davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
SMA Negeri 1 Gondang

Sekolah Menengah Atas Negeri 1 Gondang Tulungagung, yang juga dikenal dengan nama Smaga, adalah sebuah Sekolah Menengah Atas Negeri di Tulungagung. SMA Negeri 1 Gondang Tulungagung terletak di daerah Tulungagung bagian barat. Lokasi sekolah terletak di Desa Bendungan Kecamatan Gondang Kabupaten Tulungagung tepatnya di Jalan Raya Gondang. Sama dengan SMA pada umumnya di Indonesia masa pendidikan sekolah di SMA Negeri 1 Gondang ditempuh dalam waktu tiga tahun pelajaran, mulai dari Kelas X sampai Kelas XII.
Pada tahun 1983 dengan dibidani oleh sekolah ternama, SMPP Negeri, maka lahirlah SMA Negeri 1 Gondang. Kelahiran itu ditandai dengan dibukanya pendaftaran calon siswa baru pada bulan Juni 1983 (PMB) untuk tahun ajaran 1983/1984. Seleksi dilakukan dengan menggunakan sistem klasik yaitu test tulis. Penyelenggaraan seleksi dilaksanakan oleh sebuah panitia PMB dimana anggotanya terdiri dari guru SMPP (Sekolah Menengah Pembangunan Persiapan) dan penanggungjawab Kepala SMPP saat itu. Dari hasil seleksi diperoleh ”input siswa baru” sebanyak 3 (tiga) kelas dengan komposisi 46 orang siswa perkelas.
Pada waktu itu, SMA Negeri Gondang belum memiliki gedung sendiri. Demikian pula guru maupun sarana lain, masih nihil. Penyelenggaraan KBM dengan sendirinya ikut ”numpang” di SMPP (Sekarang menjadi SMA Negeri 1 Boyolangu), baik tempat maupun sarana belajar menjadi satu. Karena semua fasilitas yang digunakan sama, maka proses perjalanan pendidikan hampir tidak ada perbedaan antara SMPP dengan SMA Negeri Gondang. Tempat sekolah, guru pengajar, warna pakaian seragam, dan fasilitas belajar lain sama (yang berbeda hanya atribut badge lokasi saja).
Demikianlah fenomena di awal-awal tahun pelajaran. Masyarakat seakan tidak menyadari bahwa di Kabupaten Tulungagung sebenarnya telah bertambah satu SMA Negeri baru. Persepsi tersebut berlangsung paling tidak sampai dengan berakhirnya tahun ajaran1983/1984.
Akhir tahun 1984 pembangunan gedung sekolah milik SMA Negeri 1 Gondang telah selesai. Walaupun hanya satu lokal saja (terdiri dari 3 ruang kelas) tetapi sudah dilengkapi sarana penunjang. Kepala sekolah yang baru Drs. Moeljadi (Kepala Sekolah sebelumnya Soekadjo, BA. diangkat menjadi Kepala Sekolah di KBRI India),setelah berunding dengan dewan guru, memutuskan lebih baik segera pindah. Skenario ”boyong” dirancang bersamaan dengan datangnya hari efektif awal semester II tahun ajaran 1984/1985. Tepatnya Januari 1985 SMA Negeri Gondang ”pindah-boyong” dari tempat lama SMPP Negeri di Boyolangu ke ”rumah baru” kawasan Gondang.
Adapun KBM berubah menjadi sehari penuh. Dimulai pukul 07.00 WIB berakhir pukul 17.45 WIB. Kelas 2 IPA IPS masuk pagi (3 kelas) dan kelas1 masuk siang (3 kelas).
Kondisi tersebut berlangsung terus hingga 3–4 tahun ke depan. Barulah saat Kepala Sekolah ke-3 R.Wiwoho, BA. KBM berjalan sebagaimana mestinya. Seluruh kelas masuk pagi sampai dengan sekarang
Kepala Sekolah: Drs. Supandi
Wakasek Kurikulum: Supriyono, S.Pd.
Wakasek Kesiswaan: Budianik, S.Pd., M.Pd.
Wakasek Sarana Prasarana: Drs. Kasmidjan
Wakasek Hubungan Masyarakat: Drs. Suyanto
Ketua Komite Sekolah: Drs. Subandi Rantana S.A.
Pernikahan Dini (seri televisi 2023)

Pernikahan Dini adalah serial televisi Indonesia produksi MD Entertainment yang ditayangkan perdana 23 September 2023 di Disney+ Hotstar berdasarkan film berjudul sama. Serial ini disutradarai oleh Benni Setiawan dan dibintangi oleh Megan Domani dan Randy Martin. Episode baru serial ini tayang setiap Sabtu.
Lika-liku perjalanan seorang gadis bernama Dini, remaja cerdas yang hidupnya berubah akibat peristiwa di satu malam penuh petaka. Dini terbangun di sebelah Rayi, sang ketua OSIS sekaligus orang yang ia sukai. Dini merasa ketakutan saat mengetahui Rayi tertidur di sebelahnya tanpa mengenakan pakaian. Dini menyadari bahwa Rayi telah memaksanya untuk berhubungan seksual saat ia tidak sadarkan diri. Ketika Dini mengetahui bahwa ia hamil, Di sinilah masalah mulai muncul. Sejak saat itu, hidup Dini seakan tak lagi sama. Kenyataan pahit ini memaksa Dini untuk meninggalkan sekolah dan kehidupan lamanya untuk memulai perjalanan baru yang penuh tantangan. Jauh dari kata usai, persoalan dalam hidupnya kian bertambah ketika Vincent, orang yang dikenal sebagai biang onar di sekolah, mengaku sebagai ayah dari anak yang ada di kandungannya.
List of Islamic educational institutions

Institutions that have an Islamic or Muslim identity or charter include:University of Madinah
Institutions founded before the colonial era and which are still in operation:
Institutions of religious education (most are classified as "madrasas", a term that means "school" or, literally, "place where lessons are given") founded during the colonial era:
Religious institutions (or madrasas) founded since the end of colonial rule in the respective countries:
India
Kerala
India
These are institutions founded during colonial era that are not religious seminaries. Most are universities with a broad charter for comprehensive education in the Muslim communities they serve.
Educational institutions founded since end of colonial rule that are not religious seminaries, but have an Islamic or Muslim identity or charter, or devoted to sciences and arts usually associated with Islamic or Muslim culture and history:
Hydrochoeropsis wayuu

Hydrochoeropsis wayuu es una especie extinta de capibara de gran tamaño que existió al norte de Suramérica durante el Plioceno, fue encontrada en el norte de Colombia, en la Formación Ware, que aflora en la península de La Guajira. El tamaño corporal estimado para esta especie es de aproximadamente 12 - 35 kg. El registro de esta especie durante el plioceno muestra una disminución en la diversidad, enmarcado en un evento de primera migración de Centroamérica a Norteamérica.​
Esta especie se reconoce por la siguiente combinación única de caracteres: euhipsodonte, y algunos dientes con forma de corazón; p4 con tres lóbulos y complejos, y P4 con dos lóbulos como en Cardiatherium, Hydrochoerus, Neochoerus, Hydrochoeropsis dasseni y Phugatherium.​
Llamado así por los Wayúu, indígenas de la península de Guajira en cuyos territorios se encontraron los especímenes.
Hydrochoerus isthmius

