davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Вграждане на сянка

Вграждането на сянка е български ритуал, познат в Балканския фолклор и на север до Трансилвания и Унгария. Според легендата, млада жена (или сянката ѝ) бива зазидана жива в основите на мост или сграда, за да омилостиви бога, който руши строежа.
В изследването си „Вградена невеста“ (1920 г.) българския фолклорист проф. Михаил Арнаудов проследява мотива за вграждането и извън Балканите – Индия, Австралия, Америка и Африка. Във фолклора по света се вграждат чужди хора – роби, врагове, изоставени деца, докато на Балканския полуостров жертвата е най-обичания и близък човек, най-красивата, работлива и послушната от жените на майсторите.
Свидетелства за такъв ритуал могат да се открият в народния фолклор – в песни и предания от България, Гърция, Румъния, Албания и Унгария. След Освобождението, при разрушаването на джамията построена в село Мадара, бил намерен в основите цял скелет. Преди джамията на това място имало православен храм, а преди него светилище. Възможно е и просто на това място да е имало гробище.
Запазени са легенди и предания за Струма невеста и изграждането на Кадин мост (1470 г.) в село Невестино. Името „Кадин мост“ идва от турското „Кадън кюпраси“ или „Невестин мост“ и е свързано с легендите за построяването му.
Според една от легендите, строежът на моста не вървял, защото всичко, което вдигали майсторите през деня, било нощем отнасяно от буйните води на Струма. Затова майсторите решили, че за успешното му довършване ще трябва да дадат курбан една от жените си; тя да бъде първата, която на заранта ще им донесе ядене. Първа дошла Струма невеста, жената на майстор Манол (Мануил) и за
Срещу моста се намира скулптура на вградената в моста Струма невеста.
Мотивът присъства и в пиесата „Мостът на река Струма“ на Ст. Чилингиров.
Според легенда, вградена е сянка в основите на Дяволският мост на река Арда, построен 1515 – 1518 г.
Според легенда, в основите на „Турчин мост“ край Неделино е вградена сянката на млада невеста, носила храна на майстора, която след това е починала.
Мит за Маноловата жена Невяна
Петко Славейков преработва в поемата „Изворът на Белоногата“ (1873 г.) преданието за чешмата между Хабибчево и Харманли, където била вградена сянката на мома Гергана.
Мотивът за вграждане на невеста ползва и Петко Тодоров в драмата си „Зидари“.
Украса на Керековата чешма в Копривщица са контурно изсечените стомна и бъклица с цветя, а на корниза в хоризонтално положение са оформени релефно женска фигура (вляво) и мъжка (вдясно). Смята се, че това е остатък от традицията за символично вграждане на сянка в основите на градежа.
Тейт Модърн

Тейт Модърн (на английски: Tate Modern, от названието на арт-периода модерн), известна като Галерия Тейт, е галерия за модерно изкуство в Лондон, Англия.
Това е британската национална галерия за чуждестранно модерно изкуство и арт-форми, която е част от групата Тейт (заедно с Тейт Бритън, Тейт Ливърпул, Тейт Сейнт Ив и Тейт онлайн. През 2013 г. е 12-ият по посещаемост музей в света с около 4,9 млн. посетители.
Намира се в сградата на бившата Банксайд електростанция в регион Банксайд на Централен Лондон. Галерията притежава колекция от национално британско изкуство от 1500 година до наши дни, както и колекция от чуждестранно модерно и съвременно изкуство.
Морска градина (Бургас)

Морската градина (остаряло Приморска градска градина) е парк в българския черноморски град Бургас. Площта на парка е 600 дка., а дължината му е 5 км., като той е озеленен с декоративни дървета и храсти. Сред тях са разположени скулптури и бюстове на известни писатели, актьори и личности създадени главно по време на Летните пленери по скулптура в Бургас. Сред тях се откроява създадена от Петко Задгорски скулптура на Александър Пушкин. В Морската градина се намират и някои от забележителностите на Бургас и паметници на културата като Пантеона на загиналите във войните, Морското казино и Летния театър.
Морската градина е разположена в централната част на града. Тя граничи на изток с Черно море и с бургаския плаж, а на север – с парк „Езерото“ и Южно Атанасовско езеро. На запад булевардите „Димитър Димов“, „Демокрация“ и „24-ти пехотен Черноморски полк“ я отделят от централната градска част. На юг Морската градина граничи с Бургаското пристанище. В непосредствена близост до Морската градина се намира жилищният комплекс Лазур.
Първите дървета в района на днешната морска градина са посадени от войниците на казармата на 24-ти пехотен Черноморски полк (създаден през 1889 година). Морската градина е създадена с първия план за развитие на Бургас през 1891 година.
През 1910 година архитекта Георги Духтев (* 7 август 1885; † 9 ноември 1955) е назначен като управител на Морската градина при бургаската община и слага началото на изграждането на Приморския парк. Младият градинар, който след Бургас, ще бъде управител на Борисовата градина в София, превръща голото ветровито пространство между града и морето в един от най-красивите паркове в България. Благодарение на страстта му към екзотичните растения и до днес в градината има стотици видове растения, от всички континенти, а старата част на Морската градина, или една четвърт от нея, е обявена за паметник на парковото изкуство.
През 1936 година се открива първият бургаският мост, а две години по-късно през 1938 година Морското казино, построено от архитекта Димитър Фингов, син на Георги Фингов на мястото на някогашен морски бюфет, като на събитието е присъствал целия български държавен елит.
През 1975 година се изгражда нов мост със стоманено-бетонна конструкция.
Първото международно изложение Флора в Морската градина се открива през 1981 година, като ежегодното изложение включва многообразие от различни видове цветя и цветни аранжировки, саксийни култури, декоративни растения и посадъчен материал на производители от различни държави. В миналото е имало Градски цветарник, остъклен като оранжерия с екзотични тропични растения.
През март 2010 година, българското правителството прехвърли собствеността историческо ядро на Морската градина в Бургас с площ 8.5 хектара безвъзмездно на община Бургас.
Паметника на моряка се намира в непосредствена близост до Морското казино. Паметникът представлява моряшки възел, а стълбището, което води от него до Мостика, е оформено като котва. Проектът е на скулптора Михаил Николов и на архитект Йордан Иванов. Той е открит в края на юни 2007 година.
Granary Square

Granary Square is a large open space in the London Borough of Camden. Comparable in size to Trafalgar Square, it is part of the larger King's Cross Central development. It has been cited as an example of a privately owned public space in London. The new Central Saint Martins complex is adjacent. Visitor attractions in the square include Queer Britain, the UK's first dedicated museum of LGBT history and culture.
The square incorporates a fountain consisting of 1,080 individual jets rising from the flush paved surface of the plaza. Each jet has its own independently controlled pump and multi-color illumination. As of March 2015, visitors to the square can interact with the fountains to play a mobile version of the Snake game.
Other squares in the development will include Station Square, Pancras Square, Cubitt Square, and North Square.
51°32′8″N 0°7′30″W﻿ / ﻿51.53556°N 0.12500°W﻿ / 51.53556; -0.12500
Selective soldering

Selective soldering is the process of selectively soldering components to printed circuit boards and molded modules that could be damaged by the heat of a reflow oven or wave soldering in a traditional surface-mount technology (SMT) or through-hole technology assembly processes. This usually follows an SMT oven reflow process; parts to be selectively soldered are usually surrounded by parts that have been previously soldered in a surface-mount reflow process, and the selective-solder process must be sufficiently precise to avoid damaging them.
Assembly processes used in selective soldering include:
Less-common selective soldering processes include:
Other selective soldering applications are non-electronic, such as lead-frame attachment to ceramic substrates, coil-lead attachment, SMT attachment (such as LEDs to PCBs) and fire sprinklers (where the fuse is low-temperature solder alloys).
Regardless of the selective soldering equipment used, there are two types of selective flux applicators: spray and dropjet fluxers. The spray fluxer applies atomized flux to a specific area, while the dropjet fluxer is more precise; the choice depends on the circumstances surrounding the soldering application.
The miniature wave selective solder fountain type is widely used, yielding good results if the PCB design and manufacturing process are optimized. Key requirements for selective fountain type soldering are:
The Drop-Jet is an Electromechanical device which is capable of depositing a droplet of flux on demand onto a surface such as a Printed Circuit Board and or component pin.
The thermal profile of the selective process is critical as with other common automated soldering techniques. Topside temperature measurements within the pre-heat stage must be verified as with conventional flow solder machine, additionally flux activation must be verified as sufficient. As number of miniature profiling dataloggers are now available to make the process more simple such as the Solderstar Pro units.
A number of fixtures are available to allow daily checking of the selective solder process, these instruments allow the verification of machine parameters to be performed on a periodic basis. Parameters such as contact time, X/Y speeds, nozzle wave height and profile temperature can all be measured.
Selective soldering is normally undertaken in a nitrogen atmosphere. This prevents oxidation of the fountain surface and results in better wetting. Less flux is needed with less left-over residue. The use of nitrogen results in clean, shiny joints without the need for PCB cleaning or brushing.
Engineering Fountain

