Kesan sosial dan alam sekitar terhadap minyak sawit

Minyak sawit, yang dihasilkan dari kelapa sawit, merupakan sumber pendapatan asas bagi banyak petani di Asia Tenggara, Afrika Tengah dan Barat, dan Amerika Tengah. Ia digunakan secara tempatan sebagai minyak masak, dieksport untuk kegunaan dalam banyak makanan komersial dan produk penjagaan diri dan diubah menjadi biofuel. Ia menghasilkan sehingga 10 kali lebih banyak minyak per unit kawasan daripada kacang soya, sesawi atau bunga matahari.
Palma minyak menghasilkan 38% daripada keluaran minyak sayur di dunia pada 5% ladang minyak sayuran di dunia. Perladangan kelapa sawit di bawah pengawasan yang semakin meningkat untuk kesannya terhadap alam sekitar, termasuk kehilangan tanah hutan penyebaran karbon. Terdapat juga kebimbangan mengenai anjakan dan gangguan populasi manusia dan haiwan akibat penanaman minyak sawit.
Dianggarkan 1.5 juta petani kecil menanam tanaman di Indonesia, bersama dengan kira-kira 500,000 orang yang bekerja secara langsung dalam sektor ini di Malaysia, termasuk yang berkaitan dengan industri yang berkaitan.
Sehingga 2006, kawasan kumulatif ladang kelapa sawit adalah lebih kurang 11,000,000 hektar (42,000 bt). Pada tahun 2005, Persatuan Minyak Sawit Malaysia, yang bertanggungjawab bagi kira-kira separuh daripada tanaman dunia, menganggarkan bahawa mereka menguruskan kira-kira setengah bilion pokok kelapa sawit. Permintaan untuk minyak sawit meningkat dan dijangka meningkat lagi.
Antara 1967 dan 2000, kawasan di bawah penanaman di Indonesia berkembang dari kurang daripada 2,000 kilometer persegi (770 bt2) kepada lebih daripada 30,000 kilometer persegi (12,000 bt2). Penebangan hutan di Indonesia untuk minyak kelapa sawit (dan pembalakan haram) begitu pesat sehingga Laporan Alam Sekitar PBB 2007 (UNEP) melaporkan bahawa kebanyakan hutan negara mungkin akan dihancurkan pada tahun 2022. Kadar kehilangan hutan telah menurun dalam dekad yang lalu.
Pengeluaran global diramalkan pada rekod 46.9 juta tan pada tahun 2010, meningkat dari 45.3 juta pada tahun 2009, dengan Indonesia memberikan sebahagian besar peningkatan.
Kelapa sawit adalah tanaman ekonomi yang berharga dan menyediakan sumber pekerjaan. Ia membenarkan pemilik tanah kecil untuk mengambil bahagian dalam ekonomi tunai dan sering menyebabkan peningkatan infrastruktur tempatan dan akses yang lebih besar kepada perkhidmatan seperti sekolah dan kemudahan kesihatan. Di beberapa kawasan, penanaman kelapa sawit telah menggantikan amalan tradisional, selalunya disebabkan oleh potensi pendapatan minyak sawit yang tinggi.
Walau bagaimanapun, dalam beberapa kes, tanah telah dibangunkan oleh ladang kelapa sawit tanpa perundingan atau pampasan orang asli menduduki tanah itu. Ini telah berlaku dalam Papua New Guinea, Colombia, danIndonesia. Di Sarawak, Borneo Malaysia, terdapat perdebatan mengenai apakah terdapat perundingan yang sesuai dengan komuniti Long Teran Kanan sebelum pembangunan tanah tempatan untuk ladang kelapa sawit. Peruntukan tanah asli menyebabkan konflik antara ladang dan penduduk tempatan di setiap negara.
Menurut laporan 2008 oleh NGO termasuk Friends of the Earth, syarikat minyak sawit juga dilaporkan menggunakan kekuatan untuk memperoleh tanah dari masyarakat pribumi di Indonesia. Di samping itu, sesetengah ladang kelapa sawit Indonesia bergantung kepada buruh import atau pendatang tanpa izin, yang telah menimbulkan kebimbangan mengenai keadaan kerja dan kesan sosial amalan-amalan ini.
