davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Pinus Becici

Pinus Becici utawa Puncak Becici yaiku salah sijining panggon wisata ing Desa Muntuk, Kacamatan Dlingo, Kabupatèn Bantul. Pinus Becici dikelola dening Resort Pengelolaan Hutan Mangunan (RPH Mangunan).
Pinus Becici iku salah sijingin panggon wisata andalan Kabupatèn Bantul. Panggon iki awujud hutan pinus sing duwe luas yaiku 4,4 hektar. Pinus Becici manggon ing ketinggian 380 meter. Panggon iki dadi kesohor amarga kunjungan saking mantan Présidhèn Amerika Serikat, Barack Obama, ing taun 2017. Pinus Becici dadi bagian saking Blok Mangunan. Ing Blok Mangunan, sak liane Pinus Becici, uga ana panggon wisata liane, kaya Kebun Woh Mangunan, Jurang Tambelan, lan Wisata Sewu Watu Songgo Langit. Pinus Becici manggon ing panggon sing strategis, panggon iki diliwati dening Dalan Yogyakarta-Wonosari. Ing njero Pinus Becici ana dalan setapak sing duwe lebar 1 nganti 1,5 meter sing digawe saka watu kanggo penghubung panggon selfie siji karo seng liane. Sak liane iku, uga ana warung lan kios sing dodolan panganan lan maneka warna suvenir kanggo wisatawan sing marani Pinus Becici. Warung lan kios iki diurus dening masyarakat setempat ing Pinus Becici.
Jeneng Becici kamot saking ukara ambeg sing duwe arti yaiku menengake awak lan suci. Ing puncak bukit enten petilasan larenipun pangadeg Desa Muntuk. Nanging sairing owahing jaman, panggon iki dadi panggon kanggo ngingu wedhus dening masyarakat Desa Muntuk. Sak liane iku, wit pinus ing Hutan Pinus Becici uga dimanfaatke getahe kanggo bahan terpentin. Ing taun 2015 Hutan Pinus Becici uga dibuka dadi panggon wisata. Hutan Pinus Becici saya kesohor amarga kunjungan saking Barack Obama ing taun 2017.
Maneka warna kegiyatan isa dilakoni dening wisatawan ing Pinus Becici, kaya kemah lan outbond ing Pinus Becici. Pangurus Pinus Becici nawarake paket outbond sing isa dipilih wisatawan. Wisatawan isa ngerasake hawa sejuk Pinus Becici nalika outbond lan kemah lan nyawang pemandangan Bantul saking gardu pandang seng wes dicepaki karo pangurus Pinus Becici. Sak liane iku, Pinus Becici uga isa kanggo acara pikinik keluarga lan fasilitas kanggo piknik keluarga, kaya warung-warung kanggo dhahar lan aula kanggo kumpul-kumpul keluarga. Ing Pinus Becici uga isa ngadake foto pre-wedding kanggo wong seng arep rabi. Pangurus Pinus Nawarake pake foto pre-wedding sing isa dipilih wisatawan seng arep milih foto pre-wedding nganggo Pinus Becici sing dadi latar fotone. Ing Pinus Becici uga ana jeep wisata sing disediake karo komunitas Dlingo Adventures Community (DAC), wisatawan isa milih paket wisata jeep wisata miturut rute wisata sing dituju. Pangurus Pinus Becici uga nggawe panggung ing tepian tebing kanggo panggon selfie, pentas hiburan, lan kanggo nyawang pemandangan ing sekitar Pinus Becici.
Angga Dermawan

Angga Dermawan (lair 6 Oktober 1998) ya iku penyanyi, panulis lagu lan beatboxer asal Ternate, Maluku Utara. Dhèwèké kondhang amarga karyané sing nggabungake basa-basa dhaérah Maluku Lor ing musik kontemporer. Ing taun 2024, dhèwèké menang Award AMI ing kategori Award AMI for Best Regional Language Production Work, Best Regional Language Production Work.
Dermawan lair ing Ternate, Maluku Utara. Dheweke wiwit ngupayakake musik nalika umur 12 taun kanthi sinau beatbox kanthi otomatis liwat video YouTube sing diakses ing kafe internet nalika istirahat sekolah.
Dermawan miwiti karir ing donya beatbox kanthi menang ing kompetisi beatbox ing Ternate ing taun 2014. Prestasi pinunjul ing beatbox dumadi ing taun 2016 nalika kasil nggayuh 8 saka 500 peserta ing Java Beatbox Festival, Yogyakarta. Sajrone periode kasebut, dheweke nyengkuyung awake dhewe kanthi tampil ing macem-macem acara beatbox. Ing taun 2019, dhèwèké makili Indonésia ing Kompetisi Beatbox Asia sing dianakaké ing Taiwan.
Nalika isih SMA, dheweke nekad melu lomba Java Beatbox Festival ing Yogyakarta ing taun 2016. Dheweke lunga menyang Ngayogyakarta kanthi modal mung tuku karcis saka tabungan dhuwit saku. Saka 500 peserta, Angga kasil mlebu babak 8 besar. Nalika melu sayembara dheweke manggon ing Yogyakarta kurang luwih telung sasi, lan mung turu ing pojok Indomaret. Kanggo manggon ing kana, dheweke uga melu macem-macem acara Beatbox ing Ngayogyakarta sawise menang, dhuwit kasebut digunakake kanggo biaya saben dina, lan malah bisa tuku ponsel dhewe. Ora mung kuwi, Angga uga wis akeh pengalaman melu maneka acara Beatbox ing Jakarta lan tlatah Jawa Timur. Malah, dheweke tau dadi wakil Indonesia ing Asia Beatbox Competition sing dianakake ing Taiwan ing taun 2019. Minangka penyanyi, saliyane lagu Dola Angga, dheweke uga merakyatake tembang Faja Skali, Cafarune, lan Pulang.
Musike Dermawan nduweni ciri khas campuran aransemen modern karo unsur musik Indonesia Timur. Dheweke kondhang nggunakake dialek Maluku Utara ing lirik-lirik, nyumbang kanggo nglestarekake lan promosi basa daerah ing musik Indonesia kontemporer.
Dermawan nikah karo Vira Mahwi lan duwe anak jenenge Akza Anggiasta Dermawan.
Single
Cak Percil

