davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
پنکی ڈول

فیدھا سینون، جو آن لائن پنکی ڈول کے نام سے مشہور ہے، ایک کینیڈا کی سوشل میڈیا شخصیت اور آن لائن اسٹریمر ہے۔ اس کی " این پی سی لائیو اسٹریمز"، جس میں وہ بار بار فقروں اور حرکات کے ساتھ اسے بھیجے گئے تحائف پر رد عمل ظاہر کرتی ہے جو 2023ء میں وائرل ہوئی۔
اپنے سوشل میڈیا کیرئیر کو شروع کرنے سے پہلے، فیدھا سینون ایک سٹریپر اور ویب کیم ماڈل کے طور پر کام کرتی تھیں۔ وہ مونٹریال میں صفائی کی ایک کمپنی چلاتی تھی، لیکن اپنے سوتیلے والد کی آخری رسومات کے لیے سیشلز جانے کے بعد کمپنی کھو گئی۔ پیسہ کمانے کے نئے طریقے کی تلاش میں، سینون نے ٹک ٹاک پر پنکی ڈول کے نام سے لائیو سٹریمنگ شروع کی۔ جنوری 2023ء سے اس نے "این پی سی سٹریمنگ" کا آغاز کیا، ایک ایسا رجحان جس میں ٹک ٹاک پر لائیو اسٹریم کرنے والے انھیں کارٹون "تحفے" کے طور پر بھیجے گئے ٹپس پر رد عمل کا اظہار کرتے ہیں جس میں بار بار، مکینیکل حرکات اور جملے ہوتے ہیں گویا وہ ویڈیو گیم میں ایک غیر کھلاڑی کا کردار ہے۔ ، ایک تبصرہ نگار کے لکھنے کے بعد کہ وہ ایک این پی سی کی طرح لگ رہی تھی۔ وہ اکثر ہیئر سٹریٹنر کا استعمال کرتے ہوئے پاپ کارن پاپ کرتے ہوئے اسٹریم کرتی تھی اور دوسروں کو اسے کھیلتے ہوئے دیکھنے کے بعد ویڈیو گیم سیریز گرینڈ تھیفٹ آٹو کے NPCs پر جزوی طور پر اپنی شخصیت کی بنیاد رکھتی تھی۔
ٹک ٹاک پر پنکیڈول کی لائیو اسٹریمز کی اسکرین ریکارڈنگ جولائی 2023ء میں سوشل میڈیا پر وائرل ہوئی تھیں جیسے کہ اس کے لائیو اسٹریمز کے فقرے جیسے کہ آئس کریم کون گفٹ کے جواب میں "آئس کریم بہت اچھا" اور جی جی گفٹ کے جواب میں "گینگ گینگ" بن گیا۔ میمز اس کے لائیو اسٹریمز کی وائرلیت نے اس کے فقروں کے ساتھ ساتھ اس کی پیروڈیز کا استعمال کرتے ہوئے این پی سی اسٹریمرز میں اضافہ کیا۔ اس کا ٹک ٹاک اکاؤنٹ اسی مہینے 400,000 فالوورز تک پہنچ گیا جبکہ اس کے لائیو اسٹریمز نے اسے ایک دن میں $7,000 تک کمانا شروع کیا کیونکہ وہ لاکھوں ناظرین تک پہنچ گئے جن میں ٹمبلینڈ اور اے ٹی ایل جیکب شامل ہیں جو اس کے دو سرفہرست ناظرین میں سے ایک کے دوران تھے۔ اس کی لائیو سٹریمز اس کی اپیل کو ناقدین نے اس کی حرکات کی غیر معمولی وادی سے منسوب کیا ہے، اس کی شخصیت کی وجہ سے پیدا ہونے والی الجھن، پنکیڈول کی "اسٹار کوالٹی" اور "شہد کی طرح آواز"، "جنسی پن کا حقیقی امتزاج اور ہموار ویڈیوگیم کریکٹر باڈی لینگویج"، اور اس کے لائیو اسٹریم کو فیٹش مواد سمجھا جا رہا ہے۔ اس کے علاوہ جولائی 2023ء میں اس نے یہ اعلان کرنے کے بعد رد عمل کا اظہار کیا کہ وہ 2023ء کے ہالی ووڈ لیبر تنازعات کے دوران ہالی ووڈ میں ایک ٹمٹم کو قبول کریں گی۔ اگست 2023ء تک ٹک ٹوک پر اس کے 10 لاکھ سے زیادہ فالوورز تھے۔ اگست 2023ء میں 13 ویں اسٹریمی ایوارڈز میں پیش کرتے ہوئے، سوشل میڈیا صارفین نے مشاہدہ کیا کہ اس کی جلد اس کے لائیو اسٹریمز کے مقابلے میں گہری تھی اور اس پر "ہلکی جلد کی مچھلی پکڑنے " کا الزام لگایا۔ اگست 2023ء میں بھی اس نے فیشن ریٹیلر فیشن نووا کے ساتھ مل کر "آئس کریم سو گڈ" گانا ریلیز کیا۔
پنکی ڈول کا ایک بیٹا ہے۔
جلیبی

جلیبی (Jalebi) جنوبی ایشیا، مغربی ایشیا، شمالی افریقا اور مشرقی افریقا کے ممالک میں ایک مقبول میٹھا ہے۔ جلیبی ، جسے جیلپی ، زولبیہ ، مشباک اور زیلبیہ بھی کہا جاتا ہے ، ایک ہندوستانی میٹھا ناشتا ہے جو جنوبی اور مغربی ایشیا میں مقبول ہے۔ یہ میدہ آٹے کو خوب تل کر گول شکل یا دیگر شکلوں میں بنایا جاتا ہے، جو شیرے یا شہد میں بھگویا ہوتا ہے۔ لیموں رس یا کھٹائی بھی کبھی کبھی جلیبی کے شیرے میں شامل کی جاتی ہے، نیز عرق گلاب بھی۔ جلیبی کو دودھ، دہی یا ربڑی (شمالی ہندوستان اور جنوبی پاکستان) کے ساتھ اور کبھی کبھی دوسرے ذائقے دار چاشنیوں جیسے کیوڑہ (خوشبودار پانی) کے ساتھ بھی کھایا جاتا ہے۔ یہ چھینا جلیبی اور امرتی جیسے ملتے جلتے میٹھوں سے مختلف میٹھا ہے۔
زلابیہ یا لقمت القدی ایک خمیری آٹے پر مشتمل ہوتی ہے جسے شہد اور گلاب کے پانی میں ڈبو کر تل کر بنایا جاتا ہے۔ ایران میں ، جہاں اسے زولبیہ کہا جاتا ہے ، رمضان میں روایتی طور پر غریبوں کو یہ مٹھائی دی جاتی تھی۔ دسویں صدی کی ایک کتاب میں زلوبیہ کی کئی ترکیبیں پیش کرتی ہے۔ اس میٹھے کی 13 ویں صدی کی متعدد ترکیبیں ہیں، جن میں سب سے زیادہ قابل قبول ترکیب محمد بن حسن البغدادی کی ایک پکوان ترکیب کتاب میں موجود ہے ۔ اس میٹھے کا تذکرہ دسویں صدی کی عربی کتاب میں ابن سیار الوراق نے کیا تھا، جس کا بعد میں نول نصر اللہ نے ترجمہ کیا تھا۔ ارنسٹ اے ہموی ، جو امریکا میں شامی تارکین وطن ہیں ، کے بارے میں خیال کیا جاتا ہے کہ انھوں نے فارسی میٹھے زلابیہ کو ابتدائی آئس کریم کون کے طور پر استعمال کیا تھا۔
ہوبسن-جوبسن کے مطابق ، ہندوستانی لفظ جلیبی عربی زبان کے لفظ زولبیہ یا فارسی زولابیہ سے ماخوذ ہے ، لقمت القدی اس کا دوسرا نام ہے۔ یہ پکوان نسخہ فارسی بولنے والے ترک حملہ آور قرون وسطی سے ہندوستان لائے تھے ۔ پندرھویں صدی میں ہندوستان میں جلیبی کو کنڈالیکا یا جلاوالیکا کے نام سے بھی جانا جاتا تھا۔
فلاحی ریاست

