davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Argolas

As argolas são um aparelho utilizado na ginástica artística. Seu uso em competições é exclusivamente para homens. O ginasta deve realizar uma série calcada em força e equilíbrio, realizada pelos membros superiores do corpo.
Esta prova está presente na disputa por equipes, concurso geral e final individual por aparelhos.
No início dos moldes da modalidade, Jahn e Muths incluíram os aparelhos masculinos quase como se conhece hoje, com exceção das argolas. Embora a existência do aparelho date de dois mil anos, só em 1802, Adolf Spiess, introduziu o que chamou de ringeschwebel, constituído de material metálico.
Ao longo dos anos, o material evoluiu, sendo posteriormente, coberto com couro, borracha e finalmente, composto de madeira laminada recoberta por material aderente. Uma das maiores inovações veio através da contribuição do soviético Albert Azaryan, que, na década de 1950, executava a melhor rotina do aparelho, vencendo duas Olimpíadas e criador de um dos movimentos mais executados ainda hoje: a Cruz. Sua estática na execução era considerada perfeita.
As argolas estão presentes nos Jogos Olímpicos desde a primeira edição, em Atenas, 1896, tendo como primeiro campeão o grego Ioannis Mitropoulos.
O aparelho é constituído por uma estrutura de onde se suspendem duas argolas, a 2,75 m do solo. A distância entre as argolas é de 50 cm e o seu diâmetro interno é 18 cm. As argolas possuem ainda 28 mm de espessura.
A prova consiste em uma série de exercícios de força, equilíbrio e balanço durante as acrobacias. O júri valoriza o controle do aparelho e a dificuldade dos elementos da coreografia, tais como:
O ginasta será descontado caso:
A gama de movimentos estáticos nas argolas é tão variada quanto nos demais aparelhos masculinos e femininos. Para as saídas, usam-se os saltos costumeiramente vistos em provas de salto, como o Tsukahara, duplos mortais e o Ray. Durante suas apresentações, os ginastas utilizam de movimentos acrobáticos e estáticos – validados pelo Código de Pontos de A à Super-E (F) -, entre eles:
Trampolim acrobático

Trampolim acrobático ou Ginástica de trampolim é uma disciplina da ginástica, na qual o atleta executa saltos acrobáticos num trampolim. Enquanto a modalidade efetivamente gímnica, foi criado em 1936 nos Estados Unidos pelo professor de educação física George Nissen, que formatou suas regras.
As origens do trampolim repousam na Idade Média, nas performances dos acrobatas e dos trapezistas de circo – estes com seus saltos realizados a partir do impulso da rede de segurança. No Brasil a modalidade veio através do Professor José Martins Oliveira Filho em 1975, recém chegado da Alemanha após um curso de especialização em Colônia. Em 1990 foi fundada a Federação Paulista de Trampolim Acrobático (FPTA) e em 1991 a Confederação Brasileira de Trampolim Acrobático (CBTA). Sua estréia como modalidade olímpica aconteceu nos Jogos Olímpicos de Sydney, na Austrália, em 2000. Sobre uma tela, geralmente de nylon, de 5m x 3m, o atleta salta até atingir cerca de 6m de altura e executa 20 elementos técnicos. Oito juízes são responsáveis pelo julgamento – um é denominado juiz central, cinco avaliam a execução e dois observam o grau de dificuldade. A ginástica de trampolim é disputada por homens e mulheres. Há também o trampolim sincronizado, em que atletas se apresentam em trampolins diferentes mas executam os movimentos simultaneamente.
O trampolim, assim como o Tumbling e Duplo Mini são modalidades novas no contexto esportivo, e não faz muito tempo que a Ginástica de Trampolim, antes conhecida como Trampolim Acrobático passou a ser um desporto olímpico.
A Ginastica de Trampolim usa reflexo, flexibilidade e controle do corpo.
Abaixo estão listados alguns dos saltos existentes e suas respectivas descrições técnicas.
O Trampolim tem um suporte elástico recoberto por uma rede,com seis milímetros de espessura.
Medidas:
Comprimento:5,050 metros Largura:2,910 metros Altura da Rede:1,155 metros
Medidas da rede:
Comprimento:4,28 metros Largura:2,14 metros
Zona de Salto:
Comprimento:2,15 metros Largura:1,08 metros Cruz central 70x70cm
O uniforme usado pelas praticantes do esporte é um collant com mangas de no mínimo 2/3 do comprimento do braço, sapatilhas brancas e/ou meias brancas que não ultrapasse o comprimento do tornozelo. É proibido o uso de jóias com exceção de anéis lisos.
Ginástica acrobática

A Ginástica acrobática foi desenvolvida em grande parte do século XVII devido à criação do circo. Mas, como desporto (ou esporte), essa modalidade da ginástica é relativamente jovem. As primeiras competições mundiais datam de 1770, junto com a ginástica artística formam uma nova modalidade da Federação Internacional de Ginástica (FIG) que tem como principais características a execução de exercícios que exigem força, agilidade e equilíbrio.
Os pontos podem ser comprados na maioria das competições. e as competições não podem ser realizadas em campo aberto.
A ginástica acrobática requer, por parte do ginasta, agilidade, força, coordenação, flexibilidade e equilíbrio, além das exigências técnicas de salto. Suas rotinas são executadas com acompanhamento musical e requerem expressão e movimentos do corpo perfeitamente sincronizados com a música que se passa.
A Ginástica Acrobática na constituição dos seus pares e grupos tem ginastas com diferentes idades e estaturas, aos quais damos três denominações: bases, intermédios e volantes. Os bases normalmente são os elementos mais velhos do par ou do grupo com um estatura mais alta, normalmente mais fortes para facilmente sustentarem e apoiarem o volante. O volante é o outro elemento do par ou grupo normalmente mais novo, com uma estrutura física mais baixa e mais leve para poder facilitar o trabalho em conjunto, permitindo também uma maior longevidade da participação desportiva. Além do mais, esta bela disciplina cria laços de amizade muito fortes entre os parceiros, bem como o espírito de trabalho em grupo e o mais importante de tudo: a confiança entre os parceiros e treinadores que estão lado a lado em equipe.
As séries são executadas em um estádio praticável de 6x6 metros, semelhante ao de Ginástica \ modalidade artística.
Os acrobatas em grupo devem executar até três séries: uma de Estática, uma Dinâmica e uma combinada. As séries estáticas são consideradas mais calmas com elementos de força e estáticos, as séries dinâmicas são mais ativas e com elementos de lançamentos com voos dos ginastas. As séries combinadas são utilizadas nas fases finais e unem os exercícios estáticos e de força, e habilidade, fazendo parte da ginástica geral
Nível 1
Nível 2
Nível 3
Infantis
Iniciados
Juvenis (11-16)
Juvenis Base
Juniores (12-18)
Juniores Base
Juniores Elite (13-19)
Seniores Base
Seniores Elite (mais de 15)
Sugarloaf Mountain

