davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Pelangi Kasih (drama)

Pelangi Kasih ialah sebuah siri drama televisyen Malaysia 2012 dibintangi oleh Nabila Huda, Beto Kusyairy, Puteri Sarah Liyana dan Johan As'ari. Ia mengisahkan hubungan tiga sahabat sejak kecil dan menampilkan pelbagai konflik dan permasalahan berkaitan persahabatan dan kasih sayang. Siri ini memulakan tayangan perdana di Slot Samarinda TV3 dari 19 Januari 2012 hingga 22 Mac 2012 menggantikan Bunga April.
Siri ini boleh didapati melalui penstriman dalam talian di saluran YouTube rasmi TV3.
Mengisahkan persahabatan erat antara Sofea (Nabila Huda), Azlin (Puteri Sarah) dan Zafrul (Beto Kushairy), Sofea berkawan rapat dengan Azlin sejak zaman persekolahan walaupun berasal dari latar belakang keluarga yang berbeza. Azlin bakal mewarisi perniagaan daripada datuknya, Haji Mahmod, Pengerusi Green Global Sdn Bhd manakala bapa Sofea ialah seorang guru agama di surau dan bercucuk tanam untuk menampung keluarganya.
Zafrul (Beto Kushairy) yang tinggal berhampiran dengan mereka berumur 2 tahun lebih tua daripada Azlin dan Sofea banyak membantu mereka dalam pelajaran. Malah, Zafrul yang cemerlang dalam pendidikan menjadi teladan kepada Azlin dan Sofea untuk berjaya.
Setelah tamat pengajian di universiti, Sofea dan Azlin menyertai syarikat Green Global Sdn. Bhd. Di bawah pengurusan dua wanita muda ini, Green Global meningkat dengan pantas. Azlin memang cekap dalam pentadbiran dan perhubungan dengan pelanggan. Sementara Sofea begitu bijak membawa pelabur luar masuk ke dalam negara dan melabur dalam bidang hartanah. Hubungan erat Azlin, Sofea dan Zafrul berjalan lancar sehingga Zafrul membuat keputusan untuk mengahwini Azlin. Sofea terluka kerana cintanya kepada Zafrul dipermainkan.
Untuk mengukuhkan kedudukan Zafrul dalam syarikat, Azlin telah memberikan jawatan yang sepatutnya menjadi milik Sofea kepada Zafrul. Sofea berasa kecewa dengan Azlin kerana menganggap Azlin cuba menyingkirkannya secara halus.
Pengenalan Sofea dengan Omar (Johan Ariff Asa’ri) yang merupakan pesaing kepada Green Global Sdn Bhd menimbulkan rasa tidak senang hati oleh Zafrul. Akhirnya, Sofea dikhianati dan dipecat atas tuduhan pecah amanah oleh Azlin yang cemburu dengan prihatin Zafrul atas Sofea.
Selepas Sofea berkahwin dengan Omar, syarikat Lembayung Delta Sdn Bhd milik Omar telah mengalahkan Green Global Sdn Bhd untuk mendapatkan tender tanah. Bagi menjaga kepentingan syarikat pada masa depan, Zafrul berikhtiar untuk ‘menghapuskan’ Sofea dan Omar dari dunia korporat. Sofea terluka dengan pengkhianatan 2 sahabat baiknya dan menghilangkan diri di kampung halaman Omar.. Apakah Sofea akan bertemu semula dengan Zafrul dan Azlin?
Buah pala

Buah pala atau pala (Jawi: ‏بواه ڤالا‎‎ atau ڤال‎) ialah satu genus tumbuhan tropika yang pokoknya malar hijau dalam Myristica. Ia berasal dari Asia Tenggara dan Australasia. Biji dan kulit selaputnya yang terkandung dalam buah pokok ini penting untuk dijadikan sebagai rempah.
Spesies yang paling penting dari segi perdagangan ialah pala harum atau Myristica fragrans yang berasal daripada Kepulauan Banda di Indonesia. namun tersebar juga di Caribbean, khususnya Grenada. Spesies yang lain termasuk:
Kedua-dua ini dipergunakan sebagai bahan lancung untuk produk-produk M. fragrans.
Nama buah ini meminjam dari bahasa Sanskrit फल phala "buah" melalui bahasa Jawa, ia sepunca dengan perkataan "pahala".
Pokok pala mempunyai ketinggian di antara 4-15 meter dan bersifat ‘unisek’, iaitu pokok hanya mengeluarkan bunga jantan atau betina sahaja. Oleh itu, pada kebiasaannya satu batang pokok jantan ditanam di antara 10 batang pokok betina. Namun ada sumber yang mengatakan bahawa terdapat pokok yang mengeluarkan kedua-dua bunga jantan dan betina. Tetapi ini jarang ditemui.
Buah pala ialah buah jenis ‘drup’ dan mempunyai bentuk yang berbeza di antara pokok yang berlainan seakan-akan telur dengan ukuran 20-30 milimeter panjang dan 15-18 milimeter lebar, namun ada pokok yang menghasilkan buah berbentuk bulat dan ada juga yang menghasilkan buah berbentuk pir. Secara purata berat buah pala ialah dalam lingkungan 89 g dan bergaris pusat lebih kurang 5.6 cm. Pada pangkal biji melekat suatu kulit selaput keliling biji yang berwarna merah dan kelihatan kering seakan-akan renda.
Apabila buah ini masak, perikarpnya yang berwarna kuning dan mempunyai ketebalan 1.5 cm terbelah dua dan mendedahkan biji yang berwarna perang keungguan serta berkilat.
Bahagian perikarpnya, walaupun terlalu masam dan kelat untuk dimakan dalam keadaan segar, ia boleh diproses untuk dijadikan halwa, kandi dan jeruk pala. Kedua-dua biji dan selaputnya boleh dikeringkan dan digunakan sebagai rempah: biji pala ini digunakan sebagai rempah, bahan perisa untuk masakan yang manis seperti kek dan masakan yang menggunakan susu manakala kulit yang disebutkan sebagai "bunga pala" atau "kembang pala" (mace) digunakan dalam penyediaan berbagai jenis makanan terutamanya untuk memberi perisa pelbagai jenis sos dan kicap.
Kedua-dua biji dan aril buah pala mengandungi minyak pala dengan perisa yang berbeza. Sejenis minyak yang bersifat tepu pada suhu bilik juga boleh dihasilkan daripada biji pala; minyak ini digunakan sebagai minyak ubat sapu dan untuk pembuatan minyak wangi.
Gapis batang

Pokok Gapis (bahasa Inggeris: Yellow Saraca) ialah satu spesies tumbuhan dalam famili Fabaceae yang berasal dari Semenanjung Malaysia, dan banyak terdapat di sepanjang sungai di bahagian utara negara tersebut. Nama botaninya Saraca thaipingensis.
Akar Pokok Gapis biasa digunakan untuk membuat pemegang parang.
Pokok Gapis tumbuh sehingga 10 meter (33 kaki) tingginya. Ciri-ciri fizikalnya yang lain adalah seperti berikut:
SandnesGarn

