davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Pundut nasi

Pundut nasi adolah makanan tradisional dari Kalimantan Selatan nan tabuek dari bareh nan dikukuih jo disajian basamo santan karambia jo kuah sirah. Pundut dalam bahaso Banjar adolah 'bungkuih', dek karano makanan iko dibungkuih mamakai daun pisang. Makanan ko dapek ditamui di pasa tradisional ataupun kadai makan di pinggia jalan.
Pundut nasi mamiliki raso khas nan barasa dari lemak santan, talua itiak (biaso ditambahan), aroma daun pisang, sarato sambal sirah nan padeh. Makanan ko acok dimakan wakatu sarapan, nan disantap basamo tambahan lauak talua itiak (bebek), ikan haruan (rutiang) atau ikan papuyu (puyu), jo basiram saus lapat atau bumbu habang (kuah sirah).
Nasi pundut ko dapek juo ditamui di daerah Kutai, jo dalam acara beseprah.
Sabalun dikukuih, daun pisang diisi jo bareh nan dibari tambahan santan, daun salam, jo garam. Kuah sirahnyo tabuek dari cabai sirah kariang, bawang sirah, bawang putiah, gulo aren, kamiri, sarato garam jo gulo.
Sate lokan

Sate lokan adolah hidangan tradisional babahan lokan nan dikenal di masyarakaik Minangkabau, khususnyo nan tinggal di kawasan pasisia. Lokan marujuak ka karang, utamonyo jinih karang hijau atau dalam bahaso Latin banamo Perna viridis L. Sabalun diolah, daging lokan iko punyo rono kuniang pucek. Namun, katiko dimasak atau diangekan, rono dagiang akan barubah manjadi oranye kamerahan.
Takah sate pado umumnyo di Minangkabau, caro mambuek sate iko dimulai dari maabuih dagiang (dalam hal iko lokan) lalu diagiah bumbu. Bumbunyo barupo lado merah, bawang putiah, bawang merah, katumba, marica, jintan, sipadeh, kunyik, sereh, jo langkueh nan alah ditumbuak haluih. Sasudah masak, daging lokan ditusuak jo bambu dan dibakar hinggo rononyo manjadi kacokelatan.
Sate nan alah masak disajian dalam piriang baaleh daun pisang jo siraman kuah. Kuahnyo dibuek dari bumbu bekas maabuih lokan nan dicampua jo tapuang bareh sekaligus bumbu jo rempah lainnyo nan alah dilaruikan.
Malamang

Malamang iolah sabuah kagiatan mamasak makanan nan banamo lamang. Kagiatan masak ko dilakukan jo caro mambaka sabatang batuang kiro-kiro sapanjang sameter nan sabalumnyo alah diisi jo bareh puliuk, santan kerambie, jo daun palampihnyo di dalam. Kagiatan sarupo iko biaso juo disabuik sabagai adaik istiadaik nan lah lamo bakambang di tangah-tangah masyarakaik di daerah Minangkabau. Manuruik Tambo (Kisah nan mariwayaikan asa usua nan tajadi di Minangkabau), kabiasoan iko di angkek dek salah saurang ulama nan mambawo ajaran agamo islam ka sado panduduak. Ulama ikolah nan banamo Syekh Burhanuddin. Bilo inyo singgah ka rumah-rumah untuak manyampaian ajaran agamo islam, para tuan rumah manyuguihan agak banyak makanan. Mulai dari sinan lah Syekh Burhanuddin tasalek sabuah pamasalahan nan manyangkuik kehalalan makanan nan disuguahan dek panduduak ka inyo. Syekh Burhanuddin pun manyaranan untuak mancari bambu dan mangalehnyo jo daun pisang mudo. Satalah itu baru bareh katan putiah jo santan dimasuakan ka batuang nan dialeh jo daun pisang mudo nan satalah itu dilatakkan dan dipanggang atau di baka di ateh tungku kayu bakar. Samanjak itulah kabiasoan nan disarankan dek Syekh Burhanuddin manjadi sabuah kabutuhan di satiok acara nan bakambang di Minangkabau nan indak dapek ditinggaan samanjak dari dulu sampai kini.
Randang talua

Randang talua atau rondang tolua adolah masakan tradisional babahan dasa talua nan barasa dari Payakumbuh, Sumatera Barat. Bantuak masakan ko manyarupoi karipiak kariang nan basaratokan bumbu randang kariang. Randang talua babeda dari jinih randang lainnyo nan ma bahan dasanyo masih utuah didalam kuah randang. Randang talua dapek dikudok langsuang atau manjadi pandampiang nasi.
Sijarah randang talua ko bamulo dari kisah pambuek partamo randang talua nan banamo Ibu Yolanda. Sangkek tu baliau taimpik dek kondisi perekenomian nan sadang sulik, sainggo tabueklah randang nan babahan dasa talua. Dek idenyo itulah, baliau kini mampunyoi usaho randang talua di Payakumbuh dan inovasi baliau manjadi tanamo sarato banyak digalehan di toko-toko oleh-oleh makanan tradisional.
Bahannyo iyolah 150 gram tapuang tarigu,10 talua ayam, ½ sendok teh garam sacukuiknyo, daun salam, batang sarai batumbuak, 5 halai daun asam, 500 ml santan pakek dari ½ buah karambia, jo 300 ml aia. Salanjuiknyo ado bahan haluihnyo iyolah 1 cm kunik, 10 buah lado karitiang, 8 bawang sirah , 4 bawang putiah, 2 rueh jari langkueh, 2 rueh jari sipadeh, 1 sendok gulo pasia, 2 sendok garam,1 sendok marica jo 1 sendok katumba. Itulah bahan-bahan nan dipakai untuak mambuek randang talua.
Proses mambueknyo bamulo jo mancampua talua, tapuang tarigu, garam, jo aia. Lalu bakacau inggo marato, Kudian adonan talua tadi didadar jo basaik-saik. Goreng tiok saik adonan jo api sadang atau ketek inggo kambang, kariangan. Lalu panggang jo masin oven supayo talua samakin kariang.
Angekan minyak goreng untuak kudian manumih sarai, daun asam,daun salam, jo bumbu aluih inggo arum. Lalu batuangan santan ka dalam tumisan tadi alah tu baaduak. Masak jo api ketek sambia baaduak – aduak inggo kariang. Sasudah kariang masukan talua ka dalam bumbu nan alah mangariang tadi, kudian kacau inggo marato, angkek, lalu didinginan. Randang talua lah sadio untuak di hidangkan. Randang talua asali iko sasuai untuak manjadi cemilan, dan dapek juo di hidangan untuak lauak makan basamo kaluarga jo dunsanak di rumah.
Gulai ayam

Gulai ayam adolah masakan tradisional Indonesia nan tabuek dari ayam nan dimasak jo baragam pamasak, sarato bakuah cando kuah kari. Asalinyo barasa dari Minangkabau (Sumatra Barat). Masakan ko dapek pulo dikategorikan sabagai karinyo Indonesia. Basamo jo gulai kambiang, gulai jinih ko tamasuak ragam gulai nan paliang dituju. Gulai ayam ko biasonyo banyak dijua di rumah makan atau kadai nasi.
Bahan-bahan untuak mambuek gulai ayam adolah ayam, kantang, santan, sarai, daun kunyik, daun salam, gulo, jo garam. Untuak bumbu aluihnyo yaitu lado merah, bawang merah, kunyik, langkueh, jo katumba. Sabalun dimasak, ayam dirameh jo aia asam kapeh. Siap tu bumbu aluih tadi ditumih sampai arum, masuakan sarai, daun salam jo daun limau. Masuakan ayam samo santan sambia dikacau. Sasudah tu masuakan kantang sampai kantang jo ayamnyo masak. Nan tarakhia tambahan gulo jo garam sambia dikicok saketek.
Bahaso Kayong

Bahaso Kayong adolah Bahaso Austronesia nan marupoan salah satu Bahaso Dayak Melayik (XDY), tamasuak dalam Bahaso Malayu Lokal nan ditutuakan sakitar 200.000 urang di Kabupaten Ketapang jo Kabupaten Kayong Utara, Kalimantan Barat, Indonesia.
Pisang panggang

