司或馬鈴薯的餃子，是斯洛伐克的傳統菜餚。
烏克蘭餃子（烏克蘭語：варе́ник、複數：варе́ники），也譯甜餡餃子，是一種流行於烏克蘭的餃子。
卡里餃（喬治亞語：ხინკალი），起源於喬治亞山區，在高加索的不同地區其樣式略有差異。卡里餃的餡料因地區而有不同，大多是肉末加上洋蔥、辣椒、鹽和孜然。
朵爾瑪

朵尔玛（鄂圖曼土耳其語：دولمة dolma，土耳其語：dolma），又稱葡萄叶包饭、希腊粽，是一道鄂圖曼飲食，葡萄叶包饭類似於粽子，通常葡萄叶包饭的馅料由米饭、碎肉、内脏、海鲜、水果組成，然後這些餡料要包在蔬菜（捲心菜）或叶子（葡萄叶）中。葡萄叶包饭既可以加熱食用，也可以在室温下食用。葡萄叶包饭在前奥斯曼帝国統治地區比較流行。
Dumpling

Dumpling是一类菜肴的统称，指包裹餡料或無餡料的麵糰。麵糰可以基于麵包、麵粉或马铃薯等各种淀粉，可以填充肉、鱼、奶酪、蔬菜、水果或糖果，可以使用任意制备方法，包括烘焙、煮沸、油炸、炖煮或蒸制等。中國常見的Dumpling種類包括餃子、餛飩、小籠包等等。
Dumpling暫無官方的中文翻譯。雖然該詞有時會翻譯成餃子，但該翻譯並不準確，Dumpling主要指各國類似餃子大小形狀，內部含有餡料的食物，除了餃子外也包括餛飩、小籠包、粽子等等。
维基共享资源上的相關多媒體資源：Dumpling
嘉兴粽子文化博物馆

嘉兴粽子文化博物馆为位于中国浙江省嘉兴市南湖区月河历史街区小猪廊下中基路180号的一家民办博物馆。
2009年由真真老老食品有限公司创办，以嘉兴粽子历史与粽子文化为主题，建筑面积1051.6平方米，馆藏300余件。主要展示内容包括马家浜文化与嘉兴粽子的起源和传承，古街张家弄合记、庆记和荣记五芳斋粽子店的历史及五芳斋、真真老老、昌记等当地知名粽子品牌的变迁过程，并设置有专门的体验粽子制作过程的互动区。
塔馬利 (食品)

塔馬利（西班牙語：tamal；英語：tamale；納瓦特爾語：tamalli），又譯作玉米粽、墨西哥粽，是中部美洲的传统食品。由马萨或面团（通常以玉米的澱粉製成）包裹在玉米壳或香蕉叶的外皮中蒸熟，外皮在吃之前丢弃。塔馬利可以填以肉、奶酪、水果、蔬菜、辣椒或任何根据口味提前作好的食物。
塔馬利起源于公元前8000到5000年的中部美洲。
塔馬利的制作可能在早期时代已经从危地马拉和墨西哥的土著文化传播到拉丁美洲其他地区。根据考古学家卡尔·陶伯（英语：Karl Taube）、威廉·萨图诺（英语：William Saturno）和大卫·斯图亚特（英语：David Stuart）的说法，他们在危地马拉佩滕的圣巴托洛壁画中找到了图片参考，该壁画可追溯至公元100年左右。
阿兹特克和玛雅文明，以及在他们之前的奥尔梅克和托尔特克文明，使用奥尔梅克作为方便携带的食物，用于狩猎旅行、长途旅行以及支持他们的军队。阿兹特克人、玛雅人、奥尔梅克人和托尔特克人都认为自己是玉米人，所以以玉米为主要材料的奥尔梅克在他们的仪式和节日中发挥了重要作用。
其音译「塔马利」源自英语 Tamale，是西班牙语 Tamal（复数形Tamales）的英语化版本。Tamal 来自纳瓦特尔语词“Tamalli”意思是“包裹”。
英语中的“Tamale”是“Tamales”的反构式，说英语的人将 -e 視为词干的一部分，而不是复数后缀 -es 的一部分。
在中部美洲，因其历史上的语言多样性导致塔馬利出现了很多不同的词，其中许多词仍然在使用。
因塔馬利与中国的粽子非常相似，所以在汉字文化圈常將其译作玉米「粽」。相反，在一些較熟悉玉米粽的地區，有時則會把粽子翻譯成「Chinese tamale」、「Tamales chinos」，即「中式塔馬利」之意。
可能由於塔馬利的口感類似於中国饮食中的粉蒸肉，其在华语地区中也稱做玉米粉蒸肉。
臺灣裔泰國人

