davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Amazonia: Live in the Jungle

Amazonia: Live in the Jungle es un DVD en vivo de la banda de hard rock Scorpions, grabado en la ciudad brasileña de Recife el 7 de diciembre de 2008, ante un lleno total de 40 000 personas. Además contiene parte de la actuación dada en Manaus el 9 de agosto de 2007.​
Durante la gira Humanity World Tour (2007-2009), la organización ambiental Greenpeace contactó a Scorpions para participar en el llamado de atención a la humanidad sobre la deforestación de la jungla de la Amazonia que según la ONG para el año 2050, solo sería un recuerdo con consecuencias devastadoras.​ Por ello la banda se presentó en las ciudades próximas al río Amazonas, como Manaus, Recife y Belém durante el año 2008 tocando para 200 000 personas en total.
Respecto a esto el vocalista Klaus Meine dijo:​
Además el DVD cuenta con el documental realizado por Greenpeace y Scorpions a cerca de la deforestación de la jungla. Las ventas de este DVD realizadas en Brasil como en México, serán destinadas a la organización en Brasil en apoyo a la lucha contra la destrucción del "pulmón verde" del planeta.​
El espectáculo contó con la presentación de artistas brasileños, como percusionistas y coristas. En su primera parte el show contó con la potencia del heavy metal propia de la banda y en su segunda parte con la actuación de los artistas ya mencionados para interpretar canciones como «Holiday», «Wind of Change» y el cover de Kansas «Dust in the Wind», fueron parte del show electroacústico. Además como artista invitado está el guitarrista de Sepultura, Andreas Kisser.
Klaus respecto a la participación de músicos brasileños mencionó:​
A continuación el listado de canciones de las presentaciones en Manaus y Recife.​
Bonus Programa Manaus
Bonus Documental
Diversidad cultural

La diversidad cultural es la existencia de diferentes culturas dentro de una sociedad, país o nación.​​ Implica la inclusión de diferentes perspectivas culturales en una organización o sociedad. Se puede confundir con el concepto de interculturalidad, que apunta a describir la interacción entre dos o más culturas de un modo horizontal.
Es un concepto utilizado por algunos antropólogos y sociólogos para describir la existencia de diferentes culturas dentro de una sociedad, es decir, dentro de un Estado-nación, o de una región.​​
La diversidad cultural suele ir asociada a la diversidad lingüística, y también a diversidad de costumbres, tradiciones y valores, a todo lo que hace única a una cultura, sus estilos de vida, su comida y su cosmovisión del mundo que la rodea, sus formas de expresión y comunicación.
A nivel internacional, la noción de diversidad cultural ha sido defendida por la Organización de las Naciones Unidas para la Educación, la Ciencia y la Cultura desde su fundación en 1945 por varios países.​
El Día Mundial de la Diversidad Cultural para el Diálogo y el Desarrollo fue establecido en noviembre de 2001 por la Asamblea General de las Naciones Unidas a raíz de la Declaración Universal sobre la diversidad cultural de la Unesco.​ Su objetivo es promover la diversidad cultural, diálogo y desarrollo. Se llevará a cabo el 21 de mayo.
En septiembre de 2002 la ciudad de Porto Alegre en Brasil organizó un encuentro mundial por la cultura, que reunió a alcaldes y directores técnicos de cultura de diferentes ciudades del mundo, con la participación de observadores de la sociedad civil.​ Las ciudades de Porto Alegre y Barcelona han propuesto la redacción de un documento de referencia para el desarrollo de las políticas culturales locales, inspirado en la "Agenda 21", creada en 1992 para el ámbito del medio ambiente. La Agenda 21 de la cultura se diseñó así con el objetivo de incluir la diversidad cultural a nivel local. El documento fue aprobado el 8 de mayo de 2004 durante la primera edición del Foro Universal de las Culturas en Barcelona (España).
En 2003, James Fearon, profesor estadounidense de la Universidad de Stanford publicó "Diversidad étnica y cultural por país" en el "Journal of Economic Growth", una lista de países basada en la diversidad de etnias, idiomas y religiones.​
En 2005, el estudio que Sarúkhan et al publicaron, que retoma el estudio llamado Ethnologue, se listan países con mayor número de lenguas habladas en su territorio.​​
En 2005, la Convención sobre la protección y la promoción de la diversidad de las expresiones culturales fue aprobada en octubre de 2005 por UNESCO para defender la diversidad cultural frente a la homogeneización de la cultura por globalización, libre comercio y comercio internacional.​
Turismo cultural

El turismo cultural es una práctica turística que resalta los aspectos culturales, en sus distintos ámbitos, que ofrece un determinado destino turístico. Forma una de las modalidades principales del turismo, junto al turismo de sol y playa, el turismo activo, el turismo lúdico y el turismo de eventos, además de otras modalidades específicas, como el turismo sanitario o el turismo cinegético.​​
El turismo cultural engloba los viajes que se realizan para conocer los aspectos cultuales, desde históricos a artísticos, de distintos destinos, culturas y personas.​ Desde una perspectiva más amplia, aboga por la preservación de las costumbres, narrativas, representaciones e instituciones de las comunidades locales, a la vez que promueve el interés por el otro.​ Algunos autores sostienen que su origen se remonta a la museología, de una parte, y a la necesidad de preservar el folclore indígena, de la otra.​​
La importancia del turismo cultural esta específicamente en los beneficios que otorga a los siguientes aspectos:
El turismo cultural engloba una vasta gama de modalidades y actividades turísticas, que habitualmente se combinan ya que muchas de ellas están interrelacionadas:
En los últimos años, algunos autores han enfatizado en la naturaleza negativa del turismo cultural el cual lejos de emancipar a la comunidad que pretende proteger, la subyuga a la inversión local creando de esa manera una dependencia económica.​ Asimismo, el turismo cultural encierra potenciales etiquetas y estereotipos provenientes del proceso colonial europeo.​ Existe evidencia suficiente que prueba que los proyectos étnicos y culturales en ciertos contextos de inestabilidad política promueve un estado constante de conflicto.​
Panteón maya