Pisang panggang atau pisang santan marupoan kulek-kulek nan babahan utamo pisang. Olahan pisang panggang ko tabuek dari pisang buai nan dipanggan jo disiraman kuah santan. Pisang panggang santan ko mulonyo barasa dari Bukittinggi, namun kini ko alah mulai banyak dijua di Padang jo kota lainnyo di Sumatra Barat. Pisang panggang santan diidangan jo pisang nan alah dipanggang tu disiram jo kuah santan jo ditambah sakapiang roti gabin. Pisang panggang ko dimakan sabagai kulek-kulek atau pandampiang minum kopi.
Bahan nan disiapan untuak mambuek pisang panggang yaitu pisang buai, santan, gulo, jo roti gabin sarato daun pandan. Caro mambueknyo yaitu panggang pisang sarato kulik-kuliknyo sampai masak. Di tampek lain masak santan jo tambahan aia supayo indak talalu pakek. Aduak santan supayo indak pacah kuah. Tambahan garam, vanili, jo gula sarato daun pandan. Bukak pisang dari kuliknyo kudian siram jo kuah santan. Tambahan roti rabin untuak palangkoknyo.
Pucuak parancih

Pucuak parancih adolah olahan dari tanah Minangkabau. Manuruik panamoan sayua pucuak parancih ko, pado taun 1834 ado saurang residen (gubernur) Sumatera Barat banamo Emanuel Francis nan bausaho mancari simpati masyarakaiak Minang jo caro mambaok ubi kayu untuak dibudidayokan di Padang. Oleh masyarakaik Minang daun ubi kayu dimanfaatkan pulo untuak sayua. Untuak maingek maso tanaman iko dibaok dek Francis, makonyo masyarakaiak manyabuiknyo sayua parancih.
Adohpun resep pucuak parancih bahan-bahannyo: 200gr daun pucuak ubi mudo 1 potoang, (50gr) kapalo lauak asin, 750cc santan caia, 500cc santan pakek, sabatan sarai, daun kunik, sakarek asam kandih. Bahan-bahan nan dialuihan: 50gr lado merah, 6 incek bawang merah, 2 cm kunik, 2 cm sipadeh, 1 cm langkueh, garam sacukuiknyo.
Abuih daun pucuak parancih sampai lunak, sasudah itu angkek jo kariangan sampai aianyo abih.Kamudian panggang kapalo lauak sampai masak jo baun anyianyo hilang. Abuih santan caia jo bumbu nan lah sudah dialuihan sampai mandidiah, sasudah itu masuakan daun pucuak parancih. Sasudah mandidiah sakali lai, masuakan santan pakek. Aduak-aduak taruih sampai santan agak baminyak. Angkek jo hidangkan.
https://budaya-indonesia.org/Sayur-Pucuk-Perancis#
Bamboo steamer

Bamboo steamers, called zhēnglóng (蒸笼; 蒸籠) in Chinese, are a type of food steamer made of bamboo. They are used commonly in Chinese cuisine, especially dim sum, and usually come in two or more layers. Bamboo steamers have also spread to other East Asian and Southeast Asian countries.
From the Neolithic period, ceramic steamers known as yan have been found at the Banpo site, dating to 5000 BC. In the lower Yangzi River, zeng pots first appeared in the Hemudu culture (5000–4500 BC) and Liangzhu culture (3200–2000 BC) and were used to steam rice.
The zhenglong in its current form originated in Southern China during the Han dynasty, possibly around Guangdong. During the reign of Emperor Gaozu, general Han Xin is said to have used bamboo and wood to make cooking utensils, and steam to cook food, in order to avoid filling the barracks with smoke. Steaming was used to cook dried foods, which were easier to store and preserve. An Eastern Han dynasty (25–220 AD) kitchen mural depicted in Dahuting Tomb No.1 in Mi County, Henan Province, is the earliest evidence of the origin of modern steamers.
Bamboo steamers are commonly used in Cantonese cuisine, such as for dim sum. They are also known in the Western world for its role in cooking and serving dim sum particularly during the practice of yum cha.
Steamers are produced by removing the skin from the bamboo, soaking it in water, shaping it into a circle, and hammering it in with nails. The base is made up of woven bamboo strips, and production can take anywhere from 15 minutes to several hours depending on its size. Each layer has holes on the bottom for steam to rise up. Finally a lid is made to keep the steam in during cooking.
Most steamers are designed to be stacked on top of each other so that the steam can cook multiple servings simultaneously, as well as fit on the table (often on a Lazy Susan) while being served.
In recent years, alternatives to bamboo have been developed, including silicone.
Nasi Lemak 1.0

Nasi Lemak 1.0 (Chinese: 辣死你妈传人) is a 2022 Malaysian comedy film by Namewee. A sequel to 2011 film Nasi Lemak 2.0, it tells the story of Chef Huang who accidentally travels back in time to the glorious Malacca Kingdom 600 years ago, where he caught up between the battle of pirates.
It is released on 27 January 2022 in Malaysia and Singapore. It is one of the five 2022 Malaysian and Singaporean Chinese New Year films, including Kongsi Raya and Small Town Heroes (Malaysia), Ah Girls Go Army and Reunion Dinner (Singapore).
After the events of Nasi Lemak 2.0, Chef Huang's restaurant is having another slump in business, due to being too slow to serve food. A new restaurant is opened by his all-time nemesis Lan Qiao across the street. Chef Huang challenges him and once again hold a cooking competition to see who makes the best Nasi Lemak. During the intense competition, an explosion accident causes Chef Huang and the others to travel back in time and find themselves in the Malacca Sultanate 600 years ago, where nasi lemak is still not available and pirates are rampant, while the fleet of Cheng Ho is approaching. Caught in between the historical conflicts that will happen, now they must embark on the journey, how will their story go?
The film is written and directed by Namewee. It is the sequel to the 2011 Malaysian film Nasi Lemak 2.0 after 11 years. Filming is completed in 2019. Almost all the multiethnic cast of Nasi Lemak 2.0 return and reprise their roles, and there are several new additions to the cast.
The film emerged as the top non-Hollywood film in Malaysia over the Chinese New Year period, taking an estimated RM 2.4 million at the local box office during two weeks of release.
The film receives mixed to negative reviews.
Sago with coconut milk

Sago with coconut milk (Burmese: အုန်းနို့သာကူ; Thai: สาคูน้ำกะทิ; RTGS: sakhu nam kathi) is a Burmese and Thai dessert. The main components of this recipe are sago and coconut milk. The dish can be decorated with many toppings; including taro, sweet potato, coconut, yellow corn, banana, and others. It is similar to various forms of Vietnamese chè.
The Bamboo Stalk

The Bamboo Stalk (Arabic: ساق البامبو) is a novel by Kuwaiti writer Saud Alsanousi, for which he won the International Prize for Arabic Fiction (known as the Arabic Booker Prize) in 2013. The novel is set between the Philippines and Kuwait and explores various historical, political, and religious issues. In 2016, a Kuwaiti TV series based on the novel, titled "The Bamboo Stalk", was produced.
The novel has been translated into English, Italian, Persian, Turkish, Chinese, Korean, Romanian, Kurdish, Macedonian, Filipino, Somali, Croatian, Malayalam, and Indonesian.
The Hundred-knot Bamboo Tree

The Hundred-knot Bamboo Tree (also The Bamboo of 100 Joints) (Vietnamese: Cây tre trăm đốt) is a Vietnamese fable and parable, Vietnamese fairy tale and part of Vietnamese oral tradition. The story is included in anthologies of Vietnamese stories.
The story is about a laborer who is exploited by a wealthy landowner. In order to keep and motivate the laborer, the landowner promises to reward him with marriage to his daughter after three years of labor. When the time for marriage arrives, the landowner breaks his promise by offering his daughter to another man. When the laborer complains, the landowner tries to trick him again by sending him in search of a bamboo stalk with one hundred segments, again promising him his daughter if the laborer can find the bamboo stalk. After divine intervention, the laborer triumphs in the end.
Saud Alsanousi

