davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Postage stamps and postal history of the Indian states

The native states of India, also known as feudatory or princely states, were typically vassals under a local or regional ruler who owed allegiance to the British Raj. There were about 675 native states in all but many were not parts of British India proper because they never become possessions of the British Crown; rather, they were tied to it in a system of subsidiary alliances. Following the Partition of India in 1947, the suzerainty of the Raj was terminated and native states had to choose between independence or formal accession by either India or Pakistan. In practice, all of the native states had acceded or been annexed by the end of 1949.
For postal purposes, many native states ran their own services and their stamp issues have been termed feudatory by the main catalogues such as Stanley Gibbons Ltd. There were exceptions in the form of six convention states who made separate postal arrangements with the Raj and used British India stamps that were overprinted with the state's name.
The native states which issued postage stamps have been categorised as either convention states or feudatory states. The words 'convention' and 'feudatory' in this sense referred solely to postal arrangements with or in relation to British India.
In all, there were some 675 feudatory states at various times, but not all issued postal stamps and/or stationery. Many of the first issues were printed locally, using primitive methods such as typography and so they can be very rare. There was low quality of printing and design in many cases and collectors sometimes informally refer to them as "Uglies". All remaining feudatory issues were replaced by stamps of the Republic of India on 1 April 1950 and most were declared obsolete from 1 May 1950 – there was one exception in the Anchal stamps of Travancore-Cochin which remained current until 1 July 1951.
There were six convention states: Chamba, Faridkot, Gwalior, Jind, Nabha and Patiala. They all used stamps of British India which were overprinted with the name of the state in Latin or Hindi/Urdu letters, or both. The Gibbons catalogue omits minor varieties of these stamps which had printing errors such as smaller letters, broken letters, unequal inking and unequal spacing. The convention issues were replaced by those of the Republic of India on 1 April 1950 but remained current until 31 December of that year, becoming obsolete from 1 January 1951.
The native states which issued stamps were as follows. Unless otherwise stated, the currency in use was 12 pies = 1 anna; 16 annas = 1 rupee. The dates are the starting and ending dates of stamp issue validity:
Flags of the Aceh Sultanate

The Aceh Sultanate has used various flags throughout its history.
The Alam Peudeuëng Mirah or Alam Peudeuëng flag was used by the Aceh Sultanate as early as the 16th century until its annexation into the Dutch East Indies after the Aceh War.
The sword flag has many variations throughout its history of usage. Previously, the sword flag doesn't often include the crescent and star in its flag, and the types of sword differs, as there were no standardisations of the flag.
The crescent and star variant of the sword flag was first illustrated in the 1960s with a poem alongside it:
Alam Peudeuëng (Jawoë: علم ڤدڠ pronounced [alam pɯdɯəŋ]) directly translates to "the Sword Standard" or "the Flag of the Sword". The current flag consists of a plain red field, with a white crescent and star and a sword below it. The crescent and star symbolises Islam, which was taken from the flag of the Ottoman Empire, Aceh favoured the Ottoman Empire due to its assistance against Portuguese expansionism and later on being a key ally to the sultanate, even requesting protection under the Ottomans, The sword represents the sovereignty of Aceh, but also a symbol of the Acehnese's firmness, feared by their opponents.
Before the Alam Peudeuëng, Aceh previously used the Ottoman flag as its own, later on, Aceh took inspiration from the Ottomans and designed several flags of their own with the crescent and star symbol, which later became a symbol of Aceh and its Islamic culture. Due to its influence across the archipelago, the crescent and star symbol later adopted by several Islamic kingdoms in Southeast Asia, specifically in Indonesia and Malaysia.
Nowadays, the Alam Peudeuëng is often used to represent the Acehnese people as an alternative to the flag of the Free Aceh Movement, which would go against Indonesian law as it's related to a separatist movement.
Parts of Acehnese society show support of using the Alam Peudeuëng as the official flag of Aceh, as they deem it to better represent Acehnese culture, history, and consider it as the original symbol of Aceh and its people.
On 1 September 2019, a community who claims to be the extended family of the mandate bearers of the Aceh Sultanate held a flag raising ceremony of the Indonesian flag and the Alam Peudeuëng flag to celebrate the Islamic New Year of 1441 in the Darul Ihsan palace, located in Blang Oi Village, Banda Aceh, alongside an edict by Tuanku Muhammad ZN, saying that the Alam Peudeuëng is not just a flag, but a symbol of the struggle to spread Islamic dawah in Aceh and the Malay world, as well as to restore the spirit of unification and harmony amongst the people of Aceh. Afterwards, the flag raising ceremony became an occasional tradition on Islamic New Years.
Indonesia at the 2025 Asian Winter Games

Indonesia competed at the 2025 Asian Winter Games in Harbin, China, from February 7 to 14. The Indonesian team is scheduled to consist of six athletes. The six athletes (three per gender) competed in two sports. Figure skaters Dwiki Eka Ramadhan and Kelly Supangat were the country's opening ceremony flagbearers.
The following table lists the Indonesian delegation per sport and gender.
Indonesia entered four figure skaters (one man and three women).
Indonesia entered two male short-track speed skaters.
Glossary of vexillology

Flag terminology is the nomenclature, or system of terms, used in vexillology, the study of flags, to describe precisely the parts, patterns, and other attributes of flags and their display.
Flags often inherit traits seen in traditional European heraldry designs, and as a result, patterns often share names.
Flag illustrations generally depict flags flying from the observer's point of view from left to right, the view known as the obverse (or "front"); the other side is the reverse (or "back"). There are some exceptions, notably some Islamic flags inscribed in Arabic, which is written from right to left; for these the obverse is defined as the side with the hoist to the observer's right.
Santuario de la Beata Virgen del Rosario

La Pontificia Basílica-Santuario Mayor de Nuestra Señora del Rosario de Pompeya es una pontificia Basílica menor y Santuario Mariano, situado en la ciudad de Pompeya, en el área metropolitana de Nápoles (Campania, Italia).​​ El santuario está consagrado a Nuestra Señora del Rosario de Pompeya, advocación mariana que se conmemora el 8 de mayo, siendo este el principal santuario mariano de la región de la Campania y uno de los más importantes de Italia.
A comienzos del siglo XIX se instalaron en las cercanías de la antigua ciudad romana de Pompeya (sepultada por el volcán Vesubio en el año 79 d. C.), familias de campesinos que erigieron una humilde capilla. En 1872 llegó al lugar un abogado llamado Bartolo Longo​ (beatificado el 26 de octubre de 1980), quien descubrió que, después de la muerte del sacerdote, ya no había misas en la capilla y pocos seguían firmes en la fe católica.
Una noche Longo vio en sueños a un amigo muerto años atrás que le dijo: "Salva a esta gente, Bartolo. Propaga el Rosario. Haz que lo recen. María prometió la salvación para quienes lo hagan".​ A partir de aquí comenzó la reparación de la capilla y la afluencia de fieles que acudían a la misma a rezar el Santo Rosario.
En 1878, Longo obtuvo de un convento de Nápoles un cuadro de Nuestra Señora entregando el Santo Rosario a Santo Domingo y Santa Catalina de Siena. Puesta sobre el altar del templo, la sagrada imagen comenzó a obrar milagros.
El 8 de mayo de 1887, el cardenal Mónaco de la Valleta colocó a la venerada imagen una diadema de brillantes bendecida por el Papa León XIII. El día 8 de mayo se celebra la festividad mayor de Nuestra Señora del Rosario de Pompeya, llamada popularmente la "Madonna di Pompei" (la Virgen de Pompeya).​
El actual santuario fue construido con las ofrendas espontáneas de los fieles de todo el mundo. Su construcción se inició el 8 de mayo de 1876. El 8 de mayo de 1891, se llevó a cabo la Solemne Consagración del nuevo Santuario de Pompeya. El santuario fue elevado a la dignidad de Basílica Pontificia por el papa León XIII el 4 de mayo de 1901.​ El campanario, que tiene 88 m, fue iniciado en 1912 y finalizado en 1925.
En los años siguientes el santuario sobrevivió a grandes altercados, como la erupción del Vesubio en 1944 y la llegada de las tropas nazis que llegaron a amenazar con la destrucción del santuario.
El santuario fue visitado por el papa Juan Pablo II el 21 de octubre de 1979 y el 7 de octubre de 2003, por el papa Benedicto XVI el 19 de octubre de 2008 y por el papa Francisco el 21 de marzo de 2015.
El santuario es actualmente un destino de grandes peregrinaciones religiosas, también acoge a muchos turistas fascinados por la majestuosidad de la basílica. Cada año, más de cuatro millones de personas visitan el santuario, que es por lo tanto, uno de los santuarios más visitados de Italia. En particular, el día 8 de mayo y el primer domingo de octubre, decenas de miles de peregrinos acuden a la ciudad de Pompeya, para celebrar la fiesta en honor de la Santísima Virgen del Rosario de Pompeya.​
Santuario (edificio)

