davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Ambiente Criollo

Ambiente Criollo es una banda peruana de música criolla formada en 2007, procedente de Lima, Perú. Está formada en su totalidad por mujeres, bajo la dirección musical de Ana Espinoza Masías, percusionista. ​Entre sus integrantes actuales se encuentran Emily Shannons Lumbe Carbonel, Analí del Rosario Ayala Rojas, Rocío Graciela Nicasio Abán, Joselin Melissa Guzman Flores, Maricielo Mendoza Ancajima, Daniela Delgado Bozzeta y Lucía del Milagro Seijas García. Su productora es Cristina Higa Higa.
Se caracteriza por su distintiva frase: «A ritmo de Mujer, ¡y punto!»​
La banda Ambiente Criollo fue creada en 2007 en Lima, buscando difundir y crear música criolla en la escena local. Su repertorio incluye valses, festejos, zamacuecas, tonderos, marineras entre otros.
La agrupación es reconocida localmente por revalorar el papel de la mujer en el arte, demostrando que las mujeres pueden desempeñarse en otros ámbitos musicales como ejecutantes, arreglistas y compositoras.​​
En 2023, lanzan su primer álbum de estudio llamado Herencias: Mujeres Compositoras en la Historia de la Música Criolla como homenaje a grandes compositoras peruanas.
El disco cuenta con 12 temas de maestras compositoras como: Rosa Mercedes Ayarza, Serafina Quinteras, Anna Renner, Leonor García, Teresita Velásquez, Chabuca Granda, Victoria Santa Cruz, María Luisa Rivera, Lucy de Mantilla, Lourdes Carhuas y Olga Milla. Además, incluye 2 temas propios de la agrupación.​ Uno de los temas tuvo la colaboración de Aluna Tambó, agrupación chilena que rescata, practica y promueve las tradiciones artísticas de raíces africanas.
La realización de esta producción tuvo el apoyo del programa Ibermúsicas 2021 y fue un proyecto ganador de Estímulos Económicos para la Cultura 2022 del Ministerio de Cultura del Perú.​
La banda se ha presentado en diversos escenarios de su país, y ha sido reconocida en el exterior en la ciudad de Los Ángeles, Estados Unidos y en Arica, Chile.​
Ambiente Criollo organiza el Encuentro de Mujeres de Música Peruana, un evento cultural que consta de talleres, conversatorios y presentaciones artísticas que sirve como plataforma para dar visibilidad del trabajo y las propuestas musicales lideradas por mujeres. Este evento lo realizan desde el año 2013 en la ciudad de Lima, Perú. Cada año buscan incluir nuevas propuestas, para dar escenario y promover el aporte de los grupos locales y regionales dentro el ámbito artístico peruano. ​​
Se ha identificado a las siguientes integrantes de la banda:​​
El 2019 la agrupación fue reconocida como Punto de Cultura por el Ministerio de Cultura del Perú.​
Su proyecto Herencias fue ganador del programa Ibermúsicas 2021.
En el año 2024 su sencillo Ancestras alcanzó el primer lugar del listado global del #VivaMusic20 de Colombia. Este tema busca llamar a la sororidad y a continuar la lucha de reivindicación que iniciaron quienes estuvieron antes que ellas.​
Zapam Zucum

Zapam Zucum or Zapam-zucún is a voluptuous, dark-skinned, and white-handed goddess among the Aymara and Diaguita populations of northerly parts of Argentina and Chile as well as Bolivia. She is considered the protectoress of the algarrobo tree (Prosopis spp., conventionally translated as "carob").
Among the Aymara, whose population dwell in La Rioja Province in the Argentine Northwest, Bolivia, and northern Chile, the algarrobo tree ("carob") is held sacred. The algarrobo tree (produces pods and beans) which can be made to into a sweet loaf (torta) called patay [es], or made into flour for baking, as well as being brewed into different kinds of beverages.
According to the storytelling, while the women labor in the fields, the children are kept in the custody of the tree and nap in the tree's shades. If the goddess inhabits the tree, the sound of "Zapam... Zucum" can be heard, and the children stave their hunger for some reason. The babysitting goddess can materialize in the form of a dark-skinned, bare-naked beautiful lady, and will feed (breast-feed) the children in need or those who start crying. She has long black hair and black eyes, but supple white hand of a skin-tone different from her general dark complexion. With those hands she will craft a cradle out of leaves and tuck in the toddlers to nap. Her breasts are enormous, and makes the aforesaid "Zapam... Zucum" sound when she maneuvers, hence her name.
The goddess is the guardian of the sacred algarrobo tree, and when she hears the "chac.. chac" noise of someone chopping at the tree with an ax, she will relentlessly abduct the logger to who knows where. In a variant telling, the logger's children get spirited away.
The goddess protects baby and juvenile animals from predatory beasts and hunters, and according to José Zanardi (2019), metes out punishment particularly for killing the vicuña and stealing its children, Sometimes she will wreak vengeance upon evil and abusive men by seducing and suffocating them. In some regions, it is told how she will appear in gigantic form to hunt down lazy men who have loafed off of working in the fields, capture the men with her enormous breasts, and carry them off somewhere.
The lore of this dark-skinned, small, white-handed, and large-breasted goddess also occurs among the Diaguita (of the Argentine Northwest and Norte Chico "little north" part of Chile).
Jorge Cardoso

Jorge Cardoso [full name: Jorge Ruben Cardoso Krieger] (born 26 January 1949) is a classical guitarist, composer, researcher, medical doctor (National University of Cordoba, Argentina) and teacher (Madrid Royal Conservatory). He has performed in Europe, America, Asia and Africa, and has frequently participated in international festivals, conferences, seminars, radio and television.
Cardoso was born in Posadas, Misiones, Argentina, and studied the guitar with Lucas Braulio Areco and Luis J. Cassinelli. Having gained a scholarship from the National Fund for the Arts in Argentina, he was able to study with Maria Hermini A. de Gomez Crespo. From the age of 14, Cardoso has won first prizes in several Argentine competitions, including at the Festival of Music of the Littoral at Posadas (1963), the National Folklore Composition Competition (1967), and the International Concourse of the Classical Guitar at Morón (1973).
He now lives in Madrid, Spain, where he was the founder of the Madrid Guitar Chamber Orchestra and is President of the International Organization for Latin American Music Diffusion (GUIA). He was the Art Director of the Posadas International Guitar Festival (Argentina), the Alsace International Guitar Festival and the Morocco International Guitar Festival organized by the Instituto Cervantes in 1999. He is currently managing the International Festival Lucas B. Areco in Posadas, the Lambesc International Guitar Festival and the World's Guitar in the French Haut Verdon region. He frequently gives concerts across Europe, South America and Japan.
Cardoso has composed over 400 works: solo guitar, duets (two guitars, guitar and violin, claves, viola, cello and flute), three and four guitars, string quartet, guitar and stringed, guitar and wind, concerts for guitar and orchestra, for guitar orchestra and symphony orchestra, string orchestra, and voice. These have been recorded by over 200 artists. By far his most popular piece is Milonga, from 24 Piezas Sudamericanas.
He also transcribed and made folkloric arrangements of music from several South American countries, from the Spanish Renaissance and Baroque periods, and from other nations and periods.
Cardoso is the author of several books and music editions including:
On David Russell's 2004 Grammy Award-winning album, Aire Latino, two of Cardoso's pieces feature: Milonga, and Vals Peruano which is from Suite Sudamericana.
Óscar Avilés

Óscar Guillermo Avilés Arcos (March 24, 1924 – April 5, 2014) was a Peruvian guitarist, singer, and composer.
He began his musical career in 1939, at the age of 15 as a cajón player for the duo "La limeñita and Ascoy". He was known as the "First Guitar of Peru".
In 1942, with the string group "Núñez, Arteaga & Avilés" won the radio contest organized by the journalist Roberto Nieves from the newspaper "La Noche", as a result of which he became known as "La Primera Guitarra del Perú" (The First Guitar of Peru).
In 1946 he became part of "Los Trovadores de Perú" along with Miguel Paz, Oswaldo Campos and Panchito Jiménez.
In 1947 he became part of the trio "Los Morochucos" with Alejandro Cortéz and Augusto Ego Aguirre, with whom he would perform intermittently until 1972.
In 1952 he founded the first Criollo-style Guitar School which was in business until 1967.
Between 1957 and 1959 he directed the group "Conjunto Fiesta Criolla" together with Humberto Cervantes, Panchito Jiménez and Arítides Ramirez. From 1955 to 1970 he accompanied, with his unique guitar playing, the legendary artist Chabuca Granda on various world tours recording several acclaimed albums including "Dialogando". Also during this decade he recorded the acclaimed album "Valses Peruanos Eternos" in two volumes with Augusto Valderrama Orchestra.
During the 70's he formed a trio with Arturo "Zambo" Cavero and Augusto Polo Campos and recorded with many famous Creole artists including Jesus Vasquez, Eloísa Angulo, Los Hermanos Zañartu, Los Hermanos Garcia, Cecilia Bracamonte, Zoila Zevallos, Los Ases de Perú, Los Hermanos Catter and Nicomedes Santa Cruz. He also recorded with the Peruvian tenor Luigi Alva, the actor Luis Álvarez Torres, Spanish Gabriela Ortega, as well as international artists such as Olga Guillot, Leo Marini and Xiomara Alfaro, among others.
In 1987 the President of Peru, Alan Garcia, appealed to the Organization of American States so Avilés would receive the title of "Artistic Patrimony of America", also in the same year the Ministry of Education awarded him the "Palmas Magisteriales".
In 2000 the National University of San Marcos gave him the distinction of Doctor Honoris Causa in honor of his career and his contributions to Peruvian culture.
In 2005 the mayor of Lima, Luis Castañeda Lossio, awarded him the Medal "Ciudad de Lima".
He died on April 5, 2014, in Lima at the age of 90.
Jesús Vásquez