فلاحی ریاست سے مراد ریاست کا وہ تصور ہے جس میں ایک ریاست تمام شہریوں کو تحفظ فراہم کرتی ہے اور شہریوں کی بہتری کی ذمہ داری لیتی ہے۔ ایک فلاحی ریاست اپنے شہریوں کے جانی و مالی تحفظ کو اولین ترجیح قرار دیتی ہے اور اس کے لیے ٹھوس اقدامات کرتی ہے۔ ایک ریاست اپنے شہریوں میں کسی قسم کا امتیاز نہیں کرتی خواہ وہ لسانی، مذہبی، علاقائی امتیاز ہو یا اقتصادی و معاشرتی امتیاز ہو۔ پرانے زمانے میں ریاستیں صرف حکمرانوں کے مفاد تک محدود ہوا کرتی تھیں، لیکن پھر آہستہ آہستہ وقت کے ساتھ ایسے روشن خیال انسان پیدا ہوئے جنھوں نے ریاست میں نئے تصورات پیش کیے جس سے انسانی زندگی میں بہتری آئی۔ انھوں نے ریاست کے نظام کو از سر نو ترتیب دیا اور لوگوں کے حقوق اور ریاست کے حقوق دونوں وضح کیے۔ انسان میں جمہوریت کی سوچ بڑھی اور ریاستی نظام میں بہتری آئی۔ ایک قدم آگے بڑھتے ہوئے ریاستی نظام میں ایک نیا تصور پیش کیا گیا جسے فلاحی ریاست کہا جاتا ہے۔
یہ بات ثابت ہو چکی ہے کہ ایک فلاحی ریاست میں غربت تیزی سے کم ہوتا ہے، ایک فلاحی ریاست میں عوام پر پیسہ خرچ کیا جاتا ہے اور یہی وجہ ہے کہ وہ قومیں تیز سے غربت کے لکیر سے اوپر آئے ہیں جن کا ریاستیں نظام بہتر ہے۔ حسب چند ممالک کی فہرست ہے جن میں غربت کی شرح تیزی سے کم ہوئی ہے:
حسب ذیل وہ ممالک ہیں جو زیادہ اپنے عوام پر پیشہ خرچ کرتے ہیں:
پاکستان کے اضلاع

پاکستان میں کل 171 اضلاع ہیں جن میں اسلام آباد، آزاد کشمیر اور گلگت بلتستان کے اضلاع شامل ہیں۔ اضلاع، صوبوں اور ڈویژنوں کے ماتحت ہوتے ہیں ہیں۔ ان اضلاع کو مزید تحصیلوں، یونین کونسلوں میں تقسیم کیا گیا ہے۔
1947ء میں جب پاکستان نے آزادی حاصل کی تو 124 اضلاع تھے۔ 2001ء میں کراچی سینٹرل، کراچی ایسٹ، کراچی ساؤتھ، کراچی ویسٹ اور ملیر کے 5 اضلاع کو ملا کر یہ تعداد 102 رہ گئی۔ دسمبر 2004ء میں اضلاع کی تعداد دوبارہ بڑھ کر 106 کر دی گئی۔ نئے اضلاع بالترتیب میرپور خاص، جیکب آباد، لاڑکانہ اور دادو اضلاع سے بنائے گئے۔ مئی 2005ء میں پنجاب کی صوبائی حکومت نے ضلع شیخوپورہ کی تحصیل ننکانہ صاحب کی حیثیت کو بڑھا کر ایک نیا ضلع بنا دیا۔ 11 جولائی 2011ء کو سندھ حکومت نے کراچی جنوبی، کراچی ایسٹ، ملیر، کراچی ویسٹ اور کراچی سینٹرل کے اضلاع کو دوبارہ بحال کیا اور 2013ء میں کورنگی ضلع کو کراچی سے الگ کر دیا گیا۔ آزاد جموں و کشمیر میں تین انتظامی ڈویژنوں میں دس اضلاع ہیں۔ گلگت بلتستان میں 14 اضلاع ہیں جن کو گلگت اور بلتستان کے دو خطوں کے درمیان تقسیم کیا گیا ہے۔ 2018ء میں وفاق کے زیر انتظام قبائلی علاقے (فاٹا) کو صوبہ خیبر پختونخوا میں ضم کر دیا گیا اور فاٹا ایجنسیوں کو اضلاع میں تبدیل کر دیا گیا۔ چاغی رقبے کے لحاظ سے پاکستان کا سب سے بڑا ضلع ہے جبکہ ضلع لاہور آبادی کے لحاظ سے سب سے بڑا ضلع ہے جس کی کل آبادی 2017ء کی مردم شماری میں 11,126,285 ہے۔ کوئٹہ آبادی کے لحاظ سے بلوچستان کا سب سے بڑا ضلع ہے جس کی 2017ء کی مردم شماری میں کل آبادی 2,275,699 ہے۔ بہاولپور رقبے کے لحاظ سے پنجاب کا سب سے بڑا ضلع ہے۔ چترال رقبے کے لحاظ سے سب سے بڑا ہے اور پشاور خیبر پختونخوا سے آبادی کے لحاظ سے سب سے بڑا ہے جس کی آبادی 2017ء کی مردم شماری میں 4,269,079 ہے۔ رقبے کے لحاظ سے سندھ کا سب سے بڑا ضلع تھرپارکر ہے۔ اور آبادی کے لحاظ سے مغربی کراچی 2017ء کی مردم شماری میں 3,914,757 کی آبادی ہے۔ کراچی ڈویژن کے چھ اضلاع کی مشترکہ آبادی 2017ء کی مردم شماری کے مطابق 16 ملین سے زیادہ ہے، جس سے کراچی ڈویژن کے ان چھ اضلاع کی اوسط آبادی 2.675 ملین سے زیادہ ہے۔ نیلم اور کوٹلی بالترتیب رقبے اور آبادی کے لحاظ سے آزاد کشمیر کے سب سے بڑے اضلاع ہیں۔ گلگت رقبے اور آبادی کے لحاظ سے گلگت بلتستان کا سب سے بڑا علاقہ ہے۔
‏پاکستان کا سب سے کم آبادی والا صوبہ اور رقبے کے لحاظ سے سب سے بڑا صوبہ ‏‏بلوچستان‏‏ ہے جو 36 ‏‏اضلاع‏‏ اور سات ‏‏ڈویژنوں‏‏ میں تقسیم ہے۔ ‏ جن کی فہرست درج ذیل ہے:
‏صوبہ ‏‏خیبر پختونخوا‏‏، آبادی کے لحاظ سے ‏‏پاکستان‏‏ کا تیسرا سب سے بڑا صوبہ اور رقبے کے لحاظ سے سب سے چھوٹا صوبہ ہے۔ یہ صوبہ 37 اضلاع اور سات ‏‏ڈویژنوں‏‏ میں تقسیم ہے۔ ‏
گلگت و بلتستان اب نو اضلاع پر مشتمل ہے جن میں سے چار بلتستان میں، تین گلگت اور دو ہنزہ۔ نگر کے اضلاع ہیں۔ اس سے پہلے ہنزہ۔ نگر کو بھی گلگت ڈویژن میں شمار کیا جاتا تھا جسے اب علاحدہ کر دیا گیا ہے۔
ذیل میں صوبہ پنجاب کے تمام 42 اضلاع کی فہرست ہے، اس فہرست میں ضلع کا رقبہ، ضلع کی آبادی اور آبادی کثافت، ہر ضلع کی اوسط سالانہ آبادی میں اضافے کی شرح (1998ء سے 2017ء کے درمیان) اور ایک نقشہ جس میں اس کا مقام دکھایا گیا ہے۔
آزاد کشمیر پاکستان کا منحصر علاقہ ہے۔ اس میں 10 انتظامی ڈویژن ہیں جنھیں "اضلاع" کہا جاتا ہے اور ہر ضلع کو تحصیلوں میں تقسیم کیا گیا ہے۔
Self-licking ice cream cone