Deni Afriandi utawa Cak Percil (lair ing Banyuwangi, 6 Juni 1985; umur 39 taun) yaiku salah sawijining pelawak terkenal ing Jawa Timur . Dhèwèké wis ngejahi donya seni wiwit dhèwèké ana ing taman kanak-kanak. Dene getih senine ngalir saka ibune Puji Astutik sing uga dadi pesindhen kasenen Janger ing Banyuwangi. ing wiwitan karier dhèwèké sinau ing depot seni Kirun sing uga dadi pelawak Jawa sing misuwur . Sasampunipun mutusaken kangge ninggalaken padhepokan seni ingkang ngondangke jenenge, piyambakipun miwiti grup komedi Guyon Maton ing Blitar , Jawa Timur . Sawise jeneng sing cukup misuwur lan pungkasanipun ngatur kanggo njaluk menyang donya saka televisi iku kanggo isi Ndoro Bei sing disiyaraké ing JTV lan INTV . Dhèwèké biasa ngisi acara Wayang Kulit ing sesi Limbukan lan Gara-Gara sing nyebabake jeneng dhèwèké kondang ing Jawa Timur, utamané ing Tulungagung, Blitar, Kediri lan ing sakubenge. Saliyane ngelawak, dhèwèké uga nyusun sawatara lagu lan uga ngisi acara Off-Air kanthi nrima undangan saka Pakarya Migran ing sawatara negara tetangga . Senggakane sing misuwur iku Masuk Dek sing diucapake kanthi spontan nalika ngajak guyon sinden-sinden.
Kuripan, Subah, Batang

Kuripan, iku salah siji désa / Kalurahan ing Kacamatan Subah, Kabupatèn Batang, Provinsi Jawa Tengah, Indonésia.
Desa Kuripan mujudake dhaerah kang nduweni alas lan kawasan perkebunan kang jembar, uga nduweni dhaerah pesisir lan cekungan kali. Kuripan uga nduweni stasiun cilik saengga wilayah desa kasebut diliwati sepur jalur ganda. Kanggo tekan lokasi Desa Kuripan butuh wektu kurang luwih 15-20 menit saka pusat Kecamatan Subah, jarake kurang luwih 7 km.
Desa Kuripan kaperang dados 2 (rong) dusun, inggih menika:
Gunggunge RT ana 9, dumadi saka 6 RT ing Dukuh Krajan, lan 3 RT ing Dukuh Karangsari.Kuripan nduweni tlatah pesisir sing uga dadi tujuan wisata sing ambane 10.00 Ha, uga rong kali. Desa Kuripan uga diliwati jalur sepur dobel karo stasiun cilik siji sing uga ana ing Desa Kuripan.
Wonten ing desa Kuripan wonten papan wisata alam ingkang sae sanget lan kathah pengunjung ingkang kasengsem, boten namung saking masyarakat Kuripan piyambak, nanging ugi warga saking daerah sanes, kadosta.
Pantai Kuripan buka 24 jam utawa sedina muput. Saben dina pantai iki uga dibukak kanggo turis.Pantai Kuripan uga populer karo spot Floating Cafe sing menjorok menyang pantai. Nalika srengenge wiwit surup,swasana romantis katon apik.
Desa Kuripan dumadi saka 603 kepala keluarga. Wondene gunggungipun pendhudhuk Desa Kuripan wonten 2587 jiwa, kanthi gunggungipun 1297 jiwa kakung, saha 1290 jiwa estri. Kapadhetan pendhudhuk ing Desa Kuripan nganti 587,03 saben KM. Umume warga Desa Kuripan wis rampung pendidikan nganti tamat SD/sederajat. Akèh-akèhé pedunungé urip dadi nelayan, tani lan tukang kebon. Penduduk umur kerja 18-56 taun tekan 845 jiwa. Ciri-cirine masyarakat Desa Kuripan sing mapan ing tlatah sawah lan kebon dikenal minangka masyarakat kang terbuka marang owah-owahan lan perkara anyar. Wong-wong sing manggon ing pesisir mbutuhake perhatian luwih lan pendekatan khusus amarga dheweke dikenal angel nampa barang anyar sing bertentangan karo nilai lan pemahamane. Agama Islam minangka agama mayoritas ing Desa Kuripan, banjur agama Katolik sing uga dianut dening sawetara warga Desa Kuripan.
a. Aparat Desa
Pratélan Présidhèn Indonésia

Présidhèn Republik Indonésia ya iku kepala negara lan kepala pamaréntahan Republik Indonesia. Présidhèn uga mimpin cabang eksekutif pamaréntahan Indonésia lan dadi komandhan paling dhuwur ing Tentara Nasional Indonésia. Wiwit taun 2004, presiden lan wakil presiden dipilih langsung dening rakyat kanthi masa jabatan 5 taun saben periode. Sawise dipilih kaping pindho dening rakyat, presiden ora pareng nyalonake maneh.
Sistem kepresidenan dirumusake ing UUD 1945 dening Badan Penyidik Usaha Persiapan Kamardikan Indonesia (BPUPKI), sing dibentuk nalika jaman penjajahan Jepang tanggal 1 Maret 1945 kanggo nindakake kagiyatan kang ana gegayutane karo “Usaha Persiapan Kamardikan Indonesia”.[1 ] Tanggal 18 Agustus 1945, Panitia Persiapan Kamardikan Indonesia (PPKI) kang kabentuk kanggo ngganti BPUPKI, ngangkat Soekarno dadi Présidhèn Republik Indonésia kang kapisan lan kanthi mangkono wenang mbentuk lembaga kepresidenan Indonésia.
Masjid Indonesia-Tokyo

Masjid Indonesia-Tokyo, uga dikenal kanthi jeneng Masjid Meguro, yaiku masjid ing Meguro, Tokyo, Jepang. Kanthi dhukungan lan komunikasi luwih lanjut ing antarane kulawarga Keluarga Komunitas Islam Indonesia (KMII), KBRI Tokyo, lan Kemenlu RI, ground breaking ditindakake ing hari raya Idul Fitri taun 2015 dening Duta Besar Indonesia ing Jepang, Yusron Ihza Mahendra.
Proyek kasebut diinisiasi dening warga negara Indonesia sing manggon ing Tokyo, lan konstruksi diwiwiti ing taun 2015. Sanajan wis direncanakake 15 taun kepungkur dening para pangurus KMII uga para tokoh lan intelektual sing manggon ing kutha kasebut, kasedhiyan dana lan dununge dadi alangan utama.
Mesjid iki nduweni kapasitas maksimal nganti 270 jamaah lan dununge ana ing kompleks Sekolah Republik Indonesia ing Tokyo (SRIT). Desain bangunan kasebut kasusun saka patang jubin kanthi luas lahan 200 meter persegi lan jubin 600 meter persegi. Miringe lemah kasebut dipadhake karo arah kiblat. Ana rong basement sing kalebu mesjid. Ing basement kapisan, ing sisih tengen lawang njaba, ana perpustakaan lan pusat budaya Indonesia. Pitakonan babagan Islam utawa Indonesia bisa diwenehake ing ruangan iki. Ing basement kapindho, digawe ruang khusus kanggo kamar mandhi lan wudhu, dudu ruang sholat. Kajaba iku, ana pawon umum sing bisa digunakake kanggo kegiyatan sing wis dileksanakake dening institusi utawa organisasi Muslim lokal. Ruang sholat kalebu ing basement kapisan, lantai siji kanggo pria, lan lantai loro kanggo wanita. Ing lantai siji, ana lawang sing nyambung karo dalan kanggo nggampangake pangguna kursi roda. Lantai nomer loro disambungake karo aula SRIT saengga bisa digunakake kanggo shalat jemaah kanthi gedhe kayata Salat Jumat lan Salat Idul Fitri. Ruang parkir darurat kasedhiya kanggo ambulan lan akses kanggo pangguna kursi roda lumebu masjid.
Masakan Padang