The Purdue Mall Water Sculpture, often referred to as the Engineering Fountain, is a water sculpture and fountain located at the main campus of Purdue University in West Lafayette, Indiana. The sculpture is positioned in the heart of campus on the Purdue Mall. Designed by Robert Youngman, the fountain was a gift from the class of 1939 and as a result of its benefactors, the fountain is also known as the Class of 1939 Water Sculpture.
The fountain has four vertical parabolic structures with a large jet of water spraying up through the center. It is surrounded by benches that can be used by visitors to enjoy the fountain. It stands 38 feet tall and is made of 228 tons of concrete. The fountain has neither a fence around it nor a pool to collect the water. Rather, the water drains though a metal grate set into the ground underneath it. A later addition to the fountain is a mirrored steel cylinder around the jet.
The idea for the design was sketched on a napkin when Robert Youngman was at a casual meeting over coffee in the Purdue Memorial Union. Youngman was a professor at the University of Illinois and completed a large number of concrete sculptures between 1962 and 1995. The fountain was officially dedicated to the university in 1989 during homecoming on the fiftieth anniversary of the class of 1939. Taresah Youngman, Robert's daughter, assisted in the project. Jones & Phillips Associates, Inc.(Architectural and Specialty Lighting designers) worked with sculptor Youngman to create a series of lighting effects and a twenty-minute lighting program orchestrated to the fountain water show. The fountain runs from the second week in April through the end of October or as weather permits. The total cost of the fountain is believed to be around $350,000.
The fountain is the iconic center of the Purdue Mall, which is often informally referred as the Engineering Mall due to the proximity of the engineering-related buildings around it. Originally built with an open jet that shoots 588 gallons of water per minute straight up into the air, students soon created the tradition of running through the fountain on warm days. In 2001, a mirrored cylinder was installed around the jet at Youngman's suggestion to prevent potential injuries incurred during fountain runs. This cylinder has not stopped students from participating in the tradition of a fountain run on warm days after class or after the summer graduation ceremonies. 40°25′43″N 86°54′50″W﻿ / ﻿40.42864°N 86.91378°W﻿ / 40.42864; -86.91378
List of parks and gardens of Barcelona

The parks and gardens of Barcelona cover an area of 2,784 hectares. Its management depends on the Municipal Institute of Parks and Gardens of Barcelona (in Catalan: Institut Municipal de Parcs i Jardins de Barcelona), a body under the Barcelona City Council. Since the 19th century —and especially in the 20th century— Barcelona has been committed to the development of green areas in the city, and is currently one of the European cities with the most roadside trees (150,000 units). In 2001 the Institute of Parks and Gardens received ISO 14001 certification for the conservation and management of green spaces and public roadside trees.
Gardening in Barcelona has had an uneven evolution over time: the first significant project, the Labyrinth of Horta park, dates back to the 18th century; the first large public park in Barcelona, the Citadel, was opened in the 19th century; but most of the green areas in the city date from the 20th century, a period in which public gardening in the Catalan capital was given a great boost. In this last century gardening has developed mainly in four phases: the first planning carried out by Léon Jaussely in his plan of connections and by Nicolau Maria Rubió i Tudurí, author of an ambitious plan of concentric green areas throughout the city, from Montjuïc to the Besòs; the post-war period saw a setback in the creation of green spaces, mainly due to real estate speculation that led to an increase in the population due to immigration, as well as the priority given to road traffic due to the increase in the number of cars. With the arrival of democracy there was a new impulse to the creation of landscaped spaces, with a predominance of architectural design and a multipurpose sense of space, which added to the plant element service areas and leisure and recreational facilities for the population; finally, towards the end of the century a more naturalistic trend emerged, more in line with the new ideas of ecology and environmental sustainability, with concern not only for parks and large green areas but also for the placement of groves in streets and promenades of the city.
Depending on their characteristics, Barcelona's parks and gardens are divided into several typologies: "historical", those created before 1950, such as the Parc del Laberint d'Horta, the Parc de la Ciutadella, Parc Güell, the gardens of the University of Barcelona, those of Laribal and those of the Palau Reial de Pedralbes; "thematic", which are dedicated to a certain type of plant species, such as the Parc de Cervantes, dedicated to roses, the Mossèn Costa i Llobera gardens, specialized in cacti and succulents, and the Mossèn Cinto Verdaguer gardens, dedicated to aquatic, bulbous and rhizomatous plants; "urban" are the most common type, parks and gardens located in the city and open to all public, with services and multipurpose spaces for the enjoyment of all citizens; and "forest", green spaces of wide extension generally located in areas bordering the city, such as the Sierra de Collserola and the mountain of Montjuïc.
Bridge 9 Records

Bridge 9 Records is an American hardcore record label located outside Beverly, Massachusetts. Bridge Nine is owned by Chris Wrenn of Salem, Massachusetts, who began the label in 1995 and produced its first release in 1996.
In 2022, the label opened a record store.
The label is named as a metaphor for what Wrenn wanted to do in creating the label: bridge all parts of the hardcore scene into one label and then put his lucky number (nine) in the title.
Source:
Stefan Danailov

Stefan Lambov Danailov (Bulgarian: Стефан Ламбов Данаилов; 9 December 1942 – 27 November 2019) was a Bulgarian actor who served as Minister of Culture of Bulgaria (August 2005 – July 2009).
The first film Danailov took part in was The Traces Remain (Следите остават) when he was a child. At that time he did not want to be an actor but in 1966, he graduated from VITIZ (the Bulgarian Theatre Academy). His best-known work was as Major Deyanov in the series На всеки километър (At Each Kilometer). He participated in numerous films and plays for which he won a lot of prizes. For 20 years he was a professor at the Theatre Academy in Sofia, teaching there since 1988.
On 2 December 2019, The Bulgarian National Theater organized the biggest memorial service in Stefan Danailov's name.
Most Ljubavi

Most Ljubavi (English: Bridge of Love) is a pedestrian bridge in Vrnjačka Banja, Serbia. It is known as the earliest mention of the love padlocks tradition, where padlocks are left on the bridge railing by couples as sign of their everlasting love. It is one of the famous landmarks of Vrnjačka Banja, and it is the best known among the town's 15 bridges.
The history of love padlocks on this bridge dates back at least 100 years. Local schoolmistress Nada fell in love with a Serbian officer named Relja. After they committed to each other, Relja went to war in Greece, where, after the collapse of the Serbian Front as a result of the Austro-Hungarian attack of the 6 October 1915, he fell in love with a local woman from Corfu. As a consequence, Relja and Nada broke up their engagement.
Nada never recovered from that devastating blow, and after some time, she died, as a result of her unfortunate love. As young girls from Vrnjačka Banja wanted to protect their own loves, they started writing down their names together with the names of their loved ones on padlocks. They bound these to the railings of the bridge where Nada and Relja used to meet. However, the tradition died out with time. It was not until Serbian writer and poet Desanka Maksimović wrote down a poem called A Prayer for Love, (Serbian: Molitva za ljubav) that the legend regained popularity. People started once again to bind their love with so-called "love padlocks" to the bridge. Consequently, it acquired the name Bridge of Love. After people bind their love with a padlock to the railing, the keys should be thrown down into the river below, so they cannot be found ever again.
Another bridge in Serbia is also known by the name "Bridge of Love". It is the White Bridge in Vranje, which was built in the name of an unfulfilled tragic love.
Bridges of Love