In political jargon, a self-licking ice cream cone is a self-perpetuating system that has no purpose other than to sustain itself.
The phrase appeared to have been first used in 1991–1992, in a book about Gulf War weapons systems by Norman Friedman, and On Self-Licking Ice Cream Cones, a paper by Pete Worden about NASA's bureaucracy, to describe the relationship between the Space Shuttle and Space Station.
Since then, the term has been used to describe the purported habit of government-funded organisations and programs spending taxpayer money to lobby for more funding from the taxpayer. Other things compared have included financial bubbles, chatshows and reality television. In The Irish Times, Kevin Courtney observed that "many organisations are also stuck in limbo, destined to keep lurching on without ever achieving their stated goal. That’s because their real goal is simply to carry on regardless." The Cold War infrastructure has also been compared to a self-licking ice cream cone, given that expensive projects continued to be financed long after world communism had ceased to pose a viable threat.
Richard Hoggart used the term to describe certain United Nations programmes.
Franklin C. Spinney used the term to refer to the military–industrial complex.
99 Flake

A 99 Flake, 99 or ninety-nine is an ice cream cone with a Cadbury Flake inserted in the ice cream. The term can also refer to the half-sized Cadbury-produced Flake bar, itself specially made for such ice cream cones, and to a wrapped product marketed by Cadbury “for ice cream and culinary use”.
Created at the Cadbury's factory in Birmingham, England, the flake was originally designed to be a cuboid and to fit into a wafer. By 1930, Cadbury's was selling half-length Flake "99s" specifically for serving in an ice cream cone.
A 99 Flake is an ice cream cone, usually made with soft serve ice cream, into which a Flake bar has been inserted. The ice cream is usually vanilla flavoured. They are sold by ice cream vans and parlours. Variations include a 99 with two flakes – often referred to as a "double 99" or "bunny's ears" – and a 99 with strawberry or raspberry syrup on top, sometimes known as "monkey's blood".
The Flake chocolate bar manufactured and marketed by Cadbury was first developed in the UK in 1920. An employee of Cadbury's noted that when the excess chocolate from the moulds used to create other chocolate bars was drained off, it fell off in a stream and created folded chocolate with flaking properties.
The early "99 Flake" was a wafer "sandwich", not a flake bar inserted into a cone of ice cream. It consisted of a small chocolate flake inserted between two servings of ice cream and placed between two wafer biscuits.
In 1930, Cadbury started producing a smaller version of the standard Flake bar especially for use with ice cream cones. These were marketed under the name 99 Flake and sold loose in boxes rather than individually wrapped like the traditional Flake.
The origins of the name are uncertain. One claim is that it was coined in Portobello, Scotland, where Stefano Arcari who had opened a shop in 1922 at 99 Portobello High Street – would break a large "Flake" in half and stick it in an ice cream. The name derived from the shop's address. A Cadbury representative took the naming idea to his company. Another address-based claim for the "99" is made by the Dunkerleys in Gorton, Manchester, who operated a sweet shop at 99 Wellington Street.
Another naming possibility is that it was named by immigrant Italian ice-cream sellers, many of whom were from the mountainous areas in Veneto, especially in the Bellunes Alps, Trentino, and Friuli. The name was in honour of the final wave of Italian First World War conscripts, born in 1899 and referred to as "i Ragazzi del 99" ("the Boys of '99"). In Italy they were held in such high esteem that some streets were named in their honour. The chocolate flake may have reminded the ice cream sellers of the long dark feather cocked at an angle in the conscripts' Alpini Regiment hats.
The Cadbury website says that the reason behind the Flake being called a "99" has been "lost in the mists of time". However, the website also references an article from an old Cadbury works paper, which states that the name came from the guard of the Italian king, which consisted of 99 men and thus "anything really special or first class was known as 99."
Dondurma

Dondurma is the Turkish name for ice cream. Outside Turkey, it typically refers specifically to mastic ice cream, which is believed to originate from the city and region of Kahramanmaraş and is known as maraş dondurma in Turkish. This is made from cream, salep (the ground-up tuber of an orchid), mastic (plant resin), and sugar.
Two qualities distinguish Turkish ice cream: hard texture and resistance to melting, brought about by inclusion of the thickening agents salep, a flour made from the root of the early purple orchid, and mastic, a resin that imparts chewiness.
The Kahramanmaraş region is known for Maraş dondurması, a variety which contains distinctly more salep than usual. Tough and sticky, it is sometimes eaten with a knife and fork.
Dondurma is commonly sold from both street vendors' carts and store fronts, where the mixture is churned regularly with long-handled paddles to keep it workable. Vendors often perform magic tricks and practical jokes, with examples including presenting the ice cream cone on a long stick or pole, and then taking away the dondurma by rotating it around, or serving it with an extra cone that comes away from the actual cone when the stick is lifted. These tricks serve the additional purpose of attracting prospective customers, as well as entertaining people waiting in line.
As of 2010, the average rate of consumption in Turkey was 2.8 liters of ice cream per person per year (compared to the United States at 14.2 liters per person and world consumption leader Australia at 17.9 liters in 2010).
The popularity of salepli dondurma has caused a decline of wild orchids in the region and led to a ban on exports of salep.
Α distinct variation of dondurma is also consumed in Greece, especially in the north of the country, where it is called "dudurmas" or "kaimaki".
Kulhar

A kulhar (Hindi: कुल्हड़ and Urdu: کلہڑ) or kulhad, matir bhar (Bengali: মাটির ভাঁড়) or simply bhar (ভাঁড়), sometimes called a shikora, is a traditional handleless pottery cup from South Asia that is typically undecorated and unglazed, and is meant to be disposable. Kulhars are almost never reused.
Bazaars and food stalls in the Indian subcontinent traditionally served hot beverages, such as tea, in kuhlars, which suffused the beverage with an "earthy aroma" that was often considered appealing. Yoghurt, hot milk with sugar as well as some regional desserts, such as kulfi (traditional ice-cream), are also served in kulhars. Kulhars have gradually been replaced by polystyrene and coated paper cups, because the latter are lighter to carry in bulk and cheaper.⁠⁠
Kulhars may have been in use in the region for the past 5,000 years, since the Indus Valley civilisation.
Since kulhars are unglazed, a hot drink such as tea partially soaks into the interior wall of the kulhar in which it being served. This has an enhancing effect on the beverage's taste and fragrance, which is sometimes described as "earthy" (सौंधी ख़ुशबू, sondhi khushboo). Although kulhars have been losing ground to synthetic cups due to cost and efficiency reasons, higher-end restaurants often serve kulhar-waali chai (tea in kulhars) to their customers.
In 2004, the Indian Railways (then under the leadership of minister Laloo Prasad Yadav) attempted to revive the use of kulhars for tea and other beverages sold at railway stations and aboard trains. It was argued that this was more hygienic than plastic, and also more environmentally friendly because kulhars are made exclusively from clay. It was also believed that, since kulhars are manufactured by small operations, this would assist in boosting rural employment.
Critics countered that the railways would need to dispense about 1.8 billion kulhars a year, which would mean heavy fuel consumption in the kilns with associated pollution. Kulhars were claimed to take up to a decade to degrade, however the discovery of thousands of years old shards from Indus Valley ruins was used as evidence to challenge that assertion and that they are environmentally superior. Fears were also expressed that a kulhar revival might result in topsoil depletion at the rate of 100 acres (0.40 km) per state per day and that the economic gains to rural artisans would be minimal.
Although alternatives to topsoil are available and kulhars can be made at lower temperatures to save fuel and make them more rapidly degradable, by 2008, the effort to revive kulhar use on the railways was being considered a failure with the continuing widespread use of plastic and coated-paper cups. The primary reasons were the weight of kulhars and the higher per-unit cost. One estimate claimed procurement costs to be 140 paisas per kulhar and 7–10 paisas for coated-paper cups. There were also some vendor complaints that, because kulhars absorb liquids to some extent, buyers have to be given more tea per serving in a kulhar than in a disposable plastic cup.
Good Humor-Breyers