Masakan Padang inggih punika asma ingkang dipunginaakén kanggé nyébutakè sédaya jénis masakan ingkang asalipun saking laladan Minangkabau, provinsi Sumatera Barat, Indonesia. sédaya jénis masakan punika langkung populèr kaliyan asma masakan Padang. manawi sajatosipun pinten-pintnè rèsèp masakan Sumatera Kulon mayoritas botén kaasal saking kutha Padang, tuladhanè kutha Bukittinggi, Solok,Padang Pariaman, Payakumbuh, lan sèbagian ugi dipuntepang gadhah tradisi kulinèr igkang kathah. Rumah makan Padang utawi rumah makan urang awak inggih punika asma kanggé usaha rumah makan ingkang mliginipun kanggé nyajiakén masakan Padang ing jawi laladan.
Penentuan kawontenan panggènan usaha kanggé rumah makan masakan padang manawi langkah utami kanggé namtuaken supados saged sukses utawi boten usaha punika . ing limrahipun manajemen rumah makan Padang dipunkelola déning kulawarga utawi kaum kerabat sekampung. Pengelola rumah makan Padang kathah nganut falsafah Minang ingkang demokratis, kados ta berat sama dipikul, ringan sama dijinjing, sapunika katingal saking pembagian kauntungan ingkang dipunbageaken saben satus dinten kanggé merdamel, kaliyan sistem bagi kasil dhedhasar indeks prestasi. Cara kadas punika, bakal dorong karyawan kanggé prestasi, sadaya punika bakal usahake ngelayani tamu ingkang apik supados tamu kemau dateng malih. Sistem bagi hasil kadas punika dadosaken karyawan ngeraos derek gadhah perusahaan. kanggé mahami pengelolaan rumah makan, saben karyawan kedah nglampahi prosès pengkaderan jangkep khas rumah makan. Biasanya karier punika dipunwiwiti saking girah piring, lajeng ningkataken dados penyiap panganan, ngelayani tamu, kasir, ngantos dados manajer.
Pelayan rumah makan Padang ingkang kathah lanang. Pelayan rumah makan Padang gadhah kaunikan ingkang nyajiaken panganan. Mereka badhé beta jumlah piring panganan kanthi langsung kaliyan tingkat-tingkat utawa tumpuk-tumpuk kaliyan kalih belah utawa pérangan tangan nanging tanpa dawah. sapunika dipunwastani atraksi ingkang cekap narik kawigtosan tamu.
Jaringan rumah makan Padang nerembag saking Sumatera ing Jawa lan Bali. ing Bali wonten 100 rumah makan Padang. Data sanès saking Ikatan Warung Padang Indonesia (Iwapin) nyatet, ing wewengkon Jakarta lan sekitarnya wonten 20.000 rumah makan Padang. Bahkan ada yang di luar nagari.
Masakan Padang kalebet jinis masakan ingkang saged dipuncaosaken . Rumah makan Padang nawaraken jinis masakan kados ta rendang, gulai gajebo, soto Padang, dendeng balado, lan gulai kepala ikan kakap sarta Samba Lado (dipuntepang dados Sambal Balado ing laladan jawa). kathah rumah makan Padang ingkang taksih ngimpor bahan saking ranah Minang. Pengelola rumah makan Padang ugi nahanaken kaaslian raos masakan Minang kaliyan ngginakaken koki saking Sumatera kidul. utawi sadaya nyuwun bantuan tiyang saking Sumatera kulon kanggé ngontrol kualitas masakan.
pinten-pinten pengelola rumah makan kedah nimbangaken tabiat lidah konsumen ing jawi komunitas Minang, tuladhané ngirangi tingkat kepedasan.
Dhaharan Padang

Dhaharan Padang utawi Panganan Padang inggih punika nama ingkang dipun-ginakaken kanggé nyebat sadaya jinis dhaharan saking wewengkon Minangkabau, provinsi Sumatra Kilèn, Indonésia. Sanajan sajatosipun manéka warni dhaharan Sumatra Kilèn boten sadayanipun saking Kutha Padang, contonipun dhaharan saking Kutha Bukittinggi ingkang ugi gadhah tradisi kulinér ingkang kathah. Griya dhahar Padang utawi rumah makan Padang utawi griya dhahar urang uwak punika dados sesebatan kanggé usaha dhaharan Padang.
Limrahipun manajemen griya dhahar Padang dipunatur déning kulawarga utawi kerabat satunggal kampung. Tiyang ingkang ngatur griya dhahar Padang kathah ingkang gadhah sesanti utawi falsafah Minang ingkang démokratis, kados berat sama dipikul, ringan sama dijinjing. Babagan punika katingal ing pembagen kauntungan ingkang dipunpérang saben satunggal atus dinten nyambut damel, kanthi sistem bagi hasil dhedhasar indeks préstasi. Cara kados makaten ingkang saged nyurung sadaya karyawan supados gadhah préstasi, karyawan badhé tansah mbudidaya kanggé ngaturi tamu kanthi saé supados tamu punika kersa dhahar malih ing griya dhahar Padang. Sistem bagi hasil kados punika ingkang damel karyawan gadhah pangraos ndhérék nggadhahai usaha dhaharan Padang.
Doudo, Panceng, Gresik