Bridges of Love is a 2015 Philippine television drama romance series broadcast by ABS-CBN. Directed by Richard V. Somes, Dado C. Lumibao, Will S. Fredo and Richard I. Arellano, it stars Jericho Rosales, Paulo Avelino and Maja Salvador. It aired on the network's Primetime Bida line up and worldwide on TFC from March 16 to August 7, 2015, replacing Two Wives and was replaced by On the Wings of Love.
The story follows the lives of two brothers, Gael and Carlos, bound by their promise to support each other, but separated by an unfortunate accident. Carlos is adopted by a wealthy architect and developer and grows up in wealth. Gael returns to his parents who are poor. He grows up to fulfill his dream of building bridges and becomes a successful and sought after engineer. They cross paths as adults but do not recognize each other. They will be bridged together by love for the same lady-of-interest—Mia, who is Gael's greatest love, and the woman who completes Carlos' broken heart.
It aired re-runs on Jeepney TV from April 2 to June 8, 2018; October 21 to December 27, 2019; and January 2 to March 10, 2023.
Dubbed as "a story like no other", Bridges of Love is a soap opera directed by Dado Lumibao of the critically acclaimed melodrama, The Legal Wife, and Richard Somes of the highly successful horror-fantasy drama, Imortal. It is written by G3 San Diego from Magkaribal, and head writer Benjamin Lingan from Apoy sa Dagat. Filming of the series began on September 12, 2014.
During commercial gap of the romantic-comedy series, Forevermore, the teaser released on February 18, 2015, and the full trailer premiered on February 25, 2015.
Prior to its unveiling, the soap opera made headlines because of changes in its casting. John Lloyd Cruz was originally part of the main cast, who at the time could not commit as he had yet to renew his contract with ABS-CBN. Cruz was later replaced by Xian Lim, but was eventually reassigned by management to co-star anew with Kim Chiu for a third series together. On January 10, 2015, Lim was officially replaced by Paulo Avelino. This was Avelino second time playing an antagonist role since Walang Haggan in 2012.
The series marks the reunion of Rosales and Salvador, who previously starred together as husband and mistress respectively in The Legal Wife in 2014. It is also the first team-up of Rosales, Avelino, and Salvador as previous Gawad Urian awardees. Meanwhile, the soap opera is Edu Manzano and Antoinette Taus' comeback project as returning Kapamilya stars. Meanwhile, this is Carmina Villarroel's return to primetime after the success of Got to Believe in 2013, opposite Kathryn Bernardo and Daniel Padilla, the series ended on March 7, 2014.
Vrnjačka Banja

Vrnjačka Banja (Serbian Cyrillic: Врњачка Бања) is a town and municipality located in the Raška District of central Serbia. The population of the town is 9,252 inhabitants, while the population of the municipality is 25,065 inhabitants (2022 census).
Vrnjačka Banja is known as the spa town, on account of the many hot springs here with temperatures measuring exactly that of the human body (37.5 degrees Celsius). The town is located near the Goč mountain.
Aside from the town of Vrnjačka Banja, the municipality includes the following settlements:
According to the census done in 2011, the municipality of Vrnjačka Banja had 27,527 inhabitants. Population density on the territory of the municipality was 115.2 inhabitants per square kilometer.
Most of its population are ethnic Serbs (96.2%) and 36.6% of the municipality’s population is urban. The ethnic composition of the municipality:
The following table gives a preview of total number of registered people employed in legal entities per their core activity (as of 2022):
Situated in a great park full of trees with particularly charming houses, Vrnjačka Banja is the most celebrated and most popular spa town of Serbia and at same time, a very attractive recreation center. Surrounding Vrnjačka Banja are UNESCO protected medieval buildings. Other nearby landmarks include the first court of the Serbian Archbishop, the Žiča Monastery and Sopoćani Monastery which both date back to the thirteenth century and the twelfth century Studenica Monastery all of which are located in Ibar River Valley.
It owes its reputation to its therapeutic effects known already to the Roman troops in the second century AD. It was upgraded by the Czech Baron Herder in 1835 after Prince Miloš Obrenović wanted it to be like Karlovy Vary, it has since received people from all of southern Europe, who came to rest or for treatment. Summers are pleasant, and the winter is mild. Natural springs can be found on five mineral water sources well positioned in the park. The warm water (36 degrees Celsius) is ideal for massage and cool (17 degrees Celsius) sufficiently reviving.
There are seven mineral springs +1 Legend in Vrnjačka Banja, from which first four are used for medical treatment:
The hotels are numerous and have swimming pools and halls for games. In winter, it is convenient for skiing on the Goč, just a few kilometres away. In the summer, Vrnjačka Banja is transformed into one of greatest cultural centres in Serbia: literary soirées in a city library, classical concerts under the column capitals and the festival of the cinema scenario. The restaurants are often on the border of a water current and offer terraces under the trees of the park.
The largest Opanak in the world, in the Guinness World Records since 2006, is the 3.2m shoe, size 450, weighing 222 kg (489 lb), made by opančar Slavko Strugarević, from Vrnjačka Banja, Serbia.
A number of modernistic buildings inspired by Art-Nouveau by architect Mihajlo Mitrović can be found in Vrnjačka Banja.
One of the famous landmarks of Vrnjačka Banja is the Bridge of Love.
හින්දු පුරාණෝක්තිවේදය

හින්දු පුරාණෝක්තිවේදය ප්‍රධාන වශයෙන්ම හමුවන්නේ වෛදික සාහිත්‍යය, මහාභාරතය සහ රාමායණය වැනි වීරකාව්‍ය, පුරාණ, සහ ප්‍රාදේශීය සාහිත්‍ය ග්‍රන්ථයන් වන දෙමළ පෙරිය පුරාණම් සහ බෙංගාලයේ මංගල් කාව්‍ය වැනි හින්දු ධර්ම ග්‍රන්ථවලිනි. එසේම පුළුල් ලෙස පරිවර්තනය වූ උපමා කථාවන් ඇතුළත් පංචතන්ත්‍රය සහ හිතෝපදේශය මෙන්න අග්නිදිග ආසියානු ග්‍රන්ථයන් හි ද හින්දු පුරාණෝක්තිවේදය හා සම්බන්ධ තොරතුරු හමුවේ.
බොහෝවිට හින්දු පුරාණෝක්තිවේදයෙහි ස්ථාවර ඒකාකාරී ස්වභාවයක් දක්නට නොලැබේ. එකම පුරාණෝක්ති කථාව වුව ද, විවිධ ප්‍රභේදයන් තුළ විශේෂයෙන් වෙනස් ප්‍රදේශ සහ සමාජ-ආගමික සම්ප්‍රදායයන් තුළ වෙනස් මුහුණුවරකින් ඉදිරිපත් විය හැක. මෙසේ ග්‍රන්ථවල සඳහන් බොහෝ පුරාවෘත්තවල චරිත නාමයන් වෙනස් කොට හෝ එහි අන්තර්ගත විස්තර අතිශයෝක්තියෙන් ඉදිරියට රැගෙන යනු දැකගත හැක. සත්‍රන් හර්ස්ට් අනුව, මෙම පුරාණෝක්තීන් මඟින් සංකීර්ණ වූත් විවිධ වූත් අර්ථ නිරූපණයන් ලබා දේ. එසේවුව ද, ඩොනිජර් ඕ'ෆ්ලැහර්ටිගේ මතය වන්නේ එමඟින් ලබාදෙන ප්‍රධාන පණිවිඩය සහ ආදර්ශයන් වෙනස් නොවන බවයි. කාලයත් සමඟ, විවිධ දාර්ශනික ගුරුකුල මඟින් මෙම කථා පුවත් විකරණය කොට ඒවාට ගැඹුරු අර්ථයන් ලබාදීමට කටයුතු කොට තිබේ.
හින්දු ආගම - ශුද්ධවු ගවයාගේ ආරම්භය (උපත)