Di Indonesia, peningkatan permintaan untuk minyak kelapa sawit dan kayu telah menyebabkan penjelasan tanah hutan tropika di taman nasional Indonesia. Menurut laporan 2007 yang dikeluarkan oleh UNEP, pada kadar penebangan hutan pada masa itu, kira-kira 98 peratus hutan Indonesia akan dimusnahkan menjelang tahun 2022 akibat pembalakan yang sah dan haram, kebakaran hutan dan pembangunan ladang kelapa sawit.
Malaysia, pengeluar kelapa sawit kedua terbesar, berjanji untuk memulihara sekurang-kurangnya 50 peratus daripada jumlah kawasan tanahnya sebagai hutan. Sehingga tahun 2010, 58 peratus daripada Malaysia adalah hutan.
Penanaman minyak sawit telah dikritik:
Di beberapa negeri di mana kelapa sawit ditubuhkan, penguatkuasaan peraturan perundangan alam sekitar menyebabkan pencerobohan perladangan menjadi jalur riparian, dan pelepasan bahan cemar seperti efluen kilang minyak kelapa sawit (POME) dalam alam sekitar.
Lebih banyak amalan mesra alam telah dibangunkan. Antara pendekatan ini adalah rawatan anaerobik POME, yang mungkin membenarkan pengeluaran dan pembentukan biogas (metana), tetapi sangat sukar untuk mengekalkan keadaan pertumbuhan yang optimum bagi organisma anerobik yang memecah asetat kepada metana (terutamanya Methanosaeta concilii, spesies Archaea).
Kerosakan kepada tanah gambut, sebahagiannya disebabkan pengeluaran minyak sawit, dikatakan menyumbang kepada kemerosotan alam sekitar, termasuk empat peratus daripada pelepasan gas rumah hijau global dan lapan peratus dari semua pelepasan global yang disebabkan setiap tahun dengan membakar bahan api fosil, d
disebabkan pembukaan kawasan hutan hujan besar untuk ladang kelapa sawit. Banyak hutan hujan Indonesia dan Malaysia terletak di atas tanah gambut yang menyimpan banyak karbon. Penyingkiran hutan dan saliran rawa untuk memberi laluan kepada ladang melepaskan karbon ini.
Para penyelidik mencari penyelesaian yang mungkin dan cara untuk membantu keadaan ini dan telah mencadangkan jika tanah yang cukup dipulihara dan terdapat kawasan rizab hutan primer yang cukup besar, kesan industri kelapa sawit mungkin tidak mempunyai banyak impak terhadap hidupan liar dan biodiversiti. Kelompok-kelompok alam sekitar seperti Greenpeace, Meja Bulat mengenai Minyak Sawit Mampan, dan Amnesty International turut mengambil bahagian dalam membela larangan terhadap tanaman kelapa sawit yang tidak mampan dan syarikat-syarikat yang membeli eksport ini.
Kumpulan-kumpulan alam sekitar seperti Greenpeace mendakwa penebangan hutan ini menghasilkan lebih banyak pelepasan daripada pembuangan bahan api bio. Greenpeace mengenal pasti tanah tropika Indonesia-hutan tropika yang unik yang tanahnya tebal dapat dibakar untuk melepaskan pelepasan karbon-yang sedang dimusnahkan untuk membuat ladang kelapa sawit. Greenpeace berhujah bahawa tanah gambut merupakan tenggelam karbon besar, dan mereka mendakwa bahawa kemusnahan sudah menyumbang empat peratus daripada pelepasan CO2 global tahunan. Walau bagaimanapun, menurut Makmal Penyelidikan Peat Tropika, sekurang-kurangnya satu pengukuran telah menunjukkan bahawa ladang kelapa sawit adalah sinki karbon kerana kelapa sawit menukarkan karbon dioksida menjadi oksigen seperti pokok-pokok lain, dan seperti yang dilaporkan dalam Komunikasi Kebangsaan Kedua Malaysia ke Konvensyen Rangka Kerja Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu mengenai Perubahan Iklim, ladang kelapa sawit menyumbang kepada sinki karbon bersih Malaysia.
Greenpeace mencatatkan kemusnahan tanah gambut di wilayah Riau di Indonesia di pulau Sumatera, dengan 25 peratus perkebunan kelapa sawit Indonesia. Greenpeace mendakwa ini akan membawa kesan buruk bagi tanah gambut Riau, yang telah direndahkan oleh pembangunan perindustrian dan menyimpan karbon 14.6 bilion besar-besaran, kira-kira satu tahun pelepasan gas rumah hijau.