María de Jesús Vásquez Vásquez, known by the pseudonym La Reina y Señora de la Canción Criolla (December 20, 1920 – April 3, 2010), was a Peruvian singer.
She was daughter of Pedro Vásquez Chávez and María Jesús Vásquez Vásquez. Her particular singing style captivated listeners, as her intensity had the feel of Peruvian creole taste.
She appeared in some Peruvian films of the 1930s, such as Gallo de mi Galpón (1938).
Jesús Vásquez died in Maison de Sante, Lima. Peruvian President Alan García declared one day of national mourning.
Romani folklore

Romani folklore encompasses the folktales, myths, oral traditions, and legends of the Romani people. The Romani were nomadic when they departed India during the Middle Ages. They migrated widely, particularly to Europe, while other groups stayed and became sedentary. Some legends (often from non-Romani peoples) say that certain Romani have passive psychic powers such as empathy, precognition, retrocognition, or psychometry. For example Wlislocki was known for being a self taught gypseologist, and many of his writings are seen as authentic Romani stories, but the myths published by Wlislocki have no connection to authentic Romani traditions; this causes a misinterpretation about the Romani people as a whole. Other legends include the ability to levitate, travel through astral projection by way of meditation, invoke curses or blessings, conjure or channel spirits, and skill with illusion-casting. The Roma from Slavic countries believe in werewolves. Romani chovihanis often use a variety of herbs and amulets for protection. Garlic is a popular herb used by the Roma.
Ramón Ayala (Argentine musician)

Ramón Gumercindo Cidade (March 10, 1927 – December 7, 2023), better known as Ramón Ayala, was an Argentine singer, writer and poet. His music and prose are strongly identified with the culture of his home province.
Ayala decided to create his own musical style, which he called "Gualambao"; (which is formed by two polka rhythms chained by a permanent syncopation, which gives a particular appearance). It is written in 12/8 (twelve eighths), meaning that each bar has 12 eighth notes spread out over 4 times.
Among his best-known songs is "El Mensú" – whose lyrics speak of the mensú: the farmers and workers – which was such a success in Argentina and Latin America that his song was even performed by the Argentine-Cuban revolutionary Che Guevara in 1962, during a tour of Cuba by the singer.
Throughout his career, Ayala made presentations in Spain, Sweden, France, Italy, Romania, Cyprus, Uganda, Kenya, Tanzania, Lebanon, Turkey, Kuwait, Iraq, Iran, Bahrain and other Middle Eastern countries, performing concerts and exhibitions of paintings.
His nephew, Guillermo "Walas" Cidade, is the lead singer and songwriter of the skate punk band, Massacre.
Ramón Ayala died after a bout of pneumonia on December 7, 2023, at the age of 96.
Héctor Varela (musician)

Salustiano Paco Varela (29 January 1914 – 30 January 1987) was an Argentine tango bandoneónist, bandleader and composer.
Varela was born and raised in Avellaneda in the Buenos Aires Province of Argentina, where he trained as an accountant. He played in several bands from the age of 16, including those of Alberto Gambino and Juan d'Arienzo. He went on to form his own tango orchestra, which performed on Argentine radio and television in the 1950s and 1960s. He worked with several singers, including Rodolfo Lesica, whom he met in a taxi, and Argentino Ledesma.
Karina (name)

Karina (/kəˈriːnə/) is a female given name. In modern times, the country where it is most used (in absolute terms) is Russia, whereas Belarus is where it is the most popular (relating to its population).
It is a short form of Katarina – which in turn shares the same origin as its English form, Katherine. It can also be a variant spelling of Carina, which is the feminine of “loved” or “dear” in both Latin and Italian.
Marciano Cantero

Marciano Cantero (born Horacio Eduardo Cantero Hernández, 25 August 1960 – 8 September 2022) was an Argentine musician. He was the lead singer and bassist of Enanitos Verdes, an Argentine pop/rock band.
Cantero was nine when he first heard the Beatles and The Beach Boys, which he credits as one of his most important influences in his music. Cantero bought a bass guitar that was on sale with his savings, and started to practice with the instrument, helped by his older brother. After graduating high school, his father bought him a brand new bass guitar. He also started attending concerts in the underground circuit during the civil military dictatorship of Argentina.
In 1979, he joined Felipe Staiti and Daniel Piccolo to form Enanitos Verdes (lit. "Little Green Dwarves", but more accurately considered equivalent to the phrase "Little Green Men"); they struggled at first, but eventually became idols in Mendoza. They later moved to Buenos Aires, where they also struggled performing in bars and clubs before recording their first album. After a label change, the Enanitos began their internationalization with CBS Argentina and became famous around Latin America.
In 1990, Cantero started his solo career, recording Luna Nueva (1990) and Beat Club (1991). After that Marciano recorded numerous albums with Enanitos Verdes as well as releasing a Greatest Hits compilation in 1995, a Live CD in 2005, and their newest album titled Pescado Original in 2006 which includes the hit Mariposas.
He lived in Hermosillo, Sonora, Mexico. In 2022, he returned to his birthplace, Mendoza, where he lived until his death.
On 5 September 2022, he was hospitalized due to kidney illness. A surgery was performed, one kidney and part of his spleen were removed. He died three days later, on 8 September 2022, at the age of 62.
Tambour (guitar technique)

Tambour (also called tambor, tamboro or tambora, written in music as tamb.), is a technique in Flamenco guitar and classical guitar that emulates the sound of a heartbeat. The player uses a flat part of the hand, usually the side of the outstretched right thumb, or also the edge of the palm below the little finger, and sounds the strings by striking them rapidly just inside the bridge of the guitar. Duration can be from a single articulation to an extended drum roll-like tremolo. If performed incorrectly, the effect is similar to a right-hand apagado, or dampening of the strings. Variation in tone can be achieved by striking different distances from the bridge and using different parts of the thumb (especially fleshy vs. bony parts). Variation in chord texture can be achieved by selecting different strings to strike.
An example of tambour in popular music occurs at the beginning of the second verse of Your Time Is Gonna Come by Led Zeppelin.
One of the most remarkable modern compositions for the guitar, Sonata op.47, by Argentine composer Alberto Ginastera, was inspired by the folk music of Indians and Argentinean Gauchos and uses a lot of effects typical of the guitar, such as tamboro.
Both tambour and pizzicato can be heard in Aconquija by Barrios.
ఎద్దుల బండి

మనుష్యులను కాని వస్తువులను కాని ఒక చోటి నుండి మరొక చోటికి చేరవేయడానికి పల్లెల్లో ఉపయోగించే ఎద్దులు లాగే వాహనం. భారతీయ రైతుల దైనందిన జీవితంలో ప్రధాన భాగమైన ఈ వాహనాన్ని ఇప్పటికీ ధాన్యాన్ని ఇంటికి చేర్చడం, ఇంటి నుంచి పొలాలకు సరుకులను మోయడం వంటి అవసరాలకు విరివిగా వాడుతున్నారు. పారిశ్రామికీకరణ మూలంగా వీటి స్థానాన్ని నెమ్మదిగా ట్రాక్టర్లు ఆక్రమిస్తున్నాయి.
ఒక ఎద్దుతో లాగే బండిని ఒంటెద్దు బండి అని రెండు ఎద్దులతో లాగే బండిని జోడెడ్ల బండి అని అంటారు.
ప్రస్తుతం ఉపయోగంలో ఉన్న చాలా ఎడ్లబండ్లకు రబ్బరు టైర్లను వాడుతున్నారు. పాత జీపు టైర్ చక్రాలను వాదుతున్నారు. దైనివలన ఏద్దులకు లాగడానికి సులబంగా ఉంటుంది.దీనికి మునుపు చెక్కతో చేసిన చక్రాలను వాడేవారు. ఈ బండ్లను లాగడం ఎడ్లకు కష్టంతో కూడుకున్న పనిగా ఉండేది. ఇంకా అభివృద్ధి చెందని మూరుమూల గ్రామాల్లో సరుకులను పట్టణాలకు చేరవేయడానికి ఇంకా ఇలాంటి బండ్లను వాడుతుండడాన్ని గమనించవచ్చు. ఈ విధంగా సరుకులను తీసుకుపోయే బండి ని "చెకడ" అని కూడా అంటారు.
బండి ఉండే ఆకారాన్ని బట్టి నాలుగు రకాలుగా విభజించవచ్చు:
గతంలొ ఈబండ్లను మనుషుల రవాణాకు కూడ వాడేవారు.
ఎద్దుల బండికి వున్న ప్రధాన భాగాలు:
మధ్యలో వున్నరంధ్రంలో దిమ్మకు అనుసందానం చేసి పెట్టే బొడ్డు సీలను పెడతారు. తయారు చేసె విధానం
ఆస్ట్రేలియా లో వలసవాదుల రాజ్యమేలుతున్నపుడు ఎద్దుల బండ్లే ప్రధాన రవాణా సాధనాలుగా ఉండేవి.
సవారి బండి