පුරාණ කාලයේ සිටම ගවයාගේ පූජනීය භාවය හා ගවමස් අනුභය පිළිබඳ ඒකමතික භාවයක් හින්දු ආගම තුළ දක්නට නොලැබේ.
වාසිත, ගෞතම හා අපස්ථම්භ ඔවුන්ගේ ධර්ම ග්‍රන්ථ වල ගවමස් ආහාරය තහනම් කර ඇත. එසේම බෞද්ධ යානාවේ එළ හරක් ඝාතනය කිරීමට දඬුවම පිටුවහල් කිරීම ලෙස දැක්වේ. එසේම කිරි ලබාදෙන සතුන්ගේ බර අදින ගවයන් ඝාතනය තද බල දඬුවම් ලැබිය හැකි වරදක් ලෙස සැලකේ. බ්‍රාහ්මණයන්ගේ බිලි පූජාවන් සඳහා ගවයන් භාවිතය තහනම් කර ඇත.
වෛදික ජනතාව ගවයා පූජනීයත්වයෙන් සැලකීමට හේතුවනම් පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ ඔවුන් කිරි ලබා ගැනීම සඳහාත්, කුඹුරු වැඩ සඳහා යොදාගැනීමත්ය. ‍එ‍සේම එකල ගොම,පොහොරක් හා ඉන්ධනයක් ලෙස භාවිතා කරන ලදී. හින්දු භක්තියකයන් තවමත් ගොම විවිධ කටයුතු සඳහා භාවිතකරයි. ගොම දහනය කිරීමෙන් මදුරුවන් පලවා හැරිය හැකිය. එසේම දහනයෙන් පසු ලැබෙන අළු පොහොරක් ලෙස භාවිතා කරයි. මේ නිසා හින්දුන් ගවයා "ගවමාතා" ලෙස හඳුන්වයි.
හින්දු ධර්මයට (සනාතන ධර්මය ) අනුව සියලුම සත්වයන් තුල දේවාත්මයක් පවතී. එසේම ඔවුන් සර්ව බලධාරී සර්ව වාසී දෙවියන් අදහනු ලබයි. මේ නිසා ඕනෑම සත්වයකු ඝාතනය පාපයක් ලෙස සැලකේ. මෙය උපත හා මරණය යන ස්වභාවික වක්‍රයට බාධා පැමිණ වීමක් ලෙස සැලකේ. ඝාතනය අස්වභාවික මරණයක් බැවින් එම සත්වයාට එම ආකාරයෙන්ම නැවත් ඉපදීමට සිදුවේ.
මහා බලගතු ක්‍රිෂ්ණ දෙවිදුන්ද ගොපල්ලෙකු ලෙස සිටින බව කියවේ.
ආත්මන් (හින්දු ආගම)

හින්දු ධර්මය තුළ මනුෂ්‍යයාට ආත්මයක් ඇත යන දැඩි අදහස දැකගත හැකිය. මෙය පුද්ගල ආත්මය සහ පරමාත්මය යනුවෙන් කොටස් දෙකක් වේ. සාංඛ්‍ය නම් ගුරුකුලයට අයත් හින්දු දර්ශනිකයෝ පුරුෂ යන සංකල්පය යටතේ ද, වේදාන්ත දර්ශනිකයෝ බ්‍රහ්මන් යන පුළුල් සංකල්පය යටතේද ආත්මය අර්ථ දැක්වූහ.
පුදගලයෙකු ජීවත්ව සිටින විට ඔහුගේ ආත්මය විවිධ කටයුතු කීරිමට ඔහු මෙහෙයවයි. හෙතම මිය ගිය විට ඔහුගේ ශරීරය ඉතිරිව තිබෙනු දැක ගත හැකිය. එහෙත් ඒ තුළ ආත්මයක් නොමැති බැවින් ඊට ක්‍රියාත්මක වීමට නොහැකිය. බෞතික ශරීරයට ලිංගයක් තිබෙනමුත් ආත්මයට ලිංගයක් නැත. ඇස බඳු ඉන්ද්‍රියයක්ද ආත්මය සේ ගත නොහැකිය. මන්ද තවත් ඉන්ද්‍රියයන් පහක් ඇති නිසාය. ඇස ආබාධිත වුව ද කන, නාසය, දිව සහ මනස ආදි ඉන්ද්‍රියයන් ක්‍රියාත්මකවන නිසාය. පුද්ගලයා කවර ස්ථානයක සිටියත් සැප, දුක, කැමැත්ත, ක්‍රෝධය සහ ස්වෝත්සාහය ආදිය ඔහු තුළ ක්‍රියාත්මක වන ගහෙයින්, ආත්මය පැතිර පවතින්නකි. පුද්ගලයා විශාල වූවත්, කුඩා වූවත්, ආත්මය ශරීරයට අදාළ වන සේ ලොකු හෝ කුඩා ආදි වශයෙන් වෙනස් ස්වරූප නොගනී. එය නිත්‍ය සියලු තැන්හී කල්හී පවතින්නකි. පුද්ගලයෙකුට ඔහුගේ ආත්මය "අහං" (මම) යන හැඟීම මගින් ඔහුගේ මනසට ප්‍රත්‍යක්ෂ වේ. ආත්මයේ සමස්ථය වන්නෙ පරමාත්මයයි.
ශ්‍රී ලංකා විවෘත විශ්වවිද්‍යාලය

ශ්‍රී ලංකා විවෘත විශ්වවිද්‍යාලය, වයස අවුරුදු 18 ට වැඩි, අවශ්‍ය මූලික සුදුසුකම් සපුරා ඇති පුද්ගලයින් සඳහා උසස් අධ්‍යාපන වරම් ලබාදීම සඳහා පිහිටුවා ඇති ආයතනයකි. ශ්‍රී ලංකාවේ උසස් අධ්‍යාපන ආයතන වර්ගීකරණය අනුව 2015 වර්ෂයේදී මෙම විශ්ව විද්‍යාලය මෙරට 7 වන ස්ථානය හිමිකරගෙන තිබෙන අතර, ලෝකයේ හොඳම විශ්වවිද්‍යාල වර්ගීකරණය අනුව 6353 ස්‌ථානය හිමිකරගෙන තිබෙයි.
අධ්‍යාපන හා උසස් අධ්‍යාපන කැබිනට් අමාත්‍යවරයා වශයෙන් ආචාර්ය නිශ්ශංක විජයරත්න මහතා ගේ අදහසක් අනුව 1978 අංක 16 දරණ විශ්ව විද්‍යාල පනතින් ශ්‍රී ලංකා විවෘත විශ්වවිද්‍යාලය 1978 දි ආරම්භය කරන ලදි.
ශ්‍රී ලංකාව තුල, විශ්වවිද්‍යාල හා විශ්වවිද්‍යාල ආයතන සඳහා ප්‍රතිපාදන සැපයීම, ඒවා සඳහා සිසුන් ඇතුළත් කිරීමේදී මධ්‍යගත ආයතනයක් ලෙස ක්‍රියා කිරීම, විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතියේ ශාස්ත්‍රීය කටයුතු නියමිත තත්වයෙහි පවත්වාගෙන යෑම අරභයා අදාල කටයුතු සැලසුම, සම්බන්ධීකරණය හා විමර්ෂනය මෙන්ම විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනය පිළිබඳ ජාතික ප්‍රතිපත්තියක් ක්‍රියාත්මක කිරීම ඈ කටයුතු සිදුකෙරෙනුයේ විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාව මගිනි. එමගින් පාලනය වන ජාතික විශ්වවිද්‍යාල අතරින් සාම්ප්‍රදායික අධ්‍යාපන රටාවෙන් බැහැරව ක්‍රියාත්මක වන එකම විශ්වවිද්‍යාලය ශ්‍රී ලංකා විවෘත විශ්වවිද්‍යාලයයි .මෙහි අධ්‍යාපන ක්‍රමය සැකසී ඇත්තේ මූලිකවම දුරස්ථ හා විවෘත ආකෘතිය යටතේය. වර්තමානය (2008) වන විට දිවයින පූරා පිහිටුවා ඇති අධ්‍යයන මධ්‍යස්ථාන 22 ක් මූලික කොට ගනිමින් ක්‍රියාත්මක වන මෙහි ප්‍රධාන මණ්ඩපය නාවල-නුගේගොඩ පිහිටා ඇත.
1.ඉංජිනේරු තාක්ෂණ පීඨය
2.ස්වභාවික විද්‍යා පීඨය
3.මානව ශාස්ත්‍ර හා සමාජ විද්‍යා පීඨය
4.අධ්‍යාපන පීඨය
විශ්ව විද්‍යාලයීය ශිෂ්‍ය සංගමය පීඨ ශිෂ්‍ය සංගම් හතරකින් සමන්විත වන අතර විශ්වවිද්‍යාලය තුල සභාපති ඒ.එම් රිෆාත් සහෝදරයාගේ නායකත්වයෙන් ශිෂ්‍ය අයිතීන් හා ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරකම් වෙනුවෙන් පෙනී සිටියි. එමෙන්ම අන්තර් විශ්වවිද්‍යාලයීය ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයන් සමග ඒකාබද්ධව ක්‍රියාත්මක වෙයි.
2006 දිගම්පතන ට්‍රක් බෝම්බ ප්‍රහාරය