Ahli-ahli alam sekitar dan pemuliharaan telah diminta untuk bekerjasama dengan syarikat-syarikat minyak sawit untuk membeli ladang sawit kecil yang sedia ada, supaya mereka boleh menggunakan keuntungan untuk mewujudkan rizab alam semula jadi persendirian. Telah dicadangkan bahawa ini adalah strategi yang lebih produktif daripada pendekatan konfrontasi semasa yang mengancam kehidupan berjuta-juta pekebun kecil.
Di kedua-dua negara yang bertanggungjawab untuk lebih daripada 80% pengeluaran kelapa sawit dunia, Indonesia dan Malaysia, pekebun kecil menyumbang 35-40% daripada jumlah kelapa sawit yang ditanam dan sebanyak 33% daripada pengeluaran. Di tempat lain, seperti di Afrika Barat negara yang menghasilkan terutamanya untuk pasaran domestik dan serantau, pekebun kecil menghasilkan sehingga 90% daripada tuaian tahunan.
Hasil daripada komitmen Malaysia untuk mengekalkan perlindungan hutan semula jadi di sekurang-kurangnya 50 peratus daripada tanah negara, pertumbuhan ladang kelapa sawit baru telah berkurangan sejak beberapa tahun kebelakangan ini. Menurut Menteri Perladangan dan Komoditi Malaysia Bernard Dompok, perkembangan minyak kelapa sawit yang besar tidak lagi mungkin, oleh itu petani Malaysia kini memberi tumpuan kepada peningkatan pengeluaran tanpa perluasan
.Pada Januari 2008, Ketua Pegawai Eksekutif Majlis Minyak Sawit Malaysia menulis surat kepada Wall Street Journal yang menyatakan Malaysia menyedari keperluan untuk meneruskan industri minyak sawit lestari. Sejak itu, kerajaan Malaysia, bersama-sama dengan syarikat minyak sawit, telah meningkatkan pengeluaran minyak kelapa sawit lestari yang disahkan (CSPO). Malaysia telah diiktiraf oleh Meja Bulat mengenai Minyak Sawit Lestari sebagai pengeluar terbesar CSPO, menghasilkan 50 peratus daripada bekalan dunia, dan menyumbang 40% daripada penanam CSPO di seluruh dunia. Indonesia menghasilkan 35 peratus daripada CSPO dunia.
Di Indonesia, Aliansi Masyarakat Nusantara (AMAN) di bawah arahan Mina Susana Setra telah berjuang untuk dasar-dasar yang menimbulkan keseimbangan antara kebutuhan ekonomi dan hak orang-orang pribumi. 99% konsesi minyak kelapa sawit di negara ini merangkumi tanah yang diduduki oleh orang asli. Pada 2012, AMAN mengetuai pasukan advokasi yang memenangi kes Mahkamah Perlembagaan yang mengiktiraf hak tanah adat; Walau bagaimanapun, pelaksanaan program yang melindungi hak-hak orang asli, alam sekitar dan pemaju telah gagal untuk membuahkan hasil kecuali dalam kes-kes yang terhad.
Di Afrika, keadaannya sangat berbeza berbanding Indonesia atau Malaysia. Dalam Laporan Pembangunan Manusia 2007-2008, Program Pembangunan Bangsa-Bangsa Bersatu berkata, pengeluaran minyak sawit di Afrika Barat adalah sebahagian besarnya mampan, terutamanya kerana ia dijalankan pada tahap pekebun kecil tanpa perlu kepelbagaian merosakkan monokultur. Program Makanan dan Pertanian Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu menggalakkan petani kecil di seluruh Afrika untuk menanam kelapa sawit, kerana tanaman menawarkan peluang untuk meningkatkan mata pencaharian dan pendapatan bagi golongan miskin.
Syarikat makanan dan kosmetik, termasuk ADM, Unilever, Cargill, Procter & Gamble, Nestle, Kraft dan Burger King, sedang memacu permintaan bekalan minyak sawit baru, Permintaan sebahagiannya didorong oleh keperluan untuk penggantian minyak kandungan lemak trans.