Good Humor-Breyers (Ice Cream USA) is the American ice cream division of Unilever and includes the formerly independent Good Humor, Breyers, Klondike, Popsicle, Dickie Dee and Sealtest brands. Based in Englewood Cliffs, New Jersey it was formed in 1993 after Unilever purchased the ice cream division of Kraft General Foods.
Unilever began making Good Humor ice cream products in the United States in 1961. In 1992, Unilever acquired Dickie Dee, a Canadian ice cream vending company that sold product from ice cream trucks and tricycle carts. At the time of the sale, there were around 1,500 tricycles in 300 cities. Unilever ended the ice cream bikes in the early 2000s and carts were sold to distributors.
In 1993, Unilever announced it would acquire the Breyers and Sealtest brands from Kraft who, however, retained the name use for non-ice cream products.
Unilever integrated its ice cream division into its main offices in Englewood Cliffs, New Jersey in 2007.
The Good Humor brand has been known for its ice cream trucks, the concept of which was first originated by Good Humor brand creator Harry Burt. Good Humor-Breyers products have included:
Old Hindi

Old Hindi also known as Old Hindustani or Khariboli was the earliest stage of the Hindustani language, and so the ancestor of today's Hindi and Urdu. It developed from Shauraseni, a dialect of Prakrit and was spoken by the peoples of the region around Delhi, in roughly the 10th–13th centuries before the Delhi Sultanate.
During the Muslim rule in India, Old Hindi began acquiring loanwords from Persian language, which led to the development of Hindustani. It is attested in only a handful of works of literature, including some works by the Indo-Persian Muslim poet Amir Khusrau, verses by the Vaishnava Hindu poet Namdev, and some verses by the Sufi Muslim Baba Farid in the Adi Granth. The works of Bhakti Hindu poet Kabir also may be included, as he used a Khariboli-like dialect. Old Hindi was originally written in the Brahmic script in Devanagari calligraphy and also in the Arabic script as well, in Nastaliq calligraphy.
Some scholars include Apabhraṃśa poetry as early as 769 AD (Dohakosh by Siddha Sarahapad) within Old Hindi, but this is not generally accepted.
With loanwords from Persian added to Old Hindi's Prakritic base, the language evolved into Hindustani, which further developed into the present-day standardized varieties of Hindi and Urdu.
The term Old Hindi is a retrospectively coined term, to indicate the ancestor language of Modern Standard Hindi, which is the official language of India along with English. The term Hindi literally means Indian in Classical Persian, and was also called Hindustani to denote that it was the language of Hindustan's capital during the Delhi Sultanate, Mughal Empire and Maratha Empire.
Preet Na Kariyo Koi

Preet Na Kariyo Koi (Urdu: پریت نہ کریو کوئی, lit. 'Don't no one fall in love!') is a Pakistani romantic comedy drama serial aired on 3 November 2015 to 8 March 2016 on Hum TV. It is written by Amna Mufti, directed by Mohammed Ehteshamuddin and produced by Momina Duraid under her production company. It stars Ahsan Khan and Hira Mani in lead roles. The series received acclaim due to script, direction and Mani's performance.
Preet Na Kariyo Koi is a story of Shagufta, Ilyas and Shams. Shagufta is a simple small town girl who is engaged to her cousin Ilyas. Ilyas runs a dress shop and avoids street fights and corporate politics, however Shagufta views him as weak and dreams of marrying a striking and courageous man who can stand up for himself and his family. Shagufta starts to admire her college mate Shams and the admiration transforms into a relationship that leads her to take life changing decision. In what capacity will Shagufta live with the improvements that occur in her life once Shams enters it?
The title song was sung by Rahat Fateh Ali Khan. The music was composed by Sahir Ali Bagga and the lyrics were written by Imran Raza. Preet Na Kariyo Koi on SoundCloud
After rejecting from various television networks, the script then came across Ehteshamuddin who decided to work on it with Duraid. Mani was cast to portray the leading role of Shagufta Shehzadi by producer Momina Duraid after judging her performance in Duraid's Firaaq (2014). The series thus marked her first appearance in a leading role and her first appearance with Khan, the second being Aangan (2018) which was also directed by Ehteshamuddin.
The series has been shoot in Karachi, Lahore and Hyderabad.
Preet Na Kariyo Koi received positive reviews with praise towards the Ehteshamuddin's direction, cinematography, Mufti's script and performances of the actors, especially of Hira Mani's performance who received critical praise for portraying an emotionally intense and strong-headed woman. In an article, Express Tribune praised the women portrayal in the series stating, "With dramas like Udaari and Preet Na Kariyo Koi promising the return of challenging and unique female roles,..." The Friday Times also praised the strong and nuanced depiction of the female protagonist.
Doodh soda

Doodh soda (Urdu: دودھ سوڈا, Punjabi: ددھّ سوڈا Shahmukhi ਦੁੱਧ ਸੋਡਾ Gurmukhi) is a cold drink made by mixing a lemon- or lime-flavored soda, such as Sprite or 7 Up, with milk. A variant uses a cola-flavored soda, such as Pepsi. It is popular in the Punjab region of both Pakistan and India, and is especially popular during Ramadan. It is considered to be healthier than regular soda, and is often paired with spicy foods. The combination of soda and milk was first created in Victorian England, and from there it spread to India and Pakistan through the British Empire.
Similar drinks using 7 Up and Pepsi have been promoted in the United States. The Pepsi-based version, nicknamed "Pilk" in the brand's marketing campaign, has been compared to Doodh soda.
There are multiple methods of creating doodh soda. One method is pouring boiling milk into a metal bucket submerged and spun in a container of iced water. Once chilled, the milk is mixed with the soda. Other times, vendors mix the drink by pouring between glasses, aerating the mixture. At home, people create it by filling a glass with equal parts ice, soda, and milk. Other ingredients are sometimes added in small amounts such as Rooh Afza, fruit syrup, sugar, honey, or the zest of a lemon or lime.
One Morning in Maine

One Morning in Maine is a picture book by Robert McCloskey set in Brooksville, Maine. It was awarded the Caldecott Honor in 1953. It features Robert McCloskey, his wife Peggy, and their two real-life daughters, Sarah ("Sal"), who had previously had appeared in Blueberries for Sal, and Jane. McCloskey was a professional illustrator and drew his wife's and daughters' facial features to accurately show what they really looked like. McCloskey also cleverly depicts the adventurously-rambunctious little Jane in his drawings of their mainland adventures; on every page, the robust tousle-headed toddler is usually shown to be exploringly bustling about independently of the two others in her group, engaged in "typical young tomboy" activities such as perching high up on a work-table, climbing on a stack of tires, snuggling with a furry puppy who has wandered into the garage, etc.
The book gives a small slice of everyday life in Maine, where McCloskey and his family moved following World War II. The story begins with McCloskey's older daughter, Sal, good-naturedly assisting her little sister, Jane, during their morning routine of dressing and tooth-brushing. Sal (also the heroine of McCloskey's Blueberries for Sal; according to a 2003 interview with Jane, their father wrote this first book "so that Sal could have a little storybook that was entirely about her"; she was feeling a bit jealous when Jane was born since she now was no longer the sole focus of Daddy and Mommy's attention) finds she has a loose tooth, and worries that she won't be able to go sailing with her father. Quickly reassured by her mother, Sal then goes digging for clams with her father, and the tooth falls out and disappears in the mud, preventing Sal from using the tooth to make a wish. So instead, Sal makes her wish while holding a seagull's feather, which she views as a bird's equivalent of a tooth since they are both body parts that fall out as new ones grow in. Sal and Jane then accompany their father in his skiff to the mainland; McCloskey is obliged to row the whole way because the outboard motor has a bad spark plug. After the motor is serviced by the jovial mechanic at the local boat-shop, Sal gives the old plug to Jane to make a wish of her own; the girls reason that the plug is like the motor's tooth since it is a part that must be removed and replaced occasionally. Eventually, after doing his shopping, McCloskey treats each of his daughters to what they had both wished for: a big cone of ice cream. The story ends with the happy trio's roaring back towards home in their skiff – under motor-power this time – cleaving a great foaming wake in the calm water of the bay.
The action in the book takes place at the McCloskeys' summer home on Scott Island off of Little Deer Isle, and in South Brooksville on Bucks Harbor, where the buildings housing the garage and store depicted in the book can still be seen.
අට විසි බුදුවරු

