davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Street food of Kolkata

Street food of Kolkata is the food sold by hawkers and street vendors from portable market stalls in the streets of Kolkata, India. It is one of the major characteristics of the city, which makes Kolkata the "City of Joy". Kolkata's street foods include Indian street food as well as Chinese, Mughlai, British, and even European foods.
Although Kolkata has street food stalls in nearly every part of the city, it specifically has many areas famous for its different types of street foods. North Kolkata has comparatively more street food stalls than South Kolkata. Surya Sen Street, Sealdah, Bidhan Sarani, Shyambazar has some notable stalls famous since 90s.
Decars Lane or James Hicky Sarani is a lane in Dharmatala, Central Kolkata, which is famous for its cheap and tasty food stalls. Maniktala has famous shop which still sells per kochuri at 25 and 50 Paisa.
Exide more near Rabindra Sadan, Shyambazar 5-point crossing etc. are famous for its momo.
List of street foods

This is a list of street foods. Street food is ready-to-eat food or drink typically sold by a vendor on a street and in other public places, such as at a market or fair. It is often sold from a portable food booth, food cart, or food truck and meant for immediate consumption. Some street foods are regional, but many have spread beyond their region of origin. Street food vending is found all around the world, but varies greatly between regions and cultures.
Most street foods are classed as both finger food and fast food, and are cheaper on average than restaurant meals. According to a 2007 study from the Food and Agriculture Organization, 2.5 billion people eat street food every day.
Anhui cuisine

Anhui cuisine, alternatively referred to as Hui cuisine, is one of the Eight Culinary Traditions of Chinese cuisine. It is derived from the native cooking styles of the Huangshan region in southern Anhui Province.
Anhui cuisine is known for its use of wild herbs, from both the land and the sea, and simple methods of preparation. Braising and stewing are common cooking techniques. Frying and stir frying are used much less frequently in Anhui cuisine than in other Chinese culinary traditions. Anhui cuisine consists of three styles: the Yangtze River region, Huai River region, and southern Anhui region. Anhui has ample uncultivated fields and forests, so the wild herbs used in the region's cuisine are readily available. Anhui cuisine is heavily associated with tofu, with Chinese folklore crediting the creation of tofu to the Han dynasty prince Liu An who hailed from Shou County (dubbed the "hometown of tofu"). According to Chinese legend, stinky tofu was created by Anhuinese scholar Wang Zhihe who sold his product in Beijing to make a living after failing the imperial examination. Anhui is the home of hairy tofu where it is a popular snack.
Devil's food cake

Devil's food cake is a moist, rich chocolate layer cake.
Because of differing recipes and changing ingredient availability over the 20th century, it is difficult to precisely qualify what distinguishes devil's food from the more standard chocolate cake. However, it traditionally has more chocolate than a regular chocolate cake, making it darker in color and with a heavier texture.
Devil's food cake was invented in the United States in the early 20th century.
Devil's food cake traditionally uses unsweetened chocolate baking squares in lieu of unsweetened cocoa powder. However, contemporary recipes typically use cocoa powder for its convenience over the more traditional chocolate baking squares. Also, because of its reduced amount of cocoa butter, cocoa powder has a more intense chocolate flavor than unsweetened chocolate. Moreover, coffee is frequently added as a liquid to enhance the chocolate flavor. Some recipes use hot or boiling water as the cake's main liquid, rather than milk. Its antithetical counterpart, the angel food cake, is a very light white cake that uses stiffly beaten egg whites and no dairy.
Devil's food cake is sometimes distinguished from other chocolate cakes by the use of additional baking soda (sodium bicarbonate), which raises the pH level and makes the cake a deeper and darker mahogany color. Devil's food cake incorporates butter (or a substitute), flour, and less egg than other chocolate cakes.
The cake is often paired with a rich chocolate frosting.
Recipes for devil's food cakes appeared in two cookbooks published in 1902. Chocolate cake had become popular in the late 19th century, eventually leading toward development of devil's food cake.
The name probably had several sources of inspiration, including the culinary term deviled to describe flavorful foods like deviled eggs and the contrast of this dark, dense, flavorful cake with the light and airy angel food cake. The name has inspired humorous comments; one of the first printed recipes declares it to be "Fit for Angels", and another early recipe recommends topping it with divinity frosting.
The first commercial cake mix for devil's food cake was marketed by P. Duff and Sons, Inc. of Pennsylvania in the 1930s.