SandnesGarn (tidl. Sandnes Uldvarefabrik) er en garnfabrikk ved Foss-Eikeland i Sandnes, Rogaland. Fabrikken er en av de eldste ullvarefabrikkene i landet, og er i dag en ledende produsent av strikkegarn og industrigarn.
Sandnes Uldvarefabrik ble etablert i 1888. De første bygningene ble reist i Vågen og produksjonen ble satt i gang i 1889. Fra 1905 hadde bedriften stor vekst, og i 1910 ble fabrikken utvidet. Det ble kjøpt inn kjemmemaskiner i 1932. Sandnes Uldvarefabrik lanserte mariusgenseren i 1952, som ble den største suksessen i fabrikkens historie.
Strikkeklubben Strikk Ess ble etablert i 1954. Den ble lansert for å øke salget av garn. Det kostet to kroner i engangsavgift å bli med i klubben. Medlemmene fikk hvert kvartal tilsendt et hefte med strikkeoppskrifter. Over 50 000 meldte seg inn. Strikkeklubben ble avviklet i 1975.
Bedriften gikk godt fram til midten av 70-tallet, da ullvareprisene ble svært høge. I 1975 ble Sandnes Uldvarefabrik slått sammen med Sandnes Kamgarn Spinneri for å imøtekomme utfordringene i bransjen, dog ble begge varemerkene videreført. Firmaet ble et av de markedsledende i Norge, og holdt en imponerende del av markedet innen håndstrikkegarn. 21. august 1978 brant fabrikken ned til grunnen. Under gjenreisingen ble fabrikken flyttet til Foss-Eikeland utenfor Sandnes.
Sandnes Kamgarn Spinneri ble etablert i Vågen av Walter Roff i 1906. Fabrikken ble utvidet i 1932. I 1972 tok Kamgarnspinneriet over produksjonen ved den konkursrammede Sygna Uldvarefabrik på Hermansverk. Bedriften fusjonerte med Sandnes Uldvarefabrik i 1975. Produksjonen på Hermansverk ble nedlagt i 1982. I 1986 ble merkenavnet Sandnes Kamgarn Spinneri avviklet, og all produksjon ble flyttet til Sandnes Uldvarefabriks nye anlegg på Foss-Eikeland. Spinneriet ble tømt for maskiner i 1988, og ble ombygget til kulturhus i 2000.
I 1987 stod Sandnes Uldvarefabriks moderne nybygg på Foss-Eikeland ferdig. Bedriften ble kjøpt opp av Sagatex i 1995, men ble kjøpt tilbake av lokale krefter i 2000. De nye eierne investerte 15 millioner i ny maskinpark. Navnet ble endret til SandnesGarn i 2006.
Mariusgenser

Mariusgenseren er en strikket genser med et mønster inspirert av tradisjonelle setesdalsgensere, men uten lus. Mens de tradisjonelle genserne brukte saueullens naturlige farger – svart, grått, brunt og hvitt – ble Mariusgenseren designet og lansert i innfarget garn, blant annet i rødt, hvitt og blått, fargene i det norske flagget. Sandnes Uldvarefabrik, som fortsatt eier håndstrikkeoppskriften, hevder at det er solgt over fem millioner eksemplarer av håndstrikkoppskriften til Mariusgenseren i Norge, i en rekke fargekombinasjoner.
Det eksisterer to versjoner av historien om genserens opphav. Ifølge den ene ble den strikket i 1928 eller 1929 av Bitten Eriksen og båret av hennes sønn, det senere flygeresset og alpinisten Marius Eriksen. Den andre forteller at designeren Unn Søiland Dale laget Mariusgenser-mønsteret som ble presentert i 1954 i filmen Troll i ord. Søiland Dale hadde hentet inspirasjon fra Annichen Sibberns bok Norske Strikkemønstre fra 1929, hvor blant annet de tradisjonelle bordene i mønstre til setesdalskoftene ble presentert. Søiland Dale lot seg inspirere av setesdalskoftene, men omarbeidet bordene og satte dem sammen i en ny kombinasjon. Alle de forskjellige genserne og mønstrene i Troll i ord var designet av Unn Søiland og levert filmen fra hennes firma Lillunn Sport AS, som produserte ferdig håndstrikk. Marius Eriksen, som etter krigen også livnæret seg som skuespiller, bar flere fargeutgaver av mariusmønsteret, både hvit, sort og rød, og en blå og hvit utgave i filmen, og Henki Kolstad bar den trefargede varianten i filmen, med blå bunnfarge, hvitt mønster og røde skulderborder, og etterspørselen etter dette mønsteret ble enorm etter filmen.
Marius Eriksen fikk honorar for å promotere Søilands genser på SandnesGarns håndstrikkeoppskrift samme år som filmen kom i 1954. Unn Søiland Dale solgte ferdigstrikkede gensere fra sitt firma Lillunn Sport AS, som Norges største håndstrikkorganisator på 1950-tallet, og hun solgte oppskriften til SandnesGarn i 1954. Sandnes Uldvarefabrik. Bitten Eriksen solgte et mønster kalt Cortina II, etter OL i Cortina i 1956, som er meget likt Mariusmønsteret, og Eriksen solgte dette fra 1960 som ferdigstrikket under handelsnavnet «Marius sweater» fra sin butikk på Slemdal i Oslo. Uenigheten om opphavet til genseren ble av journalist Marte Spurkland i Dagens Næringsliv i 2008 betegnet som «den bitreste opphavsstriden i norsk designhistorie».
Unn Søiland Dales selskap Lillunn AS beholdt opphavsretten til sine mønstre, herunder Mariusgenseren. Selskapet ble senere overtatt av datteren Vigdis Yran Dale, som tillot fabrikkproduksjon av Mariusgensere fra Rauma Ullvare i 2008. Mønsteret til Mariusgenseren regnes for åndsverk med verkshøyde, og er også beskyttet av markedsføringsloven. I dag er mønsteret i bruk på mange forskjellig produkter, ikke bare klær. Alle kan strikke mønsteret til seg selv og sine, men det er ikke lov å utnytte mønsteret kommersielt uten godkjenning av rettighetshaver MARIUS of Norway AS som idag forvalter rettighetene.
Unn Søiland Dale

Unn Søiland Dale (født 13. april 1926 i Haugesund, død 4. november 2002 i Oslo) var en norsk designer og forretningskvinne. I årene 1955-1957 var hun gift med designeren og tegneren Knut Yran og sammen fikk de datteren Vigdis Yran Dale. Unn Søiland Dale var gift med lege og generalmajor Torstein Dale fra 1962 til hans død i 1975. Sammen fikk de barna Caroline Dale Ditlev-Simonsen og Anders Dale.
Søiland Dale er mest kjent som designer og produsent av strikkemønstre, og ullklær. I 1952 begynte hun som design-konsulent for Sandnes Garn for å få penger til garn til egen produksjon. For å få kjøpt strikkegarn til fabrikkpris var betingelsen at garnfabrikken fikk kjøpe mønstrene, og Sandnes Uldvarefabrikk sikret seg derved mønstre til strikkegensere for 100 kroner stykket. Hun solgte sitt første originale Eskimo-mønster i 1952 som håndstrikkoppskrift til Sandnes Uldvarefabrikk. Hun er kjent som designeren av Mariusgenseren i 1954 til filmen Troll i Ord, der Marius Eriksen og Henki Kolstad spilte i filmen iført genseren. Hun solgte strikkeoppskrifter, men aldri retten til produksjon.
Hun etablerte sitt eget firma Lillunn Sport a/s i 1953. Firmanavnet ble senere endret til Lillunn a/s Design of Norway. Hun organiserte håndstrikk rundt i landet, via små sentraler. Firmaet vokste til å bli det største private foretaket som organiserte og eksporterte norsk håndstrikk, med ca åttehundre hjemme-strikkersker rundt i Norge, fordelt på over 100 kommuner. Hun ble første kvinnelige medlem av Norges Indistriforbund, da håndstrikkorganisering ble definert som hjemmeindustri. Hennes mest kjente og populære oppskrifter fra 50-tallet, var Eskimo, Mariusgenser, Finnmark, Nordkapp, Viking, Frisk, Lyn,Snøkrystall / Oslo-genseren og Tomm Murstads Skiskolegenser. Søiland Dale kjempet i mange år for retten til å bli kreditert sine egne strikkemønstre. Mot slutten av 1990-årene ble det avgjort i Høyesterett at strikke- og tekstilmønstre skal være likestilt med annen formgiving.
På 1980 og 1990-tallet designet og produserte hun håndstrikkede kreasjoner for Christian Dior, Hubert de Givenchy og Jean-Charles de Castelbajac i Paris. I 1981 kalte Aftenposten henne «vår strikkende ambassadør».
Hun ble Norges Industriforbunds første kvinnelige medlem, da håndstrikkorganiseringen hennes ble regnet som «hjemmeindustri».
I 2002 mottok hun Kongens fortjenstmedalje i gull for sitt livslange pionerarbeide med å fornye og gjøre norsk håndstrikk kjent internasjonalt.
Genser