{{තොරතුරුකොටුව සිවිල්වැසියනට ප්‍රහාර |title=2006 දිගම්පතහ ට්‍රක් බෝම්බ ප්‍රහාරය2006 Digampathana truck bombing |location=දිගම්පතහ, [[මධ්‍යම පලාක හා උතුරුමැද පළාත්්මායිම], ශ්‍රී ලංකාව |target=ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාව රැගත් බස් රථ පෙලක් |date=2006 ඔක්තෝම්බර් 16 |time= |timezone= |type=මරාගෙන මැරෙන ට්‍රක් බෝම්බ ප්‍රහාරය |fatalities=අවම වශයෙන් 101-112 (බෝම්බකරු ඇතුළුව) |injuries=අවම වශයෙන් 150 |perps=දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි |motive= }}
2006 දිගම්පතහ ට්‍රක් බෝම්බ ප්‍රහාරය, (හබරණ සමූල ඝාතනය), යනු එම වසරේ ඔක්තෝම්බර් 16 වන දින හබරණ සහ දඹුල්ල නගර අතර දිගම්පතන ප්‍රදේශයේදී, ශ්‍රී ලාංකික නාවික හමුදා භටයින් පිරිසක් ප්‍රවාහනය කරමින් තුබූ බස් රථ 15 කට, දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි විසින් එල්ල කරන ලද මරාගෙන මැරෙන ට්‍රක් බෝම්බ ප්‍රහාරයකි. එම අවස්ථාවේදී ප්‍රහාරයට ලක්වූ බස් රථ තුල, ත්‍රිකුණාමලය සිට නිවාඩු ලැබ නිවෙස් බලා යමින් සිටි නාවිකයන් 200 කට වඩා වැඩි පිරිසක් (340 ක් පමණ) ගමන් ගත් බව පැවසෙයි.
බෝම්බ ප්‍රහාරය නිසා ඉලක්ක වූ බස් රථ වල ගමන් ගත් නාවිකයින් 1020 ත් 150 ත් අතර ප්‍රමාණයක් මිය ගිය අතර, නාවුකයන් 100 දෙනෙක් පමණ ඇතුළු තවත් 150 දෙනෙකු ප්‍රහාරය නිසා තුවාල ලැබූහ. මිය ගිය සිවිල් වැසියන් අතර ශ්‍රී ලංකා හමුදාවට අනියුක්තව සේවය කල පුද්ගලයින් 8 දෙනෙකු වූ බව සඳහන්ය. මාර්ගයේ ඒ අවස්ථාවේ ගමන් ගනිමින් සිටි සාමාන්‍ය පුද්ගලයින් සහ මාර්ගය අවට වෙළෙඳාමේ නිරත වූ පුද්ගලයින් ප්‍රමාණයක්ද, ප්‍රහාරය නිසා තුවාල ලබා තිබූහ.
1996 ජනවාරි 31 දින එල්ල වූ මහ බැංකු බෝම්බ ප්‍රහාරයෙන් (90 ක් මියගොස් 1400 ක් පමණ තුවාල ලත්) පසුව, දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි විසින් එල්ල කල ඉතා දරුණුතම මරාගෙන මැරෙන ප්‍රහාරය ලෙස, මෙම දිගම්පතන ට්‍රක් බෝම්බ ප්‍රහාරය හැඳින්වෙයි.
ප්‍රහාරයෙන් පසුව ශ්‍රී ලංකා හමුදාව විසින්, එකල ත්‍රස්තවාදීන්ගේ භුමි කලාපය තුල වූ කොටි ත්‍රස්ත කඳවුරකට ගුවන් ප්‍රහාරයක් එල්ල කල බව පැවසේ.
නිළදාරීන් විසින් 2009 ජනවාරියේදී මෙම ප්‍රහාරයට සම්බන්ධ බාලචන්ද්‍රන් (Balachandran) නමැති සැකකරුවෙකු අත්අඩංගුවට ගත් අතර, ඔහු මේ ප්‍රහාරයට යොදා ගත් බෝම්බය තැනීමට ආධාර කොට තිබූ තැනැත්තෙක් බව වාර්ථා විය. දෙමළ කොටි ත්‍රස්තවාදීන් විසින් මාස තුනක් පමණ සැලසුම් කොට, මෙම ප්‍රහාරය දියත් කල බවට තොරතුරු සඳහන් වෙයි.
පුද්ගලයින් ලියාපදිංචි කිරීමේ දෙපාර්තමේන්තුව

1968 අංක 32 දරණ පුද්ගලයින් ලියාපදිංචි කිරීමේ ආඥා පනතේ විධිවිධාන පරිදි ශ්‍රී ලංකාවේ නීත්‍යානුකූලව පදිංචි අවුරුදු 16 සම්පූර්ණ කල පුද්ගලයින් ලියාපදිංචි කිරීම හා නව හැඳුනුම්පත් නිකුත්කිරීම. එම අඥා පනතේ 16 වන වගන්තිය අනුව සංශෝධන හැඳුනුම්පත් හා 17 වන වගන්තිය අනුව අනු පිටපත් හැඳුනුම්පත් නිකුත් කිරීම. එම සියඵ ජාතික හැඳුනුම්පත් අදාල පුද්ගලයින් වෙත අප්‍රමාදව නිකුත් කිරීම.
කීර්තිමත් පුද්ගල (Celebrity) පුද්ගල පුවත්පත් කලාව

20 වන ශත වර්ශයේ ප්‍රමුඛලෙස වර්ධනය වූ පුවත්පත් කලාවේ තවත් එක් ක්ෂේත්‍රයක් වනුයේ කීර්තිමත් (Celebrity) හෝ පුද්ගල පුවත්පත් කලාව චිත්‍රපට සහ වේදිකා නළුවන්, සංගීත කලාකරුවන්, නිර්මාණ ශිල්ප‍ීන් හා ඡායාරූප ශිල්පීන්, විනෝදාශ්වාදය සපයන කර්මාන්ත වල කටයුතු කරන වෙනත් සැලකිය යුතු පුද්ගලයින් මෙන්ම දේශපාඥයින් වැනි අවධානය සොයා යන පුද්ගලයන් සහ ප්‍රවෘත්තිමය වටිනාකමක් ඇති ක්‍රියාකාරකම් සිදු කරන ප්‍රසිද්ධිය සොයා යන පුද්ගලයින් ආදීන්ගේ පෞද්ගලික ජීවිත පිළිබඳව මෙම ක්ෂේත්‍රය තුලදී අවධානය යොමු කරනු ලබයි.
පුවත්පත් කටකථා තීරු සහ කටකථා සඟරා (Gossip Columnists and Gossip Magazines) දිශානත වූ පසු කීර්තිමත් පුද්ගලයින් පිළිබඳ පුවත්පත් කරණය කුඩා ප්‍රමාණයේ ජාතික පුවත්පත්හි ඉලක්ක බවට පත්විණි. නැෂනල් ඉන්ක්වයර (National Enquirer), පීපල් (People) සහ යූ එස් වීක්ලි (US Weekly) ආදී සඟරා, එන්ටර්ටේන්මන්ට් ටුනයිට් (Entertainment to night), ඉන්සයිඩ් එඩිෂන් (Inside Edition), ද ඉන්සයිඩර් (The Insider), ඇක්සස් හොලිවුඩ් (Access Hollywood) සහ එක්ස්ට්‍රා (Extra) වැනි ව්‍යාපාරික රූපවාහිනී වැඩසටහන්, ඊ (E!), ඒ ඇන්ඩ් ඊ නෙට්වර්ක් (A & E Network) වැනි රැහැන් ජාලා සහ දහස් ගණන් වෙබ් අඩවි වෙනත් රූපවාහිනී නිෂ්පාදන ආදිය මේ යටතේ දැක්විය හැක.
මේ වනවිටත් ප්‍රසිද්ධියට පත්වූ හෝ විශේෂයෙන්ම ආකර්ෂණයක් ඇති පුද්ගලයින් ඉලක්ක කරන ලක්ෂණ රචනය කීර්තිමත් පුද්ගලයින් පිළිබඳ වූ පුවත්පත් කලාවේදයන් වෙනස් වේ. මෙය ප්‍රශස්ත ලෙස කීර්තිමත් පුද්ගලයින් ආවරණය කරනු ලබයි. මෙහිදී පුවත්පත් කලාවේදී ඉතා නිවැරදි ලෙස කීර්තිමත් පුද්ගලයින් ආවරණය සඳහා සාරධර්ම විරෝධී ලෙසද හැසිරේ‍. පැපරාසි යනු කීර්තිමත් පුද්ගලයින් ලැජ්ජාවට පත්වන පිංතූර ලබා ගැනීමට බොහෝ පරිස්සමින් කටයුතු කරනු ලබන ඡායාරූප ශිල්පීන්ය. මෙය කීර්තිමත් පුද්ගල පුවත්පත් කලාවේ ලක්ෂණයක් වේ.
Reference: http://en.wikipedia.org/wiki/Journalism#.27Celebrity.27_or_.27people.27_journalism
සමූලඝාතන