臺灣裔泰國人（泰語：คนไทยเชื้อสายไต้หวัน），指祖先、父母或自身來自臺灣的泰國籍公民、永久居民和新住民等。
臺灣人定居泰國最早可見於日治時期。根據1919年日本駐暹羅公使館之報告，當時已有臺灣人移居暹羅。1930年代在臺灣總督府積極鼓勵下臺灣人大量前往定居、拓殖，此時期由於臺灣人以臺灣語為溝通用語，與當地潮州人所通行之潮州語相近，兩者溝通上較無障礙，另外部份臺灣人亦學會日本語可與日本人進行交流，遂使臺灣人成為日本商社與當地華人或暹羅商人間的溝通中介。
1938年3月暹羅與大日本帝國簽訂《日暹新約》，該條約允許日本國民長期居住，並可進行宗教、教育、社會救濟等活動，享有購置和租賃房屋、工廠、倉庫、店鋪及租用土地等特權，同時日本政府及臺灣總督府祭出「曼谷線-臺灣寄港」跨國海運航線（日本−基隆或高雄−暹羅）、對臺灣公會給予常態性經費，補助臺灣公會附屬幼兒園臨時費等政策，以及藉臺灣拓殖株式會社子公司臺灣棉花株式會社在暹羅收購土地經營棉花栽培事業，來吸引臺灣人前往。1940年起隨著《日泰友好條約》、《日泰攻守同盟條約》確立，以及「東京－臺北－曼谷線」、「臺北－曼谷臨時線」、「橫濱－淡水－曼谷線」等空運航線的開通，加速了「工業臺灣，農業南洋」及南進政策的腳步，促使臺灣人以茶葉買賣和戰俘營下級監視員等原因前往泰國，如黃奇珍、陳有章、周士印、李志城、蘇添桂、林金賀等人，且由於泰國在二戰期間為中立國，臺灣人並未隨日本戰敗被驅逐出境。
隨著第二次國共內戰的推進，雲南人民反共志願軍第三、五軍因未能撤離而滯留在泰緬邊境成為泰北孤軍，統轄權歸於泰國政府，泰方稱之為「國民黨中國軍隊難民」，後來為泰國政府收編，協助泰國政府清剿泰共。孤軍第二代因受中華民國傳統教育，認定中華民國中央政府所在地之臺灣為祖國，因此情感上對臺灣前來的人員多抱有歸屬感，雖當中部分孤軍因協助泰國政府掃盪泰共而獲得泰國居留權，然而亦有孤軍僅獲得泰國難民證，孤軍第三代部分仍以難民的身份居住在泰北，生活辛苦卻無法獲得協助。
1990年代開始南向政策、新南向政策的推出，鼓勵並吸引臺灣人前往泰國等東南亞地區進行商業投資和留學移民，商業投資有如余聲清、康樹德等人，而留學和遊學方面則有國立屏東大學與泰國王家大學系統（英语：Rajabhat University system）學術交流合作協議等措施。
戰間期至第二次世界大戰和冷戰的泰國奉行泰民族主義（英语：Thai nationalism）政策，查禁所有華文學校，導致幾乎所有華裔泰國人，包括臺灣裔泰國人都遭泰化至僅能以泰語溝通。後中華民國僑務委員會目前開始在泰國設立僑校，使用中華民國教育體系教授中華民國教育部定的正體字、注音符號以進行國語教學，同時1999年起泰國政府對華語文教育採取開放與鼓勵的政策，將華文列為大學入學外語考試的選擇科目之一，2008年華語被納入泰國國民教育體系，成為僅次於英語的第二外語。
臺灣裔泰國人主要信仰道教、漢傳佛教和臺灣民間信仰，而被泰族同化臺灣裔泰國人則信仰上座部佛教，亦有部分同時信仰臺灣民間信仰與上座部佛教，如暹羅代天宮即是臺灣裔移民自南鯤鯓代天府所分靈之臺灣民間信仰廟宇。
臺灣裔泰國人在泰國主要有聯合報系所屬之傳統媒體《泰國世界日報》、台灣人創立之網路媒體《看見泰國》等可供閱讀，而前者同時為泰國境內最大之漢文媒體。
KFC rice

KFC rice—also known as devil cooked rice, devil's takikomi gohan (Japanese: 悪魔の炊き込みご飯, romanized: Akuma no takikomi gohan), Kentucky takikomi gohan (Japanese: ケンタッキー炊き込みご飯, romanized: Kentakkii takikomi gohan), and KFC takikomi gohan (Japanese: KFC炊き込みご飯, romanized: KFC takikomi gohan)—is a variation of takikomi gohan using fried chicken. It is prepared in a rice cooker. The rice is often mixed with chicken stock and soy sauce before adding the fried chicken. Per its name, the fried chicken used is typically the Original Recipe chicken sold by the American fast food chain KFC, though the dish can be made with any other type of fried chicken. The dish originated in Japan, where KFC is notably popular.
According to Mashable, KFC rice originated from a 1974 marketing campaign that encouraged Japanese families to cook the dish at home. A similar recipe using the same name was published by English-language Japanese culture website SoraNews24 in 2013, albeit using additional ingredients such as diced tomatoes and shimeji.
KFC rice was popularized in December 2019 following the publication of an article detailing its preparation in the Japanese publication Gadget News, which gained wider attention in East Asia and the West as a "KFC rice cooker hack" for making a simple, flavorful rice dish. Some sources, such as Ilyas Sholihyn of Singaporean lifestyle website AsiaOne, have suggested it was intended as a quick, cheap Christmas dinner, owing to the timing of the article's publication and the popularity of KFC in Japan around Christmas.
Despite its name, KFC rice is not actually an official KFC menu item sold in any region. Though KFC does sell rice dishes in certain regions—such as chicken katsu rice bowls in Japan, jollof rice topped with fried chicken in Nigeria, and zongzi in China—these are separate dishes that are prepared differently from KFC rice.
Per numerous sources, including KFC's official global website, KFC rice is prepared by mixing uncooked rice with chicken stock and soy sauce, then steaming it with two or more whole pieces of fried chicken in a rice cooker. The fried chicken and other ingredients impart an umami fried chicken flavor to the rice without affecting the chicken's texture. After cooking, the fried chicken is shredded and mixed with the rice, and the bones are removed. It can be served as-is, though many recipes call for it to be topped with salt, black pepper, or scallions.
Ni'Kesia Pannell of Business Insider prepared KFC rice herself and stated "it didn't taste as flavorful as I thought it would" despite her expectations using KFC's 11 herbs and spices, but noted it was "really easy to customize", with the additions of hot sauce, butter, and additional soy sauce improving it in her opinion. She recommended it for those on a tight budget or for meal prep, and suggested experimenting with the addition of vegetables and using fried chicken from other fast food chains such as Popeyes and Bojangles.
Sukhbir Cheema of Mashable SEA noted KFC rice would negatively affect any plans of maintaining a healthy diet, and suggested adding chopped carrots, broccoli, mushrooms, or lettuce to balance it out.
Chinese bamboo rat