Genser er ei strikket trøye med korte eller lange ermer. De kan være mer eller mindre tjukke, og er til å tres på over hodet. Gensere kan bæres av både kvinner, menn, voksne og barn. Det er et klesplagg som først og fremst skal varme og blir særlig brukt når det er kaldt. Gensere kan være strikket av garn laget av ulltråd, bomull, kunstfibre og annet. De er ofte pyntet med ulike mønstre som oppstår ved å strikke på forskjellige måter eller bruke garn med forskjellige farger.
Ordet genser er dannet av det engelske Guernsey (shirt), det vil si «trøye fra Guernsey (ei øy i Den engelske kanal)». De kalles også jumpere eller pullover, som på engelsk. Mer sjelden brukes det amerikanske sweater.
Det er blitt laget egne gensermodeller til vinteridrettsarrangementer i en årrekke.
Selburose

Selburose eller Selbu-rose, kalt selbumønster, er en figur formet som en stjerne eller rosett med åtte spisse blader («spissruter»), et oktagram som tradisjonelt har vært brukt i mønster på strikkeplagg fra Selbu i Trøndelag. Selburoser forekommer i ulike former, mønsterkombinasjoner og farger, men oftest som svarte figurer på hvit bunn. Plagg med dette rosemønsteret kan kalles «selbuvott», «selbugenser», «selbustrømper», «selbustrikk» og så videre.
Lusekofte

Lusekofte er en strikket ulljakke eller -kofte med «lusemønster», det vil si et jevnt mønster av «lus» (prikker eller enkeltmasker) i en annen farge enn bunnfargen. Lusekofter kan brukes av kvinner og menn, barn og voksne, som en varm innejakke eller under ei ytterjakke på samme måte som en genser. Det er flere tradisjonelle strikkemønstre i ulike deler av Norge. Lusekoftene lukkes med hemper, spenner eller knapper, tradisjonelt støpt av tinn.
Mange anser lusekofte som symbol for det typisk norske og bruker klesplagget for å karikere nordmenn.
Lusemønsteret skal først ha bli brukt på strikketrøyer fra Setesdal, og setesdalskofta har fortsatt et slikt strikkemønster. En fanakofte er en spesiell strikkegenser med lusemønster og stjerner (åtte-blad-roser), oftest i hvitt (naturhvitt) på blå bunn (opprinnelig «sauesvart»).
Rødliste for husflidsteknikker

Rødliste for husflidsteknikker, oftest bare kalt Rødlista, er en landsomfattende dugnad for å gi liv og vern til gamle norske husflids- og håndverksteknikker, gjennom dokumentasjon og videreføring av kunnskap og ferdigheter. Rødlista har lånt navn fra naturvernfeltet, der Norsk rødliste for arter er oversikter over plante- og dyrearter som på en eller annen måte er truet av utryddelse.
Rødlista er et prosjekt i Norges Husflidslags regi. Målet er å bygge opp en kunnskapsbank for husflids- og håndverksteknikker som står i fare for å bli glemt, enten fordi produksjonen er blitt industrialisert; fordi utviklingen har ført til andre fremgangsmåter og materialer – eller fordi endring i levekår og leveveier gjør at det ikke lenger er behov for gjenstandene og produktene.
Husflid og håndverk er del av immateriell kulturarv. Stortinget ratifiserte i 2006 UNESCO-konvensjonen om vern av den immaterielle kulturarven. Denne konvensjonen fokuserer ikke på de ferdige objektene, men på erfaringene, kunnskapen og prosessene som fører frem til resultatet.
Etter at Stortinget hadde ratifisert UNESCO-konvensjonen, ble Norsk håndverksinstitutt opprettet for å støtte små og verneverdige håndverk. Dette gjelder yrkesrettede håndverk.
For tradisjonelle håndverk som ikke er et yrke, finnes det ikke tilsvarende støtteordninger.
Norges Husflidslag ble i 2014 akkreditert av UNESCO som en Ikke-statlig organisasjon (NGO, Non-Governmental Organisation), for å arbeide med konvensjonen. Rødliste-dugnaden er del av dette arbeidet.
For å ta vare på kunnskapen innenfor tradisjonshåndverk som ikke omfattes av ordningen for «små og verneverdige fag», har Norges husflidslag henvendt seg til alle lokale husflidslag, og oppfordret dem til å finne en teknikk eller fremstillingsmåte, gjerne spesiell for lagets område, og delta i oppbyggingen av en kunnskapsbank gjennom rødliste-dugnaden. Første trinn i arbeidet, etter at laget har valgt én eller flere teknikker å arbeide med, er å dokumentere teknikken gjennom tekst, bilder, filmer eller modeller. Deretter må kunnskap og ferdigheter bringes videre til nye generasjoner, gjennom kurs og demonstrasjoner.
I tillegg ønsker Norges Husflidslag gjennom dugnaden å få kjennskap til – og ta vare på – lokale ord og begreper for de ulike fremgangsmåtene og gjenstandene.
I og med at Rødlista ikke er en fullstendig, systematisk oppbygd liste husflidslagene kan velge fra, kan det finnes teknikker som ikke er dekket, mens andre teknikker er valgt av flere lag. Ikke alle husflidslagene har valgt rent lokale teknikker, enkelte husflidslag har valgt å konsentrere seg om flere teknikker, og noen få har valgt håndverk som også omfattes av ordningen for små og verneverdige håndverksfag (eksempel: tønnebøkring).
Kast

Kast er et norrønt ord som utøvelsen av å kaste noe (gjerne en gjenstand), som regel utfor et stup. Mange stedsnavn har kast som navneendig, fordi plassen ble forbundet med å kaste noe utfor der, ofte tømmer som ble kastet utfor et stup for å rulle ned mot ei elv, for der å bli fløtt videre til en oppsamlingsplass. Et eksempel er Hvervenkastet, ved den sørlige avkjøringen fra E16 inn til Hønefoss. Kast har imidlertid flere betydninger:
Mariusgenser

Marius sweaters (Norwegian: Mariusgenser) are Norwegian-style knitted sweaters with patterns inspired by traditional Setesdal sweater (Norwegian: Setesdalsgenser), but without lice, a type of pattern. While the traditional sweaters used the natural colors of sheep wool - black, gray, brown and white - Marius sweater designs incorporated colors, with the most common being red, white and blue, the colors of the Norwegian flag.
The origin of the sweater has been subject to dispute in media. Designer Unn Søiland Dale [no] said she designed the pattern in 1953, influenced by traditional Norwegian knitting patterns found in the 1929 book Norske Strikkemønstre (Norwegian knitting patterns) by Annichen Sibbern. She sold the legal rights to distribute the hand-knit pattern the same year to Sandnes Uldvarefabrik [no] for 100 Norwegian kroner. Designer Bitten Eriksen [no] said she designed the pattern in the later 1920s, also inspired by the book by Sibbern, and that she in the beginning of 1950s had hired women who hand-knitted the sweater for sale in her shop. Erisen's daughter-in-law Bente Eriksen has said she was present when Dale visited Bitten Eriksen to learn the pattern Dale strongly disputed Bitten Eriksen's version, as does Dale's daughter, Vigdis Yran Dale [no], who currently holds the rights to the pattern for most commercial use.
Textile arts expert Annemor Møst estimated in 1999 that about 3,5 million copies of the knitting pattern had been sold and in 2008 estimated the number to be around 5 million and the number of sweaters that has been knitted based on the design as possibly multiple times more. Sandnes Uldvarefabrik estimated in 2011 that it had sold over five million copies of the pattern in a variety of color combinations.
Then Crown Prince, now King Harald V and Gro Harlem Brundtland are among those who have worn the sweater publicly.
Norwegian knitting