El capibara menor, carpincho menor o chigüiro menor​ (Hydrochoerus isthmius) es una especie de roedor semiacuático de gran tamaño, que integra el género Hydrochoerus, de la familia de los cávidos. Habita en manadas cerca del agua en regiones de clima tropical desde la cuenca del canal de Panamá hasta el noroeste de América del Sur.
Esta especie fue descrita originalmente en el año 1912 por el zoólogo estadounidense Edward Alphonso Goldman.​
La localidad tipo referida es: “Marragantí, río Tuyra, Darién, Panamá”.
Ya desde su descripción se la consideró como una subespecie más pequeña de Hydrochoerus hydrochaeris, por lo que durante décadas fue tratada así,​ sin embargo, en el año 1991 luego de análisis genéticos​ y morfológicos, fue elevada a la condición de especie plena.​ Su cariotipo es diferente: 2n = 64 y FN = 104 (en H. hydrochaeris es 66 FN = 102). El peso es mucho menor: alrededor de 28 kg contra 50 kg en promedio en H. hydrochaeris (con rangos de 35 a 65 kg). H. isthmius es menor que H. hydrochaeris en todas las mediciones externas y craneales, pero cuenta con huesos frontales más gruesos y anchos, pterigoideos más cortos y más gruesos, y una diastema alargada.​
Este roedor se distribuye desde la cuenca del canal de Panamá​ y en el noroeste de Sudamérica siempre al oeste de los Andes, en el noroeste de Colombia y el oeste de Venezuela. Vive en varios tipos de hábitats, pero siempre junto al agua.​
Se alimenta solo de vegetales. Es capturado por caimanes, boas y grandes felinos como el Jaguar y el puma. La hembra, luego de una gestación de 108 días, pare camadas de una a 7 crías (3,5 como promedio), pudiéndolo hacerlo en cualquier época del año. Sus hábitos pueden ser tanto solitarios como sociales y diurnos como nocturnos, dependiendo de la época del año, el tipo de hábitat y la presión local de caza.​
Según la organización internacional dedicada a la conservación de los recursos naturales Unión Internacional para la Conservación de la Naturaleza (IUCN), en razón de que este roedor sufre algunas amenazas que aún no son cuantificadas, la clasificó como una especie con: “Datos insuficientes” en su obra: Lista Roja de Especies Amenazadas.​
Es afectado por la deforestación de las selvas en galería, la agricultura extensiva, la caza de subsistencia (ya que se utiliza como fuente de alimento), etc. Muchos pantanos que constituyen su hábitat están siendo drenados en la desembocadura del río Magdalena, en Colombia.​
Hydrochoerus

Los carpinchos, capibaras o chigüiros (Hydrochoerus) son las especies integrantes de un género de roedores semiacuáticos de gran tamaño que integra la familia de los cávidos. Habitan en manadas cerca del agua en regiones de clima tropical, subtropical y templado desde Panamá hasta el centro-este del Cono Sur de América del Sur. Incluye al roedor viviente de mayor peso del mundo, algunas comunidades pertenecientes de estas regiones los identifican con nombres comunes de ¨roedores gigantes¨ y por su tamaño ¨chancho de monte¨.
Este género fue descrito originalmente en el año 1762 por el zoólogo y filósofo francés Mathurin Jacques Brisson.​
Este género se compone de 2 especies vivientes y varias especies extinguidas:
Ya desde su descripción se consideró a H. isthmius como una subespecie pequeña de H. hydrochaeris, por lo que durante décadas fue tratada así,​ sin embargo, en el año 1991 luego de análisis genéticos​ y morfológicos, fue elevada a la condición de especie plena.​ Su cariotipo es diferente: 2n = 64 y FN = 104 (en H. hydrochaeris es 66 FN = 102). El peso es mucho menor: alrededor de 28 kg contra 50 kg en promedio en H. hydrochaeris (con rangos de 35 a 65 kg). H. isthmius es menor que H. hydrochaeris en todas las mediciones externas y craneales, pero cuenta con huesos frontales más gruesos y anchos, pterigoideos más cortos y más gruesos, y una diastema alargada.
Este género de roedores se distribuye en el este de Panamá y en gran parte de Sudamérica al oriente de los Andes, desde el mar Caribe de Colombia y Venezuela por el norte hasta el centro-este de la Argentina por el sur,​ alcanzando la zona del río Sauce Chico que desemboca en la bahía Blanca (sudoeste de Buenos Aires). Vive en varios tipos de hábitats, pero siempre junto al agua dulce, si bien en el extremo sur de su distribución se lo ha registrado también en aguas marinas costeras.
Se alimentan solo de vegetales. Son capturados por caimanes, boas y grandes felinos como el yaguar y el puma.​
Generalmente sufren elevada presión de caza de subsistencia (ya que se utilizan como fuente de alimento) o comercial, para utilizar su cuero. También son afectados por la deforestación de las selvas en galería, el drenado de humedales y la agricultura extensiva.
Según la organización internacional dedicada a la conservación de los recursos naturales Unión Internacional para la Conservación de la Naturaleza (IUCN), a uno de sus integrantes (Hydrochoerus isthmius) se lo clasificó como una especie con: “Datos insuficientes” en su obra: Lista Roja de Especies Amenazadas.​
La guerra del centavo

La guerra del centavo es una película documental colombiana de 1985 dirigida y escrita por Ciro Durán.​ La película obtuvo el premio Bochica de Oro en el segundo Salón Internacional de Cine de Bogotá y el premio Chigüiro de Oro en la segunda edición del Festival de Cine del Desarrollo en Bogotá, ambos en 1985.​
El documental relata la vida cotidiana de los conductores del transporte público urbano en la ciudad de Bogotá, los cuales no perciben un salario fijo y trabajan por un porcentaje por pasajero, lo que se conoce coloquialmente como "la guerra del centavo".​
Parque nacional natural Selva de Florencia

El Parque Nacional Natural Selva de Florencia se encuentra ubicado en la Cordillera Central en la Región Andina de los Andes en Colombia. Su superficie hace parte del departamento de Caldas.
El clima del parque es principalmente Templado húmedo, lo que da origen a ecosistemas como bosque húmedo premontano, bosque húmedo montano, Bosque pluvial premontano y Bosque pluvial montano bajo. Esta pequeña área presenta la mayor concentración de ranas del país y posee más de la mitad de todas ranas que han sido registradas para la cordillera Central. Lo más sobresaliente es el alto grado de endemismo, que involucra al 71% de las especies de ranas.
El parque hace parte de la Cuenca hidrográfica de los ríos La Miel y Samaná Sur, afluentes del Río Grande de la Magdalena.
Por esta región cruza la carretera que de Medellín conducía a Bogotá antes de construirse la autopista, es una región que fue muy azotada por la incursión de las guerrillas y los paramilitares pertenecientes al bloque del Magdalena Medio.
La carretera Sonsón-La Dorada partiendo del caserío Puente Linda en límites de los dos departamentos Antioquia y Caldas hasta el corregimiento de Berlín, es el principal eje de comunicación de sus habitantes, que se dedican al cultivo del café y la caña, siendo esa la principal fuente de ingresos de la región. Por temporadas el turismo se incrementa hacia Florencia (Caldas) para conocer el nuevo volcán llamado el Escondido ubicado a pocas cuadras del casco urbano del corregimiento, allí mismo se encuentra ubicada la llamada "Selva de Florencia" conformadas por muchas veredas como La Gallera, Bellavista, Cristales, la Reina, Villa Hermosa, El Porvenir, San Vicente, El Silencio, Villalobos, Buenos Aires, Jardines, Dulce Nombre, Santa Bárbara, La Tulia, etc. por ser terrenos que en su momento eran cultivadas por sus propietarios y al ser desplazados y abandonar sus tierras estas se convirtieron en selvas. Algunas entidades del gobierno cuidan estas tierras convertidas en selva por ser fuentes hídricas y hábitat de muchas especies en vía de extinción como anfibios y roedores entre ellos el chigüiro, la zarigüeya (didelphis marsupialisuna), de gran importancia para la biodiversidad de la región.
Chinchilloidea