Un santuario (del latín sacrarium, sanctus) es un templo en el que se venera una imagen, dioses o reliquia de especial devoción. Este es el significado propio en español,​ aunque en sentido impropio a veces se utilice ese término para referirse a un sitio al que peregrinan numerosos fieles de una determinada religión o iglesia donde se considera que tuvo lugar un milagro o hecho singular o mágico. Algunos santuarios importantes por religión o iglesia son:
Por extensión, se denomina santuario a un lugar o un edificio que se considera sagrado, es decir, que está bajo la protección de un dios. Por cierto, a lo largo de las épocas este concepto tuvo cierta evolución, aunque siempre conservando más o menos las características que vienen de señalarse. Los santuarios pueden ser receptivos de recibir una dignidad especial debido a su importancia. Por ejemplo dentro de la Iglesia católica, un título papal (Basílica menor) o una dignidad secular (cargos de realeza a un santuario otorgado por una monarquía).
Santuario de Canólich

El santuario de Canólich​​ (Mare de Déu de Canòlic en catalán)​ es un santuario mariano edificado donde se encontró la talla románica de Nuestra Señora de Canólich, situado en la parroquia andorrana de San Julián de Loria, donde se venera a la Virgen de Canòlic. La etimología del topónimo Canòlic no está nada clara. Se han hecho ciertas elucubraciones, pero ciertas grafías utilizadas en la Edad Media, como canolig, todavía dificultan más encontrar una explicación sobre el origen de la palabra. En todo caso, es difícil que provenga del latín canonicu, porque no se tiene constancia que la canónica de la Seo de Urgel tuviera posesiones en el lugar.​
Se accede, pasado Bixessarri, a través del collado de la Gallina, por unas impresionantes curvas hasta llegar al santuario de Canòlic, situado a 1635 m de altitud, en las vertientes de levante de la Sierra Plana. Delante del puente románico de Aixovall hay un pequeño oratorio, a la izquierda del Valira, con una imagen de esta virgen y desde donde, antiguamente, los peatones que transitaban a pie dirigían la mirada para divisar el santuario de Canòlic, que solo es visible desde un claro del bosque.​
En el presente no se conserva ninguna estructura de la antigua iglesia románica que debió de existir en el lugar, como lo testimonia la pervivencia de una talla policromada de la Virgen María. Según la tradición, esta figura fue encontrada el año 1223 por un pastor de Bixessarri gracias a una paloma blanca que lo llevaba con insistencia hacia una pequeña balma, donde ahora se levanta el santuario de Canólich. Esta imagen mariana es una talla policromada románica, muy expresiva.​
El santuario es un edificio de factura moderna, de principios del siglo XX, que se restauró entre los años 1973 y 1979. Exteriormente consta de una nave rectangular y campanario de espadaña. En el interior presenta una vuelta de cañón y un gran arco con un retablo barroco dedicado a Santa María. Alrededor de la iglesia hay mesas y barbacoas y al otro lado de la carretera un restaurante y hotel.​
La Virgen de Canólich es la patrona de la parroquia de San Julián de Loria y se conserva en la iglesia parroquial de iglesia parroquial de San Julián y San Germán, de San Julián de Loria. Sus habitantes suben en gran número al santuario el último sábado de mayo cuando se celebra el encuentro para venerar la imagen. Esta Virgen María fue coronada por el vaticano en 1999. El año anterior, se celebró el 775 aniversario del encuentro de la virgen (1223 –1998).​
Municipio de Cuenca

El Gobierno Autónomo Municipal Descentralizado del cantón Cuenca conocido como Alcaldía de Cuenca, Municipio de Cuenca o Municipalidad de Cuenca es el organismo ejecutivo municipal del cantón Cuenca, Ecuador. Está regida por el Concejo Cantonal de Cuenca y presidida por el alcalde, quien es la máxima autoridad administrativa y política del cantón. El primer alcalde por votación popular de la época republicana fue Luis Moreno Mora, quien se posesionó el 1 de diciembre de 1945.​​​
La Alcaldía planifica el desarrollo cantonal y formula los planes de ordenamiento territorial de la ciudad y sus parroquias. Trabaja en asuntos de Planeamiento urbanístico y uso de suelo, sistema de movilidad, obra pública, infraestructura, vialidad urbana. Presta servicios públicos de agua potable, alcantarillado, tratamiento de aguas residuales, manejo de desechos sólidos, saneamiento ambiental y programas de inclusión social. Preserva, mantiene y difunde el patrimonio arquitectónico, cultural y natural del Cantón. Tiene la competencia de crear, modificar o suprimir mediante ordenanzas, tasas y contribuciones especiales de mejoras.
La Constitución Política de la República del Ecuador encarga al alcalde de cada cantón, la autoridad de administración acompañado de un Concejo Cantonal, del cual formará parte, lo presidirá y tendrá voto dirimente. También puede formar parte del Consejo Provincial como miembro, aunque puede nombrar representante a un Concejal Cantonal.
En el Ecuador, el alcalde es el jefe del poder ejecutivo de un municipio y su máximo representante. Es elegido por sufragio democrático directo por un periodo de cuatro años, con posibilidad de reelección. El alcalde de Cuenca para el periodo 2023-2027 es Cristian Zamora, quien ocupa el cargo desde el 15 de mayo de 2023.​ La sede de la Alcaldía de Cuenca se encuentra en el centro histórico de la ciudad.
El vicealcalde es la segunda máxima autoridad administrativa y política de la ciudad. Es elegido mediante una votación de los miembros del Concejo Cantonal y no a nivel popular como el alcalde, por un período de cuatro años.
El Concejo Municipal de Cuenca Está integrado por 16 miembros elegidos democráticamente a través del voto ciudadano: el alcalde y 15 concejales entre quienes se elige el vicealcalde.​ Es el órgano legislativo encargado de proponer, aprobar y modificar ordenanzas dentro del cantón Cuenca.
Sus integrantes son:
A continuación se enlistan los seis últimos alcaldes de Cuenca:
El municipio es un organismo que está conformado por varias comisiones de distintas naturalezas.​
Plaza de la Independencia (Castellón)

