davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Unibersidad ng New York

Ang Unibersidad ng New York (Ingles: New York University o NYU) ay isang pribado, nonprofit, at nonsectarian na unibersidad sa pananaliksik na nakabase sa Lungsod ng New York. Itinatag noong 1831, ang NYU ay itinuturing na isa sa pinakamaimpluwensya sa mundo at nangungunang unibersidad sa pananaliksik. Ang mga pagraranggo ng unibersidad tulad ng U.S. News & World Report, Times Higher Education, at Academic Ranking of World Universities ay nagtala sa NYU bilang isa sa mga 32 nangungunang unibersidad sa mundo. Ang NYU ay organisado sa higit 20 paaralan, kolehiyo, at instituto, na matatagpuan sa anim na mga sentro sa buong Manhattan at Downtown Brooklyn. Ang NYU main campus ay matatagpuan sa Greenwich Village sa Lower Manhattan na may mga instituto at sentro sa Upper East Side, pang-akademikong mga gusali at dormitoryo sa Wall Street, at sa Brooklyn campus naman ay matatagpuan sa MetroTech Center sa Downtown Brooklyn. Ang unibersidad ay nagtatag din ng mga sangay na kampus: ang NYU Abu Dhabi, NYU Shanghai at nagpapanatili ng 11 iba pang mga Pandaigdigang Akademikong Sentro sa Accra, Berlin, Buenos Aires, Florence, London, Madrid, Paris, Prague, Sydney, Tel Aviv; at Washington, D.C. Ang NYU ay may humigit-kumulang 25,500 undergraduate at 24,000 post-graduate na mga mag-aaral mula sa malawak na baryedad ng relihiyon, etnisidad, at pinanggalingang heograpiko, kabilang ang 183 banyagang bansa.
Ang NYU ay inihalal sa Association of American Universities noong 1950. Ang NYU ang tahanan ng 35 Nobel Prize winners, 4 Turing Award winners, 4 Fields Medal winners, higit sa 30 National Medals for Science, Technology and Innovation, Arts and Humanities recipients, higit sa 30 Pulitzer Prize winners, higit sa 30 Academy Award winners, ilang nagwagi ng Russ Prize, Gordon Prize, Draper Prize, at Wolf Prize, at maraming nagwagi ng Emmy, Grammy, Lasker at Tony Award, maraming MacArthur, Sloan at Guggenheim Fellowship holders, at daan-daang miyembro ng National Academies of Sciences, Engineering, and Medicine at American Academy of Arts and Sciences mula sa kaguruan at alumni ng unibersidad.
Ang NYU ang tagapagtatag na kasapi ng League of World Universities, isang internasyonal na organisasyon na binubuo ng mga rektor at pangulo mula sa mga unibersidad na urban sa anim na kontinente.
Linyang Yūrakuchō ng Tokyo Metro

Ang Linyang Yurakucho ng Tokyo Metro (東京メトロ有楽町線, Tōkyō Metoro Yūrakuchō-sen) ay isang subway line sa Hapon na pag-aari at pinatatakbo ng Tokyo subway operator Tokyo Metro. Ang linya ay nag-uugnay sa Wakōshi Station sa Wakō, Saitama at Shin-Kiba Station sa Kōtō, Tokyo. Sa mga mapa, mga diagram at mga signboard, ipinakita ang linya gamit ang kulay na "ginto", at ang mga istasyon nito ay binibigyan ng mga numero gamit ang titik na "Y".
Ang tamang pangalan na ibinigay sa isang taunang ulat ng Ministry of Land, Infrastructure at Transport ay Linyang Yūrakuchō No. 8 (8号線有楽町線, Hachi-gō-sen Yūrakuchō-sen). Gayunpaman, ayon sa planong transportasyon ng urban na Tokyo, mas kumplikado ito. Ang numero ng linya na nakatalaga sa bahagi mula sa timog mula sa Kotake-Mukaihara hanggang Shin-Kiba ay Line 8, ngunit ang hilaga ng Kotake-Mukaihara hanggang Wakōshi ay Line 13, na nagpapahiwatig na ang bahagi ay bahagi ng Linyang Fukutoshin na namamahagi ng parehong numero.
Ang Linyang Yurakucho ay may mga inter-running counterparts sa hilagang bahagi nito, na parehong ang mga "major" Hapon pribadong mga kompanya ng tren sa Greater Tokyo. Ang isa ay ang Tobu Railway sa Wakōshi, hilaga hanggang Shinrinkōen. Ang iba pang ay ang Seibu Railway sa Kotake-Mukaihara na may bypass na linya ng Linyang Yūrakuchō ng Seibu na nakakonekta sa pangunahing Linyang Ikebukuro, sa pamamagitan ng mga tren sa hilaga patungong Kotesashi o Hanno.
Ayon sa Tokyo Metropolitan Bureau of Transportation, noong Hunyo 2009, ang Linyang Yurakucho ang ikalimang pinaka-masikip na subway line sa Tokyo, sa peak nito na tumatakbo sa 173% na kapasidad sa pagitan ng mga istasyon ng Higashi-Ikebukuro at Gokokuji.
Ang serbisyo ng Semi-express (準 急) ay tumakbo sa Linyang Yurakucho sa pagitan ng Hunyo 14, 2008 at Marso 6, 2010, na tumatakbo nang dalawang beses sa isang oras sa pagitan ng Wakōshi at Shin-Kiba. Sa pagitan ng Wakōshi at Ikebukuro, ang mga semi-express train ay tumigil lamang sa Kotake-Mukaihara; sa pagitan ng Ikebukuro at Shin-Kiba, ang mga tren ay tumigil sa lahat ng istasyon. Ang mga semi-express train ay tumatakbo sa pagitan ng mga oras ng pag-aalsa sa mga karaniwang araw at mas madalas sa mga katapusan ng linggo at pista opisyal. Ang mga serbisyong ito ay inalis at pinalitan ng mga lokal na serbisyo noong Marso 6, 2010.
Mula Marso 2008, ang mga napakaliit na Bay Resort ay may limitadong express train sa Linyang Odawara ng Odakyū na nagpapatakbo sa Shin-Kiba sa Yurakucho Line sa pamamagitan ng pagkonekta sa Linyang Chiyoda na lampas sa Sakuradamon.
Mula Marso 26, 2017, ang Seibu ay nagpapatakbo ng serbisyo ng limited-stop express S-Train sa pagitan ng Toyosu at Tokorozawa sa Linyang Ikebukuro ng Seibu tuwing umaga at gabi.
Mula Setyembre 10, 2012, ang hanay ng 10-bagon na 5050-4000 na hanay ay pumasok sa serbisyo ng kita sa Linyang Yurakucho, na may nakaguhong sa Linyang Tojo ng Tobu.
Ang lahat ng mga uri ay pinatatakbo bilang 10-bagon set.
Remedios Circle