La concepción del panteón maya (conjunto de dioses) escapa a toda lógica simplista de identidad, ya que se trata de deidades polivalentes, las cuales pueden ser uno y varios a la vez, buenos y malos, masculinos y femeninos, celestes, infernales y terrestres, con varias formas, significaciones y funciones que están sujetas a la temporalidad.​
Los dioses mayas son seres híbridos que aparecen representados con atributos humanos, animales o vegetales. Sin embargo, estas figuras no son los dioses propiamente dichos, sino simples imágenes simbólicas de las fuerzas cósmicas o elementos de la Naturaleza (cielo, Sol, lluvia, viento, tierra, etc.) que, a su vez, son las manifestaciones físicas de lo sagrado.
Estas deidades tenían también características humanas, ya que se enojaban, se alegraban, actuaban con voluntad propia y, sobre todo, sus decisiones y estado de ánimo dependían en gran parte de los sacrificios, las ofrendas y el adecuado comportamiento de los hombres.
Estos son algunos de los dioses en la cultura maya:
Hay un dios que preside la guerra, los sacrificios humanos y la muerte violenta. Los dioses principales o más conocidos son, Kukulkán en el Período Posclásico, Chac, Itzamná, Ah Muken Kab (el dios descendente), y trece dioses del mundo superior (Oxlahun Ti K'u) y nueve del inframundo (Bolon Ti K'u).
Acrópolis

La palabra acrópolis proviene del griego ἄκρος akros (‘extremo, cima’) y πόλις polis (‘ciudad’), y hace referencia a la parte más alta de una ciudad.​ Acrópolis también se podría llamar "la ciudad de los vivos" o en griego πόλη των ζωντανών.
En la actualidad se suele restringir el término a la parte más alta de las antiguas polis griegas, aunque también se puede utilizar para ciudades romanas y de otras civilizaciones.
Con la intención de disponer de una mejor defensa, los primitivos pobladores emplazaban sus asentamientos en elevaciones naturales del terreno, preferiblemente con bordes escarpados.​ Con el tiempo, esta zona elevada se convertía en el núcleo a partir del cual iba desarrollándose el crecimiento urbano. Así nacieron ciudades como Atenas o Esparta, la cual fue resultado de la unificación de siete poblados ubicados en sus respectivas colinas.
Debido a la situación privilegiada, las acrópolis solían albergar los edificios más emblemáticos, como templos, y en ellas se reunían las personalidades de la ciudad o se celebraban actos importantes, los ciudadanos podían refugiarse en ella en caso de peligro.
La acrópolis más conocida es la Acrópolis de Atenas, que incluye el Partenón en honor a la diosa Atenea. Otras acrópolis griegas de renombre son las de la ciudad de Aso (en la actual Turquía) o la de Pérgamo, aunque también son famosas las acrópolis de otras culturas, como la acrópolis de Bratislava o la de Constantinopla.
Rally Acrópolis

El Rally Acrópolis, o Rally de Grecia (en griego: Ράλλυ Ακρόπολις, oficialmente Acropolis Rally of Greece), es una prueba de rally que se disputa anualmente en Grecia desde 1951. Se desarrolla en caminos montañosos de roca en y en las condiciones atmosféricas habituales durante la competición, se levanta mucho polvo en los caminos y las temperaturas son elevadas, circunstancias ambas características de esta carrera realizada en verano en Atenas. El rally es conocido por ser muy duro para los competidores y sus vehículos.
En su etapa mundialista, el máximo ganador en el Rally Acrópolis es Colin McRae, con cinco triunfos. Cuatro pilotos lo siguen con tres victorias cada uno: Walter Röhrl, Miki Biasion, Carlos Sainz y Sébastien Loeb.
El rally se ha desarrollado más de 51 años por la Unión Griega del Automóvil (ELPA), haciéndolo uno de los rallys que aún se celebran más antiguos. Muchos pilotos de rally han participado en este evento incluyendo a: Walter Röhrl, Björn Waldegård, Ari Vatanen, Stig Blomqvist, Juha Kankkunen y Carlos Sainz, entre otros.
Debido a la naturaleza del rally, con una combinación de tramos de montaña serpenteantes y empedrados en condiciones de mucho polvo y calor, se considera uno de los más duros en el circuito mundial de la especialidad. No es de extrañar que muchos pilotos (privados en su mayoría) abandonen dicha prueba sin poder incluso reengancharse. Incluso se pueden ver partes de los coches desperdigadas por los tramos debido a su extrema dureza. Los vehículos utilizados en la carrera deben acondicionarse para las etapas que enfrentan terreno rocoso y altas velocidades. Los conductores y navegantes enfrentan temperaturas de hasta 50°C dentro de la cabina. Es una de las pruebas más duras del calendario donde muchos pilotos afirman que aquí lo importante es acabar como se pueda.
En 2005, se introdujo una nueva etapa súper especial en el Estadio Olímpico de Atenas. Dicha edición obtuvo la distinción de "Rally del Año".
En 2013 el rally perdió la puntuabilidad por lo que no estuvo presente en el calendario del mundial en 2014​ y vuelve a ser puntuable para el Campeonato de Europa de Rally.
En 2018 se anunció la desaparición de la prueba tras varios años con problemas económicos y la falta de apoyo institucional.​
Maya ruins of Belize

The Maya ruins of Belize include a number of well-known and historically important pre-Columbian Maya archaeological sites. Belize is considered part of the southern Maya lowlands of the Mesoamerican culture area, and the sites found there were occupied from the Preclassic (2000 BCE–200 CE) until and after the arrival of the Spanish in the 16th century.
Many sites are in danger due to destruction by construction companies, which frequently source road fill from the ancient ruins.
Historically the most important site, Caracol ('the snail' in Spanish), is located in western Belize, near the border with Guatemala and within the Chiquibul Forest Reserve. Caracol was the center of one of the largest Maya kingdoms and today contains the extant remains of thousands of structures. The city was an important player in the Classic period political struggles of the southern Maya lowlands, and is known for defeating and subjugating Tikal (while allied with Calakmul, located in Campeche, Mexico).
The site of Cerros, located on Corozal Bay in northern Belize, is notable as one of the earliest Maya sites, reaching its apogee during the Late Preclassic on Corozal Bay, and for the presence of an E-Group, a unique structural complex found in Maya architecture.
Lamanai, located on the New River in Orange Walk District, is known for being the longest continually-occupied site in Mesoamerica. The initial settlement of Lamanai occurred during the Early Preclassic, and it was continuously occupied up to and through the colonization of the area. During the Spanish conquest of Yucatán, the conquistadores established a Roman Catholic church at Lamanai, but a revolt by the native Maya drove them away. The extant remains of the church are still standing today.
There are 3 Mayan temples in the Lamanai archaeological reserve: Mask Temple, High Temple and Temple of the Jaguar, along with ball courts. From a town of Tower Hill to the north, you take a boat along the New River to get to the site. Howler monkeys and boa constrictors have also been seen on the hiking trail to the temples.
The following is a list of other archaeological sites located within Belize:
Arqueología Mexicana