Saud Alsanousi (Arabic: سعود السنعوسي, born 1981) is an acclaimed Kuwaiti novelist and journalist who has firmly established himself as a prominent literary voice in the Arab world despite his relatively young age. His works offer profound reflections on Kuwait's society, culture and identity, with his novels - translated into more than 14 languages - earning him widespread recognition both regionally and internationally.
In 2010, Saud Alsanousi made his literary debut with The Prisoner of Mirrors, which won the Laila al-Othman Prize, an award recognizing promising emerging writers. He gained further recognition by winning first prize for his short story The Bonsai and the Old Man in the 'Stories on Air' competition organized by Al-Arabi magazine and BBC Arabic in 2011. In 2012, his novel The Bamboo Stalk earned him the State of Kuwait Award for Literature, and in 2013, he became the youngest winner of the prestigious International Prize for Arabic Fiction, commonly known as the “Arabic Booker”. In 2016, a Kuwaiti TV series based on the novel, titled "Saq Al Bamboo", was produced. Alsanousi’s later works, Mama Hissa's Mice (2015), Pigeons of the House (2017), and Saleha's Camel (2019), were all shortlisted for the Sheikh Zayed Book Award. His latest novel, The Chronicles of the City of Mud (2023, 2024), is an epic historical fiction trilogy set in Kuwait, masterfully blending myths, beliefs, and narratives to depict Kuwaiti society and the lives of visionaries, pearl divers, merchants, and traders during a defining era in the nation’s history.
Through his novels, Saud Alsanousi uses his creative voice to delve into the complexities of Kuwaiti society, blending intelligent storytelling with efforts to preserve his country’s cultural heritage and resist the erosion of memory. His works provide a deep exploration of Kuwaiti life and social fabric, offering a window into the nation’s culture, history, and struggles as he attempts to mend both the past and the present of his beloved Kuwait.
Beyond his six novels, Saud Alsanousi has contributed to Kuwait's cultural scene as a writer-in-residence at the Sheikh Jaber Al-Ahmad Cultural Centre, where he adapted the celebrated Memoirs of a Sailor musical (2019) and wrote the play New Qibla (2020). His work has appeared in various publications, including Al-Watan newspaper and Al-Arabi, Al-Kuwait, and Al-Abwab magazines. He currently writes for Al Qabas newspaper.
Francis Mallmann

Francis Mallmann (born January 14, 1956) is an Argentine celebrity chef, author, and restaurateur who specializes in Argentine cuisine, and especially in Patagonian cuisine with a focus on various Patagonian methods of barbecuing food. He has been featured on numerous international television programmes, as well as on the Netflix original series Chef's Table.
Mallmann was born in Acassuso, Buenos Aires Province in 1956. Son of an Argentinian father and Uruguayan mother. In 1958, he moved to Bariloche in Patagonia when his father, Carlos Mallmann, was employed as the head of the Balseiro Institute. It was there where Mallmann started working as a cook on a boat for tourists on Lake Nahuel Huapi in 1970.
At the age of nineteen, he began managing a restaurant with a partner. Then, at the age of twenty, he travelled to Paris, where he spent over two years learning alongside Alain Chapel and other reputable chefs.
After returning to Argentina, he spent several years driving the kitchen of a fashionable restaurant. In 1983 he decided to open his own restaurant on Honduras street in Palermo. It was open only at night and behind closed doors. During the day, Mallmann worked as a cooking teacher.
During this time, he wrote his first book, La Cocina al instante, which was published in 1984.
He began working in television in the early 1980s. Between 1987 and 1996, the program was recorded in his restaurant and, in the summer months, in Punta del Este, excluding 1992, when the program was recorded at the Seville Expo where Mallmann was representing Argentina. His visibility in television significantly influenced the reach and scope of his work.
Mallmann is Argentina's most famous chef known for his open-fire cooking. He currently runs 9 restaurants worldwide: Patagonia Sur (Argentina), Los Fuegos (Miami), Fuego de Apalta (Chile), 1884 Restaurant (Argentina), Garzón (Uruguay), Bodega Fuegos (Argentina), Orégano (Mendoza), Mallmann at Chateau La Coste (France).
He has double nationality Argentinian/Uruguayan. In April 2016, Mallmann married Vanina Chimeno, with whom he has two daughters. He has five other children, from previous relationships.
List of food preparation utensils

A kitchen utensil is a hand-held, typically small tool that is designed for food-related functions. Food preparation utensils are a specific type of kitchen utensil, designed for use in the preparation of food. Some utensils are both food preparation utensils and eating utensils; for instance some implements of cutlery – especially knives – can be used for both food preparation in a kitchen and as eating utensils when dining (though most types of knives used in kitchens are unsuitable for use on the dining table).
In the Western world, utensil invention accelerated in the 19th and 20th centuries. It was fuelled in part by the emergence of technologies such as the kitchen stove and refrigerator, but also by a desire to save time in the kitchen, in response to the demands of modern lifestyles.
Makisu

In Japanese cooking, a makisu (巻き簾) is a small mat woven from bamboo and cotton string that is used in food preparation. Makisu are most commonly used to make a kind of rolled sushi called makizushi (巻き寿司), commonly called maki. They are also used to shape other soft foods such as omelets, and to squeeze excess liquid out of food.
A makisu is usually 25 cm × 25 cm, although they come in various sizes. Generally, there are two variations, one with thin flat bamboo strips and the other with small cylindrical strips (see attached photo). Some cooks cover the makisu with plastic film before use to reduce the cleaning effort. This is especially necessary for producing uramaki (裏巻), a kind of maki with the rice on the outside of the roll. After use, a makisu should be scrubbed to remove food particles and thoroughly air dried to avoid the growth of bacteria and fungi. Makisu are inexpensive so people can simply dispose of them after use.
Makisu is called 김발 (Kimbal) or 김밥말이 (Kimbap Mali) in Korea and is used to roll 김밥 (kimbap).
மைசம்மா

மைசம்மா ( தெலுங்கு : మైసమ్మ ), மைசை ( மராத்தி : मेसाई ) அல்லது மெஸ்கோ ( மராத்தி : मेस्को), தெலுங்கில் அம்மா அல்லது மராத்தியில் ஆய் ( தெலுங்கு : அம்மா மராத்தி : आई , "அம்மா") என்றும் அழைக்கப்படும் இந்த தேவதை ஒரு இந்து நாட்டுப்புற தெய்வமாகும். பெண் தெய்வமான இவர் முக்கியமாக தென்னிந்திய மாநிலங்களான தெலுங்கானா , கர்நாடகா மற்றும் மகாராஷ்டிராவின் கிராமப்புறங்களில் இந்த தாயுருவம் தெய்வமாக வழிபடப்படுகிறார். இந்த தெய்வமானது அவரை வணங்கும் மக்களின் கால்நடைகளைப் பாதுகாப்பாள் என்று நம்பப்படுகிறது. கால்நடைகளை வளர்க்கும் மாட்டுத் தொழுவங்களில், ஒரு குறிப்பிட்ட இடம் வெள்ளையடிக்கப்பட்டு, "குக்குமா" மற்றும் "மைசம்மா கூடு" என்று அழைக்கப்படும். அந்த இடங்களிலே தான் மக்கள் தங்கள் சடங்குகளை செய்வார்கள். வேறு பல இடங்களில் கட்டா-மைசம்மா நீர் தெய்வமாக வணங்கபடுகிறாள். ஒரு சிறிய கல் வடிவில் வடிவமைக்கப்பட்டு நீர் நிலைகளின் அருகில் நிர்மாணித்து வணங்குவார்கள். அதன்படி அந்த நீர்நிலை வற்றாமல் இருக்க இந்த பெண் தெய்வம் ஆசிர்வதிக்கும் என மக்கள் நம்புகிறார்கள்.
மேலும் அவளது அருளாசியால் நெற்கதிர்கள் தழைத்தோங்கும். பெரியம்மை மற்றும் சின்னம்மை போன்ற நோய்களைக் குணப்படுத்துவதில் இந்த அம்மா தெய்வங்களின் வழிபாடு முக்கியமாக தொடர்புடையது .
மைசம்மா தெய்வமானது எல்லம்மா, கட்டம்மா, போச்சம்மா ,கங்கம்மா, மெடலம்மா போன்ற பிற கிராம பெண் தெய்வங்களின் சகோதரியாகக் கருதப்படுகிறார். மேலும் பக்தர்களின் நோய்களை உடனுக்குடன் குணமாக்கும் சக்தி உள்ளவராகவும் கருதப்படுகிறார்.
ஸ்ரீ மன்மத கருநேஸ்வரர் கோவில்