Loschinchilloideos (Chinchilloidea) son una superfamilia de roedores histricomorfos sudamericanos que incluye familias extintas (solo conocidas por el registro fósil)​​ y 2 familias que poseen representantes vivientes, entre los que se encuentran la pacarana, las chinchillas, los chinchillones o vizcachas de la sierra y la vizcacha de llanura.
El taxón base de Chinchilloidea fue descrito originalmente en el año 1833 por el médico, zoólogo y escritor inglés Edward Turner Bennett.​ Fue el paleontólogo, geólogo y biólogo estadounidense George Gaylord Simpson quien propuso la consideración superfamiliar.​
La superfamilia Chinchilloidea está integrada por varias familias, dos de las cuales tienen representantes vivientes:​
Además, se ha relacionado esta superfamilia con algunos géneros extintos, cuyas asignaciones familiares aún no han sido concluidas, como Garridomys,​ Perimys, Scotamys y Asteromys.​
El primer registro de Chinchilloidea es de la SALMA Tinguiririquense, con la aparición de Eoviscaccia en Chile.​
En los estudios moleculares, la monofilia de esta superfamilia está bien soportada, siendo tradicionalmente considerado el clado hermano de Octodontoidea.​​
La familias de los neoepiblémidos,​ presentó algunas formas de un tamaño gigantesco para un roedor, con pesos que superaron los 500 kg, en el caso de las especies del género Phoberomys.​​​
Por otra parte, la familia de los dinómidos incluye a los roedores de mayor tamaño conocidos. En el caso de Josephoartigasia monesi habría alcanzado los 1000 kg.​
Josephoartigasia monesi

Josephoartigasia monesi es una especie extinta de roedor histricomorfo de la familia Dinomyidae. Fue un gigantesco roedor prehistórico del Plioceno, el mayor conocido hasta la fecha. Se estima que vivió hace entre cuatro a dos millones de años en lo que hoy es Uruguay.
La especie medía aproximadamente 2,5 m de largo y 1,2 m de alto. En vida tenían aproximadamente el tamaño de un coche. Sus incisivos eran de más de 30 cm de largo. El animal pesaba alrededor de una tonelada,​ y se alimentaba de pastos blandos.​
La especie, una de las dos registradas hasta la fecha del género Josephoartigasia (la otra es J. magna),​ fue reconocida sobre la base de fósiles de su cráneo, que es de 53 cm de largo. El animal viviente más cercano es el pacarana.​
Reemplaza así al mayor roedor conocido, Phoberomys pattersoni, de 700 kg, un animal en cierto modo relacionado, pero más antiguo, que vivió en lo que hoy es Venezuela durante el Mioceno Superior.​
El fósil fue descubierto en 1987 en el balneario Kiyú del departamento de San José, Uruguay, el cual se encuentra a orillas del Río de la Plata. El coleccionista de fósiles uruguayo residente en Argentina, Sergio Viera lo donó al Museo Nacional de Historia Natural y Antropología de Uruguay, en donde fue almacenado durante casi dos décadas.
En el año 2006 el fósil se comenzó a estudiar por el paleontólogo Andres Rinderknecht, el cual contó con la ayuda del científico Ernesto Blanco para realizar la investigación.​
En un principio los investigadores consideraron incluir este espécimen dentro de la especie J. magna, pero diversas características dentales los inclinaron por colocarlo dentro de una nueva especie a la que bautizaron monesi, en honor al paleontólogo Álvaro Mones.
El género al que pertenece este fósil fue creado con el nombre de Artigasia con el descubrimiento del A. magna en 1966. Posteriormente, en 2007 el nombre de este género fue cambiado ya que era utilizado para referirse a una especie de nemátodos.​ El nuevo nombre elegido fue Josephoartigasia, como una forma de homenajear al prócer uruguayo José Artigas.​
El Chigüire Bipolar

El Chigüire Bipolar es un portal de periodismo satírico lanzado el 15 de mayo de 2008 por los venezolanos Elio Casale, Oswaldo Graziani y Juan Andrés Ravell, creadores también de la serie animada La isla presidencial.​
En 2013 Henrique Capriles denunció que un libro de texto sobre historia contemporánea de Venezuela de cuarto año de bachillerato incluyó una portada satírica creada por El Chigüire Bipolar del periódico El Nacional del 5 de febrero de 1992, aludiendo al golpe de Estado liderado por Chávez. Para dicho ejemplar trabajaron al menos 26 personas, se imprimieron 400 mil ejemplares y fue firmado por la ministra de educación.​
El Chigüire Bipolar fue uno de los ganadores del Premio Václav Havel a la Disidencia Creativa 2017, junto con el activista y dramaturgo zimbabuense Silvanos Mudzvov y la poetisa y activista bareiní Ayat Al-Qurmezi, en el marco del Oslo Freedom Forum 2017. Según Garry Kasparov, secretario de Human Rights Foundation, «su humor crudo y análisis riguroso demuestran el gran poder que tiene la sátira al momento de criticar a los regímenes autoritarios».​
En noviembre de 2023, Diosdado Cabello, vicepresidente del Partido Socialista Unido de Venezuela, anunció que demandaría a El Chigüire Bipolar después de que publicaran una nota irónica suya.​
Para mayo de 2017, el equipo de El Chigüire Bipolar está conformado por:​
Mijaíl Chiguir

Mijaíl Nikoláyevich Chiguir (en bielorruso: Міхаіл Мікалаевіч Чыгір, nacido el 24 de mayo de 1948) es un político bielorruso. Fue el segundo Primer Ministro de Bielorrusia, ejerciendo como tal del 21 de julio de 1994 al 18 de noviembre de 1996.
Chiguir nació en Vúsava, raión de Kapyl, provincia de Minsk, RSS de Bielorrusia, el 24 de mayo de 1948.​
Chiguir fue nombrado Primer Ministro de Bielorrusia el 21 de julio de 1994, al día siguiente de la toma de posesión de Aleksandr Lukashenko como presidente.​ Antes de esto, se había desempeñado como jefe del Belagroprombank, un banco especializado en actividades agrícolas.
En 1996, Chiguir renunció como primer ministro en protesta por los esfuerzos de Lukashenko para obtener una autoridad ilimitada sobre el país. Al año siguiente se convirtió en signatario de la Carta 97, una declaración pública opositora que exigía una mayor democracia en Bielorrusia.​ En 1999, anunció que se postularía a la presidencia con el fin de derrocar a Lukashenko.
El 30 de marzo de 1999, Chiguir fue arrestado por el gobierno bielorruso, acusado de haber malversado grandes sumas de dinero relacionadas con préstamos mientras estaba a cargo del Belagroprombank. Antes del arresto de Chiguir, varios otros funcionarios que habían intentado organizar una campaña contra Lukashenko fueron continuamente reprimidos por el gobierno. El arresto de Chiguir recibió reacciones negativas de gobiernos de todo el mundo y su liberación fue exigida por el Departamento de Estado de los EE. UU., la Unión Europea y la Organización para la Seguridad y la Cooperación en Europa. Además, Amnistía Internacional exigió su liberación y lo consideró un preso de conciencia.​ La Liga Internacional por los Derechos Humanos también protestó por su arresto. Chiguir finalmente evitó la pena de cárcel, recibiendo una sentencia suspendida de tres años con una libertad condicional de dos años.​ Después del juicio, declaró su intención de postularse a las elecciones a la Cámara de Representantes de Bielorrusia.
Lesser capybara