‍බොහෝ ථේරවාදී බෞද්ධ රටවල අටවිසි බුදුවරුන්ට ගෞරව කිරීම සඳහා අලංකාර උත්සව පැවැත්වීම බෞද්ධයන්ගේ චාරිත්‍රයකි. උදාහරණයක් වශයෙන් මියන්මාරයේ නොයෙක් පළාත්වල, විශේෂයෙන් කාලගුණය හොඳින් පවතින කාලවලදී බුදුවරු විසි අට නමට ගරු කිරීම සඳහා උත්සව පැවැත්වේ. බොහෝ බෞද්ධ සම්ප්‍රදායයන්ට අනුව 29 වෙනි බුදුරජාණන් වහන්සේ වන්නේ මෛත්‍රී බෝධිසත්වයන් වහන්සේ ය.
.දීපංකර බුදුරජාණන් වහන්සේගෙන් පසු කල්ප අසංඛෙයක් බුදුවරැ පහළ නොවුනි. කල්ප අසංඛෙය්යකට පසු කොණ්ඩඤ්ඤ බුදුරජාණන් වහන්සේද, තවත් කල්ප අසංඛෙය්යකට පසු මංගල බුදුරජාණන් වහන්සේද, තවත් කල්ප අසංඛෙය්යකට පසු සුමන බුදුරජාණන් වහන්සේද, තවත් කල්ප අසංඛෙය්යකට පසු රේවත බුදුරජාණන් වහන්සේද, ලොව පහළ විය.
ඉතිරි බුදුවරැ දහනම දෙනාම කල්ප ලක්ෂයක් තුල ලොවපහළවිය. සාරාසංක්‍ය කල්ප ලක්ෂය හෙවත් අසංඛෙය හතරකුත් කල්ප ලක්ෂය ගෙවීගියේය...
මහා කල්ප එකකට අන්තර් කල්ප දෙසිය පනස් හයකි(256). දැනට මෙම කල්පයේ අප ඉන්නේ හතරවන අන්තර් කල්පයේය..මීළඟ පස්වන අන්තර් කල්පයේ මිනිසුන්ගේ ආයුෂ අවුරැදු දහයේ සිට අවුරැදු අසංඛෙයියට වැඩිවී නැවත අසූ දහසකට අඩුඋන විට මෛත්‍රී බුදු රජාණන් වහන්සේ ලොව පහලවන්නේය..
එක අන්තර් කල්පයක් යනු, මිනිසුන්ගේ ආයුෂ අවුරැදු දහයේ සිට අවුරැදු අසංඛෙයියට වැඩිවී නැවත අවුරැදු දහයට අඩුවන කාලයටය.....අසංඛෙයිය යනු, එකයි බින්දු එකසිහ හතලිහකි..
පාලි නම
අප මහා ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ එදා සුමේධ තාපස ව ඉපදී දීපංකර බුදුරජාණන් වහන්සේගෙන් නියත විවරණ ලැබීමේ සිට බුදු වීම දක්වා නියත විවරණ ලද බුදුරජාණන් වහන්සේලා 24 නමකි.
ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ පළමු නියත විවරණය ලැබූ කල්පයේ අනෙකුත් බුදුරජාණන් වහන්සේලා (තණ්හංකර, මේධංකර, සරණංකර බුදුරජාණන් වහන්සේලා) සහ තමන් වහන්සේ ඇතුළු බුදු බව ලැබූ කල්පයේ උපත ලබන සියලුම බුදුරජාණන් වහන්සේලා සමඟ (මෛත්‍රී බුදුරජාණන් වහන්සේ ඇතුළුව) නියත විවරණ ලැබූ කල්පයේ සිට බුද්ධත්වයට පත් වූ කල්පය දක්වා මුළු බුදුරජානන් වහන්සේලා 29 ක් වේ.
මෙම බුදුවරුන් ගේ විස්තර කීපයක් පහත දැක්වේ.
තණ්හංකර බුදු රජාණන් වහන්සේ
මේධංකර බුදු රජාණන් වහන්සේ
සරණංකර බුදු රජාණන් වහන්සේ
දීපංකර බුදු රජාණන් වහන්සේ
කොණ්ඩඤ්ඤ බුදු රජාණන් වහන්සේ
මංගල බුදු රජාණන් වහන්සේ
සුමන බුදු රජාණන් වහන්සේ
රේවත බුදු රජාණන් වහන්සේ
සෝභිත බුදු රජාණන් වහන්සේ
අනෝමදස්සී බුදු රජාණන් වහන්සේ
පදුම බුදු රජාණන් වහන්සේ
නාරද බුදු රජාණන් වහන්සේ
පදුමුත්තර බුදු රජාණන් වහන්සේ
සුමේධ බුදු රජාණන් වහන්සේ
සුජාත බුදු රජාණන් වහන්සේ
පියදස්සි බුදු රජාණන් වහන්සේ
අත්ථදස්සි බුදු රජාණන් වහන්සේ
ධම්මදස්සි බුදු රජාණන් වහන්සේ
සිද්ධත්ථ බුදු රජාණන් වහන්සේ
තිස්ස බුදු රජාණන් වහන්සේ
ඵුස්ස බුදු රජාණන් වහන්සේ
විපස්සි බුදු රජාණන් වහන්සේ
සිඛි බුදු රජාණන් වහන්සේ
වෙස්සභු බුදු රජාණන් වහන්සේ
කකුසඳ බුදු රජාණන් වහන්සේ
කෝණාගම බුදු රජාණන් වහන්සේ
කස්සප බුදු රජාණන් වහන්සේ
ගෞතම බුදු රජාණන් වහන්සේ
සමාධි බුදු පිළිමය

සමාධි බුදු පිළිමය ශ්‍රී ලංකාවේ අනුරාධපුර නන්දන උයනේ පිහිටා තිබේ. මෙම පිළිම වහන්සේ බුදු රජාණන් වහන්සේ ධ්‍යාන මුද්‍රාවෙන් වැඩ සිටිමින් භාවනාවේ යෙදෙන අයුරු දක්වයි. මෙම භාවනා කිරීමේ ඉරියව්වේදී එරමිණියා ගොතා ගෙන අත්ල උඩු අතට හරවා එකක් මත එකක් සිටින සේ උකුල මත දෑත් තබා බුදුන් වහන්සේ වැඩ හිඳින සේක. මෙම ඉරියව්ව පිළිබඳ මුළු මහත් බෞද්ධ ලෝකයම දැනුවත් වන අතර එනිසාම බුදු පිළිම නිර්මාණය කිරීමේදී බහුලව යොදාගනු ලැබේ. අනුරාධපුර සමාධි පිළිම වහන්සේ අඩි 7'3" ක උසින් යුක්ත වන අතර තනි ග්‍රැනයිට් (හුණුගල්) පාෂාණයෙන් නිමවා ඇත.
සමාධි බුදු පිළිම වහන්සේ 4 වන හෝ 5 වන සියවසේ අභයගිරි සමයට අයත් ලෙස සැලකෙන අතර එය කිනම් රජ කෙනෙකුගේ කාලයේදී නිර්මාණය කරන ලද්දේ දැයි නිශ්චිතව නොදනී. නමුත් මෙම පිළිමය එකල උතුරු, දකුණු, නැගෙනහිර හා බටහිර යන සිව් දිශාවන්ට මුහුණ ලා පිහිටවූ එකිනෙකට සමාන පිළිම වහන්සේලා 4 නමකගෙන් එකක් ලෙස පිළිගත් මතයක් පවතී. මෙම පිළිමය දැනට පිහිටි ස්ථානයේදීම 1888 දී හමු වූ අතර ඒ වන විට පිළිමයේ නාසයට හානි සිදුවී තිබුණි. පිළිමය ආවරණය කරමින් තිබෙන උඩු වියන 1950/60 කාල සීමාවේදී පිහිටනු ලැබීය.
පුරාවිද්‍යාඥ ආනන්ද කුමාරස්වාමි මහතා මෙම සමාධි බුදු පිළිමය නිසැකවම ශ්‍රී ලංකාවේ මූර්ති ශිල්පීන්ගේ නිර්මාණයක් බවත් ඉන්දියාවෙන් අතික්‍රාන්තය නොවූවක් ලෙසත් අවධාරණය කර ඇත.
සමාධි බුද්ධ ප්‍රතිමාව බාහිර ලෝකය සමඟ බැඳිමක් හෝ විදැහීමක් නොමැතිව භාවනානුගෝගීව සිටින බුදු රජාණන් වහන්සේගේ මනසේ සන්සුන් බව නිරූපණය කරනු ලැබේ.
කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද හිමි