ගොදුරුවූ පක්‍ෂය අවිංසක සහ උදවු නොමැතිව සිටින අවස්ථාවක, අදාල ස්ථානය එම අවස්ථාවේ පූර්ණ ග්‍රහණයට ගත් හමුදාවක් හෝ වෙනත් ප්‍රචන්ඩ කල්ලියක් විසින් පුද්ගලයින් විශාල සංඛ්‍යයාවක් මරාදැමීම සමූලඝාතන නම් වේ.
නිරෝධායනය

නිරෝධායනය යනු රෝග හෝ පළිබෝධකයන් පැතිරීම වැළැක්වීම සඳහා අදහස් කරන පුද්ගලයින් සහ භාණ්ඩ ගමන් කිරීම සීමා කිරීමකි.
This article incorporates text from a publication now in the public domain:
Chisholm, Hugh, ed (1911). "Quarantine". එන්සයික්ලොපීඩියා බ්‍රිටැනිකා (11th ed.). Cambridge University Press.
ද හින්දු

ද හින්දු යනු ඉංග්‍රීසි-භාෂාවෙන් නිකුත් කරනු ලබන දිනපතා ඉන්දියානු පුවත්පතකි. 1878 වසරේ ආරම්භ කරනු ලැබූ එය 1889 වසරේදී දිනපතා මුද්‍රණය වන පුවත්පතක් බවට පත්විය. එහි ප්‍රධාන මූලස්ථානය චෙන්නායිහී පිහිටුවා තිබේ. 2013 දෙසැම්බර් වන විට පුවත්පත් මිලියන 1.39ක සාමාන්‍ය විකුණුම් ප්‍රමාණයක් හිමිකරගනිමින් ද හින්දු පුවත්පත ඉන්දියාවේ වැඩිම සංසරණයක් සහිත පුවත්පත් අතරින් දෙවන ස්ථානයට පත්විය. 2012 ඉන්දියානු පාඨක සමීක්ෂණයට අනූව, ඉන්දියාවේ තෙවැනියට වැඩිම ප්‍රමාණයක් කියවන ඉංග්‍රීසි පුවත්පත වන්නේද මෙම පුවත්පතයි. (ටයිම්ස් ඔෆ් ඉන්ඩියා හා හින්දුස්ථාන් ටයිම්ස් පුවත්පත් වලට පසුව) සමීක්ෂණයට අනූව එහි පාඨක ප්‍රමාණය මිලියන 2.2 ක් සේ දැක්වෙයි. ද හින්දු පුවත්පතේ විශාලතම පුවත්පත් සංසරණ පදනම දකුණු ඉන්දියාව සතුවන අතර, කේරල සහ තමිල් නාඩු ප්‍රාන්තයන්හී වැඩිම ප්‍රමාණයක් කියවන ඉංග්‍රීසි පුවත්පතද ලෙසද මෙම පුවත්පත හැඳින්වේ. සමාගම සතු සේවකයින් ප්‍රමාණය 1,600 ක් පමණ වන අතර එහි වාර්ෂික පිරිවැටුම 2010 වසරේදී ඩොලර් මිලියන 200 ක් පමණ විය. . ග්‍රාහක පිරිස හා දැන්වීම් ප්‍රචාරණය, ආයතනයේ ප්‍රධාන ආදායම් මාර්ග බවට පත්ව තිබේ.
1995 වසරේදී ද හින්දු පුවත්පත, අන්තර්ජාල පුවත් කලාපයක් ඉදිරිපත් කරනු ලැබූ ප්‍රථම ඉන්දියානු පුවත්පත බවටද පත්විය. 2014 ඔක්තෝම්බරය වන විට, පුවත්පත ප්‍රාන්ත අටක, ස්ථාන 18 කදී මුද්‍රණය කෙරිණ. ඊට අමතරව ද හින්දු පුවත්පත වර්ථමානයේ ඉස්ලාමාබාද්, කොළඹ, ඩකා, කත්මණ්ඩු, බෙයිජිං, මොස්කව්, පැරිස්, ඩුබායි, වොෂින්ටන්, ඩී.සී., ලන්ඩන් හා අඩිස්අබාබා යන විදේශීය නගරයන්හී සිය ප්‍රාදේශීය කාර්යාල පිහිටුවා තිබේ.
ද හින්දු පුවත්පත 1878 සැප්තැම්බර් 20වන දින මැඩ්‍රාස්හීදී, සතිපතා පුවත්පතක් ලෙස ආරම්භ කෙරුණි. පුවත්පතේ ප්‍රථම කලාපය පිටපත් 80 ක පමණ ප්‍රමාණයකින් සමන්විත සමන්විත වූ අතර, සුබ්‍රමනියා අයියාර් එහි පළමු සංස්කාරකවරයා විය. 1883 වර්ෂයේදී පුවත්පත සතියකට තෙවතාවක් ලෙසත් 1889 දී දිනපතා සවස් පුවත්පතක් ලෙසත් මුද්‍රණය කෙරිණි. එක් පත්‍රයක මිල ඇනා 4ක් විය.
ද හින්දු පුවත්පතේ පළමු අන්තර්ජාල කලාපය 1995 දී දියත් කරනු ලැබූ අතර වර්ෂ 14 කට පසුව 2009 අගෝස්තු 15 වන දිනදී පළමු වරට එය බීටා සංස්කරණයක් වශයෙන් හා 2010 ජුනි 24 වන දිනදී සම්පූර්ණ සජීවී වෙබ් අඩවියක් ලෙස දියත් කරන ලදී.
1965 වසරේදී ද ටයිම්ස් විසින් ද හින්දු පුවත්පත ලොව හොදම පුවත්පත් 10 අතුරින් එකක් ලෙස නම් කරන ලදී.
ද හින්දු පුවත්පත ශ්‍රී ලංකා දමිළ ජනයාගේ අයිතිවාසිකම් සම්බන්ධ කරුණු වලදී සිංහල පක්ෂාතීත්වයක් දක්වන බවට චෝදනා එල්ල වී තිබේ. එසේම ශ්‍රී ලංකා දමිළ ජනයාට එරෙහිව ඉන්දියානු සාම සාධක හමුදාව විසින් සිදුකෙරූ අපරාධ හෙළිදරවු කිරීම හේතුවෙන් තමා හින්දු පුවත්පතින් නෙරපා දැමූ බවටද ශ්‍රී ලාංකික දේශපාලන විචාරකයෙකු වූ ඩේවිඩ් ජෙයරාජ් විසින් වරෙක ද හින්දු පුවත්පතට චෝදනා එල්ල කරනු ලැබිණි. කෙසේ නමුදු 2005 නොවැම්බරයේදී හින්දු පුවත්පතේ ප්‍රකාශක එන්. රාම් වෙත ශ්‍රී ලංකාව විසින් විදේශිකයෙකු වෙත පිරිනමන ඉහළම සිවිල් සම්මානය වූ "ශ්‍රී ලංකා රත්න" සම්මානය හිමි විය.
හින්දු ප්‍රතිමා ශිල්පය