Sugarloaf Mountain (Portuguese: Pão de Açúcar, pronounced [ˈpɐ̃w dʒ(i) ɐˈsukaʁ]) is a peak situated in Rio de Janeiro, Brazil, on a peninsula at the mouth of Guanabara Bay. Rising 396 m (1,299 ft) above the harbor, the peak is named for its resemblance to the traditional shape of concentrated refined loaf sugar. It is known worldwide for its cableway and panoramic views of the city and beyond.
The mountain is one of several monolithic granite and quartz mountains that rise straight from the water's edge around Rio de Janeiro. Geologically, it is considered part of a family of steep-sided rock outcroppings known as bornhardts.
The mountain is protected by the Sugarloaf Mountain and Urca Hill Natural Monument, created in 2006. This became part of a World Heritage Site declared by UNESCO in 2012.
The name Sugarloaf was coined in the 16th century by the Portuguese during the heyday of sugarcane trade in Brazil due to sugar imports from the Portuguese conquest of Goa, according to historian Vieira Fazenda. Blocks of sugar were placed in conical molds made of clay to be transported on ships. The form of the peak reminded them of the well-known resulting "sugarloaf" shape, and the nickname has since been extended to be a general descriptor for formations of this kind.
A glass-walled cable car (bondinho or, more formally, teleférico), capable of holding 65 people, runs along a 1,400 m (4,600 ft) route between the peaks of Sugarloaf and Morro da Urca every 20 minutes. The original cable car line was built in 1912 and rebuilt around 1972–73 and in 2008. The cable car goes from a ground station, at the base of Morro da Babilônia, to Morro da Urca and thence to Sugarloaf's summit.
To reach the summit, passengers take two cable cars. The first ascends to the shorter Morro da Urca, 220 m (722 ft) high. The second car ascends to Pão de Açúcar. The Swiss-made bubble-shaped cars offer passengers 360° views of the surrounding city. The ascent takes three minutes.
There are rock climbing routes on Sugarloaf that are mostly multipitch and are a mixture of sport and trad. There are also two other mountains in the area with technical rock climbing, Morro da Babilônia and Morro da Urca. Together, they form one of the largest urban climbing areas in the world, with more than 270 routes, between 1 and 10 pitches long.
Sugarloaf Mountain (Maine)

Sugarloaf Mountain is a ski mountain located in Carrabassett Valley, Franklin County, Maine. It is the third highest peak in the state, after Mount Katahdin's Baxter and Hamlin peaks. Sugarloaf is flanked to the south by Spaulding Mountain.
The northeast and west sides of Sugarloaf drain into the South Branch of the Carrabassett River, which flows into the Kennebec River, and into the Gulf of Maine. The southeast side of Sugarloaf drains into Rapid Stream, then into the West Branch of the Carrabassett River.
The Appalachian Trail (AT), a 2,170 mi (3,490 km) National Scenic Trail from Georgia to Maine, passes within a mile of the summit, skirting the peak to the west, and the summit is reached by a 0.6 mi (0.97 km) side trail. This side trail, and a trail down the east side of Sugarloaf, were originally part of the AT, which has been relocated down the north side of the mountain to the west of the ski slopes. Sugarloaf, a major ski resort is located on the north side of the mountain.
Mountains portal
Outline of martial arts

The following outline is provided as an overview of and topical guide to martial arts:
Martial arts – systems of codified practices and traditions of training for combat. While they may be studied for various reasons, martial arts share a single objective: to physically defeat other persons and to defend oneself or others from physical threat. In addition, some martial arts are linked to beliefs such as Hinduism, Buddhism, Taoism, Confucianism, Sikhism, Zoroastrianism, Jainism, Islam, Chinese folk religion, Korean shamanism, Vietnamese folk religion, or Shinto while others follow a particular code of honor. Many arts are also practised competitively, most commonly as combat sports, but may also take the form of dance.
History of martial arts
The following list consists of various famous martial artists of all different types and throughout history.
Martial arts timeline

This martial arts timeline is designed to help describe the history of the martial arts in a linear fashion. Many of the articles for particular styles have discussions of their history. This article is designed to help visualize the development of these arts, to help better understand the progression of the separate styles and illustrate where they interrelate.
The history of martial arts is challenging to document precisely, because of the lack of historical records, secretive nature of the teacher-student relationships and political circumstances during much of its history. It is likely that many techniques were learned, forgotten, and re-learned during human history.
South African resistance to war

South African resistance to war has a long tradition, and a history that includes conscientious objectors, pacifists, deserters and draft dodgers, as well as those whose objections are based upon the notion of "just war" as opposed to unjust or illegal war.
The first known conscientious objectors in South Africa were English, Scottish, and Irishmen who were disillusioned by the treatment of Boer civilians kept in the concentration camps. Those who based their objection to war either on grounds of the rejection of a particular system, such as the apartheid regime, or doctrines that exclude war based upon illegal means. The End Conscription Campaign was an organisation active from 1983–1994, that for the most part, pursued the notion of objection to war based upon freedom of conscience.
Those who resisted war in general or in part due to either religious, private or personal convictions by failing to enlist, deserting, or refusing to do service by other means were deserters and punishable under the Military Discipline Code (MDC), which forms part of the 1957 Defence Act. Although the 1957 Defence Act requires military service obligations after completion of the initial military training, the obligations are not enforced because of an August 1994 moratorium placed on prosecution for not responding to the call-ups.
However, the moratorium does not apply to cases of absence without leave or desertion. In other words, conscription is not enforced, but those who deserted under the apartheid system or who failed to respond to call-ups can still technically be prosecuted.
The Committee on South African War Resistance (COSAWR) was founded in 1978 by the merging of two groups of South African war resisters active in Britain. A branch in the Netherlands was formed in 1979. It functioned as a self-help organization for South African military refugees, worked to raise the issue of militarism in South Africa and conducted research into the South African military structure and resistance. Its magazine Resister became the leading magazine on South Africa's militarisation. In 1990, when the sentencing of conscientious objectors in South Africa changed considerably, most members decided to return to South Africa.
The Conscientious Objector Support Group (COSG), an umbrella organisation, was formed in 1978. In 1982, serving sentences in military detention barracks were being served by 263 conscientious objectors. In 1983, the Defence Act was amended to provide for the first time a six-year substitute service outside the armed forces for conscientious objectors.
The Stop the War Committee was an anti-war organisation which opposed the Second Boer War.
It was formed by William Thomas Stead in 1899. Its president was John Clifford, and prominent members included Lloyd George and Keir Hardie. The group was generally seen as pro-Boer.
Benson Jack Anthony