Walaupun minyak kelapa sawit digunakan dalam pengeluaran bahan bakar bio dan cadangan telah dibuat untuk digunakan dalam pemasangan besar, satu laporan oleh Institut Penyelidikan Dasar Makanan Antarabangsa menyimpulkan bahawa kenaikan pengeluaran minyak sawit adalah berkaitan dengan permintaan makanan, bukan permintaan biofuel.
Biodiesel diperbuat daripada minyak kelapa sawit yang ditanam di atas tanah bukan hutan lestari dan dari ladang-ladang yang ditubuhkan mengurangkan pelepasan gas rumah hijau. Menurut Greenpeace, penjelasan tanah gambut untuk menanam kelapa sawit membebaskan sejumlah besar gas rumah hijau, dan biodiesel yang dihasilkan dari kelapa sawit yang ditanam di tanah ini tidak boleh mengakibatkan pengurangan bersih pelepasan gas rumah kaca. Walau bagaimanapun, kajian oleh Unit Penyelidikan Gambut Tropika Malaysia mendapati bahawa ladang kelapa sawit yang dibangunkan di tanah gambut menghasilkan pengeluaran karbon dioksida yang lebih rendah daripada paya gambut hutan. Walau bagaimanapun, telah dicadangkan bahawa unit penyelidikan ini telah ditugaskan oleh ahli politik yang mempunyai kepentingan dalam industri minyak sawit.
Pada tahun 2011, lapan ladang Lembaga Kemajuan Tanah Persekutuan (FELDA) Malaysia telah diperakui di bawah Sistem Persefahaman dan Kelayakan Karbon Antarabangsa (ISCC), menjadi sebahagian daripada rantaian bekalan dan pengeluaran ISCC pertama Asia untuk biodiesel sawit. Sistem pensijilan ini mematuhi Arahan Tenaga Diperbaharui Kesatuan Eropah (RED). Pada tahun 2012, Suruhanjaya Eropah meluluskan skim persijilan biofuel RSPO yang membenarkan biofuel minyak kelapa sawit yang boleh disahkan dijual di Eropah.
Meja Bulat mengenai Minyak Sawit Lestari (RSPO), yang diasaskan pada tahun 2004, berfungsi untuk mempromosikan pengeluaran minyak kelapa sawit yang berkekalan melalui penglibatan dengan penanam, pemproses, syarikat makanan, pelabur dan NGO. Bermula pada tahun 2008, minyak sawit yang memenuhi piawaian RSPO yang diperkenalkan telah ditetapkan sebagai "minyak kelapa sawit yang lestari" (CSPO). Dalam tempoh dua tahun pelaksanaan, minyak sawit yang ditetapkan oleh CSPO terdiri daripada 7 peratus daripada pasaran minyak sawit global. Sehingga Oktober 2012, 12 peratus minyak kelapa sawit telah disahkan oleh RSPO.
Walau bagaimanapun, pada tahun pertama pensijilan CSPO hanya 30 peratus minyak lestari dipasarkan sebagai CSPO.
Dalam The Economist pada tahun 2010, RSPO dikritik kerana tidak menetapkan standard bagi pelepasan gas rumah hijau untuk perladangan dan kerana anggotanya hanya mencatatkan 40 peratus pengeluaran minyak sawit. Dalam laporan 2007, Greenpeace kritikal terhadap syarikat makanan RSPO yang mengatakan bahawa mereka "bergantung kepada pembekal yang terlibat secara aktif dalam penebangan hutan dan penukaran tanah gambut".
Berikutan sumbangan $ 1 bilion dari Norway, pada Mei 2010, Indonesia mengumumkan penggantungan dua tahun mengenai perjanjian baru untuk membersihkan hutan semula jadi dan tanah gambut. Di samping itu, Indonesia mengumumkan rancangan untuk mewujudkan organisasi sendiri yang serupa dengan RSPO, yang, sebagai sistem pensijilan kerajaan, akan memperkenalkan peraturan mandatori untuk semua pengeluar minyak sawit Indonesia.