Norwegian knitting (Norwegian: strikking) has a history dating from the 16th century.
Knitted garments found in Norway have been dated as far back as between 1476 and 1525. Some of the most well known sweater patterns attributed to Norwegian colorwork knitting are the Setesdal Lusekofte and the Fana Fanacofte patterns. Selbu in Trøndelag county is also well known for the Selburose pattern motif. Selbu mittens first appeared as a vertical column of two snowflakes on the front side of the mittens. The origin of these mittens is attributed to a young girl named Marit Emstad who in 1857 attended church wearing what we now know as Selbu mittens, effectively sparking the imagination of knitters at the time who had never seen anything like it before.
Today, there are over 300 registered mitten patterns attributed to Selbu. There are several brands of Norwegian yarn available today for knitters, including Dale of Norway and Rauma Garn. Dale of Norway has been a manufacturer of ready-wear sweaters, which have been worn by Norway's Olympic athletes since 1956.
Many of their sweater patterns most closely associated with knitted ski sweaters have been published in English by the manufacturing company. The heritage of Norwegian knitting has been preserved, documented and translated into English language history, and pattern books, that are available to modern knitters, mostly notably by the author Annemor Sundbø. The yarn factory Rauma Ullvarefabrikk has also released a substantial number of Norwegian knitting patterns translated into English.
Juice Leskinen

Juhani Juice Leskinen (born Pauli Matti Juhani Leskinen; 19 February 1950 – 24 November 2006), better known as Juice Leskinen (pronounced [ˈjui̯se ˈleskinen] as if the word juice were Finnish) was one of the most important and successful Finnish singer-songwriters of the late 20th century. From the early 1970s onward he released nearly 30 full-length albums and wrote song lyrics for dozens of other Finnish artists. Several of Leskinen's songs have reached classic status in Finnish popular music, e.g., "Viidestoista yö", "Kaksoiselämää" and "Syksyn sävel". His early records are considered staples of the so-called Manserock movement of the mid-'70s. He also wrote poetry and plays and published nine collections of verse and seven plays.
After moving to Tampere to study English translation in 1970, Leskinen began his recording career in 1973 with the eponymous debut album of Juice Leskinen & Coitus Int. One more record, Per Vers, runoilija, was made under the same band name, but from then on he released records with several line-ups, most notably Juice Leskinen Slam and Juice Leskinen Grand Slam from the late 1970s until the mid-1980s. Although concentrating more on poetry from the early 1990s, Leskinen still released new music every few years despite his failing health, which was caused by the unhealthy lifestyle he had led for years. After the longest hiatus of his recording career, L marked Leskinen's 50th birthday in 2000. His last record, Senaattori ja boheemi (released in 2004), is a collaboration with Mikko Alatalo, a return to their partnership of the early 1970s. He wrote "Nuku pommiin" in 1982 for the Eurovision Song Contest.
Juice Leskinen's most famous songs include "Viidestoista yö" ("Fifteenth Night"), "Musta aurinko nousee" ("A Sun Rises out of Me", often misunderstood as "The Black Sun Rises" despite a clear pause between "musta" and "aurinko"), "Marilyn", "Rakkauden ammattilainen" ("Love Pro"), "Norjalainen villapaita" ("Norwegian Sweater") and "Kaksoiselämää" (Double Life).
Leskinen was diagnosed with Asperger syndrome in the early 2000s.
He qualified 38th in the poll of the 100 greatest Finns held during the summer of 2004.
Leskinen died in 2006, after living with chronic kidney disease, cirrhosis and diabetes. He is buried in Kalevankangas cemetery, Tampere, near the main gate.
Leskinen has gained a considerable amount of posthumous recognition. A musical about Leskinen, titled Juice – taiteilijaelämää (an artist's life) premiered in Tampere on 30 August 2011. In 2015, two film companies announced plans for biography films. One of them was cancelled. In 2014 a biography of Leskinen was published, written by Antti Heikkinen, and named Risainen elämä. Juice Leskinen 1950–2006.
Holzweiler

Holzweiler is a Norwegian fashion house based in Oslo, Norway. The brand was launched in 2012 by siblings Susanne and Andreas Holzweiler, with Maria Skappel Holzweiler as creative director.
Holzweiler's first collection's consisted of hand-knit scarves sold by the metre; the brand moved into ready-to-wear in autumn 2014 with a focus on coats, jackets, and knitwear. Holzweiler's collections are unisex, with emphasis placed on recycled and compensated materials. The brand is sold in 60 stores in Norway and in 120 stores internationally.
The brand got international attention when supermodel, Gigi Hadid, used an orange hoodie from Holzweiler's collection in 2017.
Christmas jumper

A Christmas jumper (also Christmas sweater, or ugly sweater due to their over the top designs) is a sweater themed with a Christmas or winter-style design, often worn during the festive season. They are often knitted. A more traditional approach is a roll neck (or "turtleneck") top-pulled garment. It can generally be said that embellishments such as tinsel, reindeer, or sparkles make a sweater "ugly", in terms of ugly sweaters.
In the United Kingdom, Christmas jumpers became popular during the 1980s after a variety of television presenters such as Gyles Brandreth and Timmy Mallett began wearing them during the Christmas holidays. In particular, their popularity may be attributed to the influence of singers such as Andy Williams and Val Doonican, who appeared in these type of jumpers in their television Christmas specials. In Ireland, The Late Late Show's host wears an extravagant jumper for the Christmas Late Late Toy Show. They are often seen as a hand-made present knitted by an elderly relative that are given as a Christmas present. During the 1990s and 2000s they were seen as gag gifts and fell out of favour and featured as something to be embarrassed by as in the 2001 film Bridget Jones's Diary. They gained camp appeal during the 2010s, with online retailer Amazon reporting an increase in sales of 600% in 2011, and the trend has been followed by a number of celebrities. Ugly Christmas Sweater Contests are held annually in the United States.
In 2012, the British newspaper The Daily Telegraph described them as "this season's must have", with retailer Topman selling 34 different designs alone and reporting sales had increased 54% compared to 2011. Higher end fashion labels have also produced Christmas jumpers, including Burberry and Jil Sander, and even metal band Slayer released one as part of their merchandise range.
The charity Save the Children runs an annual Christmas Jumper Day each year in December using the slogan "Make the world better with a sweater". It encourages people to raise money for the charity by wearing their Christmas jumpers on a specific day. The New York Times reported in 2012 that a major venue for sweater sales are independent company websites, with ugly-sweater themed names.
Environmental charity Hubbub reported in 2019 that up to 95% of Christmas jumpers are made using plastic, and that two-fifths of them are worn only once. A spokeswoman for Hubbub described the Christmas jumper as "one of the worst examples of fast fashion" and urged people to "swap, buy second-hand or re-wear" rather than buy new.
Rogaland Sparebank

Rogaland Sparebank is a Norwegian savings bank, headquartered in Sandnes, Norway. The banks main market is Rogaland. The bank was established in 1875 as Sandnes Sparebank and was listed on the Oslo Stock Exchange in 1995. In 2024 Sandnes Sparebank and Hjelmeland Sparebank where merged and changed name to Rogaland Sparebank.
Sandnes Idrettspark

Sandnes Idrettspark is a multi-purpose sports parks located in Sandnes, Rogaland, Norway. It includes the Sandnes Stadion, Giskebanen, two artificial football pitches, basketball courts, tennis courts, a gymnasium track and the Øster Hus Arena.
An athletics venue and former football ground. At the start of the 2020 season, Sandnes Ulf moved to the newly built Øster Hus Arena, which is located next to Sandnes Stadion.
A football stadium that opened in 2020.
The Idrettspark was the venue for motorcycle speedway. It held the Norwegian Individual Speedway Championship in 1951 and 1967 and 1971, in addition to international test matches. Some listings state the speedway took place at the Sandnes Stadion but it is known that the 1971 final was held around the adjacent Giskebanen.
Ålgård