సవారి బండి గతంలో..... పల్లెల్లో బాగా జరుగు బాటున్న రైతుల వద్ద సవారి బండి వుండేది. ఇది ఒక ఎద్దుతో గాని, రెండెద్దులతో గాని నడిచేది. బండి పైన గూడు లాగ వుండి లోన కూర్చున్న వారికి నీడ నిచ్చే విధంగా వుండేది. వెదురు బద్దలతో తయారు చేసిన ఒక తడిక లాంటిది బండి పైన కప్పబడి వుంటుంది. అది బండిలో కూర్చున్న వారుకి ఎండ నుండి వర్షం నుండి రక్షణ నిచ్చేది. బండిలో చాపలు వేసి వుండేవి. మనుషుల ప్రయాణానికే ఉపయోగించే వారు. బండి తయారి కూడా అందంగా చెక్కబడి వుండేది. దానికి రంగులు వేసి వుంటుంది. దానికి కట్టే ఎద్దులకు కూడా అలంకరణ చాల బాగా వుండేది. ఎద్దుల మూతికి మూజంబరం, నడుముకు వెంట్రుకల దారం, కొమ్ములకు కుప్పెలు, కొన కొమ్ముకు రంగుల కుచ్చులు, మెడలో మువ్వలు, గజ్జలు, ఒక గంట, వుండేవి. ఆ బండిలో ప్రయాణిస్తుంటే అదొక హోదా..... దాన్నే సవారి బండి అనేవారు. దీన్ని మనుషుల సవారి కొరకు తప్ప సామానులకు రవాణ కొరకు వుపయోగించరు. సామానుల రవాణ కొరకు మరొక సవారి బండి వుండేది. అది కేవలం సరకుల రవాణా కొరకు మాత్రమే ఉపయోగించే వారు. దీనిని ఇతర ప్రదేశాలకు, సంతలకు తమ వస్తువులను రవాణ చేసుకోవడాన్నికి వ్వాపారస్తులు వాడే వారు.
ప్రయాణీకుల సౌకర్యార్ధం గూడు కట్టబడడం వలన దీనిని కొన్ని ప్రాంతాలలో గూడు బండి అని పిలుస్తారు.
బొడ్రాయి

చాల వరకు పల్లెల్లో గ్రామానికి సంబంధించిన ప్రధాన ద్వారం ఉంటుంది. దానిని ఊరి వాకిలి (జనవ్యవహారంలో-ఉరాకిలి), చావిడి, గ్రామ ప్రవేశ ద్వారం మొదలగు పేర్లతో పిలుస్తారు. ఈ చావిడిలోనే మధ్యలో, నేలలో బొడ్రాయిని ఉంచుతారు. బొడ్రాయికి సంబంధించిన సంస్కృతి- సంప్రదాయాలలో ప్రాంతీయ వైవిధ్యం కనిపిస్తుంది. కొన్ని గ్రామాలలో ఊరి బయట కట్ట కట్టి కూడ ఉంచుతారు. చావిడిలో బొడ్రాయిని ఉంచిన గ్రామాలలో, ఊరి బయట లింగమయ్య పేరుతో మరో రాయిని ప్రతిష్ఠించి కట్ట కట్టి పూజిస్తారు. వివాహాల సందర్భాలలో ఆడపిల్ల ఊరు దాటి వెళ్ళేటప్పుడు గానీ, బయటి ఆడపిల్లలు ఆ ఊరికి కొత్త కోడళ్ళుగా అడుగుపెట్టేటప్పుడు గానీ, గ్రామ ప్రవేశద్వారంలో ఉండే బొడ్రాయిని పూజించి గ్రామం విడిచి వెళ్ళడం గానీ, గ్రామంలోకి అడుగుపెట్టటం గానీ చేస్తారు. ఈ సందర్భంలో బొడ్రాయి దగ్గర పూజారులుగా గ్రామానికి సంబంధించిన బోయలు గానీ, తలారి (తలవరి/గ్రామ సేవకులు గా) పని చేసేవారు కాని ఉంటారు. అలాగే గ్రామ దేవరలు (ఈదమ్మ, సవారమ్మ, పెద్దమ్మ మొ.) చేసే సందర్భంలో ఉరాకిలిలోని ఈ బొడ్రాయి ముందే జంతువులను (దేవరపోతులను) బలి ఇవ్వటం సంప్రదాయం. చివరికి ఎవరైనా ఊర్లో చనిపోయినా, శవాన్ని సైతం ఉరాకిలిలోని ఈ బొడ్రాయి మార్గం గుండా ఊరు దాటించాల్సిందే. ఇప్పుడు గ్రామాలు విస్తరించడం వలన, భిన్న మతాలు ప్రవేశించడం వలన కొద్దిగా మార్పులు కనిపిస్తున్నాయి. ఒకప్పుడు చావిడిలో, నేల నుండి ఎద్దుల బండి పరం తాకే ఎత్తులో (సుమారు మోకాలు ఎత్తు వరకు ఉండే విధంగా) బొడ్రాయిని ఉంచేవారు. కాలక్రమంలో రోడ్ల అభివృద్ధి కార్యక్రమాల వలన కేవలం చిన్న రాళ్ళుగా మాత్రమే కనిపిస్తున్నాయి. బొడ్రాయి ఫూర్తిగా నేలలో కనిపించకుండా మునిగిపోయినప్పుడు తిరిగి పునఃస్థాపన చేస్తూ ఉంటారు. ఆ సందర్భంలో గ్రామాలలో పెద్ద ఎత్తున ఉత్సవాలు నిర్వహి®
వేబిల్లు

వేబిల్ (Waybill) అనేది వస్తువుల యొక్క సరుకు రవాణాకు సంబంధించిన వివరాలను, సూచనలను తెలియపరస్తూ వాహకునికి జారీ చేయబడే పత్రం. సాధారణంగా ఇది సరకు పంపిన వ్యక్తి యొక్క సరకు తీసుకొనే వ్యక్తి యొక్క పేర్లను, సరుకు యొక్క మూలంను, దాని గమ్యస్థానమును వాహనము పయనించవలసిన మార్గమును చూపిస్తుంది. చాలా వరకు సరుకు రవాణా పంపే వ్యక్తులు ట్రక్కింగ్ కంపెనీలు హౌస్ బిల్ అని పిలువబడే అంతర్గత వేబిల్‌ను ఉపయోగిస్తాయి. ఇవి సాధారణంగా "క్యారేజ్ ఒప్పందం యొక్క షరతులను" కలిగి ఉంటాయి, ఇవి బాధ్యత ఇతర నిబంధనలు షరతులకు పరిమితులను కలిగి ఉంటాయి.
వేబిల్ అనేది కొరియర్ రశీదు వంటిది, దీనిలో సరకు పంపిన వ్యక్తి యొక్క సరకు తీసుకొనే వ్యక్తి యొక్క పేర్లు, సరుకు యొక్క మూలం, ఆ సరుకు చేరవలసిన గమ్యస్థానము ఆ సరుకును తరలించే వాహనము యొక్క వివరాలు, ఆ వాహనము పయనించవలసిన మార్గము, సరుకును తీసుకొనే సమయం, చేర్చవలసిన సమయం తదితర అంశాలు ఉంటాయి.
చాలా విమానయాన సంస్థలు ఎయిర్ వేబిల్ అని పిలువబడే వేరే రూపాన్ని ఉపయోగిస్తాయి, ఇది విమానాశ్రయం గమ్యం, విమాన సంఖ్య సమయం వంటి అదనపు సమాచారమును జాబితా చేస్తుంది.
గుంతకల్లు రైల్వే డివిజను

గుంతకల్లు రైల్వే డివిజను భారతీయ రైల్వేలు లోని దక్షిణ తీర రైల్వే జోన్ లోని ఆరు (డివిజన్లలో) విభాగాలలో ఒకటి. ఈ డివిజను యొక్క ప్రధాన కేంద్రం గుంతకల్లు వద్ద ఉంది, దీని జోనల్ ప్రధాన కార్యాలయం సికింద్రాబాద్లో ఉంది. గుంతకల్లు డివిజను యూని గేజ్‌గా ఉంది. అనగా మొత్తం డివిజను బ్రాడ్ గేజ్ రైలు మార్గముగా ఉంది. 2014-15 సం.లో గుంతకల్లు రైల్వే డివిజను ఆదాయం దాదాపు రూ. 1460 కోట్లుగా ఉంది.
గుంతకల్లు రైల్వే డివిజను దక్షిణ రైల్వే జోన్ భాగంగా 1956 సం.లో రూపొందించారు. ఇది 1977 అక్టోబరు 2 సం.న దక్షిణ మధ్య రైల్వే జోన్ నకు బదిలీ చేశారు. ఇది ఆంధ్ర ప్రదేశ్, కర్నాటక, తమిళనాడు రాష్ట్రాల్లోని ప్రజలకు తన సేవలు అందిస్తుంది.
గుంతకల్లు రైల్వే డివిజను కింద ఈ క్రింది విభాగాలు ఉన్నాయి.
గుంతకల్లు విభాగము, దక్షిణ మధ్య రైల్వేయందలి ఇతర విభాగములతో ఈ క్రింది ప్రాంతములలో అనుసంధానమగును.
గుంతకల్లు విభాగము, భారతీయ రైల్వేల ఇతర మండలములతో ఈ క్రింది ప్రాంతములలో అనుసంధానమగును.
దక్షిణ రైల్వే