Ang Remedios Circle, na kilala rin bilang Plaza de la Virgen de los Remedios, Remedios Rotonda, at Bilog ng Rotaryo (Rotary Circle), at maaari na isalin nang buo bilang Bilog ng Remedios, ay isang trapikong bilog na matatagpuan sa distrito ng Malate, Maynila. Nagsisilbi itong sangandaan sa pagitan ng Kalye Remedios, Kalye Jorge Bocobo at Kalye Adriatico. Kapuwa ipinangalan ang bilog at ang kalapit na kalye nito mula kay Nuestra Señora de los Remedios (Ina ng mga Kalunasan), ang pintakasi ng kalapit na Simbahan ng Malate. Isa ang Remedios Circle sa dalawang mga pangunahing bukas na liwasan sa Malate, ang isa ay Plaza Rajah Sulayman.
Dating isang sementeryo sa panahong kolonyal, kilala na ngayon ang bilog bilang sentro ng panggabing buhay (nightlife) ng Maynila, gayundin bilang isang popular na lugar ng paggagala-gala upang maghanap ng katalik para sa mga lalaking nakikipagtalik sa kapwa lalaki.
Antonino Buenaventura

Si Col. Antonino Ramirez Buenaventura (4 Mayo 1904 – 25 Enero 1996) ay isang Pilipinong kompositor, konduktor, at guro.
Ang musika ni Buenaventura ay naiimpluwensyahan ng iba`t ibang mga katutubong awitin ng Pilipinas. Noong 1935, nakisama siya kay Francisca Reyes-Aquino sa pagsasaliksik ng mga katutubong awitin at sayaw ng Pilipinas. Noong 1936 isinulat niya ang saliw sa katutubong sayaw na " Pandanggo sa Ilaw" at isinama ang mga himig etniko at instrumento sa ilan sa kanyang mga komposisyon.
Kalye Jose Laurel

Ang Kalye Jose Laurel (Ingles: Jose Laurel Street), na kilala din bilang Kalye J.P. Laurel (J.P. Laurel Street), ay isang kalyeng nililinyahan ng mga puno na matatagpuan sa distrito ng San Miguel sa Maynila, Pilipinas. Dumadaan ito kalinya sa Ilog Pasig mula sa sangandaan nito sa Abenida Lacson sa silangan hanggang sa Kalye Heneral Solano sa timog-kanluran. Dito matatagpuan ang Palasyo ng Malakanyang, gayundin ang iba pang mga gusaling pampamahalaan. Ilan pa sa mga iba pang kilalang pook na matatagpuan rito ay Casa Roces, College of the Holy Spirit, ang Pambansang Dambana ni San Judas, ang Pambansang Dambana ni San Miguel at mga Arkanghel, at ang Philippine Commission on Women. Kadalasan, hindi pinapahintulutan ang pampublikong pagdaan sa kalye sa kadahilanang panseguridad.
Sa mga nakalipas na taon, ang kalye ay may mga iba't-ibang pangalan, kabilang na ang Calzada de San Miguel at Calzada de Malacañan, subalit pagsapit ng dekada-1870, kilala na ito bilang Calle Áviles. Ipinangalanan ito mula kay Don José Vicente de Áviles, el Conde de Áviles, na nagpahaba ng kalye patungong Santa Mesa at dating Rotondang Carriedo ng Sampaloc. Isang maliit na plasa sa tapat ng Palasyo ng Malakanyang ay ipinangalanan din kay Áviles. Noong 1959, binigyan ito ng bagong pangalan na mula kay José P. Laurel, dating Pangulo ng Pilipinas.
14°21′11″N 120°35′35″E﻿ / ﻿14.3531°N 120.5930°E﻿ / 14.3531; 120.5930
Pablo Antonio

Si Pablo S. Antonio (Enero 25, 1901 – Hunyo 14, 1975) ay isang Pilipinong arkitekto. Bilang tagapagsimula ng makabagong arkitekturang Pilipino, kinikilala siya bilang isa sa mga natatanging arkitektong Pilipinong modernista noong kaniyang kapanahunan. Binigyan siya ng ranggo at pamagat na Pambansang Alagad ng Sining ng Pilipinas ni Pangulong Ferdinand Marcos noong 1976.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Pilipinas ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Pampublikong transportasyon

Ang pampublikong transportasyon ay isang sistema ng transportasyon para sa mga pasahero sa mga sistema ng panggrupong sakay na magagamit ng publiko hindi tulad ng pribadong transportasyon, karaniwang nakaiskedyul, pinapatakbo sa mga nakatakdang ruta, at maaaring maningil ng pamasahe para sa bawat biyahe. Walang tiyak na kahulugan kung aling mga uri ng transportasyon ang kasama rito, at madalas na hindi itinuturing na kasama ang mga panlipad kagaya ng eroplano kapag tinatalakay ang pampublikong sasakyan—ginagamit ng mga diksiyonaryo ang mga salita tulad ng "mga bus, tren, atbp." Kabilang sa mga halimbawa ng pampublikong sasakyan ang mga bus, trolebus, trambiya (o light rail) at pampasaherong tren, mabilisang paglulan (metro/subwey, atbp.) at mga lantsa. Kapag may biyahe patungo sa ibang lungsod, karaniwan ang pagsakay sa mga eroplano, bus, at tren. Binubuo ang mga kalambatan ng matuling daambakal sa maraming bahagi ng mundo.
Tumatakbo ang karamihan ng mga sistema ng pampublikong transportasyon sa mga nakatakdang ruta at nakatakdang punto ng sakayan at babaan sa nakaayos na talaorasan, at may agwatan sa pagpapatakbo ng mga pinakamadalas na serbisyo (hal.: "bawat 15 minuto" sa halip na nakaiskedyul sa tiyak na oras ng araw). Gayunpaman, sa karamihan ng biyahe sa pampublikong transportasyon, may iba pang kasamang paraan ng pagbiyahe, kagaya ng paglalakad o pagsasakay ng bus para makarating sa estasyon ng tren. Nag-aalok ang mga siyertaksi, kagaya ng mga dyipni, ng serbisyong on-demand sa maraming bahagi ng mundo, na maaaring makiagaw sa mga nakapirming linya ng pampublikong transportasyon, o makatulong sa kanila, sa pagdadala ng mga pasahero sa mga sakayan. Minsan ginagamit ang paratransit sa mga lugar na may mababang demand at para sa mga taong nangangailangan ng serbisyong papinto-pinto.
Bagama't patuloy pa rin ang debate tungkol sa tunay na episyensiya ng iba't ibang uri ng transportasyon, karaniwang itinuturing ang pampublikong transportasyon na mas episyente sa enerhiya kumpara sa mga ibang anyo ng pagbibiyahe. Ayon sa isang pag-aaral noong 2002 ng Brookings Institution at American Enterprise Institute, halos kalahati lamang ng gasolinang kinakailangan ng mga kotse, SUV, at maliit na trak ang ginagamit ng pampublikong transportasyon sa Estados Unidos. Bukod pa rito, binanggit ng pag-aaral na naglalabas ang mga pribadong sasakyan ng halos 95 porsiyentong higit na monoksidong karbono, 92 porsiyentong higit na bolatil na kumpuwestong organiko at halos dalawang beses mas maraming dioksidong karbono at oksidong nitroheno kaysa sa mga pampublikong sasakyan sa bawat milyang nilakbay ng pasahero".
Estasyong daambakal ng Utrecht Centraal