Ålgård (historic: Aalgaard) is the administrative centre of Gjesdal municipality in Rogaland county, Norway. The village is located along the European route E39 highway, about 10 kilometres (6.2 mi) southeast of the city of Sandnes in the Jæren district of the county. The village includes the neighborhoods of Ålgård, Bærland, Fiskebekk, Opstad and Solås. The large lake Edlandsvatnet lies on the south side of the village, emptying into the river Figgjoelva which runs northwest to Sandnes.
Ålgård is mostly known for the Kongeparken amusement park, an old wool mill, and a local football team (Ålgård F.K.) playing in the Norwegian Second Division. The Old Ålgård Church (built in 1917) and the new Ålgård Church (built in 2015) are both located in the village. There is significant industries in Ålgård, primarily the wood, textile, and clothing industries.
The 4.18-square-kilometre (1,030-acre) village has a population (2019) of 9,277 and a population density of 2,219 inhabitants per square kilometre (5,750/sq mi). The village of Figgjo, located in neighboring Sandnes municipality sits directly adjacent to Ålgård, just over the municipal border. Statistics Norway considers Ålgård/Figgjo to be one large urban area straddling two municipalities. Together, Ålgård/Figgjo has 11,335 residents.
छत्रपती शिवाजी महाराज टर्मिनस

छत्रपती शिवाजी महाराज टर्मिनस (सीएसएमटी), आधीचे नाव व्हिक्टोरिया टर्मिनस (व्हीटी), बोरीबंदर हे मुंबई शहरामधील एक ऐतिहासिक व सर्वात मोठे रेल्वे स्थानक आहे. ते युनेस्कोचे जागतिक वारसा स्थान आणि त्यासोबत मध्य रेल्वेचे मुख्यालय आहे. मुंबईच्या बोरीबंदर भागात असलेले हे स्थानक बोरीबंदर स्थानकाच्या जागेवर इ.स. १८८७ मध्ये व्हिक्टोरिया राणीच्या राज्याभिषेकाच्या सुवर्णजयंतीनिमित्त बांधण्यात आले. येथे १८ फलाट असून फलाट क्र. १ ते ७ हे मुंबई उपनगरी मार्गिकेवरील स्थानकांचे आहेत. फलाट क्र. ८ ते १८ हे मुख्य मार्गिकेवरील असून तेथून लांब पल्ल्याच्या पॅसेंजर / जलद गाड्या मार्गस्थ होतात.
महाराष्ट्राच्या ७ आश्चर्यांपैकी छत्रपती शिवाजी महाराज टर्मिनस हे एक आश्चर्य ठरले आहे. महाराष्ट्रातील अद्भुत आणि देखण्या सात आश्चर्यांची जून २०१३ मध्ये घोषणा करण्यात आली. शांती-सद्भावनेचे प्रतीक ग्लोबल पॅगोडा, मुंबईच्या मध्य रेल्वेचे मुख्यालय सीएसएमटी स्थानक, मध्ययुगीन काळातील एक अभेद्य किल्ला दौलताबाद किल्ला, पश्चिम घाटातील कास पठार, स्वराज्याची दुसरी राजधानी रायगड किल्ला, बुलढाण्यातील लोणार सरोवर, औरंगाबादमधील अजिंठा लेणी ही महाराष्ट्राची सात आश्चर्ये आहेत.
जगभरातून मिळालेल्या २२ लाख मतांच्या आधारावर महाराष्ट्रातील सात आश्चर्य निवडली गेली आहेत. जागतिक स्तरावर जशी सात आश्चर्ये निवडली गेली, त्याच धर्तीवर ‘एबीपी माझा’ने महाराष्ट्रातूनही सेव्हन वंडर्स ऑफ महाराष्ट्रा कार्यक्रमाच्या माध्यमातून सात आश्चर्य निवडली. डॉ. जगदीश पाटील, डॉ. अरुण टिकेकर, राजीव खांडेकर, श्री. अरविंद जामखेडकर, डॉ. निशिगंधा वाड, श्री. विकास दिलावरी, श्री. व्ही. रंगनाथन या सात ज्युरींने निवडलेल्या १४ आश्चर्यांपैकी सात आश्चर्यांची निवड करण्यात आली.
छत्रपती शिवाजी महाराज विद्यापीठ

छत्रपती शिवाजी महाराज विद्यापीठ हे महाराष्ट्रातील एक खासगी विद्यापीठ आहे
जुना मुंबई-पुणे महामार्ग, टोलनाक्याजवळ, शेडुंग ता. पनवेल, जि. रायगड ४१०२०६
या विद्यापीठात ६ विद्याशाखांतर्गत १९ विभाग आहेत.
दुसरे इंग्रज-मराठा युद्ध

दुसरे इंग्रज-मराठा युद्ध हे मराठा साम्राज्य व ईस्ट इंडिया कंपनी यांच्यात इ.स. १८०३-०५ दरम्यान झालेले युद्ध होते.
दुसरा बाजीराव पेशवा हा अधिकाराने जरी मराठ्यांच्या राज्याचा मुख्य कार्यकारी असला तरी पेशव्यांचे राज्यावरचे नियंत्रण संपुष्टात आल्यात जमा होते. मराठ्यांची सत्ताकेंद्र पुण्यावरून आता इंदूर व ग्वाल्हेर येथे गेले. महादजी शिंद्याच्या निधना नंतर मराठ्याच्या एकीमधील कच्चे दुवे बाहेर येउ लागले. पेशवे व शिंदेना होळकरांनी ऑक्टोबर २५ १८०२ रोजी पुण्याच्या जवळ पराभूत केले. पराभवा नंतर होळकरांनी पुण्याचा ताबा घेतला व दुसरा बाजीराव पळून इंग्रजाकडे आश्रयासाठी गेला व संधी केली जी वसईचा तह या नावाने ओळखली जाते. या तहानुसार इंग्रजांनी बाजीरावला मराठ्यांच्या सत्ता स्थानी पुन्हा बसवण्यासाठी मदत करण्याचे मान्य केले. बाजीरावच्या या देशघातकी निर्णयाने मराठे संस्थनिकात संतापाची लाट उसळली व ब्रिटीशांविरुद्ध युद्ध पुकारले. मराठे संस्थानिकांनीही फ्रेंचांकडून सैन्य मदत घेतली होती. भारतातील फ्रेंच प्रभुत्व कमी करणे हेही ब्रिटीशांचे धोरण होते. अश्या प्रकारे बाजीराव-इंग्रज सरकार व ईस्ट इंडिया कंपनी विरुद्ध शिंदे व इतर काही मराठा संस्थानिक असे दुसरे इंग्रज मराठा युद्ध सुरू झाले.
मराठ्यांचे नेतृत्व शिंद्या कडे होते तर इंग्रजाचे नेतृत्व आर्थर वेलस्ली व जनरल लेक यांनी केले. एका इतिहासकाराच्या मते आर्थर वेलेस्लीचा नाद पुरवण्यासाठी लॉर्ड वेलेस्ली ने हे युदध् उकरून काढले
ब्रिटीशांनी मुख्यत्वे दोन आघाड्या उघडल्या उत्तरेकडील आघाडीचे नेतृत्व लेक यांनी केले तर दक्षिणेकडे वेलेस्लीने आघाडी सांभाळली. इंग्रजांनी मराठ्यांना चुचकारण्यासाठी सरळसरळ संस्थानिकांच्या शहरांवर हल्ल्याची योजना बनवली. शिंद्या निही शत्रुला लवकर संपवावे या दृष्टीने आपली सेना दक्षिणेला भोसल्यांच्या मदतीला पाठवली. महाराष्ट्रात जालना जिल्ह्यात आसई, अकोला जिल्ह्यात आडगाव तसेच चिखलदऱ्याजवळील गविलगड येथे वेलेस्लीने मराठ्यांचा निर्णायक पराभव केला. उत्तरेकडे जनरल लेक यांनी दिल्ली काबीज केली.
यशवंतराव होळकरांनी मराठ्यांची चाललेली ससेहोलपट पाहून युद्धात उतरण्याचा निर्णय घेतला. लष्करी दरारा व मुत्सदेगीरी यावर इंग्रजांना तह करण्यास भाग पाडले. मराठे संस्थानिकांचे सार्वभौमत्व कायम राहिले परंतु मराठ्यांना गुजरात व ओरिसाचा भूभाग गमवावा लागला.
मराठा