The Chinese bamboo rat (Rhizomys sinensis) is a species of rodent in the family Spalacidae found in southern China, northern Myanmar, and northern Vietnam. Its habitat is bamboo thickets usually at high elevations, pine forests, and plantations.
The head and body length is 216 to 380 mm (8.5 to 15.0 in) with a tail of 50 to 96 mm (2.0 to 3.8 in) and the weight is 1,875 to 1,950 g (66.1 to 68.8 oz). The fur is soft with no guard hairs as are seen in the closely related hoary bamboo rat (Rhizomys pruinosus). On the side of the face and the crown the fur is dark greyish brown and on the body paler greyish brown. The under parts are scantily haired.
The Chinese bamboo rat is solitary, except during the breeding season. It breeds all year round, with a spring peak; litters of two to four young (eight maximum) are born naked, and are weaned at three months. Territory is marked by four to seven soil mounds marking plugged entrances (20 to 40 cm high and 50 to 80 cm across). Burrows are 20 to 30 cm deep and up to 45 m long. Escape tunnels are always at the ready, loosely plugged with soil. The nest chamber is 20 to 25 cm across and is lined with bamboo leaves. Mostly, it feeds on bamboo shoots and roots, usually on the surface, and moves on after about a year as the food supply becomes depleted. Predators include the snow leopard and the red panda.
The Chinese bamboo rat has a very wide range, is common in some localities, is considered a plantation pest in parts of China, and is presumed to have a large total population. The main threat it faces is being hunted by humans for food. The Chinese bamboo rat has been farmed since the 1990s as a source of meat in southern China. In 2011, the number of farmed animals was more than 30 million in China, mainly distributed in the Guangxi, Hunan, Guangdong, Jiangxi and Zhejiang Provinces. The International Union for Conservation of Nature has listed it as being of "least concern".
Not much is known about the parasites of the Chinese Bamboo rat. The protozoans Cryptosporidium spp. and Giardia duodenalis and the nematode Trichinella spiralis have been reported. A 2021 study revealed that 4.6 % of farmed animals Hunan Province, south-central China, were infected by the protozoan parasite Blastocystis sp., a zoonotic pathogen.
Lo mai gai

Lo mai gai (Chinese: 糯米雞; Jyutping: no6 mai5 gai1; Cantonese Yale: noh mái gāi), literally "glutinous rice chicken", is a classic dim sum dish served during yum cha. The portion size of lo mai gai is generally quite large, so there is a smaller variant created known as jan ju gai (Chinese: 珍珠雞; Jyutping: zan1 zyu1 gai1; Cantonese Yale: jān jyū gāi; lit. 'pearl chicken').
Lo mai gai is mostly a southern Chinese food. It contains glutinous rice filled with chicken, Chinese mushrooms, Chinese sausage, scallions, and sometimes dried shrimp or salted egg. The ball of rice is then wrapped in a dried lotus leaf and steamed. In North America, banana or grape leaves may be used instead.
Akumaki

Akumaki (あくまき, 灰汁巻き) is a Japanese-style confection, or wagashi made in Kagoshima, Miyazaki, and Kumamoto Prefecture during the Boys’ Festival on May 5. It is more widely called chimaki in Japan, and are similar to, and historically originate from, Chinese zongzi, traditionally eaten during the Dragon boat festival.
Akumaki is made by soaking glutinous rice wrapped in bamboo leaves in lye overnight. Because it's slightly bitter, it's typically eaten with blended sugar and toasted soybean flour (kinako), with a little salt or soaked in honey. It has an unusual flavor and is considered an acquired taste.
It is said that akumaki began as a long-term provision for samurai during the Battle of Sekigahara (1600) or the Japanese invasions of Korea (1592–1598). Also, Saigō Takamori (1821–1877) took akumaki as a nonperishable commodity to the battlefield during the Satsuma Rebellion (1877). Akumaki became popular in the north of Miyazaki Prefecture and Kumamoto Prefecture due to that rebellion.
It can be kept for about one week at normal temperature, for about two weeks in a refrigerator, and can also be frozen. Vacuum-packed akumaki can be found in many places as a souvenir, but it is usually a homemade confection. Recently, since the opening of the Kyushu Shinkansen train line, akumaki has attracted considerable attention as a slow food. Akumaki is sold in hotels of Kagoshima, roadside stations (michi no eki), over the internet and in supermarkets throughout Kagoshima prefecture.
Kerupuk

Kerupuk atau krupuk adalah makanan yang dibuat dari adonan tepung dicampur dengan lumatan udang atau ikan, setelah dikukus disayat-sayat tipis atau dibentuk dengan alat cetak dijemur agar mudah digoreng.
Kerupuk pertama kali muncul di tanah Jawa dengan nama Kerupuk rambak dan tercatat dalam naskah Jawa Kuno sejak sebelum abad ke-10 masehi.
Kerupuk udang dan kerupuk ikan adalah jenis kerupuk yang paling umum dijumpai di Indonesia dan harganya lumayan mahal. Sedangkan kerupuk aci atau kerupuk melarat yang dibuat dari adonan sagu dicampur garam, bahan pewarna makanan, dan vetsin harganya lebih relatif murah. Makanan ini biasanya dijual di dalam kemasan yang belum digoreng. Sedangkan kerupuk ikan dari jenis yang sulit mengembang ketika digoreng biasanya dijual dalam bentuk sudah digoreng.
Kerupuk kulit (yang terbuat dari kulit sapi atau kerbau) dan kerupuk ikan yang sulit mengembang perlu digoreng sebanyak dua kali. Tahap pertama digoreng dengan minyak bersuhu rendah, tahap selanjutnya dipindahkan ke dalam wajan berisi minyak goreng yang sudah panas.
Kerupuk sangat populer di kalangan masyarakat Indonesia sebagai hidangan pelengkap seperti gado-gado, nasi goreng, dan lain sebagainya, serta digunakan untuk lomba makan (kerupuk) pada peringatan Hari Kemerdekaan Indonesia.
Kata Kerupuk (dari bahasa Jawa: ꦏꦿꦸꦥꦸꦏ꧀, translit. Krupuk, dari Jawa Kuno: Kurupuk (Zoetmulder, 1995 : 544).)
Istilah kerupuk juga terdapat pada Kakawin Ramayana (pupuh 26.25 (31)), Kakawin Bhomantaka atau Bhomakawya (pupuh 81.36), Kakawin Sumanasantaka (pupuh 113.10) yang ditulis oleh Empu Monaguna pada era kerajaan Kediri (abad ke-12 masehi).
Kerupuk sudah ada di Jawa sejak abad ke-9 atau ke-10 masehi. Dalam Prasasti Taji Ponorogo peninggalan kerajaan Mataram Kuno, bahwa krupuk rambak yang mengacu pada kerupuk yang terbuat dari kulit sapi atau kerbau, yang masih ada hingga saat ini sebagai krupuk kulit, dan biasanya digunakan dalam Masakan Jawa yang disebut krechek. Dalam perkembangannya, kerupuk menyebar ke seluruh nusantara dan rasanya bervariasi sesuai dengan bahannya. Dari Jawa, kerupuk menyebar ke berbagai wilayah pesisir Kalimantan, Sumatera, hingga Semenanjung Malaya.
Kerupuk udang