13°04′57″N 80°16′37″E﻿ / ﻿13.08240°N 80.27705°E﻿ / 13.08240; 80.27705
దక్షిణ రైల్వే (తమిళం: தென்னக இரயில்வழி; మలయాళం: ദക്ഷിണ റെയില്വേ) స్వతంత్ర భారతదేశంలో రూపొందించిన 16 భారతీయ రైల్వే మండలంలలో మొట్టమొదటిగా దక్షిణ రైల్వే ఉంది. ఇది నామంగా (1) మద్రాస్, దక్షిణ మరాఠా రైల్వే, (2) దక్షిణ భారత రైల్వే, (3) మైసూర్ రాష్ట్రం రైల్వే అను మూడు రాష్ట రైల్వేల విలీనం ద్వారా 1951 ఏప్రిల్ 14 న సృష్టించబడింది. దక్షిణ భారత రైల్వే నిజానికి 1853 లో బ్రిటన్ లో స్థాపించబడి, బ్రిటిష్ వలస పాలనలో 1859 లో రిజిస్టర్ గావించబడి. గ్రేట్ దక్షిణ భారతదేశం రైల్వే (కంపెనీ) కం.గా రూపొందింనది. దీనిని తిరుచిరాపల్లి (ట్రిచ్చి) లో ప్రధాన కార్యాలయంగా 1890 లో లండన్ లో కేవలం ఒక సంస్థగా నమోదు చేశారు.
స్వాతంత్ర్యానంతరము దక్షిణ రైల్వేలో విభాగములు ఏర్పరచబడెను. వాటి వివరములు
1966 లో బెజవాడ, హుబ్లి విభాగములు నూతమనుగా ఏర్పరచబడ్డ దక్షిణ మధ్య రైల్వేకు బదిలి చేయబడ్దవి. తరువాతి కాలములో మద్రాసు, మైసూరు విభగములను పునర్విభజించి బెంగుళూరు విభాగము ఏర్పరచబడింది. పిదప పాలక్కాడ్, మధురై విభాగములను పునర్విభజించి సేలం రైల్వే విభాగము ఏర్పరచబడింది. దక్షిణ రైల్వే ప్రధాన కార్యాలయము చెన్నైలో నున్నది. ఈ మండల పరిధిలో ప్రస్తుతము ఆరు విభాగములు ఉన్నాయి. అవి:
దక్షిణ రైల్వేలో పలు కర్మాగారాలను & షెడ్లు ఉన్నాయి:
తూర్పు తీర రైల్వే

ఈస్ట్ కోస్ట్ రైల్వే (ECoR) భారతీయ రైల్వే లోని పదహారు రైల్వే మండలాలలో ఒకటి. ఈ జోన్ 2003-వ సంవత్సరము ఏప్రిల్ 1-వ తేదీన ఆగ్నేయ రైల్వే నుండి విడివడి ఉనికిలోకి వచ్చింది. దీని పేరు సూచించినట్లుగా, జోన్ రైలుమార్గాలు ఎక్కువగా భారతదేశం యొక్క తూర్పు తీర సమీపంలో ఉన్నాయి.
పార్లమెంట్ ఆమోదంపై ఉత్పన్నమయిన, ఏడు కొత్త మండలాలలో మొదటిది అయిన తూర్పు తీర రైల్వే 08.08.1996-వ తేదీన భారతదేశపు అప్పటి గౌరవనీయ ప్రధాన మంత్రి శ్రీ హెచ్.డి. దేవెగౌడ ప్రారంభించారు. ఆఫీసర్-ఆన్ స్పెషల్ డ్యూటీ 1996 సెప్టెంబరు 16 న కొత్తగా ప్రారంభం చేసిన జోన్ బాధ్యతలు చేపట్టారు. మొదట్లో, కేవలం ఒక డివిజన్ ఖుర్దా రోడ్ మాత్రమే ఈ రైల్వేకు కలుపబడింది. తదనంతరం జోన్ 01.04.2003 నుంచి అమల్లోకి పూర్తిగా పనిచేస్తోంది.
విశఖపట్టణము కేంద్రముగా క్రొత్త రైల్వే జోను ఏర్పరచవలెనని ప్రజలు కోరుచున్నారు. ప్రజల ఈ చిరకాల కోరికను గూర్చి తాము ఆలోచిస్తున్నట్లు రైల్వే శాఖ తెలిపెను. ఆంధ్ర ప్రదేశ్ రాష్ట్ర పునర్విభజన చట్ట ప్రకారము ఆ రాష్ట్రమునకు ప్రత్యేక రైల్వే జోను ఏర్పరచుటకు సాధ్యాసాధ్యములను పారిశీలీంచుటకు ఒక బృందము నియమింపబడెను. ఆ బృందము సమర్పించిన నివేదిక పై చర్యలు చేపట్టవలసి ఉంది.
తూర్పుతీర రైల్వే జోన్ యొక్క భౌగోళిక అధికార పరిధి మూడు రాష్ట్రాలు విస్తరించి ఉంది. అవి ఒడిశా అంతటా, ఆంధ్ర ప్రదేశ్ లోని శ్రీకాకుళం, విజయనగరం, విశాఖపట్నం జిల్లాలతో పాటు, చత్తీస్గఢ్ రాష్ట్రములో బస్తర్, దంతేవాడ జిల్లాలు
ఒడిశా రాష్ట్రములోని భువనేశ్వర్ లో జోనల్ ప్రధాన కార్యాలయం ఉంది. ఈ జోన్ లో మూడు డివిజన్లు (విభాగాలు) ఖుర్దా రోడ్డు, సంబల్‌పూర్, విశాఖపట్నం ఉన్నాయి .
హౌరా-చెన్నై విద్యుద్దీకరణ ట్రంక్ మార్గం సంఘటిత ఈస్ట్ కోస్ట్ రైల్వే లైన్ 2005 నవంబరు 29 న నియోగించింది. ఖరగ్పూర్, విశాఖపట్నం స్టేషన్లు, మధ్య మిస్సింగ్ లింక్ ఉంది. హౌరా నుంచి చెన్నై వైపు ఖరగ్పూర్ వద్ద, చెన్నై నుంచి హౌరా వైపు విశాఖపట్నం స్టేషన్లు వద్ద అన్ని రైళ్లు ఎలక్ట్రిక్ నుండి డీజిల్, డీజిల్ నుండి ఎలక్ట్రిక్ కొరకు ఒక లోకోమోటివ్ ఒడిషా గుండా వెళ్ళేందుకు మార్పు చేయించుకోవలసి వచ్చింది. ఇటువంటి లోకోమోటివ్ మార్పు న్యూ ఢిల్లీ నుండి బయలుదేరే భువనేశ్వర్ రాజధాని రైలు కూడా ఖరగ్పూర్‌లో మార్పు చేయించుకోవలసి వచ్చింది. ఒక ట్రంక్ దారిలో ఈ తరచుగా లోకో మార్పులు అసౌకర్యంగా, సమయం ఎక్కువ తీసుకునే ప్రక్రియగా మారింది.
ఖరగ్పూర్-విశాఖపట్నం మధ్యన 765 కి.మీ. విద్యుదీకరణతో పాటు సాగిన రైలు మార్గము, రైళ్లు వేగాన్ని అందుకున్నాయి, అధిక వేగం ఎక్స్‌ప్రెస్ రైళ్లు ముందుభాగములో ఏర్పాటు చేసే రెండు డీజిల్ అవసరం నిష్క్రమించింది. అందువలన డీజిల్ వినియోగం ఆదాఅయ్యింది, ఒక సుఖవంత మయిన ప్రయాణంగా మారింది. అదనంగా పూరీ వైపు ఖుర్దా రోడ్ నుండి రైలుమార్గము శాఖలు కూడా విద్యుద్దీకరణ జరిగింది. ఇప్పుడు నాటికి, కటక్-పరదీప్, జఖాపురా నుండి బార్బిల్ వైపు రైలుమార్గములు విద్యుద్దీకరణ జరిగింది.
ప్రధాన రైల్వే స్టేషన్లు మొత్తం ఈజోన్‌లో విశాఖపట్నం, విజయనగరం, సంబల్పూర్, ఖుర్దా రోడ్, పూరీ, భువనేశ్వర్, బాలాసోర్, భద్రక్, బరంపురం, కటక్, రాయగడ, సింగపూర్ రోడ్, కోరాపుట్, టిట్లఘర్ వంటివి ఉన్నాయి. ప్రధాన స్టేషన్లలో ఎక్కువగా ఒడిషా రాష్ట్రం పరిధిలోకి వస్తాయి.
ఈస్ట్ కోస్ట్ రైల్వే జోన్ లో 273 రైల్వే స్టేషన్లు ఉన్నాయి.
బొల్లారం, హైదరాబాదు

బొల్లారం, తెలంగాణలోని సికింద్రాబాద్ కంటోన్మెంట్ ఉన్న ప్రాంతం. ఇది హైదరాబాదు మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతంలో ఉంది. సికింద్రాబాద్ నుండి 10 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఈ బొల్లారం ఉంది. 2018లో బొల్లారం పురపాలక సంఘంగా మార్చబడింది.
2001 భారత జనాభా లెక్కల ప్రకారం, ఈ ప్రాంతంలో 34,667 (58% మంది పురుషులు, 42% మంది స్త్రీలు) జనాభా ఉంది. ఇందులో 15% మంది ఆరు సంవత్సరాల కంటే తక్కువ వయస్సు గలవారు ఉన్నారు. ఇక్కడ సగటు అక్షరాస్యత రేటు 58% కాగా, ఇది జాతీయ సగటు 59.5% కన్నా తక్కువగా ఉంది. ఇందులో పురుషలు అక్షరాస్యత 68% కాగా, స్త్రీల అక్షరాస్యత 43%గా ఉంది.
ఇక్కడ, భారత రాష్ట్రపతి అధికారిక నివాసమైన రాష్ట్రపతి నిలయం ఉంది. ఈ బొల్లారం ప్రాంతం నుండే సర్దార్ వల్లభాయ్ పటేల్, నిజాం రజాకర్లపై పోలీసు చర్యను ప్రారంభించాడు. హైదరాబాదు, సికింద్రాబాదుల్లోని పురాతన దేవాలయాలలో ఒకటైన అయ్యప్ప స్వామి దేవాలయం ఇక్కడ బాగా పేరొందింది. ఇక్కడ ఒక పబ్లిక్ గార్డెన్ ఉంది. సైనిక వస్తువులను రవాణా చేయడానికి బ్రిటిష్ వారు బొల్లారం రైల్వే స్టేషనును నిర్మించారు.
బ్రిటిష్ రాజ కుటుంబ సభ్యురాలు విక్టోరియా రాణి 1847లో యూరోపియన్ శైలిలో నిర్మించిన హోలీ ట్రినిటీ చర్చి ఈ ప్రాంతంలో ఉంది. 1980వ దశకంలో క్వీన్ ఎలిజబెత్ II తన వివాహ వార్షికోత్సవం సందర్భంగా బొల్లారం సందర్శనలో భాగంగా చర్చికి వచ్చింది. లకాద్వాలా క్రాస్‌రోడ్స్‌కు దగ్గరగా బొల్లారం గ్రంథాలయం ఉంది. లెఫ్ట్ కొలోనెల్ కిర్క్‌వుడ్ అనే వ్యక్తి 1892, జూలై 23న గ్రంథాలయాన్ని ప్రారంభించారు.
రైలుమార్గం: ఇక్కడ బొల్లారం బజార్ రైల్వే స్టేషను ఉంది. ఇది సికింద్రాబాద్ జంక్షన్ రైల్వే స్టేషను, కాచిగూడ రైల్వేస్టేషను, ఫలక్‌నామా రైల్వే స్టేషను, హైదరాబాదు దక్కన్ నాంపల్లి రైల్వే స్టేషను మొదలైన రైల్వే స్టేషన్లకు కలుపబడి ఉంది.
రోడ్డుమార్గం: తెలంగాణ రాష్ట్ర రోడ్డు రవాణా సంస్థ ఆధ్వర్యంలో బొల్లారం నుండి నగరంలోని ఇతర ప్రాంతాలకు బస్సు సౌకర్యం ఉంది.
వాయుమార్గం: ఇక్కడికి 2 కి.మీ.ల దూరంలో బేగంపేట విమానాశ్రయం, 51 కి.మీ.ల దూరంలోని శంషాబాదులో శంషాబాద్ అంతర్జాతీయ విమానాశ్రయం ఉంది.
సిక్కు గ్రామం