Ang Utrecht Centraal, opisyal na Station Utrecht Centraal (binibigkas na [staːˈʃɔn ˈytrɛxt sɛnˈtraːl]), ay ang transit hub na nagsasama ng dalawang paradahan ng bisikleta, dalawang estasyon ng bus, dalawang himpilan ng tram, at ang sentral na estasyon ng tren para sa lungsod ng Utrecht sa lalawigan ng Utrecht, Netherlands.
Parehong ang estasyon ng tren at ang estasyon ng bus ay ang pinakamalaki at pinaka-abala sa Netherlands. Ang estasyon ng paradahan ng bisikleta sa silangang bahagi ay ang pinakamalaki sa mundo.
Ang estasyon ng tren ay may labing-anim na platform track (kung saan ang labindalawa ay sa pamamagitan ng mga track) at 207.360 na sumasakay at bumababa ng mga pasahero bawat araw, hindi kasama ang mga paglilipat. Dahil sa gitnang lokasyon nito sa Netherlands, ang Utrecht Centraal ang pinakamahalagang lunsurang daambakal ng bansa na may higit sa 1000 pag-alis bawat araw.
Ang unang estasyon ng tren sa pook ay binuksan noong Disyembre 18, 1843, nang buksan ng Nederlandsche Rhijnspoorweg-Maatschappij ang unang estasyon sa teritoryo ng Utrecht.
Noong 1938, ang estasyon ay naging estasyong sentral dahil ang Maliebaanstation, sa kabilang panig ng lungsod, ay sarado at ang linya mula sa Hilversum ay inilihis sa gitnang estasyon. Ang gusali ngesstasyon ng 1865 ay nanatili sa lugar, kahit na ang isang pangunahing pagsasaayos ay ginawa noong 1936. Pagkalipas ng dalawang taon, sinunog ng apoy ang karamihan sa gusali, na pagkatapos ay itinayo muli.
Ang gusali ng estasyon ay giniba noong dekada '70 upang bigyang-daan ang Hoog Catharijne, ang pinakamalaking saradong pampamilihang mall noon sa Europa, na binuksan noong Disyembre 17, 1973. Mula sa sandaling iyon, wala nang totoong pasukan ang estasyon; ang mga daanan ng pampamilihang mall ay nagpatuloy lamang sa estasyon. Noong 1989 ang bulwagan ng estasyon ay pinalaki (triniple orihinal na laki) upang madagdagan ang kapasidad at upang malutas ang mga trapik. Noong 1995, muling pinalaki ang bulwagan ng estasyon, kasama ang pagtatayo ng isang bagong plataporma.
Sa pagitan ng 2011 at 2016, ang estasyon ay sumailalim sa isang malaking rekonstruksyon bilang isa sa mga proyekto ng NSP ng pamahalaang Olanda at bilang bahagi ng isang pangkalahatang muling pagtatayo ng lugar ng estasyon ng Utrecht. Ang bulwagan ng estasyon ay pinalitan ng isang bago, mas malaking bulwagan, na naglalaman ng lahat ng mga paraan ng pampublikong sasakyan. Ang bagong estruktura na may hubog na bubong, ay idinisenyo ni Benthem Crouwel Architekten. Ang bubong ay may tatlong kurba: isang malaki sa gitna para sa estasyon ng tren at dalawang mas maliit para sa mga estasyon ng bus/tram sa magkabilang gilid. Ang mga bagong kanlungan na bubong ay itinayo para sa lahat ng mga plataporma at ang estasyon ay nahiwalay sa pook pamilihan ng Hoog Catharijne.
Isang iskalang modelo ng Utrecht Centraal ang maaaring makita sa Madurodam.
May kaugnay na midya ang Utrecht Central station sa Wikimedia Commons
Programang Pagmomodernisa ng Pampublikong Sasakyan

Ang Programang Pagmomodernisa ng Pampublikong Sasakyan ay isang programang inilunsad ng Kagawaran ng Transportasyon ng Pilipinas noong 2017, na may layuning gawing episyente at makakalikasan ang sistema ng pampublikong transportasyon sa bansa pagsapit ng 2020. Nananawagan ang programa para sa pagwawaksi ng mga dyipni, bus at iba pang pampublikong sasakyan na 15 taon gulang o higit pa at palitan ang mga ito ng mas ligtas, mas komportable at mas makakalikasan na mga alternatibo sa susunod na tatlong taon. Sa kasalukuyan, mayroong 220,000 dyipni na aktibo sa buong bansa.
Ang mga kapalit na sasakyan ay kinakailangang magkaroon ng makina na umaayon sa Euro 4 o higit pa o isang makinang de-kuryente upang mabawasan ang polusyon. Kabilang sa mga minumungkahing pangangailangan ang mga kamerang CCTV, awtomatikong sistema ng pangongolekta ng pamasahe, limitador ng bilis at mga monitor ng GPS.
Tinantiya ng Bangko sa Lupa ng Pilipinas na ang pagpalit ng bawat dyipni ay nagkakahalaga ng ₱1.4 milyon hanggang ₱1.6 milyon. Subalit, kapag 6% ang tasa ng interes at 7 taon ang panahon para bayaran, aabot ng ₱2.1 milyon ang gagastusin para sa isang dyipni.
Kahit positibo ang tingin ng karamihan ng taong-bayan tungkol dito, pinuna ng ilang samahan sa transportasyon ang programa dahil maaaring mauwi ito sa pagkawala ng mga trabaho at negosyo.
Berlin U-Bahn

Ang Berlin U-Bahn (Aleman: [ˈuː baːn]; maikli para sa Untergrundbahn , "daangbakal sa subteraneo") ay isang mabilis na sistema ng transito sa Berlin, ang kabesera at pinakamalaking lungsod ng Germany, at isang pangunahing bahagi ng sistema ng pampublikong transportasyon ng lungsod. Kasama ang S-Bahn, isang network ng mga suburban na linya ng tren, at isang tram network na halos tumatakbo sa silangang bahagi ng lungsod, ito ang nagsisilbing pangunahing paraan ng transportasyon sa kabesera.
Binuksan noong 1902, ang U-Bahn nagsisilbi sa 175 estasyon na nakakalat sa siyam na linya, na may kabuuang haba ng riles na 155.4 kilometro (96 mi 45 ch), halos 80% nito ay nasa ilalim ng lupa. Tumatakbo ang mga tren tuwing dalawa hanggang limang minuto sa mga oras ng kasagsagan, bawat limang minuto para sa natitirang bahagi ng araw at bawat sampung minuto sa gabi. Sa paglipas ng isang taon, ang U-Bahn ay nagsasanay ng 132 milyon kilometro (82×10^ mi), at nagdadala ng mahigit 400 milyong pasahero. Noong 2017, 553.1 milyong pasahero ang sumakay sa U-Bahn. Ang buong sistema ay pinananatili at pinapatakbo ng Berliner Verkehrsbetriebe, karaniwang kilala bilang BVG.
Ang Berlin U-Bahn ay ang pinakamalawak na subteraneong network sa Alemanya. Noong 2006, ang paglalakbay sa U-Bahn ay katumbas ng 122.2 milyong km (76 milyong mi) ng mga paglalakbay sa sasakyan.
Padron:Public transport in BerlinPadron:Urban public transport in GermanyPadron:Underground rapid transit in the European Union
Nova Public Terminal Bus Management Dispatch System