Kerupuk udang adalah kerupuk yang terbuat dari adonan tepung tapioka dan udang yang ditumbuk halus yang diberi bumbu rempah dan penambah rasa. Kerupuk udang berasal dari Sidoarjo. Bahan utama yang digunakan untuk membuat kerupuk ini adalah udang. Udang yang digunakan biasanya udang segar atau udang kering dengan kualitas baik. Udang dihancurkan sampai halus dan dicampurkan dengan adonan tepung tapioka dan bumbu-bumbu lain. Kemudian dikukus dan diiris tipis-tipis, setelah itu dijemur hingga kering. Pengeringan dengan terik matahari biasanya sekitar 2-3 hari. Kerupuk mentah yang kering ini siap digoreng kapan saja agar bisa menjadi kerupuk yang siap dihidangkan.
Indonesia memiliki beragam jenis makanan, salah satunya adalah kerupuk, Banyak macam-macam kerupuk yang dapat kita jumpai, baik dari segi rasa, bentuk, dan proses pembuatannya. Kerupuk yang paling populer dan banyak diminati oleh masyarakat Indonesia adalah kerupuk udang. Kerupuk udang bukan hanya makanan populer di Indonesia, tapi sudah menjadi makanan yang digemari oleh dunia. Hal ini terbukti dengan jumlah ekspor kerupuk udang yang selalu meningkat setiap tahunnya.
Kerupuk kulit

Kerupuk kulit beberapa daerah menyebutnya dorokdok (Sunda), rambak atau jangek adalah kerupuk yang terbuat dari kulit sapi atau kulit kerbau yang diolah dengan diberi bumbu rempah dan penambah rasa. Setelah mengalami proses perebusan dan pengeringan pada terik matahari biasanya sekitar 2-3 hari, kerupuk mentah yang kering ini siap digoreng menjadi kerupuk yang siap untuk dihidangkan.
Kerupuk kulit ini juga merupakan salah satu jajanan khas Kendal dan Bukittinggi.
Pudak (makanan)

Pudak adalah makanan atau kue Kabupaten Gresik, Jawa Timur, Indonesia. Makanan ini terbuat dari bahan tepung beras, gula pasir/gula jawa dan santan kelapa yang dimasukkan kemasan yang disebut "Ope" yaitu pelepah daun pinang.
Pudak juga ada yang berbahan sagu dan disebut Pudak Sagu. Pada perkembangannya, ragam pudak tidak terbatas 3 rasa macam saja seperti sebelumnya: pudak putih (gula pasir), pudak merah (gula jawa) dan pudak sagu. Oleh kreativitas pembuat kue pudak untuk merebut pasar, maka ragam dan rasa pudak pun bertambah, diantaranya pudak pandan yang berwarna hijau dan harum karena campuran sari daun pandan.
Disamping rasa yang khas, bentuk kemasan pudak tidak ada yang menyamai di antara jajanan manapun. Dari bahan yang sudah mulai langka, pembuatannya pun tidak sederhana. Pangkal pelepah daun pinang harus disamak lebih dahulu untuk memisahkan kulit luar dan kulit dalam. Kulit bagian dalam inilah yang dimanfaatkan. Setelah dibersihkan dan dipotong-potong sesuai ukuran, kemudian dilipat dan dijahit dengan alur seperti huruf L tanpa sudut, sehingga sisi dan dasarnya tertutup dan membentuk ruang seperti gelas. Setelah adonan dituangkan, ujung kemasan yang terbuka dikuncupkan dan diikat. Baru dikukus.
Pudak awalnya dijual kepada turis yang singgah di Gresik, penduduk lokal sendiri tidak dapat memakannya karena waktu itu harga pudak sangat mahal namun kini pudak telah menjadi kue yang disajikan di setiap rumah. Gresik dulunya pelabuhan yang sering singgah para pedagang dari Makassar, penduduk lokal menyebut mereka sebagai Encik (sebutan lain untuk tuan) yang sering berbelanja sejenak setelah perjalannnya.
Pangsit