The kookoopadda (Hydrochoerus isthmius) or lesser capybara, is a large semi-aquatic rodent found in South America that has vast similarities, yet subtle differences, with the common Capybara (Hydrochoerus hydrochaeris), the largest species of rodent in the world.
The lesser capybara mainly inhabits areas close to water such as marshes, ponds, and lagoon habitats as these places offer water, which is essential for these capybaras to fulfil their niches' of maintain body temperature homeostasis, provide suitable food, hide from predators, and mate. They were first observed in Pacific river valleys in Panama as early as 1912 as a subspecies of the common capybara. However, after thorough studies on the anatomy and genealogy of them, the lesser capybara was classified as its own species some time in the 1980s. Currently, this species has expanded its range to parts of Eastern Panama and Western Colombia and Venezuela, just west of the Andes Mountains. The lesser capybara constitutes the northernmost population of any extant capybara species. Other than the now extinct H. hesperotiganites from Pleistocene California.
Lesser capybaras are herbivores that mainly graze on grasses and other aquatic plants. However, during dry seasons when their main source of food is depleted, the lesser capybaras will tend to feed on reeds, grains, melons, and squash. On average, an adult will eat 6 to 8 pounds (2.7 to 3.6 kg) of this food per day. Although not a main part of their diet, lesser capybaras will also eventually ingest their own feces to gain bacteria that benefits them in breaking down thick fibers eaten.
Just like other capybaras, the lesser subspecies is characterized by short, brown hair, with blunt snouts, four short legs (front legs are smaller than hind), partially webbed feet, small eyes and ears situated high on their head, and a very tiny tail. Compared to other capybaras, the lesser species is generally smaller in size, with adults growing up to 3 feet (90 cm) in length, weighing up to 62 pounds (28 kg), and having a darker brown coat.
As animals that are considered prey for many animals, the species is very wary of predators and likes to travel in groups of about 20 cavies. As a result, the capybaras have adapted to be excellent swimmers and dive regularly in water to avoid predators such as jaguars and anacondas. Having eyes and ears placed high on their heads, the capybaras can see these predators while in the waters. Furthermore, being immersed in water for long periods of time helps the capybaras regulate their body temperature by helping them cool off.
The lesser capybara breeds year-round, only in water. Lesser capybara females, when in estrus, will whistle through their nose to attract males. Females have a gestation period of roughly 108 days, and giving birth to litters of about 3 to 4 baby pups.
Hydrochoerus

The genus Hydrochoerus contains two living and three extinct species of rodents from South America, the Caribbean island of Grenada, California and Panama. Capybaras are the largest living rodents in the world. The genus name is derived from the Ancient Greek ὕδωρ (hýdor) 'water' plus χοίρος (choíros) 'pig'.
Capybaras are semiaquatic, found in and near lakes, rivers, swamps, and flooded savanna. Their diets are dominated by grasses. Adults weigh up to 65 kg (143 lb). The gestation period is 130–150 days, with two to eight (most commonly four) young born to females.
Capybaras are highly social, living in groups of up to 100 and communicating through a variety of vocalizations. Breeding is polygynous, with males forming harems.
Molecular results have consistently suggested Hydrochoerus is most closely related to Kerodon (the rock cavies), and the two evolved from within the Caviidae. This led Woods and Kilpatrick to unite the two into the subfamily Hydrochoerinae within the Caviidae. Based on use of a molecular clock approach, Hydrochoerus appears to have diverged from Kerodon in the late Middle Miocene (about 12 million years ago).
The extinct North American species formerly recognized as Hydrochoerus holmesi is now assigned to Neochoerus.
Presently, capybaras live in northern South America and adjacent southern Central America (lesser capybara) and in the tropical to subtropical regions of South America (capybara). The fossil species inhabited Buenos Aires Province in Argentina (H. ballesterensis) and the Caribbean island of Grenada (H. gaylordi). One species, H. hesperotiganites even ranged as far north as California. Fossils of unspecified Hydrochoerus have been found in Late Pleistocene to Holocene sediments of Curití, Santander, at an altitude of 1,500 m (4,900 ft) in the Eastern Ranges of the Colombian Andes. Fauna found at the same site included the South American tapir (Tapirus terrestris), Cryptotis sp., collared peccary (Tayassu tajacu), white-lipped peccary (Tayassu pecari), and Mazama sp.
Cali Zoo

Cali Zoo is located in the city of Cali in the country of Colombia. The Zoo belongs to a foundation that carries its name and whose mission, since it took the zoo's administration in 1981, has been to improve the animals' diet, their natural environment, and the medical care of the existing fauna.
Cali Zoo promotes and performs different educational, recreational and investigative programs.
The Cali Zoo's 10 hectares (25 acres) are home to about 1,200 animals, representing some 180 species – from lemurs to condors. The Cali River runs through the zoo's park-like grounds.
The zoo started with animals in narrow and dirty cages, with basic levels of care and feeding. With local government support and contributions from citizens, Cali Zoo began a transformation into a modern zoo. The old cages were replaced with new comfortable and spacious exhibits. Animals were relocated according to their species, rather than the prior indistinct organization. The Cali Zoo Foundation started focusing on the dietary requirements of each species. Finally, preventative medicine became a new focus. The zoo's surroundings were also redesigned and restored.
Later, Cali Zoo's administration started a complete medical collection of each animal's records, which allowed it to have accurate and organized information so it could provide better care. With these basic necessities satisfied, Cali Zoo could lead its objectives to research and preserve the different Colombian wild species.
The zoo has five sections for different kinds of species: primates, butterflies, ocean and river fish, amphibians and reptiles, and birds.
Cali Zoo offers summer camps during school vacations where children between 4 and 12 years old learn how the animals live in the zoo, their behaviors and current habits. They also learn how veterinarians take care of them and how to prepare food for the animals. These activities are complemented with recreational activities as well. The zoo also offers Environment Formation Workshops for professors.
Birds at the zoo include scarlet macaws, blue-and-yellow macaws, red-and-green macaws, great green macaws, chestnut-fronted macaws, amazon parrots, keel-billed toucans, Andean condors, king vultures, black-chested buzzard-eagles, black swans, emus, common ostriches, grey crowned cranes, jabiru, American flamingos, helmeted curassows and Andean cock-of-the-rock. Mammals at the zoo include giant otters, Neotropical otters, red kangaroos, capybaras, giant anteaters, coppery titis, tufted capuchins, Colombian spider monkeys, Guianan squirrel monkeys, ring-tailed lemurs, collared brown lemurs, meerkats, hamadryas baboons, spotted hyenas, lions, Bengal tigers (including a white tiger), jaguars, pumas, spectacled bears, South American coatis, blackbucks, white-tailed deer, llamas, collared peccaries, mountain tapirs, South American tapirs and Grant's zebras.
Reptiles and amphibians at the zoo include poison dart frogs, gold tegus, central bearded dragons, Burmese pythons, green anacondas, American crocodiles, spectacled caimans and several species of turtle and snake.
Jaime Duque Park

Jaime Duque Park is a family-oriented amusement park located in the Tocancipá municipality of the Metropolitan Area of Bogotá, Colombia. The park contains the Jaime Duque Zoo, the Museum of Mankind, as well as replicas of several major locations and buildings from around the world. A monorail runs through the park to help get guests from one area to another. The monorail has been recently upgraded as a panoramic train.
The park also has an outdoor stage for live performances. Here, the park has hosted performances by musicians such as Kylie Minogue, Guns N' Roses, Jamiroquai, The Killers, David Guetta, Paulina Rubio and Evanescence.
The park first opened on February 27, 1983 and was founded by Jaime Duque Grisales (1917 - 2007), a personality of Colombian civil aviation and the first Colombian head of the Avianca airline pilots. He wanted to create a cultural and recreational space for the whole family, with the aim of generating profits to help institutions serving families.
The park contains replicas of the Taj Mahal in India, as well as replicas of the Seven Wonders of the Ancient World. It also has several monuments, including a large hand holding a globe, which is the emblem of the park, meant to represent the hand of God. Inside the replica of Taj Mahal, there are reproductions painted in ceramic of great works of world art and the Cyclorama of Colombian Independence (in Spanish: Ciclorama de la Independencia Colombiana), a 165-meter-long and 7-meter-high mural that represents the entire process of that country's independence since the Revolution of the Comuneros in 1781, the Cry of Independence and the Battles of the Vargas Swamp and the Boyacá Bridge in 1819.
There is a relief map of Colombia on a scale of 1:25000, complemented with an aviary. There is also a map of the Caribbean Sea in which ARC Córdoba, a ship that was used during World War II, and a replica of the Independiente brig, a ship used by the National Navy during the war of Independence, are on display. Inside the replica of the Independiente brig, there are dioramas with representations of the most important naval battles that Colombia has fought throughout its history.
The park's zoo contains several birds and monkeys as well as species native to South America, such as the capybara. It has specimens of about 200 species.
This park was inaugurated in 1991. It is managed by Jaime Duque Park under technical and professional supervision from La Salle University. Wakatá is a unit dedicated to conservation activities and environmental education. It trains students from different professions in the study and management of wild species and serves to support environment by providing a foster home for animals that have been confiscated by authorities.
4°56′52″N 73°57′47″W﻿ / ﻿4.9477°N 73.9631°W﻿ / 4.9477; -73.9631
Exotic Tropical Flora Park

The Exotic Tropical Flora Park (Spanish: Parque de la Exótica Flora Tropical; Parque de la Exótica Flora Tropical y Misión Nuestra Señora del Carmen) Also Exotic Tropical Flora Park and Our lady of Carmel Mission Is the name given to a complex formed by an old Catholic mission transformed into a museum, a Catholic chapel and a 10.5-hectare (26-acre) botanical garden with more than 2,500 varieties of plants from Colombia, Ecuador, Brazil, Panama, Nicaragua, Madagascar, Costa Rica, Thailand, Singapore, China and Australia, mainly heliconias, gingers, bromeliads and orchids arranged in a journey of 4.5 kilometers located in the valley of the Yaracuy River, in the homonymous state of Venezuela.
The tour of the park is led by an expert who usually explains the origin of each species of the walk or can also acquire a book with all the specifications and go taking their own notes while walking the route. The guides of the park also direct the option of practicing canopy walking, a discipline that consists of "walking" through the trees through a safe mechanism of harnesses and pulleys.
The fauna is as rich as the vegetation. The walk around the park is usually accompanied by araguatos (howler monkeys), butterflies, sloths, ducks, chigüires (capybara) and a great diversity of birds.
Laguna de Sonso Nature Reserve

The Laguna de Sonso Nature Reserve is located in the Valle del Cauca Department of Colombia. It contains the last extensive remnant of original natural wetland remaining in the Cauca River Valley in western Colombia, and was declared a nature reserve in October 1978. It comprises a series of marshes and lagoons on the east bank of the Cauca River, between the municipalities of Buga, Yotoco and Guacari. It has an area of 2,045 ha (7.90 sq mi), lying at an altitude of 935 m (3,068 ft). The wetlands are affected by the introduced water hyacinth. The reserve has been designated as a protected Ramsar site since 2017.
Birds recorded from the reserve include the fulvous whistling duck, blue-winged teal, osprey, wattled jacana, black-necked stilt, cocoi heron, striated heron, anhinga and neotropic cormorant. Of special interest are the grayish piculet, apical flycatcher, bar-crested antshrike and the scrub tanager. The reserve also supports the only remaining population of the horned screamer in the region.
Mammals found there include common opossum, Pallas's long-tongued bat, common vampire bat, tapeti, capybara, and nine-banded armadillo. There are also cane toads and common snapping turtles, as well as several native and introduced fish species which provide the basis of a local fishing industry, including the native Prochilodus magdalenae which uses the wetlands for spawning.
David Attenborough filmography

The following is a chronological list of television series and individual programmes in which Sir David Attenborough is credited as a writer, presenter, narrator, producer, interviewee, or other role. In a career spanning eight decades, Attenborough's name has become synonymous with the natural history programmes produced by the BBC Natural History Unit.
In addition to writing, presenting, narrating, and producing his own documentaries, Attenborough has made regular appearances as an on-screen and off-screen participant in other filmmakers' documentaries and on other numerous television programmes. The following list includes some of his more notable appearances, as well as his involvement with long-running shows:
Main author or significant contributor;
Editor:
Foreword, preface and introduction provided to:
List of invasive species in Florida

Invasive species in Florida are introduced organisms that cause damage to the environment, human economy, or human health in Florida. Native plants and animals in Florida are threatened by the spread of invasive species. Florida is a major biodiversity hotspot in North America and the hospitable sub-tropical climate has also become a hotspot for invasive plants and animals due to anthropogenic introduction.
The non-governmental organization FISC published the following list of invasive plant species in 2023. Formerly known as Florida Exotic Plant Pest Council (FLEPPC), the council changed its name to Florida Invasive Species Council (FISC) to retire outdated terminology.
Three species have been added to Category I since 2019, and Category II now includes four additional species. The watch list from FISC highlights species of concern which are not yet included in the Category I or II lists.
The FISC list is a recommendation for natural resource managers, environmental education, and volunteer removal, but is not regulatory by law. State regulated plant species are listed in the State of Florida Noxious Weed List, and the State of Florida Prohibited Aquatic Plants List. Many of the non-native plant species documented in Florida are assessed for invasive potential by UF/IFAS.
FISC describes Category I species as plants which displace native species, disrupt ecological functions, or hybridize with native species. Category II species have not yet altered Florida plant communities to the extent shown by Category I species, but may be assigned to Category I if enough negative impact is reported.
*Species added in 2023
పశ్చిమ బెంగాల్

పశ్చిమ బెంగాల్, భారతదేశం తూర్పుభాగాన ఉన్న రాష్ట్రం. దీనికి పశ్చిమోత్తరాన నేపాల్, సిక్కిం ఉన్నాయి. ఉత్తరాన భూటాన్, ఈశాన్యాన అస్సాం, తూర్పున బంగ్లాదేశ్ ఉన్నాయి. దక్షిణాన బంగాళాఖాతం , వాయువ్యాన ఒడిషా, జార్ఖండ్, బీహార్ రాష్ట్రాలున్నాయి.
సా.శ. 750 నుండి 1161 వరకు బెంగాల్ ను పాలవంశపు రాజులు పాలించారు. తరువాత 1095 నుండి 1260 వరకు సేనవంశపురాజుల పాలన సాగింది. 13వ శతాబ్దంనుండి మహమ్మదీయుల పాలన ఆరంభమైంది. అప్పటినుండి, ప్రధానంగా మొఘల్ సామ్రాజ్యం కాలంలో బెంగాల్ ప్రముఖమైన, సంపన్నకరమైన వాణిజ్య, పారిశ్రామిక ప్రాంతంగా అభివృద్ధి చెందింది. 15వ శతాబ్దంలో బ్రిటిష్ ఈస్టిండియా కంపెనీ రూపంలో అడుగుపెట్టిన ఆంగ్లేయులు 18వ శతాబ్దంలో అధికారాన్ని చేజిక్కించుకున్నారు. అక్కడినుండి క్రమంగా బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యం భారతదేశం అంతా విస్తరించింది.
1947 లో స్వాతంత్ర్యం లభించినపుడు బెంగాల్ విభజింపబడింది. ముస్లిం జనాభా ఎక్కువగా ఉన్న తూర్పు బెంగాల్ పాకిస్తాన్ లో ఒక భాగమై తూర్పు పాకిస్తాన్‌గా పిలువబడింది. తరువాత ఇదే భాగం 1971లో పాకిస్తాన్‌నుండి విడివడి స్వతంత్ర బంగ్లాదేశ్‌గా అవతరించింది.
ఇక పశ్చిమ బెంగాల్ 1947 నుండి స్వతంత్ర భారతదేశంలో ఒక రాష్ట్రమయ్యింది. ఫ్రెంచివారి పాలనలో ఉన్న చందానగర్ 1950లో భారతదేశంలో విలీనమైంది. 1955 అక్టోబరు 2 నుండి అది పశ్చిమ బెంగాల్ రాష్ట్రంలో ఒక భాగమైనది.
పశ్చిమబెంగాల్ రాష్ట్రానికి కొలకత్తా నగరం రాజధాని. ఇక్కడ బంగ్లా భాష ప్రధానమైన భాష.. 1977 నుండి ఈ రాష్ట్రంలో వామపక్ష పార్టీలు ఎన్నికలలో నిరంతరాయంగా గెలుస్తూ అధికారాన్ని నిలుపుకొంటూ వస్తున్నాయి.
పశ్చిమ బెంగాల్ వాతావరణం ప్రధానంగా ఉష్ణమండలం వాతావరణం. భూభాగం ఎక్కువగా మైదానప్రాతం. ఉత్తరాన హిమాలయ పర్వతసానువుల్లోని డార్జిలింగ్ ప్రాంతం మంచి నాణ్యమైన తేయాకుకు ప్రసిద్ధము. దక్షిణాన గంగానది ముఖద్వారాన్న సుందర్ బన్స్ డెల్టా ప్రపంచంలోని అతిపెద్ద డెల్టా ప్రాంతము. ఇది పశ్చిమ బెంగాల్ లోను, బంగ్లాదేశ్ లోను విస్తరించి ఉంది. ప్రసిద్ధమైన బెంగాల్ టైగర్కు ఈ ప్రాంతంలోని అడవులు నివాస స్థానము.
భారతదేశపు సాంస్కృతికవేదికలో బెంగాల్ కు విశిష్టమైన స్థానం ఉంది. "నేటి బెంగాల్ ఆలోచన. రేపటి భారత్ ఆలోచన" అని ఒక నానుడి ఉంది. ఎందరో కవులకు, రచయితలకు, సంస్కర్తలకు, జాతీయవాదులకు, తాత్వికులకు బెంగాల్ పుట్టినిల్లు. వారిలో చాలామంది భారతదేశపు సాంస్కృతిక ప్రస్థానానికి మార్గదర్శకులైనారు.
పశ్చిమ బెంగాల్ లో బెంగాలీ ప్రధానమైన భాష. బీహారీలు కూడా రాష్ట్రమంతా నివసిస్తున్నారు. సిక్కిం సరిహద్దు ప్రాంతంలో షెర్పాలు, టిబెటన్ జాతివారు ముఖ్యమైన తెగ. డార్జిలింగ్ ప్రాతంలోని నేపాలీ భాష మాట్లాడేవారు ప్రత్యేకరాష్ట్రం కోసం చాలాకాలం ఉద్యమం సాగించారు. వారికి పశ్చిమ బెంగాల్ రాష్ట్రంలోనే స్వతంత్రప్రతిపత్తి ఇవ్వబడింది.
పశ్చిమ బెంగాల్ లో 2019 నాటికి 23 జిల్లాలు ఉన్నాయి.
రామ్ చంద్ర విద్యాబాగీష్
పశ్చిమ బెంగాల్ ఆరోగ్యశాస్త్ర విశ్వవిద్యాలయము

పశ్చిమ బెంగాల్ ఆరోగ్యశాస్త్ర విశ్వవిద్యాలయం (పశ్చిమ బెంగాల్ యూనివర్శిటీ ఆఫ్ హెల్త్ సైన్సెస్) (WBUHS) అనేది పశ్చిమ బెంగాల్ లోని ఒక విశ్వవిద్యాలయం. దీనిని 2003 లో పశ్చిమ బెంగాల్ శాసనసభ చట్టం ద్వారా ఏర్పాటు చేశారు. మునుపు ఆరోగ్య, వైద్య విద్య సంబంధిత కోర్సులు నిర్వహిస్తున్న కలకత్తా విశ్వవిద్యాలయం, బుర్ద్వాన్ విశ్వవిద్యాలయం, ఉత్తర బెంగాల్ విశ్వవిద్యాలయముల నుండి ఆరోగ్య, వైద్య విద్య సంబంధిత కోర్సుల మెరుగైన నిర్వహణ కోసం పశ్చిమ బెంగాల్ ఆరోగ్యశాస్త్ర విశ్వవిద్యాలయం విడదీయబడింది. పశ్చిమ బెంగాల్ రాష్ట్రంలో ఆరోగ్యశాస్త్ర బోధనా స్థాయిని పెంచడానికి ఆరోగ్యశాస్త్ర బోధనలకు సంబంధించిన అన్ని కోర్సులను ఒకే గొడుగు (WBUHS) కిందకు తీసుకువచ్చారు.
WBUHS లో 124 అనుబంధ సంస్థలు ఉన్నాయి. ప్రముఖ అనుబంధ కళాశాలలు:
పశ్చిమ బెంగాల్ ముఖ్యమంత్రుల జాబితా

పశ్చిమ బెంగాల్ ముఖ్యమంత్రి, పశ్చిమ బెంగాల్ రాష్ట్ర ప్రభుత్వ ఉప జాతీయ అధికార కార్యనిర్వాహక శాఖకు అధిపతి. మంత్రుల మండలికి ముఖ్యమంత్రి అధిపతి. ముఖ్యమంత్రికి మంత్రివర్గంలో మంత్రులను గవర్నరు ద్వారా నియమించే అధికారం ఉంది. ముఖ్యమంత్రి, వారి మంత్రివర్గంతో పాటు, రాష్ట్రంలో కార్యనిర్వాహక అధికారాన్ని అమలు చేస్తారు. శాసనసభకు సమష్టిగా బాధ్యత వహించే మంత్రుల మండలి ముఖ్యమంత్రిని గవర్నర్ నియమిస్తారు.
1947 ఆగస్టు 17న, బ్రిటిష్ ఇండియా ప్రావిన్స్ ఆఫ్ బెంగాల్ పాకిస్తానీ ప్రావిన్స్ ఆఫ్ ఈస్ట్ బెంగాల్ భారతదేశం లోని పశ్చిమ బెంగాల్ రాష్ట్రంగా విభజించబడింది. అప్పటి నుండి పశ్చిమ బెంగాల్‌కు ఎనిమిది మంది ముఖ్యమంత్రులు పనిచేసారు. ఇండియన్ నేషనల్ కాంగ్రెస్ పార్టీకి చెందిన ప్రఫుల్ల చంద్ర ఘోష్ మొదటి ముఖ్యమంత్రిగా ఉన్నారు. బిధాన్ చంద్ర రాయ్ 1948 లో పశ్చిమ బెంగాల్ మొదటి అధికారిక ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు. ఆ తర్వాత రాజకీయ అస్థిరత ఏర్పడింది. 1967, 1972 మధ్య పశ్చిమ బెంగాల్ మూడు ఎన్నికలు, నాలుగు సంకీర్ణ ప్రభుత్వాలు, రాష్ట్రపతి పాలనతో కలిపి ఇండియన్ నేషనల్ కాంగ్రెసుకు చెందిన సిద్ధార్థ శంకర్ రే ఐదు సంవత్సరాల పదవీకాలం కొనసాగడానికి ముందు మూడు దశల పరిపాలనను చూసింది.
1977 ఎన్నికలలో కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ ఆఫ్ ఇండియా (మార్క్సిస్ట్) నేతృత్వంలోని లెఫ్ట్ ఫ్రంట్ ఘనవిజయం సాధించడంతో జ్యోతిబసు ముఖ్యమంత్రిగా 23 ఏళ్ల నిరంతర పాలన ప్రారంభమైంది. అతని పదవీ కాలం 2018 వరకు భారతదేశ స్థాయిలో రికార్డుగా గణతికెక్కింది. అతను సిక్కింకు చెందిన పవన్ కుమార్ చామ్లింగ్ చేత అధిగమించబడ్డాడు. బసు వారసుడు బుద్ధదేవ్ భట్టాచార్య పశ్చిమ బెంగాల్‌లో కమ్యూనిస్ట్ పాలనను మరో దశాబ్దం పాటు కొనసాగించాడు. 2011 ఎన్నికల్లో ఆల్ ఇండియా తృణమూల్ కాంగ్రెస్ చేతిలో లెఫ్ట్ ఫ్రంట్ ఓడిపోయింది, తద్వారా 34 ఏళ్ల లెఫ్ట్ ఫ్రంట్ ప్రభుత్వ పాలనకు ముగింపు పలికింది. దీనిని అంతర్జాతీయ మీడియా గుర్తించింది. 2011 మే 20న ప్రమాణ స్వీకారం చేసిన తృణమూల్ కాంగ్రెస్ నాయకురాలు మమతా బెనర్జీ పశ్చిమ బెంగాల్ ప్రస్తుత ముఖ్యమంత్రి, ఆ పదవిని చేపట్టిన మొదటి మహిళ. ఆ తర్వాత 2016, 2021 అసెంబ్లీ ఎన్నికల్లో ఆమె అధికారంలోకి వచ్చింది. ప్రస్తుతం భారతదేశంలో ముఖ్యమంత్రిగా ఉన్న ఏకైక మహిళగా కొనసాగుతుంది.
పశ్చిమ బెంగాల్ గవర్నర్ల జాబితా

పశ్చిమ బెంగాల్ గవర్నర్ పశ్చిమ బెంగాల్ రాష్ట్ర నామమాత్రపు అధిపతి, ప్రతినిధి. భారత రాష్ట్రపతి గవర్నరును 5 సంవత్సరాల కాలానికి నియమిస్తాడు. సి. వి. ఆనంద బోస్ ప్రస్తుత గవర్నరు, 2022 నవంబరు 18న పదవీ బాధ్యతలు స్వీకరించారు.
గవర్నర్ అనేక రకాల అధికారాలను పొందుతారు:
1911లో భారతదేశ సామ్రాజ్య రాజధానిని కలకత్తా నుండి ఢిల్లీకి మార్చారు. బెంగాల్‌కు కొంత పరిహారంగా కౌన్సిల్‌తో కూడిన లెఫ్టినెంట్ గవర్నర్ కౌన్సిల్‌తో కూడిన గవర్నర్‌కు చోటు కల్పించారు, తద్వారా సర్కిల్‌ను పూర్తి చేసి 200 సంవత్సరాల క్రితం పొందిన స్థానానికి తిరిగి వచ్చారు. 1947లో భారతదేశం స్వాతంత్ర్యం పొందింది. బెంగాల్ గవర్నర్ బిరుదు అలాగే ఉంది.
1947 నుండి పశ్చిమ బెంగాల్ గవర్నర్లుగా ఈ దిగువవారు పనిచేసారు.
పశ్చిమ బెంగాల్ శాసనమండలి

పశ్చిమ బెంగాల్ శాసనమండలి 1952లో ఉనికిలోకి వచ్చిన పశ్చిమ బెంగాల్ ద్విసభ శాసనసభలో ఎగువసభ.
1969లో ఈ మండలిని రద్దు చేశారు.పశ్చిమ బెంగాల్ శాసనసభ 1969 మార్చి 21న శాసనమండలిని రద్దు చేస్తూ తీర్మానాన్ని ఆమోదించింది. తరువాత భారత పార్లమెంటు 1969 ఆగస్టు1నుండి అమలులోకి వచ్చేలాగున శాసన మండలినిరద్దుచేయడానికి పశ్చిమబెంగాల్ శాసనమండలి (అబాలిషన్) చట్టం,1969ను ఆమోదించింది.దానిప్రకారం రద్దుఅయింది.
మండలిని పునరుద్ధరించాలని తృణమూల్ కాంగ్రెస్ ప్రభుత్వం యోచిస్తోంది.
పండుగలు - పరమార్థములు

పండుగలు - పరమార్థములు హిందూ పండుగల గురించిన విశేష ప్రాముఖ్యత కలిగిన పుస్తకము. దీనిని ఆండ్ర శేషగిరిరావు రచించారు, తిరుమల తిరుపతి దేవస్థానములు 2005 సంవత్సరంలో మొదటిసారిగా ముద్రించారు.
లోక సంక్షేమాన్ని ఆశించిన పూర్వఋషులు, నక్షత్రగమనాన్ని బట్టి, ఋతుధర్మాన్ని బట్టి ఈ పండుగల నన్నింటినీ ఏర్పరచారు. మానవుడు ఆరోగ్యంగా, ఆహ్లాదంగా జీవించడానికి ఏయే ఋతువుల్లో ఏయే రకాల క్రియాకలాపాలు చేయాలి. ఏయే పదార్ధాలు సేవించాలి అనే విషయాలన్ని పండుగలలో ఆచారాల రూపంలో స్థిరపరచి తమ సంతతికి అందించారు. కొన్ని పండుగలు ఆయా ప్రదేశాల శీతోష్ణస్థితిగతుల్ని పట్టి ఏర్పడ్డాయి. కొన్ని ఆయాసామాజిక జీవన విధానంలోంచి పుట్టుకొచ్చాయి. వ్రతాలు, నియమాలు ఇవన్నీ మానవుడికి ఒక సంస్కారాన్ని అలవరచాయి. ఆయా నియమాలు మానవులకు ఆరోగ్యప్రదాలుగా పరిణమించాయి. ఎన్నెన్నో వ్రతగ్రంధాలు వ్రాసిపెట్టారు ఋషికల్పులయిన మన పెద్దలు. ఈపండుగలు మన సంస్కృతికి దర్పణాలు.
పండుగల సందర్భంలో ఆయా పండుగల గురించి ఆండ్ర శేషగిరిరావు వ్యాసాలు వ్రాసి ప్రచురిస్తూ ఉండేవారు. అతను పండుగల గురించిన విషయాలన్నీ సేకరించి ఉంచారు. . వారు పరిశీలించిన గ్రంథాలు ప్రధానంగా - నీలమతపురాణం, స్మృతికౌస్తుభం, చతుర్వర్గ చింతామణి, గదాధర పద్ధతి, పురుషార్ధ చింతామణి, ధర్మసింధువు, నిర్ణయసింధువు, వ్రతోత్సవచంద్రిక, తిధితత్త్వము, స్మృతిదర్పణము, పురాణనామచంద్రిక, అమాదేర్ జ్యోతిషీ, హిందువుల పండుగలు, ఆయా పత్రికల్లోని వివిధ వ్యాసాలు.
ఇంతకృషి చేసి సేకరించిన విషయాన్ని క్రోడీకరించి ప్రచురించడం కనీస బాధ్యతగా భావించి ఆమె కుమార్తె కోలవెన్ను మలయవాసిని ఈ పుస్తకానికి ఒక రూపాన్ని ఇచ్చి అచ్చు వేయించింది.
తెలుగు వారి ఈ సాంస్కృతిక వారసత్వాన్ని భావితరాల వారికి అందించాలనే తపనే ఈ పుస్తకం ముద్రించడానికి కారణం.
హిందూ పండుగల జాబితా