La plaza de la Independencia (conocida popularmente como La Farola) de Castellón de la Plana, forma el nexo de unión con la Ronda Mijares y la Ronda Magdalena, conectándolas y abriéndolas al centro de Castellón.
Es una gran glorieta que enlaza entre sí todas las calles de su alrededor.
El nombre de la plaza está dedicada a la Guerra de Independencia Española. En el actual lugar de la plaza, se encontraba una puerta de acceso a la ciudad. El 4 de mayo de 1924, el Obispo de Tortosa, coronó a la Virgen de Lidón.
La plaza se sitúa en la unión de las dos avenidas que más transitadas de la ciudad: las Rondas Mijares y Magdalena, en la esquina nordeste del Parque Ribalta.
Durante las Fiestas de la Magdalena, se ubica la gaiata correspondiente al sector número 6.
Ministerio de Turismo (Ecuador)

El Ministerio de Turismo de Ecuador es la cartera de Estado encargada del turismo del Ecuador. Como ente rector, lidera la actividad turística en el Ecuador, desarrolla sostenible, consciente y competitivamente el sector, ejerciendo sus roles de regulación, planificación, gestión, promoción, difusión y control.
Fue creado el 10 de agosto de 1992 por el presidente Sixto Durán-Ballén con el nombre de "Ministerio de Información y Turismo", nombrando a Pedro Zambrano Izaguirre como primer ministro de la cartera.​​
Cuenca Minera (Huelva)

La Cuenca Minera es una de las seis comarcas de la provincia de Huelva, en la comunidad autónoma de Andalucía, España. La zona ha estado ligada tradicionalmente a la minería, estando situada en su territorio la cuenca minera de Riotinto-Nerva con una gran número yacimientos.
Está formada por los municipios de Berrocal, Campofrío, El Campillo, La Granada de Riotinto, Minas de Riotinto, Nerva y Zalamea la Real.​
Se sitúa en el este de la provincia y limita por el este con la provincia de Sevilla, por el sur con la comarca de El Condado, por el oeste con El Andévalo y por el norte con la Sierra de Huelva.
Otras comarcas de la provincia de Huelva son:
Iglesia y parque de San Blas (Cuenca)

La Iglesia de San Blas representaba el límite oriental de la ciudad de Cuenca (Ecuador) por aproximadamente 400 años en la zona que, durante la época colonial, se llamaba "Barrios de Abajo". La construcción de este templo fue dedicado a San Blas y se remonta al último tercio del siglo XVI, en mayo de 1557, a pocos días de fundada la ciudad de Cuenca. Esta construcción se estableció por parte de los estudiosos sacerdotes Carlos Terán Zenteno y José María Vargas, quienes ocuparon piedras de los destruidos edificios de Tomebamba para su edificación.​
En 1935 se construye un nuevo templo restaurado tanto en su interior como en su exterior, conservando su estructura original como base. Esta restauración fue posible gracias a una inversión conjunta de la Curia Arquidiocesana y la Municipalidad.​
Este templo presenta varia peculiaridades que llaman la atención. Una de ellas es su base elaborada completamente con piedra labrada incásica a principios de la colonia. Presenta una fachada de estilo románico que está completamente recubierta de mármol rosa. En su interior destaca otra característica que la hace única en la ciudad: tres naves principales y dos pequeñas distribuidas en forma de perfecta cruz latina.​
Se encuentra ubicada en la ciudad de Cuenca (Ecuador) en las calles Manuel Vega y Simón Bolívar.
El parque se encuentra a un costado de la Iglesia de San Blas. Se encuentra en el extremo oriental de la calle Simón Bolívar. En su parte central sobresale el monumento a Manuel J. Calle, periodista y escritor cuencano de gran estilo.​
Villa Ciudad Parque

Villa Ciudad Parque es una comuna situada en el departamento Calamuchita, provincia de Córdoba, Argentina.
Se encuentra situada sobre la ruta provincial RP 5, a 71 km de la Ciudad de Córdoba, aproximadamente.
Las localidades más cercanas son Villa General Belgrano, 9 km al sur, y Los Reartes, 5 km al oeste.
La principal actividad económica es el turismo, debido a su ubicación serrana, su cercanía con los grandes lagos, sus bosques y su infraestructura hotelera. Además existen en la comuna numerosos complejos de cabañas. Y es la primera Comuna en legalizar el Cannabis medicinal en el territorio argentino.
La historia de la comuna comienza cuando dos amigos de la provincia de Buenos Aires compran un campo en la zona. Años más tarde, este campo se empieza a poblar y se construyen casas, capillas, calles, usinas eléctricas y se instalan negocios. Finalmente, en el año 1954 se funda la localidad con el nombre de Villa Ciudad Parque Los Reartes.
En 1993 se constituye en Comuna, en 1996 se inaugura el Dispensario, en 2001 la capilla y en 2005 el nuevo edificio administrativo de la Comuna.
El nombre "Ciudad Parque" deriva de los numerosos árboles (especialmente eucaliptos y cipreses) que fueron plantados por los primeros pobladores y "Los Reartes" en honor al río que delimita el antiguo e histórico pueblo vecino del mismo nombre.
En 2009 el nombre del pueblo se acorta a Villa Ciudad Parque, debido a la longitud del antiguo nombre y de las confusiones que generaba con el vecino Los Reartes.
Cuenta con 2800 habitantes de acuerdo al último censo provincial. En 2022 el INDEC la censó como dos componentes censales separados uno de otro, Villa Ciudad Parque Los Reartes 1.ª sección que se encontraba conurbado con Los Reartes, y Villa Ciudad Parque Los Reartes 3.ª Sección que no estaba conurbada con esta última; la primera contaba con 28 habitantes y la segunda con 85.
El censo provincial de población de 2022, registró 2800 pobladores, un 239,72 % más que en el anterior censo provincial de 2001, cuando tenía 826 moradores, con lo cual constituye una de las localidades que ha crecido a un ritmo más sostenido (23,31 % anual).​
En cuanto a la flora podemos citar a especies arbóreas autóctonas como el chañar, espinillio, molle, moradillo sombra de toro, piquillín, tala, etc. En cuanto a las especies implantadas por el hombre en la zona se encuentran importantes plantaciones de coníferas, eucaliptos, paraísos, acacias, etc.
En cuanto a la fauna, aún podemos encontrar zorros grises, perdices, vizcachas, cuises, hurones, iguanas, comadrejas, etc.
La comuna se encuentra en la región denominada Bosque serrano, formación que se ubica entre los 500 y 1400 m s. n. m.
La sismicidad de la región de Córdoba es frecuente y de intensidad baja, y un silencio sísmico de terremotos medios a graves cada 30 años en áreas aleatorias.​ Sus últimas expresiones se produjeron:
Parque Trianon