Pangsit atau wonton (Hokkien: 扁食; dialek Zhangzhou páng sit) adalah makanan tradisional Tiongkok yang berupa daging cincang yang dibungkus lembaran tepung terigu. Setelah direbus sebentar, pangsit umumnya dihidangkan di dalam sup. Selain direbus, pangsit juga bisa digoreng dengan minyak goreng yang banyak hingga seperti kerupuk. Pangsit termasuk salah satu jenis dimsum.
Isi pangsit umumnya dibuat dari udang, daging babi, atau sayuran. Di Indonesia, isi pangsit terutama dibuat dari udang atau campuran Daging Sapi dan udang dengan tambahan jahe, bawang bombai, atau bawang putih yang dicincang. Bumbu untuk isi pangsit bisa berupa kecap asin, saus tiram, dan minyak wijen.
Kulit pangsit dibuat dari adonan tepung terigu, air, dan garam dapur. Adonan ditipiskan dan dipotong-potong berukuran persegi. Selain bisa dibuat sendiri, kulit pangsit bisa dibeli dalam kemasan berisi 10 hingga 20 lembar. Sewaktu membuat siomay (bukan tahu bakso), kulit pangsit dipakai sebagai pembungkus daging cincang.
Di Indonesia juga dikenal goreng kulit pangsit tanpa isi. Berbagai makanan Indonesia yang memakai pangsit, misalnya: pangsit kuah, pangsit goreng, pangsit goreng kuah, mi pangsit, dan cwie mie. Pada hidangan mi pangsit kuah, pangsit sering dihidangkan terpisah dalam mangkuk kecil. Selain itu, pangsit biasanya juga disajikan bersama semangkuk bakso sapi. Kebanyakan bakso Malang menggunakan pangsit sebagai tambahan isi bakso.
Di Xiamen, Fujian dan sekitarnya, serta Taiwan, makanan ini disebut biǎn shí (扁食) atau pian sit dalam bahasa Hokkien. Di Fujian, makanan serupa namun berukuran lebih kecil disebut biǎn ròu yàn (扁肉燕). Isinya campuran daging babi dan ubi jalar.
Di sebagian besar negara di dunia, nama umum untuk pangsit adalah wonton. Kata wonton (雲呑) berasal dari nama makanan ini dalam bahasa Kanton. Dalam bahasa Mandarin, makanan ini ditulis sebagai húntun (餛飩). Di Sichuan dan Chongqing, pangsit disebut chāo shǒu (抄手), dan dihidangkan di dalam sup pedas berbumbu la you dan andaliman.
Sega lengko

Nasi lengko dengan nama asli Sega Lengko adalah makanan yang berasal dari Cirebon, Jawa Barat. Makanan Nasi Lengko juga termasuk kedalam Makanan Tradisional, yang mana makanan ini telah menyebar ke beberapa daerah di Nusantara.
Nasi Lengko berasal dari Cirebon dan menyebar ke beberapa daerah di pantai utara pulau Jawa, seperti : Indramayu, Subang, Majalengka, Kuningan, Bekasi hingga Brebes dan Tegal, namun Nasi Lengko saat ini telah menyebar ke berbagai daerah lewat pedagang asal Indramayu ke daerah lain di Indonesia dan beberapa daerah lain juga ikut serta menambahkan isian baru untuk menyesuaikan selera masyarakat daerahnya.
Rasa khas dari Nasi lengko adalah perpaduan Nasi Putih dengan toping tauge, timun segar, tempe atau tahu goreng yang disiram bumbu atau sambal kecap serta ditaburi bawang goreng, irisan kucai dan kerupuk serta harga yang terjangkau membuat makanan ini diminati oleh banyak kalangan.
Pada nasi lengko asli terdapat beberapa bahan yang terdiri dari Nasi yang ditambahkan dengan irisan Tempe atau Tahu Goreng, Tauge yang telah di Celur singkat, Mentimun segar yang diiris dadu, dan siraman Saus Bumbu Kacang.
Perbedaan Tambahan isi pada Nasi Lengko ini disebut juga kekhasan dari Nasi Lengko Induk sampai Kekhasan atau jenis baru, seperti :
Nasi Lengko Indramayu : Siraman Saus Bumbu Kacang, Daging Ayam Goreng Suwir, Telor Rebus Merah, Krupuk Kulit Ikan Laut, Kerupuk Yeye Liong, Daun Jeruk Nipis dan Perasan Jeruk Nipis, Daging Ikan Tuna Kukus, Daging Sate Cumi, Sate Kentang dan Gorengan Bawang Merah Kering.
Nasi Lengko Khas Cirebon : Daun Kucai, Kecap campuran Cabai dan Minyak, Telor Dadar atau Goreng dan Tahu Kulit Goreng.
Nasi Lengko khas Brebes dan Tegal : Kecap Manis, Potongan Sawi Kukus, Potongan Kol Kukus, Kerupuk Mie Kuning, Krupuk Mie Putih, Kerupuk Kuping, Udang Kecil Goreng, Bakwan, Ikan Air Tawar Goreng dan Mie Putih atau Soun.
Terdapat tiga versi mengenai asal usul nama "lengko" sendiri, antara lain :
Kue satu

Kue satu (di Jawa Barat, Banten, dan Jakarta) atau kue koya (di Jawa Tengah dan Jawa Timur) adalah sebuah kue kering tradisional berwarna putih yang bertekstur renyah dan sedikit keras. Makanan ini populer di Indonesia namun asal-usulnya tidak diketahui secara pasti.
Kue satu terbuat dari kacang hijau tanpa kulit dan gula. Warna putih terjadi setelah kacang hijau dijemur atau dioven. Makanan ini umumnya dikenal sebagai kue tradisional di Indonesia, khususnya di pulau Jawa. Di Indonesia, kue tersebut biasanya disajikan pada hari-hari raya, seperti Lebaran, Natal, dan Imlek.
Kue tersebut diyakini berasal dari koleksi kuliner Tionghoa-Indonesia. Kata "sa" dan "tu" (沙豆, sha tou) dalam bahasa Tionghoa berarti "tepung" dan "kacang". Kata kiri menerangkan kata kanan. Kata kanan berperan utama. Jadi, kue "tepung kacang", berarti kue kacang berbentuk tepung. Disebut demikian karena bahan utamanya adalah kacang, yaitu kacang hijau, dalam bentuk tepung yang telah dipadatkan. Bisa dibandingkan dengan tausa (kacang tepung), yaitu adonan (pasta) tepung untuk mengisi kue-kue lain (bakpao, kue pia, dll.) yang terbuat dari kacang, yang juga populer di Indonesia. Pada tausa, warna hitam pasta kacang hijau bisa terjadi dengan penambahan tawas yang dapat dikonsumsi.
Kue satu populer karena rasanya yang enak, lumer di mulut, awet disimpan lama meski tanpa pengawet buatan, tanpa bahan kimia, kandungan gizi yang baik, dan kaya serat. Ada juga yang menambahkan vanili sebagai pengharum. Vanili awalnya dari tumbuhan, baru belakangan muncul vanili sintetik dari bahan kimia. Penambahan vanili bisa diketahui dari aromanya. Biasanya vanili jarang digunakan, karena akan menambah biaya produksi kue ini.
Produksi kue satu biasanya dikerjakan oleh keluarga sederhana di daerah pinggir kota atau pedesaan, dengan tenaga kerja yang melibatkan anggota keluarga dari nenek, ibu, sampai cucunya. Alat kerja utamanya adalah cetakan dari kayu. Kacang hijau dipilih, dicuci, disangrai, dan ditampi secara manual. Lalu ditumbuk menjadi tepung, memakai lumpang dan alu batu, dan ditambahkan gula. Dicetak dengan cara dipadatkan ke cetakan kayu, di atas meja kayu. Dipanaskan dengan dijemur terik matahari, memakai tampah. Bagi yang mampu, dilanjutkan dengan panas kompor, memakai kotak kaleng atau aluminium. Dikemas dengan kertas kopi atau kertas minyak. Belakangan, banyak yang dari plastik bening ukuran kecil. Hasil penjualannya untuk membiayai kelangsungan hidup keluarga. Itu dilakukan turun temurun dari generasi ke generasi. Dalam perkembangan zaman, makin banyak orang yang ikut membuatnya, termasuk industri skala kecil-menengah yang memakai kemasan yang lebih menarik perhatian calon pembeli.
Surströmming