ஸ்ரீ மன்மத கருநேஸ்வரர் கோவில் அல்லது சிவன் கோயில் என்பது சிங்கப்பூரின் கல்லங் சாலையில் சிவனுக்கான இந்துக் கோயிலாகும்.
1888 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 1 ஆம் தேதி ஜலசந்தி குடியேற்றத்தின் ஆளுநரின் குத்தகை அடிப்படையில் தமிழ் சமூகத்தின் வழிபாட்டுத் தலமாக நிறுவப்பட்ட இக்கோயில், கல்லாங் கேஸ்வொர்க்ஸ் சிவன் கோயில் என்று பக்தர்களால் அறியப்படுகிறது. கல்லாங் சாலையில் முனிசிபல் கேஸ்வொர்க்ஸ் டிப்போ அமைக்கப்பட்ட உடனேயே இது நிறுவப்பட்டது. ஏராளமான இந்து ஊழியர்கள் ஒரு கோவிலைத் தொடங்கி, அதன் பாதுகாப்பைப் பெறவும், அவர்களின் இந்து மரபுகள் மற்றும் மதிப்புகளை நிலைநிறுத்தவும் முக்கிய தெய்வத்தை நிறுவினர்.
1909 இல், தளம், 8,255 சதுர அடிகள் (766.9 m) , நான்கு நபர்களுக்கு ஆதரவாக 99 ஆண்டுகளுக்கு அரசு குத்தகைக்கு வழங்கப்பட்டது; சூனா வேலு வேந்தர், நாகலிங்கம் கதிரேசன், அண்ணாமலை மேக்கப்ப கொமரசாமி மற்றும் வீரபத்ர முதலியார். 1934 ஆம் ஆண்டில், அவர்களின் மரணத்திற்குப் பிறகு, ஏ.வி.இருளப்பப்பிள்ளை, வி.பக்கிரிசாமிப்பிள்ளை மற்றும் வி.நாராயணசாமிப் பிள்ளை ஆகியோரின் மகன்கள் இந்து பக்தர்களின் வேண்டுகோளின்படி மறைந்த தந்தையின் நினைவாக கோயிலை புனரமைக்க நிதியளித்தனர். 1909 இல் குத்தகை புதுப்பிக்கப்பட்டாலும், கான்கிரீட் மண்டபம் (பிரதான மண்டபம்) கட்டும் திட்டம் நிதி சிக்கல்களில் சிக்கியது. மார்ச் 1937 இல், சிங்கப்பூர் தலைமை நீதிபதியால் மூன்று அறங்காவலர்கள் நியமிக்கப்பட்டனர்; அவர்கள் வி. பக்ரிசாமி, வி. நாராயணசாமி மற்றும் பாலகிருஷ்ண முருகாசே திருநாளாம். 1937 ஆகஸ்ட் 19 ஆம் தேதி கும்பாபிஷேக விழாவிற்குப் பிறகு, நகராட்சி எரிவாயு பணியின் ஃபோர்மேன் ஏ.வி.இருளப்ப பிள்ளை தலைவராக நிர்வாகக் குழு அமைக்கப்பட்டது.
1974 ஆம் ஆண்டு மேலும் புனரமைப்பு பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு தற்போது வி.பார்க்கிரிசாமியின் மகன்களும், வி.நாராயணசாமியின் பேரன்களும் கோவிலை நிர்வகித்து வருகின்றனர்.
கல்லாங் மற்றும் கம்போங் புகிஸில் இந்துக்கள் அதிகம் இல்லாவிட்டாலும், எரிவாயுக் கிடங்கின் இந்து ஊழியர்களுக்கு டிப்போவுக்கு அருகிலேயே குடியிருப்புகள் இருந்ததால், அவர்கள் கோயிலைக் கட்டினார்கள். அப்போது தஞ்சோங் பாகர் மற்றும் செராங்கூன் பகுதியில் இந்தியர்கள் குவிந்திருந்தனர்.
சிவபெருமான் அழிப்பவர், அவரது மனைவி பார்வதி, மனிதகுலம் மற்றும் உயிரினங்களின் சார்பாக சிவபெருமானிடம் மன்றாடும் ஒரு சர்வ வல்லமையுள்ள தாயாக பார்க்கப்படுகிறார். இருப்பினும், அவர் அழிவைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினாலும், சிவபெருமான் ஒரு நேர்மறையான சக்தியாக அல்லது தீமையை அழிப்பவராகக் கூட பார்க்கப்படுகிறார், ஏனெனில் படைப்பு அழிவைத் தொடர்ந்து வருகிறது. சிவபெருமானுக்கு படைப்பவர், காப்பவர், அழிப்பவர், பாவங்களை மறைப்பவர், அருளுபவர் என ஐந்து வேலைகள் உள்ளன.
சிங்கப்பூரில் உள்ள இந்து கோவில்களின் பட்டியல்
ஆசலர்

ஆசலர் வஜ்ரயான பௌத்தத்தில் கர்பகோசதாதுவின் ஐந்து வித்யாராஜாக்களில் ஒருவர் ஆவார். இவரை ஆசநாதர், ஆர்யாசலநாதர், ஆசல-வித்யாராஜா மற்றும் சண்டமஹாரோஷனர் என பலவாறாக அழைப்பர். அசல (अचल) என்ற வடமொழிச்சொல்லுக்கு அசைக்க இயலாத என்று பொருள். இது போதிசத்துவர்கள் பயணம் செய்யும் பத்து பூமிகளுள் எட்டாவது பூமியின் (அசலம்) பெயராக இருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
ஆசலர் மாயத்தை அழிப்பவர் ஆவார். இவர் சிற்றின்ப ஆசைகளால அசைக்க இயலாதவர் என்பதையே இவருடைய பெயர் குறிப்பிடுகிறது. மிகவும் உக்கிரமான உருவத்தை கொண்டிருந்தாலும், புத்தரின் போதனைகளை கொண்டு சென்று அனைத்து உயிர்களுக்கு வழிகாட்டுவதே இவரின் பணி ஆகும். இவர் குறிக்கொள்களை அடைவதற்கு உதவுபவராகவும் பாதுகாவலராகவும் கருதப்படுகிறார்.
அக்ஷோப்யர் என்ற பெயர் கூட அசைக்க இயலாத என்ற பொருள் கொண்டிருப்பததால், சில நேரத்தில் இருவர் ஒருவரை குறிப்பதாக தவறாக கருதப்படுகிறது. எனினும் அக்ஷோப்யர் புத்தர் ஆவர். ஆசல வித்யாராஜா ஜப்பானில் வணங்கப்படும் பதின்மூன்று புத்தர்களுள் ஒருவர் ஆவார்.
பௌத்தத்தில் அறிவு மற்றும் நெருப்பின் அதிதேவதையாக இருக்கின்றார். இவர் விதயாராஜாக்களுள் மிகவும் முக்கியத்தும் வாய்ந்தவராக உள்ளார். ஆபத்து ஏற்படும் போது காப்பாற்றுவதற்காக ஆசலர் அழைக்கப்படுகிறார். இவருடைய கோவில் ஜப்பானின் ஓகியாமா மலையின் மீது அமைந்துள்ளது. ஆசலர் ஒரு தீப்பிழம்புகள் சூழப்பட்ட அழகற்ற முதியவராக காணப்படுகிறார். இவரை காண்பவர்கள் அனைவருக்கும் குருடர்கள் ஆவதாக நம்பப்படுகின்றனர். ஆசலை குறித்த புகழ்பெற்ற கதையில், ஓ ஆய் சன் என்ற இளம்பெண் ஜப்பானின் ஆவா மாகானத்தின் ஒஹாராவில் உள்ள அவரது கோவில் அருகில் உள்ள அருவியின் கீழ் நிர்வாணமாக 100 நாட்கள் அவரை வேண்டி வந்தார். அதன் பலனாக அவளது தந்தையின் நோய் தீர்ந்ததாக கூறப்படுகிறது.
ஆசலர் பொதுவாக அசுரர்களை அடக்குவதற்கு வலது கையில் வாளுடனுடம், அவர்களை கட்டுவதற்கு இடது கையில் பாசத்துடனும் காணப்படுகிறார். இவருடைய வாள் குணப்படுத்துவதற்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. மனத்தூய்மையை குறிக்கும் விதமாக நீல முகத்துடன் தீப்பிழம்புகள் சூழ காணப்படுகிறார். அவருடைய அசையா உறுதியை குறிக்கும் விதமாக பாறையில் நின்றவாறு அல்லது அமர்ந்தவாறு இருக்கிறார். அவரது கூந்தல் ஏழு முடிச்சுகளை கொண்டிருக்கிறது. மேலும் அவ்வப்போது இரு கோரப்பற்களுடன் காட்சியளிக்கிறார், ஒன்று கீழ்புறமும் இன்னொன்று மேற்புறமும் நோக்கிய விதமாக உள்ளது
திருமாந்தாம்குன்னு கோயில்