El Parque Tenente Siqueira Campos, más conocido como Parque Trianon o Parque do Trianon, es un espacio verde de la ciudad de São Paulo ubicado en la Avenida Paulista. Fue proyectado por el paisajista francés Paul Villon e inaugurado en abril de 1892.
La denominación Trianon se debe a la existencia de un belvedere homónimo construido en 1916 y demolido en 1950, que había sido proyectado por Ramos de Azevedo y también se localizaba en la Avenida Paulista, en el lugar en el que en la actualidad se encuentra el Museo de Arte de São Paulo.
En 1924 el parque fue donado al gobierno municipal y en 1931 recibió su denominación actual en homenaje a uno de los exponentes de la Revuelta Tenentista, Antônio de Siqueira Campos.
El parque fue inaugurado el 3 de abril de 1892 en el marco de un proceso de urbanización de la ciudad de São Paulo. El año anterior se había inaugurado la Avenida Paulista. En aquella época, el ambiente cultural de la aristocracia cafetera era dominado por influencias del romanticismo europeo del siglo XIX y, de esa forma, el parque acabó teniendo aires de jardín inglés, a pesar de su exuberante vegetación tropical, remanecente de la Mata Atlántica.
El responsable del proyecto paisajístico fue el francés Paul Villon, motivo por el cual el parque a vezes es citado, en textos antigos, como Parque Villon. El nombre Trianon surgió del hecho de que, en esos tiempos, existía en el lugar donde hoy se sitúa el MASP, en frente al parque, un club con ese nombre. Por muchos años también fue conocido como Parque da Avenida y era explotado por privados, junto con el club, sirviendo de salón para fiestas, bailes y eventos culturales de la alta sociedad que pasó a vivir en la región de la Avenida Paulista.
En la avenida entre ambos era la largada de varias corridas de automóviles y en 1924, fue la primera Corrida de San Silvestre, largando desde ese mismo lugar. También ese año, el parque fue donado al gobierno municipal y en 1931 recibió su nombre actual en homenaje al teniente Antônio de Siqueira Campos, un paulista de Río Claro, protagonista del Movimiento Tenentista de 1924.
A partir de 1968, en la gestión del prefecto Faria Lima, el parque pasó por varios cambios ideados por el paisajista Burle Marx y el arquitecto Clóvis Olga. Más recientemente, el parque fue protegido por el Condephaat y por el Conpresp.
Actualmente el Parque Trianon posee en su interior, además de la única reserva remanecente de mata atlántica de la región, otros atractivos como la estatua de Vítor Brecheret, fuentes, espacios de recreación para niños, un centro para aves, baños públicos y un centro administrativo, tornándose un refugio de entretenimiento y descanso en el medio de la agitada Avenida Paulista.
2009 Ecuador electricity crisis

The 2009 Ecuador electricity crisis was caused by a severe drought that depleted water levels at hydroelectric plants. Ecuador experienced rolling blackouts for two to six hours per day that lasted from November 2009 until January 2010.
The electricity crisis arose from Ecuador's worst drought in 40 years, which began in September 2009. Government experts attributed the drought to the El Niño phenomenon. Because of the drought, water levels at the Paute River dam—which normally supplies 40% of Ecuador's power—were extremely low. The reservoir's water level is normally 1,991 meters above sea level, but on November 10 was only 1,968 meters above sea level. The minimum level is 1,965 meters. As of November 11, only two of the dam's 10 turbines were functioning. Normally, the dam can supply up to 1,000 megawatts (MW), but the dam's output was only 200 MW on this day.
Beginning November 5, rolling blackouts took place across Ecuador for two to six hours per day. Government officials also urged citizens to conserve energy. Economic losses from the blackouts are estimated to be in the tens of millions of dollars; factory output slowed, and storage of perishables was disrupted.
On November 6, the government declared an emergency in the power sector, which was expected to "allow the Finance Ministry to seek to guarantee fuel imports for thermoelectric plants". The government also agreed to purchase additional electricity from Peru and Colombia. Government officials aimed to end power rationing before Christmas.
The power crisis led to criticism of the Correa administration's management of the power sector as water levels of the reservoirs became depleted.
In mid-January 2010, the blackouts were "suspended indefinitely", following increased water levels and the acquisition of several generators. In February, Ecuador stopped the import of electricity from Colombia and Peru.
Urban art

Urban art combines street art, guerrilla art, and graffiti and is often used to summarize all visual art forms arising in urban areas, being inspired by urban architecture or present urban lifestyle. Because the urban arts are characterized by existing in the public space, they are often viewed as vandalism and destruction of private property.
Although urban art started at the neighborhood level, where many people of different cultures live together, it is an international art form with an unlimited number of uses nowadays. Many urban artists travel from city to city and have social contacts all over the world. The notion of 'Urban Art' developed from street art which is primarily concerned with graffiti culture. Urban art represents a broader cross-section of artists that, in addition to covering traditional street artists working in formal gallery spaces, also cover artists using more traditional media but with a subject matter that deals with contemporary urban culture and political issues. In Paris, Le Mur is a public museum of urban art.
Though starting as an underground movement, urban artists like Banksy and Adam Neate have now gained mainstream status and have, in turn, propelled the urban art scene into popular culture. Perceptions have started to change as urban movements such as graffiti slowly gain acceptance from the public. A confirmation of street art's new mainstream status can be, in part, confirmed by an invitation from the Tate calling upon artists to create outdoor pieces on the Thames side of the gallery in the summer of 2008.
The band Gorillaz uses an urban art style to promote their band. The band members are animated in a graffiti style.
In Spain, urban art, influenced by graffiti art and urban art from New York, was born first in the peripheral neighborhoods of large cities and in the towns of their metropolitan areas and then spread throughout the rest of the country. Currently Valencia, Madrid, Barcelona, Pontevedra, Zaragoza and Cuenca are important focuses of this discipline. The Aragonese city is a benchmark thanks to its Asalto urban culture festival, 5 which brings together artists from all over the world and performs interventions in the city. It is worth highlighting the rural city of La Bañeza, which has become the European city with the most works per square meter built.
Jorge Cuenca

Jorge Cuenca Barreno (Spanish pronunciation: [ˈxoɾxe ˈkweŋka]; born 17 November 1999) is a Spanish professional footballer who plays as a centre-back or left-back for Premier League club Fulham.
Born in Madrid, Cuenca joined Alcorcón's youth setup in 2015. He made his senior debut with the reserves on 12 February 2017, starting in a 1–0 Tercera División home win against FC Villanueva del Pardillo.
Cuenca played his first professional match on 10 March 2017, starting in a 0–0 away draw against Elche in the Segunda División. At the age of 17 years and 114 days, he became the youngest player to debut for the club.
On 18 July 2017 Cuenca signed a two-year contract with Barcelona's reserve team Barcelona B, still in the second division, for a fee of €400,000. He featured sparingly for the side during his first season, which ended in relegation.
On 20 October 2018, Cuenca scored his first goal for the club, netting a last-minute equalizer for Barça B in a 1–1 home draw against Villarreal B in the Segunda División B. Eleven days later he made his first-team debut, starting in a 1–0 away success over Cultural Leonesa in the 2018–19 Copa del Rey.
On 15 February 2019, Cuenca renewed his contract with the Catalans until 2021. On 1 September 2019, Cuenca scored the first official goal at the Johan Cruyff Stadium, receiving a commemorative plate.
On 22 September 2020, Barcelona and Villarreal reached an agreement for the transfer of Cuenca, for a fee of €2.5 million plus €4 million in variables; Barça also retained 20% over a future sale. He agreed to a five-year contract with the club, but was immediately loaned to Almería of the second division for a year.
Cuenca scored his first professional goal on 8 November 2020, netting the game's only in an away success over Rayo Vallecano. A regular starter for the Andalusians during the campaign, he scored three times as his side missed out promotion in the play-offs.
On 30 August 2021, Cuenca moved to fellow top-tier side Getafe CF on a one-year loan deal. He made his debut in the category on 13 September in a 1–0 away loss against Elche CF, and scored his first goal on 21 November in a 4–0 home routing of Cádiz CF.
On 3 August 2024, Cuenca signed for Premier League club Fulham.
Due to the isolation of some national team players following the positive COVID-19 test of Sergio Busquets, Spain's under-21 squad were called up for the international friendly against Lithuania on 8 June 2021.
Cuenca's younger brother, David, plays for Real Madrid's youth setup.
Barcelona
Individual
ශ්‍රීමත් ජෝන් කොතලාවල විද්‍යාලය, කුරුණෑගල