సిక్కు గ్రామం (సిక్కుల్ తోట), తెలంగాణ రాష్ట్ర రాజధాని హైదరాబాదులోని ఒక ప్రాంతం. ఇది సికింద్రాబాదుకు శివారు ప్రాంతంగా ఉంది. ఈ ప్రాంతం పారడైజ్ సర్కిల్ నుండి 3 కి.మీ.ల (1.9 మైళ్ళ) దూరంలో, బోయిన్‌పల్లి నుండి 2 కి.మీ.ల (1.2 మైళ్ళ) దూరంలో ఉంది.
నిజాం రాజు దళాలలోని సిక్కు వర్గానికి చెందిన కొంతమంది ఒక శతాబ్దం క్రితం ఇక్కడ స్థిరపడటం వలన దీనికి సిక్కు గ్రామం అనే పేరు వచ్చింది. ఈ ప్రాంతంలో ఇంపీరియల్ గార్డెన్స్, జ్యువెల్ గార్డెన్స్, బాంటియా గార్డెన్స్, రాజరాజేశ్వరి గార్డెన్స్ వంటి అనేక ఫంక్షన్ హాల్స్ ఉన్నాయి. సికింద్రాబాదులోని మోండా మార్కెటును ఇక్కడికి తరలించారు. సిక్కు గ్రామంలో పండ్లు, కూరగాయలలో కూడాని పచ్చని పొలాలు ఉంటాయి. అందుకే దీనికి తోట అనే పేరు వచ్చింది.
సిక్కు రోడ్, టెంపుల్ రాక్ ఎన్క్లేవ్, దేవ్ దర్శన్ కాలనీ, హన్‌మాన్‌జీ కాలనీ, ఉమానగర్ కాలనీలు మొదలైనవి ఈ ప్రాంతానికి సమీపంలో ఉన్నాయి.
ఇక్కడ తాడ్‌బండ్ ఆంజనేయస్వామి ఆలయం ఉంది. ఇదే ప్రాంతంలో భారత హాకీ ఆటగాళ్ళు ముఖేష్ కుమార్, శరణ్జీత్ సింగ్ తదితరులు నివసిస్తున్నారు. హస్మత్‌పేట్ సరస్సు దూరంగా ఉండడంవల్ల బట్టలు ఉతకడానికి బ్రిటిష్ వారు ఇచ్చిన దోబి ఘాట్‌లోనే ఈ సిక్కు గ్రామం ఉంది. ఇక్కడ మస్తానా హోటల్, గురుద్వార్, డైమండ్ పాయింట్ హోటల్ ఉన్నాయి.
తెలంగాణ రాష్ట్ర రోడ్డు రవాణా సంస్థ ఆధ్వర్యంలో సిక్కు గ్రామం నుండి నగరంలోని ఇతర ప్రాంతాలకు బస్సు సౌకర్యం (26, 26ఎన్, 26ఎం, 26జి, 26ఎం/వి) ఉంది. సమీపంలోని సికింద్రాబాద్ వద్ద ఎంఎంటిఎస్ రైలు స్టేషన్ ఉంది.
ఈ ప్రాంతంలో ఢిల్లీ పబ్లిక్ స్కూల్, సన్ ఫ్లవర్ స్కూల్, సర్జస్ ప్రీస్కూల్, జిజిఎస్ స్కూల్ మొదలైన పాఠశాలలు ఉన్నాయి.
బషీర్‌బాగ్

బషీర్‌బాగ్ తెలంగాణ రాష్ట్ర రాజధాని హైదరాబాదులోని ఒక ప్రాంతం. నగరంలోని ప్రాముఖ్యత కలిగిన ప్రాంతాల్లో ఒకటైన బషీర్‌బాగ్ వాణిజ్య, వ్యాపార కేంద్రంగా ఉంది. ఆబిడ్స్, కోటి, నాంపల్లి, హిమాయత్‌నగర్ వంటి ఇతర పెద్ద వాణిజ్య ప్రాంతాలకు సమీపంలో ఉన్న కారణంగా ఈ ప్రాంతం యొక్క ప్రాముఖ్యత పెరిగింది. ఇక్కడ ప్రసిద్ధ బషీర్‌బాగ్ ప్యాలెస్ ఉంది. ఈ ప్రాంతం హుస్సేన్‌ సాగర్‌ సరస్సుకి దగ్గరగా ఉంది.
నవాబ్‌ అస్మాన్‌ జా బహదూర్‌ (ఆస్మాన్ జా బషీర్-ఉద్-దౌలా) పేరు మీదుగా ఈ ప్రాంతానికి బషీర్‌బాగ్ అని పేరు వచ్చింది. ఇతను 1880 ప్రాంతంలో ఇక్కడ బషీర్‌బాగ్ ప్యాలెస్ ను కట్టించాడు.
ఇక్కడ పెద్ద సంఖ్యలో ఆభరణాల దుకాణాలు ఉన్నాయి. చుట్టుపక్కల ప్రాంతాలలో అధిక సంఖ్యలో షాపింగ్ మాల్‌లు ఉన్నాయి. థియేటర్లు కూడా ఇక్కడ ఉన్నాయి. ఆయాకార్ భవన్ (ఆదాయ పన్ను కార్యాలయం), పోలీస్ కమీషనర్ కార్యాలయం, పోలీస్ కంట్రోల్ రూమ్, సెంట్రల్ ఎక్సైజ్, కస్టమ్స్, వస్తు సేవల పన్ను కార్యాలయం, తెలంగాణ పర్యాటక రిజర్వేషన్ కార్యాలయం మొదలైన ప్రభుత్వ భవనాలు ఇక్కడ ఉన్నాయి. బాబూ ఖాన్ ఎస్టేట్ (ఒకప్పుడు ఇది 14 అంతస్తులతో హైదరాబాద్‌లో ఎత్తైన భవనం), ఖాన్ లతీఫ్ ఖాన్ ఎస్టేట్ వంటి వాణిజ్య భవనాలు ఇక్కడ అనేక రకాల వ్యాపారాలను నిర్వహిస్తున్నాయి.
ఉస్మానియా విశ్వవిద్యాలయం పరిధిలో స్వయంప్రతిపత్తి కలిగిన నిజాం కళాశాల, 1887లో ఆరవ అసఫ్‌జాహీ నిజాం మహబూబ్ అలీ ఖాన్ పాలనలో బషీర్‌బాగ్ ప్రాంతంలో స్థాపించబడింది.
తెలంగాణ రాష్ట్ర రోడ్డు రవాణా సంస్థ ఆధ్వర్యంలో బషీర్‌బాగ్ మీదుగా నగరంలోని వివిధ ప్రాంతాలకు బస్సులు నడుపబడుతున్నాయి. బషీర్‌బాగ్ సమీపంలో హైదరాబాదు రైల్వే స్టేషను ఉంది.
ఇక్కడికి లాల్ బహదూర్ స్టేడియం, బాబుకాన్ ఎస్టేట్, పోలీస్ కంట్రోల్ రూమ్, పాత గాంధీ వైద్య కళాశాల, హైదరాబాద్ నర్సింగ్ హోమ్, మాధవరెడ్డి మెమోరియల్ ఫ్లైఓవర్, పోలీస్ కమీషనర్ కార్యాలయం, ఆదాయపు పన్ను శాఖ కార్యాలయం వంటివి ఉన్నాయి.
బషీర్‌బాగ్ ఒక స్పోర్ట్స్ హబ్ గా ఉంది. ఫుట్‌బాల్ అథ్లెటిక్స్ కోసం ఉపయోగించే లాల్ బభదూర్ స్టేడియం ఇక్కడ ఉంది. ఈ ప్రాంతంలో హైదరాబాద్‌ను భారత సైన్యానికి అప్పగించడం జరిగినందున దీనిని ఫతే మైదాన్ అని పిలిచేవారు. దీనికి అంతర్జాతీయ క్రికెట్ మ్యాచ్‌లకు ఆతిథ్యం ఇవ్వడానికి ఉపయోగించేవారు. ఇక్కడ బ్యాడ్మింటన్, టెన్నిస్ కోసం ఉపయోగించే ఇండోర్ స్టేడియం కూడా ఉంది. ఇండియన్ క్రికెల్ లీగ్ మ్యాచ్‌లతో ఇక్కడ క్రికెటక ఆడడం పునఃప్రారంభమయింది.
అనంతపురం