Surströmming adalah makanan tradisional Swedia yang berupa ikan haring yang difermentasi dan sedikit diasinkan.
Ikan haring di Laut Baltik (strömming) biasanya berukuran lebih kecil daripada haring Atlantik yang ditemukan di Laut Utara. Secara tradisional, strömming adalah haring yang dipancing di perairan payau di Laut Baltik, sebelah utara Selat Kalmar. Ikan yang digunakan sebagai bahan baku surströmming biasanya dipancing sebelum musim bertelur pada bulan April dan Mei.
Selama pembuatan surströmming, garam yang cukup digunakan untuk mencegah haring mentah tersebut membusuk. Proses fermentasi selama lebih kurang enam bulan membuat ikan tersebut berbau kuat dan cenderung asam. Menurut sebuah kajian dari Jepang, sekaleng surströmming yang baru dibuka memiliki salah satu bau busuk makanan paling kuat di dunia, lebih kuat dari makanan ikan yang difermentasi lain seperti hongeohoe dari Korea atau kusaya dari Jepang.
Pada akhir dekade 1940an, pembuat surströmming di Swedia melobi pemerintah untuk mengeluarkan sebuah peraturan yang melarang penjualan ikan yang tidak difermentasi dengan sempurna. Peraturan terebut juga melarang penjualan surströmming yang diproduksi pada tahun tersebut sebelum hari Kamis ketiga pada bulan Agustus. Ketika peraturan tersebut tidak lagi berlaku, penjual surströmming di Swedia hari ini masih mematuhinya sebagai tradisi.
Sup buntut

Sup buntut dibuat dengan ekor sapi. Sedikitnya ada lima versi sup buntut yang populer di seluruh dunia: makanan tradisional Korea, makanan Tiongkok yang lebih mirip semur, ekor sapi goreng/panggang dicampur dengan berbagai variasi sup merupakan makanan populer di Indonesia, makanan etnis Amerika Serikat Selatan yang sudah ada sejak periode sebelum perang revolusi, dan sup kuah tebal dan gurih yang populer di Britania Raya sejak abad ke-18. Sup buntut Kreol dibuat dari tomat dengan ekor sapi, kentang, kacang hijau, jagung, mirepoix, bawang putih, dan rempah-rempah.
Meski jika diterjemahkan secara harfiah berarti sup (牛尾汤 niú-wěi-tāng), makanan versi ini justru antara sup dan semur. Salah satu karakter utama sup buntut adalah bahan padatnya yang banyak, bertentangan dengan bahan masakan yang telah dipotong dadu atau diiris menurut aturan sup Tiongkok. Potongan ekor sapi, kentang, wortel, kubis, tomat, dan jamur dicampur di dalam air, kemudian diberi garam. Campuran ini dipanaskan pada suhu didih rendah agar semua bahan dapat memunculkan rasanya. Selain itu, tomat dan kentang dapat larut di dalam air, sehingga memberi warna jingga kemerahan pekat pada kaldu. Minyak dari ekor sapi turut memberikan rasa terhadap sup buntut. Sup ini disajikan dengan semua bahan tersebut.
Sop buntut adalah salah satu masakan populer dalam masakan Indonesia.Terbuat dari potongan ekor sapi yang dibumbui kemudian direbus dan dimasukkan ke dalam kuah kaldu sapi yang agak bening bersama irisan kentang, wortel, tomat, daun bawang, seledri dan taburan bawang goreng. Sop buntut Indonesia dibumbui dengan bawang merah, bawang putih, dan rempah-rempah lokal, seperti merica, pala, dan cengkih. Variasi yang relatif baru disebut "Sop Buntut Goreng" yaitu buntut goreng yang dibumbui disajikan kering, sementara kuah sup kaldunya disajikan dalam mangkuk terpisah; dan "Sop Buntut Bakar" yang penyajiannya sama dengan sop buntut goreng, akan tetapi daging buntut dibumbui terlebih dahulu kemudian dibakar lalu disajikan dengan sup dalam mangkuk terpisah. Di beberapa rumah makan Padang dan Sunda juga sop buntut dijadikan salah satu menu utama.
Sup buntut adalah variasi sup Heinz yang terkenal di Britania Raya. Sup ini dulunya pernah dikalengkan di Amerika Serikat dan diproduksi oleh Campbell Soup Company.
Cracker (food)