Whole food

Whole foods are foods that are unprocessed and unrefined. Examples of whole foods include grains such as oatmeal and rice, fruits, vegetables, dried beans, nuts, seeds, unprocessed meats, and fish.
Depending on the context this may sometimes refer to an all natural diet or a plant-based diet. This is sometimes the premise of clean eating.
Whole foods are not to be confused with natural foods. The FDA interprets the term "natural" to indicate that a food contains no artificial or synthetic substances (including color additives from any source) that wouldn't typically be expected in that food. However, this interpretation does not encompass food production practices, such as the use of pesticides, nor does it explicitly address food processing or manufacturing methods like pasteurization, thermal technologies, or irradiation.
Whole foods have shown to have health benefits. A Yale University research found that “a diet of minimally processed foods close to nature, predominantly plants, is decisively associated with health promotion and disease prevention”.
Whole foods contain no added saturated fat, salt, or sugar. As a result, incorporating more whole foods into ones diet can help reduce intake of these additives, benefiting your cholesterol levels, blood pressure, and weight.
Eating foods in their whole form also affects how the body absorbs the fat and sugar they contain. Studies have shown that when almonds are eaten whole, not all of their fat is absorbed because it remains trapped within the nuts' cells. However, when the almonds are ground into flour or nut butters, the oil is released, making it easier for the body to absorb.
Similarly, the sugar in whole fruits is absorbed more slowly than in fruit juice, thanks to the fiber and other nutrients that help regulate absorption. The body is likely to consume less sugar when eating whole fruit compared to drinking juice.
மார்வாரிக் குதிரை

மார்வாரி (Marwari) அல்லது மலானி (Malani) அல்லது மார்வாடி (Marwadi) என்பது, ஓரு அரிதான குதிரை இனம் ஆகும். இவை இந்தியாவின் இராசத்தான் மாநிலத்தின் மார்வார் பிரதேசம் அல்லது ஜோத்பூர் பகுதியைச் சேர்ந்தவை. உட்புற வளைந்து நுனிகள் தொட்டுக்கொள்ளும் காதுகள் இந்த குதிரைகளின் சிறப்பு. இவை பல குதிரையின நிறங்களில் இருந்தாலும், கருப்பும் வெண்மையும் கலந்த திட்டு திட்டாக உள்ளவையும் வெண்ணிறப் பட்டைத்தோல் அமைப்பு கொண்டவையும் வாங்குவோர் மற்றும் வளர்ப்பவர்களிடையே மிகவும் பிரபலம். மார்வாரி குதிரைகள் அதன் கடினத்தன்மைக்காக அறியப்படுகிறது. மேலும் மார்வரியின் தென்மேற்கில் உள்ள கத்தியவார் பகுதியின் மற்றொரு இந்திய இனமான கத்தியவாரியுடன் மிகவும் ஒத்திருக்கிறது. மார்வாரி குதிரைகள், இந்திய குதிரைகள் மற்றும் அரேபிய குதிரைகளின் (குறிப்பாக மங்கோலிய குதிரைகள்) கலப்பினால் உருவானவை.
மேற்கு இந்தியாவின் மார்வார் பிரதேசத்தில் பாரம்பரிய ஆட்சியாளர்களான ராத்தோர்கள், மார்வாரி குதிரைகளின் இனப் பெருக்கத்தை முதன்முதலில் செய்தனர். 12-ஆம் நூற்றாண்டில் தொடங்கி, அவர்கள் சிறந்த முறையில் இனப்பெருக்கம் செய்தனர். இதன் மூலம் கலப்பில்லாத மற்றும் சிறந்த மார்வாரிக் குதிரை இனம் உருவானது. மார்வார் பிராந்திய மக்களால் இவை குதிரைப்படையில் வரலாறு முழுவதும் பயன்படுத்தப்பட்டன. மார்வாரி, போரில் அதன் விசுவாசத்தையும் தைரியத்தையும் வெளிப்படுத்தியது.