అనంతపురం, ఆంధ్రప్రదేశ్ అనంతపురం జిల్లా నగరం, జిల్లా కేంద్రం. అనంతపురం మండలానికి , రెవెన్యూ విభాగానికి కేంద్రం. 1799 లో దత్తమండలాలకు కేంద్రంగా వుండేది. రెండవ ప్రపంచ యుద్ధకాలంలో బ్రిటీషు వారికి వ్యూహాత్మక స్థావరంగా వుండేది. నగరంలో పలు విశ్వవిద్యాలయాలున్నాయి. ఇక్కడి రథం ఆకారంలో గల ఇస్కాన్ దేవాలయం ప్రముఖ పర్యాటక ఆకర్షణ.
అనంతపురం అన్న గ్రామనామాలు వ్యక్తి నామసూచిగా పరిశోధకులు వర్గీకరిస్తున్నారు.
ఇది 1799లో దత్త మండలానికి (రాయలసీమతో కూడిన బళ్ళారి) కేంద్రంగా ఉండేది. అనంతపురానికి సర్ థామస్ మన్రో మొదటి కలెక్టరు. రెండవ ప్రపంచ యుద్ధంలో బ్రిటీషు భారత సైన్యానికి అనంతపురం వ్యూహాత్మక ప్రాముఖ్యత కలిగి ఉంది.ఇప్పటి జె ఎన్ టి యు ప్రాంగణం అప్పట్లో ఆయుధ బంకరుగా వాడేవారు.వాటి అవశేషాలను ఈ ప్రాంగణంలో ఇప్పటికీ చూడవచ్చును.
అనంతపురం భౌగోళిక స్థానం 14°41′N 77°36′E﻿ / ﻿14.68°N 77.6°E﻿ / 14.68; 77.6. దీని సరాసరి ఎత్తు 335 మీ (1099 అడుగులు). రాష్ట్ర రాజధాని అమరావతి నుండి నైఋతి దిశలో 505 కి.మీ దూరంలో ఉంది, తెలంగాణ రాజధాని హైదరాబాదు నుండి దక్షిణ దిశంలో సుమారు 360 కిలోమీటర్ల దూరంలో వుంది.
అనంతపురం శుష్క వాతావరణం కలిగిన ప్రదేశం. ఏడాదిలో అధికభాగం పొడిగా, వేడిమితో కూడి ఉంటుంది. ఫిబ్రవరి ద్వితీయార్థం నుండి వేసవి మొదలయి మేలో అత్యధిక ఉష్ణోగ్రత 40-42 డిగ్రీల సెంటీగ్రేడు (104 - 107.6 డిగ్రీల ఫారెన్ హీట్) సరాసరిగా నమోదవుతుంది. నైఋతి రుతుపవనాల వలన మార్చి లోనే తొలకరి జల్లులు పడతాయి. ఋతుపవనాలు సెప్టెంబరులో మొదలై నవంబరులో ముగుస్తుంది. వీటివలన 250 ఎం. ఎం. (9.8 ఇంచి) ల వర్షం నమోదవుతుంది. పొడిగా ఉండే తేలికపాటి శీతాకాలం నవంబరు ద్వితీయార్థంలో మొదలయి ఫిబ్రవరి ప్రథమార్థం వరకూ కొనసాగుతుంది. ఈ వాతావరణంలో ఉష్టోగ్రత యొక్క సరాసరి 30 నుండి 32 డిగ్రీల సెంటీగ్రేడు (86 నుండి 89.6 డిగ్రీల ఫారెన్ హీట్) గా నమోదవుతుంది. సాలీన వర్షపాతం 22 అంగుళాలు (560 ఎం ఎం).
2011 జనగణన ప్రకారం, నగర జనాభా 340,613. లింగ నిష్పత్తి 995/1000. 9% జనాభా 6 సంవత్సరాలలోపు పిల్లలు. అక్షరాస్యత 82%. పురషుల అక్షరాస్యత 89% కాగా స్త్రీల అక్షరాస్యత 75%. అధికారిక భాష తెలుగు. ఉర్దూ, హిందీ, కన్నడ, తమిళాలు గణనీయమైన అల్ప సంఖ్యాకుల భాషలు.
అనంతపురం నగరపాలక సంస్థ అనంతపురం జిల్లా లోని ఏకైక నగరపాలక సంస్థ.రాయలసీమ ప్రాంతంలో ఒక కుగ్రామంగా పురుడు పోసుకున్న 'అనంతపురం' అంచెలంచెలుగా ఎదుగుతూ నగర పాలక సంస్థగా రూపాంతరం చెందింది. బ్రిటీష్ ప్రభుత్వ హయాంలో 'స్థానిక' పాలన హోదాను దక్కించుకుని అంచెలంచెలుగా అభివృద్ధి చెందుతూ వచ్చింది. అనాటి నుంచి 145 ఏళ్లు 'స్థానిక' పాలన సాగింది. 2014 దాకా 38 మంది ఛైర్మన్లు, ప్రత్యేక అధికారులు పాలించారు. వీరిలో 15 మంది ఛైర్మన్లు, 23 మంది ప్రత్యేక అధికారులు ఉన్నారు. 1869లో బ్రిటీష్ ప్రభుత్వం అనంతపురానికి మున్సిపాల్టీ హోదా కల్పించింది. దేశానికి స్వాతంత్య్రం వచ్చిన తర్వాత 1952లో ఛైర్మన్ల వ్యవస్థ ఆరంభమైంది. 'ఎన్నిక' విధానం అమల్లోకి వచ్చింది.
బెంగళూరు-హైదరాబాదులను కలిపే జాతీయ రహదారి 44, క్రిష్ణగిరి-జోలదరాసి కలిపే జాతీయ రహదారి 42 అనంతపురం మీదుగానే వెళ్తుంది. అనంతపురం రైల్వే స్టేషన్ దక్షిణ మధ్య రైల్వే జోన్ గుంతకల్ డివిజన్ లో వుంది. సమీప విమానాశ్రయం 190 కిలో మీటర్ల దూరంలో బెంగళూరులో గల కెంపెగౌడ అంతర్జాతీయ విమానాశ్రయం
నగరంలోని ప్రముఖ విశ్వవిద్యాలయాలు, విద్యాసంస్థలలో కొన్ని:
అనంతపురం ప్రభుత్వ వైద్యశాల, కిమ్స్ (KIMS) నగరంలో ప్రముఖ ఆధునిక వైద్యశాలలు.
పాల్వంచ