Ang Nova Public Terminal Bus Management Dispatch System (na kilala bilang Nova Stop Bus Terminal, Nova Public Terminal o Robinsons Bus Terminal), ay isang pangunahing estasyon ng bus sa Novaliches, Lungsod Quezon. Ito ay pagmamay-ari at pinamahala ng Pangasiwaan sa Pagpapaunlad ng Kalakhang Maynila (MMDA) at Robinsons Land Corporation, kung saan ang pakikipagsamahan ay para sa ikakabuti ng mga pasahero.
Ang estasyon ay nagbubukas ng 5am ng umaga at nagsasara ng 11pm ng gabi.
Ang terminal ay nasa tabi ng Nova Stop Resturant, ito ay malapit sa Robinsons Novaliches at SM City Fairview, kung saan ang terminal ng bus ay konektado para sa mga namimili.
Sa harap ng terminal ay ang Terresa Heights Subdivision, kung saan ang mga nakatira ay tatawid nalang pasakay ng bus sa mga destinasyon.
Mapupuntahan sa labas ng terminal gamit ang mga dyipni at UV Express na dumadaan sa Lansangang Quirino at ang mga bus ng ES Transport at Earth Star Express na dumadaan sa rutang Lansangang Quirino na bumabyahe lang ito tuwing umaga at gabi. Binababa rin ng mga sasakyang de-padyak ang kanilang mga pasahero sa harap ng terminal.
Daang Elliptical

Ang Daang Elliptical (Ingles: Elliptical Road; o kilala din sa tawag na QMC Road) na maaaring tukuyin nang literal bilang Daang Patambilog, ay isang malaking rotonda (roundabout) at kilalang pook sa Lungsod Quezon, Pilipinas. Nililibot nito ang Quezon Memorial Circle. Ang haba nito ay dalawang kilometro, at nahahati ito sa walong linya (kung saan tatlo sa mga ito ay mga pangunahing linya, apat ay para sa mga sasakyang papalabas ng rotonda, at isa ay para sa mga bisikleta at pedicab. Ang pag-ikot sa rotonda na ito ay sa direksiyong pa-counterclockwise (o direksiyong salungat sa direksiyon ng mga kamay ng orasan). Pinangalanan ito sa hugis nito na patambilog (elliptical shape).
Isang mahalagang bahagi ng Daang Radyal Blg. 7 (o R-7) ang Daang Elliptical.
Ang Daang Elliptical ay nagsisilbing dulo ng pito sa mga pangunahing lansangan ng Lungsod Quezon. Ang mga lansangang ito ay:
Ang Abenida Commonwealth ay isang lansangang may labinwalong linya (pinakamalawak na lansangan sa Pilipinas) na papuntang mga distrito ng Holy Spirit, Balara, at Batasan. Isa din itong ruta patungong Novaliches at lalawigan ng Bulacan. Ito ang pinakaunang sangandaan ng Daang Elliptical. Karamihan sa mga sasakyan dito ay mula sa Abenida Commonwealth.
Ay isang daang walo ang mga linya na patungong distrito ng Project 6. Papunta ito sa Abenida Central, Abenida Kongresyonal, Abenida Tandang Sora, Abenida Luzon, at Abenida Mindanao. Matatagpuan malapit sa sangandaang ito ang mga opisina ng Kagawaran ng Pagsasaka (o DA) at Kagawaran ng Repormang Pansakahan (o DAR).
Ay isang lansangang walo ang mga linya na papuntang North Triangle District at Triangle Park Industrial Center, kung saan matatagpuan ang mga pamilihan ang SM City North EDSA at Trinoma. Papunta ito sa hilagang bahagi ng EDSA na papuntang NLEx, Caloocan, at Monumento.
Ang Abenida Quezon ay isang lansangang walo ang mga linya na papuntang EDSA, Mabuhay Rotonda, at Maynila. Matatagpuan malapit sa sangandaang ito ang Ninoy Aquino Parks and Wildlife.
Ay isang lansangang anim ang mga linya na papuntang East Triangle at EDSA. Ang daang ito ay papunta sa mga katimugang bahagi ng EDSA na papuntang Cubao, Mandaluyong, Makati, at Pasay. Matatagpuan dito ang ilan sa mga kilalang pagamutan tulad ng Philippine Heart Center, East Avenue Medical Center, at National Kidney and Transplant Institute, mga opisina ng pamahalaan (tulad ng sa Land Transportation Office o LTO), at pangunahing opisina ng Pangasiwaan ng Pilipinas sa Serbisyong Atmosperiko, Heopisiko, at Astronomiko (o PAGASA).
Papunta ang kalyeng ito sa Abenida Commonwealth (sa pamamagitan ng Kalye Masaya pahilaga).
Ay isang lansangang anim ang mga linya na patungong mga distrito ng Kamias, Socorro, at Cubao.
14°38′59″N 121°2′50″E﻿ / ﻿14.64972°N 121.04722°E﻿ / 14.64972; 121.04722
Transportasyon

Ang transportasyon (Ingles: transportation; Kastila: transporte) ay ang paggalaw ng mga tao at bagay mula sa isang pook hanggang isa pang pook. Mula ito sa salitang Latin na trans, na nangangahulugang sa kabila, at portate, na nangangahulugang dalhin. Sa ganitong paraan, dalhin sa kabila ang literal na pagsasalinwika ng transportasyon.
Ang karaniwang transportasyon sa Pilipinas ay ang mga dyip o jeep, padyak, at motorsikleta.
Ang mga paraan ng transportasyon ay alinman sa iba't ibang uri ng mga pasilidad ng transportasyon na ginagamit upang magdala ng mga tao o kargamento. Maaaring kabilang sa mga ito ang mga sasakyan, nakasakay na mga hayop, at mga pack na hayop. Maaaring kabilang sa mga sasakyan ang mga bagon, sasakyan, bisikleta, bus, tren, trak, helicopter, sasakyang pantubig, spacecraft, at sasakyang panghimpapawid.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Estasyon ng Carriedo