திருமாந்தாம்குன்னு கோயில் (Thirumandhamkunnu Temple) என்பது தென் இந்தியா கேரள மாநிலத்தின் மலப்புறம் மாவட்டத்தில் வள்ளுவநாடு இராஜவம்சத்தின் தலைநகராக இருந்த பெரிந்தல்மண்ணையின் அங்காடிபுரத்தில் உள்ள வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இந்து சமயக் கோவிலாகும் . கோயில் தெய்வத்தின் பெயர், திருமாந்தாம்குன்னில் அம்மா என்பதாகும். வள்ளுவநாட்டு மன்னர்களின் பரதேவதையாகும் (அதிகாரப்பூர்வ தெய்வம்). உள்ளூர் நிலப்பிரபுத்துவ மன்னர்கள் இடைக்காலத்தில் இப்பகுதியை ஆண்டனர். வள்ளுவநாடு மன்னர்களின் நாயர் போர்வீரர்கள் (சாவர்கள் அதாவது தியாகிகள்) புகழ்பெற்ற மாமாங்கம் திருவிழாவில் பங்கேற்க இந்த கோயிலிலிருந்து திருநாவாய்க்கு புறப்பட்டு சென்றுள்ளனர். திருமாந்தாம்குன்னு கோயிலின் பிரதான நுழைவாயிலுக்கு முன்னால் சாவர் தாரா ("தியாகிகளின் தளம்") என்று அழைக்கப்படும் ஒரு நினைவு அமைப்பைக் காணலாம்.
இந்த கோயில் ஒரு முக்கியமான யாத்ரீக மையமாகவும் உள்ளது, குறிப்பாக கிரிகோரியன் நாட்காட்டியின் மார்ச் மற்றும் ஏப்ரல் மாதங்களில் கொண்டாடப்படும் பதினொரு நாள் ஆண்டு தோறும் நடைபெறும் கோவில் திருவிழாக்களுக்கு மிகவும் புகழ் பெற்றது. கோயிலின் "முக்கிய தெய்வம்" சிவபெருமான் ஆவார். ஆனால் இங்கு புகழ்பெற்ற தெய்வமாக சிறீ பத்ரகாளி அல்லது சிறீபார்வதி இருகிறார். உள்ளூரில் திருமாந்தாம்குன்னிலம்மா என்று அழைக்கப்படுகிறார். மற்றும் பிள்ளையாரும் இங்குள்ளார். இங்கு பிரபலமான மாங்கல்ய பூசை செய்யப்படுகிறது. மாங்கல்ய பூசை ஒருவரின் திருமணத்திற்கான தடைகளை நீக்கும் என்று பக்தர்கள் நம்புகிறார்கள். திருமாந்தாம்குன்னிலம்மா இந்து மதத்தில் சக்தி தேவி என்றும் கருதப்படுகிறார். தாருகன் என்ற அரக்கனைக் கொல்ல சிவபெருமானின் மூன்றாவது கண்ணிலிருந்து பத்ரகாளி பிறந்ததாக நம்பபப்படுகிறது. பத்ரா என்றால் நல்லது என்றும் காளி என்றால் காலத்தின் தெய்வம் என்றும் பொருள். பத்ரகாளி செழிப்பு மற்றும் இரட்சிப்புக்காக வணங்கப்படுகிறார். தேவி படைப்பாளர், பாதுகாவலர், அழிப்பவர், இயற்கை மற்றும் குண்டலினி என்றும் கருதப்படுகிறார். மாங்கல்ய பூசை, இருக்கு வேத இலட்ச அர்ச்சனை, சந்தட்டம் மற்றும் கலம்பட்டு ஆகியவை திருமாந்தாம்குன்னு கோயிலின் முக்கியமான மத பிரசாதங்களாகும்.
இந்த இந்து கோவிலுக்கென சில குறிப்பிட்ட சடங்குகள் உள்ளன. அவை பிறரால் பின்பற்றப்படுவதில்லை. திருமாந்தாம்குன்னு கோயில் முற்றங்கள் கீழே அமைந்துள்ள கிராமப்புறங்களின் காட்சியை வழங்கும் ஒரு மலையடிவாரத்தில் உள்ளன.
சூர்யா வம்சத்தின் மன்னர் மந்தாத்தா தனது இராஜ்யத்தை நீண்ட காலம் ஆட்சி செய்தார். பின்னர் அவர் தனது வாரிசுகளுக்கு இராச்சியத்தை விட்டுவிட்டு, உயர்வான கடவுளான சிவனை தியானிக்கவும், இறுதியில் சிவனின் பாதத்தை அடையவும் தேர்வு செய்தார். சிவன் இவரது தவத்தில் மகிழ்ச்சி அடைந்தார். கயிலை மலையில் மன்னர் மந்தாத்தா முன் தோன்றினார். சிவன் அவருக்கு மிகவும் பிடித்த மற்றும் புனிதமான இலிங்கத்தை வழங்கினார். இது பார்வதியால் வணங்கப்பட்டது. வரமளித்தப் பின்னர் கடவுள் மறைந்துவிட்டார்.
திருமாந்தாம்குன்னு பூரம், கோயிலின் வருடாந்த திருவிழாவாகும். இது 11 நாள் கொண்டாடப்படுகிறது. இது மலப்புறம் மாவட்டத்தில் ஒரு முக்கிய திருவிழாவாகும். இதில் "ஆறாட்டு" ஒரு அழகான வழக்கமாகும். தேவியின் குளியல் விழாவான ஆறாட்டு, இதில் உயரமான யானை மீது புனித சிலை கொண்டு செல்லப்படுகிறது. மேலும் 5 யானைகளுடன் கோயிலுக்கு அருகிலுள்ள ஏரிக்கு செல்கிறது. சிலைக்கு கோயிலின் பிரதான வழங்குநரால் புனித குளியல் வழங்கப்பட்டு மீண்டும் கோவிலுக்குள் கொண்டு செல்லப்படுகிறது.
கேதார்நாத்

கேதார்நாத் (Kedarnath) இந்தியாவின் உத்தராகண்டம் எனும் மாநிலத்தில் உள்ள ருத்திரபிரயாகை மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு நகரமாகும். இங்கே புகழ் பெற்ற சோதிலிங்கம் கோயிலான கேதார்நாத்துக் கோயில் அமைந்துள்ளது. இமயமலைச் சாரலில் இவ்விடம் அமைந்துள்ளது. மந்தாகினி ஆறு இவ்விடத்தில் பாய்கின்றது. கடல் மட்டத்திலிருந்து 3,583 மீட்டர் உயரத்தில் இவ்விடம் அமைந்துள்ளது. இவ்விடம் 2013-ஆம் ஆண்டு வந்த வெள்ளத்தினால் பலத்த சேதமுற்றது.
சத்ய யுகத்தில் வாழ்ந்த கேதர் என்னும் அரசரின் நினைவாக இவ்வூருக்கு கேதர்நாத் என்று பெயர் வைக்கப்பட்டது. கேதர் என்னும் அரசனின் மகளான விருந்தா, லட்சுமியின் அவதாரம் ஆவார். அவளுக்குப் பின் அந்நகரம் விருந்தாவன் என்று பெயர்பெற்றது. பாண்டவர்கள் காலதிலிருந்து கேதர்நாத் கோவில் அமைந்துள்ளது. இங்கு பாண்டவர் தவங்கள் மேற்கொண்டுள்ளனர். சோட்டா சார்தாம் கோவில்களில் இது முக்கியமான கோவிலாகும்.
கேதர்நாத் பற்றிய சுந்தரர் தேவாரம் : பண்ணின்தமிழ் இசைபாடலின்
கண்ணின்னொளி கனகச்சுனை
மண்ணின்றன மதவேழங்கள்
கிண்ணென்றிசை முரலுந்திருக்
.
2021 உத்தராகண்டம் பனிப்பாறை வெடிப்பு வெள்ளத்தால் கேதார்நாத் மற்றும் அதன் அடிவாரப் பகுதியான கௌரி குண்டம் பலத்த சேதம் அடைந்தது. இதனால் கேதார்நாத் மற்றும் அதன் அடிவாரப் பகுதிகளில் ரூபாய் 130 கோடியில் 2021-ஆம் ஆண்டில் மறுசீரமைக்கப்பட்டது. கேதார்நாத்தில் உள்ள ஆதிசங்கரர் சமாதி அருகே ஆதிசங்கரரின் சிலையை இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடி 5 நவம்பர் 2021 அன்று திறந்து வைத்தார்.
சோதிர்லிங்க தலங்கள்