పాల్వంచ, తెలంగాణ రాష్ట్రం, భద్రాద్రి కొత్తగూడెం జిల్లా,పాల్వంచ మండలానికి చెందిన పట్టణం 1987లో 3వ గ్రేడ్ పాల్వంచ పురపాలకసంఘంగా ఏర్పాటుచేయబడి, 2001లో అప్ గ్రేడ్ చేయబడింది. 2016 అక్టోబరు 11 న చేసిన తెలంగాణ జిల్లాల పునర్వ్యవస్థీకరణకు ముందు ఈ గ్రామం అవిభక్త ఖమ్మం జిల్లాలో, ఇదే మండలంలో ఉండేది.
ఖమ్మంకు దాదాపు 90 కి మీ ల దూరంలో ఉన్న పారిశ్రామిక పట్టణం, పాల్వంచ. కొత్తగూడెం - భద్రాచలం రహదారిపై, కొత్తగూడెంకు 12 కి మీ ల దూరంలో, భద్రాచలానికి 28 కి మీ ల దూరంలో ఉన్న పాల్వంచ, కొత్తగూడెం శాసనసభ నియోజక వర్గం పరిధిలోకి, ఖమ్మంలోక్‌సభ నియోజక వర్గ పరిధి లోకి వస్తుంది
2011 భారత జనాభా గణాంకాల ప్రకారం జనాభా - మొత్తం 1,13,872 - పురుషులు 57,353 - స్త్రీలు 56,519;పిన్ కోడ్: 507 115. ఎస్.టి.డి. కోడ్ = 08744.
పాల్వంచ ఒకప్పుడు సంస్థానంగా వెలుగొందినది. పాల్వంచ సంస్థానం గురించిన చరిత్రను శ్రీ కొత్తపల్లి వెంకటరామలక్ష్మీనారాయణ పాల్వంచ సంస్థాన చరిత్ర పేరుతో రాసారు. ఈయన పాల్వంచ సంస్థానంలో విద్యాధికారిగా పనిచేసారు, దానితో పాటు ఆంధ్రవాజ్మయ సేవాసమితి కార్యదర్శిగా కూడా బాధ్యతలు నిర్వహించారు.
లోగడ ఖమ్మం జిల్లాలో కెల్లా అతి పెద్దదైన ఈ ఆటస్థలం చరిత్ర పాల్వంచ క్రికెట్‌ క్లబ్బుతో ముడిపడి ఉంది. ప్రస్తుత కళాభారతి 1964లో ఉనికి లోకి వచ్చింది. ఈ ప్రదేశం ఎవరికి చెందినదో తెలియరాలేదు కానీ, క్రికెట్‌ క్లబ్బుకు అందాక, క్లబ్బు 1971లో పెవిలియను నిర్మించి ఈ ప్రాంతంలో క్రికెట్‌ ఆట అభివృద్ధికి దోహదం చేసింది.కళా భారతి అతి పెద్ద మైదానం. ఇది రాష్ట్రంలో అత్యుత్తమంగా పరిగణించబడుతుంది. పాల్వంచ క్రికెట్ క్లబ్ యొక్క చరిత్రతో కళా భారతి యొక్క చరిత్ర సరిగ్గా లేకపోవటంతో, ఇది పాల్వంచలో కాకుండా ఖమ్మం జిల్లా మొత్తంలో క్రికెట్లో మార్గదర్శకంగా పేరుపొందింది. ప్రస్తుత కళా భారతి 1964 లో కొంతకాలం ఉనికిలోకి వచ్చింది. భూమికి సంబంధించి విషయం ఏమిటంటే, కొన్ని రికార్డులు అది KTPS యొక్క ఆస్తి అని చెబుతున్నాయి, కొన్ని ఇతర రికార్డులు రాధాకృష్ణ టెంపుల్ కు చెందినవి అని రికార్డులు ఉన్నాయి.అయితే, ఈ ప్రాంతాన్ని పాల్వంచ క్రికెట్ క్లబ్ యొక్క చేతికి సమర్ధవంతంగా ఇచ్చుటకు ఆమోదించాయి.ఇది వినోదం కోసం పాల్వంచ పౌరులకు అందించారు. పాల్వంచ క్రికెట్ క్లబ్, కళా భారతి గ్రౌండ్స్ లో దాని ప్రధాన కార్యాలయంతో స్థాపించబడింది. పెవిలియన్ 1971 లో నిర్మించబడింది,సిల్వన్ పరిసరాలలో క్రికెట్ చాలా కాలం పాటు జరిగింది.
నవభారత్ వారి ఆధ్వర్యంలో ఎల్.వి.ప్రసాదు కంటి ఆసుపత్రి ఉంది.
పట్టణానికి దగ్గరలో ప్రవహించే కిన్నెరసాని నది నుండి నీరు అందుబాటులో ఉంది..
ఎన్నో పరిశ్రమలకు పాల్వంచ కేంద్ర స్థానం. ఇక్కడి పరిసరాల్లో లభించే సహజ వనరుల కారణంగా పట్టణం పారిశ్రామికంగా ఎంతో అభివృద్ధి సాధించింది.
ఎంతో కాలంగా ఇక్కడి ప్రజలలో ఒక నమ్మకం ఉంది. అదేమనగా: “పాల్వంచ లో బ్రతక నేర్చిన వ్యక్తి ఎక్కడైనా బ్రతక గలడు".
పాల్వంచలోని సుగుణ ఫంక్షన్‌ హాల్లో 2023, జూన్ 30న ఉదయం 11:35 గంటలకు పోడు పట్టాల పంపిణీ కార్యక్రమం జరిగింది. ఈ కార్యక్రమంలో రాష్ట్ర ఆర్థిక, వైద్యారోగ్య శాఖల మంత్రి తన్నీరు హరీశ్‌రావు, రాష్ట్ర రవాణా శాఖామంత్రి పువ్వాడ అజయ్‌కుమార్‌ కలిసి గిరిజన రైతులకు పోడు పట్టాలను పంపిణీ చేశారు.
డిఎన్‌డి ఫ్లైవే

ఢిల్లీ-నోయిడా డైరెక్ట్ ఫ్లైవే లేదా డిఎన్‌డి ఫ్లైవే భారతదేశపు మొదటి 8- వరుసల, 7.5 కి.మీ. (4.7 మై.) ఢిల్లీ NCR లో పొడవైన యాక్సెస్-నియంత్రిత ఎక్స్‌ప్రెస్ వే. ఇది పశ్చిమాన మహారాణి బాగ్, నిజాముద్దీన్‌లను నోయిడా (సెక్టార్-15A), యమునా నదికి తూర్పు వైపున ఉన్న మయూర్ విహార్‌లకు కలుపుతుంది. నోయిడా టోల్ బ్రిడ్జ్ కంపెనీ లిమిటెడ్ (NTBCL) IL&amp;FS యాజమాన్యంలో ఉంది, దీనిని బిల్డ్-ఓన్-ఆపరేట్-ట్రాన్స్‌ఫర్ (BOOT) ఆధారంగా నిర్వహిస్తోంది. 2001 జనవరిలో ప్రజలకు అందుబాటులోకి తెరిచిన ఈ ఎక్స్‌ప్రెస్‌వే జపాన్‌కు చెందిన మిట్సుయ్ - మరుబేని కార్పొరేషన్ లిమిటెడ్ నిర్మించింది. యమునా నదిపై వంతెనతో సహా ప్రధాన క్యారేజ్ వే (MCW) పొడవు 6.0. కి.మీ. మిగిలిన 1.5 కి.మీ. పొడవైన మయూర్ విహార్ లింకును 2008 లో తెరిచారు.
డిఎన్‌డి ఫ్లైవే అనుకున్నదాని కంటే నాలుగు నెలల ముందుగా 2001 జనవరి 24 న అప్పటి ఉత్తరప్రదేశ్ ముఖ్యమంత్రి రాజ్‌నాథ్ సింగ్, అప్పటి ఢిల్లీ లెఫ్టినెంట్ గవర్నర్ విజయ్ కపూర్, ఢిల్లీ ముఖ్యమంత్రి షీలా దీక్షిత్‌ల సమక్షంలో ప్రారంభించాడు. ఢిల్లీలోని మహారాణి బాగ్ వద్ద డిఎన్‌డి ఫ్లైవే, ఇన్నర్ రింగ్ రోడ్ల కూడలి, భారతదేశపు అతి పొడవైన ఎక్స్‌ప్రెస్ వే అయిన ఢిల్లీ-ముంబై ఎక్స్‌ప్రెస్ వేకి ప్రారంభ స్థానం.
ఢిల్లీ జనాభాకు యమునా నదికి అవతల ఉన్న ప్రాంతాలతో రవాణా సౌకర్యం ఏర్పాటు చెయ్యాల్సిన అవసరం నుండి డిఎన్‌డి ఫ్లైవే ఉద్భవించింది. ఢిల్లీ జనాభాలో ఎక్కువ భాగం ట్రాన్స్-యమునా ప్రాంతంలో నివసిస్తున్నారు. యమునా నదికి ఇరువైపులా పెరుగుతున్న ప్రాంతాల మధ్య ఒక ప్రధాన అనుసంధాన సౌకర్యాన్ని నిర్మించాల్సిన అవసరం ఉంది. ఈ ప్రాజెక్టు, నేషనల్ హైవే డెవలప్‌మెంట్ ప్రాజెక్ట్‌కు పూర్వగామి. దీనిని భారత ప్రభుత్వం, ఉతర ప్రదేశ్ ప్రభుత్వాలు ఆమోదించాయి.
పట్టణాభివృద్ధి మంత్రిత్వ శాఖ (ప్రస్తుతం MoHUA) నేతృత్వంలో ఢిల్లీ ప్రభుత్వం, నోయిడా అథారిటీ (UP ప్రభుత్వం), IL&amp;FS ల మధ్య 1992 ఏప్రిల్ 7 న ఒక అవగాహన ఒప్పందం కుదిరింది.
ఈ ప్రాజెక్టులో భాగంగా ఆశ్రమ చౌక్‌లో ఫ్లైఓవర్ నిర్మాణం ఉంది, దీని నిర్వహణను ఢిల్లీ పబ్లిక్ వర్క్స్ డిపార్ట్‌మెంట్ (PWD)కి అప్పగించారు. యమునా నదిపై 552.5 మీటర్ల పొడవు గల ప్రధాన వంతెన, 3 చిన్న వంతెనలను మొత్తం ₹ 408 కోట్ల (₹4.08 బిలియన్) వ్యయంతో నిర్మించారు. దీని నిర్మాణం 1999 జనవరి 1 న మొదలై, 2001 ఫిబ్రవరి 7 న తెరిచారు. ఒక వైపు ప్రయాణానికి ₹ 8 ఖర్చు అవుతుంది. మయూర్ విహార్‌ను డిఎన్‌డి ఫ్లైవేతో అనుసంధానించడానికి NTBCL 2006లో, 1.5 కి.మీ. పొడవైన లింకు నిర్మాణాన్ని 2008 జనవరి 19 న ట్రాఫిక్ కోసం తెరిచింది.
ఢిల్లీ-నోయిడా డైరెక్ట్ ఫ్లైవే ఎలక్ట్రానిక్ టోల్ కలెక్షన్ (ETC) లేన్‌లను కలిగి ఉన్న భారతదేశపు మొదటి రహదారి ప్రాజెక్టు. ఫెడరేషన్ ఆఫ్ నోయిడా రెసిడెంట్స్ వెల్ఫేర్ అసోసియేషన్ (FONRWA) వేసిన ప్రజా ప్రయోజన వ్యాజ్యంపై తీర్పు నిస్తూ అలహాబాద్ హైకోర్టు, డిఎన్‌డి ఫ్లైవేపై ప్రయాణికుల నుండి ఎటువంటి టోల్ వసూలు చేయరాదని 2016 అక్టోబరు 26న ఆదేశించింది. ఆ తర్వాత 2018 జూలై 13 న భారత అత్యున్నత న్యాయస్థానం, ప్రస్తుతానికి ఎలాంటి పన్ను వేయకూడదని పేర్కొంది. అలహాబాద్ హైకోర్టు ఆదేశాలపై ఎన్టీబీసీఎల్ దాఖలు చేసిన పిటిషన్‌పై కోర్టు విచారణ చేపట్టింది.
2016 లో సుంకాన్ని రద్దు చేసిన తర్వాత ఈ రహదారి ఆదాయం, నిధులు ఎండిపోయాయని NTBCL అధికారి చెప్పారు. ఎక్స్‌ప్రెస్‌వే వెంబడి హోర్డింగులు, సైన్‌బోర్డ్‌లను విక్రయించడం ద్వారా ప్రకటనల ఆదాయాల ఆధారంగా కంపెనీ నిలదొక్కుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తోంది.
నోయిడా, ఢిల్లీల్లో హైవే నుండి నిష్క్రమణలను కింది పట్టికలో చూడవచ్చు.
విజయవాడ జంక్షన్ రైల్వే స్టేషను