Désa Doudo (ing basa saenggon "Désa Ndhudha") ya iku salah sawijining désa kang kalebu wewengkon kacamatan Panceng. Désa iki winates kaliyan Désa Sekapuk Kacamatan Ujungpangkah ing sisih lor, Désa Gedhangan Kacamatan Sidayu ing sisih kidul wétan, lan Désa Wotan Kacamatan Panceng ing sisih kulon. Désa iki dipanggoni déning kurang luwih 500 kulawarga, rata-rata makarya tani lan makarya buruh ing mancanagara.
Jeneng Doudo menurut legenda masarakat setempat diambil dari nama pendiri désa, yakni Pak Dhudha. Makam dari Pak Dhudha sendiri menurut kepercayaan dikubur di Kuburan Sentana, yang dahulu merupakan kuburan yang dikeramatkan dan diupacarai dengan sedekah bumi tiap tahunnya. Saat ini, kuburan tersebut telah dibongkar karena dianggap menimbulkan unsur syirik bagi masarakat, dan dialihfungsikan sebagai kantor kepala désa, setelah sebelumnya digunakan sebagai sekolah dhasar. Namun dalam versi lain, ada yang menyebut Désa Doudo ini berasal dari basa Kawi, "doh" yang berarti jauh, dan "uda" yang berarti air, mengingat keadaan alam Désa Doudo sendiri yang sulit didapati air tanah.
Désa Doudo sapérangan besar disusun atas tanah bronggalan atau tanah merah, tanah lempung yang berwarna coklat kekuningan, sarta tanah ireng dan tanah kapur. Lahan bertanah merah atau tanah ireng biasanya digunakan untuk alas (tegalan) yang ditanami palawija dan singkong, atau digunakan untuk pakebonan misalnya jambu monyet dan mangga. Sedangkan lahan bertanah lempung biasanya digunakan untuk sawah dengan padi sebagai tanaman utama. Désa ini tidak mengandung sumber air tanah sama sekali dalam jarak 20 m dari lumah tanah, kecuali di beberapa titik misalnya Laga Geneng yang bahkan menghasilkan mata air namun hanya sedikit. Orang dahulu akhirnya mengusahakan dibangunnya telaga Doudo sebagai sumber air utama désa, dengan sumber dari tadah hujan. Telaga ini padha mangsa lampau digunakan sebagai papan kagiyatan masarakat désa yang berhubungan dengan air, misalnya mandi, mencuci baju, memandikan sapi, maupun mengambil air minum. Namun saat ini fungsi telaga ini hanya digunakan untuk irirgasi tetanèn saja, karena wis diadakan pengusahaan air bersih melalui perpipaan ledeng.
Wewengkon Désa Doudo terbagi dalam beberapa sub-wewengkon:
Désa Doudo memiliki beberapa kabudayan yang bisa dianggap sebagai kabudayan unik, di antaranya:
Obyek yang kaloka dari désa ini ya iku jambu monyet, karena laladan ini, bersama dengan désa sekitarnya yakni Désa Wotan dan Désa Petung merupakan laladan satu-satunya di kawasan Gresik Utara yang menghasilkan tanaman jambu monyet. Selain itu, désa ini juga kaloka dari telaganya yang sok menjadi jujugan pelancong dari désa/kacamatan tetangga, baik untuk sekedar berenang atau memancing.
Saitama Super Arena

Saitama Super Arena (さいたまスーパーアリーナ, Saitama Sūpā Arīna) yaiku arena multi-guna sing ana ing Chūō-ku, Saitama Prefektur Saitama, Jepang. Dibukak sadurunge 5 Mei 2000, lan banjur resmi dibuka tanggal 1 September taun sing padha. Kapasitas penonton 36.500 ing setelan maksimal, kapasitas arena utama antara 19,000 lan 22.500.
Arena kasebut dirancang dening Dan Meis, sing nalika semana kerja ing perusahaan arsitektur Ellerbe Becket, bebarengan karo Nikken Sekkei. Desain Meis dipilih minangka asil saka kompetisi desain internasional. Arena kasebut nduweni bagean kursi sing bisa dipindhah kanthi gedhe sing bisa nyuda kapasitas kanggo acara sing luwih cilik lan nggawe setelan sing luwih intim.
Iki minangka papan favorit kanggo puroresu (gulat profesional Jepang) lan seni beladiri campuran (MMA), lan dadi tuan rumah beladiri paling gedhe ing sejarah MMA. Iki uga dadi tuan rumah acara olahraga liyane kayata tinju, basket, voli, tenis, hoki es, senam. Uga dadi siji-sijine arena Jepang sing dilengkapi khusus kanggo bal-balan Amerika.
Alexander Ngadus

Alexander Ngandus, miyos wonten ing Flores, NTT sapunika yuswanipun 71, piyambakipun minangka Ketua Adat (Tua Gendang/Teno) Wae Rebo wiwit saking taun 2011. Wiwit Wae Rebo dipunbikak dados tujuan wisata, ing taun 2018, alexander kagungan jejibahan tambahan. Gantosan kalihan sesepuh sanesipun, piyambakipun kedah tansah siaga nyambut wisatawan . Piyambakipun tansah mimpin ritual adat panampi tamu wonten ing rumah adat ( mbaru gedang ). Wonten ing griya punika, gendang ingkang dipunagem kangge ritual-ritual adat dipunsimpen.
Wonten ing griya kerucut ingkang papanipun wonten ing tengah-tengahing rumah adat sanesipun, Alexander sila wonten ing tengah ruangan. Sanadyan wonten ing wingkingipun madeg kokoh tiang, ananging baunipun boten dipun senderaken. Wonten ing basa Manggarai, basa ingkang dipunagem dening warga Wae Rebo, piyambakipun ngandharaken salam dhumateng leluhur ingkang sampun seda kangem nyambut wisatawan minangka warga wonten ing dusun menika. Nama upacaraniapun menika dipunarani Wae Lu.
Alexander Ngandus mianangka ketua adat wonten ing Wae Rebo wiwit saking taun 2011. Yusawanipun sampun 71, kagungan putu 10. Sanadyan sampun sepuh Alexander boten lajeng bucal 3 upacara adat ingkang tansah dipuntindakaken saben taunnipun. Piyambakipun ugi ngajak para warga kangem ngrumat warisan karya seni, kadosta kerajinan tenun cura.
kompas.id. "Kompas.Id". Kompas.Id (ing basa Indonesia). Dibukak ing 2018-12-21.</ref>
Musiyum Rumah Budaya Tembi