Benson Jack Anthony is an Australian actor. For his performance in 800 Words he was nominated for the 2016 Logie Award for Best New Talent.
Anthony played Arlo Turner, a lead character in the family drama 800 Words, set in a beachside town in New Zealand. In 2016 he starred as Ethan in Emo the Musical and featured in 2019's Awoken. He voices the character Willy, Maya's best friend, in Maya the Bee: The Honey Games and Maya the Bee: The Golden Orb.
In 2019, Anthony filmed Fam Time for channel 7 but the project was shelved until 2024 where it aired on Channel 7's streaming service 7plus on 11 July 2024.
Capoeira Regional

Capoeira Regional is a style of capoeira created by Bimba's reform of traditional capoeira in the 1930s. Capoeira regional is presented as a Brazilian product and as a legitimate and effective martial art.
The base of capoeira regional is the traditional capoeira Angola without many of the aspects that were impractical in a real fight. Training focuses mainly on attack, dodging and counter-attack, giving high importance to precision and discipline. Bimba also added various moves from other arts, notably the batuque, an old street fight game played by his father.
The traditions of roda and capoeira game were kept, being used to put into practice what was learned during training.
Capoeira Regional began to take form in the 1920s, when Mestre Bimba met his future student, José Cisnando Lima. Both believed that capoeira was losing its martial side and it was concluded that there was a need to re-strengthen and structure it. Bimba created his sequências de ensino (teaching combinations) and created capoeira's first teaching method. Advised by Cisnando, Bimba decided to call his style Luta Regional Baiana, as capoeira was still illegal at that time.
The Luta Regional Baiana soon became popular, finally changing capoeira's bad image. Mestre Bimba made many presentations of his new style, but the best known was the one made at 1953 to Brazilian president Getúlio Vargas, where the president would say: "A Capoeira é o único esporte verdadeiramente nacional" (Capoeira is the only truly national sport).
Capoeira Regional showcases rapid, acrobatic kicks, often appealing to younger participants. Most regional capoeira games are brief, lasting a maximum of two minutes before participants switch out.
Capoeira Regional also introduced the first ranking method in capoeira. Regional had three levels: calouro (freshman), formado (graduated) and formado especializado (specialist). After 1964, when a student completed a course, a special celebration ceremony occurred, ending with the teacher tying a silk scarf around the capoeirista's neck.
Bolo de fubá

Bolo de fubá is a traditional Brazilian cake made with fubá de milho (finely ground maize flour). The cake is associated with rural Brazil and is often eaten in the afternoon alongside coffee or tea. It is also common at Festa Juninas as the festivities coincide with the harvest of corn in Brazil. The simplicity and prevalence of the cake throughout the country has led to several small variations to the basic recipe to include ingredients such as coconut milk, anise, goiabada, and cheese.
Fubá is a Brazilian Portuguese word that designates flour generally, whether it be rice, cassava, or maize flour. The word was borrowed from the Kimbundu word for flour, which was used by enslaved Africans in Brazil to refer to dry milled corn.
According to the Brazilian Health Regulatory Agency, fubá and cornmeal (farinha de milho) are synonyms and both refer to milled and sifted corn. Despite this official definition, in colloquial Brazilian Portuguese, fubá generally refers to very finely ground cornmeal that is used for baking, whereas farinha de milho has larger grains and is used for cooking.
Bahay Kubo (katutubong awit)

Ang Bahay Kubo ay isang tradisyunal na katutubong awiting Pilipino sa Tagalog na sinasabing isinulat ng 1997 Pambansang Alagad ng Sining na si Felipe Padilla de León, na na-ipasalinsalin sa mga sumunod na henerasyon.
Ang awit ay tungkol sa isang Bahay Kubo, isang bahay na gawa sa kawayan na may bubong na mga dahon ng nipa, na napapalibutan ng iba't ibang uri ng gulay,, na karaniwang inaawit ng mga batang Pilipino sa paaralan at kasing-pamilyar nang Alphabet Song at Twinkle Twinkle Little Star ng mga bata sa Kanluran. Kilala ito ng mga Pilipino anuman ang edad.
Noong Agosto 5, 1968, ang Bahay Kubo, Kahit Munti ay isinapelikula ng Sampaguita Pictures na pinagbibidahan nina Rosemarie Sonora, Blanca Gomez at Ike Lozada at pinangunahan ni Jose De Villa.. Ang pamagat ay batay sa mga titik ng katutubong awit. Ang pelikula ay isinulat ni German Moreno.]
Isinalin ito noong 1966 ni Sylvia La Torre sa kanyang album na Katuwaan. Ang katutubong awit ay isinama rin sa album na Bahaghari ng kompositor na si Ryan Cayabyab na inawit ni Lea Salonga na kasama rin ang iba pang mga katutubong tradisyonal na awitin ng Pilipino. Ginampanan din ito ng University of the Philippines Madrigal Singers noong ika-116 anibersaryo ng Unang Republika ng Pilipinas.
Bahay na bato