Ang Estasyong Carriedo ng LRT (Ingles: Carriedo LRT station) ay isang estasyon sa Manila LRT (Unang Linya ng LRT). Katulad ng iba pang mga estasyon ng LRT-1, nakaangat sa lupa ang estasyong Carriedo. Matatagpuan ito sa distrito ng Santa Cruz sa Maynila. Ipinangalan ang estasyon sa Kalye Carriedo na malapit sa estasyon. Ito ang tanging estasyon sa buong sistema ng LRT na may habong na bubong (canopy roof).
Ang estasyong Carriedo ay ang unang estasyon sa hilaga ng Ilog Pasig. Ito rin ang pansampung estasyon para sa mga treng LRT-1 na patungo sa Roosevelt at ang panlabing-isang estasyon para sa mga treng patungo sa Baclaran.
Malapit ang estasyon sa ilang mga tanyag na pook-palatandaan ng Maynila, tulad ng Simbahan ng Quiapo, Kalye Escolta, Plaza Lacson, at Kalye Ongpin. Malapit din ito sa Liwasang Gubat ng Arroceros, Liwasang Bonifacio, at Sentral na Tanggapan ng Koreo ng Maynila, gayundin ang Pamantasang FEATI.
Sa ilalim ng train port ng estasyon ay isang basiyong espasyo na ginamit bilang isang lokasyon para sa isang detour sa The Amazing Race Asia 2.
Dahil sa kinaroroonan ng estasyong Carriedo na malapit sa mga distrito ng Santa Cruz, Binondo at Quiapo, ang estasyon ay pinagsisilbihan ng maraming mga uri ng pampublikong transportasyon. Humihinto sa estasyon at paligid nito ang mga bus na nagsisilbi sa rutang Abenida Taft at mga malalapit na ruta, mga dyipni, taksi, sasakyang de-padyak at kalesa. Lubusang ginagamit ang mga kalesa at sasakyang de-padyak sa Binondo, dahil sa mga makikipot na kalye ng distrito.
14°35′56.40″N 120°58′52.89″E﻿ / ﻿14.5990000°N 120.9813583°E﻿ / 14.5990000; 120.9813583
Paso Doble

Ang Paso Doble (bigkas" PAH-so-DOH-bleh) ay isang sayawing Maria Clara. Nagmula ang pangalan nitong paso doble mula sa wikang Kastila na nangangahulugang "dalawang padyak", na kung aaligatain ay pangkaraniwan lamang na paglakad o pagmartsa at isang padyak lamang. Nagmula ang termino sa pagmartsa sa saliw ng musika, at may kaugnayan sa pagtotoro (bullfighting) at mga fiesta mula sa kalupaan ng Espanya.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Pilipinas ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Estasyon ng Buendia (MRT)

Ang Estasyong Buendia o Himpilang Buendia, ay isang estasyon sa Linyang Dilaw (MRT-3). Ang himpilan ay isa sa dalawang himpilang nasa ilalim ng lupa. Nagsisilbi ang himpilan para sa lungsod ng Makati at ito ay ipinangalan sa dating pangalan ng Abenida Gil Puyat na Abenida Buendia.
Nagsisilbi bilang pang-apat na himpilan ang himpilang Buendia para sa mga treng MRT-3 na patungo sa Abenida North at bilang pansampung himpilan para sa mga treng patungo sa Abenida Taft. Malapit ang himpilan sa Sentrong Rockwell.
May mga sasakyang de-padyak, dyip, taksi, at mga bus na nagaabang ng mga pasahero sa isang himpilang pantransportasyon sa labas ng estasyon.
Estasyon ng Guadalupe (MRT)

Ang Estasyong Guadalupe o Himpilang Guadalupe, ay isang estasyon sa Linyang Dilaw (MRT-3). Ang himpilan ay isa sa maraming mga himpilang nakaakyat sa lupa. Nagsisilbi ang himpilan para Guadalupe Viejo, lungsod ng Makati at dito rin ipinangalan.
Nagsisilbi bilang panlimang himpilan ang himpilang Guadalupe para sa mga treng MRT-3 na patungo sa Abenida North at bilang pang-siyam na himpilan para sa mga treng patungo sa Abenida Taft. Malapit ang himpilan sa San Carlos Seminary.
May mga sasakyang de-padyak, dyip, taksi, at mga bus na nagaabang ng mga pasahero sa isang himpilang pantransportasyon sa labas ng estasyon.
Executive departments of the Philippines

Executive departments are the largest component of the executive branch of the government of the Philippines. These departments comprise the largest part of the country's bureaucracy.
All departments are listed by their present-day name with their English names on top and Filipino names at the other column. Department heads are listed at the Cabinet of the Philippines article.
The departments listed below are defunct agencies which have been abolished, integrated, reorganized or renamed into the existing executive departments of the Philippines.
Hindley Street Country Club

Hindley Street Country Club (HSCC) is an Australian cover band formed in 2017 by Adelaide musician Constantine Delo. The band performs live and online, leveraging social media audiences on YouTube, TikTok and Facebook.
HSCC was established as a project by bassist Constantine Delo. Their goal was to create live versions of songs that are popular with Australian audiences. They collaborated with notable live musicians from the Adelaide music scene to achieve this, often forming a band of up to 12 musicians. The group would record re-imagined covers of popular songs, rehearse the songs three or four times together, and then record in one take and upload them to YouTube every Friday at 5 pm.
The Hindley Street Country Club derives its name from Hindley Street in Adelaide, South Australia, a location where many group members performed at various venues during the peak of the street's live music scene in the 1970s, '80s, and '90s.
In 2020, HSCC's videos gained substantial traction on YouTube, resulting in nearly 987,000 followers and approximately 567 million views.
In 2024, Mark Pope, Australian artist manager and producer, teamed up with entrepreneur and businessman Michael Chugg to take on the touring management and promotion of the band. In May 2024, Cold Chisel's Ian Moss guested with Hindley Street Country Club on their cover of the Beatles' 'While My Guitar Gently Weeps'. Later that year, the group travelled to Singapore to perform at the Singapore Grand Prix and in Manilla, Philippines in their first overseas performances.
As of January 2025, the band has over 1.19 million subscribers on YouTube and continues to tour across Australia, Brazil and the United States of America.
The band is made up of regular and guest local musicians. The lineup depends on what is required to reproduce the original song.
Pedicab Driver

Pedicab Driver (Chinese: 群龍戲鳳; Cantonese Yale: Kwan lung hei fung) is a 1989 Hong Kong martial arts comedy film starring and directed by Sammo Hung, who also produced. Hung portrays the leader of a crew of cycle rickshaw drivers in 1930s Macau. The film also features guest appearances by Eric Tsang, Corey Yuen, and Lau Kar-leung. Warner Bros. has included the film in the catalogue of Warner Archive Collection.
Lo Tung and his friend Malted Candy are pedicab drivers working on the streets of Macau. Lo Tung falls in love with a baker named Ping and Malted Candy falls in love with a prostitute named Hsaio Tsui. The problem is that both of the objects of their affections are working under cruel and lecherous bosses. The pair must somehow find a way to win the ladies' hearts and free them from their unpleasant jobs.
Pedicab Driver grossed $14,784,774 HKD at the Hong Kong box office.
In 2014, Time Out polled several film critics, directors, actors and stunt actors to list their top action films. Pedicab Driver was listed at 66th place on this list.
Long out-of-print on VHS and LD, it's now currently available on DVD through Warner Archive.
The Apprentice (American TV series) season 10