Museum Rumah Budaya Tembi inggih punika papan panggénan ingkang nyimpen dhokumèntasi lan nyawisaken katrangan babagan sujarah lan kabudayan Jawi ingkang dumunung wonten Kacamatan Sewon, Kabupatèn Bantul, Provinsi Daerah Istimewa Yogyakarta. Tembi ugi dados pratandha lairipun pakaryan kreatif dhedhasar panemu bebrayan ingkang dumunung ing sakiteré papan wau. Musiyum punika asring ngawonténaken sawenèh kagiyatan budaya kados ta pamèran seni rupa, pagelaran adat lan kontemporer, pagelaran beksan lan teater, musik, ugi pagelaran maos geguritan. Musiyum punika mboten pikantuk sengkuyungan ardana saking yeyasan pundi kemawon. Sedaya kagiyatan ingkang dipunwontenaken mboten pados bathi. Kanggé nyekapi kabetahan punika, Tembi pikantuk kasil saking fasilitas antawisipun bale karya, bale rupa, bale inep, musiyum, kapustakan, kolam lelangén, lan warung utawa rèstoran.
Désa Tembi rumiyin awujud salah satunggaling panggénan para abdi dalem katemben ingkang padamelanipun nyusoni para putra-putri kulawarga karaton. Pramila désa punika kasebat Désa Tembi. Ing désa iku wonten griya ing Jalan Parangtritis Km. 8,4, Tembi, Timbulharjo, Sewon, Kabupatèn Bantul, Yogyakarta ingkang dados Museum Rumah Budaya Tembi (Tembi House of Culture). Musiyum iku didegi wonten lemah ingkang wiyaripun 3.500 mèter pasagi, kanthi wiyar yasan utama 212 mèter pasagi lan gunggung wiyaripun yasan dumugi 1.057 mèter pasagi. Wondéné Désa Tembi piyambak awujud wewengkon kampung kriya GMT (Gabusan-Manding–Tembi) ingkang dipunkepyakaken déning Sri Sultan Hamengkubuwana X surya 31 Agustus 2007.
Museum Rumah Budaya Tembi gadhah saperang koleksi antawisipun luweng, dandang, keris lan tombak, waluku, gamelan, poto-poto kuna, poster kuna, sepedha motor kuna, sarta kapuskan ingkang gadhah dumugi 5.000 seratan. Panggènan punika ugi nyawisaken papan pagelaran, ruwang patemon, panginepan, warung utawa rèstoran, kolam lelagén lan pendhapa, sarta kalih pangkon gamelan.
Saben wulan, Museum Rumah Budaya Tembi ngawontenaken pagelaran awujud beksan nasional saking saperang wewengkon ing Indonesia, pagelaran wayang, pagelaran seni rupa, pagelaran musik, pagelaran maos geguritan, workshop, wawan rembug, lan seminar. Tembi ugi nepangaken budaya Jawi dhumateng para dhayoh kanthi ngawontenaken kagiyatan adat kados ta ngluku sawah ngagem lembu, mbatik, gladhen gamelan, dolanan laré-laré, lan sanèsipun.
Omah Limasan

Omah Limasan iku wangun umah adat Jawa sing payoné awangun limas. Omah Limasan iki kaciri saka payoné sing duwé 4 (papat) babagan sisih, nganggo dudur. Akèh-akèhé kanggo papan padunungan. Perkembangan saka wangun iki yèn ditambah èmpèr utawa serambi, sarta sawatara ruangan bakal kacipta wangun-wangun sinom, kutuk ngambang, lambang gantung, trajumas, lan liya-liyané.
Omah adat Rembang

Omah Adat Rembang utawa Joglo Bocokan uga karan Joglo Rembang yaiku omah tradisional saka Rembang salah siji omahé tradisional sing nggambaraké campuran saka akulturasi budaya saka masyarakat ing Kabupaten Rembang. Conto wewangunan iki bisa ditemoni ing salah siji papan plesir Taman Mini Jawa Tengah Indah ing Semarang.
Omah adat Rembang utawa Joglo Bocokan biyene omah jinis iki ing temboke digawé saka gedheg ing basa Jawa sing tegesé anyaman pring kanggo wong kelas ngisor,déné kanggo golongan kelas tengah mandhuwur témbok Omah Joglo Bocokan digawé saka papan kayu jati.
Omah adat Rembang nduweni titikan, antara liya :
Omah adat Rembang nduweni Lawang Lempit ing basa Jawa sing tegesé lawang lempitan dumadi saka 4 godhong lawang,yaiku 2 godhong lawang ing sisih tengen lan 2godhong lawang maneh ing sisih kiwa, ing sisih tengen lan kiwa ana jendhela karo teralis kayu. Filsafat saka lawang lempitan sing amba lan jendhela yaiku lambang ramah lan nampa sapa wae sing teka.
Omah adat Rembang nduweni pérangan sing karan telampik ing basa Jawa tegesé Ngarep. Ing bagéan telampik biasane ana kursi gedhe lan dawa kaya dipan utawa Bale. Dipan utawa Bale digunakake minangka panggonan ngaso lan omong-omongan karo anggota kulawarga utawa tamu sing teka.
Layer cake

A layer cake (US English) or sandwich cake (UK English) is a cake consisting of multiple stacked sheets of cake, held together by a filling such as frosting, jam, or other preserves. Most cake recipes can be adapted for layer cakes; butter cakes and sponge cakes are common choices. Frequently, the cake is covered with icing, but sometimes, the sides are left undecorated, so that the filling and the number of layers are visible.
Popular flavor combinations include German chocolate cake, red velvet cake, Black Forest cake, and carrot cake with cream cheese icing. Many wedding cakes are decorated layer cakes.
In the mid-19th century, modern cakes were first described in English. Maria Parloa's Appledore Cook Book, published in Boston in 1872, contained one of the first layer cake recipes. Another early recipe for layer cake was published in Cassell's New Universal Cookery Book, published in London in 1894.
Whereas in modern layer cakes, layers are generally baked to a height of around 2 inches (5.1 cm) and split horizontally, another method of preparing cake layers is used for cakes like Dobos torte and Prinzregententorte: The cake batter is baked in seven or eight separate thin layers, about a half-inch thick each in the finished stack. These layers are then covered with a thin layer of cream and/or jam and stacked. This stack, which is the same height as the typical Western layer cake, is then frosted so that the structure is not visible. At first glance, these cakes look much like a German konditorei style cake such as the Black Forest cake.
An example for a European layer cake invented in 1735 is the Frankfurter Kranz (Frankfurt Crown Cake) which consists of two or three layers of sponge cake filled with jam and buttercream frosting, and then frosted with more buttercream.
The French term gâteau is used for a cake in France, and in the UK it means a layer cake. It is also used for some types of pastry-based desserts like the Gâteau Basque.
Layer cakes typically serve multiple people, so they are larger than cupcakes, petits fours, or other individual pastries. A common layer cake size, which is baked in nine-inch round cake pans, typically serves about 16 people, but there is some variation. Some recipes suggest larger pieces with as few as 10 servings for a double-layer cake, and others expect 24 servings. Much smaller pieces, with as many as 32 servings for a nine-inch round layer cake, are common for wedding cake.
Unlike the Vietnamese Bánh da lợn or Swiss rolls, layer cake is assembled from several separate pieces of cake. A sheet cake can become a layer cake if it is cut into pieces and reassembled with frosting or other filling to form layers.
Pandan cake