හින්දු ප්‍රතිමා ශිල්පය : සංකේත
හින්දු ප්‍රතිමා ශිල්පයෙහි දැක්වෙන හින්දු දෙවිදේවතාවෝ, පුරාණෝක්තීන්හි පිළිබිඹුවන චරිත සහ ඒ හා සබැඳි සංකේත කිහිපයක් පහත දැක්වෙයි.
දෙවියා හෝ දේවතාවා අදාල සංකේතය සටහන
බ්‍රහ්ම පියුම,හංසය ලෝක නිර්මාණය පිළිබද සංකේතය
විෂ්ණු පියුම,නාග,චක‍්‍රය,සක්ගෙඩිය, යගදාව,නිල් පැහැය
ශිව තෙවැනි ඇස,නාගයා, අඩසඳ, බෙරය, දිවිසම, ත්‍රිශුලය,ශිවලිංගය,
ලක්ෂ්මී පියුම, බකමූණා ධනය හා සෞභාග්‍ය පිළිබඳ සංකේතය
පාර්වතී සිංහයා සරුබව පිළිබද සංකේතය,
ශිවගේ භාර්යාව සරස්වතී පියුම, මයුරා, හංසයා. වීණාව, සුදු පැහැය ඉගෙනුම සහ කලාවපිළිබඳ සංකේතය
රාමා දුන්න සහ ඊතලය ධාර්මිකත්වය පිළිබඳ සංකේතය,
විෂ්ණුගේ අවතාරය ක්‍රිෂ්ණා ගවදෙන, කිරි, වස්දණ්ඩ මයුර පිහාටු, නීලකාල වර්ණය
විෂ්ණු ගේ අවතාරය ගනේෂ මූෂිකයා (මීයා ) ශුභ අනාගතය පිළිබඳ සංකේතය
හනුමන් යගදාව භක්තිය පිළිබඳ සංකේතය,
ශිවගේ අවතාරය
හින්දු සක්‍රමේන්තු යනු හින්දු භක්තිකයින්ට උතුම් වු භෞතික වස්තූන් හෝ සළකුණුයි. බොහෝ විට මේවා පූජා කටයුතු ඇතුළු ආගමික කටයුතු වලට යොදා ගන්නා ද්‍රව්‍ය වේ.
නළලේ හෝ ශරීරයේ වෙනත් තැනක අඳිනු ලබන සළකුණකි. මෙය ආගමික භක්ති පෙන්නුම් කරන ලකුණක් සේ සැළකේ. හින්දු භක්තිකයන් නිතරම තිලක තබන අතර, උත්සව අවස්ථාවලදී විශේෂයෙන්ම තිලක තබයි. තිලකයේ හැඩය අදහනු ලබන දේවතාව අනුව වෙනස් වේ. උදාහරණයක් ලෙස "U" හැඩති තිලකය විෂ්ණු භක්තිකයන් තබනු ලබන අතර, ශිව භක්තිකයන් සමාන්තර ඉරි තුනක් ලෙස තිලක තබනු ලබයි. මේවා කහ, සාදිලිංගම්, අරන් කහ, මැටි හා අළු භාවිතා කර තබනු ලබයි.
විවාහක හින්දු කතුන් විවාහය හැඟවීමට අලංකාර සාදිලිංගම් තිත් හෝ බිංදු නළල මත තබනු ලබයි. මෙය බටහිර රටවල භාවිතා වන මඟුල් මුදුවට සමාන වේ. දකුණු ඉන්දියානුවන් මෙය "පොට්ටු" ලෙස හඳුන්වනු ලබයි. "පොට්ටු" හෝ "තිලක" තබන ස්ථානය, හැඩය, ප්‍රමාණය අදහනු ලබන දෙවියන් අනුව වෙනස් වේ. උදාහරණයක් ලෙස උතුරු ඉන්දියානු තිලකය කොණ්ඩය සමඟ මදක් පහළින් තබනු ලබන අතර දකුණු ඉන්දියානුවන් එය ඇහිබැමි අතර මැදින් තබයි. නැගෙනහිර ඉන්දියාවේ (වි‍ශේෂයෙන් බටහිර බෙංගාලයේ) විශාල තිලක දුර්ගා දේවියට ඇති භක්තිය පෙන්නුම් කිරීමට නළල මත තබනු ලබයි.
විභූති යනු ගින්දර සම්බන්ධ වන්නා වු පූජා ක්‍රම වලින් ලබාගන්නා ශුද්ධ අළුයි. ගින්දරෙන් ඇතිවන්නා වු අළු ස්වභාවිකවම පවිත්‍ර ලෙස සැළකේ. මෙම අළුවලින් නළලේ සමාන්තර ඉරි තුනක් අදිනු ලැබේ. ඉන් පෙන්නුම් කරන්නේ ශිව භක්තියයි. සමහරක් හින්දු බැතිමතුන් මෙම ඉරිතුන මත "U" සළකුණක් තබයි. මෙය මිශ්‍ර ලෝහයෙන් අඳිනු ලැබේ. මෙමඟින් ශිව - විෂ්ණු සංයෝගය දැක්වේ.
ශරීරයෙහි හටගැන්ම දුවිලි හා අළුවලින් බවද, එය නැවතත් අළු හා දුවිලි බවට පත්වන බවද, අළු ශරීරයේ ආලේපයෙන් පෙන්නුම් කරයි. අළු යනු අස්ථිරත්වයේ සළකුණයි. මේ අතර ඇති අන්සියල්ල මායාවකි.
විභූති ගැල්වීමෙන් පෙන්වනුයේ එම පුද්ගලයා නරක සිතුවිලි මැඬලන බවත්, (රාගය,වෛරය, ඊර්ෂ්‍යාව, තණ්හාව) එසේ නොකලහොත් දුක් කරදර ඇතිවන බවත් දන්නා බවයි.
මේවා රුද්‍රාක්ෂ ගසෙන් ලබා ගන්නා ඇටවේ. හින්දු පුරාණ කතා අනුව මෙය ශිව දෙවියන්ගේ (රුද්‍ර ලෙසද හඳුන්වයි) කඳුළු නිරූපණය කරයි. මේවා මාලයක් ලෙස අමුණා සකසා ගන්නා කොන්තය (අක්ෂමාලාව) යාතිකා කිරීමේදී හෝ භාවිතා කිරීමේදි භාවිත කරයි.
Sri Muthumariamman Temple, Matale

Muthumariamman Temple (Tamil: முத்து மாரியம்மன் கோவில்) or Arulmigu Sri Muthumari Amman Kovil is a Hindu temple in Matale, Sri Lanka.
The prefix "muthu" literally means pearl. "Mari" means rain and "Amman" means mother in Tamil language. The temple is dedicated to Mariamman, the goddess of rain and fertility. The chariot festival in this temple is held usually coinciding with Magam on a Full Moon Poya Day.
The land was originally part of a paddy field and was gifted by the owner in 1852.
The current temple was built in 1874, funded by the Nattukkottai Chettiar. This temple is used by both Hindus and Buddhists. The temple was originally a small statue under a tree prayed to by the Hindu people but has been developed by the people in Matale. The first Kumbhabhishekham of the temple was held in 1960.
The temple was severely damaged during the anti-Tamil riots in July 1983 but was subsequently restored. One of the visually dominant features of this temple is its 32.9 m (108 ft) high Gopuram ('Raja Koburum'), a large decorated tower located above the main northern gateway ('Vadakku Vaayil') to the temple. The Raja Koburum is one of the largest Gopurams in Sri Lanka. The 1008 statues of Hindu deities are the work of South Indian sculptor, Nagalingam and his son Ramanathan, with the help of about 100 designers, painters and architects from Tamil Nadu and Sri Lanka. The Raja Koburum was completed in 2007 at the cost of approximately Rs 150M.
The main religious festivals including the chariot festival at the temple are celebrated during February or March on an annual basis.
The temple has five ornate chariots, which are used to convey statues of Hindu deities around the city on 'Ther' or 'Vettai Thiruvizha', the chariot ceremony day, which is held the day before 'Medin Poya' (the Poya day in March). Ganesha, Shiva, Mahadevi, Murugan and Chandeshvara Nayanar are the five prominent statues of Hindu deities which are carried by devotees in the chariot festival.
There is a large wedding hall for the Hindu people. This wedding hall has been in use from 1856 to the present.
Seetha Amman Temple