சோதிலிங்கம் (Jyotirlinga) என்பது இந்துக் கடவுளான சிவனை வணங்குவதற்குரிய வடிவங்களுள் ஒன்று. இது ஒளிமயமான லிங்கம் என்னும் பொருள் தருவது. இந்தியாவில் 12 சோதிலிங்கத் திருத்தலங்கள் உள்ளன. திருவாதிரை நட்சத்திர நாளில் சிவன் தன்னை சோதிலிங்க வடிவில் வெளிப்படுத்தியதாக இந்துக்கள் நம்புகிறார்கள். இதனால் திருவாதிரை நாள் சோதிலிங்கத்தை வணங்குவதற்கு உரிய சிறப்பு நாளாகக் கருதப்படுகிறது. பொதுவாக சோதிலிங்கத்துக்கும், பிற லிங்கங்களுக்கும் இடையே எவ்வித தோற்ற வேறுபாடுகளும் தெரிவதில்லை. எனினும், உயர்ந்த ஆன்மீக நிலையை அடைந்தவர்கள் புவியைத் துளைத்துக் கிளம்பும் தீப்பிழம்பாக சோதிலிங்கத்தைக் காண்பார்கள் என்பது இந்துக்களின் நம்பிக்கை.
மஞ்சுசிறீ

மஞ்சுசிறீ ( Manjushri ), அறிவாற்றலின் (பிரக்ஞை) போதிசத்துவர் ஆவார். சாக்கியமுனி புத்தரின் சீடரான இவர், அறிவு, அறிவுக்கூர்மை மற்றும் மனத்தெளிவு முதலியவற்றின் வெளிப்பாடாக உள்ளார். அவலோகிதருக்கு அடுத்து மிகவும் புகழ் பெற்ற போதிசத்துவர் மஞ்சுசிரீ ஆவார். இவருடையாக இணையாக சரசுவதி கருதப்படுகிறார்.
சப்பானில் மஞ்சுசிரீ, சாக்கியமுனி மற்றும் சமந்தபத்திரர் சான்சோன் சாகா என்ற மும்மூர்த்தியாக உள்ளனர். மஞ்சுசிரீ, எட்டு அறிவாற்றலின் (பிரக்ஞை) போதிசத்துவர்களுள் ஒருவர் ஆவார். மேலும் சப்பானில் வணங்கப்படும் 13 புத்தர்களுள் ஒருவர். திபெத்திய பௌத்தத்தில் இவர், அவலோகிதர் மற்றும் வச்சிரபாணியுடன் மும்மூர்த்தியாக சித்தரிக்கப்படுகிறார்.
மஞ்சுசிரீ பல மகாயான சூத்திரங்களில் குறிப்பிடப்படுகிறார். அவற்றில் முக்கியமனது பிரக்ஞாபாரமித சூத்திரம். தாமரை சூத்திரத்தின் படி இவருடைய உலகம் 'விமலம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. அவதாம்சக சூத்திரத்தின் படி இவ்வுலகம் கிழக்கு திசையில் அமைந்துள்ளது. இவரை மஞ்சுகோசர் எனவும் அழைப்பர்
இவர் திபெத்திய பௌத்தத்தில் யிதம் ஆக கருதப்படுகிறார். இவர் ஒரு பரிபூர்ண புத்தராகவும் கருதப்படுகிறார்
ஓம் அரபசன தீஹி ॐ अरपचन धी: என்பது இவருடைய மந்திரமாகும். இந்த மந்திரத்தை ஒருவருடைய அறிவாற்றல், நினைவாற்றல், எழுதும் திறன் முதலியன மேம்படுவதாக நம்பப்படுகிறது.
தீஹி धी: என்பது இவருடைய பீஜாக்ஷரம் ஆகும். இது மிகுந்த முக்கியத்துவத்துடன் உச்சாடனம் செய்யப்படுகிறது.
இவருடன் தொடர்புடைய இன்னொரு முக்கியமான மந்திரம் கீழ்வருமாறு
நமோ மஞ்சுஸ்ரீயே நமோ சுஸ்ரீயே நமோ உத்தமஸ்ரீயே ஸ்வாஹா
பொதுவாக மஞ்சுஸ்ரீ, வலது கையில் தீப்பிழம்புடன் கூடிய வாளை ஏந்தியவராக சித்தரிக்கப்படுகிறார். இந்த வாள் அனைவருடைய அறிவின்மையையும், தீய கருத்துகளையும் அகற்ற வல்லது. அவருடைய இடது கையில் பிரக்ஞாபாரமித சூத்திரம் உள்ளது. பிரக்ஞபராமித சூத்திரம் அவருடை போதிநிலையையும் அவருடை மனத்தெளிவையும் காட்டுகிறது. அவருடை தந்திர வடிவங்களாவன, குஹ்ய-மஞ்சுஸ்ரீ, குஹ்ய-மஞ்சுவஜ்ரா மற்றும் மஞ்சூஷ்வரி ஆகும். இவை பெருபாலும் திபெத்திய பௌத்தத்திலேயே காணப்படுகின்றன.
சீன புராணங்களின் படி, சீனாவை ஆண்ட மன்சு இனத்தவர் தங்களை 'மஞ்சுஸ்ரீ' போதிசத்துவரின் வழித்தோன்றலாகக் கருதிக்கொண்டனர். எனவே தான் தனது இனத்து 'மன்சு' (சீனத்தில் மஞ்சுஸ்ரீயின் இன்னொரு பெயர்) என அழைத்ததாக கருதப்படுகிறது.
யமாந்தகர் (யமா-இறப்பு அந்தம்-முடிவு, இறப்பை அழிப்பவர்) மஞ்சுஸ்ரீயின் ஒரு உக்கிர வடிவாகும். இவர் திபெத்திய பௌத்தத்தின் ஒரு முக்கிய தந்திர தேவதாமூர்த்தியாகவும் மற்றும் யிதம் ஆகவும் திகழ்கிறார்.
சுயம்பு புராணத்தின் படி, காத்மாண்டு பள்ளத்தாக்கு ஒரு காலத்தில் ஏரியாக இருந்தது. மஞ்சுஸ்ரீ அதன் நடுவில் ஒரு அழகிய தாமரைப்பூவைக் கண்டான், அதன் பிறகு ஏரியின் அனைத்து தண்ணீரை வெளியேற்றினார். அதன் பிறகு அந்த இடம் மக்கள் வசிக்கக்கூடிய ஒரு இடமாக மாறியது. காத்மாண்டு பள்ளத்தாக்கில் உள்ள நேவர் இனத்தவர் அவரை வழிபடுகின்றனர்.
மூகாம்பிகா

மூகம்பிகா என்பது இந்து தெய்வம், ஆதி சக்தியை பிரதிநிதித்துவப்படும் தெய்வம் ஆகும். இவர் சக்தி அல்லது பார்வதி என்று அழைக்கப்படுகிறார். முழு பிரபஞ்சத்தையும் உருவாக்கியவர், பாதுகாப்பவர் மற்றும் அழிப்பவர் ஆதிசக்தி . அவள் பெரும்பாலும் மூன்று கண்கள் மற்றும் நான்கு கைகளால் ஒரு தெய்வீக வட்டு மற்றும் சங்குடன் சித்தரிக்கப்படுகிறாள்.இந்தியாவில் உள்ள கர்நாடகம், கேரளம் மற்றும் தமிழ்நாடு ஆகிய மாநிலங்களில் அம்மா அல்லது தாய் என்று பரவலாக அறியப்பட்டு வருகின்றன. இந்த தெய்வத்தின் மிகவும் பிரபலமான ஆலயம் கரையோர கர்நாடகாவின் உடுப்பி மாவட்டத்தில் கொல்லூர் கிராமத்தில் அமைந்துள்ளது
யமாந்தகர்