අතිපූජ්‍ය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ මහමෙව්නාව භාවනා අසපුවේ නිර්මාතෘන් වහන්සේ යි. උන් වහන්සේ කලක් අමරපුර ශ්‍රී කලයාණිවංශ නිකායේ අතිපූජනීය අනුනායක ස්වාමීන්වහන්සේ ලෙස ද කටයුතු කලේ ය.
අති පූජනීය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන්වහන්සේ උපත ලැබුවේ, ක්‍රිස්ටි කබ්‍රාල් සහ වයලට්‍ පෙරේරා යන දෙමාපියන්ට දාව රෝමානු කතෝලික පවුලකය. එම හිමියන්ගේ උපත පසු පස ආ සිදුවීම් දාමය ආශ්චර්ය ජනකය; එය අවසන් වූයේ එ හිමියන් ගේ උපතින් සය මසක් ඉක්මවූ තැන මුලු පවුලම බුදු දහම වැළඳ ගැනීමෙනි. ඒ නිසාම එ හිමියන්ට බෞද්‍ධ අධ්‍යාපනයක් ලැබීමට හැකි පරිසරයක් සැකසිණි.
1979 මාර්තු 26 දින (එනම් වයස 17 දී) පූජ්‍ය දඹගස්ආරේ ශ්‍රී සුමේධංකර සහ පූජ්‍ය දික්වැල්ලේ පඤ්ඤානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේලා යටතේ සේරුවවිල දී පැවිදි බිමට පිවිසි උන් වහන්සේ , සම්ප්‍රදායික බෞද්‍ධ ශාස්ත්‍රීය අධ්‍යාපනයක් ලැබ ශ්‍රී ජයවර්ධන විශ්ව විද්‍යාලයට පිවිසුන හ. තමන් සොයන දෙය මෙම පසුබිම තුළ නොලැබෙන බව වටහාගත් උන් වහන්සේ කළේ , විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය අතහැර භාවනා අසපු සහ ආරාම ඇසුරු කරමින් නිවැරදි දහම් මග සොයා යෑමයි.
වසර ගණනාවක් බුදු දහම ප්‍රගුණ කොට දහම් සේවාවේ හැසිරෙමින් සිටි උන් වහන්සේ, පූජ්‍ය කොටපොල අමරකිත්ති ස්වාමීන් වහන්සේ ගේ ආශිර්වාදය මැද, 1999 දී පොල්ගහවෙල වඩුවාවෙහි මහමෙව්නාව අරඹන්න ට යෙදිනි. ඤාණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ ගේ මග පෙන්වීම යටතේ මහමෙව්නාව නොනැවතී ව්‍යාප්ත වෙමින් පවතී (මෙ වනවිට මහමෙව්නාව අසපු සංචිතය කැනඩාව, ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය ඕස්ට්‍රේලියාව ආදී රටවල් විශාල ප්‍රමාණයක පැතිරි පවතින අතර [1] සිරිලක පුරා විහිදුණු අසපු ශාකා 100 කට වැඩි ප්‍රමාණයකින් සමන්විත වේ).
මහමෙව්නාව
වෙනත්
අලවතුගොඩ සමන් දේවාලය

අලවතුගොඩ සමන් දේවාලය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ අලවතුගොඩ පිහිටි පුරාණ දේවාලයකි. එය සිංහල බෞද්ධ දේවතාවක වූ සුමන සමන් දෙවියෝ වන්දනය වෙනුවෙන් නිර්මාණය කොට ඇත. සමන් දෙවියන් වෙනුවෙන් ඉදිකොට ඇති දේවාල අතුරින් තෙවන වැදගත්ම දේවාලය ලෙස අලවතුගොඩ දේවාලය සැළකේ. මෙම පුදබිමෙහි ඉතිහාසය අනුරාධපුර යුගයේ වළගම්බා රාජ සමය (ක්‍රි.පූ. 89-77) තෙක් දිවයන බැව් පැවසේ. පසුකාලීන පෘතුගීසී යටත් විජිත සමයේ මෙම දේවාලය විනාශකර දමනු ලැබූවත්, 1814දී නැවත එය ගොඩනංවන ලදී. වර්තමානයේ මෙම පූජා ස්ථානය ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් දිවයිනෙහි ආරක්‍ෂිත පුරාවිද්‍යා ස්මාරකයක් ලෙස නිල වශයෙන් නම් කොට තිබේ. 2009 වසරේ අප්‍රේල් 8වන දින අංක 1597 දරණ ගැසට් පත්‍රය මගින් මෙම නම් කිරීම සිදුකරන ලදී.
උඩුනුවර ලංකාතිලක විහාරය

ලංකාතිලක විහාරය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ මහනුවර පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කයට අයත් උඩුනුවර ග්‍රාමයේ පිහිටි පුරාණ බෞද්ධ සිද්ධස්ථානයක් වේ. එය පිළිමතලාව හන්දියේ සිට දවුලගල මාර්ගයේ කිලෝමීටර 4ක් පමණ දුරින් පිහිටයි. ලංකාතිලක විහාරය ගම්පොල යුගයේ ඉදි කෙරූ විශිෂ්ඨතම වාස්තු ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරන නිර්මාණයක් ලෙස සැළකේ.
ලංකාතිලක විහාරයේ ඉතිහාසය ක්‍රි.ව. 14වන සියවස පමණ දක්වා දිවයයි. පැරණි මූලාශ්‍රයන්ට අනූව මෙම විහාරය හතරවන බුවනෙකබාහු රජ (ක්‍රි.ව. 1341-1351) සමයේ ඉදිකොට ලද්දක් බැව් විශ්වාස කෙරේ. රජු විසින් මෙම විහාරයේ ඉදිකිරීම් සිය ප්‍රධාන අමාත්‍ය සේනාධිලංකාර වෙත පැවරූ බවත්, ඔහු දකුණු ඉන්දියානු වාස්තුවේදී ස්ථපතිරායර්ගේ සහය ඇතිව විහාරය ගොඩනැංවූ බවත් සඳහන් වේ. පුරාවිද්‍යාඥ සෙනරත් පරණවිතාන මහතාට අනූව, ස්ථපතිරායර් විසින් ලංකාතිලක විහාරය ඉදිකිරීමේදී, පොළොන්නරු යුගයේ සිංහල, ද්‍රවිඩ සහ ඉන්දුචීන වාස්තු නිර්මාණ රටා උපයෝගී කොට ගෙන ඇත.
ස්වභාවික පිහිටි ගල් පර්වතයක් මත විහාර ගොඩනැගිලි ඉදිකොට තිබේ. ඉන් පිළිමගෙය ඊටම ආවේණික වූ සාම්ප්‍රදායික සිංහල මූර්ති හා වාස්තු ලක්ෂණයන්ගෙන් සමන්විත වේ. එහි ඇතුල් බිත්ති මහනුවර යුගයේ සිතුවම් වලින් සමන්විතය. වර්ථමානයේ මහල් තුනක් පමණක් දැකගත හැකි පිළිම ගෙය, එකල මහල් හතරකින් සමන්විතව තිබූ බව විහාරයෙන් හමුවූ ලංකාතිලක තඹ තහඩුවට අදාල තොරතුරු වලින් හෙළිදරව් වේ.
මීට අමතරව රජවරු විසින් විහාරයට සිදුකරන ලද ප්‍රධානයන් ගැන කියැවෙන, සිංහල සහ දෙමළ යන භාෂා ද්විත්වයෙන්ම කරවන ලද ශිලා ලේඛන විහාර පරිශ්‍රය තුලදී දැකගත හැකිවේ.
ලංකාතිලක විහාරයේ පිළිමගෙය දේවාල පහකින් සමන්විත වන අතර, විෂ්ණු, ගණදෙවි, සුමන සමන්, විභීෂණ සහ කුමාර බණ්ඩාර යන දෙවිවරු එහි වන්දනාමාන වේ. මින් කුමාර බණ්ඩාර දෙවි ලංකාතිලක විහාරය ආරක්ෂා කරනු ලබන දේවතාවා ලෙස විශ්වාස කෙරේ.
සියෝත් ලෙන්

