davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Погача

Погачата е вид бял хляб, който традиционно се приготвя за празници като Великден и Коледа. Популярна е в България и Северна Македония, Босна и Херцеговина, Хърватия, Словения, Сърбия, Черна Гора, Унгария, Гърция и Турция (където се нарича poğaça, поача). Сервира се понякога като предястие вместо хляб.
На 40-ия ден след раждането на бебето се прави погача. Самият ритуал се нарича „На погача“ или „Погача“ и в него вземат участие (гостуват) само най-близките жени на младата майка. Поверието гласи, че покана 'на погача' не се отклонява. Отклонилата тази покана се смята за грешница.
Обредният хляб, който се прави е сладък и често без украса. Върху погачата се поставя бяла кърпа, а върху кърпата присъстващите поставят пари. След това кърпата се завързва с парите в нея, като възела не трябва да е нито прекалено стегнат, нито прекалено хлабав. Така новороденото няма да е нито стиснато, нито разточително и прекалено щедро. Завързаната кърпа се поставя на високо, та да може бебето да достигне висини и да успее в живота си.
Разчупването на питата става над главата на майката и новороденото, като се счита че това ще осигури и двамата да бъдат сити в живота си. И до днес, разчупването на питата извършва свекървата.
Обредът „На погача“ освен при раждане на новородено, в много региони на България се прави и при кардинални начинания, и е познат като „освещение“. Най-познатото и в наши дни е така нареченото „новодомско парти“, което се прави в първия месец, или до 40-ия ден от закупуване, построяване, или настаняване в нов дом. В този случай празничната погача, често е кръгъл козунак, или голяма питка „слънце“.
На този празник се канят без ограничения приятели и роднини на новодомците, като разчупването на погачата става от младото семейство – новодомци, като всеки държи питката с по една ръка. От разчупената питка новодомците оставят първия си залък хляб по средата на масата и не го изяждат. С него се правят трохи и се хранят птици или се дава на недомашни животни (примерно улични котки, или кучета), но това се прави в някой от дните след тържеството. Този ритуал символизира благоденствието за дома, и подаряване на първата хапка към Бога (или към природата), като благодарност за успешното постижение (в случая – нов дом).
Интересни са и други поверия свързани с „първата хапка“ от празнична погача. Ако на личен празник – имен ден, рожден ден или дори новодомско парти, ерген отчупи първата си хапка и я поднесе на някоя девойка – това символично означава предложение за женитба.
При женитба, в много области с първата хапка от обредната питка се гощават кръстниците на децата (така наречените „кумове“). Те са тези, които първи чупят от сватбената питка, и обикновено изричат някакви благопожелания за младите, често пъти в шеговит вариант.
Велики четвъртък

Велики четвъртък или Чисти четвъртък е християнски празник, отбелязван в четвъртъка на Страстната седмица.
На този ден са се случили събития от Христовите страсти, според Евангелията:
Християните вярват, че много от Христовите Страсти са предсказани от пророците в Стария завет, както и от самия Иисус.
Според еврейските вярвания денят завършва със залеза на Слънцето и тогава започва следващият ден. Така Велики четвъртък започва от сряда привечер. Същата вечер се провежда Тайната вечеря на Божия син с Апостолите, затова тя се числи към Велики четвъртък. В началото на вечерята Христос измива краката на учениците си в знак на крайно смирение. Още преди това Той е изпратил в Йерусалим апостолите Петър и Йоан, които приготвят пасхална трапеза с безквасен хляб и вино. По време на вечерята Христос им казва, че един от тях ще Го предаде. Юда излиза и Го предава, а през нощта срещу четвъртък Христос се моли в Гетсиманската градина до идването на предателя и залавянето Му.
Иисус Христос е изправен на съд пред юдейския Синедрион. Той отказва да отрече, че е Син Божий, и го осъждат на смърт заради твърденията му, че е „цар на юдеите“. Тъй като не могат да изпълнят присъдата без да е утвърдена от Рим, изпращат Христос на съд при римския наместник на провинция Юдея прокуратор Пилат Понтийски. Съгласно римския закон предявяването на иск за царска титла е опасно престъпление. На въпроса на Пилат „Ти цар ли си на юдеите?“ Христос отговаря „Ти го каза“. Това словосъчетание в еврейската реч има положително-констативен смисъл. Отговорът на Исус е приет за положителен и че като Бог има власт над всички царства. По време на изпитанието на Исус жената на Пилат му пратила слуга да му каже: „Не правете нищо на Този Праведен, защото днес насън много пострадах за Него!“. Пилат го изпраща при тетрарх Ирод Антипа – юдейски управител на областта Галилея, от която е Христос. Ирод облича Иисус в бели дрехи (символ на кандидат за почетна длъжност) и го връща на Пилат. С това показва, че го възприема само като забавен претендент за юдейския престол и не го счита за опасен престъпник. Вероятно точно така Пилат разбира Ирод, тъй като споменава пред първосвещениците, че Ирод не е открил в Иисус нищо достойно за смърт.
Велики четвъртък е празничен ден в навечерието на Великден, в който вече се прекратява повечето обичайна работа, извън подготовката за Великден и дребни работи вкъщи. На Велики четвъртък се приготвят някои от обредните хлябове за Великден, но най-важната дейност е боядисването на великденските яйца.
Ясна поляна

Ясна поляна е село в Югоизточна България. То се намира в община Приморско, област Бургас.
Разположено в полите на Странджа планина, по поречието на река Дяволска. В северния край на селото минава и река Ропотамо. Обградено е от вековни гори, наричани от местното население лонгузи. Селото се намира на 12 km от общинския център Приморско, на 16 km от Китен и на 36 km от областния център Бургас.
През 1970-те години около селото (на 5 km) е построен вторият по големина язовир в област Бургас – „Ясна поляна“, който осигурява питейна вода за Южното Черноморие.
Старото име на селото е било Алан кайряк, означаващо място на припек. Името „Ясна поляна“ е свързано с писателя Лев Толстой. В началото на 20. век група млади интелигенти от всички краища на България създават толстоистка колония в селото, поддържаща кореспонденция с Лев Николаевич Толстой. Комуната е била силно вписана в живота на селото през първите десетилетия на 20. век. Когато през 1934 г. възниква въпросът за преименуване на селото с българско име, по предложение на местния учител Андрей Ненов то получава името на родното място на писателя – Ясна поляна.
Численост и дял на етническите групи според преброяването на населението през 2011 г.:
В селото има музей, една част от който е посветена на Лев Толстой и неговите последователи – толстоистите. Приятна изненада представлява другата етнографо-историческа част – старите дървени рала, становете и огромните делви.
На 1 километър от селото, в сянката на вековните гори се намира аязмо с параклис „Св. св. Константин и Елена“. Твърди се, че водата на чешмичката до параклиса е лековита. На големите християнски празници, и по-конкретно на Великден, цялото население на селото се събира на аязмото, палят свещи в параклиса, „борят“ яйца, яде се козунак и „странджански дядо“, и се налива от лечебната вода.
Толстоистката колония се основава през 1906 г., като първите колонисти са Димитър Жечков и Петър Жеков от Бургас, Стефан Андрейчин от Габрово, Ташко Каметов от София, Христо Досев от Стара Загора, руският княз Гаврило Вулф. Колонистите се прехранват основно със земеделие, като обработват земята без животни и спазват принципите на толстоисткото движение. Колонията се разпада през октомври 1908 г., но остава трайни спомени сред жителите на селото.
Ясна поляна е едно от малкото населени места в България, където можете да опитате истинско домашно приготвен „странджански дядо“. Процедурата на приготвяне трае средно 5 месеца – от ноември-декември до Великден, когато се разрязва от стопанина на къщата.
Месни заговезни