Pandan cake is a light, fluffy, green-coloured sponge cake flavoured with the juices of Pandanus amaryllifolius leaves. It is also known as pandan chiffon. The cake is popular in Malaysia, Indonesia, Singapore, Vietnam, Cambodia, Laos, Thailand, Sri Lanka, Hong Kong, China, and also the Netherlands. It is similar to the buko pandan cake of the Philippines, but differs in that it does not use coconut.
The cake shares common ingredients with other cakes, which includes flour, eggs, butter or margarine, and sugar. However, the distinct ingredient is the use of pandan leaf, which gives the cake its distinct green colouration. The cakes are light green in tone due to the chlorophyll in the leaf juice. It sometimes contains green food colouring to further enhance its colouration. The cakes are not always made with the leaf juice, as they can be flavoured with Pandanus extract, in which case colouring is only added if a green colouration is desired.
The original pandan cake common in Indonesia, the Netherlands, and Singapore is a usually soft sponge cake akin to the light and fluffy chiffon cake, made without any additional coating or frosting. The other variants are actually derived from other cake recipes, with any similarity only in the usage of green pandan flavouring extract.
In Southeast Asia, cake-making techniques were brought into the region through European colonization. Malaysia and Singapore were British possessions, whilst Indonesia was formerly a Dutch colony. European colonists brought their cuisine along with them, with the most obvious impacts in bread, cake, and pastry-making techniques. In Southeast Asian cuisine, the pandan leaf is a favourite flavouring agent used to give off a pleasant aroma, and added to various dishes ranging from fragrant coconut rice, traditional cakes, to sweet desserts and drinks. It was the fusion of European cake-making techniques with locally grown ingredients that created the pandan-flavoured cake.
In 2017 CNN named the pandan cake as the national cake of Singapore and Malaysia. This has led to reactions in Indonesia that regarded the pandan cake, locally known as kue bolu pandan, as Indonesian. In Singapore pandan cake was popularised by one of the city's most popular bakeries, Bengawan Solo, a cake shop owned by a Singaporean citizen of Indonesian origin.
According to CNN Indonesia, this cake originated from Indonesia, which can be traced to the cake-making techniques of Dutch colonists in the Dutch East Indies (now Indonesia). The colonial Dutch and Indo peoples combined cake-making techniques from Europe with the available local ingredients like the pandan leaf as flavouring and colouring agents. This cake is also known as pandan cake in Dutch, and is quite popular in the Netherlands due to its historical link to Indonesia. Other than its use in chiffon pandan cake, pandan leaf is also used as green colouring and flavouring in the Dutch-Indonesian favourite pandan spekkoek or lapis legit (layered cake), demonstrating the prominence of pandan leaf in Dutch-Indonesian cake and pastry making.
Dobos torte

Dobos torte (Hungarian: dobostorta [ˈdoboʃtortɒ]), also known as Dobosh, is a Hungarian sponge cake layered with chocolate buttercream and topped with caramel. The layered pastry is named after its inventor, Hungarian chef József C. Dobos, a delicatessen owner in Budapest. In the late 1800s, he decided to create a cake that would last longer than other pastries in an age when cooling techniques were limited. The round sides of the cake are coated with ground hazelnuts, chestnuts, walnuts, or almonds, and the hardened caramel top helps to prevent drying out, for a longer shelf life.
Dobos torte was introduced at the National General Exhibition of Budapest in 1885; Emperor Franz Joseph I and Empress Elisabeth were among the first to taste it. The cake became popular throughout Europe, both for its durability through shipping and for its unique appearance. With its flat, shiny, caramel glazed top, it was simple but elegant, as opposed to the more intricate cakes of the age. Its use of fine chocolate buttercream was very little known at the time because cake fillings and frostings were usually made with cooked pastry cream or whipped cream. Dobos had discovered buttercream while traveling in France, but he invented the batter of the cake.
The cream incorporated cocoa butter for extra smoothness. During his lifetime, the cake was often imitated, but never reproduced. Dobos traveled to other countries in Europe to introduce his cake, and soon began exporting the product in specially designed wooden boxes. Near the end of his career, in 1906, Dobos donated his recipe to the Pastry and Honey-Makers' Guild.
Sarawak layer cake

The Sarawak layer cake, (Malay: kek lapis Sarawak or kek lapis; Jawi: كيك لاڤيس سراوق‎) is a delicacy from the state of Sarawak, Malaysia, which comes in normal layers or in intricate patterns. It is often served on special occasions, such as cultural and religious celebrations, including marriages and birthdays.
Sarawak layer cake are often baked and served for religious or cultural celebrations such as Eid ul-Fitr, Christmas, Deepavali, Gawai, birthdays and weddings. It can be found almost everywhere in Sarawak and a favourite gift bought by visitors as it is available all year around. These high demands open up the doors to the development of kek lapis Sarawak baking industry.
The Sarawak layer cake, with its origin rooted in Indonesia's lapis legit or kek lapis Betawi (Batavia, the old name of Jakarta), draws influence from a European spit cake made by Dutch administrator's wives during the colonial period in Batavia. It found its way to Sarawak in the 1970s and 1980s, brought in by the Betawis.
Originally served during evening tea, this spiced Betawi cake boasted a unique blend of spices like cinnamon, cardamom, clove, and star anise, creating a distinctive flavour profile. As the Betawi community spread across Peninsular Malaysia, Johoreans especially embraced the recipe, preserving its original spiced essence.
However, Sarawak took a distinctive path, infusing new ingredients, flavours, and colours into the layered cake, leading to the emergence of the modern Sarawak layer cake. This innovative adaptation occurred as the Sarawak people added their own touches to the traditional recipe, resulting in a delightful variation unique to the region.
Sarawakian modern layered cakes can be divided into two types: cakes with ordinary layers and cakes with patterns, motifs, or shapes. All must have at least two colours. The cake can be baked in an oven or microwave. The batter uses butter, margarine or vegetable oil, milk and eggs, and requires a strong arm or electric mixer to be properly prepared. The baked cake has a high, firm texture and the layers are fastened together with jam or a similarly sticky sweet substance. More detailed cakes often require special moulds to maintain the perfect layer thickness.
BBC in its article, described it:
In Malaysia, kek lapis Sarawak (Sarawak layer cake) has been a protected geographical indication since 2010. This means that any product may only be called "kek lapis Sarawak/Sarawak layer cake" if it is manufactured in Sarawak according to the specifications of the Sarawak Layer Cake Manufacturers Association. It is illegal to label a similarly manufactured cake "kek lapis Sarawak/Sarawak layer cake" if it is not actually made in Sarawak, and strictly speaking, producers outside the state may only legally name their products "Sarawak-style" layer cake.
Kaasstengels