Arqueología Mexicana (Mexican Archaeology) is a bimonthly journal published by Editorial Raíces and the Mexican Instituto Nacional de Antropología e Historia (National Institute of Anthropology and History). The first issue, devoted to Teotihuacán, was published in April–May in 1993.
Arqueología Mexicana contains articles by scholars, a wide selection of photographs on the diverse Mesoamerican cultures, as well as maps and timelines that provide a modern understanding of the Mesoamerican legacy.
Presidential Palace Historical Site

21°02′17″N 105°49′59″E﻿ / ﻿21.038°N 105.833°E﻿ / 21.038; 105.833
The Presidential Palace Historical Site (Vietnamese: Khu di tích Phủ Chủ tịch), which is located in Hanoi, Vietnam, is the place where Ho Chi Minh lived and worked during most of his time as leader of North Vietnam, from December 19, 1954 until his death on September 2, 1969.
The complex is composed of three residences, namely House No. 54, the Stilt House and House No. 67.
The complex has an area of 14.7 hectares and includes 20 relic sites and 1,738 artefacts associated with Ho. The complex also includes trees planted by Ho and prominent visitors.
Ho first lived at House No. 54 from 1954 to 1958 before moving to the Stilt House, where he lived until August 1969.
The Stilt House was designed by Nguyen Van Ninh, former deputy director of the Ministry of Transport and Irrigation’s department of architectural design and was built by soldiers from the North Vietnamese Army. It was built in the style of traditional stilt houses in Việt Bắc. Among Ho's companions in the Stilt House was prime minister Pham Van Dong. In between House No. 54 and the Stilt House is a pond from which Ho used to fish. Following Ho's death, the Politburo of the Communist Party of Vietnam ordered the artefacts at the site to be preserved, leading to them being evacuated as a precaution against US bombing raids during the Vietnam War.
The site was listed by the Ministry of Culture and Information of Vietnam in 1975. In 2009, the site was declared a special national relic.
Liphofung Historical Site

The Liphofung (“place of the eland”) Historical Site includes a cave which occupies an important place in Lesotho history. It is the smallest of the Lesotho Highlands Development Authority (LHDA) reserves, at about 4.5 ha (11 acres), but has been intensively developed. The cave is a large overhang in the Clarens sandstone, which is a typical feature of the Lesotho lowlands region. Originally used by the San people and other Neolithic people, the walls contain important rock art and a rich archaeological deposit of Stone Age implements lies beneath the floor. Later, King Moshoeshoe the Great used the cave as a stopover when visiting that part of the kingdom.
The site is located in a tributary-stream valley of the Hololo River, off the main route from Butha-Buthe to Oxbow and Mokhotlong. Access is via a concrete road which is passable for all vehicles. A visitors' centre, featuring a display of Basotho culture and San rock art has been developed, along with restrooms and a small shop. The site is a popular destination of school groups and tourists traveling to Oxbow, and light refreshments are available.
Apart from the cultural and historical aspects of the site, there are also various geological features to be seen, both on-site and in the surrounding areas. Since the 'Moteng Valley is densely populated, it is a good opportunity to observe the traditional Basotho way of life.
The site was developed almost entirely by local labour and artisans; therefore, most of the development costs have been ploughed directly back into the local community.
Google Street View coverage

The following is a timeline for Google Street View, a technology implemented in Google Maps and Google Earth that provides ground-level interactive panoramas of cities. The service was first introduced in the United States on May 25, 2007, and initially covered only five cities: San Francisco, Las Vegas, Denver, Miami, and New York City. By the end of 2008, Street View had full coverage available for all of the major and minor cities in the continental United States and had started expanding its scope to include some of the country's national parks, as well as cities elsewhere in the world. For the first year and a half of its existence, Street View featured camera icon markers, each representing at least one major city or area (such as a park). By its 10th anniversary, the Street View service had provided imagery for more than 10 million miles' worth of roads across 83 countries worldwide.
#For the virtual tours of museums, see Google Arts and Culture#Timeline of introductions
The following timeline lists when each location's earliest set of Street View captures was released. Imagery for each update was captured anywhere from one to twelve months before the stated release date; for example, imagery from the June 2008 update would have a capture date between June 2007 and May 2008.
Below is a table showing the countries available on Street View and the year they were first added. Plain text indicates that a country has only views of certain businesses and/or tourist attractions.
Bold with an asterisk (*) indicates countries with public street view available
The following countries are slated to receive official Google Street View coverage based on announcements from Google, governmental agencies or national newspapers:
La pista (concurso de televisión)

La pista es un reality de competición de baile colombiano que premió a bailarines que tenían la responsabilidad de reproducir famosas coreografías. El show presentaba las más imponentes coreografías de Broadway y esos ritmos populares y pintorescos que generan una impresionante identificación con el baile. En su primera temporada, tuvo como jurados a José Luis Rodríguez "El Puma", Fernán Martínez y Carolina Ramírez. Sus presentadores fueron Carolina Gómez y Carlos Vargas, y fue transmitido por el canal Caracol Televisión.​​​​​​
En competencia estuvieron 16 equipos que tenían la misión de presentar el mejor show con las más recordadas coreografías de la historia. Para ello, cada grupo tenía un líder: un reconocido cantante colombiano que se encargaba de coordinar el montaje de sus bailarines y de interpretar la canción que se les asignaba. Diariamente se presentaban 4 equipos. Los aspectos que el jurado tenía en cuenta para determinar qué grupos avanzaban eran: el desempeño en el escenario, la interpretación y la coreografía, en últimas, un show impecable. Además cada semana se entregaba dinero en efectivo a los mejores equipos, la suma de estos premios alcanzó los 400 millones de pesos.
En su primer capítulo obtuvo un índice de audiencia de 16.3 puntos y 43.8% de share. El índice de audiencia promedio final del reality fue de 9.7 puntos.
El formato de televisión ha sido exportado en Italia.
Río Alagón

El río Alagón es un río de España, el afluente más largo del río Tajo entre los situados en la cuenca española.
Aparece descrito en el primer volumen del Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz con las siguientes palabras:​
Sus aguas son embalsadas en tres pantanos, todos ellos en la provincia de Cáceres:
Banana passionfruit