ශ්‍රීමත් ජෝන් කොතලාවල විද්‍යාලය, කුරුණෑගල නගර මධ්‍යයේ පිහිටි පාසලක් වන අතර එය 1974 ජනවාරි 16 වන දින බණ්ඩාරනායක විද්‍යාලය නමින් ආරම්භ කරන ලදී.
ශ්‍රීමත් ජෝන් කොතලාවල විද්‍යාලය 1974 ජනවාරි 16 දින බිෂොප් ලක්දාස ද මෙල් මාලිගයේ දී විවෘත කරන ලදී. ඒ කාලයේ දී බිෂොප්ගේ මාලිගාව පන්ති කාමර සඳහා භාවිතා කරන ලදී. විද්‍යාලය මුලින්ම බන්ඩාරනායක විද්‍යාලය ලෙස හැඳින්වූ අතර හිටපු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රි පියදාස විජේසිංහ මහතාගේ අනුග්‍රහය යටතේ විය. පාසල පිහිටුවීම අරමුණු වූයේ ගම්බද ප්‍රජාවගේ පිරී ඉතිරී යන හා තරඟකාරී ජනප්රිය පාසල්වලින් ඉවත්වීම සඳහා වැඩි අවස්ථාවන් ලබා දීමයි. විද්යාලයීය ගුරුවරුන් හයදෙනෙකු සහ සිසුන් 14 දෙනෙකු සමඟ ආරම්භ කරන ලදී. ගුරුවරුන් 175 ක් සහ සිසුන් 4600 ක් සමඟ එය වයඹ පළාතේ විශාලතම පාසල වෙයි.
පාසල් කොඩිය ප්රධාන වශයෙන් කොල පැහැති වන අතර එය පාසලේ නිල වර්ණය වන්නේය.පාසල් ලාංඡනය කොඩියේ පහල පෙදෙසේ දිස් වන අතර පාසල් නිවාස හතරේ වර්ණයන් ද දැක්වේ.
ශ්‍රීමත් ජෝන් කොතලාවල විද්‍යාලය සහ වයඹ රාජකීය විද්‍යාලය අතර වාර්ෂික මහා ක්‍රිකට් තරගය හරිතයන්ගේ සටන ලෙස නම් කර ඇත. ශ්‍රීමත් ජෝන් කොතලාවල විද්‍යාලය අවසන් තරඟය ජයගනු ලැබුවේ 2017 දී ය.මෙය පාසල් දෙකේම අනුග්‍රහය යටතේ පවතී.
නිවාසාන්තර ක්‍රීඩා උත්සවය වාර්ෂිකව පාසලේ පවත්වන විශාලම ක්‍රීඩා උත්සවයි.මෙහිදී පාසලේ සියළුවම සිසු සිසුවියන් නිවාස 4කට බෙදී තරග වදී.සාමාන්‍යයෙන් ක්‍රීඩා උත්සවය වෙලගෙදර ක්‍රීඩාංගනයේදී පවත්වයි.මෙහිදී ආදී සිසුන් මෙන්ම සිසු සිසුවියන්ගේ දෙමාපියන් සහ ආරාදිත පාසල් ද උත්සවය නැරබීමට සහබාගි වෙයි.
ON YOUTUBE - https://www.youtube.com/@MAYAFF/featured
පාසල් උපදේශක

පාසල් උපදේශකයෙක් යනු පාසලක වැඩ කරන උපදේශනය ලබා දෙන්නකු හෝ අධ්‍යාපනය දෙන තැනැත්තෙකි. ඓතිහාසික වශයෙන් මාර්ගෝපදේශ සලසන්නන් අධ්‍යාපනික උපදේශකයන් ‍වශයෙන් සඳහන් වෙයි. එහෙත් වෘත්තීයමය “පාසල් උපදේශකයන්” යන්න දැන් වඩා ප්‍රචලිත වචනයයි.
බොහෝ පාසල් උපදේශක තනතුරු සමාන තනතුරු (උදා - රැකියා උපදේශක) යුතුකම් හා සේවයන් අනුව එක්සත් ජනපදයේ රැකියා උපදේශක තනතුර හා සැසඳිය හැක. ඓතිහාසික වශයෙන් උසස් පාඨශාලා උපදේශකයින්ගේ අවශ්‍යතාව පහළ ‍ශ්‍රේණිවල උපදේශකයන්ගේ අවශ්‍යතාවට වඩා අවධාරණය කරන ලදී. පාසල් උපදේශක සේවා සලස්වා ඇති ආකාරය බොහෝ රටවල් වෙනස් වෙයි.
සමහර මූලික පාසල් උපදේශකවරු උපදේශන ක්‍රියා පිළිබඳ වඩා පහසු කිරීම සඳහා පොත් හා මාධ්‍ය භාවිතා කරති. එක්සත් ජනපදයේ පාසල් උපදේශක වෘත්තිය විසිවන සියවස මුල් භාගයේ දී වෘත්තීය මාර්ගෝපදේශ සේවාවක් බවට පත්විය. 1907 දී ජේස් බී. ඩේවිස් ක්‍රමානුකූල පාසල් උපදේශක වැඩ සටහනක් සකස් කළ හැකි තැනැත්තා ලෙස සැලකේ. වෘත්තීය රුචිකම් චරිත සංවර්ධනය හා චර්යාමය ගැටළු වැළැක්වීම පිළිබඳ කරුණු දක්වන්නට රචනා හා පාඩම් භාවිත කරන්නට ගුරුවරුන් දිරිමත් කිරීම සඳහා ක්‍රියා කළ ඔහු උසස් පාසලක විදුහල්පතිවරයෙක් විය. මේ වකවානුවේ බොහෝ දෙනෙකු ‍කළේ ද මෙයමය. නිදසුනක් ලෙස 1908 දී වෘත්තීය මාර්ගෝපදේශයේ පියා වූ ‍ෆ්‍රෑන්ක් පාර්සන්ස් පාසලින් වැඩට සංක්‍රමණය වීමේ දී තරුණ පිරිසට ආධාර දීම සඳහා වෘත්තීය මාර්ගෝපදේශ කාර්යාංශය පිහිටු වීය.
1920 ගණන්වල සිට 1930 ගණන් දක්වා පාසල්වල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදි අධ්‍යාපනය නැගීම නිසා පාසල් උපදේශනය හා මාර්ගෝපදේශය වර්ධනය විය. මෙම ව්‍යාපාරය පෞද්ගලික සාමාජික හා සදාචාර වර්ධනය අවධාරණය කළේය. පාසල්වල උගැන්විය යුත්තේ අධ්‍යාපනයේ මූලධර්ම පම‍ණකැයි ද බොහෝ පාසල් මීට ප්‍රතික්‍රියා දැක්වූයේ එය අධ්‍යාපන විරෝධී යයි කියමිනි. මෙය මහා අවපාතයේ ආර්ථික දුෂ්කරතා සමඟ එක්වීමෙන් පාසල් උපදේශනයේ හා මාර්ගෝපදේශනයේ පරිහානියක් ඇති විය. 1940 එක්සත් ජනපදය යුද හමුදා නිලධාරීන් තෝ‍රා ගැනීමට බඳවා ගැනීමට හා පුහුණු කිරීමට මනෝ විද්‍යාඥයන් හා උපදේශකයන් යොදා ගත්තේය. සිසුන් පරික්සා ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතා සපුරාලන්නට ක්‍රම සකසමින් මෙය පාසල්වල උපදේශන සේවාව ක්‍රියාත්මක කළේය. පාසල් යුද්ධය සඳහා යොදාගත් මේ පරීක්ෂණ විවෘතව පිළිගත්තේය. සබඳතාවලට උදවු දෙවින් මේ වකවානුවේ කාල් රොජර්ගේ අවධාරණය පාසල් උපදේශන වෘත්තිය කෙරේ බල පෑවේය. 1950 ගණන්වල දී රජය ‍රජයේ හා ප්‍රාදේශීය පාසල් පද්ධති තුළ මාර්ගෝපදේශ හා පෞද්ගලික සේවා අංශය පිහිටුවීය. 1957 දී සෝවියට් සමූහාණ්ඩුව 1වන ස්පුට්නික් නැමැති චන්ද්‍රිකාව ගුවන්ගත කළේය. අභ්‍යාවකාශ තරඟයේ දී රුසියාව ඇමරිකානුවන් පරදවතැයි කනස්සල්ලක් ඇති වූ අතර යුදමය අතින් ද එහි ව්‍යාකූල ස්වභාවයක් ඇති විය. ඇමරිකාවේ විද්‍යාඥයින් හා ගණිතඥයන් සෑහෙන් ප්‍රමාණයක් නැතැයි යන මතයක ද පැන නැගිණි. මේ අතර ඇ‍මරිකා රජය රාජ්‍යාරක්ෂක අධ්‍යාපනක පනත සවිමත් කර ගත්තේය. මේ සඳහා විශාල අරමුදල් යෙදවීමෙන් වෘත්තීය මාර්ගෝපදේශ ක්‍රමය විශාල වශයෙන් වර්ධනය විය. 1960 ගණන්වල සිට පාසල් උපදේශන සේවාව දිගටම ක්‍රියාත්මකව ව්‍යවස්ථාවක් ලෙස වැඩී ගියේය. අධ්‍යාපනය සංවර්ධනය කිරීමටත් වෘත්තිය වැඩි දියුණු කිරීමටත් අලුත් වෘත්තීය ආයතන පිහිටුවනු ලැබූහ. කොංග්‍රසය (2006 ‍ජනවාරි 1 දින) පෙබරවාරි 6-10 දක්වා ජාතික පාසල් උපදේශන සතිය ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.
මනෝ සෞඛ්‍යය උපදේශක