The Apprentice 10 is the tenth and final original format installment of the United States version of international franchise and reality game series The Apprentice. For this particular season, the show departed from The Celebrity Apprentice and returned to its precursor, featuring unknowns as apprentices instead of celebrities. Not since season six, during the 2006–07 television season, did the show use this format. The theme of the season is "second chance" and the contestants are those affected by the Great Recession. Brandy Kuentzel was the winner of this season.
The format of the show is much the same as was employed between the first and fifth seasons, with the changes introduced in The Apprentice: Los Angeles being discarded. The biggest change is to the rewards—unlike the often lavish rewards that had been granted in prior seasons to the winning teams, in this season, the winning Project Managers are rewarded with one-on-one meetings with some of America's best-known business leaders and CEOs. Taping began June 1, 2010, and ended on June 29, 2010. The season premiered on Thursday, September 16, 2010, at 9–11 pm ET.
Despite hopes by fans that this season would lead to a permanent return of the original format, the season received the lowest audience figures of any Apprentice season, managing barely half the ratings of the panned season six, which had been the previous lowest-rated season. In addition, critics roundly condemned the decision to bring back the non-charity format, saying it was inappropriate to do so during an economic crisis (although this season was dedicated to helping victims of the recession). Because of the poor ratings and lackluster reception of this season, Donald Trump confirmed on the day of the final episode that the original format would be permanently discontinued after this season, and that all future seasons of the show would be in the Celebrity Apprentice format. The season was the first in the history of The Apprentice to end without a live finale.
Reza Gunawan

Reza Gunawan (21 Januari 1976 – 6 September 2022) adalah seorang pakar penyembuhan holistik berkebangsaan Indonesia melalui terapi mental emosional atau psikologis dengan melakukan pelatihan self healing. Ia memulai karier penyembuhan holistik mulai tahun 2003 lewat klinik yang dia dirikannya bernama True Nature Holistic.
Ia menikahi Dewi Lestari, seorang penulis, penyanyi, mantan personel Rida Sita Dewi dan mantan istri penyanyi Marcell Siahaan. Ia menikah pada 11 November 2008 di Sydney, Australia. Dari pernikahan ini ia dikaruniai seorang anak perempuan bernama Atisha Prajna Tiara. Ia meninggal dunia pada tanggal 6 September 2022 akibat penyakit stroke yang dideritanya dalam usia 46 tahun.
Rida Sita Dewi

Rida Sita Dewi (disingkat RSD) merupakan trio penyanyi—dapat pula disebut girlband— yang populer di Indonesia pada masa 1990-an dan pada tahun 2003 sudah bubar. Trio ini beranggotakan Rida Farida, Sita Nursanti, dan Dewi Lestari Simangunsong (Dee); dan berasal dari Bandung. Mereka telah mengeluarkan 4 album dan 2 single hits.
Awal mula terbentuknya berawal mereka bertiga bernyanyi hanyalah sebuah hobi. Kemudian mereka masing - masing menjadi vokal latar beberapa musisi. Seiring waktu mereka sepakat membentuk sebuah grup vokal dinamakan Rida Sita Dewi.
Abum yang pertama dikeluarkan Rida Sita Dewi adalah Antara Kita, yang diproduseri oleh founder grup ini, Adjie Soetama dan Adi Adrian. Ada pun lagu andalan di album ini adalah Antara Kita, Masih Ada dan Satu Bintang Di Langit Kelam yang diciptakan oleh Dewi Lestari.
Album kedua RSD berjudul 'Bertiga;, RSD mengusung lagu-lagu yang cenderung berirama country seperti Datanglah. Dewi Lestari kembali menciptakan satu lagu yang cukup mudah didengarkan.
Singel, Kusadari, album Indo Hits 1. setelah merajut kerja sama dengan Sony Music Indonesia untuk 3 album, RSD kembali ke blantika musik Indonesia dengan singel Kusadari. Lagu ini sempat beberapa minggu menguasai chart musik Indonesia kala itu, RSD kembali ke blantika musik Indonesia dengan album baru, yang berjudul Satu yang lebih baik dibanding album sebelumnya.
Kepadamu, adalah lagu andalan yang dibuatkan video klip nya untuk berpromo di TV kurang mendapat response positif. Terlalu jauh dari target penjualan kala itu. Padahal lagu seperti Tak Perlu Memiliki harusnya dapat lebih diterima di masyarakat saat itu. The best of Rida Sita Dewi, menjadi album kompilasi terbaik dan terakhir RSD.
Pada tahun 2012, Rida Sita Dewi reuni dengan merilis 2 lagu baru di album ini. Salah satunya Langit amat indah dalam soundtrack Perahu Kertas. Pada tahun 2017, Rida Sita Dewi kembali reuni di Prambanan Jazz Festival 2017. Dua tahun berselang, pada tahun 2019, Rida Sita Dewi kembali reuni di Prambanan Jazz Festival 2019.
Filosofi Kopi

Filosofi Kopi adalah sebuah buku fiksi karya Dewi Lestari yang akrab dipanggil dengan nama Dee. Selain Filosofi Kopi, karya lain Dee adalah Supernova, Rectoverso, dan Perahu Kertas. Melalui buku Filosofi Kopi ini, Dee ingin menghadirkan bagaimana perjuangan seorang yang memiliki hobi terhadap kopi dan memaknai kopi dari sudut pandang kehidupan. Buku ini dianugerahi sebagai karya sastra terbaik tahun 2006 oleh majalah Tempo. Pada tahun yang sama, Filosofi Kopi juga berhasil dinobatkan menjadi 5 Besar Khatulistiwa Award kategori fiksi.
Buku ini berisi 18 tulisan yang terdiri dari prosa lirik, cerita pendek, dan cerita tidak terlalu pendek. Buku ini ditulis pada tahun 1995-2005.
Cerita utama dalam buku Filosofi Kopi bercerita tentang Ben dan Jody. Ben merupakan seorang barista yang handal dalam meramu kopi. Bersama Jody, dia mendirikan suatu kedai kopi yang disebut Filosofi Kopi Temukan Diri Anda Di Sini.
Ben memberikan sebuah deskripsi singkat mengenai filosofi kopi dari setiap ramuan kopi yang disuguhkannya di kedai tersebut. Kedai tersebut menjadi sangat ramai dan penuh pengunjung. Suatu hari, seorang pria kaya menantang Ben untuk membuat sebuah ramuan kopi yang apabila diminum akan membuat kita menahan napas saking takjubnya, dan cuma bisa berkata: hidup ini sempurna, dan Ben berhasil membuatnya. Ramuan kopi yang disebut Ben's Perfecto tersebut menjadi yang minuman terenak hingga El yang sudah berkeliling Asia karena kecintaannya terhadap kopi datang dan mengatakan bahwa rasa kopi tersebut hanya "lumayan enak" dibandingkan kopi yang pernah dicicipinya di suatu lokasi di Jawa Tengah.
Ben dan Jody yang penasaran langsung menuju lokasi tersebut dan mereka menemukan secangkir kopi tiwus yang disuguhkan oleh pemilik warung reot di daerah tersebut. Ben dan Jody meminum kopi tersebut tanpa berbicara sedikitpun, dan hanya meneguk serta menerima tuangan kopi yang disuguhkan oleh pemilik warung tersebut. Kopi tersebut memiliki rasa yang sempurna dan ada cerita serta filosofi yang menarik dari kopi tersebut. Ben yang merasa gagal kembali ke Jakarta dan putus asa. Untuk mencari tahu cara menghibur temannya, Jody kembali menemui pemilik warung di Jawa Tengah tersebut dan sepulangnya dari sana, dia menghidangkan Ben segelas Kopi Tiwus. Bersamaan dengan kopi tersebut, dia menmberikan sebuah kartu bertuliskan "Kopi yang Anda minum hari ini Adalah: "Kopi Tiwus. Walau tak ada yang sempurna, hidup ini indah begini adanya". Pada akhirnya Ben sadar bahwa dia selama ini mengambil jalan hidup yang salah, dan Ben juga sadar bahwa hidup ini tidak ada yang sempurna. Dengan demikian Ben kembali sadar dan melanjutkan perjuangan serta hobinya di kedai filosofi kopi.
Seperti Kemarin