Banana passionfruit (Passiflora supersect. Tacsonia), also known as taxo and curuba, is a group of around 64 Passiflora species found in South America. Most species in this section are found in high-elevation cloud forest habitats. Flowers have a cylindrical hypanthium.
P. tarminiana and P. tripartita thrive in the climate of New Zealand. They are invasive species since they can smother forest margins and forest regrowth. It is illegal to sell, cultivate, or distribute the plants.
Banana passionfruit vines are now smothering more than 200 square miles (520 km) of native forest on the islands of Hawaii and Kauai. Seeds are spread by feral pigs, birds and humans. The vine can also be found all across the highlands of New Guinea and in Tasmania.
Passiflora foetida

Passiflora foetida (common names: stinking passionflower, wild maracuja, bush passion fruit, wild water lemon, stoneflower, love-in-a-mist, or running pop) is a species of passion flower that is native to the southwestern United States (southern Texas and Arizona), Mexico, the Caribbean, Central America, and much of South America. It has been introduced to tropical regions around the world, such as Southeast Asia, South Asia, Hawaii, Africa, and The Maldives. It is a creeping vine like other members of the genus, and yields an edible fruit. The specific epithet, foetida, means "stinking" in Latin and refers to the strong aroma emitted by damaged foliage.
This passion flower tolerates arid ground, but favours moist areas. It is known to be an invasive species in some areas. This plant is also a widely grown perennial climber, and has been used in traditional medicine.
The stems are thin and wiry, and are covered with minute sticky yellow hairs. Older stems become woody. The leaves are three- to five-lobed and viscid-hairy. When crushed, these leaves give off a pungent odor that some people consider unpleasant. The flowers are white to pale cream coloured, or pink to pale purple, about 5–6 cm diameter. The ripe fruit is globose, 2–3 cm diameter, remains green at maturity and has numerous black seeds embedded in the pulp; the fruit are eaten and the seeds dispersed by birds. Red-fruited plants have been classified as distinct species.
Passiflora foetida is able to trap insects on its bracts, which exude a sticky substance that also contains digestive enzymes. This minimizes predation on young flowers and fruits. Whether or not it gains nourishment from its prey is uncertain, and it is considered a protocarnivorous plant.
Passiflora foetida is a larval host and nectar source for the Gulf fritillary (Agraulis vanillae).
Passiflora foetida has been mentioned as a toxic plant by farmers from northeastern Brazil. An experiment done with goats led to the discovery that high levels of cyanide in P. foetida cause poisoning after the ingestion of fresh leaves, mostly during the dry season.
The fruits are roughly the size of a ping pong ball or kumquat and contain a bluish-white pulp that is mildly sweet and delicately flavored. In the Philippines, the fruit of Passiflora foetida are known colloquially as marya-marya ('Little Mary'), balabalecua (in kapampangan), kurombot, utot-utot, and santo papa (due to its resemblance to the Pope's mitre). Young leaves and plant tips are also edible. Dry leaves are used in tea in Vietnamese folk medicine to relieve sleeping problems, as well as treatment for itching and coughs.
Rosa, Yara Brito Chain Jardim; Dornelas, Marcelo Carnier (9 August 2011). "In vitro plant regeneration and de novo differentiation of secretory trichomes in Passiflora foetida L. (Passifloraceae)". Plant Cell, Tissue and Organ Culture. 108 (1): 91–99. doi:10.1007/s11240-011-0016-6. S2CID 17653122.
Cholado

Cholado, raspao, or raspado is an icy beverage with fresh fruit and sweetened condensed milk traditionally from Jamundí, in the region of Valle del Cauca, Colombia. It is made from crushed ice or shaved ice, chopped fruit, condensed milk, fruit syrup, and served with a wafer cookie. It is sometimes topped with whipped cream. Fruits that are commonly used in cholado preparation include banana, apple, kiwi, strawberry, papaya, pineapple, mango, and soursop.
Passiflora alata

Passiflora alata, the winged-stem passion flower, is a species of flowering plant. It is an evergreen vine, growing to 6 m (20 ft) or more, which bears an edible type of passion fruit. It is native to the Amazon, from Peru to eastern Brazil.
The local peoples refer to it as ouvaca, meaning "red star" due to the appearance of its flower. Other names include fragrant grenadilla, and maracuja de refresco. The specific epithet alata means "winged", referring to the 4-winged stems.
The leaves are oval or oblong, 10–15 cm (4–6 in) long and 1–10 cm (0–4 in) wide. The fragrant flower is 7–10 cm (3–4 in) wide, with red curved tepals, and a prominent fringed corona in bands of purple and white giving the appearance of stripes. It usually blooms around late summer or early fall, needing full sun exposure. These flowers are unique (with one other species Pasiflora xiikzodz) in having eight concentric coronas divided into five types; radii, pali. the operculum, the limen, and the trochlea, the most of any known plant., P. alata attracts bees, butterflies and birds.
The solitary fruit is highly prized by local people. It is egg-shaped, yellow to bright orange, 8–15 cm (3–6 in) long and 5–10 cm (2–4 in) in diameter. It weighs from 90–300 g (3–11 oz).
In temperate zones P. alata is usually cultivated indoors, though it can also be grown outside in areas where the temperature does not fall below 5 °C (41 °F). It has gained the Royal Horticultural Society's Award of Garden Merit.
In Brazil, P. alata is officially recognized as a phytomedicine, and was included in first edition of Brazilian Pharmacopoeia in 1929. It is well known in folk medicine throughout South America, though the exact pharmacological composition of the plant is little understood and requires more study.
2

2 (two) is a number, numeral and digit. It is the natural number following 1 and preceding 3. It is the smallest and the only even prime number.
Because it forms the basis of a duality, it has religious and spiritual significance in many cultures.
Two is most commonly a determiner used with plural countable nouns, as in two days or I'll take these two. Two is a noun when it refers to the number two as in two plus two is four.
The word two is derived from the Old English words twā (feminine), tū (neuter), and twēġen (masculine, which survives today in the form twain).
The pronunciation /tuː/, like that of who, is due to the labialization of the vowel by the w, which then disappeared before the related sound. The successive stages of pronunciation for the Old English twā would thus be /twɑː/, /twɔː/, /twoː/, /twuː/, and finally /tuː/.
An integer is determined to be even if it is divisible by two. When written in base 10, all multiples of 2 will end in 0, 2, 4, 6, or 8; more generally, in any even base, even numbers will end with an even digit. 2 is the smallest and the only even prime number, and the first Ramanujan prime. It is also the first superior highly composite number, and the first colossally abundant number.
A digon is a polygon with two sides (or edges) and two vertices. Two distinct points in a plane are always sufficient to define a unique line in a nontrivial Euclidean space.
A set that is a field has a minimum of two elements.
Binary is a number system with a base of two, it is used extensively in computing.
The digit used in the modern Western world to represent the number 2 traces its roots back to the Indic Brahmic script, where "2" was written as two horizontal lines. The modern Chinese and Japanese languages (and Korean Hanja) still use this method. The Gupta script rotated the two lines 45 degrees, making them diagonal. The top line was sometimes also shortened and had its bottom end curve towards the center of the bottom line. In the Nagari script, the top line was written more like a curve connecting to the bottom line. In the Arabic Ghubar writing, the bottom line was completely vertical, and the digit looked like a dotless closing question mark. Restoring the bottom line to its original horizontal position, but keeping the top line as a curve that connects to the bottom line leads to our modern digit.
Maxime Maufra