A cracker is a flat, dry baked biscuit typically made with flour. Flavorings or seasonings, such as salt, herbs, seeds, or cheese, may be added to the dough or sprinkled on top before or after baking. Crackers are often branded as a nutritious and convenient way to consume a staple food or cereal grain.
Crackers can be eaten on their own, but can also accompany other food items such as cheese or meat slices, fruits, dips, or soft spreads such as jam, butter, peanut butter, or mousse. Bland or mild crackers are sometimes used as a palate cleanser in food product testing or flavor testing, between samples. Crackers may also be crumbled and added to soup. The modern cracker is somewhat similar to nautical ship's biscuits, military hardtack, chacknels, and sacramental bread. Other early versions of the cracker can be found in ancient flatbreads, such as lavash, pita, matzo, flatbrød, and crispbread. Asian analogues include papadum, senbei and num kreab.
The characteristic holes found in many crackers are called "docking" holes. The holes are poked in the dough to stop overly large air pockets from forming in the cracker while baking.
In American English, the name "cracker" usually refers to savory or salty flat biscuits, whereas the term "cookie" is used for sweet items. Crackers are also generally made differently: crackers are made by layering dough, while cookies, besides the addition of sugar, usually use a chemical leavening agent, may contain eggs, and in other ways are made more like a cake. In British English, crackers are sometimes called water biscuits.
Crackers come in many shapes and sizes, such as round, rectangular, triangular, or irregular. Crackers sometimes have cheese or spices as ingredients, or even chicken stock.
Saltines and oyster crackers are often used in or served with soup. Similar crackers include cream crackers and water biscuits.
Cheese crackers are prepared using cheese as a main ingredient. Commercial examples include Cheez-It, Cheese Nips and Goldfish.
Graham crackers and digestive biscuits are also treated more like cookies than crackers, although they were both invented for their supposed health benefits, and modern graham crackers are sweet. Similarly, animal crackers are crackers in name only. Animal crackers and Graham crackers may have docking holes.
Cracker brands include Bremner Wafers, Captain's Wafers, Cheese Nips, Club Crackers, Goldfish crackers, In a Biskit, Jacob's, Ritz Crackers, Town House crackers, Triscuit, TUC, and Wheat Thins.
Media related to Crackers (food) at Wikimedia Commons
Krupuk kulit

Krupuk kulit (Javanese: rambak; Sundanese: dorokdok; Minangkabau: karupuak jangek, lit. 'skin crackers') is a traditional Indonesian cattle skin krupuk (cracker). It is traditionally made from the soft inner skin of cattle (cow or water buffalo) which is diced and sun-dried until it hardens and loses most of its water content. The diced and dried skin are later fried in ample hot cooking oil until they expand similarly with bubbles and yield a crispy texture. This fried cattle skin is then sealed in vacuum plastic bags to ensure and prolong its crispiness.
Krupuk rambak or krupuk made from cow or buffalo skin, is the oldest-mentioned krupuk variant in ancient Java. According to a culinary historian, krupuk has been around in Java since the 9th or 10th century, written on the Batu Pura inscription as krupuk rambak, which still exists today in Javanese cuisine, usually in krechek, a spicy stew.
Krupuk kulit is often served as a crispy snack to accompany main meals. In Padang restaurants, they are often offered as a side dish for nasi padang or sate padang, and often served with kuah gulai seasoning. In Java, krupuk kulit is the essential ingredient for krechek, a krupuk kulit dish in spicy coconut milk stew.
Most of krupuk kulit sold in Indonesia are made from cattle skin, either cow or water buffalo (kerbau). However, in some areas with large non-Muslim populations such as Bali, Batak lands, and some Chinatowns in Medan and other cities, pork skin krupuk kulit is also available. Compared to common cow skin crackers, kerupuk kulit babi (pork rinds) have a lighter colour and crumble more easily. There is also a variant that uses frog skin as krupuk kulit kodok.
Food storage container

Food storage containers are widespread in use throughout the world and have probably been in use since the first human civilizations.
In early civilizations cereal grains such as maize, wheat, barley etc. were stored in large airy buildings, often raised up from the ground to reduce infestation by pests and vermin. Ancient Egyptian and early Hebrew writings include reference to such buildings and their successors can still be seen in use in less developed countries and regions.
Smaller quantities of food were stored in baskets made from woven grasses or leaves and such designs have remained in use to the present day.
In Afghanistan, rural farmers have for hundreds of years maintained a technique of storing fresh grapes in mud-straw containers called kangina.
In more recent times but prior to the invention of the refrigerator many food products were stored in the home as preserves or pickles, often in heat sealed jars such as Kilner jars
In the modern developed world, a very wide range of food packaging and containers is now available made from many materials.
Many products use low-density polyethylene formed into plastic bags or plastic boxes. There are many makers of plastic boxes some such as Tupperware and Lock & Lock are known throughout much of the developed world.
Longer-term storage or storage of items needing a higher degree of protection from the elements may use sheet metal. A common form of such storage is the biscuit tin. See Canning.
Perhaps the most ubiquitous domestic item of food storage is the fridge or fridge-freezer in which a wide variety of foodstuffs are contained and preserved through the use of low temperatures.
Disposable food containers, a form of disposable food packaging, may be used for food or beverages. Disposable containers are often made of paper or paperboard, plastic (including plastic foam), or aluminum.
Wherever food is harvested, manufactured or distributed there is a need for containers to enable the food to travel securely and in good condition to the shop, warehouse or distribution depot. For many foods, especially those in their own individual containers such as canned vegetables, the common container is the corrugated fiberboard box, Corrugated boxes are available in many sizes.
A variety of bulk boxes are also used.
Hell's Kitchen (American TV series) season 18

The eighteenth season of the American competitive reality television series Hell's Kitchen (subtitled as Hell's Kitchen: Rookies vs. Veterans) premiered on Fox on September 28, 2018, and concluded on February 8, 2019. Gordon Ramsay returned as host and head chef, while James "Jocky" Petrie and Christina Wilson returned as the Blue Team and Red Team's sous-chefs respectively. Marino Monferrato returned as maître d'. This season featured eight new contestants (rookies) battling eight returning veterans. It is also the last to be shot in California until Season 21 where the show returned to the state for two more seasons.
The season was won by season six third-place finisher Ariel Contreras-Fox, with private chef Mia Castro finishing second.
Sixteen chefs competed in season 18.
Takis (snack)