Ang bahay na bato (Tagalog, literal na salin sa Ingles ay “stone house”, kilala rin na balay na bato o balay nga bato sa Bisaya) ay isang uri ng gusaling nagmula noong panahon ng Kolonisasyon ng mga Espanyol sa Pilipinas.
Ito ay ang makabagong bersyon ng tradisyunal na bahay kubo. Nagbago man ang disenyo nito sa mga nagdaang panahon, napanatili pa rin nito ang arkitektural na batayan ng bahay kubo, na kung saan ito ay inangkop sa tropikal na klima, mabagyong panahon, at ang kapaligiran ng buong arkipelago na madalas pangyarihan ng lindol, at pinagsama ito sa impluwensya ng mga mananakop na Espanyol at mangangalakal na Intsik.
Ang istilo nitong pinaghalong Austronesian, Espanyol, at Intsik, pati na rin ang arkitekturang Amerikano ng unang bahagi ng ika-20 siglo ay nagpapatunay lamang na ang Pilipinas ay ang resulta ng pagsasama-sama ng mga kulturang ito.
Ang pinaka karaniwang anyo nito ay nagtatampok ng nakataas at nakausling itaas na palapag na gawa sa kahoy (na mayroong mga balustrada, ventanillas, at mga bintanang Kapiz) na nakatayo sa mga kahoy na poste na nakaayos na hugis-parihaba bilang mga pundasyon nito. Ang mga posteng ito ay nakalagay sa likod ng mga solidong blokeng bato o ladrilyo na istilong Espanyol na nagbibigay ng impresyon ng unang palapag, ngunit sa katotohanan, ito ay ginagamit bilang imbakan, tindahan, at kung ano pang mga gawaing may kaugnayan sa negosyo. Ang ikalawang palapag naman, tulad ng bahay kubo, ay ang nagsisilbing tirahan.
Ang mga bubong nito ay Chinese-tiled o di kaya’y pawid (na gawa sa alinman sa mga sumusunod: nipa, sago palm, o cogon), na may disenyo ng mga huling bahagi ng ika-19 na siglo na nagtatampok ng galvanization. Ang mga kabayong ginagamit sa mga kalesa ay pinatitira sa mga kuwadrang tinatawag na caballerizas.
Maraming iba’t-ibang naging pagsalin ang disenyo ng bahay na bato at makikita ito sa iba’t ibang bahagi ng Pilipinas. Kadalasa’y naiiba ang pagkakagawa sa bahay depende na rin sa kung anung materyales ang tanyag at namamayagpag sa naturing lugar.
Sikat ang mga bahay na baton ng Vigan sa Ilocos Sur, sapagkat napakarami pa ang nakatayo hanggang sa ngayon. Sa Malate at Escolta sa Maynila ay may mga malalaki pang bahay na bato na daang-taon nang nakatirik.
http://www.byahilo.com/2005/07/14/bahay-na-bato/ Naka-arkibo 2010-01-09 sa Wayback Machine.
http://www.livinginthephilippines.com/history_of_philippine_architecture.html Naka-arkibo 2007-06-09 sa Wayback Machine.
https://web.archive.org/web/20070314232929/http://www.ri.net/schools/East_Greenwich/Cole/philippinesarchitecture.html
http://www.librarylink.org.ph/featarticle.asp?articleid=110
Ang lathalaing ito na tungkol sa Arkitektura at Pilipinas ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Kamalig

Ang kamalig (Ingles: grange, storehouse, barn, granary, warehouse, back home [literal na "likod-bahay"], argosy [literal na "panustos na marami"]), na nakikilala rin bilang taklab, bangan, baysa, amatong, o matong ay isang uri ng gusali na panglalawigan o bahay na pangkabukiran (country house) na mayroong nakadikit na mga gusaling pambukid. Sa Ingles, ang grange (bigkas: /granj/) ay isang uri ng sinaunang kamalig na taguan at imbakan ng mga giniik, nilugas, o hinimay na mga butil; na maaari ring isang malaking gusaling pambukid na ginagamit sa pag-iimbak ng mga butil, mga dayami (tuyong damo, o mga balanggot), o para sa pagbabahay ng mga hayop na pambukid. Maaari ring tumukoy ang grange sa isang gusali, na katulad ng kanlungan (shed), o garahe (paradahan), o bangan, na nasa loob ng isang lupaing-ari subalit nakahiwalay sa isang higit na mahalagang gusali, katulad ng isang bahay. Maaari rin itong isang kubo (farmhouse) na mayroon ng mga nabanggit na panlabas na iba pang gusali (mga outbuilding). Ang salitang grange ay nagmula sa Gitnang Ingles (na nagmula sa Anglo-Pranses), na mula sa Latin na Midyebal na granica, na nagmula naman sa Latin na granum (butil, grain). Noong ika-14 na daantaon ang alam na unang paggamit ng salitang grange. Naging kasingkahulugan ng grange ang mga salitang Ingles na estate (asyenda), farmstead (ang bukid at mga gusali nito), farm (sakahan), at ranch (rantso). Sa Estados Unidos, ang grange ay naging isang katawagan para sa isang asosasyon ng mga magsasaka na itinatag noong 1867; tinatangkilik ng samahang Grange ang mga gawaing panlipunan, paglilingkod na pampamayanan, at paglo-lobby na pampulitika (paghahangad na maipluwensiyahan ang isang pulitiko o opisyal na pampubliko hinggil sa isang paksa o isyu. Sa una, ang grange ay isa lamang sa mga lodge (gatehouse [literal na "bahay na pangtarangkahan", o cottage na ang kahulugan ay "kubo" o "bahay-kubo") o maliit na bahay ng isang pambansang asosasyong pangkapatiran ng kalalakihan na orihinal na binubuo ng mga magbubukid o magsasaka, bago naging pangalan ng mismong asosasyon.
Ika-14 na Kongreso ng Pilipinas

Ang Ika-14 na Kongreso ng Pilipinas ang kasalukuyang pulong ng pambansang lehislatura ng Pilipinas, binubuo ng Senado ng Pilipinas at Kapulungan ng mga Kinatawan ng Pilipinas. Ang pagkakabuo ng Ika-14 na Konggreso ay sumunod sa Pangkalahatang halalan sa Pilipinas, 2007, na magpapalit sa kalahati ng mga kasapi ng Senado at ng kabuuan ng Kapulungan ng mga Kinatawan ng Pilipinas.
Ang termino ng mga kasalukuyang kasapi ng Kapulungan ng mga Kinatawan ay mula Hunyo 30, 2007 hanggang Hunyo 30, 2010.
Shorea

Ang Shorea ay isang genus ng mga 196 espesye na pangunahing punongkahoy ng kagubatan sa pamilya ng Dipterocarpaceae. Ipinangalan ang genus kay Sir John Shore, ang gobernador-heneral ng Kompanyang Briton ng Silangang Indya, 1793–1798. Ibinebenta ang kahoy ng mga puno ng genus na ito sa ilalim ng pangalang lauan, luan, lawaan, meranti, seraya, balau, bangkirai, at Philippine mahogany (Pilipinong mahogany).
Katutubo ang Shorea spp. sa Timog-silangang Asya, mula sa hilagang Indya hanggang Malaysia, Indonesia, at Pilipinas. Sa kanlurang Malesia at Pilipinas, namamayani ang genus na ito sa abot-tanaw ng mga kagubatang tropikal. Nasa taas na 88.3 m ang pinakamataas na angiosperma na Shorea faguetiana ay nasa Tawau Hills National Park, sa Sabah sa pulo ng Borneo, at sa liwasan na iyon, mayroon hindi bababa sa lima pang mga espesye ng genus na ito ang nasukatan na higit sa 80 m ang taas: S. argentifolia, S. gibbosa, S. johorensis, S. smithiana, at S. superba. Episentro din ang Borneo ng sari-saring uri na endemika sa pulo.
Karamihan ng Shorea spp. ay pangkalahatang namumulaklak na espesye, na isang kaganapan na nagaganap sa iregular na agwat na 3–10 taon, na halos lahat ng espesyeng dipterocarp kasama ang espesye ng ibang pamilya ay namumulaklak ng sobra. Inisip na ang pangkalahatang pamumulaklak ay nag-ebolusyon upang busugin ang maninila ng binhi at/o upang mapadali ang polinasyon. Tila may merito ang parehong paliwanag. Inisip na nagkaroon ng pamumulaklak dahil sa tagtuyot sa panahon ng pagpalit mula La Niña tungong El Niño. Iminungkahi ang laki ng kaganapang pamumulaklak ay depende sa tiyempo ng tagtuyot na kaugnay sa siklo ng El Niño southern oscillation (ENSO), na may malaking mga kaganapan ang nangyayari pagkatapos ng agwat ng ilang mga taon na walang pamumulaklak.
Lumbang

Ang lumbang (aleurites moluccanus), ay isang punong namumulaklak sa pamilyang spurge, Euphorbiaceae. Kilala rin ito bilang candlenut, candleberry, Indian walnut, kemiri, varnish tree, nuez de la India, buah keras, godou, kukui nut tree, at rata kekuna.
Lumalaki sa taas na mga 30 m (98 tal) ang lumbang, na may mga unat na unat o nakalawit na sanga. Ang mga dahon ay maputlang berde, simple, at hugis-itlog o hugis-puso sa mga magulang na sanga, ngunit maaaring tatlo, lima, o pito ang umbok sa mga suwi. Hanggang 20 cm (7.9 pul) ang haba nito at hanggang 13 cm (5.1 pul) ang haba nito. Nakabalot ang mga batang dahon sa mga mabituing balahibo na kulay kalawang o kulay krema. Nakakaabot sa 12.5 cm (4.9 pul) ang haba ng mga pesiyolo at hanggang 5 mm (0.20 pul) naman ang mga estipula.
Maliliit ang mga bulaklak—halos 5 mm (0.20 pul) ang diyametro ng mga lalaking bulaklak, habang 9 mm (0.35 pul) naman ang mga babaeng bulaklak.
Isang sirwelas ang prutas na may diyametrong 4–6 cm (1.6–2.4 pul) na may isa o dalawang umbok; ang bawat umbok ay may isang malambot, maputi, mamantikang butil na nasa loob ng matigas na balat na may halos 2 cm (0.79 pul) diyametro. Nagmumula sa butil ang langis ng lumbang.
Unang inilarawan ang halamang ito ni Carl Linnaeus sa kanyang gawain Species Plantarum (Sp. Pl. 2: 1006 (1753)) noong 1753 bilang Jatropha moluccana. Pinalitan ito ng pangalan bilang Aleurites moluccana noong 1805 ni Carl Ludwig Willdenow sa susunod na edisyon ng Species Plantarum (Sp. Pl. 4: 590 (1805)), ngunit iwinasto ang huling bahagi nito upang tumugma ito sa kasarian ng sari sa Latin, Aleurites moluccanus.
Nagmula ang pangalan ng sari sa ἄλευρον (áleuron) sa Sinaunang Griyego, na nangangahulugan ng "harina" o "ulam", at tumutukoy sa mga bagong tubo na mukhang pinulbusan ng harina. Ang kahulugan ng bansag ng espesye ay "mula sa Moluccas".
Imposibleng matukoy ang katutubong lawak dahilan sa pagkalat nito ng mga tao noong sinaunang panahon, at nakapamahagi na ang puno sa mga tropiko ng Bago at Lumang Mundo.
Unang nilinang ang lumbang sa mga isla ng Timog-silangang Asya. Nahukay ang mga labi ng inaning lumbang sa mga natuklasang lugar sa Timor at Morotai sa silangang Indonesia, na pinetsahan noong halos 13,000 at 11,000 BP, ayon sa pagkakasunod. Matatagpuan din ang katibayang arkeolohiko ng paglinang ng lumbang sa mga dakong Neolitiko ng kulturang Toaleano sa timog Sulawesi na pinetsahan mula noong 3,700 hanggang 2,300 BP. Malawakang ipinakilala ang mga lumbang sa Kapuluang Pasipiko ng mga sinaunang biyaherong Austronesyo at nanaturalisa sa mga matataas at mabulkan na isla.
Tumutubo ang lumbang sa mga kagubatan sa tropiko at sa mga kagubatan na malapit sa ilog. Isa itong punongkahoy na mabilis lumaki at madlas lumilitaw sa mga naistorbong ulanggubat. Sa Australya, ang saklaw ng altitud ay mula lebel ng dagat hanggang 800 m (2,600 tal).
Arkitekturang Tsino

Ang arkitekturang Tsino ay nagpapakita ng estilo ng arkitektura na umusbong sa paglipas ng panahon sa Tsina, bago kumalat upang maimpluwensiyahan ang arkitektura sa buong Silangang Asya. Mula nang pinagtibay ang estilo sa maagang panahong imperyal, ang mga prinsipyong estruktura ng arkitekturang Tsino ay nanatiling hindi nagbabago, ang pangunahing mga pagbabago ay ang mga palamuti lamang sa detalye. Simula noong dinastiyang Tang, ang arkitekturang Tsino ay nagkaroon ng pangunahing impluwensiya sa mga estilo ng arkitektura ng Hapon, Korea, Mongolia, at Vietnam, at magkakaibang dami ng impluwensiya sa mga estilo ng arkitektura ng Timog Silangan at Timog Asya kabilang ang Malaysia, Singapore, Indonesia, Sri Lanka, Thailand, Laos, Cambodia, at Pilipinas.
Arkitektura ng Pilipinas

Ang arkitektura ng Pilipinas (Filipino: Arkitekturang Pilipino) ay sumasalamin sa tradisyong pangkasaysayan at kultural sa bansa. Karamihan sa mga kilalang makasaysayang estruktura sa kapuluan ay naiimpluwensiyahan ng arkitekturang Austronesyo, Tsino, Espanyol, at Amerikano.
Arko

Ang balantok, arko, balukay, o alakos ay isang bukas na lugar o butas sa isang gusali na nakakurba ang itaas. Maaaring bilog, katulad ng bahagi ng isang bilog, o patulis, katulad ng dalawang bahagi ng mga bilog na magkatabi. Kalimitang gawa ang balantok ng mga gusali sa maraming maliliit na mga bato, tisa, o bloke ng ladrilyo. Pinipigil ng tinatawag na "susing-bato" ang batong nasa pinakatuktok ng arko ang pagbagsak ng lahat ng iba pang mga batong pang-arko. Nailalagay ang mga arko sa mga pintuan at mga dungawan o bintana.
Maaring kasingkahulugan ng mga arko ang bobeda (o vault sa Ingles), subalit naiiba ang bobeda sa tuloy-tuloy na arko nito na binubuo ang isang bubong. Pinakamaagang lumitaw ang mga arko noong ikalawang milenyo BC sa arkitekturang ladriyo ng Mesopotamia at ang kanilang sistematikong gamit na nagsimula noong mga sinaunang Romano, na ang unang naglapat ng kaparaanang ito sa iba't ibang istraktura.
Palaupong pamumuhay

Ang palaupong pamumuhay o sedentaryong gawi sa pamumuhay (Ingles: sedentary lifestyle) ay isang salitang pangmedisinang ginagamit upang tukuyin ang uri ng pamumuhay o estilo sa pamumuhay na wala o iregular na gawaing pangkatawan. Pangkaraniwan itong natatagpuan kapwa sa maunlad at umuunlad na mga bansa at kinatatangian ng pag-upo, pagbabasa, panonood na telebisyon, at paggamit ng kompyuter sa karamihang bahagi ng isang araw na may kaunti o walang masiglang ehersisyong pangkatawan. Nalalamang nakakapag-ambag ito sa pagiging masyadong mataba at karamdamang kardyobaskular. Natuklasang nakapagpapataas ang palaupong pamumuhay sa dami ng bilang ng mga namamatay na matatandang mga lalaki at nakakapagdoble ng panganib sa matatandang mga babae.
Bukod sa kahulugang "palaupo", ang salitang sedentaryo ay may ibig sabihin ding "hindi paladayo", "nanatili sa isang lugar", at "hindi pagalagala".
Ang lathalaing ito na tungkol sa Buhay ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Unsoy

Ang unsoy, silantro, o kulantro (Coriandrum sativum; Ingles: coriander, cilantro o Chinese parsley) ay isang uri ng maliit na halamang nagagamit na pampalasa sa mga lutuing pagkain. Umaabot sa magpahanggang sampung desimetro ang taas nito. Kulay pula ang mga bulaklak nito, samantalang kayumanggi naman ang mga butil ng buto. Isa itong halamang nabanggit sa Tanakh at sa Bibliya. Katulad ito ng isa pang halamang pam-Bibliya, ang mana. Parehas sila ng hugis at laki, ngunit magkaiba sa lasa at kulay. Tinatawag din itong koriander at koriandro, at sinasabing isang yerba na may pagkakahawig sa halamang karot. Kilala rin ang unsoy bilang wansoy o wansuey sa Pilipinas, bagaman sinasabi ni Micky Fenix sa Inquirer Lifestyle (Philippine Daily Inquirer) na iba ang wansuey (coriander sigadillas) mula sa tunay na unsoy. Lahat ng ibang mga sanggunian, bukod sa Inquirer Lifestyle ay nagsasabing iisa lamang ang unsoy at wansuey. Ang naiiba mula sa unsoy o wansuey ay ang kintsay. Binabaybay din ang unsoy bilang unsuey at uan-soi.
Karla Estrada

Si Karla Estrada Ford o Karla Estrada ay (ipinanganak noong Nobyembre 21, 1974 sa Tacloban, Leyte). ay isang artitsa at mangaawit sa Pilipinas, ay tanyag sa ginampanan Ina, Kasusuklaman Ba Kita? at Maricris Sioson: Japauyki, Siya rin ay nag umpisa sa ginampanan niya sa Kailangan Ko'y Ikaw. Si Karla Estrada ay nakikita sa kasalukuyan sa Magandang Buhay, kasama niya sina Melai Cantiveros at Jolina Magdangal noong ika-Abril 28, 2016.
Anak niya ang Filipino heart-rob na si Daniel Padilla kay Rommel Padilla., At pinsan niya rin ang isang aktor na si Antonio Aquitania.
Si Karla Estrada ay tubong Tacloban, Leyte, isa siyang Filipino-American, kay Raymond Ford
Ang lathalaing ito na tungkol sa Pilipinas at Artista ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Monique Lhuillier

Si Monique Lhuillier ay isang Filipino-American fashion designer at creative director na kilala sa kanyang bridal, ready-to-wear at lifestyle na tatak. Inilunsad niya ang kanyang eponymous na tatak noong 1996 at ay mula noon ay nagtatatag na ng mga fashion houses sa Los Angeles, California, kung saan sya naninirahan at nagtatrabaho, maging sa Upper East Side ng Manhattan.
Si Lhuillier ay ipinanganak noong September 15, 1971, sa Cebu City, Philippines. Ang kanyang ina ay si Amparito Llamas, isang Filipina na dating modelo at tinitingala sa lipunan. Ang kanya namang ama ay si Michel J. Lhuillier, isang Pilipinong Frances na isang businessman at may ari ng M Lhuillier.
Lumaki sya sa Cebu City at nag aral sa Saint Theresa's College, pinagpatuloy sa Chateau Mont-Choisi. Nagtapos siya ng pagaaral sa Lausanne, Switzerland.
Matapos makilala ang kanyang asawang si Tom Bugbee, sinimulan ni Lhuillier ang pagpaplano ng kanyang kasal, na siyang una niyang pagsabak sa bridal market. Hindi siya makahanap ng anumang modernong damit pangkasal. Ginamit niya ang kanyang fashion degree upang lumikha ng mga damit para sa kanyang mga kamag-anak.
Pagkatapos ng kasal, noon niya napagtanto na maaari niyang gawing negosyo ang kanyang magagandang disenyo. Ang kanyang asawang si Tom ay naging katuwang niya sa negosyong ito. Binuksan niya ang kanyang unang retail store noong 2001. Noong 2004 ay mas lalo siyang nakilala dahil sa mga disenyo ng damit pangkasal na ginamit ni Britney Spears sa Emmy Awards pati narin ang kina Jamie-Lynn DiScala at Allison Janney. Nagbukas siya ng "flagship" na tindahan sa Melrose Place, Los Angeles noong 2007, at nagdagdag ng tindahan sa New York noong 2012. Kasama na sa kanyang mga koleksyon ang ready-to-wear, evening gown, bridal, bridesmaids, linen, tableware, fine paper, at mga pabango sa bahay. Noong 2016, sa pakikipagtulungan ng Pottery Barn Kids, naglunsad si Lhuillier ng linya para sa mga sanggol at bata. Itinampok sa koleksyon na ito ang higit sa 120 aytem ng mga kagamitan sa bahay para sa nursery, kwarto, at silid palaruan.
Mas lalong nakilala si Lhuillier sa kanyang celebrity wedding at red carpet gowns. Kasama sa listahan ng mga kliyente sina Blake Lively, Demi Lovato, Gwyneth Paltrow, Reese Witherspoon, Michelle Obama, Emma Stone, Jennifer Lopez, Taylor Swift, Melania Trump, at Katy
Lhuethas become especially known for her celebrity wedding and red carpet gowns. Her list of clientele includes Blake Lively, Demi Lovato, Gwyneth Paltrow, Reese Witherspoon, Michelle Obama, Emma Stone, Jennifer Lopez, Taylor Swift, Melania Trump, and Katy Perry.
Si Lhuillier ay lumipat sa Los Angeles para mag aral patungkol sa disenyo, sa Fashion Institute of Design & Merchandising (FIDM). Sa Los Angeles, nakilala nya si Tom Bugbee, na kanyang pinakasalan noong 1995.
Si Lhuillier ay inimbitahan para maging miyembro ng Council of Fashion Designers of America noong 2003. Nakatanggap sya ng Presidential Medal of Merit mula kay pangulong Gloria Macapagal Arroyo noong 2006.
Listahan ng mga tsanel at istasyon ng ABS-CBN Corporation

Ito ang mga listahan ng mga istasyon ng telebisyon at radyo na pag-aari o kaakibat ng ABS-CBN. Ang mga pagmamay-ari at pinatatakbo na mga telebisyon at istasyon ng telebisyon at radyo ng ABS-CBN Corporation ay pinangangasiwaan ng konglomerate na dibisyong, ABS-CBN Regional
Tumigil ang operasyon ng ABS-CBN Regional sa 12 TV Patrol newscast at 10 palabas sa umaga ay nagpapakita ng kanilang huling brodkast noong Agosto 28, 2020 matapos ang halos 32 taon matapos ang pagtanggi ng mga batas nito noong Hulyo 10.
Ganap na patayin ang analog signal nito at lumipat sa digital.
(* pinapatakbo ng Creative Programs)
Bahay Kubo (song)

"Bahay Kubo" is a Tagalog-language folk song from the lowlands of Luzon, Philippines. In 1964, it was included in a collection of Filipino folk songs compiled by Emilia S. Cavan.
The song is about a bahay kubo (lit. 'field house' in English), a house made of bamboo with a roof of nipa leaves, surrounded by different kind of vegetables, and is frequently sung by Filipino school children, the song being as familiar as the "Alphabet Song" and "Twinkle Twinkle Little Star" from the West. Its composition is sometimes erroneously attributed to composer Felipe Padilla de Leon.
On 5 August 1968, Bahay Kubo, Kahit Munti was produced by Sampaguita Pictures starring Rosemarie Sonora, Blanca Gomez and Ike Lozada and was directed by Jose De Villa. The title was based from the lyrics of the folk song. The movie was written by German Moreno.
It was interpreted in 1966 by Sylvia La Torre in her album Katuwaan. The folk song was also included in the album Bahaghari of composer Ryan Cayabyab which was sung by Lea Salonga that also includes other Filipino traditional folk songs. It was also performed by the University of the Philippines Madrigal Singers during the 116th anniversary of the First Philippine Republic. On February 26 and 27, 2024, Lea Salonga and The Tabernacle Choir at Temple Square performed the song during the choirs world tour in the Philippines, at the SM Mall of Asia Arena.
During Bulagaan on Eat Bulaga in August 25, 2012, hosts Joey de Leon and Wally Bayola sings a second version of the song features the other vegetables in the lyrics as their knock-knock joke.
It was later re-used as in the closing theme of Oh No, It' B.O. (Biro Only!) with lyrics "pag na-B.O."
In Work It Out Wombats!, Jun Jun is seen singing a few lines of the song in one episode.
Bahay Kubo: A Pinoy Mano Po!