తూర్పు కోస్తా రైల్వే జోనులోని ప్రధానమైన రైల్వేస్టేషనులలో విజయవాడ రైల్వేస్టేషను ఒకటి. ఇది దేశంలోని పలు ముఖ్య రైల్వే లైన్లను కలిపే రైల్వే కూడలి. ఇది ఎన్టీఆర్ జిల్లా విజయవాడ లో గలదు. అత్యంత రద్దీగా ఉండే స్టేషన్లలో దేశంలో కెల్లా విజయవాడ నాలుగవ స్థానంలో ఉంది.
విజయవాడ రైల్వేస్టేషన్‌ను 1888వ సంవత్సరంలో నిర్మించారు. అప్పట్లో ఈ స్టేషను మద్రాస్‌ దక్షిణ మహారాటా రైల్వే (ఎంఎస్‌ఎం) సంస్థలో భాగంగా ఉండేది. 1889వ సంవత్సరంలో నిజాం హయాంలో సికింద్రాబాద్‌, విజయవాడ రైల్వేస్టేషన్ల మధ్య ఎక్స్‌టెన్షన్‌ మార్గాన్ని నిర్మించారు. దీనితో విజయవాడ స్టేషను ఒక జంక్షనుగా మారింది. 1899, నవంబరు 1 న విజయవాడ, మద్రాసుల మధ్య బ్రాడ్‌గేజ్‌ లైన్‌ను నిర్మించారు. దాంతో చెన్నై నుంచి ముంబయి, హౌరా, ఢిల్లీ, హైదరాబాద్‌ల మధ్య రైలు ప్రయాణం సాధ్యపడింది. స్వాతంత్ర్యానంతరం 1950లో భారత ప్రభుత్వం అన్ని స్వతంత్ర రైల్వేలను జాతీయం చేసినపుడు మద్రాస్‌ దక్షిణ మహారాటా సంస్థతో సహా విజయవాడ రైల్వేస్టేషను దక్షిణ రైల్వేలో భాగమైంది. 1966 ఏప్రిల్‌ 14 న విజయవాడ రైల్వే డివిజను, కొత్తగా ఏర్పడిన దక్షిణ మధ్య రైల్వే జోన్‌లో భాగమైంది.
ప్లాట్‌ఫారములు ప్రధాన సర్వీసు వాడుక విధానం :
విజయవాడ రైల్వే స్టేషను, విజయవాడ నుండి నాలుగు దారులలో ప్రయాణించు రైలుమార్గములు గల జంక్షన్ :
విజయవాడ రైల్వే డివిజను లోని పది ఆధునిక స్టేషన్లు అయిన నెల్లూరు, ఒంగోలు, తెనాలి జంక్షన్, విజయవాడ జంక్షన్, ఏలూరు, రాజమండ్రి, సామర్లకోట జంక్షన్, కాకినాడ టౌన్, అనకాపల్లి, భీమవరం టౌన్ లలో ఇది ఒక మోడల్ స్టేషను, టచ్ & ఫీల్ (ఆధునిక స్టేషన్లు) గా గుర్తింపు పొందింది.
దక్షిణ భారతదేశంలోనే అత్యంత రద్దీగా ఉండే రైల్వే జంక్షన్ లలో ఒకటిగా, దక్షిణ మధ్య రైల్వే లోని విజయవాడ జంక్షన్ అంతర నగర (ఇంటర్ సిటి) సేవలతో పాటు సుదూర ప్రాంతాల ప్రయాణము కోసం ఒక కేంద్రంగా ఉంది. వివిధ రైలుబండ్ల ద్వారా ప్రతి రోజు 1,40,000 మంది ప్రజలు సగటున విజయవాడ రైల్వేస్టేషను నుండి బయలుదేరి ప్రయాణించడము, అదేవిధముగా అంతే సమాన సంఖ్యలోని ప్రయాణీకులు భారత దేశములోని అనేక ప్రాంతముల నుండి విజయవాడ జంక్షన్ లోని నిష్క్రమణ ద్వారం ద్వారా విజయవాడ నగరం (సిటి) లోనికి చేరుకుంటున్నారు.
ప్రతిరోజు 250 కంటే ఎక్కువగా ప్రయాణీకుల రైళ్లు, 150 వస్తువులను రవాణా (గూడ్స్) చేసే రైలుబండ్లు కనీసం 15 నుండి 20 నిమిషాలు సేపు వివిధ అవసరాల కోసం ఆపి ఈ స్టేషను సేవలు ఉపయోగించుకుంటాయి.
విజయవాడ జంక్షన్ భారతీయ రైల్వేలు వ్యవస్థలో అతిపెద్ద, అత్యంత రద్దీగా ఉండే రైల్వే స్టేషనులలో ఒకటి . ఇది ప్రధాన రైల్వే టెర్మినస్, ఆంధ్ర ప్రదేశ్ రాష్ట్ర ఆర్థిక రాజధానిగా విజయవాడ నగర ప్రాంతంలో ఒక ప్రధాన ప్రయాణిక కేంద్రంగా ఉంది .
మెమో, డెమో పాసింజర్ బండ్ల వివరాలు:
విజయవాడ నగరంలో మరో ఎనిమిది రైల్వేస్టేషను లున్నాయి. అవి:
విజయవాడ జంక్షన్ నుండి ప్రారంభం ఇతర రైళ్ళు జాబితా ఈ క్రింద విధంగా ఉన్నాయి.
Ministry of Rural Development (India)

The Ministry of Rural Development, a branch of the Government of India, is entrusted with the task of accelerating the socio-economic development of rural India. Its focus is on special rural grants for health and education, piped filtered drinking water programs, public and affordable housing programs, public work programs and grants for rural roads and infrastructure. It also provides special grants to rural local bodies.
The current minister is Shivraj Singh Chouhan who has been in office since 10 June 2024, while the ministers of state are Chandra Sekhar Pemmasani and Kamlesh Paswan.
On 31 March 1952, the Community Projects Administration was established under the Planning Commission to manage programs for community development. The community development program, which began on 2 October 1952 marked a significant step in rural development history. Over time, this program went through several changes and was overseen by different government bodies.
In October 1974, the Department of Rural Development was created as part of the Ministry of Food and Agriculture. Then, on 18 August 1979, it became its own Ministry called the Ministry of Rural Reconstruction. This ministry was later renamed the Ministry of Rural Development on 23 January 1982. In January 1985, it was once again made a department under the Ministry of Agriculture and Rural Development, which was later renamed the Ministry of Agriculture in September 1985.
On 5 July 1991, the department was upgraded back to a Ministry called the Ministry of Rural Development. A new department, the Department of Wasteland Development was established under this Ministry on 2 July 1992. In March 1995, the Ministry was renamed as Ministry of Rural Areas and Employment, which included three departments namely the Department of Rural Employment and Poverty Alleviation, Rural Development and Wasteland Development.
Again, in 1999 the Ministry of Rural Areas and Employment was once again renamed as Ministry of Rural Development.
The ministry has two departments: the Department of Rural Development and the Department of Land Resources. Each is headed by a senior civil servant designated as the Secretary of the Department. Anita Choudhry is the secretary of Land Resources and Jugal Kishore Mahapatra, a senior bureaucrat from Odisha, is the secretary of the Ministry of Rural Development.
The department run three national-level schemes: Pradhan Mantri Gram Sadak Yojana (PMGSY) for rural roads development, Swarnajayanti Gram Swarozgar Yojana (SGSY) rural employment and for rural housing, Pradhan Mantri Awas Yojana It handles the administration of District Rural Development Agency (DRDA), and has three autonomous organisations under it:
The Minister of Rural Development is the Chairman of these three organisations and the Secretary of the Ministry is the Vice-Chairman. The Minister is currently Mr Giriraj Singh, and the Secretary is Subrahmanyam Vijay Kumar.
The Department of Land Resources runs three national-level programs:
Force Trax

The Trax is a series of "Multi Utility Vehicles" (MUVs) built by Force Motors in Pune, India (the company was called "Bajaj Tempo" at the time of introduction). There has also been an SUV version called the Gama, especially aimed at private buyers, while the vehicle also receives many additional names such as Cruiser and Judo.
The vehicles are of simple and durable construction, suited for the severe conditions found in the Indian countryside. Originally there were three models; the Town and Country, the Trax Challenger, and the Pick-up. In 1998, the four-wheel drive "Tempo Trax Gurkha" was introduced, originally aimed mostly at military users. Since then, a plethora of versions have appeared: open top SUVs, comparatively luxurious station wagons, dropside pickups (Kargo King), ambulances, vans, and many special bodies are offered on three different wheelbases of 2,400 mm (94 in), 3,030 mm (119 in) (Kargo King), or 3,050 mm (120 in). The Trax can hold up to 13 passengers in the LWB versions.
The engines used were originally versions of Mercedes-Benz OM616 2.4 litre four-cylinder diesel, with an available turbo version for the top-of-the-line Trax Gurkha, but these have been replaced by a larger 2.6 L (2,596 cc) TD 2650 F, still Mercedes derived. Power is 61 hp (45 kW) at 3,200 rpm, with a 75 hp (56 kW) turbocharged and intercooled version (TD 2650 FTI) used for the 4x4 Gurkha version.
In the Philippines, a rebadged version, the Togo Tracker, is built locally by Morales Motors. This variant is also offered either as a passenger van or as a chassis cab for jeepneys and custom-bodied utility trucks.