Maximilien Émile Louis Maufra (Maxime Maufra) a oa ul livour breizhat, ganet d'ar 17 a viz Mae 1861 e Naoned, (Liger-Atlantel), ha marvet d'an 23 a viz Mae 1918 e Poncé-sur-le-Loir (Sarthe). E-touez arzourien Skol Pont-Aven e oa Maxime Maufra.
Da 18 vloaz e stagas Maufra da livan.
Gant daou arzour Naonedad e oa bet kalonekaet da livañ : ar vreudeur Charles Leduc hag Alfred Leduc, koulz ha gant al livour Charles Le Roux.
E-pad nebeut amzer, e oa chomet da labourat evel kenwerzhour hag e live evit an dudi, eus 1884 da 1890. E-doug ar mare-se en doa graet anaoudegezh gant labour an impresionisted.
Adalek 1890 e tibabas Maufra diskregiñ gant ar vicher kenwerzhour hag en em westlas a-zevri evit e basioun: al livadurioù. Dont a reas da Vreizh er c'hornog, evit kejañ gant Paul Gauguin ha Paul Sérusier. E c'hentañ diskouezadeg livadurioù a voe e 1894, e-barzh an davarn parizian : Toutteville. Da Vreizh e tstroas bep bloaz, dreist holl kostez Kiberen. Chom a rae e Montmartre er Bateau-Lavoir. En a-bep seurt lec'hioù eo bet o veajiñ : en Dauphiné, er Midi, en Aljeria, hag er Savoy.
Dreist-holl eo bet ul livour hag en deus pledet kement gant dremmvroioù ar vro hag gant gweledvaoù an arvor. Deuet oa a-benn da bakout livioù flamm ha nerzhus skol Pont Aven. Ul livour emren e vannas e vuhez-pad, ha gouestlet noa e arz da gened an natur.
Anvet e oa bet e 1916 da livour ofisiel ar Verdeadurezh.
E-barzh Kevredigezh Vroadel Breizh e oa Maxime Maufra, oc'h ober war-dro rann an Arzoù-Kaer.
Arondisamant Huy

Arondisamant Huy a zo unan eus ar pevar arondisamant a zo e Proviñs Liège e Belgia.
Arondisamant Huy a oa bet krouet e 1800. Ul lodenn e oa eus departamant gall an Ourthe a oa bet savet e Belgia e 1795, ha tri arondisamant ennañ.
Kerne

Kerne (pe Kernev), Bro-Gerne (pe Bro-Gernev) a zo unan eus nav bro hengounel Breizh. Kerneviz a vez graet eus an dud.
Kenorin eo an anv "Kerne(v)"-se gant hini Kernev-Veur: "Kernow". Anv ar rannvro vreizhveurek a zo bet roet en tu-mañ d'ar mor ivez, met n'ouzer ket perak eo bet doublet lies a anvioù bro e Breizh-Veur hag e Galia (Domnonea, da skouer, Devon). E latin e vez graet gant "Cornugallia", pe a-wechoù "Cornubia".
En em astenn a ra en div drederenn eus Su Penn-ar-Bed, met un nebeud kumunioù eus ar Mor-Bihan (tro-dro da C'hourin) hag un toullad brav a gumunioù eus mervent Aodoù-an-Arvor (adalek Mur betek Menez Are) zo e Kerne ivez. Kêr-benn ar gontelezh kozh hag an eskopti eo Kemper. Sellet e vez ouzh brezhoneg Kerne evel ouzh unan eus an teir rannyezh a ya d'ober ar c'hKLT (nemet n'eo ket sklaer ha peder rannyezh vrezhonek zo evit gwir evel ma lavarer).
Dre vras e vez graet Kerne-Izel eus an arvor, gant ar Vro-C'hlazig, ha Kerne-Uhel eus an argoad.
218 kumun a zo e Bro-Gerne an deiz hiziv (Niveradeg 2007: 477 308 a annezidi. Gorread: 5 975 km²).
Emañ darn vrasañ Bro-Gerne e Breizh-Izel, e-lec'h e veze kaozeet brezhoneg. Graet e vez kerneveg pe brezhoneg Kerne deus parlantoù ar vro.
E distro-skol 2022 e oa enskrivet er skolioù Diwan hag er c'hlasoù divyezhek 2 569 skoliad (8,2 % eus skolidi ar vro evit a sell ouzh ar c'hentañ derez).
Komzet e veze gallaoueg e penn reter Bro-Gerne ivez.
Rouaned ha konted Kerne

Amañ e kaver anvioù rouaned Kerne hag ar gonted war o lerc'h, goude echu gant ar rouantelezh.
Anavezet int dre kartular abati Landevenneg adskrivet en XII kantved. Disheñvel un tamm eo diouzh re abati Kemperle (fin an XII kantved) ha Kemper (dibenn ar XIV kantved).
Konk-Kerne Tolpad-kêrioù

Konk-Kerne Tolpad-kêrioù (Concarneau Cornouaille Agglomération e galleg) a zo un etrekumuniezh e departamant Penn-ar-Bed, e Breizh. Ul lodenn eus Bro Gerne eo. Krouet eo bet e 1994.
Konk-Kerne Tolpad-kêrioù a ya 9 c'humun d'ober anezhi:
Konk-Kerne

Konk-Kerne zo ur gumun e Breizh, war aod ar Meurvor Atlantel. Pennlec'h kanton Konk-Kerne eo. Brudet eo bet evel ur porzh-pesketaerien. Hiziv e vez gweladennet ar gêr gloz.
Karrnijourion e oant holl. Marvet int e-pad an Eil Brezel-bed.
Karrnijour e oa. Marvet eo d'an 29 a viz Gwengolo 1940, e-pad an Eil Brezel Bed. Mervel a reas pa gouezhas e garr-nij (Beaufort Mk I marilhet W6493 ha kodet N1149) er mor.
Niver a annezidi
Cornouaille (film)