"Seperti Kemarin" adalah lagu dari grup musik rock Indonesia NOAH. Lagu ini ditulis oleh vokalis Noah, Ariel dengan lirik dari Dewi Lestari dan diproduseri oleh produser rekaman ternama asal Inggris, Steve Lillywhite. Lagu ini dirilis pada 13 November 2014 sebagai singel kedua dari album kompilasi mereka Second Chance (2014).
"Seperti Kemarin" ditulis oleh vokalis Noah, Ariel dengan lirik dari penulis lagu dan penyanyi pop Dewi "Dee" Lestari. Ariel menceritakan bahwa dia mengalami kebuntuan dalam menulis liriknya. Dia merasa beberapa bulan sebelum "Seperti Kemarin" dirilis dia kesulitan berkonsentrasi menulis lirik lagu. Noah kemudian meminta bantuan ke beberapa orang untuk menulis lirik, salah satunya adalah Dee. Dee menerima demo lagu yang isi liriknya baru "seperti kemarin". Dari tema "seperti kemarin", Dee memperluas cerita lagunya menjadi bagaimana seseorang beranjak dari masa lalu. Begitu mendapatkan tema untuk liriknya, Dee menulis liriknya secara intensif selama satu pekan. Noah pada akhirnya memilih lirik yang ditulis Dee karena merasa liriknya yang paling cocok.
Noah bekerja sama dengan Steve Lillywhite untuk memproduseri lagu "Seperti Kemarin". Kibordis Noah David menceritakan bahwa mereka sudah merekam versi demo dari lagu ini sebelum bertemu Steve. Noah memperdengarkannya kepada Steve ketika dia meminta lagu yang punya beat, kemudian mereka mengembangkannya bersama. Pengaruh Steve dinilai terasa kuat dalam lagu ini, di antaranya dalam penggunaan penyintesis dan efek vokal. Noah sendiri merasa "Seperti Kemarin" memiliki warna yang berbeda dari lagu Noah biasanya. Penggarapan lagu sempat tertunda di bagian perekaman vokal karena kebuntuan dalam penulisan lirik dan Ariel mengalami sakit di bagian hidung.
"Seperti Kemarin" dirilis di iTunes pada 13 November 2014. "Seperti Kemarin" kemudian diluncurkan pada sore hari tanggal 21 November 2014 dan diputar serentak di 179 radio di Indonesia selama 20 jam. Noah pertama kali membawakan lagu ini secara langsung pada acara "13 Karya Gemilang Transmedia" pada 15 Desember 2014. Album Second Chance sendiri dirilis pada 31 Desember 2014, dengan "Seperti Kemarin" sebagai lagu kedua.
"Seperti Kemarin" menerima nominasi untuk Band Terbaik dan Lagu Terbaik (Indonesia) di Anugerah Planet Muzik 2015. Dewi Lestari dan Ariel dinominasikan dalam kategori Pencipta Lagu Pop Terbaik sebagai pencipta lagu "Seperti Kemarin" pada Anugerah Musik Indonesia 2015.
Video musik "Seperti Kemarin" disutradarai oleh Upie Guava. Video tersebut dirilis di kanal YouTube resmi Musica Studio's pada 7 Januari 2015.
Madre (novel)

Madre adalah judul buku ke tujuh yang ditulis oleh Dewi Lestari atau kerap disapa sebagai Dee Lestari. Buku yang ditulis dalam bahasa Indonesia ini merupakan kumpulan cerita fiksi ke tiga hasil karya Dee. Cetakan pertama Madre diterbitkan pada Juni 2011 oleh Penerbit Bentang.
Madre terdiri dari 13 karya fiksi dan prosa pendek yang ditulis Dee selama kurun waktu 2006-2011. Buku setebal 176 halaman ini berisi karya-karya dengan beragam tema seperti halnya perjuangan sebuah toko roti kuno, dialog ibu dan janinnya, dilema antara cinta dan persahabatan, hingga reinkarnasi hingga kemerdekaan sejati.
Judul-judul karya fiksi dan prosa dalam Madre, antara lain:
Buku ini memiliki dimensi 135 x 200 mm dengan kode ISBN-13 9786028811422.
Debby Cynthia Dewi

Debbie Cynthia Dewi (lahir 4 Agustus 1952) adalah pemeran Indonesia. Ia mulai dikenal luas berkat perannya dalam film Tiada Jalan Lain.
Debby lahir dengan nama Debbie Cynthia Dewi pada 4 Agustus 1952 di Jakarta, Indonesia. Ia merupakan anak dari pasangan S. Bono dan Dorothea Tambajong yang merupakan sepupu Rima Melati. Ketika ia masih kecil, orang tuanya bercerai. Sang ayah kemudian menikahi Lies Permana Lestari, yang melahirkan Rini S. Bono. Begitu juga dengan sang ibu. Debby menghabiskan masa kanak-kanak dan remajanya di Bandung, dengan diasuh dan dibesarkan oleh ibu dan ayah tirinya.
Miss Indonesia 2011