මානසික සෞඛ්‍යයේ මානසික ප්‍රතිකර්මවලදී උපදේශනයේ එන උපදේශකයෙක් යනු උදව් අවශ්‍ය පුද්ගලයන්ගේ අවශ්‍යතා සඳහා උපකාර කරන වෘත්තීමය හා බලයලත් පුද්ගලයෙකි.
ගෝමරන්කඩවල සමූලඝාතනය

2006 වර්ෂයේදී දෙමළ කොටි ත්‍රස්ථවාදීන් පිරිසක්, ත්‍රිකුණාමලය ගෝමරන්කඩවල ගම්මානයේදී සිංහල සිවිල් වැසියන් 6 දෙනෙකුට වෙඩි තබා ඝාතනය කල අතර, එම ප්‍රහාරය ගෝමරන්කඩවල සමූලඝාතනය ලෙස හැඳින්වේ.
2006 අප්‍රියෙල් 23 වන දින, කල්‍යාණපුර, ගෝමරන්කඩවල කුඹුරක එරුණු ට්‍රැක්ටරයක්, සකසා ගනිමින් සිටි සිංහල සිවිල් වැසියන් 6 දෙනෙකු වෙතට කඩාවැදුණු දෙමළ කොටි ත්‍රස්ථවාදීන් පිරිසක්, ඔවුන් වෙත වෙඩි ප්‍රහාර එල්ල කර ඝාතනය කොට පලා යන ලදී.
මෙම ප්‍රහාරයෙන් පාසල් සිසුන් 4 දෙනෙකු ඇතුළුව, සිවිල් වැසියන් 6 දෙනෙකුට සිය ජීවිත අහිමි විය.
මිය ගිය පිරිස,
හෙද සේවය