யமாந்தகர்(यमान्तक) வஜ்ரயான பௌத்தத்தில் வணங்கப்படும் ஒரு யிதம் ஆவார். யாமாந்தகர் மஞ்சுஸ்ரீயின் உக்கிர அவதாரமாக கருதப்படுகிறார். மேலும் இவர் தர்மபாலர்களில் ஒருவர் ஆவார்.
யாமாந்தக என்ற வடமொழிப்பெயரை யம மற்றும் அந்த(अन्त) என பிரிக்கலாம். 'யம' என்பது இறப்பின் கடவுளான யமனை குறிக்கும், 'அந்த(अन्त)' என்றால் முடிவு என்று பொருள். எனவே யமாந்தகர் என்றால் மரணத்தை அழிப்பவர் என்று பொருள்.
பௌத்தத்தில் மரணத்தை அழிப்பது என்பது சம்சார பந்தத்திலிருந்து விடுபட்ட அனைத்து புத்தர்களின் குணமாகும் குறிக்கும். எனவே யமாந்தகர் மகாயானத்தில் போதி நிலையை அடைவதற்கு சம்சார பந்தத்திலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்ற கருத்தினை வலியுறுத்துகிறார்.
யமாந்தகர் அல்லது ஸ்ரீ பகவான் யமாந்தகர் என்பது வஜ்ரபைரவரின் அல்லது ஸ்ரீ வஜ்ரமகா பைரவரின் இன்னொரு பெயராகும். வஜ்ரபைரவர் மஞ்சுஸ்ரீ போதிசத்துவரின் அம்சமாக கருதப்படுபவர். மஞ்சுஸ்ரீ போதிசத்துவர்,ஸ்ரீ வஜ்ரபைரவர், ஸ்ரீ பகவான் யமாந்தகர் ஆகியோர் தர்மகாய தத்துவத்தை உணர்த்துகின்றனர்.
இறப்பு என்பதற்கு உள்ளார்ந்த உறுதியான இருப்பு இல்லாதது. எப்போது ஒருவரின் மனது இதை அறிந்து கொள்கிறது அது மரணத்தை வென்றாதாகிறது. அப்போது யமாந்தகரின் மரணத்தை மீறிய நிலைக்கு செல்லமுடியும்.
யமாந்த தந்திரத்தில் மூன்று விதமான மரணங்கள் குறிக்கப்பெறுகின்றன: வெளி மரணம், அதாவது உடலின் மரணம், உள் மரணம் அதவது மாயையினை உண்மையாக கருதுவது, ரகசிய மரணம், அதாவது மனம் மற்றும் உடலினை இரு தனித்த கூறுகளாக கருதுவது. இம்மூன்று மரண நிலைகளையும் வெல்பவர் புத்த நிலையினை அடைகிறார்.
Garhwal Himalayas

The Garhwal Himalayas are mountain ranges located in the Indian state of Uttarakhand.
This range is also a part of the Himalayan Sivalik Hills, the outer most hills of the Himalaya located in Himachal Pradesh and Uttarakhand.
The cities which are included in these ranges are Pauri, Tehri, Uttarkashi, Rudraprayag, Chamoli, and Chota Char Dham pilgrimage namely Gangotri, Yamunotri, Badrinath and Kedarnath. Some of the sites of the location are the hill stations of Mussoorie, Dhanaulti, Auli, Chakrata, Chopta. The UNESCO World Heritage Site, Nanda Devi and Valley of Flowers National Parks, is also located in Garhwal Himalaya.
30°37′01″N 78°54′04″E﻿ / ﻿30.6170°N 78.9010°E﻿ / 30.6170; 78.9010
Bhringi

Bhringi (Sanskrit: भृङ्गी, romanized: Bhṛṅgī, lit. 'female beetle') is a rishi in Hinduism, described to be a great devotee of Shiva, the Hindu destroyer deity.
According to the Shiva Purana and Tamil Sthala Puranas, all the rishis who paid homage to Shiva also offered their veneration to Parvati, the consort of Shiva. One day, Sage Bhringi visited Kailāsa, the abode of Shiva, and expressed his desire to circumambulate only Shiva. As he started to go around Shiva, Parvati required that he circumambulate her as well, stating that they were two halves of the same being. Bhringi, however, was so focused on Shiva that he had no desire to go around Parvati. Observing this, Parvati sat on Shiva's lap, making it difficult for Bhringi to go around Shiva alone. Undeterred, Bhringi assumed the form of a female beetle (Bhṛṅgī) and attempted to fly between the two. Infuriated, Parvati cursed the sage to become physically weak, which caused him to collapse, unable to support his body. Bhringi prayed to Shiva, and was able to acquire a third leg. In this manner, Bhringi is described to eventually become a Maharishi.
According to local variations of this legend, Shiva and Parvati united to assume the form of a composite deity called Ardhanarishvara. When Bhringi attempted to bore a hole through them to circumambulate only the deity's half of Shiva, Parvati cursed him, depriving him of his flesh and blood, the symbolic feminine aspect of men. Bhringi was suitably chastised. To enable him to stand upright, he was given a third leg, so that his legs served as a tripod.
Om Swami

Om Swami is a spiritual leader and bestselling author who resides in his ashram in the Himalayan foothills. He is the founder of the Black Lotus App and os.me, a writing platform. Before renunciation, he was a successful tech entrepreneur. Swami is the bestselling author of more than fifteen books on meditation, wellness, and spirituality, such as Kundalini: An Untold Story, The Wellness Sense, and If Truth Be Told: A Monk's Memoir. He has also documented his experiences on meditation for over 15,000 hours in his well-received book A Million Thoughts.
Showing a deep inclination towards spirituality from an early age, Swami studied a range of Vedic and astrological texts. He quit his job as a part-time editor for a weekly business newspaper to pursue graduation and post-graduation degrees from Australia.
Swami graduated with a Bachelor of Business from University of Western Sydney in 2000 and with a Master of Business Administration from University of Technology Sydney in 2002. Later, he started a software business in Australia and expanded its operations to the United States, Canada, United Kingdom, and India over the next six years. He became a millionaire owing to his IT company. Later, Swami moved back to India.
On 15 March 2010, Swami renounced his material wealth and left for his spiritual journey quietly. Heading straight to Kashi, he was initiated into the path of renunciation by a Naga saint in a little village some eighty kilometers from Varanasi. After spending four and a half months there, Swami left for the Himalayas where he spent the next thirteen months in intense meditation in complete isolation and solitude. During the days of his intense practice, he claims to have meditated for up to 22 hours every day including straight 10-hour stretches. Researchers and Scientists from IIT studied the effects of his intense spiritual practices (tapasya) and published the findings in 2019 research papers.
Swami gives his own perspective on enlightenment on his website and in his book If Truth Be Told. "Enlightenment does not mean you have to live like a pauper. It does not mean you have to subject yourself to a life of hardship and abstinence. On the contrary, to be enlightened means to live in the light of love, compassion and truthfulness".
If Truth Be Told: A Monk's Memoir is his memoir, published by HarperCollins in December 2014. The book was listed as number 6 in the top 10 non fiction books in the country as reported by The Financial Express (India). His fictional novel The Last Gambit was translated as La vie est un jeu d'échecs in French. It won the Chronos Prize for Literature (2019) in France.
Hinduism in Kerala