Cornouaille (Kerne(v), Bro-Gerne(v) e brezhoneg) a zo ur film gallek sevenet gant ar filmaozourez c'hall Anne Le Ny, deuet e-maez e 2012.
Filmet e oa bet e-kichen Gwaien (Bro-Gerne), ma oa familh Anne Le Ny a orin anezhi.
France

France, anv Bro-C'hall e galleg, zo ivez un anv-tud, anv-badez hag anv-tiegezh, hag anv meur a dra all.
Un anv-badez gallek, slovenek (deveret eus an anv Franciscus) ha tchekek eo.
Lafrance zo ivez un anv-tiegezh e Kebek.
Ouest-France

Ouest-France zo ur gazetenn bemdeziek c'hallek graet e Roazhon, berliner he ment. Ur gazetenn rannvroel c'hall eo, evel ma tiskouez hec'h anv, hag astenn a ra he zachenn-kazetenniñ e teir rannvro ha 14 departamant eus kornôg Frañs. D'ar Sul e vez embannet ur Ouest-France Dimanche, hanter gelaouenn hanter gazetenn.
L’Ouest-Éclair a oa anv Ouest-France betek 1944, ur gazetenn bet krouet e 1899, ha cheñchet he anv gant an aotrouniezh c'hall nevez abalamour ma oa bet kenlabour gant ar c'hevreded alaman.
E-kreiz kêr Roazhon edo renerezh Ouest-France, met e miz Eost 1972 e voe kaset renerezh ha moulerezh e-maez kêr, da Gantpig, straed ar Breil. Un eil ti-moulañ zo bremañ e Kerc'hevrel, un ugent kilometr bennak eus Naoned. An holl gazetennoù ha kelanouennoù eus kornôg Frañs zo bet adbrenet gant ar stroll Ouest-France, ne chom nemet ur gazetenn hag a zo kevezer c'hoazh da Ouest-France, Le Télégramme e Breizh-Izel, e Penn-ar-Bed dreist-holl.
Ar gazetenn muiañ gwerzhet ha muiañ lennet e Frañs eo Ouest-France abaoe 1975, dirak Sud Ouest. Ar gentañ gazetenn c'hallek er bed eo ivez. 49 embannadur lec'hel a zo e teir rannvro velestradurel : rannvro Breizh, Broioù al Liger ha rannvro Normandi, da lavaret e 14 departamant.
Roet e vez skoazadennoù da Ouest-France gant ar Stad gall, evel tost an holl gazetennoù. 3 989 248 € zo bet roet e 2019 da skouer.
Sed amañ sifroù pennañ ar skrignañ, hervez an OJD :
Digreskiñ a ra gwerzhioù Ouest-France, evel an holl gazetennoù all. Kollet en deus 137 482 gwerzh skouerennoù paper e dek vloaz, etre 2009 ha 2018, un digresk a 17,5 % (mammenn OJD).
Ur gazetenn gristen eo Ouest-France, ha « Justis ha Frankiz » eo he ger-stur. Klask a ra mirout ul linenn stur neptu peurliesañ evit chom hep feukiñ e lennerien niverus hag ar galloud politikel war un dro. Skrivet en deus François Régis Hutin, ar prezidant etre 1984 ha 2016, kalz pennadoù-stur a-du gant Unaniezh Europa, an deskadurezh hag ar peoc'h er bed. Stourmet en deus ar gazetenn evit Feur-emglev Maastricht (1992) hag arreizh al leveoù, met savet he deus a-enep an dimezioù etre paotred pe etre maouezed. E 2005 eo bet dizoloet e veze urzhiet pennadoù-skrid gant prefederez Rannvro Breizh. E miz Meurzh 2021 he deus embannet Jeanne Emmanuelle Hutin, ezel eus ar c'huzul-ren ha merc'h da François Régis, ur pennad-stur evit harpañ Nicolas Sarkozy, ar pezh en deus displijet d'ul lodenn eus ar gazetennerien.
France 3 Bretagne

France 3 Ouest a zo unan eus trizek skourr rannvroel ar chadenn c'hall France 3, skignet er rannvroioù Breizh ha Broioù al Liger, ha diazezet e Roazhon.
Gant France 3 Ouest ez eus ur budjed bloaz a 31,97 milion a euroioù.
Ar bodoù-skrivañ lec'hel a skign ho embannadurioù eus ar gazetenn lec'hel. Pevar anezho a zo, evit pevar kêr vras eus ar C'hornôg :
Ar burevioù digreizennet n'o deus ket a embannadur lec'hel eus ar gazetenn, n'int nemet burevioù kelaouiñ, titouriù hag enklask. Lec'hiet int e kêrioù brasañ ar pep departamant n'o deus ket a bod-skrivañ lec'hel.
Abadennoù brezhonek a vez skrignet en un darn eus Breizh:
Bep bloaz e vez roet gant France 3 Breizh prizioù d'ar re a striv evit broudañ ha diorren implij ar brezhoneg. Kinniget e vez an abadenn gant Goulwena An Henaff en ur gêr disheñvel bep tro.
Vidéos des journaux du 12/13 :
Vidéos des journaux du 19/20 :
France Culture

France Culture zo ur skingomz gall eus ar rouedad Radio France diazezet e Pariz, gouestlet d'ar sevenadur gall, istor, lennegezh, politikerezh, gant ur spered digor hervez ar vrud. E L'Arbresle, Septeuil, Kastellaodren, Naoned ha Villedieu-les-Poêles e vez klevet war 94,2, e Roazhon, Saclas ha Saint-Jean-en-Royans war 98.3.
Etre 1975 ha 1984 e voe renet gant ar Roazhonad Yves Jaigu.
Un toullad abadennoù he deus graet Françoise Morvan e france Culture: https://www.franceculture.fr/personne/francoise-morvan
Peter Fendi

Peter Fendi (4 a viz Gwengolo 1796 - 28 a viz Eost 1842 e Vienna) a oa ul livour, engraver ha maendreser aostrian Brudet eo a-drugarez d'e oberennoù orgedus, hag ivez peogwir e voe unan eus diaraogerien ar maendreserezh liv.
Enepdivyezhegezh