සියෝත් ලෙන්, හෙවත් ඇතැන් අවස්ථාවල කතේශ්වර බෞද්ධ ලෙන්, යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියාවේ ගුජරාට් හි කච් දිස්ත්‍රික්කයේ ලක්පත් තාලුකා හි සියෝත් ගම්මානය අසල පිහිටි ශෛලකර්ම ලෙන් පහකි.
මෙහි ප්‍රධාන ලෙනෙහි නැගෙනහිරට මුහුණලා ඇති ගර්භගෘහයක්, ප්‍රදක්ෂිණා පථයක් සහ අවකාශය බෙදා ඇති අයුරින් පෙනීයන්නේ පළමු හෝ දෙවන සියවසේ සිට මෙය ශිව දේවාලයක් ලෙස භාවිතා වී ඇති බවයි. පසුව මෙම ලෙන් බෞද්ධයන්ගේ භාවිතයට ගැනුණු අතර, මෙහි හමුවූ මුද්‍රා සහ බ්‍රාහ්මී අභිලේඛන ඊට සාක්ෂ්‍ය සපයයි. සෙසු ලෙන් සරල තනි කුටීරවලින් සමන්විත වන අතර, සත්වන සියවසේ දී හියුංසාං විසින් වාර්තා කළ ඉන්දු ගංගාවේ මුවදොර අසල පිහිටි බෞද්ධ ලෙන් අසූවට එම ලෙන් ද අයත් විය හැක. ප්‍රදේශවාසීන්ගේ විශ්වාසය වන්නේ මෙම ලෙන් අතීත මංකොල්ලකරුවන් විසින් සිය ධනය සැඟවීමට භාවිතා කළ ස්ථානයක් බවයි.
1988–89 කාලයේ සිදුකරන ලද කැනීම්වලින් විවිධ මුද්‍රාවලින් යුත් බුද්ධ රූප සහිත මැටි මුද්‍රා, සහ පසුකාලීන බ්‍රාහ්මී සහ දේවනාගරී අක්ෂර සහිත මුද්‍රා කිහිපයක් ද හමුවී ඇත. සෙසු සොයාගැනීම් අතර තඹ මුදු, ගාධෛය කාසි, ටෙරාකොටා නන්දි රුවක්, විවිධ මැටි බඳුන් ද වේ. පුරාවිද්‍යා සාක්ෂි අනුව, දොළොස්වනභෝ දහතුන්වන සියවස්වල දී ශෛවාගමිකයන් විසින් නැවත මෙම ස්ථානය අත්පත් කරගෙන ඇති බව පෙනී යයි. 2001 ගුජරාට් භූකම්පනයෙන් පසු මෙම ස්ථානය ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලදී.
වෛශාලී (පුරාතන නගරය)

වෛශාලී හෙවත් වේශාලී යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියාවේ වර්තමාන බිහාර් ප්‍රාන්තයේ පිහිටි නගරයකි. පුරාවිද්‍යා අඩවියක් ද වේ. මෙය තීර්හුත් කොට්ඨාසයට අයත් ය.
ආදිතම සමූහාණ්ඩු අතුරින් එකක් වන ක්‍රි.පූ. 6වන සියවසේ පැවති වජ්ජි සමූහාණ්ඩුවේ (වෘජ්ජි මහාජනපදය) අගනගරය වූයේ වෛශාලියයි. ක්‍රි.පූ. 483 පමණ ගෞතම බුදුන් වහන්සේ සිය මහා පරිනිර්වාණයට පෙර අවසන් ධර්ම දේශනය සිදුකළේ ද, අනතුරුව ක්‍රි.පූ. 383 කාලාශෝක රජ සමයේ දෙවන ධර්ම සංගායනාව පැවැත්වූයේ ද මෙම නගරයේ ය. වෛශාලිය බෞද්ධයන්ට මෙන්ම ජෛනයන්ට ද ආගමික වශයෙන් වැදගත් නගරයකි. අශෝක ස්‍තම්භ අතුරින් වඩාත් හොඳින් සංරක්ෂණය වී ඇති ස්තම්භයක් මෙහි පිහිටි අතර, එහි මුදුනෙහි තනි ආසියානු සිංහ රුවක් දක්නට ලැබේ (26°00′51″N 85°06′33″E﻿ / ﻿26.014162°N 85.109220°E﻿ / 26.014162; 85.109220).
සැකිල්ල:Vaishali district topics
සැකිල්ල:Tirhut Division topics
Lord Buddha TV

Lord Buddha TV is an Indian 24×7 Hindi and Marathi mainstream Ambedkarite and Navayana Buddhist channel with focus on Bahujan issues. It is headquartered in Nagpur, Maharashtra. In June 2018, its viewership was 25 million. It broadcasts daily programmes and documentaries on Buddha's teachings and his Dhamma. The Lord Buddha TV is available on more than 800 cable operators, DTH platforms as well as online.
Lord Buddha TV was launched on 26 November 2010 by Sachin Moon,Bhayaji khairkar and raju moon. Lord Buddha TV is a GEC channel with stated purpose of developing understanding and acceptance of the philosophy and the teachings of Gautam Buddha and Babasaheb Ambedkar. The viewership is all across India and in other countries which follow the ideology of the Buddha.
Phuket Big Buddha

Phuket Big Buddha, or The Great Buddha of Phuket, is a seated Maravija Buddha statue in Phuket, Thailand. The official name is Phra Phutta Ming Mongkol Eknakiri (Thai: พระพุทธมิ่งมงคลเอกนาคคีรี; RTGS: phra phuttha ming mongkhon eknakhakhiri), shortened to Ming Mongkol Buddha. Sitting atop Nakkerd Hill (also spelt Nagakerd) near Chalong, construction began in 2004. Expansion of the base was ongoing as of 2015. By 2017, 80 percent of the project had been completed. It is the third-tallest statue in Thailand behind only the Great Buddha of Thailand and Luangpho Yai.
The Buddha statue depicts Gautama in a sitting position (Maravichai: มารวิชัย) and is 45 metres (148 feet) tall and 25.45 metres (83.5 feet) wide. It is made of concrete and covered with Burmese white marble. Facing towards Ao Chalong Bay the statue is the main Buddha of the Wat Kitthi Sankaram temple (Wat Kata). The statue was declared the "Buddhist Treasure of Phuket" by Somdet Phra Yanasangwon, the Supreme Patriarch of Thailand, in 2008.
The statue cost 30 million baht (approx. US$950,000 in February 2019), sourced primarily from donations. It was built legally in a national conserved forest with the approval of Thai Royal Forest Department.
The statue's official name is Phra Phutta Ming Mongkol Eknakakiri (Thai: พระพุทธมิ่งมงคลเอกนาคคีรี), which means "The Cherished Auspicious Lord Buddha atop Nāga Hill". The name is a blend of native Thai, Sanskrit, and Pali words – the first element Phra Phutta (Sanskrit varabuddha) means "Lord Buddha"; the second element Ming Mongkol means "cherished and auspicious"; the third element Eknakagiri (from Sanskrit/Pali ekanāgagiri) means "atop Nāga Hill".
Media related to Big Buddha (Phuket) at Wikimedia Commons
7°49′39″N 98°18′46″E﻿ / ﻿7.827598°N 98.312853°E﻿ / 7.827598; 98.312853
Buddha Dordenma statue

