கொங்குத் தமிழ்

கொங்குத் தமிழ் (Kongu Tamil) அல்லது கோயம்புத்தூர் தமிழ் என்பது கொங்கு நாட்டில் பேசப்படும் வட்டார வழக்கு மொழியாகும். இவ்வட்டார வழக்கு மொழி கோவை, நீலகிரி, திருப்பூர், ஈரோடு, கரூர், நாமக்கல், சேலம், தர்மபுரி, கிருஷ்ணகிரி, திண்டுக்கல்–(மேற்கு பகுதியான பழநி உட்பட அதை சுற்றியுள்ள சில பகுதிகள்) ஆகிய மாவட்டங்களில் வசிக்கும் மக்களால் பேசப்படுகிறது. இவ்வழக்கு இதற்கு முன்பு ”காங்கி” என்ற பெயராலும் அழைக்கப்பட்டது.
கொங்கு என்ற சொல்லுக்குத் கங்க என்பது பொருள். எனவே கங்கர் பேசும் மொழியாதலால், காங்கி எனப்பெயர்பெற்றது என சொல்லப்படுகிறது. இம்மொழிக்கு சுயமரியாதை இயக்கம் தோன்றிய பின் கொங்குத் தமிழ் என்று பெயர் மாற்றப்பட்டது. மேலும் இவர்கள் வாழ்ந்த இடத்தை கொங்கு நாடு எனவும் அழைத்தனர்.
தமிழ் மொழி தன் சிறப்பாக கொண்டிருக்கும் எழுத்தைவிட கூடுதலான எழுத்துகளை இயல்பாகவே பயன்படுத்தும் மொழி இது.
தமிழின் சிறப்பு 'ழ' என்பது போல் கொங்குத் தமிழின் சிறப்பு 'ற' மற்றும் 'ங்' என்பனவாகும். தொல்காப்பிய இலக்கண விதிப்படி தமிழின் இனமிகல் விதிப் புணர்ச்சி அதிகம் பயன்படுத்தப்படும் மொழியாக கொங்குத் தமிழ் இருக்கிறது.
இதன் விளைவாகவே இந்த மொழியின் இலாவகம், பலரையும் எளிதில் ஈர்ப்பதாகவும், கற்பதற்கு எளிமையாகவும் அமைகிறது.
என்னுடைய, உன்னுடைய என்பதை என்ற, உன்ற அல்லது என்ட, உன்ட என்றும், என்னடா என்பதை என்றா என்றும் கூறுவார்கள். சாப்பிட்டுவிட்டு, குளித்துவிட்டு என்பனவற்றை சாப்டுபோட்டு, சாப்பிட்டுபுட்டு, "தண்ணிவார்த்துகுட்டு”, 'தண்ணிஊத்திக்குட்டு' என்றும் கூறுவார்கள். மரியாதை கொடுத்துப் பேசும் தமிழ் கொங்குத் தமிழ். ஏனுங்கோ, சொல்லுங்கோ, வாங்கோ, போங்கோ என்று எதிலும் 'ங்கோ' போட்டு மரியாதையாகப் பேசுவார்கள். பெரியவர்களிடம் பேசும் போது 'ங்கோ' என்பதற்கு பதில் 'ங்' போட்டும் பேசுவார்கள். சொல்லுங், வாங், போங், சரிங், இல்லீங் என்று 'கோ' வை சொல்லாமல் முழுங்கி விடுவார்கள். வரணும் என்பதை வரோணும் என்பது போல ஓணும் போட்டு பேசுவார்கள். பத்தாயிரம் ரூபாய் என்பதற்கு பத்தாயிரன்றுவா என்பார்கள். வணக்கம், திங்கட்கிழமை என்பதற்கு பெரியவர்கள் நமஸ்காரம், சோமவாரம் என்பார்கள் (மேல் கொங்கு).
மாரி என்ற முன்னொட்டு பொதுவாக கொங்கு தமிழில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. உதாரணம்: தம்பிமார், அண்ணன்மார், கன்னிமார், நாயக்கர்மார், கொழுந்தியராமார்.
யாழ்ப்பாண பேச்சுத்தமிழுக்கும் கொங்கு தமிழுக்கும் பல ஒற்றுமைகள் உண்டு. காங்கேசன் என்ற கூழங்கையனின் கங்க வம்சத்தார் கொங்கிலிருந்து ஆளும் வர்க்கமாக யாழ்ப்பாண சோழர் காலத்தில் குடா நாட்டுக்கு வந்ததாக மட்டக்களப்பு மான்மியம் மற்றும் கோணேசர் கல்வெட்டு ஆகிய நூல்கள் கூறுகின்றன. மேலும் வன்னிமைகளில் ஒன்றும் கொங்கில் பால வேளாளரில் கொற்றந்தை வன்னிமை என்கிறது. இதனால் மொழி ஒற்றுமை உள்ளதாக ஆய்வாளர்கள் சிவபிரகாஷ், பொன் தீபங்கர் ஆகியோர் கூறுகின்றனர்.
கொங்கு வட்டார பேச்சுவழக்கின் தூய வடிவம், வார்த்தை பயன்பாடுகள் கொங்கு மண்டலத்தின் பெரும்பான்மை மக்களான கொங்கு வெள்ளாளர் கவுண்டர் சமூகத்தால் மற்றும் 3-4 நூற்றாண்டுகளுக்கு மேலாக இந்த பகுதியில் வாழ்ந்த பூர்விக மக்களால் பேசப்படும் பேச்சுவழக்கு ஆகும். இது கொங்கு மண்டலம் முழுவதும் பொதுவானது ஆனால் சிறிய பிராந்திய மாறுபாடு கொண்டது. பொள்ளாச்சி மற்றும் உடுமலைப்பேட்டை பகுதியில் குறிப்பிடத்தக்க மலையாளிகள் மற்றும் செட்டியார் இருப்பதால், வட்டார பேச்சு வார்த்தைகள் மாற்றப்பட்டுள்ளன. மேட்டுப்பாளையம் பகுதியில், படுகர் சமூகத்தின் குறிப்பிடத்தக்க மக்கள்தொகை காரணமாக, பிராந்திய பேச்சுவழக்கு முழு உச்சரிப்பில் இல்லை. காரமடை, சத்தியமங்கலம், ஈரோடு, சேலம் மற்றும் தர்மபுரி பகுதிகளில் குறிப்பிடத்தக்க கன்னடம் பேசுபவர்கள் இருப்பதால், பேச்சுவழக்கு சற்று மாறுபடுகிறது. கோயம்புத்தூர், ஈரோடு, திருப்பூர், சேலம் மற்றும் கரூர் போன்ற தொழில் நகரங்களில், தமிழகத்தின் தென் மாவட்டங்கள் மற்றும் பிற பகுதிகளில் இருந்து ஏராளமான தொழிலாளர்கள் வருவதால், பேச்சுவழக்குகள் கணிசமாக மாறிவிட்டன. விவசாயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட கிராமங்களில் வசிக்கும் மக்கள் மட்டுமே சுத்தமான பேச்சுவழக்கில் சரியான தொனி மற்றும் சொற்களஞ்சியத்துடன் கொங்கு தமிழில் பேசுகிறார்கள்.
கொங்கு தமிழ் பேசுபவர்கள் வித்தியாசமான பிரதிபெயர் மற்றும் வினைச்சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். இங்கே சில உதாரணங்கள்.
(அகரவரிசையில்)
முனையில் இரண்டாக பிரிக்கப்பட்ட குச்சி