හෙද සේවය යනු පුද්ගලයින්, පවුල් සහ ප්‍රජාවගේ ප්‍රශස්ථ සෞඛ්‍ය තත්වය සහ ක්‍රියා කාරිත්වය පවත්වා ගැනීම සහ යථාතත්වයට පත් කර ගැනීම සදහා මූලිකව අවධානය යොමු කරන වෘත්තියකි. හෙද සේවය පිළිබදව ඇති නූතන අර්ථ දැක්වීම්වලට අනුව එය පුද්ගලයෙකුගේ හෝ පවුලක උපතේ සිට මරණය දක්වා වූ ජීවන අත්දැකීම්වල ගුණාත්මකභාවය වර්ධනය කර ගැනීම සදහා ඉලක්ක කරගත් විද්‍යාවක් සහ කලාවක් ලෙසට විග්‍රහ කෙරේ.
හෙද සේවාව යනු හෙද සේවකයන් සහ ඔවුන්ගේ සත්කාර ලබන පුද්ගලයා අතර ඇති සත්කාරාත්මක සම්බන්ධතාවයයි. හෙද සේවය සැපයීමේදී හෙදියන් හෙද සත්කාර සැලැස්මවල් අනුගමනය කරති.
සෞඛ්‍ය සේවය විවිධ ක්ෂේත්‍රයන් සහ රටවල විවිධ වුවද හෙද සේවා සංවිධාන මගින් ඒ සඳහා පහත දැක්වෙන නිර්වචනය ලබාදී ඇත.
හෙද සේවය මගින් සියළුම වයස් කාණ්ඩවල, පවුල්වල සහ ප්‍රජාවන්හි යන සියළුම පද්ධතීන්වල රෝගී සහ නිරෝගී පුද්ගලයන් හට ආවෘත ස්වතන්ත්‍ර හා සහයෝගී සත්කාරයක් ලබාදේ. හෙද සේවය මගින් සෞඛ්‍ය තත්වය වැඩි දියුණූ කිරීම රෝගා බාධ වළක්වා ගැනීම සහ රෝගී , ආබාදිත හා මරණයට පත්වන පුද්ගලයන් හට සත්කාර කිරීමක් සිදුකරනු ලබයි. සුරක්ෂිත පරිසරයක් බිහිකිරීම, පර්යේෂණ පැවැත්වීම , රෝගීන් වෙනුවෙන් පෙනීසිටීම, සෞඛ්‍ය ප්‍රඥප්ති සහ සෞඛ්‍ය පද්ධතිවල කළමණාකරණය වැඩි දියුණු කිරීම හා සෞඛ්‍ය අධ්‍යාපනය ලබාදීම හෙද වෘත්තිකයෙකුගේ කෘත්‍යයන් වේ.
රෝගීන්ගේ රෝගාබාධය, ආබාධිත තත්වය කෙසේ වුවද මරණය තෙක්ම හැකි උපරිම අන්දමින් ජීවි‍තයේ ගුණාත්මකභාවය පවත්වා ගෙන යාම සදහා රෝගීන්හට සෞඛ්‍ය ගැටළුවලින් මිදීමට සහ ඒවා විදදරා ගැනීමට හැකියාව ලබාදෙමින් යහපත් සෞඛ්‍ය තත්වයක් පවත්වාගෙන යාම සඳහා සායනික වශයෙන් තීරණ ගැනීමට හැකියාව තිබීම.
හෙද සේවය යනු රෝග නිර්ණය කිරීම ප්‍රතිකාර කිරීම මගින් පුද්ගලයන්, පවුල් , ප්‍රජාවන්ගේ සහ ජනගහනය තුළ රෝග සහ අනතුරු වළක්වා ගැනීම හා රෝගවලට එරෙහිව ආරක්ෂා වීම සහ සෞඛ්‍ය තත්වය ප්‍රශස්ත මට්ටමක පවත්වා ගැනීමයි.
පොදුවේගත් කළ හෙද සේවයෙහි ක්‍රියාවලීන් යනු සපයන ලද සේවාවෙහි අවසන් ප්‍රතිඵලය ඇගයීම, අවශ්‍යතාවයන් හඳුනාගැනීම සහ ක්‍රියාමාර්ග සැලසුම් කිරීමට හා ක්‍රියාත්මක කිරීමට භාවිතා වන ක්‍රමෝපායකි. අනෙකුත් ක්ෂේත්‍රයන් මෙන් මෙම ක්ෂේත්‍රයේ ද ඇතැම් විට විවිධ වූ දර්ශනවේදී මතයන් සහ සුසමාදර්ශයන් අනුගමනය කරමින් විවිධ සිද්ධාන්තයන් බිහිවී ඇත. මෙමගින් හෙද සේවකයන් හට ඔවුන්ගේ ක්‍රියාකාරකම් මගින් විශේෂිත ඉලක්කකරා ලඟා වීමට හැකියාව ලැබී ඇත. මේ වන විට සුසමාදර්ශයන් දෙකක් හෙද සේවය තුළ පවතී. ඒවා නම් සමස්ත සුසමාදර්ශය සහ සමකාල්‍ය සුසමාදර්ශයයි.
හෙද වෘත්තිකයන් විවිධ අවස්ථාවන් වලදී ඔවුන්ගේ සේවාව ලබාදෙති. ඒවා රෝහල් , පාසල් , ඖෂධ සමාගම් හෝ රෝගීන් ජීවත්වන නිවෙස් තුළදී විය හැකිය. හෙද වෘත්තිකයන් වෘත්තීමය සෞඛ්‍ය ආයතනවල , වෛද්‍යවරුන්ගේ සායනවල , හෙද සායනවල සහ කදවුරුවල ප්‍රතිකාර ලබාදෙති. ඔවුන් තවද හමුදා සේවායෙහි එහි මෙහි ගමන් කරන නැව්වල ද සේවය කරති. ඔවුන් රක්ෂණ කර්මාන්තවලදී සහ සෞඛ්‍ය සේවයෙහි උපදේශකයන් ලෙසද කටයුතු කරති. ඇතැම් අවස්ථාවලදී ඔවුන් නීතිමය අවස්ථාවන්වල දී රෝගියෙකුගේ වාර්තාවන් පරීක්ෂා කර බලා ඔහුට ප්‍රමාණවත් තරම් සත්කාර ලැබී ඇති දැයි සොයා බලමින් උසාවිය තුළ සාක්ෂි සපයන නිතීඥයෙකුගේ කර්තව්‍යය ද ඉටු කරති. ‍‍ හෙද වෘත්තිකයන් හට ඇතැම් අවස්ථාවලදී තාවකාලික පදනම මත යම්කිසි වැඩ මුරයක් පමණක් සිදුකළ හැකි ය.
හෙද සේවයෙහි සියළුම ප්‍රායෝගික ක්‍රියාකාරකම් එය සිදු කරනු ලබන දේශපාලනික වටපිටාව අනුව ව්‍යවස්ථාදායකයකට අනුව පාලනය වේ. ඔවුන් තමා විසින් සිදු කරන සියළුම ක්‍රියාකාරකම් සඳහා නීතිමය වශයෙන් වග කිව යුතුවේ. මෙහිදී ලබාදෙන සත්කාරයෙහි සම්මතය වනුයේ ධූර දර්ශී විචක්ෂණ හෙද වෘත්තිකයෙකු මගින් ලබාදෙන සේවාවයි.
බාබඩෝස් හි අධ්‍යාපනය

බාබඩෝස් සාක්ෂරතා අනුපාතය 100% ට ආසන්නව ශ්‍රේණිගත කර ඇත. බාබඩෝස් හි ප්‍රධාන ධාරාවේ පොදු අධ්‍යාපන ක්‍රමය බ්‍රිතාන්‍ය ආකෘතියට අනුව හැඩගස්වා ඇත. බාබඩෝස් රජය අධ්‍යාපනය සඳහා එහි දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 6.7%ක් වැය කරයි (2008).
රටේ සියලුම තරුණ තරුණියන් වයස අවුරුදු 16 දක්වා පාසල් යා යුතුය. බාබඩෝස් හි දිවයින පුරා ප්‍රාථමික පාසල් 70කට වැඩි ප්‍රමාණයක් සහ ද්විතීයික පාසල් 20කට වඩා ඇත. මොන්ටිසෝරි සහ ජාත්‍යන්තර උපාධි අධ්‍යාපනය ලබා දෙන පෞද්ගලික පාසල් ගණනාවක් ඇත. මෙම පාසල්වල සිසුන් ඇතුළත් කර ගැනීම රජයේ පාසල්වල සමස්ත බඳවාගැනීම්වලින් 5%කට වඩා අඩු ප්‍රමාණයක් නියෝජනය කරයි.
රට තුළ සහතික-, ඩිප්ලෝමා- සහ උපාධි මට්ටමේ අධ්‍යාපනය සපයනු ලබන්නේ බාබඩෝස් ප්‍රජා විද්‍යාලය, සැමුවෙල් ජැක්මන් ප්‍රෙස්කොඩ් තාක්ෂණ ආයතනය, කොඩ්‍රින්ටන් විද්‍යාලය, සහ බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් විශ්ව විද්‍යාලයේ කේව් හිල් කැම්පස් සහ විවෘත මණ්ඩපය මගිනි. රොස් විශ්ව විද්‍යාලයේ වෛද්‍ය විද්‍යාලය සහ ඇමරිකානු ඒකාබද්ධ විද්‍යා විශ්ව විද්‍යාලය හි වෛද්‍ය විද්‍යාලය වැනි විදේශීය වෛද්‍ය විද්‍යාල කිහිපයකටම බාබඩෝස් නිවහන වේ.
බාබඩෝස් ද්විතීයික පාසල් ප්‍රවේශ විභාගය: විභාග වර්ෂයේ සැප්තැම්බර් 1 වන දින වයස අවුරුදු 11 ට වැඩි දරුවන් ද්විතියික පාසලට වෙන් කිරීමේ මාධ්‍යයක් ලෙස විභාගය ලිවීමට අවශ්‍ය වේ.
කැරිබියන් ද්විතීයික අධ්‍යාපන සහතික (CSEC) විභාග සාමාන්‍යයෙන් වසර පහක ද්විතීයික පාසලෙන් පසු සිසුන් විසින් ගනු ලබන අතර සම්මත ද්විතීයික අධ්‍යාපනයේ අවසානය සනිටුහන් කරයි. CSEC විභාග සාමාන්‍ය පෙළ (සාමාන්‍ය පෙළ) විභාගවලට සමාන වන අතර 16 සහ ඊට වැඩි සිසුන් ඉලක්ක කර ඇත.
කැරිබියන් උසස් ප්‍රවීණතා විභාග (CAPE) පවත්වනු ලබන්නේ ද්විතීයික අධ්‍යාපනය අවසන් කර අධ්‍යයන කටයුතු කරගෙන යාමට කැමති සිසුන් විසිනි. CAPE සඳහා පෙනී සිටින සිසුන්ට සාමාන්‍යයෙන් CSEC හෝ ඊට සමාන සහතිකයක් ඇත. CAPE යනු බ්‍රිතාන්‍ය උසස් පෙළ (A-Levels), විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රවේශය සඳහා අදහස් කරන ස්වේච්ඡා සුදුසුකම්වලට සමාන වේ.
කොස්ට රිකාවේ අධ්‍යාපනය