मराठा ही एक महाराष्ट्रातील आर्य क्षत्रियांची शाखा किंवा जात आहे. मराठा , भारतातील इतिहासात धाडसी योद्धे आणि देशभक्त म्हणुन ओळखले जातात. भारतीय इतिहासात मराठा हा जमीनदार, वतनदार, जहागीरदार, सैनिकी तसेच शेतीप्रधान समाजसुद्धा होता. त्यांची लोकसंख्या प्रामुख्याने महाराष्ट्र राज्यात जास्त आहे , जे भारताच्या पश्चिम किनाऱ्यावर मुंबई पासून गोव्यापर्यंत आणि नागपूरच्या पूर्वेस सुमारे १०० मैल (१६० किमी) अंतर्देशीय भागात पसरलेले मराठी भाषिक प्रदेश आहे. त्यांचे वास्तव्य महाराष्ट्रासह गोवा, मध्यप्रदेश, गुजरात, छत्तीसगड, हरियाणा, कर्नाटक आणि तामिळनाडूमध्ये सुद्धा काही प्रमाणात आहे.
मराठा ही जात महाराष्ट्रातील क्षत्रिय शाखा आहे. महाराष्ट्राच्या आर्य-क्षत्रिय समाजाला मराठा म्हणतात. महाराष्ट्रावर राज्य करणारे जे क्षत्रिय मराठा राजवंश झाले जसे इक्ष्वाकु, सातवाहन, वाकाटक, चालुक्य, राष्ट्रकूट, यादव, शिलाहार, निकुंभ, आभिर, सेंद्रक, कदंब, कलचुरी, मौर्य या सर्व क्षत्रिय मराठा राजवंशाचे वंशज आजचे 96 कुळी क्षत्रिय मराठा आहेत. मराठ्यांच्या ९६ कुळांमध्ये २४ सुर्यवंशी, २४ चंद्रवंशी,२४ ब्रम्हवंशी आणि २४ शेषवंशी अशी एकूण ९६ कुळे आहेत. प्राचीन पुराण ग्रंथांमध्ये ऋग्वेद, यजुर्वेद ,तसेच रामायण महाभारत आदी प्राचीन ग्रंथांमध्ये क्षत्रियांचा इतिहास विस्तृतपणे वर्णन केला गेला आहे.
मराठा-मुघल २७ वर्षाचे युद्ध

मराठा मुघल २७ वर्षाचे युद्ध हे भारतीय इतिहासातील सर्वात दीर्घकाळ चाललेले युद्ध होते. शिवाजी महाराजांच्या मृत्यूनंतर मराठ्यांचे राज्य संपवण्याच्या दृष्टीने औरंगजेबाने पूर्णशक्तीनीशी मराठा राज्यावर आक्रमण केले. १६८१ मध्ये सुरू झालेले हे युद्ध १७०७ मध्ये औरंगजेबच्या मृत्यूनंतर थांबले. या युद्धामध्ये विजापूरची आदिलशाही व गोवळकोंड्याची कुतुबशाहीसारखी मोठी राज्ये मुघल आक्रमणापुढे संपुष्टात आली परंतु तुलनेने लहान असे मराठ्यांचे राज्य संपवण्यात मुघलांना पूर्णतः अपयश आले खूप मोठ्या प्रमाणावर व दीर्घकाळ मुघल राज्याची संपत्ती या मोहिमेत खर्च झाली त्यामुळे नंतरच्या काळात मुघल साम्राज्याचा विस्तार थांबला व काही वर्षातच मुघल साम्राज्य हे छोट्या राज्यापुरते मर्यादित झाले. या नंतर मराठे, राजपूत जाट व शीख यांचे भारतावर वर्चस्व स्थापन झाले. यानंतर सर्व भारतावर मराठा साम्राज्य विस्तार झाला
साम्राज्य

साम्राज्य (लॅटिन: Imperium, इंग्लिश: Empire) हा शब्द एखाद्या सम्राट अथवा बलाढ्य सरकारच्या अधिपत्याखालील राष्ट्राचा उल्लेख करण्यासाठी वापरला जातो. साम्राज्य प्रस्थापित करणे ह्याला साम्राज्यवाद असे संबोधले जाते. जगाच्या इतिहासात रोमन साम्राज्य, ब्रिटिश साम्राज्य, फ्रेंच साम्राज्य, रशियन साम्राज्य इत्यादी साम्राज्यांनी जगामधील मोठ्या भूभागावर अनेक दशके राज्य केले होते. भारतीय उपखंडामध्ये मौर्य साम्राज्य, मुघल साम्राज्य, मराठा साम्राज्य ह्या साम्राज्यांचे प्राबल्य होते.
साम्राज्य साधारणपणे आकाराने राजतंत्रापेक्षा मोठे व बलाढ्य असते. इतिहासामध्ये अनेकदा काही राजतंत्रांनी एकत्र येऊन साम्राज्याची स्थापना केल्याचे देखील आढळते. उदा: जर्मन साम्राज्य.
शिव स्मारक

शिव स्मारक किंवा छत्रपती शिवाजी महाराज स्मारक हे मराठा साम्राज्याचे संस्थापक शिवाजी महाराज यांच्या सन्मानार्थ मुंबईत बनवले जाणारे एक स्मारक आहे. हे स्मारक मुंबई शहरातील गिरगाव चौपाटी जवळच्या परिसरातील अरबी समुद्रात असेल. स्मारकातील शिवाजी महाराजांच्या पुतळ्याची आधारासह एकूण उंची २१२ मीटर असणार आहे. चीनमधील २०८ मीटर उंचीच्या स्प्रिंग टेंपल बुद्धापेक्षा याची उंची वाढवण्यात आली आहे. या स्मारकामध्ये मंदिर, संग्रहालय, रुग्णालय, रायगड किल्ल्याच्या प्रवेशद्वाराची प्रतिकृती आणि शिवाजी महाराजांचे जीवनपट उलगडण्यासाठी थिएटर असेल.
२४ डिसेंबर २०१६ रोजी पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांच्या हस्ते शिव स्मारकाचा भूमिपूजन सोहळा पार पडला होता. २०२१ पर्यंत याचे काम पूर्ण होईल, हा महाराष्ट्र सरकारचा दावा आहे.
स्मारकाची वैशिष्ट्ये खालीलप्रमाणे आहेत.
शिवाजी महाराजांच्या नावावर असलेल्या गोष्टींची यादी

शिवाजी इंटरनॅशनल स्कुल, छत्रपती शिवाजी प्रीपरेटरी हायकुल व ज्यूनिअर कॉलेज, शहापूर (बंजर), ता. गंगापूर, जि. औरंगाबाद
शिवाजी मंदिर

श्री शिवाजी मंदिर हे दादर, मुंबई येथील प्रसिद्ध नाट्यगृह आहे. या नाट्यगृहाची व्यवस्था श्री छत्रपती शिवाजी महाराज स्मारक मंडळ या न्यासाकडे आहे. या नाट्यगृहाचे उद्‌घाटन ३१ डिसेंबर १९४३ रोजी झाले. दादर(पश्चिम)मधील प्लाझा या चित्रपटगृहाच्या हे बरोब्बर समोर आहे. हे एक बंदिस्त सभागृह असून वातानुकूलित आहे. नाट्यगृहातील रंगमंचाचा आकार ३० X ४० फूट आहे. रंगमंचासमोरचा व्हेलव्हेटचा मोठा दर्शनी पडदा ३० X १२ फुटाचा आहे. नाट्यगृहाच्या आसनक्षमतेनुसार या प्रेक्षागृहात १०३२ प्रेक्षक बसू शकतात. शिल्पे आणि चित्रे मांडायची सोय असलेले एक कलादालन नाट्यगृहाला जोडूनच आहे.हे नाट्यगृह प्रसिद्ध रंगकर्मी डॉ.काशिनाथ घाणेकर ह्यांचे होम ग्राउंड समजले जात असे.
शिवाजी मंदिरच्या आवारात नाटकांत काम करण्यासाठी येणाऱ्या कलाकारांच्या राहण्याची सोय नाही.
खडकीची लढाई

खडकीची लढाई ही तिसऱ्या इंग्रज-मराठा युद्धांतर्गत मराठा साम्राज्याचे पंतप्रधान दुसरे बाजीराव पेशवे आणि ब्रिटिश ईस्ट इंडिया कंपनी यांच्या सैन्यांमध्ये नोव्हेंबर ५, इ.स. १८१७ रोजी पुण्याजवळील खडकी येथे झालेली लढाई होती.
वाईची लढाई (१६८७)

वाईची लढाई १६८७ च्या शेवटी महाराष्ट्रातील वाई शहराजवळ झालेली लढाई होती.
मुघल-मराठा युद्धाचा एक भाग असलेली ही लढाई मुघल सरदार सर्जाखान आणि मराठा सरसेनापती हंबीरराव मोहिते यांच्या नेतृत्त्वाखाली लढली गेली.
रायगड जिंकण्याच्या उद्देशाने मुघल सम्राट औरंगजेबाने पाठवलेल्या सर्जाखानाचा प्रतिकार करण्यासाठी छत्रपती संभाजींनेी मोहित्यांना देशावर पाठविले असता त्यांनी वाईजवळ सर्जाखानास गाठले. या मुघलांचा पराभव झाला.
एप्रिल १६८५ च्या सुमारास मुघल सम्राट औरंगजेबने काही मराठा सरदारांची वतने काबीज केली व नंतर दक्षिणेतील शाह्यांचा नायनाट करण्यासाठी तो गोलकोंडा आणि विजापूर वर चालून गेला. ही दोन्ही मुस्लिम राज्ये काबीज करून त्याने दख्खनेतील आपली सत्ता मजबूत केली. यानंतर त्याने आपली नजर औरंगजेब मराठ्यांवर केंद्रित केली. औरंगजेब गोलकोंडाच्या वेढ्यात असतानाच मुघलांनी साताऱ्यावर आक्रमण केले.
सर्जा खान हा मूळचा विजापुरी सरदार मुघल सैन्य घेउन रायगड कडे निघाला. त्या अडविण्यासाठी मराठा साम्राज्याचे सरसेनापती हंबीरराव मोहिते यांनी त्याला वाईजवळ गाठले. घनघोर लढाईनंतर मराठ्यांचा विजय झाला. या दरम्यान हंबीराव मोहिते लढाईत तोफेच्या गोळ्याने मारले गेले.
हंबीररावांच्या मृत्यूनंतर छत्रपती संभाजी यांनी मोहित्यांच्या जागी मालोजी घोरपडे यांची सरसेनापतीपदी नियुक्ती केली.
ही लढाई जरी मराठ्यांनी जिंकली तरीही मातब्बर सरदार मोहिते यांच्या मृत्यूमुळे छत्रपती संभाजींची राजकीय स्थिती कमकुवत झाली. त्यांच्याकडी अनेक सरदार त्यांना सोडून शत्रूस मिळाले. हे पाहता छत्रपती संभाजी आपला जवळचा मित्र आणि सल्लागार कवी कलश यांच्यासह घाटावरुन कोंकणात गेले. थोड्यात काळात मुघलांनी त्यांच्या छावणीला संगमेश्वराजवळ वेढा घातला व त्यांना धरून औरंगझेबाकडे नेले.
मराठा साम्राज्याच्या टांकसाळी

छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या वैदिक राज्याभिषेकाने मराठा साम्राज्याची स्थापना झाली आणि हे साम्राज्य १६७४ - १८१८ पर्यंत अस्तित्वात होते. स्थाप्नेच्याच वेळी महाराजांनी रायगडास टांकसाळ स्थापून तेथून सोन्याचे 'होन' व तांब्याची 'शिवराई' पडून मराठा चलनाची सुरुवात केली.
कालांतराने, जसेजसे साम्राज्य वाढत गेले, तसेतसे नव्या टांकसाळी स्थापल्या गेल्या. तिसऱ्या आंग्ल-मराठा युद्धानंतर यांतील बरीच टांकसाळी स्वतंत्र मराठा संस्थानिकांच्या सत्तेत जाऊन कार्यरत राहिल्या. या कंपनी अथवा ब्रिटिश राज कालीन टांकसाळींचा सदर लेखात उल्लेख केला नाही.
स्वतंत्र भारतातील २९ राज्ये आणि ७ केंद्राशाशित प्रदेशांपैकी मराठ्यांनी १० राज्ये आणि १ केंद्राशाशित प्रदेशात आपली टांकसाळे स्थापित केली. तसेच पाकिस्तानात दोन शहरात, अल्पकाळ का असेना, टाकसाळे चालविली. ही सर्व टांकसाळे एकाच वेळी कार्यरत होती असे नाही. तरी, भारतभर पसरलेल्या या टांकसाळीं मराठ्यांच्या साम्राज्याची ग्वाही देतात. ही राज्ये व त्यांतील ज्ञात टांकसाळी यांचा तक्ता खालीलप्रमाणे.
राजकोट किल्ला

राजकोट किल्ला हा भारताच्या महाराष्ट्र राज्यातील एक किल्ला आहे.
महाराष्ट्र राज्याच्या सिंधुदुर्ग जिल्ह्यातील मालवण या गावात हा किल्ला आहे.
राजकोट किल्ल्याची उभारणी शिवाजी महाराजांनी इ.स १६६४ ते १६६७ च्या दरम्यान केली. सन १७६६ मध्ये इंग्रज व करवीरकर यांच्यात झालेल्या तहानुसार राजकोट किल्ल्यात इंग्रजांनी वखारीसाठी व मोठ्या जहाजांना उभे रहाण्यासाठी परवानगी मागितली होती. १८६२ मध्ये किल्ल्यात काही इमारतींचे अवशेष, तुटलेली तटबंदी व एक तोफ असल्याचा उल्लेख आहे.
तीन बाजूंनी पाणी(समुद्र) व एका बाजूला जमिन असलेल्या ह्या किल्ल्यावर एक बुरुज सोडल्यास कोणतेही अवशेष नाहीत. ह्या बुरुजावरून सिंधुदूर्ग किल्ला व अजुबाजुचा परिसर दिसतो.
शंकर नारायण जोशी