Enepdivyezhegezh a vez graet eus an oberoù pe ar politikerezh enep d'an divyezhegezh ha d'an dud divyezhek, o nac'h outo gwirioù abalamour ma implijont an eil yezh kentoc'h eget eben, abalamour ma vez staget ar gwirioù hiniennel ouzh ur yezh hepken.
E Breizh e weler enepdivyezhegezh dreist-holl e nac'hidigezh digeriñ klasoù divyezhek er skolioù-stad pe katolik da skouer. Koulskoude emañ ivez e nac'hidigezh ar gwir da vont e brezhoneg ouzh ar velestradurezh, dre skrid pe dre gomz: ar gwirioù-se a zo d'an dud er broioù ma ya en-dro an divyezhegezh.
Gallout a reer komz ivez, en degouezhioù-se, eus droukziforc'hañ yezhel.
Komz a reer eus enepdivyezhegezh e Kanada, diwar-goust ar galleg (New Brunswick ha kêr Ottawa), hag e SUA diwar goust ar spagnoleg (Kalifornia ha Florida dreist-holl).
Enep an divyezhegezh e Kembre en XIX kantved e veze graet gant ar Welsh Not.
N'eus ket gwall bell e veze renerien embregerezhioù o tifenn ouzh o implijidi komz kembraeg en o lec'h-labour, adal afer Brewer Spinks e 1965 betek hini Thomas Cook e 2007.
Fortepiano

Ar fortepiano (hervez an italianeg hag ar saozneg), ar piano-forte (hervez ar galleg) eo doare kentañ ar piano, bet ijinet e 1709 gant Bartolomeo Cristofori, un oberour binvioù-seniñ italian, hag a zo bet sonet eus deroù ar Patrom:Bloavezhioù 1710 betek deroù ar Patrom:Bloavezhioù 1800, e-pad ur 100 vloaz bennak eta.
Kerdin metal ha morzholioù goloet a lêr zo d'ar fortepiano. Kalz skañvoc'h eget ar piano a-vremañ eo.
Bartolomeo Cristofori, oberour klavioù-kerdin e Firenze, a ijinas ar benveg a reer fortepiano e deroù an XVIII kantved. An testeni kentañ eus ar benveg a gaver e renabl ar re Vedici, implijerien Cristofori, e 1700. Derc'hel a eure Cristofori da ziorren ar benveg betek ar {{bloavezhioù 1720]], ha tri benveg eus an amzer-hont zo chomet.
Les Contes de ma Mère l'Oye

Les Contes de ma Mère l'Oye zo un dastumad eizh kontadenn c'hallek e komz-plaen skrivet gant Charles Perrault e 1697, a zo bet embannet dindan an titl Histoires ou contes du temps passé, avec des moralités : Contes de ma mère l'Oye. Hiziv ez eo un oberenn glasel el lennegezh evit ar vugale, ma'z eo damankouaet oberennoù all ar skrivagner.
Ma Mère l'Oye zo un anv ijinet, hini ar goueriadez a gont an istorioù, ur vaouez eus ar seurt a oa anavezet gant lennerien an oberour.
Kentañ meneg eus Ma Mère l'Oye a gaver e 1660 en ur gelaouenn sizhuniek anvet La Muse Historique dindan pluenn Jean Loret. Gant Perrault eo e vo brudet ar vaouez kaezh.
Teir danevell, bet skrivet a-raok, zo bet staget ouzh an dastumad.
An holl gontadennoù-se zo bet embannet e stumm pe stumm e brezhoneg evit ar vugale. Lod a gaver e dastumad Levrioù ar vugale, embannet er bloavezhioù 1950 ha 1960 gant Per Denez e ti Al Liamm.
Lakaet e oa bet al levr dindan anv mab an oberour (ganet e 1678) pa voe embannet. Oberennoù all a zeuas a-zindan pluenn Charles Perrault, met homañ eo an hini vrudetañ.
N'en deus ket ijinet ar c'hontadennoù, met gwisket en deus en un doare lennegel koñchennoù a veze kontet d'ar vugale en e amzer gant mitizhien ha magerezed diwar ar maez. Eveltañ e reas Anatol ar Braz pa dapas brud gant La Légende de la Mort, al levr savet diwar gontadennoù brezhonek klevet gantañ.
Awenet eo bet Perrault ivez gant kontadennoù ar skrivagner italian Giambattista Basile, en doa dastumet kontadennoù e Kreta ha savet ul levr ganto.
E 1729 e voe embannet e saozneg troidigezh levr Perrault, Histories or Tales of Past Times, Told by Mother Goose. Diwar neuze e teuas Mother Goose da vezañ mamm an holl gontadennoù hag an holl rimadelloù.
Ar roñfl n'en deus ken c'hoant nemet debriñ an haroz. Skeudenniñ a ra ar c'hoant dall a zegas distruj ha war un dro an tad a ranker diskar da zont e-maez ar vugaleaj.
Skeudenn ar vamm hek eo-hi, kemmesket a-wechoù gant hini al lezvamm, a harz karantez an tad ouzh e vugale. Mirout ouzh an haroz a vont war-raok a venn ober, distruj anezhañ a-wechoù, dre gwidreoù ha troioù hud.
Ar briñsez n'eus ket dezhet dezhi c'hoazh petra eo ar garantez. Ret eo dezhi erruout en oad ar gaezouregezh a-raok. Gwadañ a-greiz-holl a ra Koantenn Koad ar C'housk pa vroud he biz gant un nadoz, evel ma wad ar plac'hig pa zegouezh hec'h amzerioù kentañ, met ur pennad e rank gortoz c'hoazh, evel ar Goantenn gant he fennad kousk hir, a-raok ma vo prest da amprouiñ ar garantez en he c'hig.
Kourtizanez

Ur gourtizanez (eus ar ger gallek courtisane) a veze lavaret e brezhoneg eus ar merc'hed a renk uhel a werzhe o c'horf da dud pinvidik ha galloudus.
Hervez istor ar ger gallek e oa kaoz eus tud e lez ar roue a oa prest d'e servij. Tud a lez ne oa ken da gentañ. Met tamm ha tamm e voe prest lod merc'hed da servij ar roue betek en e wele. En Italia an Azginivelezh e oa brudet lod merc'hed da vezañ kourtizanezed, da lavarout eo gisti a renk uhel. D'ar mare-se eo e veze kaoz eus Kourtizanez Veur Babilon, a yae dorn-ha-dorn gant an Antekrist. En un engravadur brudet eus 1498 gant Albrecht Dürer e weler anezhi evel ur gourtizanez eus Venezia, bet livet gantañ un nebeud bloavezhioù kent
Er XVIIvet ha XVIIIvet kantved e oa brudet kourtizanezed ar rouaned c'hall Loeiz XIV ha Loeiz XV, hag Antoinette Voisin dreist ar re all, ha re ar roue saoz Charlez II.
E dibenn an XIXvet kantved e oa brudet kourtizanezed evel Caroline Otero ha Liane de Pougy ha serc'hed ar roue saoz Edouarzh VIII, evel Lillie Langtry pe Hortense Schneider.
20th Century Fox