Miss Indonesia 2011 adalah kontes Miss Indonesia yang ke-7. Tema pemilihan kali ini adalah "Ragam Cantik Indonesia". Malam puncak Miss Indonesia 2011 diselenggarakan pada tanggal 3 Juni 2011 di Central Park, Jakarta, dipandu oleh Sandra Angelia dan Ferdi Hasan. Pengisi acara ini antara lain Ungu, J-Rocks, Andien, Petra Sihombing, Igo Pentury, dan Felocity.
Acara ini dihadiri oleh Alexandria Mills, Miss World 2010, dan Linda Amalia Sari, Menteri Pemberdayaan Perempuan dan Perlindungan Anak. Pada akhir acara, Asyifa Latief, Miss Indonesia 2010, menyerahkan mahkotanya kepada Astrid Ellena Indriana Yunadi, Miss Indonesia 2011.
Miss Indonesia 2011 diadakan untuk mencari sosok seorang wanita dengan kriteria “MISS”, yakni memiliki Manner, Impresive, Social, dan Smart. Selain mengandalkan kriteria "MISS", para peserta pun dapat berkompetisi dan meraih predikat penilaian melalui sesi jalur cepat (fast track).
Dewan juri Miss Indonesia 2011 terdiri dari:
Tiga dari sepuluh orang finalis yang akan dipilih pada malam puncak merupakan pemenang dari kompetisi jalur cepat. Melalui kompetisi jalur cepat, para peserta yang memiliki bakat di bidang olahraga, seni, dan modeling akan mendapat penilaian khusus dari dewan juri sebagai nilai tambah untuk masuk dalam penilaian jalur cepat.
Miss Indonesia 2011 juga memperebutkan penghargaan khusus untuk beberapa kategori yang didukung oleh pihak sponsor. Kategori tersebut adalah sebagai berikut:
Sebelum malam puncak, seluruh peserta telah menjalani karantina selama 12 hari yang dimulai sejak 24 Mei 2011 di Apartemen Bellezza, Permata Hijau, Jakarta. Selama masa karantina tersebut, peserta diisolasi dari alat komunikasi dan keluarga. Kegiatan selama karantina berlangsung antara lain sebagai berikut:
Catatan: * Bangka Belitung, Kalimantan Barat, dan Kalimantan Tengah merupakan pemenang kompetisi jalur cepat.
Malam puncak Miss Indonesia 2011 diikuti oleh 33 peserta dari seluruh provinsi di Indonesia. 33 peserta tersebut berasal dari hasil audisi di 6 kota besar yaitu Yogyakarta, Denpasar, Surabaya, Bandung, Makassar, dan Jakarta.
Pada saat malam puncak Miss Indonesia 2011, banyak masyarakat Indonesia yang menyesalkan banyaknya perwakilan provinsi yang tidak diwakili oleh puteri-puteri asli dari provinsi tersebut. Terutama mengenai perwakilan Papua Barat yang diwakili oleh Amanda Zevannya yang merupakan gadis dari Jakarta, meski membawa nama Papua Barat namun dari segi penampilan Amanda Zevannya tidak terlihat seperti masyarakat Papua Barat pada umumnya, dan para pejabat pemerintah provinsi Papua Barat tidak mengenali sosok perwakilannya di Miss Indonesia 2011 merupakan warganya. Belakangan diketahui, Amanda mewakili Papua Barat karena semasa kecil ia pernah bersekolah di Papua, mengikuti ayahnya yang bekerja di sana. Hal ini sangat disesalkan karena Yayasan Miss Indonesia seolah-olah tidak memberikan peluang kepada gadis-gadis Papua Barat ikut berkompetisi di ajang nasional.
Indonesian Idol (musim 13)

Indonesian Idol (musim 13) adalah musim ketigabelas dari acara televisi realitas pencarian bakat Indonesian Idol yang mengudara di RCTI dari 9 Desember 2024 hingga 12 Mei 2025. Proses audisi utama digelar di 13 kota besar di Indonesia, yakni Semarang, Palembang, Surakarta, Malang, Kupang, Makassar, Medan, Banjarmasin, Surabaya, Yogyakarta, Denpasar, Bandung, dan Jakarta.
Musim ini juga menandai 20 tahun Indonesian Idol mencari bakat-bakat penyanyi diseluruh tanah air.
Pada 6-7 Januari 2025 dan 13-14 Januari 2025, Showcase dan Final Showcase diadakan untuk 2 malam berturut-turut. Mulai 20 Januari 2025, Indonesian Idol musim ini disiarkan hanya di hari Senin.
Pada 31 Maret & 7 April 2025, acara ini dihentikan sementara dalam rangka menyambut dan memperingati hari raya Idul Fitri 1446 Hijriah serta adanya jadwal pertandingan Piala Asia U-17 2025 antara Indonesia vs Yaman yang disiarkan langsung oleh RCTI (bersama GTV, Sportstars 2, RCTI+, dan Vision+ pada 7 April).
Acara ini akan kembali tayang 14 April 2025 dengan jadwal yang sama, namun berpotensi diundur kembali selambat-lambatnya 21 April 2025 apabila Indonesia dinyatakan lolos ke babak perempat final Piala Asia U-17 2025 sekaligus Piala Dunia U-17 2025.
Syarat kontestan : Kontestan harus berusia 16-27 tahun (kontestan yang lahir pada tahun 1997 hingga 2008) dan tinggal di Indonesia.
Pada babak ini, peserta diminta menyanyikan satu lagu dalam waktu 60 detik.
Juri yang bertugas: Anang Hermansyah, Judika, Maia Estianty, Rossa, Bunga Citra Lestari.
Juri yang bertugas: Anang Hermansyah, Judika, Maia Estianty, Bunga Citra Lestari
Juri yang bertugas: Anang Hermansyah, Judika, Rossa, Bunga Citra Lestari
Berdasarkan video penampilan yang diunggah di kanal YouTube resmi Indonesian Idol.
Berdasarkan video penampilan yang diunggah di kanal YouTube resmi Indonesian Idol.
Berdasarkan video penampilan yang diunggah di kanal YouTube resmi Indonesian Idol.
Standing Ovation dihitung mulai di babak Live Showcase.
Warna Abu-abu berarti pada malam itu tidak tampil, ataupun Tereliminasi.
Sebelum mengikuti Indonesian Idol pada musim ini, beberapa peserta di bawah ini sebelumnya sudah mengikuti ajang pencarian bakat di beberapa stasiun televisi swasta, di antaranya:
Tokoh masyarakat

Tokoh publik, tokoh masyarakat, atau figur publik adalah orang-orang yang memiliki pengaruh di masyarakat, baik tokoh masyarakat yang dipilih secara formal (seperti lurah, wali kota dll.) maupun yang didapatkan secara informal (seperti kiai, dukun, seniman, guru). Seorang tokoh masyarakat adalah seseorang yang memiliki posisi dalam lingkungan tertentu dan memiliki pengaruh besar. Mereka umumnya dianggap penting oleh masyarakat dan dekat dengan kepentingan umum.
UU No. 8 Tahun 1987 Tentang Protokol Pasal 1 ayat 6 menerangkan bahwa tokoh masyarakat adalah seseorang yang karena kedudukan sosialnya menerima kehormatan dari masyarakat dan atau Pemerintah. Siapa dan apa yang menyebabkan seseorang dianggap sebagai tokoh masyarakat adalah kiprahnya dalam masyarakat, memiliki kedudukan formal di pemerintahan, atau menguasai keilmuan bidang tertentu.
Dewi

Dewi may refer to either a Welsh or Southeast Asian name. Neither is pronounced as "dewy".
Dewi ([ˈdɛwiː], also [ˈdauwiː] or [ˈdeːwiː]) is an alternate or diminutive form of the Welsh masculine given name Dafydd ("David").
It is most famously borne by the patron saint of Wales, Saint David (Welsh: Dewi Sant).
It may also refer to:
Dewi ([ˈdewi]) is also the Indonesian and Malay version of the Hindu devi ("goddess").
It may refer to: