davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
పంజాబ్ ప్రాంతం

పంజాబ్ (/pʌndʒˈɑːb/ ( listen), /ˈpʌndʒɑːb/, /pʌndʒˈæb/, /ˈpʌndʒæb/) (ఐదు నదుల ప్రాంతంగా సుప్రసిద్ధం) (పంజాబీ: پنجاب, ਪੰਜਾਬ; హిందీ: पंजाब), అన్నది భారత ఉపఖండం లేదా దక్షిణాసియాలోని వాయువ్యపు చివరి ప్రదేశాలు కల ప్రాంతం. ఉత్తర భారతదేశంలో, తూర్పు పాకిస్తాన్ లోని భూభాగాల్లో ఇది విస్తరించింది.
ఈ ప్రాంతంలో సింధు లోయ నాగరికత, వేద సంస్కృతి విలసిల్లాయి, అచేమెనిద్ సామ్రాజ్యం, గ్రీకులు, కుషాణులు, గజ్నవీదులు, తైమూరులు, మొగలులు, ఆఫ్ఘాన్లు, బ్రిటీష్ వారు మొదలైన విదేశీయులెందరో సాగించిన అసంఖ్యాకమైన, మేరలేని దండయాత్రలను చారిత్రికంగా చూస్తూనేవుంది. పంజాబ్కు చెందిన ప్రజల్ని పంజాబీలు అని, వారి భాషను పంజాబీ భాష అని పిలుస్తున్నారు. పంజాబ్ ప్రాంతంలోని ప్రధానమైన మతాలు ఇస్లాం, హిందూ మతం, సిక్ఖు మతాలు. ఇతర మత సమూహాల్లో క్రైస్తవం, జైన మతం, బౌద్ధం కూడా ఉన్నాయి.
1947లో బ్రిటీష్ ఇండియా పరిపాలన నుంచి భారత ఉపఖండం స్వతంత్రం కావడంతోటే ఈ ప్రాంతం భారత, పాకిస్తాన్ దేశాల మధ్య విభజితమైంది.
పాకిస్తాన్ లో పంజాబ్ ప్రాంతంలో పాకిస్తానీ పంజాబ్, ఇస్లామాబాద్ రాజధాని ప్రాంతం, భీంబెర్, మీర్ పూర్ వంటి ప్రాంతాల చుట్టూ ఉన్న ఆజాద్ కాశ్మీర్ లోని దక్షిణ ప్రాంతాలు, ఖైబర్ పఖ్తూన్ఖ్వా లోని కొన్ని ప్రాంతాలు (పెషావర్ వంటివి పంజాబ్ ప్రాంతాలుగా అక్కడ పిషోర్ గా పేరొందాయి).
భారతదేశంలో ఈ ప్రాంతంలో పంజాబ్ రాష్ట్రం, చండీగఢ్, జమ్ము డివిజన్, హర్యానా, హిమాచల్ ప్రదేశ్లో కొన్ని ప్రాంతాలు, ఢిల్లీలోని కొన్ని భాగాలు, రాజస్థాన్ లోని కొంత భాగం, ప్రధానంగా గంగానగర్ జిల్లా, హనుమాన్‌గర్ జిల్లా వంటివి ఉన్నాయి.
ఈ ప్రాంతాన్ని మొదట్లో సప్త సింధు అని పిలిచేవారు, ఆ పదం ఏడు నదులు సముద్రంలోకి కలిసే వేదభూమిని సూచిస్తుంది. రామాయణం, మహాభారతాల్లో సంస్కృతంలో ప్రస్తావించిన సంస్కృత పదం - "పంచనద" అంటే ఐదు నదుల భూమి. ఇదే పదం ముస్లిం దండయాత్రల అనంతరం పర్షియన్‌లోకి "పంజాబ్"గా అనువదించారు. పంజాబ్ అన్న పదం రెండు పర్షియన్ పదాల కలయికతో ఏర్పడింది, పంజ్ (ఐదు), అబ్ (నీరు). ఈ పదం ఈ ప్రాంతాన్ని జయించిన టర్కో-పర్షియన్ దండయాత్రికులు పంజాబ్ అన్న పదానికి వ్యాప్తి కల్పించారు, మరీ ముఖ్యంగా, ముఘల్ సామ్రాజ్య పరిపాలనా కాలంలో ఈ పదం స్థిరపడింది. ఝేలం, చీనాబ్, సట్లెజ్, బియాస్ నదులను ఉద్దేశించే పంజాబ్ లేక పంచనద అని పిలిచారు. ఇవన్నీ సింధు నదికి ఉపనదులు.
పంజాబ్ ప్రాంతానికి ప్రధానంగా రెండు నిర్వచనాలు ఉన్నాయి: 1947 నాటి నిర్వచనం, 1846-1849 నాటి నిర్వచనం. మూడవ నిర్వచనం 1947 నాటి నిర్వచనం, 1946-49 నాటి నిర్వచనం కలుపుకుంటూ, దానితో పాటుగా భాషాపరంగానూ, ప్రాచీన నదుల గమనాన్ని అనుసరిస్తూ ఉత్తర రాజస్థాన్ ప్రాంతాలను కూడా కలుపుకుంటుంది.
1947 నిర్వచనం పంజాబ్ ప్రాంతాన్ని అప్పటికి విలీనమౌతూన్న బ్రిటీష్ ఇండియాలోని నాటి బ్రిటీష్ పంజాబ్ ప్రావిన్సుగా నిర్వచిస్తోంది. ఈ పంజాబ్ ప్రావిన్సు భారత విభజనలో భారత, పాకిస్తాన్‌ల నడుమ విభజితమైంది. ఇది పాకిస్తాన్‌లో పంజాబ్ ప్రావిన్సు, ఇస్లామాబాద్ రాజధాని ప్రాంతాల్లోనూ, భారతదేశంలో పంజాబ్ రాష్ట్రం, ఛండీగఢ్, హర్యానా, హిమాచల్ ప్రదేశ్ రాష్ట్రాల్లో విస్తరించింది.
చిత్రకూట్, మధ్యప్రదేశ్

చిత్రకూట్ అనేది మధ్యప్రదేశ్ రాష్ట్రం, సత్నా జిల్లాలో ఉన్న ఒక పుణ్యక్షేత్రం, నగర పంచాయితీ. ఇది మతపరమైన, సాంస్కృతిక, చారిత్రక, పురావస్తు ప్రాముఖ్యత కలిగిన ప్రదేశం. ఇది బాఘేల్‌ఖండ్ ప్రాంతంలో ఉంది. ఉత్తర ప్రదేశ్‌లోని చిత్రకూట్ జిల్లాకు సరిహద్దుగా ఉంది. దీని ప్రధాన కార్యాలయం చిత్రకూట్ ధామ్ సమీపంలో ఉంది.
అమావాస్య, సోమవతి అమావాస్య, దీపావళి, శరద్-పూర్ణిమ, మకర సంక్రాంతి, రామనవమి, ఉచిత నేత్ర సంరక్షణ వైద్య శిబిరాల వంటి సందర్భాలలో యాత్రికులను ఆకర్షిస్తోంది. 'ఆరోగ్యధామ్' వంటి ప్రముఖ 'ఆయుర్వేద', 'యోగ' కేంద్రాలు చిత్రకూట్‌లో ఉన్నాయి.
చిత్రకూట్ ప్రాంతం గురించిన ప్రస్తావన రామాయణ ఇతిహాసంలో కూడా ఉంది. ఈ ప్రాంతంలోనే భరతుడు తన అన్న రాముడిని అయోధ్యకు తిరిగి రావాలని కోరాడు. రాముడు తన తండ్రి దశరథుని అంత్యక్రియలను అందరి దేవతలు సమక్షంలో ఈ ప్రాంతంలోనే నిర్వహించాడు. చిత్రకూట్ అడవుల్లో ఆశ్రయం పొందిన రాముడు, సీత, లక్ష్మణుడు 12 సంవత్సరాలపాటు అడవుల్లో గడిపారు. ఇది ఇప్పటికే అనేకమంది మునులకు, రుషులకు నిలయంగా ఉంది. అత్రి ముని, ఋషి అగస్త్యుడు, శరభంగ మహర్షితో సహా ప్రాచీన భారతీయ ఋషులు చిత్రకూట్ అడవులలో ధ్యానం చేసినట్లు చెబుతారు.
చిత్రకూట్ అంటే 'అనేక అద్భుతాల కొండ' అని అర్థం. ఉత్తర ప్రదేశ్, మధ్యప్రదేశ్ రాష్ట్రాలలో విస్తరించి ఉన్న ఉత్తర వింధ్య శ్రేణిలో ఈ చిత్రకూట్ ప్రాంతం ఉంది. ఉత్తర ప్రదేశ్‌లోని చిత్రకూట్ జిల్లా, మధ్యప్రదేశ్‌లోని సత్నా జిల్లాలో చేర్చబడింది. ఉత్తరప్రదేశ్‌లోని చిత్రకూట్ జిల్లా 1998 సెప్టెంబరు 4న ఏర్పాటుచేయబడింది.
2011 భారత జనాభా లెక్కల ప్రకారం, చిత్రకూట్ జనాభా 23,316 ఉంది. ఈ జనాభాలో పురుషులు 54.36%, స్త్రీలు 45.63% ఉన్నారు. ఇందులో స్త్రీ లింగ నిష్పత్తి రాష్ట్ర సగటు 931కి కంటే తక్కువగా (840) ఉంది. చిత్రకూట్ సగటు అక్షరాస్యత రేటు 70.01%, జాతీయ సగటు 74% కంటే తక్కువగా, రాష్ట్ర సగటు 69.32% కంటే ఎక్కువగా ఉంది. ఇందులో పురుషుల అక్షరాస్యత 79.49%, స్త్రీల అక్షరాస్యత 58.40%గా ఉన్నాయి. ఈ జనాభాలో 15.72% మంది 6 సంవత్సరాల కంటే తక్కువ వయస్సు గలవారు ఉన్నారు.
పంజాబీ పండుగలు

పంజాబీ ప్రజలు అనేక పండగలను జరుపుకుంటారు. వాటిలో మతపరమైనవి, సంస్కృతి పరమైనవి ఉన్నాయి. ఈ సాంస్కృతిక పండగలను అన్ని మతాల ప్రజలు కూడా జరుపుకుంటారు. ఈ పండగల గూర్చి పంజాబీ కాలెండరును ఉపయోగిస్తారు.
ఈ క్రింది జాబితాలో పంజాబీ పండగలున్నాయి.
హిందువులు జరుపుకొనె మకర సంక్రాంతి పంజాబీలకు మఘి గా పిలువబడుతుంది. ప్రజలు గురుద్వారా లేదా మందిరాన్ని దర్శిస్తారు. రోజంతా ఈ పండగను నిర్వహించి సంస్కృతి పరంగా పాయసం తినడం ద్వారా ఈ పండగ జరుపుతారు. క్రీడల పండుగలు కూడా ఈ ప్రాంతంలో జరుపుతారు.
లోహ్రీ అనేది పంజాబ్ ప్రాంతంలో శీతాకాలంలో పంటల కోత కాలంలోని పండుగ. ఈ పండగ కాలంలో చెరకు పంట కోతకు వస్తుంది. ఈ పండుగ సాంకేతికంగా శీతాకాలం ఉత్తరాయణ కాలంలో జరుపుతారు. ఇది రైతుల "ఆర్థిక సంవత్సరం" లో చివరిరోజు.
బసంత్ గాలిపటాల పండుగ ఋతుపరమైన పండుగ. ఇది వసంతకాలానికి ఆహ్వానం జరిపే పండుగగా జరుపుతారు. ఈ రోజు సాంప్రదాయమైన రంగు పసుపురంగు. ముఖ్యమైన వంటకం పసుపు అన్నం.
హోలీ (సంస్కృతం: होली )అనేది రంగుల పండుగ , హిందువుల వసంత కాలంలో వచ్చే ఈ పండుగను భారత దేశంలోనే కాకుండా, నేపాల్, బంగ్లాదేశ్, ప్రవాస భారతీయులు కూడా జరుపుకుంటారు. భారత దేశంలోని పశ్చిమ బెంగాల్, బంగ్లాదేశ్‌లలో దీన్ని దోల్‌యాత్రా (దోల్ జాత్రా ) లేదా బసంత-ఉత్సబ్ ("వసంతోత్సవ పండుగ") అని అంటారు. హోలీ పండుగను బ్రాజ్ ప్రాంతంలో భగవంతుడైన కృష్ణునికి సంబంధిత ప్రదేశాలైన మథుర, బృందావనం, నందగావ్, బర్సానాలలో ఘనంగా జరుపుకుంటారు. హోలీ పండుగ సందర్భంగా ఈ ప్రదేశాలు 16 రోజులు పాటు పర్యాటక కేంద్రాలుగా సందర్శకులతో చాలా రద్దీగా ఉంటాయి
వైశాఖి (ఆంగ్లం: Vaisakhi' పంజాబీ: ਵਿਸਾਖੀ, visākhī), లేదా బైశాఖి పంజాబీలకు పెద్ద పండుగ'. ఇది వైశాఖమాసం లో మొదటిరోజు ప్రారంభమౌతుంది. పంజాబీ పంచాంగం ప్రకారం ఇది మొదటి సూర్య మాసము. 1699 లో ఇదే రోజు ఖల్సా జన్మించింది. రోమన్ కాలెండర్ ప్రకారం ఇవి సాధారణాంగా ఏప్రిల్ 13, 14 తేదీలలో వస్తుంది.
'రాఖీ, రక్షా బంధన్ లేదా రాఖీ పౌర్ణమి అని పిలిచే ఈ పండుగను కొన్ని ప్రాంతాలలో శ్రావణ పౌర్ణమి లేదా జంద్యాల పౌర్ణమి అని కూడా పిలుస్తారు. అన్నాచెల్లెళ్లు లేదా అక్కాతమ్ముళ్ల మధ్యన ప్రేమానురాగాలకు సూచకంగా ఈ పండుగను జరుపుకుంటారు. కొంతకాలం క్రితం వరకూ ఉత్తర, పశ్చిమ భారతదేశాలలో ఈ పండుగను చాలా వైభవవంగా జరుపుకునేవారు. ఇప్పుడు దేశమంతా జరుపుతున్నారు. అన్నకుగాని తమ్మునికిగాని ప్రేమ సూచకంగా సోదరి కట్టే రాఖీ అని పిలిచే ఒక పట్టీని కట్టడం ఈ పండుగ ప్రధాన విశేషం. రాఖీ అనగా రక్షణ బంధం. ఇది అన్నా చెల్లెల్లు, అక్కా తమ్ముల్లు జరుపుకునే మహోత్తరమైన పండుగ. చెల్లి తన అన్నయ్య మహోన్నత శిఖరాలకు ఎదగాలని కోరుకుంటూ అన్నయ్యకు కట్టేదే ఈ రాఖీ.
తీయన్ పండుగ ఋతుపవనాలను ఆహ్వానించెపండుగ. ఈ పండుగ అధికారికంగా "తీజ్" రోజున ప్రారంభమవుతుంది. 13 రోజులపాటు జరుగుతుంది. ఈ పండగ సందర్భంగా మహిళలు, బాలికలు గిద్దా నృత్యాలను చేస్తారు.
ఈ క్రింది పండుగలు కోత కాలంలో జరుపుతారు.
ఈ పండుగ శీతాకాలంలొ చెరకు పంట, పప్పులు, నట్స్ కోత సమయంలో జరుపుతారు.
వైశాఖీ అనునది వసంత ఋతువులో గోధుమ కోతల సందర్భంగా వచ్చే పండుగ.
సాంప్రదాయకంగా నవరాత్రులలో మొదటి రూజు పపంజాబీ ప్రజలు పప్పులు, తృణధాన్యాలు అంరియు యితర విత్తనాలు ఒక పాత్రలో విత్తుతారు. దానిని తొమ్మిది రోజులు నీరు పోస్తారు. అవి మొలకెత్తుతాయి. ఈ సాంప్రదాయాన్ని "ఖేత్రి" అంటారు. బార్లీ విత్తనాలలు విత్తడం అనేది సాంప్రదాయంగా "మొదటి పండు" గా పిలువబడుతుంది.
పంజాబీ రైతులు సాంప్రదాయకంగా ఖరీఫ్ ధాన్యాలను దసరా తరువాత కోతలు మొదలుపెడతారు. రబీ పంటగా గోధుమలను దీపావళి తరువాత విత్తుతారు. అందువలన దసరా అనేది ధన్యవాదాలు చెప్పే పండగగానూ, దీపావళి కోతల పండుగకానూ పిలువబడుతుంది..
దిఫు

దిఫు, అస్సాం రాష్ట్రంలోని కర్బి ఆంగ్లాంగ్ జిల్లా ముఖ్య పట్టణం, జిల్లా ప్రధాన కార్యాలయం. కొండ ప్రాంతంలో ఉన్న ఈ చిన్న పట్టణం సమీప నగరాల ప్రజలకు పర్యాటక ప్రదేశం.
దిఫు అనే పదం దిమాసా భాష నుండి వచ్చింది. దిఫు అంటే తెల్లని నీరు (ది అంటే నీరు, ఫు అంటే తెల్లని) అని అర్థం. చారిత్రాత్మకంగా వర్షాకాలంలో దిఫులోని నీటి ప్రవాహం తెలుపు రంగులో కనిపిస్తుంది. అందుకే దీనికి ఈ పేరు వచ్చింది.
25°50′N 93°26′E﻿ / ﻿25.83°N 93.43°E﻿ / 25.83; 93.43 అక్షాంశరేఖాంశాల మధ్య ఈ పట్టణం ఉంది. దీని సగటు ఎత్తు 186 మీటర్లు (610 అడుగులు). గువహాటికి రహదారి మార్గం ద్వారా 270 కి.మీ. దూరంలో, రైల్వే ద్వారా 213 కి.మీ. దూరంలో ఈ పట్టణం ఉంది.
2011 భారత జనాభా లెక్కల ప్రకారం, దీఫు పట్టణ జనాభా 63,654 గా ఉంది. జనాభా ఆధారంగా, ఇది తరగతి -2 నగరంగా వర్గీకరించబడింది (50,000, 99,999 నివాసుల మధ్య). ఈ మొత్తం జనాభాలో పురుషులు 52%, స్త్రీలు 48% ఉన్నారు. దిఫు సగటు అక్షరాస్యత రేటు 90% కాగా, ఇది జాతీయ సగటు 59.5% కంటే ఎక్కువగా ఉంది. పురుషుల అక్షరాస్యత 94%, స్త్రీ అక్షరాస్యత 86%గా ఉంది. దిఫు జనాభాలో 13%మంది 6 సంవత్సరాల కంటే తక్కువ వయస్సు గలవారు ఉన్నారు.
ఈ పట్టణం దేశంలోని అనేక దేశీయ జాతుల, ఇతర వర్గాల ప్రజలకు నిలయంగా ఉంది. కార్బిస్, రెంగ్మా, డిమాసా కచారి, తివా కాచారి, బోడో కచారి, గారో కచారి, రభా జిల్లాలోని ప్రధాన తెగలు. ఇక్కడి ప్రజలు శాంతియుత, సామరస్య పూర్వకంగా జీవిస్తున్నారు. ఇక్కడ దేవాలయాలు, చర్చిలు, మసీదులు, గురుద్వారాలు ఉన్నాయి. ఈ పట్టణంలో రోంగ్కర్, బుషు-డిమా, వంగల, బిహు, సిక్పుయి-రుయోయి, క్రిస్మస్, దుర్గా పూజ, దీపావళి, బైఖో, ఇతర పండుగలను ఉత్సాహంగా, ఆనందంగా జరుపుకుంటారు.
జాతీయ రహదారి 329ఎ ఈ పట్టణాన్ని ఇతర ప్రాంతాలకు కలుపుతుంది. ప్రభుత్వ, ప్రైవేట్ బస్సుల ద్వారా ఈ పట్టణం అనేక జిల్లాలు, అస్సాంలోని ఇతర ముఖ్యమైన పట్టణాలకు కలుపబడి ఉంది. అద్దె కార్లు సమీప పట్టణాలకు, ఇతర ప్రదేశాల మధ్య నడుస్తున్నాయి. ఆటో రిక్షా పట్టణంలోని ప్రధాన రవాణా సాధనంగా ఉంది.
ఈ పట్టణానికి ఈశాన్య సరిహద్దు రైల్వే జోన్ పరిధిలోని దిఫు రైల్వే స్టేషన్ సేవలు అందిస్తొంది. ఇది లమ్డింగ్- దిబ్రుగర్ విభాగంలో ఉంది. అనేక ముఖ్యమైన రైళ్ళు గౌహతి రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్, బ్రహ్మపుత్ర మెయిల్, కమ్రప్ ఎక్స్‌ప్రెస్, జాన్ శతాబ్ది ఎక్స్‌ప్రెస్, చండీగర్ ఎక్స్‌ప్రెస్, నాగాలాండ్ ఎక్స్‌ప్రెస్ మొదలైనవి ఈ పట్టణం మీదుగా నడుస్తున్నాయి.
దీఫు పట్టణం డిఫు శాసనసభ నియోజకవర్గ పరిధిలో ఉంది. ఈ నియోజకవర్గం అటానమస్ డిస్ట్రిక్ట్ లోక్‌సభ నియోజకవర్గంలో భాగంలో ఉంది.
కార్బి ఆంగ్లాంగ్ జిల్లా ప్రధాన ఆట ఫుట్‌బాల్, ఇది ఇక్కడ ఎక్కువగా ప్రాచుర్యం పొందింది. ప్రస్తుతం, కాసా స్పోర్ట్స్ కాంప్లెక్స్‌లో ఒక స్టేడియం, మరొకటి దిఫులోని చుటియానాలా వద్ద నిర్మాణంలో ఉంది.
Wild Cow Prairie Cemetery

The Wild Cow Prairie Cemetery is located in Sumter County, Florida near Bushnell, Florida. It was listed on the National Register of Historic Places in 2021.
A 2020 study using ground-penetrating radar determined presence of 16 marked and 28 unmarked graves. It includes burials of veterans, of county commissioners and possibly of former slaves.
While its address is 5822 County Road 673, it is located along the partially paved frontage road on the southeast side of the embankment for CR 673 and Exit 309 off of Interstate 75, within part of the Withlacoochee State Forest in Saint Catherine, Florida.
Gopashtami

Gopashtami (IAST: Gopāṣṭamī) is a Hindu festival occurring on Ashtami (eighth day) of Shukla Paksha (waxing phase of moon) of Kartik month, in which cows and bulls are rendered worship. It is the coming-of-age celebration when Krishna's father, Nanda, gave Krishna the responsibility for taking care of the cows of Vrindavan.
Go-puja is done on this day. Devotees visit the gosala, bathe and clean the cows and the gosala. Cows are decorated with cloth and jewellery before offering special ritual by the devotees. Special fodders are fed for good health and special drive is organized for its preservation. On this day, Krishna puja and cow Puja is performed along with pradakshina to acquire blessing for a good and happier life. Devotees also pay special respect to cows for its utilities in daily life. Cows provide milk that helps in fulfilling the nutritional requirement of the people like a mother. This is why cows are held sacred and worshipped in Hindu religion as a mother. The glories of the cow and her protection are discussed by senior devotees. All of them feed the cows and take part in a feast near the gosala.
Dhodap

Dhodap is one of the hill forts in Maharashtra state in India. Situated in Kalwan taluka in the Nashik district. the fort is 4829 ft (1472 mt) above sea level. It is the site of the second-highest fort in the Sahyadri mountains after Salher. Dhodap hill is the third-highest peak in Maharashtra after Kalsubai and Salher and the 29th highest peak in Western Ghats.
The base village is called as Dhodambe from where one can start to climb the fort.
The fort is 55 km to the Nashik, about 3 km from Hatti Village, 16 km from Abhona in the Satmala range, Nasik region of Sahyadris.
When travelling from Nashik to Malegaon on highway NH-3, one can see this fort from a distance, from villages Shirwade-Wani, Khadak-Jamb, Vadali-bhoi and Sogras. One simple route is Nashik to Wadali bhoi (50 km) and Wadali bhoi to Dhodambe (8 km). This fort is also accessible from village Hanmantpada in Devla taluka (15 km) which has simple and easy access to the fort. The fort is recognizable for its typical shape.
The top of the fort was built using a combination of dressed stone and brickwork. There is a tank with an idol of Lord Hanuman and a tunnel 5m wide. The fort has a pointed cliff named Shembi. One can find caves at the base. One end of the fort shows a domical structure. The eastern face shows a fearsome cliff named Ikhara which is ideal for rock climbers.
One temple situated in one of the caves is in good condition. A few other caves are also seen around and are quite big in size. Also the trunk of Dhodap fort is in good condition.
One of the most interesting things is that there is a "cow of stone" moving inside this hill. It's heard by the peoples in the nearby villages that on every Vasubaras, this cow moves inside by the distance of four grains.
During his return from the second raid on Surat (1670 CE), Chhatrapati Shivaji Maharaj visited this fort, presumably for keeping the treasure. A few days later, the Battle of Dindori took place between the Maratha and Mughal forces.
The fort played an important role during the Peshwa period. Raghobadada Peshwa hatched a plot against Madhavrao Peshwa here.
This fort is a good site for trekkers and adventurous tourists to visit. Accommodation can be arranged at the base village with the help of local villagers. Enough drinking Water is available at the top. However, carry enough water while climbing this fort.
One can climb the fort from two routes, from the Dhodambe village side and from the Deola side. From Pune the route is Pune to Nashik (road/rail, 202 km) - Dhodambe (road, 40 km) - Hatti (road, 3 km).
Meli za mizigo

Meli za mizigo ni meli ambazo hutumika kubeba mizigo mbalimbali na kuisafirisha kutoka sehemu moja kwenda nyingine.
Kuna meli za mizigo elfu nyingi zinazosafiri kwenye bahari, maziwa na mito mikubwa ya Dunia. Zinabeba sehemu kubwa ya bidhaa za biashara ya kimataifa. Meli za mizigo kwa kawaida hutengenezwa kwa kazi maalumu kama vile kubeba kontena, mizigo ya mchanganyiko, shehena za mafuta au gesi.
Siku hizi hutengenezwa kwa feleji na kusukumwa kwa injini za dizeli. Kuna pia majaribio ya kutumia nguvu ya upepo au umeme. Ziko kubwa na ndogo na kwa kawaid huwa na maisha ya kazi ya miaka 20 hadi 30 hadi kupumzishwa na kubomolewa tena.
Meli za mizigo za kisasa zinaweza kubeba mizigo mingi na mizito kama vile magari, mashine mbalimbali za kazi na kusafirisha kutoka bara moja kwenda bara jingine.
Meli hizi hutumia muda mrefu kufika sehemu husika kwani kuna muda meli hizi husumbuliwa na dhoruba za majini kama vile mawimbi, na muda mwingine meli hizi huhitaji kufanyiwa matengenezo ili ziweze kuendelea na safari zake.
Meli hizi zipo za aina nyingi, zipo zilizotengenezwa kwa ajili ya kusafirisha vyakula na matunda ambapo ndani huwa kuna majokofu kwa ajili ya kutunza vyakula na matunda hayo ili yasiharibike njiani kwani vyakula huhitaji uangalizi mzuri ili visiharibike.
Pia zipo meli za mizigo zilizotengenezwa kwa ajili ya kusafirisha mafuta kama petroli na dizeli, ambapo ndani ya meli hizi kuna matenki ya kubebea mafuta.
Meli huwa na mstari chini yake; mstari huo mara nyingi huwa wa rangi nyekundu au nyeusi, na mstari huu hautakiwi kuzama kabisa ndani ya maji kwani meli inaweza kuzama pale tu mstari huu utakapo zama wote ndani ya maji. Pia meli hizi hazitakiwi kutembea katika maji yenye kina kifupi kwani zinaweza kuzama.
Freighter_travel travel guide kutoka Wikisafiri
Lori

Lori (kutoka Kiingereza lorry) ni motokaa kubwa ya kubeba mizigo ya kila aina. Kutokana na ukubwa wake lori mara nyingi husukumwa na injini ya diseli.
Kuna aina mbalimbali. Kwa kawaida huwa na fremu imara, magurudumu yanayosukumwa na injini kupitia giaboksi. Mbele kuna chumba cha dereva chenye kiti chake na vifaa vya kutawala lori kama vile usukani, kichapuzi na breki. kwa kawaida kuna pia viti kwa ajili ya abiria au wasaidizi 1 - 2. Malori makubwa huwa pia na kitanda cha dereva nyuma ya viti.
Nyuma ya chumba cha dereva kuna sehemu ya mizigo na umbo lake linategemea aina ya mizigo. Malori ya kubeba kontena au vipande vikubwa huwa na sehemu bapa tu; kama ni ya kubeba vipande vingi vidogo au masi kama mchanga na mawe kuna nususanduku inayoweza kupandishwa kusudi la kutelezesha yaliyomo yake. Kama ni bidhaa zisizotakiwa kupigwa na jua au mvua kuna sehemu ya mzigo inayofungwa ama kwa kitambaa au sehemu yote ya mizogo ni kama sanduku au chumba cha chuma chenye milango nyuma.
Malori ya pekee yako kwa ajili ya kazi maalumu. Kama kazi ni kubeba vyakula vinavyohitaji kutunzwa baridi au hata katika hali ya mgando sehemu ya mizigo ni kama friji yenye mashine ya kupoza halihewa kushuka chini.
Malori makubwa huwa mara nyingi na sehemu mbili ambayo ni mbele lori lenye chumba, injini na giaboksi pekee halafu nafasi ya kufunga sehemu pa pili ambayo ni trela kubwa ya mizigo juu yake.
Malori madogo sikubwa kuliko motokaa kubwa. Katika nchi nyingi laiseni ya udereva ya kawaida inamruhusu mwenye laiseni kuendesha malori madogo hadi uzito wa tani 3.5.
Malori ya katikati hufikia uzito chini ya tani 10. Juu ya tani 10 ni malori mazito na hapa dereva anahitaji mafunzo maalumu.
Malori ya kubeba mizigo mingi kwa mahali pa mbali mara nyingi huwa pia na trela. Malori huwa na magurudumu manne au zaidi kama ni mazito.
Mfuko wa backpack

Backpack ni aina ya mfuko uliotengenezwa kwa kitambaa na ambao huwa na mikanda miwili ambayo husaidia mwenye begi hii kuubeba kwa nyuma. Mfuko wa backpack huonekana kwa wanafunzi wanapobeba vitabu, kwa wanaokwenda kwa ziara tofautitofauti (travelers) wakiwa wamebeba mizigo yao. Wanaokwea milima hupenda mfuko huu ambao huwawezesha kubeba nguo, vyakula na hata magodoro ya kulalia.
Kuna majina tofauti ya mfuko huu kama carry on backpack, rucksack na pia knapsack. Jina backpack lilianzia nchini Amerika mwakani 1910.
Badala ya kubebea mizigo mizito kwa begi ya mkono (handbag), watu hupenda kubeba mizigo yao kwa nyuma maana hali hii huwawezesha kubeba mizigo mingi zaidi.
Mfuko wa backpack haswa kwa wanaokwenda ziara huwawezesha kubeba hadi kilo kumi katika mifuko hii.
Watengenezaji wa backpack huweza wakabuni sanaa tofauti kwa kutengeneza begi hizi.
Hii ni kama:
Fremu husaidia kugawanya uzito wa mzigo kwa mfuko wote ili kusiwe na uzito mahala pamoja tu. Haswa fremu huweka uzito kwa miguu ya mbebaji na kuutoa kwa mabega ili asiende akaumia kwa uzito mwingi.
Mpagazi

Mpagazi (pia: mchukuzi, hamali, kuli) ni mtu anayembebea mtu mwingine mizigo yake.
Katika historia ya binadamu watu, yaani wapagazi, walitumika kusafirisha mizigo kwa muda mrefu. Katika Asia, Ulaya na Afrika ya Kaskazini walipatikana wanyama walioweza kufanya kazi hii kama vile farasi, punda, ng'ombe au ngamia. Lakini katika sehemu kubwa ya Afrika na pia Amerika utamaduni asilia ulitegemea nguvu ya wapagazi wa kibinadamu. Pia katika maeneo yenye milima mikali au misitu minene yenye matope wanyama wa kubebea mizigo walishindwa, hivyo mizigo ilitegemea nguvu ya binadamu.
Katika Afrika kusini kwa Sahara biashara ya misafara ilitegemea hasa wapagazi.
Siku hizi wapagazi wanapatikana kwenye vituo vya usafiri vyenye watu wengi kama vile kituo cha reli, cha mabasi au uwanja wa ndege. Kuna pia mahamali wanaosaidia wateja kwenye masoko makubwa.
Katika nchi zilizoendelea sana mahamali karibu wamepotea kwa sababu gharama ya maisha imesababisha kupanda kwa mishahara hadi watu wamependelea kubeba mizigo yao wenyewe. Katika nchi kama hizo mikokoteni ya mzigo iko tayari kila mahali ichukuliwe na wateja au wasafiri kwa hiari yao.
Hadi leo kuna wapagazi katika maeneo yasiyo na barabara hasa mlimani. Wasafiri, wapelelezi, wanasayansi au watalii hupaswa kuwakodisha wakitaka kusafiri katika mazingira hayo.
Watu wanaopanda Mlima Kilimanjaro hupaswa kuwa na mwenyeji atakayewaongoza lakini kwa kawaida wanakwenda pia na hamali anayewabebea mzigo. Sababu kuu ni kwamba mtu asiye mwenyeji hukosa nguvu za kubeba mizigo katika kimo kikubwa kwa kuwa hajazoea wala kimo wala hewa, hivyo humhitaji mwenyeji. Mtu anayeishi kwenye kimo cha juu anazoea kupumua hewa yenye kiwango kidogo zaidi cha oksijeni.
Watu wanaotoka kwenye maeneo mengine ya dunia wanahitaji muda wa wiki kadhaa au hata miezi mpaka mwili uwe umezoea hali hiyo.
Katika milima ya Himalaya, ambayo ni mirefu kushinda Kilimanjaro, wapagazi wenyeji ni wa lazima kabisa. Mara nyingi huitwa kwa jina la "sherpa" ambalo kiasili ni jina la kabila fulani lakini siku hizi neno latumiwa pia kwa maana ya "mpagazi" au "hamali".
Lodwar

Lodwar is the largest town in north-western Kenya, located west of Lake Turkana on the A1 road. Its main industries are basket weaving and tourism. The Loima Hills lie to its west. Lodwar is the capital of Turkana County. The town had a population of 82,970 in the 2019 census.
According to the Insider’s guide to Kenya Lodwar's history began around 1933 when a trader named Shah Mohamed arrived on the banks of the Turkwell River. The roads were inaccessible, so he brought donkeys. He eventually built a permanent trading centre in Lodwar, including a gas station. The district commissioner's office was built, followed by a small medical clinic and a government prison. Police headquarters were built in Lokitaung, as tribal disputes were common in the area.
During the 1960s, missionaries built schools in and around the town. Shah Mohamed opened several stores in the remote towns of this Turkana county because he was the only contractor and supplier to government departments, carried mail to the area, and supplied and transported goods for the Norwegian and Italian fish-canning projects on Lake Turkana (both of which eventually failed).
During the colonial period, Lodwar functioned as a transit point for British officials moving Kenyan political prisoners to the north. Jomo Kenyatta, Kenya's first president, was restricted to house arrest for two years in Lodwar, beginning in 1959. The town had developed a reputation as an isolated outpost removed from the rest of Kenya, but in recent years Lodwar has expanded and gained commercial and economic prominence.
Lodwar is considered the capital of the region, housing local and governmental facilities, including Turkana's biggest health facility and the main referral hospital, Lodwar County Hospital (LDH). It is also the seat of the Roman Catholic Diocese of Lodwar. The town is also served by Lodwar Airport. Turkana Geothermal Power Station is under construction about 170 kilometers away from the town.
Lodwar has a hot desert climate (Köppen climate classification BWh) with very high temperatures and very little rainfall throughout the year. The average annual rainfall is about 210 mm (8.27 in). Lodwar has a very sunny climate year-round, with close to 3,600 hours of sunshine per year.
Only about 35 percent of Lower citizens in Lodwar have access to electricity in their homes. The Lodwar Alluvial Aquifer comprises two unique systems east and west of the Lodwar municipality, on either side of the Turkwel River. Almost 1.3 billion cubic meters can be stored here with about 10% that can be utilized without causing unacceptable environmental, economic and social challenges. There is one shallow groundwater system in the region hosting potable freshwater, though its residents experience intermittent water shortages leading to the deaths of their cattle. The people are predominantly nomadic pastoralists.
03°07′00″N 35°36′00″E﻿ / ﻿3.11667°N 35.60000°E﻿ / 3.11667; 35.60000
Lokichar

Lokichar is a small town in Kenya's Turkana County.
Lokichar is situated in the heart of the dusty and arid Turkana basin (desert) in the Rift Valley, 550 km north-east of Nairobi. Until 2010 it was a forgotten backwater of Turkana cattle-based pastoralists with a pre-2010 population under 1,000. The principal activity was basket weaving and other native crafts to cater for the sparse traffic. The 2011 discovery of oil by Tullow Oil, talk of the Uganda/South Sudan oil pipeline to Lamu passing through, and the opening of the border to the new state of South Sudan has started to transform its prospects. The 2012 population for the area was 2,000 and rising. There is a small non-commercial airport.
Hyparrhenia hirta

Hyparrhenia hirta is a species of grass known by the common names common thatching grass and Coolatai grass. It is native to much of Africa and Eurasia, and it is known on other continents as an introduced species. In eastern Australia it is a tenacious noxious weed. In South Africa, where it is native, it is very common and one of the most widely used thatching grasses. It is also used for grazing livestock and weaving mats and baskets.
This is a perennial grass forming clumps 30 centimetres to one metre tall with tough, dense bases sprouting from rhizomes. The inflorescence atop the wiry stem is a panicle of hairy spikelets with bent awns up to 3.5 centimetres long. The grass can grow in a variety of habitat types, in dry conditions, heavy, rocky, eroded soils, and disturbed areas.
Kenya National Archives

The Kenya National Archives and Documentation Services (KNADS) is situated at the edge of the central business district in downtown Nairobi along Moi Avenue next to Ambassadeur Hotel. The archives look out on the landmark Hilton Hotel, while on the rear side is Tom Mboya street. It was established in 1965 in a building that initially housed the Kenya Commercial Bank. It holds 40,000 volumes. It was established by an Act of the Parliament of Kenya in 1965 and was placed under the office of the Vice President and the Minister of Home Affairs. It is currently under the office of the Vice-President and State Department for National Heritage and Culture. The Kenya National Archives building also houses the Murumbi Gallery which contains African artifacts that were collected in the 19th century.
The gallery is situated at the ground floor of the Kenya National Archives building and it is named after Joseph Murumbi, who was the second vice president of Kenya. It is currently the largest Pan-African art gallery in Africa and it contains ancient art collections from different regions and communities of Africa.
Afraid that Murumbi might dispose his collections to a foreign buyer the then 1st Black Director of the Archives Dr Maina David Kagombe published a gazette notice in March 1976 Stopping anyone including Murumbi from selling aboard any items the Director considered to be antiquities of Natural Cultural Value.
Murumbi was forced to sell his collection and Muthaiga Home to the government of Kenya.
The collected artifacts were acquired by the government of Kenya after a concessionary arrangement was agreed upon with Joseph Murumbi, who had initially turned down several huge offers to buy his collections by overseas bidders.
1°17′06″S 36°49′33″E﻿ / ﻿1.2849°S 36.8259°E﻿ / -1.2849; 36.8259
Coffee production in Kenya

Coffee production is a significant contributor to the economy of Kenya. The industry is noted for its cooperative system of production, processing, milling, marketing, and auction system. About 70% of Kenyan coffee is produced in small farms that control about 75% of the land under production. It was estimated in 2012 that there were about 150,000 coffee farmers in Kenya. Other sources suggest that 6 million Kenyans are employed directly or indirectly in the coffee industry.
The acidic soil in the highlands of central Kenya together with just the right amount of sunlight and rainfall provide excellent conditions for growing coffee plants. However, due to a property boom in areas that grow coffee and price instability, production in this African Great Lakes country fell from about 130,000 tonnes in 1987/8 to 40,000 tonnes in 2011/12.
Kenya largely produces Arabica blend coffee. Coffee from Kenya is of the 'Colombia mild' type, and is well known for its intense flavor, full body, and pleasant aroma with notes of cocoa, high grade coffee from Kenya is one of the most sought-after coffees in the world.
Despite its proximity to Ethiopia (widely believed to be the region from which coffee originated), one source states that coffee was not cultivated in Kenya until 1893, when French Holy Ghost Fathers introduced coffee trees from Reunion Island. The mission farms near Nairobi were used as the nucleus around which Kenyan coffee growing developed. Another reference claims the British introduced coffee growing about 1900. In 1933 the Coffee Act was passed, establishing the Kenyan Coffee Board which moved the sale of coffee back to Kenya. In the early 1950s, an agricultural act was passed to create family holdings that combined subsistence farming with the production of cash crops for additional income. This act was known as the Swynnerton Plan.
Coffee is a key forex earner for the country. Data from the Kenya National Bureau of Statistics (KNBS) indicates that coffee production in recent years has ranged from 34,500 to 51,900 tonnes.
In the 2022-2023 coffee year, $127.8 million worth of coffee was sold through the Nairobi Coffee Exchange. This marked a 43.8% decrease from the 2021-2022 coffee year when $227.3 million was exchanged. This was largely caused by a drop in the price of coffee in the New York Intercontinental Commodity Exchange. These prices began a rebound in 2024.
The major coffee-growing regions in Kenya are the high plateaus around Mount Kenya, the Aberdare Range, Kisii, Nyanza, Bungoma, Nakuru, Kericho, Nandi, Mt. Elgon and to a smaller scale in Machakos and Taita hills in Eastern and coast provinces respectively.
Fishing basket

A fishing basket is a basket used as a trap for fishing.
The ancient Egyptians used weir baskets made from willow branches to fish the Nile river.
The use of fishing weirs was specifically outlawed throughout England, except at the seacoast, in Magna Carta, but little heed was given to the restrictions.
The Spaniards named the Nazas River after the fishing baskets they saw the local peoples using in the river.
Russians and other Slavic peoples have traditionally used fishing traps made of osiers. The proto-Slavic word for this type of fishing basket is reconstructed as vьrša.
The Wagenya of the Democratic Republic of the Congo build a huge system of wooden tripods across the Congo River. These tripods are anchored on the holes naturally carved in the rock by the water current. To these tripods are anchored large baskets, which are lowered in the rapids to “sieve” the waters for fish. It is a very selective fishing method, as these baskets are quite big and only large fish are entrapped. Twice a day the adult Wagenya people pull out these baskets to check if there is any fish caught; in which case somebody will dive into the river to fetch it. At the end of each day the product of this ancient way of fishing is divided among all the members of the same family; including also those who did not take direct action into it. The locations where each individual can set his baskets are inherited.
Elver fishing using basket traps, including eel bucks, has been of significant economic value in many river estuaries on the western seaboard of Europe.
The Kuki people of India, Burma, and Bangladesh use many kinds of traps and snares, including the Bawm (basket trap). Ngoituh is a method of using dams and baskets in a flowing river to catch fish.
The Gogodala women of Papua New Guinea earn income from their making of fishing baskets.
The tribes of Jharkhand in India use a unique local bamboo to fashion sturdy fishing baskets.
The Dance of Cambodia can involve the carrying of fishing baskets.
The basket stitch on an Aran sweater on the Aran Islands off Ireland signifies the fisherman's basket and the knitter's wish for the recipient's plentiful catch.
List of World Heritage Sites in Kenya

The United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO) World Heritage Sites are places of importance to cultural or natural heritage as described in the UNESCO World Heritage Convention, established in 1972. Kenya accepted the convention, making its historical sites eligible for inclusion on the list. As of 2024, there are eight World Heritage Sites in Kenya.
UNESCO lists sites under ten criteria; each entry must meet at least one of the criteria. Criteria i through vi are cultural, and vii through x are natural.
List of Intangible Cultural Heritage elements in Kenya

The United Nations Educational, Scientific and Cultural Organisation (UNESCO) intangible cultural heritage elements are the non-physical traditions and practices performed by a people. As part of a country's cultural heritage, they include celebrations, festivals, performances, oral traditions, music, and the making of handicrafts. The "intangible cultural heritage" is defined by the Convention for the Safeguarding of Intangible Cultural Heritage, drafted in 2003 and took effect in 2006. Inscription of new heritage elements on the UNESCO Intangible Cultural Heritage Lists is determined by the Intergovernmental Committee for the Safeguarding of Intangible Cultural Heritage, an organisation established by the convention.
Kenya signed the convention on 24 October 2007.
List of dairy products

This is a list of dairy products. A dairy product is food produced from the milk of mammals. A production plant for the processing of milk is called a dairy or a dairy factory. Dairy farming is a class of agricultural, or an animal husbandry, enterprise, for long-term production of milk, usually from dairy cows, but also from goats, sheep and camels, which may be either processed on-site or transported to a dairy factory for processing and eventual retail sale.
Rupa gold mine

The Rupa Gold mine of Karamoja, Uganda is an artisanal (informal) mine located approximately 10 km north of Moroto Town in Uganda’s Karamoja region. After years of instability caused by inter-clan cattle raiding and a decade-long military disarmament campaign in Karamoja, many people in the region have been finding alternatives to their traditional semi-nomadic pastoralist lifestyles. One such alternative is mining.
Typically male, miners use rudimentary tools to dig holes reaching up to 10 m underground. The miners then spend up to ten hours a day digging earth from tunnels. The earth is then passed to the surface in homemade containers where it is washed and sieved.
Gold extracted at Rupa is bought on-site by dealers from other regions of Uganda and neighbouring Kenya. It is then transferred to either Uganda’s capital, Kampala, or Nairobi, the Kenyan capital, for resale. In early April 2011, the local price paid for 0.1 grams of gold was around 7000 Ugandan shillings, equivalent to around 2.5 US dollars. Generally, miners say that they extract between 0.05 and 0.1 grams (known locally as a “point”) each day.
This local price level was barely half the price level on international commodity markets. In early April 2011, gold was trading at $1,476 per troy ounce, equivalent to $47.45 per gram, or $4.75 per point. The differential between the local and international price reflects the costs involved in transporting output from mines and the profit margins taken by local, regional and global intermediaries. In the absence of official data, estimating the size of the gold deposits at Rupa remains difficult, but local mining officials have said that as many as 10,000 people now depend on the mine for their incomes.
Anecdotal evidence collected from miners at the Rupa site suggests that injuries and deaths are common. Accidents often occur when unsupported tunnels dug by inexperienced miners collapse, trapping people inside.
Child labour is common, with minors under the age of ten often used to collect water for washing the gold. Whole families sometimes work at the mine, with children absent from school.
In 2009 Uganda’s government concluded an airborne geophysical study of over 80 percent of the country’s landmass to map mineral deposits. Funded by the World Bank, the project was seen as an important step in developing the country’s extractive sector.
However, due to ongoing security concerns, the survey did not include the Karamoja region. As of mid-2011, according to officials at the Department for Geological Survey and Mines, plans had been drawn up to extend the survey to Karamoja, but funding for this extension remained absent.
Although Ugandan officials have expressed hopes that mining in Karamoja will help develop this severely deprived region local activists and inhabitants have expressed fears that the arrival of industrial extraction could destroy the precarious livelihoods of artisanal miners working at the Rupa site.
2023 Kericho truck crash

On 30 June 2023, a lorry carrying a shipping container went out of control and hit several vehicles, pedestrians and market traders on a road in Londiani, Kericho County, Kenya, killing at least 52 people and injuring at least 30.
The number of traffic collisions in Kenya has been swelling in recent years. The area of the crash site is known for having frequent road incidents.
Kenya has a road mortality rate of 27.8 per 100,000 people (per the WHO); typical for sub-Saharan Africa (where the rate is 27 per 100,000), but higher than, for example, the European Union, which has 6 deaths per 100,000 people per year. This high rate is blamed on "driver error, poor roads and decrepit vehicles." On 24 July 2022, 34 people were killed when a bus drove into a river in Tharaka-Nithi County. Kenya's National Transport and Safety Authority said that at least 4,690 people died in road accidents in Kenya in 2022.
Africa accounts for about one-fifth of the world's road deaths, despite only containing 3% of the world's motor vehicles. Africa Transport Policy Program, which works on developing transportation policies, has referred to an "epidemic of road fatalities and serious injuries." More than 270,000 people die in vehicle collisions in Africa each year, and the World Health Organization projects that figure will nearly double by 2030, in part due rapid urbanization.
A lorry carrying a shipping container lost control and collided into several other vehicles, pedestrians and market traders at a busy junction in Londiani. The lorry hit minibuses, market stalls, boda bodas, and private cars. Fifty-two people were killed during the crash, making it one of the deadliest traffic collisions in Kenya in recent history. At least three people died in hospital. At least 30 people were injured, with the number possibly being even higher. Witnesses said the driver was trying to avoid a bus that had broken down on the road. Heavy rain interrupted rescue efforts. The lorry was registered in Rwanda. The Kenyan Red Cross started a blood donation drive for the injured.
The governor of Kericho County, Erick Mutai, said "[his] heart is crushed" by the crash, while Kenyan President William Ruto said, "The country mourns with the families who have lost loved ones in a horrific road accident in Londiani". Transport minister Kipchumba Murkomen stated at a visit to the site that it was a "painful", "terrible" tragedy and promised to introduce new safety measures, with road safety awareness programmes being started, speed cameras being installed and the re-testing of public service and commercial vehicle drivers. Murkomen said the government planned to move street traders from roadside areas to designated markets to avoid similar accidents in the future. He also said to reporters that "Investigations have been launched to establish the cause of this accident but we urge drivers to be cautious and follow the rules."
Waheen Market

9°33′47″N 44°04′12″E﻿ / ﻿9.5631725°N 44.0699626°E﻿ / 9.5631725; 44.0699626
Waheen Market (Arabic: سوق واهين, Somali: Suuqa Waaheen), also sometimes referred to as Waheem, Waaheen, or Waaheem Market, is a major market in Hargeisa in the self-proclaimed nation of Somaliland.
Waheen Market has been referred to as the lifeblood, and "economic centre of Hargeisa" by the city's mayor Abdikarim Ahmed Mooge. The market is also the largest in Somaliland, and was one of the largest in the Horn of Africa, being an important trading hub with financial links to other parts of the world including the Middle East, China, Asia, and Europe. Waheen Market primarily served Somalilanders, Somalis, Ethiopians, and Kenyans though. The market is also made up of a fair share of migrant workers from Somalia, Kenya, and other parts of East Africa, with the majority of the workers in the market being women.
Before the fire in April 2022, the market consisted of an estimated 2,000 market stalls and was the workplace of over 12,000 Somalilanders. Fresh fruit and meat stands, grocery stores, tea shops, restaurants, tailor shops, beauty service stores, and tech support stores were among the stalls you could find in the market, some being multistory.
Not much is known about when Waheen Market was founded or who founded it, but Ottoman architecture and buildings dating back to the 19th century are prevalent.
On the evening of 1 April, 2022, a massive fire broke out in the market, destroying an estimated 2,000 to 5,000 stalls and affecting some 17,000 traders directly. The fire reduced a good part of the market to rubble, destroying an estimated 99,000 m² (about 24 acres) of land. with damage estimates up to around USD $2 billion.
Low rider bicycle luggage carrier

A low rider is type of luggage carrier for bicycles on which luggage can be carried with a low center of gravity. Low riders are most commonly used by cycling tourists who carry luggage in panniers on the front wheel.
For optimal balance the luggage on a front carrier should be placed low, and as closely as possible to the steering axis (in line with the head tube, a little behind the front wheel axis).
Like other types of luggage carriers low riders are usually constructed out of aluminum or (stainless) steel rods or tubing. The rods and tubes bent to the right shape and then mounting points are added to it.
All low riders have horizontal rails on which panniers can be attached. The most common diameter of the rails is 10 millimeters. Some low riders have two rails on each side. The lower rail allows the luggage to be carried near the center of gravity of the wheel, while the higher rail provides more clearance from obstacles when cycling over rough terrain.
Low riders can be made out of two separate parts or joined together with a stabilizing bow, which increases the stiffness. Some low riders include a top platform on which more luggage can be packed.
Low riders are specifically designed to be mounted on a specific kind of fork. Touring bicycles usually have a front fork with one or two threaded eyelets for M5 bolts on the front dropout on each side. These are for mounting fenders and/or luggage carrier. Another mid-fork eyelet "braze-on" is positioned 160 to 175 mm above it for mounting a low rider front luggage carrier. There is no established standard for the position of the mid-fork eyelet. Most low riders are adjustable to compensate for this. Some forks have mid-fork eyelets on the inside as well as outside to provide mounting of some specialized carriers such as the Tubus Duo. For bicycles that do not have these eyelets or "braze-ons", various alternatives exist. Some of these come in the form of "U-Bolts", clamps, or some sort of clamp-on eyelet (see Tubus Aluminum Alloy Fork Mounting Kit) When installing carriers, a drop of thread-locking fluid is advised to ensure that the screws do not loosen from vibrations under load.
Icebreaker

«Icebreaker» (norsk: isbryter) er en norsk elektropopsang som vant Melodi Grand Prix 2016, og som var Norges bidrag til Eurovision Song Contest samme år. Sangen framføres av Agnete Johnsen, og hun har skrevet den sammen med Gabriel Alares og Ian Curnow. I Eurovision Song Contest i Stockholm ble «Icebreaker» slått ut i semifinalen, og Norge kvalifiserte seg dermed ikke til finalen.
Rundt tusen låter kom inn til NRKs Melodi Grand Prix 2016, og «Icebreaker» var blant de ti som ble plukket ut til å delta i finalen i Oslo Spektrum lørdag 27. februar 2016. Sangen var det tiende og siste bidraget ut på scenen i finalen og avanserte til gullfinalen. Der vant «Icebreaker» en klar seier med 166 728 stemmer – nesten dobbelt så mange stemmer som andreplassen, Freddy Kalas og «Feel Da Rush».
«Icebreaker» ble dermed Norges bidrag i Eurovision Song Contest 2016 i Globen i Stockholm.
Norge deltok i semifinale 2 som ble sendt direkte torsdag 12. mai 2016. «Icebreaker» var det 15. bidraget på scenen – etter den endelige vinneren Ukraina, og før Georgia. Sangen fikk 63 poeng og ble nummer 13 av 18 i semifinalen. Siden det bare var de ti beste som kvalifiserte seg til finalen, røk Norge ut av konkurransen før finalen. Dette var første gang siden 2011 at Norge ikke var med i en Eurovision-finale.
Sangen ble utgitt for digital nedlasting 2. februar 2016 gjennom Aiko Music. «Icebreaker» lå fire uker på VG-lista med en ellevteplass som beste notering. «Icebreaker» ble også sertifisert med gull i Norge, noe som innebærer at sangen ble lastet ned eller strømmet minst 2 millioner ganger i Norge.
Norge i Eurovision Young Musicians

Norge debuterte i Eurovision Young Musicians i 1982 som det første nordiske landet. Norge er et av de mest suksessrike landene i konkurransen med seks topp tre-plasseringer: én seier, tre andreplasser og to tredjeplasser. Fra 2006 har Norges representant til Eurovision Young Musicians blitt valgt gjennom musikkonkurransen Virtuos.
I 1982 og 1984 sendte Norge sammen med Danmark, Sverige og Finland en felles deltaker til konkurransen. Fra 1986 var nasjonene representert individuelt, etter at semifinaler ble innført i konkurransen.
Per 2022 har Norge deltatt med seks forskjellige instrumenter. Under er en oversikt over antall ganger instrumentene har deltatt for Norge i Eurovision Young Musicians:
I evighet

«I evighet» er en norsk ballade som vant Melodi Grand Prix 1996, og som representerte Norge i Eurovision Song Contest samme år. Sangen er skrevet av Torhild Nigar og sunget av Elisabeth Andreassen. Den er en popballade med et lydbilde som var typisk for midten av 1990-tallet, blant annet med bruk av panfløyte. I Eurovision Song Contest kom «I evighet» på andreplass, Norges fjerde beste plassering i konkurransen.
Nigar skrev «I evighet» på midten av 1980-tallet da hun bodde i USA, og hun ga ut sangen på kassett i 1987. Kassetten ble produsert i omtrent 200 eksemplarer og brukt som promo i USAs musikkindustri.
Sangen var ett av 140 bidrag som ble sendt inn til NRKs åpne konkurranse til Melodi Grand Prix 1991. NRK avlyste imidlertid hele konkurransen, fordi juryen mente de innsendte bidragene hadde for dårlig kvalitet og manglet originalitet.
Nigar sendte inn låten på nytt til Melodi Grand Prix 1996, og «I evighet» ble plukket ut som ett av åtte bidrag til den norske finalen. Der ble den framført av Elisabeth Andreassen som vant en overlegen seier og fikk representere Norge på hjemmebane i Eurovision Song Contest samme år.
Før den internasjonale finalen var låten regnet som en mulig vinner, og den var det tolvte bidraget ut på scenen i Oslo Spektrum lørdag 18. mai 1996. I avstemningen fikk «I evighet» 114 poeng og endte på en andreplass. Dette er Norges fjerde beste plassering gjennom tidene, og fremdeles Norges eneste andreplass i konkurransen. Den er også den eneste sølvvinneren i konkurransen som ikke fikk 12 poeng, men sangen fikk 10 poeng fra Sverige, Nederland og Slovenia.
Etter den internasjonale finalen i midten av mai kom det fram at Nigar hadde gitt ut «I evighet» på kassett noen år tidligere. Dette var et brudd på Eurovision-reglementet, og kort tid etter gikk saken videre til Den europeiske kringkastingsunion (EBU) for vurdering. NRK innrømte at det norske bidraget sto i fare for å bli diskvalifisert, men EBU besluttet at de ikke ville diskvalifisere «I evighet». Årsaken var at melodien ikke hadde blitt utnyttet i kommersiell sammenheng før Eurovision.