20th Century Studios (bet Twentieth Century-Fox Film Corporation eus 1934 da 1985) a zo unan eus embregerezhioù brasañ ar produiñ filmoù sinema amerikan. E 1915 e voe krouet gant William Fox gant an anv Fox Film. Kendeuzet e voe gant Twentieth Century Pictures, bet savet e 1933 gant Darryl F. Zanuck (bet produour gant Warner Brothers) ha Joseph Schenck (bet prezidant United Artists).
Zoran Stefanović

Zoran Stefanović (serbeg kirillek: Зоран Стефановић; 21 a viz Du 1969 e Loznica, Serbia, Yougoslavia) zo un skrivagner, skriver senario ha istorour bannoù-treset serb Krouet en deus ar bannoù treset brudet Le Troisième Argument..
Deadpool (film)

Deadpool zo ur film gourharoz stadunanat embannet e 2016. Diazezet eo war ar c'homics Deadpool gant Marvel. Embannet eo bet gant 20th Century Fox. An eizhvet film eo e bed ar filmoù X-Men hag ar c'hentañ hini e-unan evit an dudenn Deadpool. Sevenet eo bet gant Tim Miller a-ziwar ur senario gant Rhett Reese ha Paul Wernick. Aktourien ar film eo Ryan Reynolds evit Wade Wilson / Deadpool gant Morena Baccarin, Ed Skrein, T. J. Miller, Gina Carano ha Brianna Hildebrand. Er film, Wilson eo an enep-haroz Deadpool o klask an den en deus treuzfurmet anezhañ en ur c'hemmad euzhus.
Kingdom of Heaven

Kingdom of Heaven zo ur film istorel stadunanat embannet e 2005, filmaozet ha produet gant Ridley Scott ha skrivet gant William Monahan. An aktourien eo Orlando Bloom, Eva Green, Jeremy Irons, David Thewlis, Brendan Gleeson, Marton Csokas, ha Liam Neeson.
Ar film zo diazezet en un doare damfaltaziek war an Trede Kroaziadeg, gant ur sell spisoc'h war Balian eus Ibelin en doa stourmet da difenn Rouantelezh Jeruzalem a-enep ar Sultan ayyoubid Saladin.
Filmet eo bet ar film en Ouarzazat, e Maroko, hag e Bro-Spagn, e Loarre (Huesca), Segovia, Ávila, Palma del Río hag e Sevilla er Casa de Pilatos hag en Alcázar. Ar film a oa bet embannet d'ar 6 a viz Mae 2005 gant 20th Century Fox, degemeret eo bet etre a-fed burutelladennoù.
Rastellet en deus 218 milion $ dre ar bed. D'an 23 a viz Kerzu 2005, Scott en doa lakaet embann un stumm hir, hag a voe lesanvet gant an arvesterien evel ar stumm peurvat.
Tren

Evit termeniñ elfennoù an trenioù, gellet a c'heller kemer harp war an teul kinniget gant Ofis ar brezhoneg.
Tren tizh bras
Hent-houarn
Un tren beajourien a c'hell implij ur stlejerez liammet d'ur strobad gweturioù hag a c'heller lakaat beajourien enne. Tamm-ha-tamm e vez lakaet da vont strobadoù emlusk e-lec'h m'he deus pep gwetur ur mekanik stlejañ. Harp a ra an tren beajourien en ul lec'h ma'z eo bet savet ur c'hae, ar peurliesañ e vez en ur porzh-houarn.
Un tren marc'hadourezh a vo ar peurliesañ ur strobad bagonioù stlejet gant ur stlejerez. Alies e vez ar stlejerez o vont en-dro gant diesel hag an tren marc'hadourezh a ya dousikoc'h eget unan gant beajourien. Displeg a reomp an dra-se gant ma vez al linennoù marc'hadourezh leusket a-gostez da geñver al linennoù beajerien : n'int ket tredanaet hag o tres n'eo ket bet gwellaet abaoe pell 'zo.
"Catch Me Who Can" a oa ur stlejerez krouet gant Richard Trevithick. Aozet eo bet e 1808 gant teuzerezh Rastrick and Hazledine e Bridgnorth (bro-Saoz). Kinniget e oa d'an dud ar marc'h-du-mañ e diabarzh ur sirk anvet "steam circus" lec'hiet e Bloomsbury, war un hent-houarn e stumm ur c'helc'h. Ar marc'h-du a c'helle mont betek un tizh a 19 km/e met re bouner e oa evit ar roudennoù. Serret e voe ar sirk ken-ha-ken ma voe ur roudenn distrujet abalamour da bouezh ar stlejerez. Ur c'hopi a zo war ober gant an Trevithick 200 charity...
Ar General (fr), ur film hep son graet gant Buster Keaton e 1926.
Patrom:Porched an hent-houarn
Jean-Luc Bleunven

Jean-Luc Bleunven, ganet d'an 20 a viz Kerzu 1958 e Plabenneg, zo ur politikour ha stourmer breizhat katolik eus an tu-kleiz. Dilennet e oa bet da gannad evit trede pastell-vro Penn-ar-Bed (Goueled Leon) gant 52,29 % eus ar mouezhioù en eil tro d'ar 17 a viz Even 2012. Etre 2008 ha 2014 e oa maer (tu-kleiz) kumun Plabenneg ha besprezidant ar gumuniezh kumunioù anvet bro an Aberioù etre 2011 ha 2014. Goude-se ez eo distroet ar gumun a zehoù goude dilennadegoù miz Meurzh 2014. Trec'het eo bet en eil tro an dilennadegoù kannad gant Didier Le Gac (En Marche!) p'en deus rastellet hennezh 39,31% eus ar mouezhioù.
Goude bezañ bet o vont gant meur a vicher, Jean-Luc Bleunven en devoa adkemeret tiegezh e dud e 1986. Stourmer eo bet er Confédération paysanne evit ar vicher, bez eo ivez stourmer e kevredigezhioù. Brezhoneger eo ha kaset en deus e vugale da skolioù Diwan. Kroget e oa gant ar politikerezh e ti-kêr Plabenneg e 1985. C'hwec'h bugel en deus bet, an holl anezho skoliataet e Diwan.
Tad Perrine Bleunven eo.