Pada tahun 2011, Malaysia mula membangunkan pensijilan negara, "pensijilan minyak kelapa sawit Malaysia" (MSPO), untuk meningkatkan penglibatan dalam pengeluaran minyak kelapa sawit lestari di seluruh negara. Program persijilan, yang bertujuan untuk pengeluar kecil dan sederhana, dijangka dilancarkan pada tahun 2014. Malaysia telah memulakan penilaian persekitarannya sendiri mengenai industri kelapa sawit berdasarkan pendekatan Penilaian Kitar Hayat (LCA). LCA telah digunakan untuk menilai impak alam sekitar pengeluaran benih kelapa sawit, tandan buah kelapa sawit, minyak sawit mentah, minyak isirong sawit mentah dan minyak kelapa sawit Penilaian industri hiliran seperti papan lapis kelapa sawit dan bio-diesel, juga dijalankan.
Pengeluar kelapa sawit layak mengambil bahagian dalam program Mekanisme Pembangunan Bersih (CDM) di mana negara-negara maju melabur dalam projek tenaga bersih di negara-negara membangun untuk mendapatkan kredit karbon untuk mengimbangi pelepasan gas rumah kaca mereka sendiri dan untuk mengurangkan pelepasan gas rumah hijau di seluruh dunia.
Para pelabur telah berhati-hati dengan melabur dalam projek biofuel kelapa sawit kerana kesan pengembangan ladang kelapa sawit ke atas hutan hujan tropika, tetapi menurut syarikat pembangunan CDM Asia Tenggara YTL-SV Carbon, banyak projek CDM dalam sektor minyak kelapa sawit memberi tumpuan kepada peningkatan penggunaan produk sisa untuk mengurangkan pelepasan gas dan tidak menyumbang kepada penubuhan ladang kelapa sawit baru.
Tabung Hidupan Liar Sedunia (WWF) menerbitkan laporan tahunan mengenai penggunaan minyak kelapa sawit lestari oleh syarikat-syarikat besar. Dalam laporan 2011, 31 dari 132 syarikat yang dikaji menerima skor tertinggi untuk penggunaan minyak kelapa sawit mereka yang berkesinambungan. Ini merupakan peningkatan dari tahun 2009, tahun pertama laporan dikeluarkan, di mana tidak ada syarikat yang menerima markah teratas.
Laporan WWF melaporkan bahawa 87 syarikat telah komited untuk menggunakan hanya minyak kelapa sawit menjelang 2015, termasuk Unilever dan Nestlé, yang kedua-duanya komited untuk menggunakan minyak kelapa sawit secara berterusan berikutan demonstrasi dan dorongan daripada organisasi alam sekitar pada akhir tahun 2000an. Bagaimanapun, menurut WWF, pertumbuhan keseluruhan penggunaan minyak sawit lestari terlalu lewat.
Peruncit yang telah membuat komitmen untuk menawarkan produk yang mengandungi minyak mampan, termasuk Walmart dan Carrefour, telah mengakibatkan kadar pertumbuhan perlahan dalam ketersediaan minyak kelapa sawit lestari kepada kurang minat pengguna dan kesedaran dalam produk yang dihasilkan dengan minyak kelapa sawit lestari. Syarikat-syarikat ini telah menyatakan kebimbangan mengenai potensi potensi permintaan pengguna yang rendah terhadap kos dan ketersediaan minyak kelapa sawit yang akan datang.
Adalah mungkin untuk memujuk kerajaan negara-negara yang menghasilkan produk yang bersaing untuk membuktikan undang-undang perlindungan terhadap produk-produk penebangan hutan, suatu pendekatan yang dibentangkan dalam laporan oleh Kesatuan Peladang Kebangsaan (Amerika Syarikat) dan Rakan-rakan Penindasan Penindasan. Laporan 2010 menganggarkan bahawa melindungi 13,000,000 hektar (50,000 bt2) kebanyakannya hutan tropika yang hilang setiap tahun di seluruh dunia akan meningkatkan hasil pertanian Amerika sebanyak $ 190-270 bilion antara 2012 dan 2030. Walau bagaimanapun, beberapa kumpulan pemuliharaan termasuk Conservation International, Dana Pertahanan Alam Sekitar, Persekutuan Hidupan Liar Negara, dan The Nature Conservancy, menyampaikan bantahan kepada laporan tersebut, menyatakan bahawa ia "berasaskan kepada andaian, tidak berasas sama sekali, bahawa pemusnahan hutan di negara-negara tropika boleh diganggu dengan mudah, dan kesimpulannya adalah juga tidak realistik."