Great Buddha Dordenma is a gigantic Shakyamuni Buddha statue in the mountains of Bhutan celebrating the 60th anniversary of fourth king Jigme Singye Wangchuck. The statue houses over one hundred thousand smaller Buddha statues, each of which, like the Great Buddha Dordenma itself, are made of bronze and gilded in gold. The Great Buddha Dordenma is sited amidst the ruins of Kuensel Phodrang, the palace of Sherab Wangchuk, the thirteenth Druk Desi, overlooking the southern approach to Thimphu, the capital of Bhutan. Construction began in 2006 and was planned to finish in October 2010, however construction did not conclude until 25 September 2015. The completed work is one of the largest Buddha rupas in the world, at 177 feet (54 m) and contains 100,000 8-inch-tall and 25,000 12-inch-tall gilded bronze Buddhas.
The statue was constructed at a cost of US$47 million by Aerosun Corporation of Nanjing, China, which was sponsored by Rinchen Peter Teo a Singaporean businessman. The total cost of the entire project is well over US$100 million. The interior will accommodate respectively. Names of sponsors are displayed in the meditation hall which forms the throne of the Great Buddha Dordenma. Apart from commemorating the centennial of the Bhutanese monarchy, it fulfills two prophecies. In the twentieth century, the yogi Sonam Zangpo prophesied that a large statue of either Padmasambhava, Buddha or of a phurba would be built in the region to bestow blessings, peace and happiness on the whole world. Additionally, the statue is mentioned in the ancient terma of Guru Rinpoche, a.k.a. Padmasambhava, himself, said to date from approximately the eighth century, and recovered some 672 years ago by terton Pema Lingpa.
Under the eyes of the Buddha statue, the Kuensel Phodrang nature park formally opened in 2011. The park conserves 943.4 acres of forest area that surrounds the Buddha Dordenma statue and houses two public outdoor gymnasiums which opened in 2015.
Halo headlights

Halo headlights (also known as halos, corona rings or angel eyes because of the distinctive arrangement of lights placed in a circular pattern) are automotive front lighting units with luminous rings inside the headlight assembly. Introduced in 2000 by BMW, halos were originally typical of this automaker's cars but soon became a popular customization option to enhance any vehicle's front end appearance.
Since the time when early headlight technology was represented by an acetylene lamp with a reflecting mirror, headlights have evolved into the high-tech units that both create high-impact illumination and provide a way to customize the look of a vehicle.
Although composite headlight assemblies became widely used only in the 1980s, their bulky construction which utilized parabolic reflectors didn't allow for the freedom to create intricate designs. With an increasing use of less cumbersome projector lenses in the 2000s, automakers could implement innovative headlamp designs, including halo rings.
Halo headlights were originally designed and first used by BMW on the 2001 BMW 5 Series (E39), a luxury sports sedan which soon entered Car and Driver's "10Best list". This was a breakthrough: halo headlights not only served as daytime running lights, but also created a revolutionary look that gave a sharp stance to a vehicle's front. BMW's inspiration behind their "angel eyes", had originally come as an homage to earlier BMW vehicles. The halo lights had been based on typical BMW headlight design, such as that of the cult classic E30 3 Series.
Halo headlights were called corona rings by BMW. Through constant improvement in technology, halo headlights could serve as daytime running lights (DRL) and also as evening city lights. Originally powering their halo headlights with halogen bulbs that used a fiber optic system to transmit the light along the ring channel, BMW soon replaced this source of illumination with super-bright energy-saving LEDs that powered corona light rings.
Modern BMW-designed halo rings are part of the BMW bi-xenon headlights. A signature element that served to distinguish BMW vehicles on the road, halo headlights were soon borrowed by other automakers. For instance, the Chevrolet Camaro and the Chevrolet Impala were equipped with halo-ring headlights.
Commenting on the new 2014 Chevrolet Impala design that utilized LED halo rings, Steve McCabe, the lead creative designer for Impala, said: “Impala’s new-look headlamps required a significant amount of attention to detail... As a result they help give the car a premium appearance.”
There are several types of halo rings:
Incense offering

The incense offering (Hebrew: קְטֹרֶת‎ qəṭōreṯ) in Judaism was related to perfumed offerings on the altar of incense in the time of the Tabernacle and the First and Second Temple period, and was an important component of priestly liturgy in the Temple in Jerusalem.
The sacred incense prescribed for use in the wilderness Tabernacle was made of costly materials that the congregation contributed. The Book of Exodus describes the recipe:
The incense altar was at the end of the Holy compartment of the tabernacle, next to the curtain dividing it off from the Most Holy. According to the Books of Chronicles, there was also a similar incense altar in Solomon's temple in Jerusalem. Every morning and evening the sacred incense was burned. Once a year, on the Day of Atonement, coals from the altar were taken in a censer, or fire holder, together with two handfuls of incense, into the Holy of Holies, where the incense was made to smoke before the mercy seat of the ark of the testimony.
The Book of Exodus lists four components of the incense, while the Talmud lists seven additional components from the oral Torah. The four components from the Book of Exodus are:
The components are still being studied and are not determined with absolute certainty. Stacte is variously described as being the extract of the transparent portion of the myrrh resin which exudes spontaneously from the tree, or a balsam from a tree such as opobalsamum or a styrax. Onycha, which in Greek means "nail", is variously described as being the operculum from a shell found in the Red Sea (which is said to resemble a fingernail), the exudation from the rock rose bush called labdanum (both petals and markings which are said to resemble a fingernail), Styrax benzoin, bdellium, or even cloves. Galbanum is generally considered to be Ferula galbaniflua. Also considered is a milder variety from the Levant or possibly even a close relative of Ferula galbaniflua called narthex or giant fennel. Pure frankincense is the resin of a tree of the boswellia species.
Josephus mentions the incense, numbering thirteen ingredients.
The rabbis of the Talmud expanded the description of the recipe for the incenses from 4 ingredients of the Hebrew Bible to 11 ingredients. as follows:
According to the Talmud, the House of Avtinas was responsible for compounding the qetoret incense in the days of the Second Temple.
The New Testament makes several typological references to incense, including a Christological reference to the coals from the altar of incense taken behind the veil on the Day of Atonement (Hebrews 9:3–4), and a reference to the prayers of believers as incense (Revelation 5:8). In later Christian typology the smoke of incense in the tabernacle typically signifies offered prayer. This was developed in medieval Christian art. In the Catholic Church, the Eastern Orthodox Church and a considerable part of the Anglican Church, and among some Lutheran churches as well, incense is still used in liturgical rites as well as in some popular devotions outside of church liturgies.
Ancient Egyptian offerings

The ancient Egyptians performed rituals focussed on making offerings of food, drink, clothing and ointment, to a deity. Offerings commonly took place in temples everyday by groups of priests acting on behalf of the Pharaoh. Offerings were provided to the gods to gain their favor. These offerings would feature incense to be burned. It was mandatory for the offering of food or beverage to be consumed by the offeror during the offering.
The most common temple ritual was the morning offering ceremony, performed daily in temples across Egypt. In it, a high-ranking priest, or occasionally the pharaoh, washed, anointed, and elaborately dressed the god's statue before presenting it with offerings. Afterward, when the god had consumed the spiritual essence of the offerings, the items themselves were taken to be distributed among the priests.
Individual Egyptians also prayed to gods and gave them private offerings. Evidence of this type of personal piety is sparse before the New Kingdom. This is probably due to cultural restrictions on depiction of nonroyal religious activity, which relaxed during the Middle and New Kingdoms. Personal piety became still more prominent in the late New Kingdom, when it was believed that the gods intervened directly in individual lives, punishing wrongdoers and saving the pious from disaster.
Followers of Kemetism, the revival and modern-day following of the ancient Egyptian religion, generally worship and perform offering to a few gods (Maat, Bastet, Anubis, Sekhmet or Thoth, among others), but recognize the existence of every god. Altars and offerings are most often constructed using a statue or two-dimensional representation of one or more given deities, as they serve as the focal point of worship. Other additional items include candles, votive offerings, prayer beads, incense burners, and one or more dishes for food offerings. Most Kemetic offerings try to keep to tradition, offering the same or similar items the ancient Egyptians would have offered.