Bahay Kubo: A Pinoy Mano Po! is a 2007 Filipino comedy-drama film starring Maricel Soriano and Eric Quizon. It was one of the official entries of the Metro Manila Film Festival. The story setting is patterned after the films of the Mano Po series with Mestizo/Austronesian Filipino characters instead of Chinese Filipino characters.
Eden lives in a bahay kubo in the middle of a farm near a river, with Lola Ida and her friend Marang. One day, after her regular routine of selling her produce in the market, she finds Lily. She decides to adopt Lily, then finds and adopted Dahlia. Soon after, the number of children increases, earning jealous eyes and DSWD officials trying to intervene, but it is foiled when Eden's friends help by claiming some of the children as theirs.
Marang, who has a racket by posing as a bit player in films shot in their town, puts her in a date with Perry who is blind. Later, they marry and live in the hut. Perry later leaves for Manila, after creating the Garden of Eden, her flower stall. He later returns sharing good news that they could migrate to Manila. They then live a rich life, hiring Jake as a gardener, and having the children enter prestigious schools.
Their problems begin when her husband is indicted for fraud and forced to hide. This causes their house to be foreclosed and they drive to their old home, returning to selling plants, flowers and other homegrown items. However, the worst is to come. The adopted child's parents claim them back. JR is trying to find his parents. Dahlia desperately tries to be an actress. Rose and Lily argue for their mother's affection, the former leaves home after her mother sides with the latter. Ida dies of old age, leaving Lily, JR and Marang to be Eden's counsellors. One day, Marang and Habagat decide to marry and Lily reveals that she competed against Rose for Eden's affection.
Rose later receives a letter from her father during a shift in a fast food restaurant, apologizing what he has done to his family.
Many days later, Eden is disturbed by Marang that Dahlia had become an actress, which slumps Eden even further. Overnight, while she is sleeping, she hears caroling and decides to go out. The carolers are her own her children and her husband begged for forgiveness, which she then accepts.
Thatched House

The Thatched House is a public house on Ball Street in the English market town of Poulton-le-Fylde, Lancashire. A former coaching inn, it stands adjacent to the churchyard of St Chad's, at the corner of Chapel Street. A tavern, believed to have been called the Green Man, was on the site in 1793, and may have been built in the Middle Ages.
The pub, which is owned by Mitchells & Butlers, was named Campaign for Real Ale's branch Pub of the Year in 2016.
In 2019, the pub was refurbished, including the addition of a roof terrace and an improvement to the pub's Chapel Street Brew House microbrewing facility, which was started in 2014. It is housed in the building's old coaching sheds.
Today's building was completed in 1907, replacing an earlier structure which was oriented facing Chapel Street. Nicholas Charnock was the first landlord of the new construction.
The pub is one of 32 buildings in the town's Conservation Area.
Dracaena sanderiana

Dracaena sanderiana is a species of flowering plant in the family Asparagaceae, native to Central Africa. It was named after the German–English gardener Henry Frederick Conrad Sander (1847–1920). The plant is commonly marketed as "lucky bamboo," which has become one of its common names.
Common names include Sander's dracaena, ribbon dracaena, lucky bamboo, curly bamboo, Chinese water bamboo, Goddess of Mercy's plant, Belgian evergreen. It is also called the ribbon plant, although the same common name is sometimes used for Chlorophytum comosum (also known as the spider plant). While the word bamboo occurs in several of this plant's common names, D. sanderiana is of an entirely different taxonomic order from true bamboos – though it is worth noting that this plant and true bamboos both fall under the monocot clade. Despite several of its common names that suggest it is from China or Belgium, it is a native West African species. Dracaena sanderiana is also often confused with Dracaena braunii, a plant from coastal West Africa with flowers 5 times shorter than those of D. sanderiana.
A perennial herb reaching a height of 100 cm (39 in), the plant has slightly twisted, gray-green leaves which grow to around 23 cm (9 in). Its fleshy stem distinguishes it from bamboo. Over time, the plant's stem becomes unsteady with the added weight of new growth. Regular trimmings are needed to ensure the shape of this plant stays neat and manageable while it grows.
Dracaena sanderiana and its related varieties are popular houseplants. It is a suitable plant for confined spaces, and it does very well in indirect sunlight or partial shade as direct sunlight often causes its leaves to burn or yellow. The ideal temperature range for D. sanderiana is from 16 to 27 °C (61 to 81 °F). It requires average warmth, adequate light, and regular watering with dry periods in between if planted in soil. It tolerates dry air, but because it is a tropical plant, it does best in higher humidity areas or when given regular mistings. When planted indoors, it stays a smaller, more compact size while growing upwards, leading to its bamboo-like appearance. In contrast, if planted in the ground, it loses its bamboo-like look and it would fill with a leaf-like shape like other dragon trees. When it comes to light, lucky bamboo prefers bright, filtered sunlight, such as what is found under a rainforest canopy. Avoid direct sunlight as it will scorch the leaves. It can be propagated by cutting a part of the stem just above a node (the "rings" around the plant's stem from which offshoots grow). Cuttings can be made year round.
West Island Elevated Houses

The West Island Elevated Houses are heritage-listed houses at Orion Close, West Island, Cocos (Keeling) Islands, Australia. It was added to the Australian Commonwealth Heritage List on 22 June 2004.
The West Island Elevated Houses were built during the 1950s as part of the establishment of housing for Australian Government employees administering the Cocos (Keeling) Islands. The houses were built as part of the West Island housing settlement.
The West Island Elevated Houses are the last houses to the south of the West Island Housing Area. There are two houses clad in cement asbestos and have a plan form and design suited to local climatic conditions. Most have distinctive raking on end walls and there are several variations on the "Type 2" plan which have been achieved by lengthening the base plan. The houses mainly have three bedrooms, kitchen, bathroom and living room with a large hall leading onto the front porch. There is a separate laundry out the back of the house. The Shire Clerk's house has a large added verandah to the west.
In 2000 the condition of the houses was assessed as still being good.
The West Island Elevated Houses are significant for their association with the establishment of housing for Australian Government employees administering the Cocos (Keeling) Islands. The presence of the Australian Government assisted the self determination of the Cocos Malay people. The houses are significant in the development of the West Island settlement which grew after Government House was located on West Island in 1953.
The Elevated Houses are significant as examples of Australian Government housing on the Cocos (Keeling) Islands with a plan form and design suited to local climatic conditions. The two houses are larger variations of standard "Type 2" houses and their siting to the far south of West Island, near the administrator's residence, indicates their important status on the Islands.
This Wikipedia article was originally based on West Island Elevated Houses, entry number 105359 in the Australian Heritage Database published by the Commonwealth of Australia 2019 under CC-BY 4.0 licence, accessed on 15 May 2019.