Месни заговезни е важен християнски празник с подвижна дата, който се празнува винаги в неделя, осем седмици преди Великден. На този ден за последен път преди началото на Великия пост е позволено да се яде месо.
В съботния ден срещу Месни заговезни се извършва помен в чест на мъртвите – Голяма задушница преди Великия пост.
В деня на Месни заговезни при богослужението, четенето на Евангелието и проповедта православната църква припомня картината на Страшния съд, трагичните последици от греховността, възмездието за греховете в отвъдния свят и призовава всички към служение на ближния, добродетелност и благотворителност.
Вечерта в семеен кръг се слага празнична обредна трапеза с месни ястия (обикновено кокошка или петел). Някои данни говорят за следи от древни обичаи – жертвен характер на птицата, насочен срещу активизираните в този период според народните вярвания сили на хтоноса. Заговява се месо (заговявам – ям и пия вечерта на заговезни, месни или сирни).
Седмицата след Месни заговезни – Сирна неделя, е последната, през която могат да се ядат храни, които произхождат от животни, като сирене, мляко, яйца и т.н. Тя е и последната, през която младите могат да се събират на хорището, да пеят и играят хора. Младите искат прошка от по-възрастните. През цялата седмица до Сирни заговезни се устройват веселби и игри, защото след това те са строго забранени. В храмовете се четат откъси от Светото писание, които говорят за Страшния съд. Така Църквата припомня за трагичните последици от греха и призовава всички към служба на ближния и към добродетелност. До Великден следват хранителни и духовни пости.
Големо Бучино

Големо Бучино е село в Западна България. То се намира в община Перник, област Перник. Постоянното му население е около 800 души. Землището му е приблизително 18 кв. км. Разполага с футболно игрище, народно читалище, хранителен магазин, заведение, частен къмпинг. Има налични директни автобуси до Перник и околните села, както и връзка до София през с. Мало Бучино. В непосредствена близост е и най-голямото трасе за мотокрос в България, както и игралната площадка
Село Големо Бучино се намира в района на Люлин планина. на 18 км от центъра на София, през Бучинския проход. Центърът на град Перник е на 9 км. Въздухът е чист, тъй като през селото минава въздушното течение от град Банкя. В непосредствена близост до селото минава магистрала „Люлин“. С решение на МС от 27 декември 2018 г. „Люлин“ спира да съществува самостоятелно; поради малката си дължина става част от магистрала „Струма“ с наименование А3 по националната класификация.
В центъра на село Големо Бучино се намира църквата „Свети Дух“, която хората от селото строят със собствени средства през 2006 г. Дотогава забележителност на селото е параклисът на края на селото, строен през 1886 г. На около половин километър от селото е разположен Големобучинският манастир „Възнесение Господне“. Манастирът е създаден през XVIII в. и е реставриран през XIX в. Все още са запазени части от античната сграда в манастирския комплекс.
В Големо Бучино се празнуват няколко ежегодни събора:
Скали Бучино край остров Гринуич, Южни Шетландски острови са наименувани в чест на селата Бучино, Големо Бучино и Мало Бучино.
Щастливият Великден

Щастливият Великден (на френски: Joyeuses Paques) е френски филм от 1984 година, комедия на режисьора Жорж Лотнер. Участват Жан-Пол Белмондо, Софи Марсо и Мари Лафоре.
Стефан Маржел е успешен бизнесмен и непоправим женкар, след като изпраща жена си до летището да посети майка си, веднага среща осемнадесет годишната очарователна Жули, която току-що е преживяла раздяла с гаджето си. Той я завежда в дома си по нейно желание, но жена му внезапно се завръща. Опитвайки се да се измъкне, Стефан представя момичето за своя дъщеря, която уж е дошла да информира баща си за непредвидената си бременност.
Paas (dye)

Paas (/ˈpɑːz/; trademarked as PAAS) is an American brand of Easter egg dye that is owned by Signature Brands, LLC.
The original Paas Easter egg dye was invented by American William Townley, the owner of a drug store in Newark, New Jersey, where he concocted recipes for home products. In 1893, he figured out how to concentrate dye in tablet form and launched the modern Easter egg dyeing kit. The original price of each tablet was five cents, and customers would make the dye by combining the tablets with water and vinegar. Townley eventually renamed his business the Paas Dye Company. "Paas" comes from Passen, German for Easter.
In 1901, according to a State of New Jersey inspection report, seven men and twenty women were employed in Townley's production facility at 60 Shipman Street in Newark. Paas eventually became the largest manufacturer of Easter egg dyes, and Philip B. Townley succeeded his father as head of the company.
Easter fire