Kaasstengels (// ), Kastengel or kue keju are a Dutch cheese snack in the shape of sticks. Owing to its colonial links to the Netherlands, kaasstengels are also commonly found in Indonesia. The name refers to its ingredients, shape and origin; kaas is the Dutch word for "cheese", while stengels means "sticks". Unlike most cookies, kaasstengels taste savoury and salty instead of sweet.
In Indonesia kaasstengels, together with nastar and putri salju are the popular kue kering ("dried kue", or cookie), during festive occasions, such as Natal (Christmas) and Lebaran (Eid al Fitr). It is one of several Dutch delicacies that has been adopted into Indonesian cuisine since the colonial era.
Kaasstengels' dough is made of a fine mixture of butter or margarine with egg yolks, with addition of grated cheese, then mixed together with flour, cornstarch and baking powder. The kind of cheese being use might be edam, gouda or cheddar.
The dough is rolled into small rectangles, brushed with egg yolk, sprinkled with grated cheese, and then baked. Nutritional yeast can be used as a substitute for cheese to make it suitable for a vegan diet. These pieces of kaasstengels must be kept in an airtight container, e.g. tin, plastic or glass container, to maintain its freshness and crumbly texture.
Kaasstengels are not to be confused with Kaastengels, a Dutch brand of deep fried fingerfood. Kaastengels resemble spring rolls the size of a finger, filled with cheese. Hence the name, derived from the Dutch words kaas (cheese) and tengels (fingers).
Крокодил Гена (мультфильм)

«Крокодил Гена» — кукольный мультипликационный фильм, поставленный Романом Качановым по мотивам книги Эдуарда Успенского «Крокодил Гена и его друзья» и выпущенный киностудией «Союзмультфильм» 31 декабря 1969 года. В этом фильме впервые появились широко известные мультипликационные образы — Крокодил Гена, Чебурашка и старуха Шапокляк.
Крокодил Гена работает в зоопарке крокодилом. Каждый день вечером он возвращается домой в свою одинокую квартиру. Наконец, ему надоедает играть самому с собой в шахматы, и Гена решает завести себе друзей. На объявления, расклеенные по городу, откликаются звери и люди. Первой приходит девочка Галя с бездомным щенком Тобиком, вслед за ними — неведомый науке зверь Чебурашка, найденный в коробке из-под апельсинов. Пришедший затем лев Чандр признаётся, что у него нет друзей, но щенок Тобик с радостью заявляет, что будет с ним дружить.
Гена и его новые друзья решают построить «Домик друзей». Однако вредная старуха по кличке Шапокляк, известная всему городу своими хулиганскими выходками и не настроенная дружелюбно, желает зло подшутить над дружной компанией. А пока «Домик друзей» строился, все передружились, поэтому он был отдан детскому садику, в котором Чебурашка стал работать игрушкой. Затем приходит старуха Шапокляк, даёт Чебурашке письмо, и он читает: «Я больше не буду! Шапокляк».
В мультфильме звучит «Песня Шапокляк» Михаила Зива на слова Эдуарда Успенского, исполненная Владимиром Раутбартом.
Герои фильма обрели широкую известность, став частью российской массовой культуры.
Мультфильму была посвящена почтовая марка, выпущенная в 1988 году Почтой СССР в серии «Из истории советской мультипликации».
24 ноября 2020 года Банк России выпустил в обращение памятные монеты «Крокодил Гена» серии «Российская (советская) мультипликация» серебряную номиналом 3 рубля и из недрагоценных металлов номиналом 25 рублей (в том числе с цветным покрытием).
В мае 2010 года в Японии был представлен мультфильм «Крокодил Гена», максимально аккуратно повторяющий оригинал 1969 года.
«Cheburashka Arere?» (チェブラーシカあれれ？|Тэбура: сика арэрэ?, рус. «Чебурашка кто это?») — японский анимационный телесериал о Чебурашке, транслировавшийся по телеканалу TV Tokyo в сегменте «Nori-Suta 100 %» . Продолжительность каждой из 26 вышедших серий составила 3 минуты.
Мультсериал был номинирован на премию международного фестиваля анимационных фильмов в Анси в категории телесериалов в 2010 году.
Свадьба лучшего друга

«Свадьба лучшего друга» (англ. My Best Friend's Wedding) — американский романтический комедийный фильм Пи Джея Хогана.
Джулианна Поттер, ресторанный критик, проживает в Нью-Йорке. Ещё в университете Джулианна и Майкл О’Нил, спортивный корреспондент, заключили договор, что поженятся, если не встретят свою судьбу до 28 лет. Спустя 9 лет, буквально накануне 28-летия, Майкл собрался жениться, но на другой. И приглашает Джулианну в Чикаго на свадьбу.
Джулианна неожиданно осознаёт, что на самом деле давно любит Майкла. Она отправляется в Чикаго с целью расстроить свадьбу. Джулианна встречается с невестой своего друга 20-летней Кимберли «Кимми» Уоллас, происходящей из состоятельной семьи. Кимми очаровательна, непосредственна и лучшую подругу своего жениха принимает от всего сердца, даже предлагает стать подружкой на свадьбе. Джулианна соглашается и для виду полностью поддерживает иллюзию дружбы. Одновременно она разрабатывает несколько схем того, как поссорить Майкла и Кимми, демонстрирует показной роман со своим другом-геем Джорджем, чтобы вызвать ревность, идет даже на отсылку фальшивого письмо на e-mail работодателя Майкла от имени отца невесты, миллионера, который якобы хочет подыскать зятю тёплое место у себя и просит шефа Майкла уволить того, чтобы облегчить себе задачу. Но ничего не срабатывает: Кимми благодаря своей наивности, доброте и искренней влюбленности в Майкла обходит все ловушки Джулианны. В итоге Джулианна решает, что ей нужно просто откровенно признаться в своих чувствах. Она рассказывает о своей любви Майклу, но их разговор и спонтанный поцелуй случайно наблюдает Кимми, которая потрясена и бежит прочь. Именно в этот момент Джулианна осознает, что Майкл любит именно Кимми, а в любви главное - счастье того, кого любишь, а значит - она должна смириться с выбором Майкла. И теперь ей надо спасти свадьбу Майкла и Кимми. В последний момент Джулианне удается исправить свои ошибки и помирить жениха с невестой... После отъезда молодых в свадебное путешествие Джулианна грустит за столиком в одиночестве. Неожиданно появляется тайком приехавший на свадьбу Джордж и приглашает её на танец. Друзья танцуют, смеются, и это помогает Джулианне всё же воспрянуть духом.
Мой лучший друг — генерал Василий, сын Иосифа