ఈ జాబితాలో హిందూ ధర్మం ప్రకారం జరుపుకునే పండుగలు వివరింపబడ్డాయి.
గమనిక:ఇందులో ఒకే పండగ ఇతర పేర్లతో నమోదు అయిఉండవచ్చు.గమనించి తొలగించగలరు.
పార్వతి

పార్వతి హిందూ సంప్రదాయంలో శక్తిగా, దుర్గగా అర్చింపబడే దేవత. త్రిమూర్తులలో ఒకరైన శివుని ఇల్లాలు. భవాని, అంబిక, లలిత, అమ్మ, దాక్షాయణి, కాత్యాయిని, గౌరి, భైరవి, అపర్ణ, కాళి, శ్యామ, ఉమ, మాణిక్యాంబ వంటి ఎన్నో పేర్లతో కొలువబడుతుంది. వినాయకుడు, కుమార స్వామి, అశోక సుందరి, జ్యోతి, మానసలు పార్వతీ పరమేశ్వరుల బిడ్డలు.
వేద సాహిత్యంలో పార్వతి గురించి చెప్పలేదు. కేనోపనిషత్తు (3.12) లో ఉమ లేదా హైమవతి అనే దేవత గురించి చెప్పబడింది. ఆ దేవత ఇంద్రాదులకు బ్రహ్మముడు గురించిన జ్ఞానము తెలియజేసింది. క్రీ.పూ. 400 తరువాత వచ్చిన పురాణేతిహాస సాహిత్యంలో సతి, పార్వతి గురించిన కథలు ఉన్నాయి. పురాణాలలో దక్షుని కుమార్తె అయిన 'సతీదేవి' (దాక్షాయణి) శివునికి ఇల్లాలు. కాని దక్షయజ్ఞంలో తనకు, శివునికి జరిగిన అవమానానికి క్షోభించి ఆమె అగ్నిలో ఆహుతి అయ్యింది. తరువాత ఆమె హిమవంతుడు, మేనకల కుమార్తెగా జన్మించింది. పర్వత రాజ తనయ గనుక 'పార్వతి' అని ఆమె పిలువబడింది. తీవ్రమైన తపసు ఆచరించి (ఉమ, అపర్ణ అనే పేర్లు ఈ తపసు కారణం వలన వచ్చాయి.) శివుని వరించింది. శివుడు ఆమెను తన శరీరంలో సగంగా స్వీకరించాడు.1. హిమవంతునికి మేరువుకూఁతురైన మనోరమయందు పుట్టిన రెండవ కొమార్తె. ఈమె యొక్క అక్క గంగాదేవి. తొలిజన్మమున ఈమె దక్షుని కూఁతురు అయిన ఉమాదేవి. అపుడు తన తండ్రి అయిన దక్షప్రజాపతి చేసిన యజ్ఞమునకు తన భర్త అగు రుద్రుని పిలువక అవమానించెను అని అలిగి మహాకాళి స్వరూపమును వహించి అత్యాగ్రహమున దేహత్యాగముచేసి ఆవల పార్వతిగ పుట్టి రుద్రునికి భార్య అయ్యెను. ఈమె ఒకకాలమున రుద్రునితో కూడి ఉండఁగా దేవతలు ఆకూటమికి విఘ్నముచేసిరి. అందువలన వారికి స్వభార్యల యందు పుత్రసంతానము లేకుండునటుల ఈమె శపియించెను. మఱియు ఆకాలమునందు రుద్రునికి రేతస్సుజాఱి భూమియందు పడెను. భూమి దానిని ధరింపను ఓపక దేవతలసహాయమున అగ్నిని వాయువును వహించునట్లు చేయఁగా వారు ఆరేతస్సును హిమవత్పర్వత సమీపమున గంగయందు చేర్చిరి. అది కారణముగా గంగ గర్భము తాల్చి ఆగర్భమును భరింపలేక శరవణమునందు విడిచిపుచ్చెను. అందు కుమారస్వామి పుట్టెను. అతనికి షట్కృత్తికలు పాలిచ్చిరి కనుక కార్తికేయుఁడు అను పేరును, ఆపాలు ఆఱుముఖములతో ఒక్కతేపనె అతఁడు పానముచేసెను కనుక షణ్ముఖుఁడు అను పేరును అతనికి కలిగెను. స్ఖలితము అయిన రేతస్సువలన పుట్టినందున స్కందుఁడు అనియు అంటారు. ఇది కాక పార్వతి తన దేహమున కూడవలసిన తన భర్తయొక్క రేతస్సును భూమిధరించినందున భూమికి బహు భర్తలు కలుగునట్లు శాపము ఇచ్చెను. మఱియు గంగా నిర్గతమైన ఈసౌమ్యతేజము వలన సువర్ణము మొదలగు లోహములు కలిగినట్లును, ఆగంగానిక్షేపమువలన పొదలునట్టి సువర్ణ ప్రభల చేత తృణవృక్ష లతాగుల్మ ప్రభృతి ఉద్భిజ్జములు సువర్ణంబులు అయ్యెను అనియు పురాణములు చెప్పుచు ఉన్నాయి. వినాయకుడు, కుమారస్వామి వారి పుత్రులు.
అష్టోత్తర శతనామ స్తోత్రాలలో లలితా అష్టోత్తర శతనామ స్తోత్రం చాలా ప్రశస్తమైనటువంటిది. ఈ అష్టోత్తర శతనామ స్తోత్రం నామావళి వలె ఉంటుంది. స్తోత్రం అనేది పద్యం అయితే, నామావళి పేరు పేరునా దేవుని పిలిచినట్లు ఉంటుంది. ప్రతి నామానికి ముందు ఓమ్ అనే ప్రణవ మంత్రం, చివర నమః అనే ఆత్మ సమర్పణా చరణం ఉంటాయి. మిగిలిన దేవతల నామావళిలో ఆత్మ సమర్పణా చరణమైన నమః ఒక సారి మాత్రమే ఉంటే,లలితా అష్టోత్తరంలో నమో నమః అని రెండు పర్యాయాలు వస్తుంది.
సిన్దూరారుణ విగ్రహాం త్రినయనాం మాణిక్య మౌళి స్ఫురత్
తారానాయక శేఖరాం స్మిత ముఖీం ఆపీన వక్షోరుహామ్
పాణిభ్యామళిపూర్ణ రత్నచషకం రక్తోత్పలం బిబ్రతీం
సౌమ్యాం రత్నఘటస్థ రక్త చరణాం ధ్యాయేత్పరామమ్బికామ్
పార్వతికి ఎన్నోపేర్లు ఇంకెన్నో అవతారాలూ ఉన్నాయి.వాటిలో కొన్ని -
పార్వతిని, ఆమె అనేక రూపాలను స్తుతించే పెక్కు ప్రార్థనలు, స్తోత్రాలు, గేయాలు ఉన్నాయి. వాటిలో కొన్ని ఇక్కడ పేర్కొనబడినవి.