Hinduism is the largest religion in Kerala and Hindu lineages together make up 54.7% of the population of the state according to the 2011 census.
Hinduism is the most widely professed faith in Kerala. According to 2011 Census of India figures, 54.7% of Kerala's residents are Hindus. Hindus represent the biggest religious group in all districts except Malappuram.
The legends regarding the origin of Kerala are Hindu in nature. Kerala produced several saints and movements.
Adi Shankara was a religious philosopher who contributed to Hinduism and propagated the philosophy of Advaita. He was instrumental in establishing four mathas at Sringeri, Dwarka, Puri and Jyotirmath. Melpathur Narayana Bhattathiri was another religious figure who composed Narayaniyam, a collection of verses in praise of the Hindu God Krishna.
Various practises of Hinduism are unique to Kerala. Worship of Shiva and Vishnu is popular in Kerala. Lord Krishna is worshipped widely in all parts of Kerala, Guruvayur being one of the most famous temples in the state. Malayali Hindus also worship Bhagavathi as a form of Shakti. Almost every village in Kerala has a Bhagavati Goddess. Hindus in Kerala also strongly believe in power of snake gods and usually have sacred snake groves known as Sarpa Kavu near to their houses.
Malayali Hindus have ceremonies such as Chorunu (first feeding of rice to a child) and Vidyāraṃbhaṃ.
Some of the most notable temples are:
Adi Shankara, the originator of Advaita Vedanta, was born in Kalady and was likely a Nambuthiri. Many Hindu saints and swamis from many castes have lived in Kerala. Sree Narayana Guru, Enadinatha, Ilakkulaccanrar, Tiruppana were all outside the Brahminical caste fold; Cheraman Nayanar was a Kothayar; and Chattampi Swamikal, Swami Sathyananda Saraswathi and Swami Chinmayananda, the Nair caste. The Parayas of Kerala claim descent from Vasishtha. There is a shrine in Kollengode in memory of a lower-caste saint, Paakkanar. The theatrical dance of Rapayan Tullal is narrated by a descendant of Pakkanar. The Periya Puranam, possibly written by a Paraya, describes the Parayas.
Swami Sathyananda Saraswathi is popularly regarded as the father of contemporary Hindu renaissance in Kerala for the victorious movements he led for temple rights and the establishment of Hindu Aikya Vedi for integrating people of all castes into one religion. He is reckoned as the greatest karmayogi to uphold Sanatana Dharma since Swami Vivekananda internationally. Sree Narayana Jayanti (Narayana Guru's birthday) and Sree Narayana Samadhi Day (the occasion of his samadhi) are public holidays in Kerala.
Mata Amritanandamayi, known among her devotees as Amma, was selected to represent the Hindu Dharma in the World Parliament of Religions in September 1991. Bhagawan Nityananda was another important Hindu saint widely recognized.
Several Hindu movements important to the development of Hinduism took place in Kerala. The Karppillikkavu Sree Mahadeva Temple, (one of the most ancient in India) dedicated to the Kirata Avatar of Lord Shiva still exists in Kerala.
श्वेत कपिला

श्वेत कपिला हा शुद्ध भारतीय गोवंश असून हा मुख्यतः गोव्याच्या दोन्ही प्रांतातील, म्हणजे उत्तर गोवा आणि दक्षिण गोव्याच्या जिल्ह्यात आढळतो.
हा गोवंश मध्यम ते लहान आकाराचा असून, नावाप्रमाणेच रंगाने मुसक्या म्हणजे नाकाच्या भागापासून ते शेपटीच्या टोकापर्यंत संपूर्ण पांढरा आहे. याच्या डोळ्याच्या पापण्या, कानाचा आतील भाग आणि शेपुटगोंडा सुद्धा पांढरा असतो.
या गोवंशाचे डोके लहान आणि सरळ असून याचे कारण छोटे आणि टोकदार असतात. शिंगांचा आकार सुद्धा लहान असून, शिंग थोडे वर जाऊन बाहेरच्या बाजूला वळलेले असतात. कधीकधी सरळ बाहेर किंवा सरळ वर तिरके पण असतात.
हा गोवंश गोव्याच्या अति पावसाळी, दमट वातावरण ते उष्ण आणि गरम वातावरणात सहज वाढतो. याच्या दुधाला औषधी गुणधर्माचे मानले जाते. तसेच दुधातील फॅटचे प्रमाण ४.५ ते ६ % पर्यंत असते. या गोवंशाला गोठा आणि गोशाळेत वाढवले जाते, शेतीकामासाठी इतर पशु किंवा ट्रॅक्टरचा वापर केला जातो.
राष्ट्रीय डेरी विकास बोर्डाच्या (NDDB) निकषानुसार हा दुधारू गोवंश म्हणून ओळखला जातो
भारतीय गायीच्या इतर विविध जातींची माहिती मिळवण्यासाठी येथे टिचकी द्या ― भारतीय गायीच्या विविध जाती
श्वेत बटू

श्वेत बटू ही सूर्यासारख्या आकारमानाने लहान असणाऱ्या ताऱ्यांची शेवटची अवस्था असते. ताऱ्यामधील हायड्रोजनचे हेलियममध्ये अणू-संमीलन (Fusion) झाल्यानंतर हेलियम मध्ये अणू-संमीलनाची क्रिया सुरू होते. जेव्हा हेलियमचे सर्व अणू संपतात तेव्हा तारा आकुंचन पावून त्याचा श्वेत बटू होतो. श्वेत बटूची घनता अतिशय जास्त असते.
श्वेत समुद्र

श्वेत समुद्र (नॉर्वेजियन: Barentshavet, रशियन: Баренцево море) हे आर्क्टिक महासागराचे एक अंग आहे. बारेंट्स समुद्राच्या दक्षिणेस असलेला व ९०,००० चौरस किमी पसरलेला श्वेत समुद्र संपूर्णपणे रशिया देशाच्या सरहद्दीत आहे व रशियाचा अंतर्गत भाग मानला जातो. प्रशासकीय दृष्ट्या हा समुद्र रशियाच्या अर्खांगेल्स्क ओब्लास्त, मुर्मान्स्क ओब्लास्त व कॅरेलिया प्रजासत्ताक ह्या विभागांदरम्यान वाटला गेला आहे. अर्खांगेल्स्क हे रशियाचे मोठे बंदर ह्याच समुद्रावर स्थित आहे.
हफथाली साम्राज्य

हफथाली लोक हे मध्य आशियातील लोक होते. इसवी सनाच्या पाचव्या शतकात त्यांनी दक्षिणेकडे व पश्चिमेकडे विस्तार करून गुप्त व सासानिद या प्रबळ सत्तांचा पराभव केला. उत्तर भारतावर पाचव्या शतकात आक्रमण करणारे श्वेत हूण हे बहुदा हफ्थाली असावेत परंतु त्यांच्यातील संबंध ज्ञात नाही.
वाईन

वाईन (मराठी लेखनभेद: वाइन ; अनेकवचन: वायनी ; इंग्लिश: Wine ; इटालियन, स्पॅनिश: Vino, विनो; फ्रेंच: Vin; जर्मन: Wein ;) हे द्राक्षांच्या रसापासून बनवण्यात येणारे एक मद्य आहे. वाईन तयार करण्यासाठी द्राक्षांचा चोथा करून त्यात यीस्ट मिसळले जाते. द्राक्षांतील नैसर्गिक घटकांची यीस्टसोबत प्रक्रिया होऊन वाईन तयार होते.
पश्चिमात्य देशांमध्ये इ.स. पूर्व ६००० सालापासून वाईन बनवण्यात येत आहे. इटली, फ्रान्स, स्पेन, अमेरिकेची संयुक्त संस्थाने व आर्जेन्टिना हे देश वाईन उत्पादनात अग्रेसर आहेत.
मर्यादेत व नियमित वाईनचे सेवन केल्यास हृदयरोगाची शक्यता कमी होते असा दावा केला जातो.
लाल, श्वेत आणि गुलाबी हाला अंगूर जांभळे ते हिरवे अनेक रंगांत येतात परंतु जवळ जवळ सर्व प्रकारच्या रसांचा रंग हिरवा-श्वेत असतो. लाल हाला (red wine, रेड वाइन) बनविण्यासाठी त्यात लाल द्राक्षांची साल सोडून देतात. ज्या मुळे त्याला रंग देणारे ऐन्थोसायनिन (anthocyanin) रसायन पण पाझरून हाला म्हणजे वाइनला रंग देतात. याच्या विरुद्ध श्वेत हाला (white wine, व्हाइट वाइन) साठी फक्त रसालाच किण्वित केले जाते. गुलाबी हाला (rosé wine, रोज़े वाइन) मध्ये लाल द्राक्षांची साली काही प्रमाणात टाकल्या जातात. अगदी थोडी एवढी नाही की वाइनचा रंग पूर्णच लाल होइल.