Easter fires, also called Paschal fires, are typically bonfires lit at Easter as part of liturgical and cultural celebrations.
Used in solemn Roman Catholic, Lutheran, Reformed, Anglican, and Methodist celebrations of the Easter Vigil held after sunset on Holy Saturday, concluding the Paschal Triduum. Such a fire might be used to light a Paschal candle or other candles used symbolically before or during Mass or other religious celebration.
As a sacrament in remembrance of the Resurrection of Jesus, the Catholic Mass according to Roman rite begins with a big celebration of light (Lucernarium): an open fire is lighted outside the church and blessed by the priest; when the Paschal candle is lit, the community ceremoniously enters the dark church chanting Lumen Christi and Deo gratias.
The Easter Vigil liturgies of the Roman Catholic, Lutheran, Anglican, Methodist and Presbyterian Churches are nearly identical.
According to the Eastern Orthodox tradition of the Holy Fire, worshippers light candles from the Paschal trikirion during service at Saturday Midnight, while the troparion is sung.
Though not documented before the 16th century, the custom presumably is based on Saxon, pre-Christian traditions, that are still performed each year. There are several explanations of the meaning of these fires. The Saxons probably believed that around the time of Easter, Spring becomes victorious over Winter. The fires were supposed to help chase the darkness and winter away. It was also a symbol of fertility, which works in a literal sense in that the ashes were scattered over the meadows and thereby fertilized the soil. Another possible origin of the Easter fire is that of St. Patrick lighting an unquenchable "High King" fire in defiance of the throne on the night before Easter of 432AD. The fire is symbolic of the undimmed light of Christ despite the pagan government's attempts to put it out and marked the beginning of the conversion of Ireland to Christianity. This fire reminds Christianity of the Eternal High Kingship of Christ.
In Northern Germany, Easter Fires (German: Osterfeuer) are lit around sunset on Holy Saturday.
In some Old Bavarian regions, the Burning of Judas on Holy Saturday is still common.
Easter fires also exist in the Netherlands, in roughly the area where Low Saxon is spoken.
In Fredericksburg, Texas, each year the residents have Easter Fires the night before Easter, commemorating a peace treaty with the Comanche Indians. In 1847 when the original treaty was signed, the Comanches lit signal fires on the area hills.
Amongst South Slavs (Serbs, Montenegrins, Slovenes, Croats, Bulgarians, Macedonians, Bunjevci and Šokci), it is required to jump over the flames of Easter (Serbian Cyrillic: Крљавештице, romanized: Krljaveštice).
Name days in Bulgaria

Name days in Bulgaria are name days associated with Eastern Orthodox saints. Some names can be celebrated on more than one day.
According to the tradition, guests are supposed to come uninvited and the person who has the celebrated name is supposed to be prepared to treat everyone. Today people prefer to invite their guests at home or at a bar or a restaurant. The celebrations are similar to those of birthdays, but usually the food, the music and the feel is somewhat more traditional, and sometimes even religious.
Colomba pasquale

Colomba pasquale (Italian: [koˈlomba paˈskwaːle]) or colomba di Pasqua (Italian: [koˈlomba di ˈpaskwa]) (lit. 'Easter dove') is an Italian traditional Easter bread, the Easter counterpart of the two well-known Italian Christmas desserts, panettone and pandoro.
The dough for the colomba pasquale is made in a similar manner to panettone, with flour, eggs, sugar, natural yeast, and butter; unlike panettone, it usually contains candied peel and no raisins. The dough is then fashioned into a dove (colomba in Italian) shape and finally is topped with pearl sugar and almonds before being baked. Some manufacturers produce other versions, including a popular bread topped with chocolate. The colomba pasquale was commercialised by the Milanese baker and businessman Angelo Motta as an Easter version of the Christmas speciality panettone.
Media related to Colomba pasquale at Wikimedia Commons
List of Google Easter eggs

The American technology company Google has added Easter eggs into many of its products and services, such as Google Search, YouTube, and Android since the 2000s. Google avoids adding Easter eggs to popular search pages, as they do not want to negatively impact usability.
While unofficial and not maintained by Google itself, elgooG is a website that contains all Google Easter eggs, whether or not Google has discontinued them.
As Google searches are case insensitive, search terms listed are referred to in lower case.
A Google web search for:
A Google web search for:
A Google web search for:
Searching for "google birthday surprise spinner( see it )" will result in a wheel that spins to one of a selection of playable Google Doodles, tools (see above) and games. Whichever is randomly selected may be opened, or the wheel may be spun again. It was added in celebration of Google's 19th birthday.
In late 2011, Google added a graphical calculator to search results, using natural language processing to determine that search results might be mathematical in nature. Woven into this feature are several, not entirely academic, results which might be considered Easter eggs.
A Google web search for:
Google offers interfaces for several different fictional languages. Users can set any of these languages (except pig Latin) as their search settings' preferred language.
A YouTube search for:
Makahiya

Ang makahiya, damuhiya, o damohia (Ingles: mimosa plant) ay isang uri ng halamang may maraming mga ulo ng kulay-rosas na bulaklak. Mahiyain o maramdamin ang mga sensitibong dahon nito, na bumbaluktot, yumuyuko at kumukuyom kapag hinihipo. Mimosa pudica (Linnaeus) ang pangalang pang-agham nito. Kilala rin bilang Mimosa asperata (Blanco).Nakikita ang damong ito karaniwan sa bukid.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Agham ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Epipremnum aureum

Ang Epipremnum aureum ay isang uri ng hayop sa pamilyang arum na Araceae, katutubong sa Mo'orea sa Society Islands ng French Polynesia. Ang species ay isang tanyag na houseplant sa mga rehiyon na may katamtaman ngunit naging naturalisado rin sa mga tropikal at sub-tropikal na kagubatan sa buong mundo, kabilang ang hilagang Timog Africa, Australia, Timog- silangang Asya, Timog Asya, mga Isla ng Pasipiko at ang West Indies, kung saan mayroon itong nagdulot ng matinding pinsala sa ekolohiya sa ilang mga kaso.
Ang halaman ay may ilang karaniwang pangalan kabilang ang golden pothos, Ceylon creeper, hunter's robe, ivy arum, house plant, money plant, silver vine, Solomon Islands ivy, marble queen, at taro vine . Tinatawag din itong devil's vine o devil's ivy dahil halos imposible itong mapatay at nananatili itong berde kahit na itinatago sa dilim. Minsan ito ay nagkakamali sa pagkaka-label bilang Philodendron, Pothos o Scindapsus sa mga tindahan ng halaman. Ito ay karaniwang kilala bilang isang planta ng pera sa maraming bahagi ng subcontinent ng India. Ito ay bihirang namumulaklak nang walang artipisyal na pandagdag sa hormone; ang huling kilalang kusang pamumulaklak sa paglilinang ay iniulat noong 1964.
Ang halaman ay nakakuha ng Royal Horticultural Society 's Award of Garden Merit .
Kasaysayan at etimolohiya
Ang species na ito ay itinalaga sa isang bilang ng mga genera. Noong 1880 nang una itong inilarawan, ito ay pinangalanang Pothos aureus, na kung saan ay sa isang bahagi kung bakit madalas itong tinutukoy bilang isang "pothos". Matapos maobserbahan ang isang bulaklak noong 1962, binigyan ito ng bagong pangalan ng Rhaphidophora aurea . Gayunpaman, pagkatapos ng mas malapit na pagsusuri sa bulaklak, napansin ng mga mananaliksik ang mas mataas na pagkakatulad nito sa Epipremnum pinnatum at ipinakahulugan ito sa species na iyon. Pagkatapos lamang ng mas malapit na pagmamasid sa kabuuan ng halaman, kabilang ang mga dahon at lumalaking pattern, muli itong pinaghiwalay ng mga mananaliksik mula sa E. pinnatum, at inuri ito bilang E. aureum .
11. Pothos Plant: An Ideal Houseplant For Brightening Any Room
Katakataka

Ang katakataka (Kalanchoe pinnata) ay isang uri ng halamang palaging-luntian. Ito ay tinawag na Katakataka sapagkat kapag ang dahon ay nalagas o naputol mula sa tangkay, ito ay muling uusbungan ng panibagong mga katulad o clone nito, at mustilang mabubuhay muli nang lubhang marami pa.
Isa itong halamang makatas na katutubo sa Madagascar. Ito ay isang sikat na halamang-bahay at naging naturalisado na sa tropiko at subtropikong mga lugar. Ipinagkakaiba ang espesye na ito sa maliliit na mga halaman na nabuo sa gilid ng mga dahon nito, isang katangian na mayroon rin ang ibang mga Bryophyllum na ngayon ay itinuturing na kasapi ng genus na Kalanchoe.
Ito ay 1 m (39 pul) ang taas, na may matabang silindrikong mga tangkay at batang-palaki sa kanyang mapula-pulang bahid sa gilid, na maaring matagpuan sa halaman buong taon.
Katutubo ang Kalanchoe pinnata sa Madagascar. at naging naturalisado sa mga lugar na tropiko at subtropiko, na lumalago sa mainit-init at katamtamang mga klima mula antas ng dagat hanggang sa 2,600 m (8,500 tal), na inookupa ang mga lugar sa bato sa palaging luntiang tropiko at tuyong gubat na naglalagas ng dahon, gayon din sa mga gubat na mabundok. Matatagpuan ito sa mga bahagi ng Asya, Aprika, Australya, Bagong Silandiya, ang Kanlurang Indiyas, Bermuda, Makaronesya, Mascareñas, Brasil, Suriname, ang Kapuluang Galapagos, Melanesya, Polinesya, at Hawaii. Sa maraming mga ito, tulad ng sa Hawaii, tinuturing ito bilang isang espesyeng nanlulusob o invasive species. Karamihan sa dahilan sa malawakang naturalisasyon ng halamang ito ay maaring ibakas sa popularidad nito bilang halamang pang-hardin.
Pitaya

Ang pitaya o pitahaya ay bunga ng iba't ibang uri ng kakto na katutubo sa rehiyon ng timog Mehiko at sa mga baybaying Pasipiko ng Guwatemala, Kosta Rika, at El Salbador. Itinatanim ang pitaya sa Silangang Asya, Timog Asya, Timog-silangang Asya, Estados Unidos, Karibe, Australya, Brasil, at sa mga tropikal at subtropikal na rehiyon ng mundo.
Karaniwang tumukoy ang pitaya sa prutas mula sa saring Stenocereus, habang tumutukoy ang pitahaya o dragon fruit sa prutas mula sa saring Selenicereus (dating Hylocereus), na kapwa nasa pamilyang Cactaceae. Ang karaniwang pangalan nito, mula sa Ingles – dragon fruit – ay hango sa malakatad na balat at makaliskis na tulis-tulis sa labas ng prutas. Depende sa baryante, maaaring matamis o maalat ang laman ng prutas, at maaaring pula, puti, o dilaw ang kulay nito.
CNN Philippines

Ang CNN Philippines (abbreviated CNN PH) ay isang pangkomersyong pambrodkast na kable at sateliteng pnlahatang-balita na tsanel ng telebisyon sa Pilipinas na pagmamayari ng Nine Media Corporation kasama ang Radio Philippines Network bilang main content provider na may lisensya mula sa Turner Broadcasting System (bahagi ng Time Warner) na nakabase sa Estados Unidos. Mapapanood ang CNN Philippines sa mga himpilan ng telebisyon ng RPN. Pinalitan ng 9TV, ang CNN Philippines ay nailunsad noong 16 Marso 2015.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Pilipinas ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Radio Philippines Network

Ang Radio Philippines Network, Inc. ay isang kumpanya ng media na nakabase sa Filipino na pagmamay-ari ng Government Communications Group sa ilalim ng Presidential Communications Operations Office, ALC Group of Company, Far East Managers and Investors Inc., Empire Philippines Holdings Inc., at mga pribadong sektor. Ang mga dating studio ay matatagpuan sa Broadcast City, Capitol Hills, Diliman, Quezon City na may mga transmiter sa Panay Avenue, Quezon City.
Itinatag ni Roberto Benedicto at bago ang privatization, ito ang istasyon ng kapatid ng kasalukuyang gobyerno na pag-aari at kinokontrol na Intercontinental Broadcasting Corporation.
Ang RPN ay itinatag at nagbibigay ng unang broadcast franchise noong 29 Hunyo 1960 bilang Kanlaon Broadcasting System (KBS). Ang Kanlaon ay isang bulkan sa isla ng Pilipinas ng Negros, ang tahanan ng Benedicto. Kapag ipinagkaloob, ang KBS ay unang naging isang radio network sa kauna-unahan nitong istasyon ng radyo sa Maynila, DZBI. Noong 1967, ang KBS ay naging isang buong network, na mayroong pitong istasyon ng radyo sa buong bansa na sina DZRR at DZAX sa Maynila, DZAH at DZBS sa Baguio, DZTG sa Tuguegarao, DZRL sa Laoag, DXDX sa Dadiangas, at DWEW sa Legazpi.
Noong 1969, bumaling ang telebisyon sa telebisyon bilang KBS Television ay inilunsad kasama ang KBS-9 Manila at KBS-12 Baguio bilang mga unang istasyon. Ang tulong at pondo para sa bagong TV network na bahagyang nagmula sa ABS-CBN sa anyo ng dating punong tanggapan nito kasama ang Roxas Boulevard at kagamitan mula sa Toshiba na nagpapahintulot sa kanila na mag-broadcast ng kulay. Dahil dito, sa paglulunsad nito ay pinangalanang Accucolor 9 ("Accucolor" ang pangalan ng kulay na teknolohiya na ginamit) bilang kauna-unahang network sa telebisyon ng Pilipinas na naglunsad nang buong kulay. Noong 1970, nakakuha rin ang KBS ng isang Handa na Kulay na Labas ng Broadcast Van para sa mga malalayong broadcast ng mga pangunahing kaganapan sa balita at mga pabalat sa palakasan.
Padron:Communications Group-Philippines Padron:Solar Television Network Padron:Solar Entertainment
Pambansang Liwasan ng Killarney

Ang Pambansang Liwasan ng Killarney (Irlandes: Páirc Náisiúnta Chill Airne) ay ang unang pambansang parke sa Irlanda. Nilikha ito noong ibinigay ang Muckross Estate sa Irish Free State noong 1932. Simula noon, ang parke ay pinalawak at sumasaklaw sa higit sa 102.89 kilometro kwadrado (25,425 ektarya) ng iba't ibang ekolohiya, kabilang na ang Lawa ng Killarney, kagubatan na may mga robles o oak at yew, na may kahalagahan pang-internasyonal, at mga taluktok ng bundok. Nagtataglay ito ng nag-iisang kawan ng pulang usa sa Irlanda at sumasakop ang liwasan sa pinakamalawak na katutubong kagubatan na natitira sa Irlanda. Ang parke ay mayroong mataas na halagang pang-ekolohikal dahil sa kalidad, pagkakaiba-iba, at lawak ng mga tirahan ng mga sari-saring mga species na ang ilan ay bihira . Ang parke ay itinalagang UNESCO Biosphere Reserve noong 1981. Ang liwasan ay bahagi ng Espesyal na Lugar ng Konserbasyon (Inggles: Special Area of Conservation) at Espesyal na Pook ng Proteksyon (Inggles: Special Protection Area).
Binili ng Amerikanong si William Bowers Bourn ang Muckross Estate noong 1910 bilang regalo sa kasal ng kanyang anak na babae na si Maud kay Arthur Vincent. Gumastos sila ng £110,000 para sa pagpapaganda ng ari-arian simula 1911 hanggang 1932. Gumawa sila dito ng Sunken Garden, Stream Garden, at hardin ng bato sa nakalitaw na bahagi ng limestone.
Namatay si Maud Vincent noong 1929 dahil sa pneumonia. Noong 1932 ay ibinigay ni Arthur Vincent at ng kanyang mga biyenan ang Muckross Estate sa Irish state bilang alaala kay Maud. Ang ari-arian na may sukat na 43.3 kilometro kwadrado (10,700 ektarya) estate ay pinangalanang Bourn Vincent Memorial Park. Nalikha ang pambansang liwasan noong isinabatas ng pamahalaan ng Irlanda ang Bourn Vincent Memorial Park Act noong 1932.
Kabilang sa mga Lawa ng Killarney ay ang Lough Leane (ang ibabawang lawa), ang Lawa ng Muckross Lake (ang gitnang lawa), at ang Itaas na Lawa. Magkakaugnay ang mga lawang ito at sumasakop sa halos ikaapat na bahagi ng liwasan. Nagtatagpo ang mga lawa sa Meeting of the Waters na isang sikat na destinasyon ng mga turista.
Lee de Forest

Si Lee de Forest (26 Agosto 1873–30 Hunyo 1961) ay isang Amerikanong imbentor na umangkin ng 180 mga patente. Tinawag niya ang kaniyang sarili bilang ang "Ama ng Radyo," na nagsasabing natuklasan niya ang isang Imperyo ng Hangin na Hindi Natatanaw, hindi nasasalat, subalit solidong katulad ng granito.
Noong 1906, inimbento ni De Forest ang Audion, ang unang triode vacuum tube at ang unang dekuryenteng aparato na nakapagpapalakas ng isang mahinang signal ng kuryente at nagagawang palakasin (amplify) ito. Ang Audion, at mga tubo ng vacuum ay umunlad magmula rito, nagtatag ng larangan ng elektroniks at nangibabaw dito sa loob ng 40 mga tao, na nakagawang maging maaari ng pagbobrodkast sa radyo, telebisyon, at serbisyong pangtelepono na pangmalayuan (long-distance), bukod sa iba pang mga paggamit. Dahil dito, tinawag si De Forest bilang isa sa mga ama ng "kapanahunang elektroniko". Idinirikit din sa kaniya ang isa sa mga pangunahing imbensiyon na nagdala ng tunog sa mga pelikula.
Nasangkot siya sa ilang mga demandahan hinggil sa mga patente, at gumugol ng malaking bahagi ng kaniyang kinikitang salapi magmula sa kaniyang mga imbensiyon para sa mga bayaring legal. Ikinasal siya ng apat na ulit at nagkaroon din siya ng 25 mga kompanya. Nasakdalan siya ng panlilinlang sa pakikipaglihaman, subalit napawalang-sala sa pagdaka.
Naging miyembro si De Forest ng Institute of Radio Engineers. Ang DeVry University ay orihinal na may pinangalanang DeForest Training School ng tagapagtatag nito na si Dr. Herman A. DeVry, na isang kaibigan at panyero (kolega) ni De Forest.
Pamantasang Wake Forest

Ang Pamantasang Wake Forest (Ingles: Wake Forest University) ay isang pribadong unibersidad sa pananaliksik na matatagpuan sa Winston-Salem, Hilagang Carolina, Estados Unidos at itinatag noong 1834. Ang ngalan ng unibersidad ay mula sa orihinal na lokasyon sa Wake Forest, sa hilaga ng Raleigh, Hilagang Carolina na kabisera ng estado. Ang Reynolda Campus, university main campus, ay matatagpuan sa hilaga ng lungsod ng Winston-Salem mula nang ilipat doon ang unibersidad noong 1956. Ang Wake Forest Baptist Medical Center ay may dalawang lokasyon, ang mas luma ay matatagpuan malapit sa komunidad ng Ardmore sa gitnang Winston-Salem, at ang mas bagong kampus ay sa Wake Forest Innovation Quarter sa downtown.
Ang mga tanyag na tao na konektado sa Pamantasang Wake Forest ay kinabibilangan ng may-akdang si Maya Angelou, matematikong si Phillip Griffiths, Senador Richard Burr at Kay Hagan, atletang sina Chris Paul, Tim Duncan, Muggsy Bogues, Brian Piccolo at Arnold Palmer, at CEO na si Charlie Ergen.
36°08′06″N 80°16′37″W﻿ / ﻿36.135°N 80.277°W﻿ / 36.135; -80.277 Ang lathalaing ito na tungkol sa Edukasyon ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Bakoko

Ang bakoko (Siebenrockiella leytensis) ay isang uri ng pagong sa tubig tabang na makikita sa Pilipinas. Kabilang sa mga kritikal na nanganganib ang pagong na ito. Bakoko ang likas na katawagan nito sa wikang Cuyonon. Tinatawag din ito sa Ingles bilang Philippine forest turtle, Philippine pond turtle, Palawan turtle, o Leyte pond turtle. Bagaman tinatawag itong Leyte pond turtle, hindi ito makikita sa pulo ng Leyte kundi sa pulo ng Palawan kung saan ito orihinal na nagmula.
Ang mga bakoko (S. leytensis) ay makikilala sa kanilang takip bertebral na hugis gingko at sa kanilang maputlang puti na hanggang dilaw na linya na makikita na tumatawid sa kanilang ulo hanggang likuran ng tainga. Ang katangiang ito sa ulo ng bakoko ang rason kung bakit may palayaw ang pagong na “bowtie turtle” o pagong na may kurbatang de laso.
Sa pang-agham na klasipikasyon, nakauri ang bakoko sa subgenus na Panyaenemys. Kasama ng ngumingiti o smiling terrapin (Siebenrockiella crassicollis), isa ito sa dalawang espesye ng Siebenrockiella.
Ayon sa kasalukuyang datos, matatagpuan lamang ang bakoko sa hilagang Palawan at sa mga karatig na pulo nito. Kabilang dito ang pulo ng Dumaran kung saan makikita ang maraming mga bakoko na naninirahan sa mga sapa. Ngunit sa ibang mga pulo, lalo na sa Taytay at San Vicente, pinaniniwalaang mabilis bumaba ang populasyon ng bakoko. Tinatayang mas mababa sa 100 km ang lugar ng distribusyon ng espesye.
Bellosguardo

Ang Bellosguardo ay isang komuna sa lalawigan ng Salerno sa rehiyon ng Campania sa timog-kanlurang Italya.
Ang salitang "Bellosguardo" ay binubuo ng 2 bahagi: ang una ay "Bello" na nangangahulugang "maganda, marikit"; ang pangalawa ay ang "Sguardo" na ang kahulugan ay "tanawin". Noong nakaraan, ang bayan ay tinatawag ding "Belrisguardo".
Ang Bellosguardo ay matatagpuan sa Cilento, at bahagi ng pambansang liwasan nito. Ito ay may hangganan sa mga munisipalidad ng Aquara, Felitto, Laurino, Ottati, Roscigno, at Sant'Angelo a Fasanella.
Chrysanthemum japonense

Ang Chrysanthemum japonense (kilala rin bilang ashizuri noji-giku Ashizuri (Japanese) na nangangahulugang "Point wild roadside daisy" o gold / silver chrysanthemum sa Ingles) ay isang namumulaklak na halaman sa loob ng genus Chrysanthemum ng pamilya Asteraceae . Mayroon itong 27 pares ng chromosome. Isang perennial na namumulaklak na halaman, mayroon itong mga dahon sa pagitan ng 3-5 cm ang haba at mga ulo ng bulaklak na 3–4.5 cm na may puting petals. Karaniwan, ang pamumulaklak ay nangyayari sa Oktubre hanggang Disyembre taun-taon. Ito ang floral emblem ng Hyōgo Prefecture .
Pamamahagi
Sa kasalukuyan ay inuri ito bilang semi-endangered. Katutubo lamang sa Japan . Ito ay natural na matatagpuan sa Shikoku (coastal area ng Kochi prefecture at Ehime prefecture).
Mga gamit pang-industriya
Ito ay ginagamit sa paggawa ng nojigiku alcohol.
Granola

Ang granola ay isang pagkain na binubuo ng mga rolyadong obena, nuwes, binhi, pulot o iba pang mga pampatamis gaya ng pulang asukal, at minsan, ampaw, na kadalasang iniluluto hanggang sa maging malutong, tostado at mamula-mula ito. Hinahalo ang mga sangkap habang niluluto upang maiwasang masunog at upang mapanatiling maluwag-luwag ang unipormidad na parang pang-almusal na siryal. Paminsan-minsan, idinaragdag ang mga pinatuyong prutas, tulad ng mga pasas at datilero, at mga kumpites tulad ng tsokolate. Kadalasang kinakain ang granola kasabay ng yogur, hani, sariwang prutas (tulad ng saging, presas o ayusip), gatas o iba pang anyo ng binutil. Binubudburan din ito sa mga iba't ibang pastelerya, panghimagas o sorbetes. Kahawig sa granola ang muesli, maliban na ito ay tradisyonal na hindi pinatamis o inihurno.
Inimbento ang granula, ang hinalinhan ng granola, sa Dansville, New York ni Dr. James Caleb Jackson sa Jackson Sanitarium noong 1863. Ang Jackson Sanitarium ay isang prominenteng sentrong pangkalusugan noon na pinatakbo hanggang sa unang bahagi ng ika-20 siglo sa libis kung saan matatanaw ang Dansville. Nakilala rin ito sa pangalang Our Home on the Hillside; kaya ang kompanyang binuo upang maibenta ang siryal ni Jackson ay ipinangalang Our Home Granula Company. Gawa ang granula sa harinang Graham at magkatulad sa isang napakalaking anyo ng Grape-Nuts. Nakabuo si John Harvey Kellogg ng kahawig na siryal. Granula rin ang pangalan nito noong una, pero pinalitan ito ng Granola para maiwasang magkaproblemang legal kay Jackson.
Nabuhay muli ang pagkain at pangalan noong d. 1960, at idinagdag ang mga prutas at nuwes para maging pagkaing pangkalusugan ito na sikat noon sa kilusang hippie na makakalusugan at makakalikasan. Dahil sa koneksyong ito, pumasok sa kolokyal na paggamit ang mga deskriptor na "granola" at "crunchy-granola" bilang pantawag sa mga tao at bagay na may kaugnayan sa kilusan.
Goudy Sans

Ang Goudy Sans ay isang sans-serif na pamilya ng tipo ng titik na dinisenyo ni Frederic Goudy sa loob ng 1929–1931 at nilabas ng Lanston Monotype.
Hindi tulad ng maraming mga san serif, na kadalasang may payak na itsura na may estetikang heometriko o industriyal, ang Goudy Sans ay may isang mas organiko at madekorasyong kayarian na parang pininturang pagkakasulat, kasama ang dahan-dahang lumalaking na mga guhit at iniiwasan ang mga tuwid na mga linya, na tinitipo ang kagustuhan ni Goudy patungo sa mga disenyong may oganikong pakiramdam. Dinagdag ni Goudy ang ilang komplimentaryong mga palamuting alternatibong mga karakter.
Pangmadaliang pagkain

Ang pangmadaliang pagkain (Ingles: fast food) ay isang uri ng pagkaing maramihang-gawa na idinisenyo para sa komersyal na pagbebenta, na may labis-labis na pagdiriin sa bilis ng serbisyo. Isa itong katawagang komersyal, limitado sa pagkain na ibinebenta sa restawran o tindahan na may sangkap na elado, patiunang pinainit o niluto at inihain sa balutang pang-take-out. Nilikha ang pangmadaliang pagkain bilang estratehiyang komersyal na mapaunlakan ang malalaking bilang ng mga bising biyahero at mga manggagawa. Noong 2018, tinatantiyang $570 bilyon ang halaga ng industriya ng pangmadaliang pagkain sa buong mundo.
Ang pinakamabilis na anyo ng "pangmadaliang pagkain" ay binubuo ng mga pagkaing patiunang niluto na nagpapababa ng panahon ng paghihintay sa ilang segundo lamang. Sa mga ibang kainang pangmadalian, pangunahin ang mga burgeran kagaya ng McDo, ay gumagamit ng sangkap na maramihang-gawa, at patiunang inihanda (binalutang tinapay at kondimento, eladong patty ng baka, gulay na patiunang hinugasan, hiniwa, o pareho; atbp.) at niluluto lang ang karne at pritong patatas bago iimpake ang order.
Pagkakaroon ng drive-thru ang karaniwang nagpapaiba sa mga pangmadaliang kainan. Maaari itong maging kiyosko, na walang kanlungan o upuan, o restawran (na kilala rin bilang quick service restaurant o "restawrang mabilis-serbisyo").
Sa karamihan ng pangmadaliang pagkain, mataas ang nasasalang taba, asukal, asin at kaloriya. Naiugnya ang pangmadaliang pagkain sa mas nanganganib na magkaroon ng sakit sa puso, kanser sa pagdumi, labis na katabaan, mataas na kolesterol, paglaban sa insulin at depresyon. Nananatiling matatag ang mga ugnayang ito kahit ikontrol ang mga baryableng nagpapalito sa pamumuhay, na nagmumungkahi ng malaking kaugnayan ng pagkokonsumo ng pangmadaliang pagkain at higit na panganib na magkasakit at mamatay nang maaga.
Mogadishu

Ang Mogadishu ( /ˌmɒɡəˈdiːʃuː,_ʔˈdɪʃʔ/, at din sa EU /ˌmoʊɡʔ,_ˌmɔːɡʔ/; Somali: Muqdisho IPA: [mʉqdɪʃɔ]; Arabo: مقديشو, romanisado: Muqadīshū [muqaˈdiːʃuː]; Italyano: Mogadiscio [moɡaˈdiʃʃo]), kilala sa mga lokal bilang Xamar o Hamar, ay ang kabisera at ang pinakamataong lugar sa Somalia. Nagsisilbi ang lungsod bilang isang mahalagang puwerto na nakikipag-ugnayan sa mga nangangalakal sa buong Karagatang Indiyano sa loob ng isang milenyo at kasalakuyang may populasyon na 2,425,000 mga residente. Ang Mogadishu ay ang pinakamalapit na banyagang kalupaang lungsod mula sa Seychelles, sa isang distanya na 835 mi (1,344 km) sa dakong Karagatang Indiyano. Matatagpuan ang Mogadishu sa baybaying rehiyon ng Banadir sa karagatang Indiyano, na hindi tulad ng ibang rehiyon sa Somalia, tinuturing itong munisipalidad sa halip na isang maamulgoboleed (estadong pederal).
May mahabang kasaysayan ang Mogadishu, na sumasakop mula sa sinaunang panahon hanggang sa kasalukuyan, na nagsilbing kabisera ng isang maimpluwensiyang Sultanato sa ika-9 na siglo, na sa mga nagdaang dantaon ay kinontrol ang kalakalan ng ginto sa Karagatang Indiyano, at sa kalunan, sumailalim sa Imperyong Ajuran noong ika-13 dantaon, na nagkaraoon ng mahalagang pagganap sa pangangalakal sa dagat noong medyebal na Daang Seda. Natamo ng Mogadishu ang kataasan ng kaunlaran nito noong ika-14 at ika-15 dantaon at noong maagang makabagong panahon, tinuring itong pinakamayamang lungsod sa baybayain ng Silangang Aprika, gayon din bilang sentro ng isang lumalagong industriya ng tela. Noong ika-17 dantaon, bumagsak ang Mogadishu at ilang bahagi ng Somlia sa ilalim ng Hiraab Imamate at pagkatapos, direkta itong pinamanuan ng Sultanato ng Geledi ng Somalia.
Nangyari ang koloniyalismong Italyano sa isang tumataas na yugto, na may mga kasunduang Italyano noong dekada 1880 na sinundan ng ekonomikong pakikipag-ugnayan sa pagitan ng iba't ibang mga angkan sa Somalia, kabilang ang mga angkan ng Reer Mataan at Shaansi (Cadcad) tulad ng reer Xamar at ng Italyanong Kompanyang Benadir at pagkatapos, direktang pinamahalaanan ng Italyanong pamahalaan pagkatapos ng 1906 at ng Britong Pamahalaang Militar ng Somalia pagkatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig at ang Tiwalang Teritoryong Italyano ng Nagkakaisang Bansa nong dekada 1950. Sinundan ito ng kalayaan noong 1960, ang Hantiwadaag (sosyalista) na panahon noong pagkapangulo ni Barre (1969-1991). Sumunod ang isang tatlong-dekadang digmaang sibil, at noong huling bahagi ng dekada 2010 at dekada 2020, isang panahon ng muling pagatatayo.
Li Qiang

Si Li Qiang (ipinanganak 23 Hulyo 1959) ay isang Tsinong politiko na nagsilbi bilang ika-8 na Premier ng Republikang Bayan ng Tsina mula Marso 2023. Kilala bilang malapit na loyalista ni Pangulong Xi Jinping, nagsilbi si Li bilang Hepe ng mga Tauhan (Chief of Staff) at de factong personal na katulong ni Xi na noo'y pinuno ng Partido sa Zhejiang mula 2004 hanggang 2007. Maliban dito, Si Li rin ay nagsilbi bilang partidong sekretarya ng Lungsod ng Shanghai mula 2017 hanggang 2022, partidong sekretarya ng Jiangsu mula 2016 hanggang 2017, at partidong sekretarya ng Zhejiang mula 2012 hanggang 2016.
Noong Marso 2023, napili si Li bilang bagong premier ng Tsina na may 2,936 na boto mula Pambansang Kongreso ng Bayan. Bilang bagong premier, nangako si Li na palalawigin pa niya ang paglaki ng ekonomiya gayundin sa pagbabalik ng tiwala ng mga negosyo sa ekonomiya ng bansa. Dagdag pa niya, palalakihin niya ang gross domestic product (GDP) ng bansa na umabot ng limang porsyento kung saan makakatulong ito sa pagkontrol ng presyo, paglikha ng mga trabaho, at pagsuplay ng mga tirahan sa karamihan.
Bronwen Konecky

Si Bronwen Konecky ay isang paleoklimatolohista at klimatolohista na partikular na nakatuon sa pag-aaral sa nakaraan at kasalukuyang epekto ng pagbabago ng klima sa mga tropiko. Siya ay isang katulong na propesor sa Department of Earth and Planetary Sciences sa Pamantasang Washington sa St. Louis sa Saint Louis, Missouri.
Sa kanyang huling taon sa hayskul, kumuha si Konecky ng isang klase na A.P. Environmental Science na pumukaw sa kanyang pag-usisa sa mga agham. Si Konecky ay patuloy na nakatanggap ng isang BA sa Mga Agham sa Kapaligiran sa Barnard College ng Unibersidad ng Columbia noong 2005. Noong 2010, nagtapos siya ng isang Sc.M. sa Geological Studies mula sa Pamantasang Brown bago makatanggap ng Ph.D. sa Geological Studies mula sa parehong institusyon noong 2013. Sa Pamantasang Brown, si Konecky ay isang mag-aaral ni James M. Russell. Ang disertasyon ni Konecky na "Decadal to Orbital Scale Climate Change in the Indian Ocean Region: Precipitation Isotopic Perspectives from East Africa and Indonesia" ay nakatuon sa mga epekto ng mga pagbabago sa klima sa pag-ulan sa Karagatang Indiyanong Rehiyon sa pamamagitan ng pagsusuri ng matatag na mga isotopes sa mga sediment ng lawa.
Pagkalipas nang kanyang pagtatapos sa Barnard College noong 2005, nagsimulang magtrabaho si Konecky sa African Millennium Villages Project bilang Environmental Research Coordinator. Layunin ng proyekto na tulungan ang mga pamayanan sa kanayunan ng Aprika na makalayo sa matinding kahirapan at nanatili siya sa proyekto hanggang 2008. Noong 2013, nagtrabaho siya sa Cobb lab bilang isang postdoctoral fellow sa [Georgia Institute of Technology]]. Sa pagitan ng 2014 at 2016, si Konecky ay isang National Science Foundation Postdoctoral Fellow nagtatrabaho malapit sa Pamantasang Estatal ng Oregon at Unibersidad ng Colorado Boulder bago naging isang siyentista sa pananaliksik sa Cooperative Institute for Research in Environmental Science, Unibersidad ng Colorado Boulder. Humawak siya sa posisyon na ito sa loob ng isang taon bago maging isang katulong na propesor sa Kagawaran ng Daigdig at Planeta Agham sa Unibersidad ng Washington noong 2018, kung saan nagtatrabaho si Konecky hanggang ngayon.
Ang pangunahing larangan ng pagsasaliksik ni Konecky ay ang Paleoclimateology, Climatology at Hydrogeology. Kilala siya sa kanyang trabaho sa pag-aaral ng sinauna at modernong pag-ulan sa tropiko, partikular sa paligid ng Karagatang India at sa Africa.
Si Konecky ay nakatanggap rin ng mga tulong sa pananaliskik mula sa National Science Foundation, Geologic Society of America at National Geographic Society.
Si Konecky ay aktibo sa social media, madalas na nagpapahiwatig ng sariling opinyon tungkol sa mga isyu sa klima, ang pamayanan ng agham, at musika. Sa kanyang bakanteng oras, si Konecky ay isa ring mang-aawit at manunulat ng kanta.
Salot

Ang salot, peste, o plaga ay ilang mga sakit o karamdaman na nagsasanhi ng kamatayan sa mga tao. Maaari rin itong anumang bagay na nagdurulot ng maraming paghihirap o kawalan. Sa larangan ng pananampalataya, itinuturing ito bilang isang "kalamidad na inaakalang dulot ng galit ng kalangitan" o ng Diyos. Halimbawa nito ang pagkakaroon ng pananalakay ng napakaraming mapaminsalang mga kulisap, katulad ng tipaklong. Kasingkahulugan ito ng epidemya at ng pagdurulot ng masamang kalagayan sa isang nilalang, katulad ng tao, halaman o hayop. Naging kaugnay din ito, sa madiwang paraan, ng anumang bagay na pang-asar o pambuwisit, panghaharas, pagpaparusa, at pagpapahirap. Sa medisina, ang epidemiko ay ang mabilis na pagkalat ng nakakahawang sakit o ang pagkalat ng maraming mga kaso ng katulad o iisang karamdaman sa loob ng isang pook at sa kapareho o katulad na oras o kapanahunan.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Santa Maria della Peste, Viterbo

Ang Santa Maria della Peste ay isang maliit na templo-simbahan (tempietto) sa Viterbo na itinayo sa simula ng ika-16 na siglo upang magpasalamat sa Birheng Maria sa pagtatapos ng epidemya noong 1493-4. Ang mga salot para sa taong iyon ay tila binubuo ng parehong sipilos at ang bubonikong peste. Paulit-ulit na naapektuhan ng mga epidemya ang mga bayan sa Europa sa mga daang siglo, na may salot na nakakaapekto sa Viterbo noong 1363, 1374, 1400, 1463, 1476, 1522, 1566, at 1657. Ang arkitekto ay hindi kilala, ngunit sa oktagonal na pagkakaayos na may isang maliit na may bubong na may simboryo, maaalala ang isa pang napapanahong Renasimiyentong tempietto ni Bramante sa San Pietro sa Montorio sa Roma. Noong nakaraang siglo, ang kapilya ay muling inialay sa mga namatay sa giyera.
Alkampor

Ang alkampor ay maliliit na mga bola ng kemikal na panlaban sa salot o peste at pabango o deodorante. Ginagamit ito kapag itinatabi at hindi ginagamit ang mga damit at iba pang mga bagay na maaaring masira dahil sa mga amag o mga larba ng mga gamu-gamo, partikular na ang mga Tineidae katulad ng Tineola bisselliella.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.