Seetha Amman Temple, or Seetha Eliya Seethai Amman Thirukkovil, also known as Ashok Vatika Sita Temple, is an ancient Vaishnavite Hindu temple located in the Nuwara Eliya District of Central Sri Lanka. The temple's folklore is deeply connected to the Hindu epic, the Ramayana. According to the epic, after Sita was abducted by King Ravana of Lanka, she was brought to this location. Ravana sought vengeance against Rama and Lakshmana to avenge the disrespect shown to his sister, Shurpanakha.
In the Ramayana, Ravana offered Sita a place in his palace, but she refused, choosing instead to remain in exile for 14 years, waiting for Rama to rescue her. Ravana then created a natural garden, now known as Hakgala Botanical Garden, near the temple where Sita could wait. The nearby river is said to be the place where Sita bathed under the guard of Asura women and meditated until Rama's arrival. It is also believed to be the site where Hanuman first met Sita and gave her Rama's wedding ring as a sign of hope.This temple is believed to be the only Sita temple in the world.
Initially, this site featured a simple temple with stones representing Rama, Lakshmana, and Sita. When Indian Tamils arrived as indentured workers brought by the British, they constructed the current temple. To this day, the temple is maintained by the Indian Tamils of Sri Lanka, rather than the native Sri Lankan Tamils. It is primarily visited by Indians as a pilgrimage to one of the Ramayana Sthalas.
Sita Eliya Sita Temple is located 8 km (5.0 mi) southeast of the main town of Nuwara Eliya, along the Peradeniya-Badulla-Chenkaladi Highway. Approximately 1.7 km (1.1 mi) southeast of the temple lies Hakgala Botanical Garden, believed to be the garden created by Ravana for Sita according to the Ramayana.
Seetha Eliya Seethai Amman Thirukkovil, also known as Ashok Vatika Sita Temple, is believed to be the site where Sita was held captive by the Rakshasa king Ravana, according to the Hindu epic, the Ramayana. Sita prayed daily for her husband Rama to rescue her from this place. The temple is located in the Nuwara Eliya District of Central Sri Lanka and is surrounded by significant mythological landmarks.
Near the temple runs a stream, said to have been formed to meet the needs of Sita Devi during her captivity at Ashok Vatika. It is believed that Sita bathed in this stream. On the rock face across the stream are circular depressions, which are regarded as the footprints of Hanuman. According to the Ramayana, Hanuman met Sita at this location and gave her Rama's wedding ring as a sign of hope. Additionally, Ravana had created a natural garden, now known as Hakgala Botanical Garden, for Sita to wait for Rama's arrival. This site, rich in mythological significance, continues to attract devotees and tourists who revere the story of Sita's devotion and endurance.
Poruwa ceremony

A Poruwa ceremony is a traditional Sinhalese wedding ceremony. The ceremony takes place on a "Poruwa", a beautifully decorated, traditional wooden platform. The ceremony involves a series of rituals performed by the bride and groom, and their families.
The groom and his relatives assemble on the right of the Poruwa and the bride's family gathers on the left. The bride and groom enter the Poruwa leading with the right foot first. They greet each other with palms held together in the traditional manner. The ceremony officiant then presents betel leaves to the couple which they accept. Afterwards, they hand them back to him to be placed on the Poruwa.
The bride's father places the right hand of the bride on that of the groom as a symbolic gesture of handing over the bride to the groom. The groom's brother hands over a tray with seven sheaves of betel leaves with a coin placed in each. The groom holds the tray while the bride takes one leaf at a time and drops it on the Poruwa. The groom then repeats this process. The groom's brother hands a gold necklace to the groom who in turn places it on the bride's neck. The maternal uncle enters the Poruwa and ties the small fingers of the bride and groom with a single gold thread (to symbolize unity) and then pours water over the fingers. Six girls will then bless the marriage with a traditional Buddhist chant (Jayamangala Gatha). The groom presents to his bride a white cloth which in turn is presented to the bride's mother. This is an expression of the groom's gratitude to his mother-in-law.
The bride's mother will then present a plate of milk rice specially cooked for the occasion to the bride who feeds a portion to the groom. The groom then feeds the bride. As the newly married couple steps down from the Poruwa, one of the groom's family members breaks a fresh coconut.
The Poruwa ceremony appears to have existed in Sri Lanka before the introduction of Buddhism in the 3rd century BC. The Poruwa ceremony was a valid custom as a registered marriage until the British introduced the registration of marriages by Law in 1870. Today's Poruwa ceremony has been influenced by both upcountry and low country customs of Sri Lanka.
IBYIZA BITATSE AKARERE KA RWAMAGANA

Rwamagana ikaba iri muturere twungirije umujyi wa kigari ikaba ikurikira Musanze. Iyi Rwamagana ikaba izwiho ubuhinzi bwimyaka itandukanye harimo nk'imyumbati, umuceri, ibijumba, ibitoki, ibishyimbo,ndetse nindi myaka igiye itandukanye hakazamo nuburobyi kubera inzuzi zibonekayo.
Mubyiza nyaburanga bigize akarere ka Rwamagana harimo; uruzi rwa muhazi,bella flower akaba ari ikigo gihinga indabo, hakaza akagera national park.
Muri Rwamagana tunasangayo ikigo gikomeye cya police aricyo GISHARI cyikaba cyibarizwa mu murenge wa gishari. sibyo gusa i Rwamagana dusangayo ibikorwa remezo harimo; amazi, imihanda, umuriro, amashuri, ibitaro,nibindi bigiye bitandukanye.
Rwamagana ikaba iyoborwa na MR. MBONYUVUNYI Radjab ikaba ari iya mbere muturere twesa imihigo mu rwanda.
Udusozi wasanga muri Pariki y'Akagera

Pariki y’Igihugu y’Akagera ifite imisozi migufi ariko ihererekanye ku buryo bunogeye ijisho, iri mu bihongerera ubwiza nyaburanga, iyo uri kuri iyi misozi nibwo unabona uruhererekane rw’ibiyaga benshi baba barabwiwe cyangwa barasomye mu bitabo.
Pariki y’Akagera ifite imisozi n’ udusozi byinshi bigaragarira ijisho yewe utwinshi muri two biragoye no kumenya amazina yatwo gusa hari amazina azwi nka: Mutumba, Ibere ry’Inkumi cyangwa Ibere rya Nyamatete, Gihinga, Kageyo, Nyagakonji, Rwisirabo, n’utundi.
Iyo uhari uba ureba Tanzaniya, ndetse n’icyerekezo cya Uganda. Ni mu Murenge wa Karangazi, Akarere ka Nyagatare.
Iyo uri hano usanganizwa urugwiro, ni na ho hari ibiro bikuru bya pariki, ndetse na hoteli Akagera Game Lodge. Uba witegeye ibiyaga bya Birengero, Shakani n’Ihema ndetse ureba Tanzania.
Uhagaze aha hantu uba witegeye neza ikibaba bya Kilala na Muhana, uba ureba ahitwa Nyamatete ndetse n’uruhererekane rw’imisozi ya Mutumba. Ni mu karere ka Nyagatare. Iyo uri hano, uba ureba ikirere giherereyemo icumbi rya Magashi (Magashi Lodge) n’icumbi rya Karenge (Karenge Bush Camp).
Habarizwa Rhino Lodge n’Ihema View Camp, ni mu Murenge wa Kabare, mu Karere ka Kayonza. Iyo ugeze aha hantu uba ureba ubwiza bwa Pariki y’Akagera nk’ikiyaga cy’Ihema, na Tanzania.
Iyo uhari uba ureba Tanzania hafi yawe. Ni mu Murenge wa Mwiri, Akarere ka Kayonza.
Iyo misozi yose ndetse n’indi itavuzwe ibitse amateka anyuranye y’ubukerarugendo no kubungabunga Pariki y’Akagera (the cradle of tourism and conservation of Akagera national park).