शंकर नारायण जोशी उर्फ शंकर नारायण वत्स ऊर्फ शंकर नारायण वत्स जोशी (जन्म : वाई, १९ फेब्रुवारी १८८९) हे एक मराठी इतिहाससंशोधक होते. ते पुणे येथील भारत इतिहास संशोधक मंडळ येथे कार्यरत होते.
शं.ना.जोशीचे पाचवी पर्यंतचे प्राथमिक शिक्षण पाचवडला झाले. पुढे इंग्रजी शिक्षण कुरूंदवाड व जमखंडी संस्थानच्या हायस्कूल मधे सुरू होते , पण इंग्रजी तिसऱ्या इयत्तेत शिकत असताना त्यांच्या वडिलांचे निधन झाले . त्यामुळे शिक्षण सोडून कुटुंबाची जबाबदारी सांभाळण्यासाठी ते पाचवडला येऊन शेती करु लागले. शेती व पुढे सुरू केलेला मागाचा कारखाना यात मन रमेना म्हणून १९१० सेली भाऊशास्त्री लेले यांच्याकडे लेखनाचे काम सुरू केले. सोबत प्राज्ञपाठ शाळेत संस्कृतचे अध्ययन सुरू केले. १९१३ साली शं.ना.जोशी पुण्यात आले. ज्ञानप्रकाश व आर्यभूषण छापखान्यात मुद्रिते तपासन्याचे काम त्यांनी सुरू केले. पुढे त्यांचा लोकमान्य टिळकांशी संबंध आला व टिळकांच्या दौऱ्यात स्वयंसेवक म्हणून जोशींनी काम केले. पुढे मुळशी सत्याग्रहात जोशींनी हिरिरीने भाग घेतला. शं.ना.जोशी ह्यांचे घराणे मूळचे सातारा जिल्ह्यातील वाईचे. जोशींच्या घराण्यात सराफीचा व्यवसाय होता , त्यावरून हुंडीवाले जोशी ह्या नावाने ते त्यांचे घराणे प्रसिद्ध होते. जोशी उपनामांची अनेक घराणी होती , त्यामुळे ते स्वतःला वाईकर वत्स गोत्री जोशी म्हणवून घेत असत. वत्स , वत्स जोशी , जोशी वत्स , वाईकर अशी अनेक उपनामे त्यांच्या लेखांमधे व ग्रंथात आढळतात.
आर्यभूषण छापखान्यात मुद्रित संशोधक म्हणून काम करत असताना इतिहास विषयक साहित्य वाचल्याने ते इतिहास अभ्यासाकडे वळले. १९१६ मध्ये न.चिं.केळकराच्या सांगण्यावरून ते भारत इतिहास संशोधक मंडळात काम करु लागले. तेथील संशोधकांच्या मार्गदर्शनाखाली ते इतिहास अभ्यास करु लागले. इतिहास विषयक सूची व शकवल्या तयार करण्याचे किचकट काम उत्तम प्रकारे करत असत. त्यांनी शिवाजी व संभाजी महाराज , माधवराव पेशवे , आंग्रे, नाना फडणीस, रायगड ह्यांच्या शकावल्या प्रसिद्ध केल्या. मध्ययुगीन ग्रामव्यवस्था , वतनदार व राज्यव्यवस्था ह्याविषयी त्यांनी संशोधन करून अनेक शोधनिबंध लिहिले व ते भारत इतिहास संशोधक मंडळाच्या त्रैमासिकात प्रसिद्ध केले. शिवाजी महाराजांच्या राज्य कारभारावर अभ्यास करून पुणे विद्यापीठासाठी त्यांनी सहा व्याख्याने दिली व ती व्याख्याने पुढे पुस्तकरूपाने प्रसिद्धही करण्यात आली. सातारा जिल्ह्याच्या मराठी आवृत्ती साठो त्यांनी जिल्ह्याचे ऐतिहासिक संशोधन केले. ठिकठिकाणी दौऱ्यावर असताना इतिहास विषयक रसाळ भाषेत ते उत्तम व्याख्याने देत असत. तसेच ऐतिहासिक व्यक्तीच्या चरित्र विषयक अनेक भाषणे जोशींनी पुण्याच्या नभोवाणी केंद्रावरून केली.
पाचवडला असताना त्यांनी खेडेगावांमधे अनेक शाळा काढल्या. जोशींनी मुळशी सत्याग्रहात भाग घेतला होता , तेव्हा मुळशी पेट्याच्या इतिहासावर एक निबंध लिहून तो प्रकाशित केला. मुळशी सत्याग्रहासाठी जोशींना तीन महिन्यांची शिक्षाही झाली होती. कांग्रेसच्या अधिवेशनात ते सातारा जिल्ह्याचे प्रतिनिधी म्हणून जात असत व तेथे स्वयंसेवकाचे कामही करत असत. तसेच सन्मित्र समाज मेळाव्यातही ते जात असत.
Chhatrapati

Chhatrapati is a royal title from Sanskrit used to denote a king. The word "Chhatrapati" is a Sanskrit language compound word of chhatra (parasol or umbrella) and pati (master/lord/ruler). This title was used by the House of Bhonsle, between 1674 and 1818, as the heads of state of the Maratha Confederacy and later by the states of Satara and Kolhapur.
Indian Heritage Centre

The Indian Heritage Centre (Tamil: இந்திய மரபுடமை நிலையம்) is a cultural centre and museum in Singapore that showcases the culture, heritage and history of Indian Singaporeans. Located at the Campbell Lane thoroughfare in the Little India precinct, the 3,090 square metres (33,300 sq ft) centre was launched on 7 May 2015.
The facade's architectural style is influenced by the baoli (or Indian stepwell), to seek an appreciation of the Indian culture.
[[Category:Folk museums in Singapore]
National American Indian Heritage Month

On August 3, 1990, President of the United States George H. W. Bush declared the month of November as National American Indian Heritage Month. The bill read in part that "The President has authorized and requested to call upon Federal, State and local Governments, groups and organizations and the people of the United States to observe such month with appropriate programs, ceremonies and activities". This landmark bill honoring America's tribal people represented a major step in the establishment of this celebration which began in 1976 when a Cherokee/Osage Indian named Jerry C. Elliott-High Eagle authored Native American Awareness Week legislation the first historical week of recognition in the nation for native peoples. This led to 1986 with then President Ronald Reagan proclaiming November 23–30, 1986, as "American Indian Week".
Our theme is Weaving together our past, present and future. We will focus on the failed policies of the past with a focus on the Federal Indian Boarding Schools and moving into the present and the work being done to address the intergenerational trauma Native people still face. In partnership with the National Endowment for the Humanities and the Smithsonian Institution, we are working to record the lasting impacts of that era and share that information with all Americans.
This commemorative month aims to provide a platform for Native people in the United States of America to share their culture, traditions, music, crafts, dance, and ways and concepts of life. This gives Native people the opportunity to express to their community, both city, county and state officials their concerns and solutions for building bridges of understanding and friendship in their local area. Federal Agencies are encouraged to provide educational programs for their employees regarding Native American history, rights, culture and contemporary issues, to better assist them in their jobs and for overall awareness.
In 1976, a Cherokee Indian named J.C. Elliott-High Eagle authored the historic first week of awareness and recognition for native American Indian and Alaska natives. The week of ceremonies and activities were held in October. In 2012, 2013, 2014, 2015 and 2016 President Barack Obama made a Presidential proclamation on the 31st of October of each year that each respective November would be National Native American Heritage Month.
In 2017 and 2018 and 2019 President Donald Trump made a Presidential proclamation on the 31st of October of each year that each respective November would be National Native American Heritage Month.
A Cherokee American Indian, J.C. Elliott-High Eagle, authored Pub. L. 94–103, 89 Stat. 486 (S.J. Res. 209) for American Indian Awareness Week, October 10–16, 1976, signed by President Gerald R. Ford. This became the first official week of national recognition for the American Indian (Proclamation 4468) since the founding of the nation.
On October 31, 2019, President Donald Trump declared November as National American History and Founders Month to celebrate the first European founders and settlers of America.
Mainistir na Coille Móire

Is mainistir Bheinidicteach atá suite i gContae na Gaillimhe í Mainistir na Coille Móire. Chuir an mhainistir ar bun sa chaisleán sa bhliain 1920 i gcomhair ban rialta ón mBeilg a theith a dtír sa Chéad Chogadh Domhanda. Tá Marie Hickie i gceannas ar an mainistir faoi láthair.