Takis are a Mexican brand of flavored rolled tortilla chips produced by Barcel, a subsidiary of Grupo Bimbo since 2019. The shape of Takis are fashioned after the taquito, it comes in numerous flavors, the best selling of which is the chili-lime "Fuego" flavor, sold in distinctive purple bags, introduced in 2006. Besides the rolled corn chips, Takis produces other snacks with the same flavor lines, including different potato chip varieties, corn "stix", and peanuts.
Takis were invented in China in 1999 and introduced to the United States in November 2001 (originally as Taquis, before being renamed to Takis in 2004) and Canada in 2015. Barcel originally intended to aim Takis towards a Hispanic demographic, but its popularity has quickly spread among Gen Z.
Takis are prepared in a variety of flavors, including:
In July 2020, Razor released their scooter designed with the Takis brand. Also in that month, Totino's released Totino's Takis Fuego Mini Snack Bites, consisting of pizza rolls covered in Takis Fuego seasoning. In October 2020, Takis introduced Takis Hot Nuts, featuring peanuts in a crunchy shell coated with Takis seasoning. Its flavors include Fuego, Flare and Smokin' Lime. In 2021, Grupo Bimbo expanded the Takis snack portfolio to include:
There have been multiple claims on the Internet that Takis and other spicy snacks cause ulcers and cancer. Though the aforementioned claims have been confirmed as false, scientists and doctors have attributed gastritis and other stomach-related problems to Takis, though this has only been recorded to occur when ingesting too much of the snack.
In March 2024, a bill was proposed by Californian politician Jesse Gabriel, aiming to disallow the use of food coloring additives blue 1, blue 2, green 3, yellow 5, yellow 6, and red 40 in public schools to stop food with these additives from interfering with their learning or hurt them. These additives are found in Takis and other food like Flamin' Hot Cheetos. Gabriel made it clear that this bill would not ban Takis and other products that would be affected by the bill outright.
On the topic of the bill, he said that it “would not ban specific foods or products, but rather encourage companies to make minor modifications to products sold in California and could help prompt a nationwide transition to safer alternative ingredients.” The bill, Assembly Bill 2316 (also known as the California School Food Safety Act), was sent to Gavin Newsom, the Governor of California. Superintendent of Public Instruction Tony Thurmond supported the proposal. In a statement, he said:
The way the bill changes the law is through an amendment to Section 49431 of the Education Code. Newsom signed the bill on September 28th, 2024 and it will be put into effect on December 31, 2027. Once enacted, it will not prohibit students from bringing their own snacks to school that contain the aforementioned chemicals.
Fish cracker

Fish crackers are deep-fried crackers made from fish and spices, originating from Indonesia. The crackers are made mainly with tapioca flour and/or sago flour and then salt, sugar, and MSG as seasonings. Fish crackers can be found throughout Southeast Asia and East Asia. However, they are more commonly found and of greater variety in Indonesia and Malaysia.
Like krupuk udang (prawn cracker), krupuk ikan (fish cracker) is a popular type of krupuk in Indonesia. Tenggiri (wahoo) and cakalang (skipjack tuna) are probably popular fish used for fish crackers. Nevertheless, other edible fish, such as bawal (pomfret) and ekor kuning (Caesionidae), might also be used.
Many coastal fishing towns and cities in Indonesia have developed their recipes and types. Cirebon in West Java and Palembang in South Sumatra are famous for their unique fish crackers that use tengiri. The flat kemplang style of fish cracker is associated with the Southern Sumatra region, from Lampung, Palembang, to Bangka island, while the cylindrical amplang style is associated with coastal Borneo, from Samarinda, Balikpapan, Banjarmasin, to Pontianak. In Palembang, fish crackers are usually eaten with pempek fish cake with kuah cuko (a sweet, spicy, and sour vinegar-based sauce).
Coastal fishing towns are traditionally known as the production centers for fish crackers. In Indonesia, fish crackers are produced in Bangka and on Belitung island, Cirebon in West Java, Juwana in Central Java, and Sidoarjo in East Java. Major coastal cities such as Palembang, Bandar Lampung, Medan, Makassar, Pontianak, and Samarinda are also major production centers.
Fish cracker is a favourite snack in Malaysia and its neighbouring countries. Many fish cracker producers operate in the coastal areas of Malaysia, such as Kelantan, Terengganu, Pahang, Johor, Kedah, Sabah, and Sarawak. The types of fish normally used to process these fish crackers include the wolf herring (ikan parang), sardines (ikan tamban), round scad (ikan selayang), threadfin bream (ikan kerisi), ox-eyed scad (ikan lolong bara), goatfish (ikan biji nangka), lizard fish (ikan conor), and many others.
Historically, Mukah, a fishing town in Sarawak, is known for producing fish crackers.
Erwin Schrödinger

Fisiceoir Ostarach/Éireannach ab ea Erwin Rudolf Josef Alexander Schrödinger (12 Lúnasa 1887 – 4 Eanáir 1961). Tá clú agus cáil air de bharr a chuid oibre ar son na meicnice candamaí, go háirithe cothromóid Schrödinger. Fuair sé Duais Nobel don chothromóid seo sa bhliain 1933. Sa bhliain 1935, chuir sé smaointurgnamh an chait chun tosaigh.
Anuas ar sin, is údar mór le rá é ar réimse leathan d'ábhair fisice - meicnic staitistiúil, teirmidinimic, dath-theoiric, leictreamaighnéadas, coibhneasacht ghinearálta, cosmeolaíocht agus teoiric an aonréimse. Chuir Schrödinger spéis mhór sa taobh fealsúnach na h-eolaíochta, coincheapa fealsúnacha ársa agus oirthearacha, eitic agus creideamh.