«Мой лучший друг — генерал Василий, сын Иосифа» — советский цветной художественный фильм 1991 года режиссёра Виктора Садовского. Снят на киностудии «Ленфильм» при участии бельгийской компании «Краун».
Подзаголовок: Сцены времён ещё неразвитого социализма.
Исторический фильм о судьбе знаменитого спортсменa Всеволода Боброва, волею судьбы оказавшегося фаворитом сына советского вождя — генерала Василия Сталина. В основе фильма — факты из реальных биографий легендарного капитана сборных СССР по футболу и хоккею Всеволода Боброва и генерала Василия Сталина.
Сюжет фильма развивается на фоне истории СССР в конце правления Иосифа Сталина и после его смерти. Это воспоминания спортсмена-ветерана Всеволода Багрова во время футбольного товарищеского матча ветеранов москвичей с командой из Казани.
Большой любитель спорта генерал-лейтенант Василий Сталин положил глаз на молодого спортсмена Всеволода Багрова (Боброва). Талант и дерзость подающего надежды спортсмена полюбились тщеславному сыну Иосифа Сталина. Вскоре под покровительством сына диктатора, Всеволод стал величайшим советским футболистом и хоккеистом, его имя было на устах и в новостях, а рядом всегда оставался человек, считавший себя его другом и веривший в его силы - генерал Василий Сталин. Генерал Василий со свитой послушных полковников и генералов постепенно превратил свою жизнь в регулярное пьянство и гулянки в лучших ресторанах и гостиницах Москвы, отмечая спортивные успехи своего любимчика в компании полуголых девиц и готовых на что угодно адъютантов в погонах. Генерал Василий не смог удержаться от соблазнов безграничной власти и вседозволенности и постепенно превратился в циничного и наглого пьяницу в погонах, который играет судьбами людей безжалостно вмешиваясь в их личную жизнь и жестоко расправляясь с непокорными. Никого, кроме любимцa Багрова, не пощадил гневный генерал Василий. Но co смертью его отца Иосифа Сталина наступает и закат карьеры сынa, а новые власти от него отворачиваются. Униженный Василий Сталин встречается с иностранцами и ругает новые власти СССР, но постоянно следившие за ним агенты госбезопасности арестовывают и изолируют его в Казанской тюрьме. Спившийся генерал Василий Сталин уже никак не сможет помешать новым властям СССР, которые его убрали и предали забвению, но его страшное имя и навязанную дружбу продолжает помнить спортсмен Всеволод Багров.
Чебурашка (мультфильм, 1971)

«Чебурашка» — советский кукольный мультипликационный фильм, поставленный Романом Качановым и выпущенный киностудией «Союзмультфильм» 6 июня 1971 года. Продолжение фильма «Крокодил Гена» (1969).
У крокодила Гены день рождения. Его поздравляет Чебурашка и дарит ему подарок — игрушечный вертолётик. Друзья запускают вертолётик, в результате чего тот уносит Чебурашку, державшего его при запуске, на большое расстояние. Дальше друзья видят отряд пионеров. Они просят, чтобы те приняли их в свои ряды. Сначала пионеры предлагают им поселиться в живом уголке, но друзья отказываются и настаивают на своём. После короткой дискуссии выясняется, что Гена и Чебурашка не умеют ни делать скворечники, ни разводить костры, ни маршировать. Пионеры объявляют им, что в отряд их не берут и предлагают всему, что они не умеют, научиться. После этого, друзья пытаются построить скворечник, но у них ничего не получается. Затем они успешно строят детскую площадку и даже безвозмездно помогают пионерам собирать металлолом. В знак благодарности за постройку площадки и помощь в сборе металлолома пионеры принимают друзей в отряд и учат маршировать.
В мультфильме звучит «Песенка крокодила Гены» Владимира Шаинского на слова Александра Тимофеевского в исполнении Владимира Ферапонтова.
В некоторых источниках ошибочно указывается, что в данном мультфильме звучала также «Песенка Чебурашки» («Я был когда-то странной игрушкой безымянной…») на стихи Эдуарда Успенского в исполнении Клары Румяновой, хотя на самом деле она использовалась в аудиоспектакле «Чебурашка» 1975 года.
В 2003 году на Токийской международной ярмарке анимации японская фирма SP International приобрела у «Союзмультфильма» права на распространение в Японии мультфильмов о Чебурашке до 2023 года.
С 2004 года Чебурашка стал талисманом Олимпийской сборной России.
Лео и Тиг

«Лео и Тиг» — российский анимационный детский мультсериал, созданный студией «Паровоз».
Мультсериал о маленьком ловком леопарде Лео и рыжем неуклюжем тигре Тиге. Жизнь зверят полна приключений, из которых они выходят победителями, справляясь с собственными страхами и помогая друг другу.
В первом сезоне герои познают необычные явления природы Приморского края, разгадывают тайны леса, помогают тем, кто нуждается в их помощи. Во втором сезоне Лео и Тиг встречают китайскую обезьянку Лили, которая попала в беду и потерялась. Чтобы помочь подруге вернуться домой, Лео, Тиг, Мила, Яра, Мартик и Куба отправляются в далёкое путешествие по разным странам. В третьем сезоне ребята возвращаются в родную Тайгу и знакомятся с духами и, как в первом сезоне, открывают новые тайны. В третьем сезоне Лео, Тиг с новым персонажем Леонеллой изучают духов, которые живут в Тайге.
Пат и Мат

Пат и Мат или Тяпа и Ляпа (чеш. и словац. Pat a Mat) — чехословацкий детский мультсериал, рассказывающий о двух друзьях и соседях Пате и Мате.
Сериал не имеет диалогов. Главные герои — два стереотипных чехословака, которые живут по соседству. Эти горе-изобретатели ремонтируют старые механические приборы и пытаются создать новые, но каждый раз всё идёт наперекосяк — неуклюжие и бестолковые действия парочки приводят к ещё худшим результатам, чем было вначале. Все серии мультсериала короткие и ограничиваются одним сюжетом.