කොස්ට රිකාව හි සාක්ෂරතා අනුපාතය ආසන්න වශයෙන් සියයට 97 ක් වන අතර ඉංග්‍රීසි භාෂාව බහුලව කතා කරන්නේ මූලික වශයෙන් කොස්ට රිකාව හි සංචාරක කර්මාන්තය නිසාය. 1949 දී හමුදාව අහෝසි කරන විට, "හමුදාව වෙනුවට ගුරු හමුදාවක් පිහිටුවනු ඇත" යැයි කියනු ලැබේ. විශ්වීය පොදු අධ්‍යාපනය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් සහතික කර ඇත; ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය අනිවාර්ය වන අතර පෙර පාසල් සහ ද්විතීයික පාසල් යන දෙකම නොමිලේ. 11 වන ශ්‍රේණිය අවසන් කරන සිසුන්ට කොස්ටාරිකා අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය විසින් ප්‍රතීතනය කරන ලද කොස්ට රිකා බැචිලෙරාටෝ ඩිප්ලෝමාවක් ලැබේ.
රාජ්‍ය හා පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල දෙකම තියෙනවා. රාජ්‍ය අරමුදල් සපයන කොස්ට රිකා විශ්ව විද්‍යාලයට "කොස්ට රිකා අධ්‍යාපනය සහ සංස්කෘතිය පිළිබඳ කුසලතා ඇති ආයතනය" යන මාතෘකාව පිරිනමා ඇති අතර රට පුරා පිහිටුවා ඇති බොහෝ කැම්පස්වල ඉගෙනුම ලබන සිසුන් 25,000 ක් පමණ සත්කාරකත්වය දරයි.
එක්සත් ජනපද රජයේ වාර්තාවේ 2016 වාර්තාවක්, ද්විතීයික පාසල් සිසුන් අතර ඉහළ යාමේ අනුපාතය ඇතුළුව අධ්‍යාපන පද්ධතිය මුහුණ දෙන වත්මන් අභියෝග හඳුනා ගනී. ඉංග්‍රීසි සහ පෘතුගීසි, මැන්ඩරින්, ප්‍රංශ වැනි භාෂා චතුර ලෙස හසුරුවන ඊටත් වඩා ශ්‍රමිකයන් රටට අවශ්‍යයි. වාර්තාවට අනුව, විද්‍යාව, තාක්‍ෂණය, ඉංජිනේරු සහ ගණිත (STEM) වැඩසටහන්වල වැඩි උපාධිධාරීන්ගෙන් ද එය ප්‍රතිලාභ ලබනු ඇත. කොස්ට රිකාව 2024 දී ගෝලීය නවෝත්පාදන දර්ශකයේ 70 වැනි ස්ථානයට පත් විය.
School uniforms in Sri Lanka

School uniforms in Sri Lanka were first introduced in the late 19th century. Today, school uniforms are almost universal in the Sri Lankan public and private school systems. All public and private schools maintains almost a singular uniform design in the color of white with few individual characteristics for boys and a few variation designs in white for girls.
Introduced during the British rule the school uniforms has changed very little over the decades. In recent decades it has been a practice of the government to issue free uniform material to students annually, which is useful for poor children.
In public and private schools boys from grade 10 (age 15 years) wear white short sleeve shirts with white trousers. While boys of grade 9 and below wear either blue or white shorts, however blue is more common with white reserved for special occasions or junior prefects. They wear black shoes and black or white socks. On formal occasions depending on school traditions boys may wear white long sleeved shirts with their school tie (denoting school flag colors) and suit jacket. Use of jackets vary from school to school with students of most old schools wearing white suit jacket in line with the tropical dress code. Sportsmen of these schools may wear dark blue suit jackets and coloursmen wearing a uniform of design unique to the school he belongs too. However unique features are maintained by prominent single sex schools, which may include badges or insignia.
Girls uniforms may differ slightly from school to school, and religious affiliation of students. They wear black or white shoes and white socks. However all uniforms are white, and some may include a tie. For formal occasions depending on school traditions suit jackets of different colours are warn by female students.
Since the start of international schools in the 1980s, uniforms of different colour and design have been adapted by these schools.
Various schools are known for their particular uniforms. Uniforms can have a nostalgic characteristic for former students, and is often associated with relatively carefree youth. Uniforms are rarely modified by students as a means of exhibiting individualism, since high discipline standards are maintained by prominent schools with reference to uniforms.
GCE Ordinary Level in Sri Lanka

The Sri Lankan Ordinary Level (O-level) formerly called Senior School Certificate (SSC), is a General Certificate of Education (GCE) qualification in Sri Lanka, conducted by the Department of Examinations of the Ministry of Education. It is based on the Cambridge University Ordinary Level qualification. An O-level is a qualification of its own right, but more often taken in prerequisite for the more in-depth and academically rigorous Advanced Level exams. It is usually taken by students during the final two years of Senior secondary school (Grade 10 & 11 (usually ages 15–16)) or external (non-school) candidate. The exam is usually held in December. The exams are held in three mediums Sinhala, Tamil and English. The exam is the basic Certificate awarded in Sri Lanka as proof of completion of Secondary Education. The GCE O/L examination is an important milestone for students as it determines their eligibility to pursue further studies at the Advanced Level (A/L) or vocational training courses.
G.C.E. (General Certificate of Education) Ordinary Level (O/L) examination consists of 6 main subjects along with three optional subjects which can be selected according to the candidate’s wish (Known as basket subjects) and altogether 9 subjects.
Below are the 6 mandatory subjects,
The optional subjects are categorized in to three categories (Baskets). Only one subject can be selected from each category. They are as below:
One subject can be selected from the above 1st Category.
One subject can be selected from the above 2nd Category.
In the second category, candidates must face both a practical test and a written test for the subjects Drama and Theatre, Oriental Music, Western Music, Carnatic Music, Oriental Dancing & Baratha Dancing. In Drama and Theatre, candidates will be asked to perform an act-out and sing a song. In Western Music, a candidate could be asked to perform a piece on any given instrument as well as an instrument of their choice. In Dancing, candidates will be asked to perform a dance as well as sing.
There aren't any practical tests for the Art subject. The candidates face an exam paper and are asked to draw.
For Literature subjects, namely English Literature, Sinhala Literature, Tamil Literature and Arabic Literature, there is not any practical test. Candidates only face a written examination in which their writing abilities are evaluated.
One subject should be selected from the above 3rd category.
All the above mentioned subjects are not available in each and every government / state run school due to lack of teachers, funding and resources.
The grades for the above subjects are normally graded as below,
Candidates who receive a grade of ‘W’ are considered failed in that particular subject. To be able to pass is to at least have a ‘S’ in the mandatory 6 subjects and if you fail all of the optional subjects but pass the 6 mandatory then you can still pass but if you get a ‘W’ in any of the mandatory subjects it is a immediate fail.
The system used to grade students formally in the Sri Lankan GCE O/Level examination before the adoptation of the newer one was as follows: