davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Juan Montoya (arquitecto)

Juan Montoya es un arquitecto colombiano radicado en Estados Unidos, especializado en diseño de interiores residenciales.​ Su carrera comenzó en la década de 1970 en Nueva York, y ha sido reconocido como «diseñador minimalista de viviendas modernas con un estilo ecléctico».
Montoya nació en Bogotá y estudió arquitectura en la Universidad La Gran Colombia y en la Parsons School of Design de Nueva York,​ institución en la que recibió un doctorado honoris causa.​ Fundó su estudio en Nueva York en 1978.​
Además de diseñar espacios interiores, su empresa también se dedica al diseño de muebles y alfombras.​ Su sede se encuentra actualmente en East 59th Street.​ Sus diseños se caracterizan por el minimalismo, y afirma estar influido por la obra de arquitectos como Jean-Michel Frank, Émile-Jacques Ruhlmann, Gunnar Asplund, Louis Kahn y Emilio Terry.​​​ A menudo emplea diseños art déco y elementos griegos, así como detalles de estilo maya.​
Uno de sus primeros trabajos, emprendido en 1979, fue la restauración de un edificio de apartamentos de Greenwich Village. La extensa reforma fue encargada por una pareja que seleccionó a Montoya para llevar a cabo la renovación del apartamento de estilo Reina Ana, a pesar de su reputación como diseñador modernista. Sus muestras de materiales consistían en blanco, rojo brillante, franela gris y terciopelo verde, así como ladrillo caravista y mobiliario moderno.​ Entre sus proyectos más recientes figuran la oficina Lucullan de la Medallion Financial Corporation,​ y residencias de estilo caribeño en la República Dominicana y Nueva York.​​
Se han publicado tres colecciones de su obra, entre ellas La Formentera, que documenta el diseño de su propia casa cerca de Garrison, Nueva York, y Juan Montoya, una recopilación de sus obras.​
Guggenheim Hermitage Museum

El Museo Guggenheim Hermitage fue un museo en El Venetian, uno de los hoteles más grandes del mundo situado en el Strip de Las Vegas, Nevada. Fue diseñado por el estudio OMA, liderado por Rem Koolhaas en el año 2000,​ inaugurado en octubre del 2001 y clausurado en 2008, durante su vida albergó más de tres colecciones.
El Guggenheim Hermitage, una sala de exposiciones conocido como el «Joyero» (Jewel Box), es una colaboración entre Fundación Solomon R. Guggenheim de Nueva York y el Museo del Hermitage en San Petersburgo, Rusia, uno de los museos más respetados por la comunidad internacional del arte.
Con un área de poco más de 700 m² y una escala más humana, esta galería se inserta en la parte frontal del Hotel Venetian, de forma adyacente a la fachada, entre la entrada de servicio y el vestíbulo; penetra en el espacio del hotel como una especie de apéndice que se prolonga hasta presentarse al exterior como parte de la fachada «pseudo-veneciana». El museo tiene accesos desde el exterior y del interior del hotel. La opción del acero corten como material de construcción, formando un solo muro en el exterior y otro en el interior, define su estética sobria y minimalista y le ayuda a despegarse de la abrumadora gama de colores de los acabados, las formas y los colores del Venetian.
Sébastien Bonnecroy

Sébastien Bonnecroy o Sebastiaen Bonnecroy (f. c. 1668-1688) fue un pintor flamenco.
Se tienen escasos datos biográficos de este artista. Activo entre 1641 y 1668, se cree que murió en La Haya. Fue miembro de la comunidad de pintores flamencos de Saint-Germain-des-Prés, junto con artistas como N.L. Peschier y Sebastian Stoskopff. Fue autor preferentemente de retratos, trampantojos y, sobre todo, vanitas, un tipo de bodegón que hace referencia a la fugacidad de la vida y la inevitabilidad de la muerte, género en el que estuvo influido por Cornelis Norbertus Gysbrechts y Jean-François de Le Motte.​
Entre sus obras cabe destacar: Vanitas (1641, Museo de Bellas Artes de Estrasburgo) y Vanitas: una calavera, un violín, una taza volcada, libros, cartas del tarot, un reloj de bolsillo, una pipa de arcilla, un cono y una bolsa de tabaco en un plato de peltre, en una mesa de madera cubierta con una alfombra (colección privada).​
Batayola

En náutica, la batayola (antepecho) de un buque, es una barandilla doble (batayola superior y batayola inferior) de tablón de madera (de firme o levadiza) encajada en candeleros de hierro colocados paralelamente el borde de determinadas superficies. Su principal objeto es evitar que las personas caigan de su superficie. (fr. batayole; ing. rail, wooden rail; it. battagliola).
La batayola también se llama antepecho, pues en los lugares donde se pone, su principal objeto es evitar que las personas caigan.
La batayola superior sirve de pasamanos, mientras el hueco que forma la batayola inferior y la superficie, sirve para colocar de día los coyes de la marinería y tropa.
Antiguamente, las batayolas en vez de estar hechas de tablas se componían de unas redes o lonas sujetas por candeleros de hierro que tenían un ojo en su extremo superior por el cual se pasaba un cabo (cuerda) para asegurar la red o lona que forma o cubre los petates de la tripulación y guarnición.
Hoy día, en estos sitios solo hay una simple barra redonda de hierro encajada en tandelerós de lo mismo que sirve de barandilla.
Deszkatemplom

El Deszkatemplom (Iglesia de tablas en español) es considerado uno de los símbolos de Miskolc. Como su nombre indica está construido en madera. El edificio actual construido en 1999 es una réplica del anterior, que fue víctima del incendio de 1997.
El primer templo del que se tiene noticia, ubicado en ese sitio fue consagrado el 13 de septiembre de 1637 pero la fecha transmitida vía oral no es del todo fiable. El primer documento que cita un templo aquí situado data de 1698. La primera iglesia llamada Deszkatemplom fue erigida en 1724 y llegó hasta 1937.
István Bató, un burgués rico del siglo XIX de Miskolc legó una gran suma para la renovación de la iglesia.
Cuando la iglesia envejeció de tal manera que hubo que demolerla, la dirección de la ciudad decidió que el nuevo templo fuera también de madera.
Planeado por Bálint Szeghalmi, en madera de Transilvania y rico en motivos transilvanos (decoración tallada), fue consagrado el 19 de septiembre de 1938.
La madrugada del 4 de diciembre de 1997 fue incendiada, ardiendo en su totalidad. Fue reconstruido en 1999 gracias a una colecta pública y al soporte estatal. Su mobiliario está lujosamente labrado en madera de tilo y pino rojo.
Argallera

La argallera es una herramienta de carpintería utilizada para rebajar o alisar maderas.
Suele ser utilizada para rebajar y alisar maderas en trabajos de fabricación de rayos para ruedas de carruajes, patas de sillas y muebles, remos, arcos y flechas. También se la suele ser utilizada por los toneleros para hacer surcos en redondo.
Se compone de una tablita semicircular de madera con dos mangos en los extremos del círculo para manejarla. Atraviesa esta tabla perpendicularmente una barrita de hierro en cuyo extremo interior tiene adaptada una plancha de acero dentada en forma de serrucho de medio punto que es la que trabaja el dicho rebajo.​
Se usa especialmente para hacer en las duelas la hendidura en que entra la tapa o fondo de los cubos y toneles.
Se llama también abladera, tabladera, doladera, argollo, garlopin Bastren, cepillo bastren y cepillo de desbaste.​
WiGig

WiGig, también conocido como Wi-Fi de 60 GHz,​ se refiere a un conjunto protocolos de red inalámbrica de 60 GHz.​ Incluye el estándar IEEE 802.11ad actual y también el estándar IEEE 802.11ay.​
La especificación WiGig permite que los dispositivos se comuniquen sin cables a velocidades de varios gigabits. Permite aplicaciones de audio, visualización y datos inalámbricos de alto rendimiento que complementan las capacidades de los dispositivos LAN inalámbricos anteriores. Los dispositivos habilitados para tribanda WiGig, que funcionan en las bandas de 2,4, 5 y 60 GHz, ofrecen velocidades de transferencia de datos de hasta 7 Gbit /s (para 11ad), casi tan rápido como una transmisión 802.11ac de 8 bandas y más de once veces más rápido que la velocidad más alta de 802.11n, mientras mantiene la compatibilidad con los dispositivos Wi-Fi existentes. La señal de onda milimétrica de 60 GHz normalmente no puede penetrar las paredes, pero puede propagarse por reflexión desde paredes, techos, pisos y objetos utilizando la formación de haces integrada en el sistema WiGig.​ Cuando se aleja de la sala principal, el protocolo puede cambiar para hacer uso de las otras bandas inferiores a una velocidad mucho más baja, las cuales pueden propagarse a través de las paredes.​​
802.11ay tiene una velocidad de transmisión de 20 a 40 Gbit/s y una distancia de transmisión extendida de 300 a 500 metros.​ 802.11ay no debe confundirse con el 802.11ax de nombre similar que se lanzó en 2019. El estándar 802.11ay está diseñado para funcionar a frecuencias mucho más altas. La frecuencia más baja de 802.11ax le permite penetrar paredes, algo que el estándar 80.11ay se esfuerza por hacer.​ Aunque cuentan con velocidades similares, gracias a mucho más espectro, 802.11ay puede alcanzar velocidades mucho más altas: 277 Gb/s frente a ~3,6 Gbit/s (4 flujos: 2x 160 MHz @ 1,2 Gbit/s + 2x 80 MHz @ 0,6 Gbit/s).
El nombre WiGig proviene de Wireless Gigabit Alliance, la asociación original que se formó para promover la adopción de IEEE 802.11ad. Sin embargo, ahora está certificado por Wi-Fi Alliance.​
La especificación WiGig MAC y PHY, versión 1.1 incluye las siguientes capacidades:​​
El 3 de noviembre de 2010, WiGig Alliance anunció las especificaciones de capa de adaptación de protocolo (PAL) de WiGig versión 1.0 A/V y E/S.​ Las especificaciones de la aplicación se han desarrollado para admitir interfaces de sistema específicas, incluidas extensiones para periféricos de PC e interfaces de visualización para HDTV, monitores y proyectores.
WiGig Display Extension
WiGig Bus Extension y WiGig Serial Extension. WiGig Bus Extension (WBE) estuvo disponible para los miembros en 2011.​
WiGig compite con otros estándares de transmisión de banda de frecuencia de 60 GHz como WirelessHD en algunas aplicaciones.
Las asignaciones de espectro regionales varían según la región, lo que limita la cantidad de canales disponibles en algunas regiones. Hasta ahora, EE. UU. es la única región que admite los seis canales, mientras que otras regiones están considerando hacer lo mismo.​
Maitines

Maitines es una hora canónica en la liturgia cristiana, originalmente cantada durante la oscuridad de la madrugada. Es la hora más temprana del amanecer que servía de rezo en la Iglesia católica y en la Iglesia ortodoxa para la liturgia de las horas canónicas.
Antiguamente dentro del contexto de la vida monástica o canonical se cantaban los maitines (también llamados «vigilia») bien un par de horas después de la medianoche o bien en las primeras horas del día antes del amanecer, punto al cual se celebraba la hora canónica de laudes (práctica que todavía se sigue en algunas órdenes). Se dividía en dos o (los domingos) tres nocturnales. Fuera de los monasterios, se recitaba generalmente a otras horas del día, a menudo junto con los laudes.
El término también se ha usado en algunas denominaciones de Protestantismo para describir los servicios matutinos.
Tras el Concilio Vaticano Segundo los maitines de la Iglesia católica han sido mermados en intervalo de tiempo, y ahora se denomina oficialmente Oficio de Lectura.
En el rito bizantino, estas vigilias corresponden al conjunto formado por el oficio de medianoche, el orthros y la primera hora (prima).
Los luteranos conservan unos maitines tradicionalmente diferenciados de la oración de la mañana, pero el término «maitines» se utiliza a veces en otras denominaciones protestantes para describir cualquier servicio matutino. En el oficio diario anglicano, la hora de maitines es una simplificación de los maitines y laudes del Uso o Rito de Sarum.
En el cristianismo ortodoxo oriental y en el cristianismo protestante oriental, el oficio se reza a las 6 de la mañana, siendo conocido como Sapro en las tradiciones siríaca e india; se reza en dirección este por todos los miembros en estas denominaciones, tanto clérigos como laicos, siendo uno de los siete tiempos de oración fijos.​​​
Desde los tiempos de la Iglesia primitiva, se ha enseñado la práctica de siete tiempos fijos de oración; en la Tradición Apostólica, Hipólito instruía a los cristianos a rezar siete veces al día «al levantarse, al encender la lámpara de la tarde, al acostarse, a medianoche» y a «las horas tercera, sexta y novena del día, siendo horas asociadas con la Pasión de Cristo».​​​​ Con respecto a la oración en la madrugada, Hipólito escribió: «Asimismo, a la hora del canto del gallo, levántate y ora. Porque a esta hora, con el canto del gallo, los hijos de Israel rechazaron a Cristo, a quien conocemos por la fe, esperando cada día la luz eterna en la resurrección de los muertos».​
Alimento untable

Un alimento untable es aquel de consistencia pastosa que se esparce con un cuchillo o espátula sobre pan, crackers u otros productos similares, con el fin de aportar sabor y textura. A diferencia de los condimentos, se consideran parte integral del plato al que se incorporan, y no un aditamento. Deben distinguirse de las salsas para mojar, para las que no es necesario usar un cuchillo.
Como tal, un alimento es untable si puede desempeñar esta función, lo que significa que el mismo alimento puede considerarse como tal, como un condimento o como un ingrediente, según la circunstancia. Un buen ejemplo sería la mantequilla, que puede aparecer sobre una hamburguesa como condimento, sobre una tostada como untable o en el puré de patata como ingrediente.
Son alimentos untables comunes el queso crema, el queso fundido y la mantequilla (salados), así como la mermelada (dulce). También existen pastas untables elaboradas a partir de verdura (tapenade, hummus, baba ganush, etcétera) y carne (paté, fleischbutter, cretons, jamón endiablado, etcétera).
Algunas salsas como por ejemplo la mayonesa también se pueden considerar como untables debido a su consistencia.
Pastel de arroz inflado

El pastel de arroz inflado es una receta, tanto dulce como salada, que se hace a partir de arroz inflado. Suele comerse como aperitivo saludable, existiendo variantes hechas con arroz integral. Existen versiones condimentadas con queso cheddar, mantequilla y cubiertas de chocolate o mantequilla de cacahuete.
A veces se emplean para hacer sándwiches, especialmente en dietas como sustitutos del pan (que tiene más calorías). En este caso suelen untarse con mantequilla de cacahuete, mermelada o queso untable.
Tradicionalmente, Wor Bar (Guo Ba en mandarín, ‘quemado en olla’) alude al arroz ligeramente tostado que se pega al fondo de las ollas de barro, y que, tras caramelizarse, terminan formando un solo bloque. Puede mojarse en té, o servirse como parte de una comida mojándolo en salsa de carne.
Beer cheese

El beer cheese (‘queso de cerveza’) es un queso untable presente comúnmente en Kentucky. Aunque existen productos parecidos en otras regiones de los Estados Unidos, el beer cheese no se distribuye ampliamente fuera de este estado. Existen varias marcas diferentes que son populares, incluyendo Hall's, Kentucky Beer Cheese y otras, siendo parecidas en sabor y textura. También existen muchas versiones artesanas que usan una amplia variedad de ingredientes adicionales.​
El beer cheese producido comercialmente suele consistir en una base de queso procesado con un sabor fuerte a cheddar, mientras las variedades artesanas casi siempre parten de queso cheddar. A esta se añade suficiente cerveza para darle sabor y textura, además de ajo y diversas especias: mostaza seca, rábano picante y cayena. La mayoría de las variedades viene en versiones mild (‘suave’) y hot (‘picante’), pero todas tienden a tener un fuerte sabor a ajo. El beer cheese se sirve tradicionalmente con crackers salados, aunque puede servirse con otro pan o con crudités, la mayoría de las veces como aperitivo.
Aunque hay historias contradictorias sobre el origen del beer cheese, parece haberse servido por primera vez en los años 1940 en un restaurante del Condado de Clark llamado Johnny Allman's.​ El propietario del restaurante, John Allman, acreditó la invención del plato a su hermano, Joe Allman, un cocinero de Phoenix (Arizona). Algunos dicen que la influencia del suroeste estadounidense debida a Joe explica la naturaleza picante de la receta. El Condado de Clark celebra el Beer Cheese Festival​ anualmente en las primeras semanas de junio.
Moretum

El moretum es una especie de queso untable tradicional que se servía como acompañamiento de algunos de los platos de la Antigua Roma. Se trata de un tipo de aderezo o salsa cuyos ingredientes se machacan en un mortero, del cual toma el nombre.​
En el Appendix Vergiliana, obra que, como indica su nombre, se atribuye a Virgilio, se dice que los ingredientes del moretum son hierbas aromáticas, ajo, queso, vinagre, aceite de oliva y sal, y se describe su preparación como desayuno por un campesino.​ Con respecto a la combinación de los ingredientes, en la línea 103 se lee
​​
El moretum también es nombrado por Columela en el libro XII de su obra De re rustica.​
Provoleta

Provoleta is an Argentine variant of provolone cheese described as "Argentine pulled-curd provolone cheese". It can be heated on a grill, or indoors in a cast-iron pan. The cheese is firm and can hold its shape when grilled.
It was introduced in Argentina by Natalio Alba, a native of the Italian region of Calabria, who created this cheese inspired by typical cheeses of his region such as provola silana and caciocavallo, combining it with the tradition of Argentine asado.
Small discs of locally produced provolone cheese of 10 to 15 cm (4 to 6 inches) in diameter and 1 to 1.5 cm (0.5 to 0.5 inches) in height are often eaten at the start of an asado (barbecue), before the grilled meat. The provolone, coated with flour and often topped with chilli flakes and oregano, is placed directly on the grill, on small stones or inside a foil plate, and cooked until part-melted. The provoleta may be seasoned with chimichurri, a mixture of oils and spices, and is usually eaten communally with bread.
Stuffed provoleta (Spanish: provoleta rellena) is a provoleta stuffed with assorted fillings that could include ham, barbecue sausage or morcilla blood sausage, cheese, vegetables, peppers and onions.
Vexillography

Vexillography (/ˌvɛksɪˈlɒɡrəfi/ VEK-sih-LOG-rə-fee) is the art and practice of designing flags; a person who designs flags is a vexillographer. Vexillography is allied with vexillology, the scholarly study of flags, but is not synonymous with that discipline.
Flag designs exhibit a number of regularities, arising from a variety of practical concerns, historical circumstances, and cultural prescriptions that have shaped and continue to shape their evolution.
Vexillographers face the necessity for the design to be manufactured (and often mass-produced) into or onto a piece of cloth, which will subsequently be hoisted aloft in the outdoors to represent an organization, individual, idea, or group. In this respect, flag design departs considerably from logo design: logos are predominantly still images suitable for reading off a page, screen, or billboard; while flags are alternately draped and fluttering images - visible from a variety of distances and angles (including the reverse). The prevalence of simple bold colors and shapes in flag design attests to these practical issues.
Flag design has a history, and new designs often refer back to previous designs, effectively quoting, elaborating, or commenting upon them. Families of current flags may derive from a few common ancestors - as in the cases of the Pan-African colours, the Pan-Arab colors, the Pan-Slavic colors, the Nordic Cross flag and the Ottoman flag.
Certain cultures prescribe the proper design of their own flags, through heraldic or other authoritative systems. Prescription may be based on religious principles: see, for example, Islamic flags. Vexillographers have begun to articulate design principles, such as those jointly published by the North American Vexillological Association and the Flag Institute in their Guiding Principles of Flag Design.
In 2006, the North American Vexillological Association published a booklet titled "Good" Flag, "Bad" Flag to aid those wishing to design or re-design a flag. Taking a minimalist approach, the booklet lists five basic flag design principles which have become a standard reference in the vexillographer community. In 2014, the North American Vexillological Association, alongside the Flag Institute created an updated booklet titled The Commission's Report on the Guiding Principles of Flag Design, which addresses issues present in "Good" Flag, "Bad" Flag, and goes more in-depth on the ideas laid forth in the aforementioned booklet. The guidelines in this booklet can be summarized as follows:
Cheese spread

Cheese spread is a soft spreadable cheese or processed cheese product. Various additional ingredients are sometimes used, such as multiple cheeses, fruits, vegetables and meats, and many types of cheese spreads exist. Pasteurized process cheese spread is a type of cheese spread prepared using pasteurized processed cheese and other ingredients.
Cheese spread is prepared using one or more cheeses or processed cheese and sometimes additional ingredients such as vegetables, fruits, meats and various spices and seasonings. Cheese spread is typically spread onto foods such as bread, toast, crackers and vegetables.
Cheese spread can be commercially packaged in many ways:
Many types of cheese spreads exist, such as almogrote, Liptauer, cervelle de canut and tirokafteri, among others.
In the United States, beer cheese spread is a traditional food of the U.S. state of Kentucky. Pimento cheese is a food in the cuisine of the Southern United States that has been referred to as the "pâté of the south" and "Carolina caviar". Port wine cheese is mass-produced in the United States under several brands. Pub cheese is a soft cheese spread that is a traditional bar snack in the United States. Additional U.S. cheese spreads include benedictine, cold pack cheese and cup cheese. A cheese ball is a type of cheese spread.
Pasteurized process cheese spread is a pasteurized processed cheese product prepared using one or more cheeses, additional ingredients and sometimes food additives such as emulsifiers (e.g. potassium phosphate and tartrate) and food stabilizers to limit product separation (e.g. carrageenan and xanthan gum). Cream, milkfat, sweeteners, water, salt, various seasonings and artificial color are sometimes used as ingredients. In the United States, the amount of cheese products used in pasteurized process cheese spread must be at least 51 percent, must contain at least 20 percent milkfat, and the moisture content must be between 44 percent to 60 percent, not exceeding 60 percent. Pasteurized process cheese spread is prepared by heating the ingredients and then pouring the mixture into various molds and containers to cool and become solid. After cooling occurs, the product is then packaged.
Liptauer

Liptauer is a spicy cheese spread from Slovak, Austrian and Hungarian cuisine. Liptauer is made with sheep milk cheese, goat cheese, quark, or cottage cheese.
The name is derived from the German name Liptau or Liptó for the former county Liptov in northern Slovakia.
It is a part of the regional cuisines of Slovakia (as Šmirkás, a form of the German Schmierkäse for cheese spread), Hungary (kőrözött), Austria (Liptauer), Slovenia (liptaver), Serbia (urnebes salata, "chaos salad"), Croatia, Albania (liptao), Italy (especially in the province of Trieste), and Romania (especially in Transylvania, where it typically goes by the Hungarian name, körözött).
The three main ingredients are spreadable white cheese like quark, chives and paprika. About one third of "traditional" Liptauer consists of bryndza, a sheep milk cheese. Other soft cheeses used include cottage cheese, quark and goat. These are mixed with sour cream, butter or margarine and finely chopped onions; sometimes beer is added. Usual spices include ground paprika, fresh parsley and whole (or ground) caraway seeds. Variants add others such as prepared mustard, Worcestershire sauce, capers and anchovy paste.
In Szeklerland and among other Transylvanian Hungarians, tarragon is also mixed in.
Liptauer is traditionally eaten as an open sandwich, especially with rye bread or pumpernickel toast, or bagels, and also as an appetizer with crackers, served with beer or wine, or as a filling for cold dishes such as stuffed tomatoes, peppers, celery or hard boiled eggs. Ready-made Liptauer is generally available in small tinfoil packages and has a spicy, sharp taste.
In Austria, Liptauer is a typical snack served at Heurigen, Austrian wine-drinking taverns. In Slovakia and Hungary many families have their own recipe for the dish. In Serbia, Liptauer is available in most restaurants that serve local cuisine. It is often made spicy with paprika, roasted red peppers and egg yolks.
Another substitutes for bryndza:
Colony cheese

Colony cheese (Portuguese: queijo de colônia, pronounced [ˈkejʒu dʒi koˈlõnjɐ]) is a type of cheese made in the highlands of the Brazilian state of Rio Grande do Sul and in Uruguay. It is one of the icons of southern Brazilian cuisine, also being produced in Santa Catarina, despite being originally from Uruguay.
This cheese is made by artisan production, usually in rural areas of the highlands, especially in regions settled by German and Italian immigrants who starting almost two hundred years ago brought with them their cheese-making traditions. It has low production cost, due to its simple manufacturing process, consisting mainly of milk, salt and milk enzymes. It typically goes through a maturation process that can take several months. The aging gives the cheese its most striking feature: a soft, slightly spicy inside, complex flavor and surrounded by a solid yellow crust. The older the cheese gets, bigger and harder its crust get, making the taste of this product more pungent and striking.
There can be a formation of small white mold in its external part, but that does not affect the quality of the product. This problem can be solved by storing it in environments of low relative humidity. Usually this cheese is consumed accompanied by red wines, or it can also be used for cooking, especially in pizzas, lasagnas and other pastas.
Description: mildly spicy, lactic-tasting, close dough, pale yellow colour. Produced without the use of dyes or preservatives. Consistency: hard or semi-hard outside. Soft, fairly creamy inside, showing good elasticity. Easily sliced and well melted when subjected to heat.
Shape: cylindrical and flat, weighing from 800 g (28 oz) to 4 kg (8.8 lb).
Juan Teófilo Karlen originally brought this cheese to the Swiss colony Nueva Helvecia, located Colonia Uruguay, therefore its name.
Beer cheese (spread)

Beer cheese is a cheese spread most commonly found in Kentucky. Similarly named cheese products can be found in other regions of the United States, but beer cheese spread itself is not widely distributed. Despite this fact, the product is nearly ubiquitous in Kentucky. There are a number of different brands that are popular – most are similar in taste and texture. Fans of the snack usually have their favorite brand, and there are many homemade versions which use a wide variety of ingredients to add personalization.
Commercially produced beer cheese spread usually consists of a processed cheese base with a sharp cheddar flavor, while homemade varieties almost always start with sharp cheddar cheese. To this, enough beer is added to provide flavor and texture, as well as garlic, and a variety of spices including dry mustard, horseradish, jalapeño peppers, and cayenne pepper. Most varieties come in "mild" and "hot" versions, but all tend to have a strong garlic flavor. Beer cheese is traditionally served with saltine crackers, although it can be found served with various other crackers and crudités, most often as an appetizer.
While there are conflicting stories about beer cheese's origins, it appears to have first been served in the 1940s at a restaurant in Clark County, Kentucky known as Johnny Allman's. The owner of the restaurant, John Allman, credited the invention of the cheese spread to his cousin, Joe Allman, a chef in Phoenix, Arizona. Joe's Southwestern influence is said by some to explain the spread's spicy nature.
On February 21, 2013, the Kentucky Legislature decreed Clark County as the birthplace of beer cheese.
Queen Elizabeth II of the United Kingdom was reportedly a fan of beer cheese. It is reported that she took some home with her after a visit to Lexington.
An annual Beer Cheese Festival is held in downtown Winchester, KY (the county seat of Clark County) featuring local arts & crafts vendors as well as both commercial and amateur recipe contests.
Primula (food)

Primula is the brand name associated with a range of food products manufactured and marketed by The Kavli Group. The best known range is Primula Cheese Spread. Primula cheese in tubes is supplied in varieties flavoured with several ingredients. Dips are also manufactured in several flavours. The products are sold in more than 20 countries.
Primula Cheese Spread was developed in 1924 by Norwegian businessman Olav Kavli (1872–1958). Primula Cheese was the world's first spreadable cheese with a long shelf life and was named after the Primula flower. It was first introduced into the United Kingdom in 1929. By the 1930s, Primula cheese was exported to over 30 countries, with the United States the main market.
Primula cheese products are now manufactured at plants located in Norway, Sweden, Denmark and Great Britain. The Primula brand is owned by the Norwegian-based Kavli Group, which in turn is owned by the Kavli Trust (Kavlifondet). The Kavli Trust is a charitable organisation that donates a proportion of profits to causes such as research, cultural activities and humanitarian work.
27 вагон самрын хэрэг

БНХАУ руу 27 вагон хуш модны цайруулсан самрыг удаа дараагийн үйлдлээр гаргасан хэрэг УМБГ, Прокурорын дэргэдэх мөрдөн байцаах албанд 2010 онд шалгагдсан. Зах зээлийн ханшаар 455 тэрбум төгрөгийн үнэ бүхий их хэмжээний самар хил давуулсан хэрэгт гааль, мэргэжлийн хяналтын байцаагч, цагдаа, төмөр замын ажилтнууд нийлсэн 20 гаруй хүнийг сэжиглэн шалгаж буй.
Энэхүү самрыг Бор-Өн­дөрийн уурхайгаас олбор­лосон жонш хэмээн гаалийн бүрдүүлэлт хийлгэж, БНХАУ-ын хил давуулсан бай­­даг. Гэтэл Бор-Өндөрийн уурхайгаас олборлосон цай­руулсан самар шиг жижиг ширхэгтэй жоншийг зөвхөн ОХУ руу, лабораторийн шин­жил­гээний зориулалтаар гар­гадаг ажээ. Хятад руу бүхэл ширхэгтэй жоншийг задгай вагон дээр ачиж гаргадаг юм байна. Бор-Өндөрийн уур­хай­гаас ирсэн жонш Чойр дахь гаалиар дамжиж, хил давдаг юм байна. Харин байцаагч нар Улаан­баатар хотоос ачсан цай­­­руулсан самрыг Чойр дээр хүлээн авч, гаалийн хя­налт бүрдүүлэлтийн бичиг хийж, улмаар Замын-Үүдээр гаргаж байжээ. Ерөнхийдөө 27 вагон самар Улаанбаатар, Чойр, Сайншанд, Замын-Үүдээр дамжин Эрээ рүү ор­сон байна. Ийм нүсэр зо­хион байгуулалттай, мафийн шинж­тэй самрын бизнесийг эн­­гийн монгол, хятад ченж, та­нил талтайгаа нийлсэн гаа­лийн хэдэн байцаагч нар хийж чадахгүй гэдэг нь ойлгомжтой.
Тодруулбал, хэрэгт холбогдуулан Говьсүмбэр аймгийн Чойр дахь гаалийн салбарын эрхлэгч Б.Лхагвадорж, байцаагч Отгонбилэг, Ч.Уранчимэг, Замын-Үүдийн гаалийн байцаагч Эрдэнэбаатар, Өлзий-Аюуш нарыг хорьж, шалгаж байна. Харин Замын-Үүдийн гаалийн байцаагч Б.Жаргалсайханыг гадуур шалгаж байгаа бол байцаагч Баасанбатыг саяхан суллажээ. Байцаагч нар дээрх 27 вагон самрыг гурван хэсэгт хувааж хил давуулсан байдаг. Эхний 10 вагон самрыг өнгөрсөн оны 12 дугаар сард хил давуулсан бол дараагийн 17 вагон самрыг хоёр хэсэг хувааж арав вагон, долоон вагон болгон сар шинийн өмнөхөн буюу хоёрдугаар сард гаргасан аж. Ингэхдээ нэг вагонд ачсан самар тус бүрийг 25 кг-аар савласан байжээ.
Үүнээс болж Гаалийн Ерөнхий газрын удирдлагууд Чойр дахь гаалийн салбарын эхлэгч Б.Лхагвадорж, Ч.Уранчимэг нарыг ажлаас нь халж, Сайншанд дахь гаалийн газрын дарга Б.Жаргалсайханыг албан тушаал бууруулан Улаанбаатар хот дахь гаалийн байцаагч болгожээ.
Б.Жаргалсайханы оронд Гашуунсухайт дахь Гаалийн газрын даргаар ажиллаж байгаад Улаанбаатар хот дахь гаалийн орлогч дарга болсон П.Сүхбаатарыг то­мил­сон аж. Харин ГЕГ-ын дэд дарга бөгөөд Гаа­лийн хяналт, эрсдлийн удирд­­лагын газрын дарга Д.Оюунчимэгийг ажилдаа хайн­га хандсан гэдэг үндэс­лэлээр мөн шалгаж байгаа юм. Д.Оюунчимэг Мон­гол Улсаас БНХАУ-д суух Онц бөгөөд бүрэн эрхт Элчин сайд Ц.Сүхбаатарын эхнэр юм.
11 сарын 4

11 сарын 4 нь Григорийн тооллын жилийн 308 дахь (өндөр жил бол 309 дэх) өдөр юм. Мөн он дуустал 67 өдөр үлдэж байна.
Энэ өдөр Монгол Улсын түүхэнд болсон онцлох үйл явдлууд:
Энэ өдөр дэлхийн түүхэнд тохиосон онцлох үйл явдлууд:
Тээвэр

Тээвэр (гадаад орнуудад "Транспорт" латин. trans "дамжуулан" + portare "зөөх" гэдэг нийлбэр үгнээс гаралтай, Британийн англи хэлээр "тээвэр"- Transport, эсвэл америк англи хэлээр "тээвэрлэлт"-transportation) гэдэг нь хүн, амьтан бөгөөд бүх төрлийн бараа бүтээгдэхүүнийг нэг газраас нөгөө рүү зориудаар шилжүүлэн тээвэрлэх үйл ажиллагаа юм. Тээврийн хэлбэр нь агаар, газар (төмөр ба авто зам), ус, дамжуулах хоолой, сансар огторгуй гэж хуваагддаг. Энэ салбарыг 1. дэд бүтэц, 2. тээврийн хэрэгсэл, 3. үйл ажиллагаа гэсэн 3 хэсэгт хувааж болно. Тээвэр нь соёл иргэншлийн хөгжилд зайлшгүй шаардлагатай, хүмүүс хоорондын худалдааг бий болгодог.
Тээврийн дэд бүтэц нь авто зам, төмөр зам, агаарын зам, усан зам, суваг, дамжуулах хоолой, нисэх онгоцны буудал, галт тэрэгний буудал, автобусны буудал, агуулах, ачааны терминал, шатахуун түгээх бааз (шатахууны зогсоол, шатахуун түгээх станц зэрэг) болон далайн боомтууд зэрэг суурин байгууламжаас бүрдэнэ. Терминалууд нь зорчигч, ачаа тээвэрлэх бөгөөд техникийн засвар үйлчилгээ хийхэд ашиглаж болно.
Тээврийн хэрэгсэл гэдэг нь хүн болон ачаа барааг тээвэрлэхэд ашигладаг төрөл бүрийн тээврийн хэрэгслүүдийг хэлнэ. Үүнд 1. тээврийн хэрэгсэл, 2. унаж болох амьтан, 3. ачаа тээшний хөсөг амьтад багтдаг. Тээврийн хэрэгсэлд вагон, автомашин, унадаг дугуй, автобус, галт тэрэг, ачааны машин, нисдэг онгоц, нисдэг тэрэг, усан онгоц, сансрын хөлөг зэрэг ордог.
2016 оны мэдээллээр дэлхийн хэмжээнд нэг их наяд гаруй автомашин, 210 мянга гаруй зүтгүүр, олон сая төмөр замын вагон, 90 мянга гаруй далайн хөлөг онгоц, 30 мянга гаруй хуваарьт чиглэлийн агаарын хөлөг тээвэрлэх үйл ажиллагаанд оролцсон байна. Тэд жилд 110 тэрбум тонн ачаа, нэг их наяд гаруй зорчигч тээвэрлэсэн ажээ. Дэлхий даяар тээврийн салбарт ажилладаг хүмүүсийн тоо 100 сая гаруй байна.
1235 онд Хубилай хааны санаачлагаар морин өртөөний албыг үүсгэсэн нь Монгол улсад анхны тээврийн салбар үүсэж хөгжихийн эхлэл болсон билээ. Монголд орчин үеийн механикжсан тээврийн хэрэгсэл XX зууны эхэн үеэс нэвтэрч, 1921 онд ардын хувьсгалын жилүүдэд тээврийн үүргийг үндсэндээ морин өртөө уламжлалт ердийн хөсгөөр гүйцэтгэж байлаа.
1925 онд монголын анхны тээврийн байгууллага болох “Улсын тээх нэвтрүүлэх газар”-ыг байгуулж монголын авто тээврийн байгууллагын тулгын чулуу тавигджээ.
1935 онд Худалдааны авто бааз, 1954 онд Авто-такси моторын бааз, 1965 онд Гадаадын мэргэжилтэнд үйлчлэх авто бааз гэх мэт төрөлжсөн тээврийн байгууллага нийслэл хотод байгуулагдаж, 1940 оны 11 дүгээр сард БНМАУ-ын Зам тээврийн яамыг байгуулж төрөл бүрийн тээвэр, зам барилгын ажлыг төвлөрүүлж удирдах болсон.
1949 онд Зөвлөлт-Монголын хамтарсан "Улаанбаатар төмөр зам нийгэмлэг", товч. УБТЗ үүссэн.
Дашваанжил компани

“Дашваанжил” компани нь 1992 онд Дархан-Уул аймгийн Шарын гол суманд “Дашваанжил” ХЭАА (одоо ХХК) нэртэйгээр байгуулагдан бараа солилцооны гэрээгээр ОХУ-аас уул уурхайн хүнд машин, механизмын сэлбэг бэлтгэн, Шарын гол, Багануур, Шивээ-Овоо, Баянтээгийн нүүрсний уурхай, Эрдэнэтийн уулын баяжуулах үйлдвэр, Хөтөлийн цемент шохойн үйлдвэрүүдэд улсын үнээс 50 хувь хямд нийлүүлж үйл ажиллагаагаа эхлүүлсэн байна.
1997-2000 онд ОХУ-ын “Бурят газ” хувьцаат компани болон өөрийн орны техникийн ажиллагсадын тусламжтайгаар төмөр замын вагон цистернээр 100 м3 шингэрүүлсэн хийг нэг дор хүлээн авч, хадгалан төрөл бүрийн баллонд цэнэглэх Монгол Улсын анхны станцыг Улаанбаатар хотод байгуулж шингэрүүлсэн хий цэнэглэх станцын ашиглалт, аюулгүй ажиллагааны дүрэм, заавруудыг боловсруулж дэд бүтцийн хяналтын улсын албаар батлуулан ашиглалтанд оруулахад бэлэн болгосон юм.
Монгол улсад шингэрүүлсэн хийн салбарын эрх зүйн орчин үүсээгүй үед буюу. 2001 онд уг компанийн шингэрүүлсэн хийг вагон цистернээр хүлээн авах станц ашиглалтанд орсноор аж ахуй эрхлэх тусгай зөвшөөрлийн хуулинд нэмэлт орж, тухайн үеийн Эрчим хүчний яам, Мэргэжлийн хяналтын газар, Засгийн газрын хэрэгжүүлэгч агентлагт “Нүүрсний газар” хийн түлшний асуудал
хариуцсан мэргэжилтэнтэй болсон. Шингэрүүлсэн хий хүлээн авах станц дээрээ вагончикт 10 орчим хүнд хичээл зааж үнэмлэх олгон Засгийн газрын хэрэгжүүлэгч агентлаг Нүүрсний газраас “Хийн аж ахуй эрхлэх”, “Хийн аж ахуйн барилга байгууламж барих” тусгай зөвшөөрлийг анхлан авч 2001 оны 11 сараас ажиллаж эхэлсэн нь манай улсад хийн аж ахуй хөгжих эхлэл, үндэс болсон гэж хэлж болно.
Манай иргэд хийн түлшний хэрэглээг бараг мэддэггүй, сард 3-5 тн орчим баллонтой хийн түлшийг улсын хэмжээнд хэрэглэдэг, вагон цистернээр их хэмжээний хийн түлш хүлээж авч худалдах боломжгүй байсан учраас ОХУ-ын хий нийлүүлэгчийн автоцистернээр хийн түлшийг зөөвөрлөж, 2002 онд 36м3 буюу хамгийн их багтаамжтай хий зөөврийн автоцистернийг худалдан авч ашиглалтанд оруулсан.
Тухайн үед дан ганц 20кг-ын Орос баллон хэрэглэдэг байсан уламжлалыг халж хэрэглэгчдийг сонголт ихтэй болгож 5,10,14,20 кг хэмжээтэй, баллонуудыг захиалан үйлдвэрлүүлж, өөрийн брэнд болгон хэрэглээнд нэвтрүүлж, хийн түлшээр ажилладаг тулга, төрөл бүрийн халаагуурууд, тоног төхөөрөмжийн ашиглалт, хийн түлшний ашиг тусыг хэвлэл мэдээллийн хэрэгслэлээр тасралтгүй сурталчилсаны үр дүнд 2002 оны 5 сар гэхэд хийн түлшний хэрэглээ сард 30 тн, 9 сард 50 тн хүрч өссөн юм.
Улаанбаатар төмөр зам

Монгол, Оросын хамтарсан "Улаанбаатар төмөр зам" хувь нийлүүлсэн нийгэмлэг, товчоор УБТЗ ХНН (орос: Улан-Баторская Железная Дорога, УБЖД; англи: Ulaanbaatar Railway) - 1949 онд ЗХУ, БНМАУ-ын Засгийн газар хоорондын хэлэлцээрийн дагуу байгуулагдсан төмөр замын хувь нийлүүлсэн төрийн өмчит байгууллага юм. 2024 оны байдлаар энэ байгууллагыг Монгол-ОХУ-ын тэнцүү хувиар (50 хувь) хуваан эзэмшдэг. Уг нийгэмлэг нь 1520 мм өргөн цагираг бүхий, 1815 км урт (гол замын урт нь 1111, дэлгэмэл уртаараа 1815 км) төмөр замтай бөгөөд Монгол Улсын төмөр замын сүлжээний 90 гаруй хувь нь УБТЗ-ын эзэмшилд байдаг. Нийт 137 зүтгүүр, 3201 ачааны вагон, 334 зорчигчийн вагонтай бөгөөд нийт 16 мянга гаруй ажилтантай.
Уг байгууллага нь 1949 оны 11-р сарын 7 нд Улаанбаатар-Наушки чиглэлийн анхны галт тэрэгийг нийслэл Улаанбаатар хотод хүлээн авч, 1952 оны 9-р сарын 15-ний өдрийн ЗХУ, БНМАУ, БНХАУ-ын Засгийн газар хоорондын хэлэлцээрээр Улаанбаатар-Замын Үүд-Жинин чиглэлийн төмөр замыг барих гэрээ байгуулж, 1956 оны 1-р сарын 1-нд БНМАУ-ыг төлөөлж Юмжаагийн Цэдэнбал, ЗХУ-ыг төлөөлж Борис Бещев, БНХАУ-ыг төлөөлж Улаанхүү нар тууз хайчлан замын хөдөлгөөнийг нээсэн. 1976 оноос Улаанбаатар-Москва чиглэлийн зорчигчийн галт тэрэгийг явуулж эхлэсэн түүхтэй.
1990 оноос хойш гадаадын орнуудын зээл тусламж, өөрсдийн нөөц боломжид тулгуурлаж суудлын вагон депод шинэчлэлт хийгдэж, Монгол Улсдаа их засварын ажлыг хийх, мөн шилэн кабель суурилуулж харилцаа холбоог шинэчлэх, модон дэрийг төмөр бетон дэрээр солих, засварлах зэрэг ажлууд шат дараатай хийгдсэн. 2008 онд Замын Үүд-2 өртөө ашиглалтанд орж, 94-103 вагоны ачаа авах явуулах багтаамжтай болж, тухайн үедээ ачааллыг буруулж байсан. УБТЗ нь Монгол Улсын импорт, экспортын ачаа тээврийн 70 гаруй хувийг дангаараа гүйцэтгэж ирсэн байна.
УБТЗ-аар 2017 онд- 539, 2018 онд- 855, 2019 онд- 1454, 2020 онд- 2312 транзит тээврийн галт тэрэг дамжин өнгөрсөн бол 2021 онд- 2513 дамжин өнгөрч нэмэгдлээ. Транзит тээврийг улам нэмэгдүүлэхийн тулд үнэ тарифын ухаалаг уян хатан бодлого барьж, үйлчилгээний чанарыг сайжруулж, өөрийн нутгаар цөөн цагийн дотор хурдан шуурхай дамжин өнгөрөх нөхцөлөөр хангахад онцгой анхааран ажиллаж байна. Түүнчлэн, 2018 онд- 2.57 сая, 2019 онд- 2.8 сая, 2020 онд- 1.9 сая, 2021 онд- 353.9 мянган зорчигчидод үйлчилжээ. Ачаа тээврийн хувд 2018 онд- 25.8 сая тонн, 2019 онд- 28.1 сая, 2020 онд- 30.0 сая тонн байсан бол 2021 онд- 31.2 сая тоннд хүрч түүхэн дээд амжилт тогтоожээ.
2024 онд УБТЗ-ын 75 жилийн ойгоор Монгол Улсын Хөдөлмөрийн баатар цол хүртсэн байна.
УБТЗ нь 9 алба, 13 хэлтэстэй.
Тус байгууллагад нийт 137 зүтгүүр байгаагаас 2 Загал (2ТЭ10М, 2М62М-ийн их биеийг ашиглаж хийсэн), М62, 2ТЭ116УМ, 2ТЭ25КМ, ТЭМ-18ДМ, ТЭМ2, ТЭ33А маркын зүтгүүр ашиглаж байна.
УБТЗ-ын албан ёсны цахим хуудсны хаяг: ubtz@ubtz.mn
Тээврийн хэрэгслийн ангилал

Тээврийн хэрэгслийн ангилал гэсэн нэршлээр өөр хоорондоо зах зээлд өрсөлдөж буй суудлын автомашины загваруудыг түүний хэлбэр болон хэмжээ эсвэл үнэ өртөгөөр бүлэглэн ангилсныг хэлнэ.
Лимузин

Лимузин нь дөрвөөс зургаан хүн тээвэрлэх (зарим тохиолдолд ачааны хэсэгт нэмэлт хоёр суудалтай ч байдаг) хоёр эгнээ суудалтай битүү дээвэртэй, гурван хос автомашины баганатай (A-, B-, C-багана гэж нэрлэгддэг) суудлын тэрэг юм. Ерөнхийдөө дөрвөн хаалгатай боловч зарим хувилбар нь зөвхөн хоёр (нэмээд ачааны хэсгийн хаалга өөрөөр хэлбэл арын хаалга) хаалгатай ч байдаг.
Лимузин гэдэг нэршил нь анхнаасаа битүү тэргийг нэрлэдэг байжээ. Францын Лимузен нутгаас гаралтай нэгэн төрлийн тансаг хэлбэрийн загвар бүхий морин тэргийг лимузин хэмээн нэрлэдэг байв. Ингээд автомашины үйлдвэрлэлийн эрин үе эхлэн, үүнтэй төстэй хэлбэртэй, гадаад хэлбэр, битүү зорчигчийн хэсэгтэй, хатуу холбогдон урд салхины шил хүртэл сунгасан дээвэр бүхий автомашиныг лимузин гэж нэрлэх болжээ.
Комби

Kомби (герм. Kombinationskraftwagen богиносгосон ярианы хэллэг нь Kombi, монг. хосолсон автомашин) гэдэг нь суудлын автомашины нэгэн төрлийн их биеийн хэлбэр бөгөөд ардаа энгийн автомашиныг бодвол илүү том ачааны зайтай автомашиныг хэлдэг. Энэ нэршил нь ачааны болон суудлын автомашины хослол гэдгээс уламжлан бий болсон ба хүн болон ачааны аль алиныг тээвэрлэх боломжтой учир ийнхүү нэрлэгдэх болжээ.
Энэ нэршил нь жижиг автобус болон бусад төрөл болох өндөр дээвэртэй комби, Sport Utility Vehicle болон ван хамаарна. Ярианы хэлэнд ихэнхдээ ар талын хийц нь бараг босоо хэлбэр бүхий ардаа ачаа ачих хэсэгтэй суудлын автомашины загвар гэж тооцдог. Эдгээр нь тухайн ангиллын лимузин загвараасаа ялгаатай нь уртасгасан дээвэр болон нэмэлт Д-баганатай байдаг. Энэ өгүүлэл нь ярианы хэлний утгыг тайлбарласан болно.
Комби загварыг 80-д он хүртэл ихэвчлэн мужаан болон жижиг гар дархчууд хэрэглэж байсан. Автомашины загварууд нь ихэвчлэн комби загвартайгаар үйлдвэрлэгдэн гардаг. Үүний жишээ гэхэд Фолксваген Пассатын нийт үйлдвэрлэгдэж байгаа загварын 70 гаруй хувь нь комби загвартайгаар үйлдвэрлэгдэж байна.
Автомашины үйлдвэрлэгч бүхэн өөр өөрийн гэсэн борлуулалтын нэртэй байдаг.
Опел Карл

Опел Карл (компанийн бичдэг хэлбэр Опел КАРЛ) нь Адам Опел ХК-ны үйлдвэрлэдэг суудлын автомашин юм. Таван хаалгатай комбилимузин загвар нь хамгийн жижиг ангиллын автомашины загварт орох бөгөөд түүнийг 2015 оны 6 сарын 20-ноос эхлэн заx зээлд нийлүүлж байна.
Опел Карл нь Опел компанийг үндэслэгч Опелийн Адамын хүү Карл фон Опелийн нэрээр нэрлэгдсэн. Опел Адамын дараа Опелийн гэр бүлийн нэрээр нэрлэгдсэн хоёр дахь Опел загварын автомашин болно.
Суурь загвар Карлын үнэ нь 9500 евро бөгөөд Опел ХК-нийн үйлдвэрлэж байгаа хамгийн хямд үнэтэй автомашин. Опел Адам нь хэдийгээр ойролцоо гадаад хэмжээстэй боловч түүний загварыг хэрэглэгчийн хүсэлтээр олон төрөл үйлдвэрлэх боломжтой учир түүний суурь үнэ болон хоосон жин нь өндөр байдаг.
Карлыг анх зах зээлд гаргахдаа 55 кВт чадалтай бензин мотортойгоор санал болгожээ. Яг энэ моторыг илүү чадалтайгаар Опел Корса болон Опел Адамд бас ашигладаг.
Чадлыг таван араат механик хурдны хайрцагаар дамжуулна. Аюулгүйн дэр нийт дөрөв байгаагийн хоёр нь урд хоёр нь арын суудалд зориулалттай, дугуйн даралт хяналтын систем, урд болон арын зорчигчийн бүсний анхааруулагчаар тоноглогдсон. Ийм жижиг тэргэнд ашигладаггүй уул руу өгсөхөд туслах ассистент систем байгаа нь бас л онцлог юм. Цаашлаад захиалагчийн хүсэлтээр халаалттай жолооны хүрд, дээврийн салхины шил, зогсоолын туслах систем, эргэлтийг дагагч гэрэл зэргийг хийдэг.
Mongolian Railway History Museum

The Mongolian Railway History Museum (Mongolian: Монголын төмөр замын түүхийн музей) is a railway museum in Sükhbaatar, Ulaanbaatar, Mongolia.
The museum was originally opened in 1970. In 1983, the museum was closed and relocated to its current location. In 2019, the museum was renovated.
The museum is accessible within walking distance east of Ulaanbaatar railway station.
Green-skinned train

The terms green-skinned train and green train (Chinese: 绿皮车; pinyin: lǜpíchē; lit. 'green skin carriage') refer to a type of design which used to be the mainstay of the passenger railway fleets of China and other communist countries during the Cold War. These words carry connotations of slow travel on old vehicles with few amenities, most notably lacking air conditioning. Despite these connotations, most locomotive-hauled passenger railroad cars in China have been repainted to a shade of dark green.
Although strictly speaking only a subset of Chinese carriages have green as their original paint color, such as the Type 23 and Type 25B [zh], colloquially the term "green-skinned train" usually refers to the service classes of "普通旅客快车" (conventional fast train) and "普通旅客列车" (conventional slow train) which use locomotive-hauled trains without a fixed consist of railroad cars. Starting from 2014 almost all conventional rail cars have been gradually repainted to a "olive green" colour, supposedly to reduce operating expenses and make military use of railways harder to spot. Only a few cars still retain their original color, in particular Type 25G cars maintained by Xidaku (西大库) depot in Beijing. This green-painting ("刷绿") has angered many Chinese railfans, and original-colored cars ("原色") are considered very valuable to photograph and film.
List of board games

This is a list of board games. See the article on game classification for other alternatives, or see Category:Board games for a list of board game articles. Board games are games with rules, a playing surface, and tokens that enable interaction between or among players as players look down at the playing surface and face each other. Unlike digital games, player interaction is not mediated by a system in board games, and ultimately the essential difference between board games and digital games is the medium.
Some board games have solo variants, such as Arkham Horror and Agricola. Others are specifically designed for one player.
In abstract strategy games, players know the entire game state at all times, and random generators such as dice are not used.
Participants are typically eliminated before game end.
Everyone can play along to the end. These games are especially suited for mixed play with adults and children.
Games involving scarce resources and strategy.
Coordination, finesse, or other physical skills are necessary. Also known as dexterity games.
The rules are easy to learn and the outcome is mostly or entirely due to chance.
Cooperative games in which all players need to work together to win.
These games are based on construction of words to score points.
These are sets that can be used to play multiple games.