1930களில் இந்த இனங்களின் இனப்பெருக்கம், மோசமான நிர்வாக நடைமுறைகளால் குறைந்தது. ஆனால் இன்று அதன் புகழ் மீண்டுள்ளது. மார்வாரிக் குதிரைகள் குறைந்தளவு பாரமிழுக்கவும் வேளாண் வேலைக்காகவும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. அத்துடன் சவாரி மற்றும் பேக்கிங் (Packing) செய்ய பயன்படுத்தப்படுகிறது. 1995இல், இந்தியாவில் மார்வாரிக்கு ஒரு இனப்பெருக்க சமூகம் உருவானது. மார்வாரியின் ஏற்றுமதி பல ஆண்டுகள் தடை செய்யப்பட்டது, ஆனால் 2000க்கும் 2006க்கும் இடையில், சிறிய எண்ணிக்கையிலான ஏற்றுமதிகள் அனுமதிக்கப்பட்டன. 2008ஆம் ஆண்டிலிருந்து, இந்தியாவிற்கு வெளியில் மார்வார்யின் அயல்நாட்டு நுழைவுச்சான்று சிறிய எண்ணிக்கையில் கிடைக்கிறது. மார்வாரிக் குதிரைகள் அரிதாக இருப்பினும், இந்தியாவிற்கு வெளியே அவைகளின் தனித்துவமான தோற்றம் காரணமாக மிகவும் பிரபலமாகி வருகின்றன.
ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணன் ஸ்மிரிதிவனம் மற்றும் மான் பூங்கா

லோக்நாயக் ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணன் ஸ்மிரிதிவனம் மற்றும் மான் பூங்கா (Loknayak JP Smrithi Vanam and Deer Park) என்பது இந்தியாவில், கேரள மாநிலத்தின், பாலக்காடு மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு பூங்காவனம் ஆகும். பாலக்காட்டிலிருந்து சுமார் 22 கி.மீ. தொலைவில் அமைந்துள்ள இது, வாளையார் காப்புக்காட்டின் விரவுப்பகுதி ஆகும். இந்த மான் பூங்காவனது இயறைகையான சூழலில் சுதந்திரமாக நடமாடும் விலங்குகளைக் காணும் வாய்ப்பை அளிக்கிறது. இங்கு யானை சவாரி வசதியும் உள்ளது.
சித்ரா பிரியா

ஆர். சித்ரா பிரியா (R. Chithra Priya; பிறப்பு 30 மார்ச் 1984) தென்னிந்திய மாநிலமான தமிழ்நாட்டின் சென்னையைச் சேர்ந்த பெண் இரு சக்கர வாகன சவாரி செய்பவர் ஆவார். இவர் சித்ரா நீண்ட தூர சவாரிகளில் மிகவும் ஆர்வமாக உள்ளார். சித்ரா பிரியா, பிகெர்னியுடனும், விக்கி கிரேவுடனும் இணைந்து சர்வதேச Female Ride Day© என்ற பெண்கள் சவாரியின் நிறுவனராகவும், MOTORESS® என்ற நிறுவனத்தின் நிறுவனராகவும் அதன் இயக்குனராகவும் இருக்கிறார்.
சித்ராவுக்கு தனது இரு சகோதரர்களால் விசையுந்து சவாரி கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டது. 2005ஆம் ஆண்டு தனது சொந்த விசையுந்தை இவர் பெற்றார். இவர் 80 சிசி - 110 சிசி பிரிவில் மூன்று புதிய விசையுந்துப் பந்தயங்களில் கலந்து கொண்டுள்ளார். ஒரு பந்தயத்தின் போது, இவர் மட்டுமே கலந்து கொண்டவர்களில் ஒரே பெண்ணாக இருந்தார். அந்தப் பந்தயத்தில் இவர் மூன்றாவது இடத்தில் வந்தார். ஆனால் வேகமாக ஓட்டி வந்தவர்களில் தங்கம் வென்றார். சித்ரா நீண்ட தூர சவாரிகளில் மிகவும் ஆர்வமாக உள்ளார்.
விசையுந்துப் பந்தயம் இந்தியாவில் முறையான விளையாட்டாக அங்கீகரிக்கப்பட்டாலும், சித்ரா தனது ஆர்வத்திற்கு நிதி பெறுவது மிகவும் கடினமாகவே உள்ளது. அதற்கு பதிலாக, இவர் நீண்ட தூர சவாரியில் தனது ஆர்வத்தைத் தொடர்கிறார்.
சாடில் சோர் சான்றிதழ் பெற்ற ஒரே இந்திய பெண் விசையுந்து சவாரி செய்பவராக இருக்கிறார். இது அயர்ன் புட் சங்கத்தால் வழங்கப்பட்ட ஒரு சகிப்புத்தன்மை சவாரி சான்றிதழ் ஆகும். இதில் இவர் 24 மணி நேரத்தில் 1,600 கிலோமீட்டர் சவாரி செய்து சாதனை புரிந்துள்ளார். உலகின் மிக உயர்ந்த மோட்டார் வசதியுள்ள சாலையான கர்துங்களாவில் சவாரி செய்ததற்காக, பெண் விசையுந்து இந்தியாவின் பிகெர்னி சங்கத்தின் குழுவிற்கு இவர் ஒரு பகுதியாக இருந்ததற்காகவும் , சர்வதேச சாடில்சோர் சாதனைகள் பட்டத்தை பெற்ற முதல் மற்றும் ஒரே பெண்மணி என்பதற்காகவும், கன்னியாகுமரியிலிருந்து லே வரை 154 மணிநேரத்தில் சவாரி செய்ததற்காகவும் இவரது பெயர் லிம்கா சாதனைகள் புத்தகத்தில் மூன்று முறை இடம் பெற்றுள்ளது.
இவர் , ஊர்வசி படோலே, ஷீதல் பிதாயே ஆகியோருடன் பிகர்னி குழுவின் முக்கிய குழு உறுப்பினராக உள்ளார்.
சித்ரா பிரியா, பிகெர்னியுடனும், விக்கி கிரேவுடனும் இணைந்து, சர்வதேச Female Ride Day© என்ற பெண்கள் சவாரியின் நிறுவனராகவும், MOTORESS® என்ற நிறுவனத்தின் நிறுவனராகவும் அதன் இயக்குனராகவும் இருக்கிறார். இது சர்வதேச பெண்கள சவாரியின் 10 வது பதிப்பை கொண்டாடியது. இவர்கள் மகாராட்டிராவையும், குசராத்தையும் சுற்றி 10 நாள் சுற்றுப்பயணத்தை ஏற்பாடு செய்தனர். இது மோட்டார் சைக்கிள் மீது பெண்களுக்கு விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தும் சர்வதேச பெண் சவாரி தினத்தின் உலகளாவிய நடவடிக்கையுடன் ஒத்திசைந்தது. இவர் இயற்கை பாதுகாப்பு மற்றும் கிரீன் பீஸ் தன்னார்வத் தொண்டில் ஆர்வம் காட்டுகிறார்.
2011 ஆம் ஆண்டில், 24 மணி நேரத்திற்குள் 1,650 கிமீ முடித்து அயர்ன் பட் சங்கத்தால் சாடில் சோர் சான்றிதழை முதல் இந்தியப் பெண் என்ற பெருமையைப் பெற்றார்.
கண்டோலி அணைக்கட்டு

கண்டோலி அணை (Khandoli Dam, இந்தி: खंडोली डैम) இந்தியாவில் ஜார்க்கண்ட் மாநிலத்தில் உள்ள பெங்காபாத்தை நோக்கிய கிரிடி நகரத்திலிருந்து 10 கி.மீ. வடகிழக்குத் திசையில் அமைந்துள்ள அணையாகும். கண்டோலி மலையின் அடிவாரத்தில் உள்ள ஒரு கிராமமாகும். கண்டோலி என்பது கண்டோலி மலையின் அடிவாரத்திலுள்ள ஒரு கிராமமாகும். அணையின் நீர்த்தேக்கம் கிரிடிஹ் நகரில் வசிக்கும் ஒரு லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட மக்களுக்கு நீர் வழங்கும் ஆதராமாக உள்ளது. இது ஜார்கண்ட் மாநிலத்தில் ஒரு முக்கியமான சுற்றுலாத் தலமாகும்.
கண்டோலி மலையானது சேணம் போன்ற ஒரு விசித்திரமான வடிவமாக உள்து. மேலும் இது ஒரு கருங்கல் தோற்றம் ஆகும். கண்டோலி மலையின் சிகரம் ஒரு எரிமலைக் கூம்புக்கு ஒத்ததாகத் தோன்றுகிறது மற்றும் அதனுடன் பிரமாண்டமான கற்பாறைகளைக் கொண்ட ஒரு பெரிய சேணம் உள்ளது. அண்மையில் நகர்ப்புற மேம்பாட்டுத் துறை கண்டோலி ஏரியை பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு வெளியேற்ற திட்டமிட்டுள்ளது.
ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆயிரக்கணக்கான புலம்பெயர்ந்த பறவைகள் வட ஆசியா, இமயமலைப் பகுதி, ஆப்பிரிக்கா மற்றும் ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர் பயணம் செய்து கண்டோலி ஏரிக்கு வருகின்றன. பெரிய நீர்க்காகம், சைபீரிய வாத்து, சைபீரியக் கொக்கு, சிவப்புத்தாரா, பட்டைத்தலை வாத்து, காட்டு வாத்து மற்றும் பல இனங்கள் இனப்பெருக்கம் செய்வதற்காக அணையில் இடம் பெயர்கின்றன. பறவைகளின் இடம்பெயர்வு பொதுவாக ஒவ்வொரு ஆண்டும் நவம்பர் இரண்டாவது வாரத்தில் இருந்து வெப்பமான காலநிலைக்குத் தொடங்கி மார்ச் மாதத்தில் திரும்பும். கண்டோலிக்கு நாற்பது வெவ்வேறு வகையான பறவைகள் வருகின்றன, ஆனால் அவற்றின் எண்ணிக்கை பல ஆண்டுகளாக முக்கியமாக மாசு மற்றும் வேட்டையாடுதலால் குறைந்துள்ளது. முயல், கினிப் பன்றி, மயில், ஆந்தைகள் போன்ற சில விலங்குகளும் கேளிக்கை பூங்காவில் கூண்டுகளில் வைக்கப்படுகின்றன.
கண்டோலி சுற்றுலா அம்சமாக மாவட்ட சுற்றுலாத் துறையால் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இப்பகுதியில் புலம் பெயர்ந்த பறவைகள் இருப்பதால் பறவைகள் பறவை நோக்கலுக்காக குளிர்கால மாதங்களில் சுற்றுலாப் பயணிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கிறது. 6 ஏக்கர்கள் (2.4 எக்டேர்கள்) அளவிலான ஒரு பொழுதுபோக்கு பூங்கா ஏரிக்கு அருகில் கட்டப்பட்டுள்ளது, இது பொம்மை ரயில் மற்றும் ஊசலாட்டங்களில் மகிழ்ச்சியான சவாரிகளையும் கொண்டுள்ளது. யானை மற்றும் ஒட்டக சவாரிகள் மற்றும் பிற எண்ணற்ற பொழுதுபோக்கு வசதிகள் உள்ளன. சுற்றுலாப் பயணிகளின் வசதிக்காக ஒரு சிற்றுண்டியும் உள்ளது. ஒரு கண்காணிப்பு கோபுரமும் 600 அடி உயரமுள்ள மலையும் கண்டோலி தளத்தின் பரந்த காட்சியை வழங்குகிறது.
காண்டோலி வான்வழி சாகச விளையாட்டுகள், மலையேறுதல் மற்றும் நீர் தொடர்பான சாகச விளையாட்டுகளுக்கு ஒரு பிரபலமான இடமாகும். வான்வழி சாகச நடவடிக்கைகளில் சூடான காற்று பலூனிங், பாராகிளைடிங் மற்றும் நிலம் மற்றும் நீர் இரண்டிலிருந்தும் பாராசெயிலிங் ஆகியவை அடங்கும். கண்டோலி மலையானது பெரும் அளவிலான, வெவ்வேறு வடிவங்களைக் கொண்ட கருங்கல் பாறைகளைக் கொண்டுள்ளது. இது மலையேற்றம் செய்பவர்களுக்கு பல்வேறு வகையிலான சவால்களைக் கொண்டுள்ளது. மலையுச்சி முகடுகளுக்கு இடுப்பில் கயிற்றைக் கட்டிக்கொண்டு ஏறுதல், மலைகளுக்கிடையே கடத்தல் போன்ற சவாலான சாகசங்களைச் செய்கின்றனர். கண்டோலி அணைக்கட்டில் உள்ள கண்டோலி ஏரி காலால் மிதித்து இயக்கக்கூடிய படகு சவாரி, மோட்டார் படகு சவாரி, இசுகூபா மூழ்கல், சறுக்குப்படகு சவாரி, சிறுபடகு சவாரி]], காயாகிங் மற்றும் அலைச்சறுக்கு போன்ற நீர் சாகச விளையாட்டுகளுக்கப் புகழ் பெற்ற இடமாக விளங்குகிறது.
சாரா பானர்ஜி

சாரா பானர்ஜி (Sara Banerji) (மோஸ்டின் ) (பிறப்பு 6 ஜூன் 1932) ஒரு பிரித்தானிய எழுத்தாளர், கலைஞர் மற்றும் சிற்பி. இவர் இங்கிலாந்தில் பிறந்தார், ஆனால் தெற்கு ரொடீசியாவிலும் பின்னர் இந்தியாவிலும் பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார். இவர் இப்போது தனது குடும்பத்துடன் ஆக்ஸ்போர்டில் வசிக்கிறார்.
சாரா பானர்ஜி 1932 இல் பிறந்தார், 1950 களில் அன்னே மேரி ஃபீல்டிங் என்ற புனைப்பெயரில் எழுதிய நாவலாசிரியர் அனிதா மோஸ்டின் மற்றும் இங்கிலாந்தில் உள்ள பக்கிங்ஹாம்ஷையரில் உள்ள ஸ்டோக் போஜெஸில் மோஸ்டினின் 13 வது பரோனெட் சர் பாசில் மோஸ்டின் ஆகியோரின் குழந்தைகளில் ஒருவராக பிறந்தார். இவரது மூதாதையர்களில் ஒருவர் ஹென்றி ஃபீல்டிங் .
1939 இல், பானர்ஜிக்கு ஏழு வயதாக இருந்தபோது, இரண்டாம் உலகப் போர் தொடங்கியது, மேலும் இவர் பல்வேறு நாடுகளிலுள்ள பெரிய மற்றும் புராதானமான மாளிகைகளுக்கு வெளியேற்றப்பட்டார் . இவரது தந்தை பாசில் மோஸ்டின் போரில் போராடினார்.
போர் முடிந்ததும், பானர்ஜி தனது குடும்பத்துடன் தெற்கு ரொடீசியாவிற்கு குடிபெயர்ந்தார், அங்கு இவரது தந்தை புகையிலையை வளர்த்தார். மின்சாரம், குடிநீர் வசதி இல்லாத ரொண்டவேலில் இவரது குடும்பம் வாழ்ந்து வந்தது.
பானர்ஜி பின்னர் ஐரோப்பா முழுவதும் பயணம் செய்தார். இவர் ஒரு வீட்டு வேலை செய்யும் பணிப்பெண்ணாக பணிபுரிந்தார். ஆஸ்திரியாவில் உள்ள கலைப் பள்ளியில் பயின்றார். இவர் ஒரு கலைஞராகவும் பணியாற்றியுள்ளார், மேலும் இந்தியாவில் தனது எண்ணெய் ஓவியங்களின் கண்காட்சிகளை நடத்தியுள்ளார். இவர் இந்தியாவில் இருந்தபோது குதிரை சவாரி செய்யக் கற்றுக்கொடுத்தார். மேலும் ஒரு ஜாக்கியாகவும் இருந்துள்ளார். இவர் ஒரு சிற்பியாகவும் பணியாற்றியுள்ளார்.
சாரா பானர்ஜி ஆக்ஸ்போர்டில் உள்ள ஒரு காபி ஹவுஸில் பணிபுரிந்தார், அங்கு இவர் தனது வருங்கால கணவர் ரஞ்சித் பானர்ஜியை சந்தித்தார், அவர் இந்தியாவில் இருந்து ஆக்ஸ்போர்டு சென்ற இளங்கலைப் பட்டதாரி ஆவார். அவர் காஃபி ஹவுஸில் வாடிக்கையாளராக இருந்தார். ரஞ்சித் பானர்ஜியும் சாராவும் திருமணம் செய்துகொண்டு இந்தியாவுக்குச் சென்றனர், இந்தியாவில், அவர்கள் 17 ஆண்டுகள் வாழ்ந்தனர். பானர்ஜி ஒரு பால் பண்ணையை நடத்த முயன்றார், ஆனால் பலவிதமான பருவ மழை காரணமாக அவரது திட்டம் தோல்வியடைந்தது.
பானர்ஜி குடும்பம் 1973 இல் இங்கிலாந்து திரும்பியது. ரஞ்சித் மற்றும் சாராவிடம் தலா 5 பவுண்டுகள் இருந்தது, குடும்பத்திற்கு மொத்தம் £10 வழங்கப்பட்டது. பானர்ஜி கடன் வாங்கி, ஏலத்தில் சில குதிரைவண்டிகளை வாங்கி, சவாரி பாடம் நடத்தினார். சிறிது காலம் கழித்து, அவர் சசெக்ஸில் தோட்டக்கலை தொழிலைத் தொடங்கினார்.
சாரா பானர்ஜியும் அவரது கணவரும் இப்போது ஆக்ஸ்போர்டில் வசிக்கின்றனர், அங்கு இவர் ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத் தொடர் கல்வித் துறையில் எழுதக் கற்றுக்கொடுக்கிறார். இவர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் தியானம் மற்றும் யோகப் பயிற்சி செய்கிறார்கள். இவர்களுக்கு மூன்று மகள்கள் மற்றும் ஐந்து பேரக்குழந்தைகள் உள்ளனர். பானர்ஜி தனது படைப்புகளின் கண்காட்சிகளை அடிக்கடி நடத்துகிறார்.
முனைய துணைக்கோள் ஏவுகலம்-சி51

முனைய துணைக்கோள் ஏவுகலம்-சி51 (PSLV-C51) என்பது இந்திய முனைய துணைக்கோள் ஏவு கலம் (PSLV) திட்டத்தின் 53வது பணியாகும். முனைய செயற்கைக்கோள் ஏவுதல் வாகனம் (PSLV)-C51 28 பிப்ரவரி 2021 அன்று 04:54 (UTC) / 10:24 (IST) மணிக்கு பிரேசில், ஐஎன்பிஇ- இன் அமேசானியா-1 மற்றும் 18 சவாரி பகிர்வு சிறிய செயற்கைக்கோள்களோடு விண்ணில் ஏவப்பட்டது. இந்த ஏவல் என்எஸ்ஐஎல்(NSIL) ஆல் செயல்படுத்தப்பட்ட முதல் பிரத்யேக வணிக வெளியீடாகும்.
இந்தியாவின் ஆந்திரப் பிரதேசம் ஸ்ரீஹரிகோட்டாவில் உள்ள சதீஷ் தவான் விண்வெளி மையத்தின் முதல் ஏவுதளத்தில் இருந்து பிஎஸ்எல்வி-சி51 ஏவப்பட்டது. இந்த ஏவூர்தி முதன்மை தாங்குசுமை, அமேசானியா-1 மற்றும் எஸ்டிசாட் மற்றும் மூன்று யுனிட்டிசாட்ஸ் (ஜேஐடிசாட், ஜிஎச்ஆர்சிஈசாட், சிறீசக்திசாட்) போன்ற 18 இரண்டாம் நிலை தாங்குசுமைகளை சுமந்து சென்றது.
இது பிஎஸ்எல்வி-டிஎல் இன் மூன்றாவது விமானமாகும், 2 ஸ்ட்ராப்-ஆன் பூஸ்டர்கள் மற்றும் தாங்குசுமைகளை சூரிய ஒத்திசைவு சுற்றுப்பாதையில் வைத்தது.
தனியார் துறை நிறுவனமான ஆனந்த் டெக்னாலஜிஸ் பிஎஸ்எல்வி-சி51 திட்டத்தில் இஸ்ரோவுடன் இணைந்து பணியாற்றியது. இந்நிறுவனம் பணியின் மேடை ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் சோதனையை நடத்தியது. முதல் முறையாக இஸ்ரோ ஒரு தனியார் துறை நிறுவனத்துடன் பணியை மேற்கொள்ள ஒப்பந்தம் செய்துள்ளது.
ஏவுதல் முதலில் 2021 பிப்ரவரி 22 ஆம் நாளிற்குத் திட்டமிடப்பட்டது, ஆனால் ஏவூர்தியை நிறுவுவதில் தாமதம் ஏற்பட்டதால் ஏவுதல் பிப்ரவரி 28 க்கு தாமதமானது.
சக்ரா

சக்ரா (Chakra) என்பது 2021 ஆம் ஆண்டு வெளியான இந்திய தமிழ் அதிரடி பரபரப்பூட்டும் திரைப்படமாகும். அறிமுக இயககுநர் எம். எஸ். ஆனந்தன் எழுதி இயக்கிய இந்த படத்தில் விஷால், சிரத்தா சிறீநாத் ஆகியோர் முக்கிய கதாபாத்திரங்களில் நடித்துள்ளனர். ரெஜினா கசாண்ட்ரா எதிர்மறை பாத்திரத்தில் நடித்துள்ளார். இப்படமானது கணினி குற்றங்கள் மற்றும் இணைய வணிக மோசடிகளை மையமாக வைத்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. கணினி ஊடுருவல்காரரை வீழ்த்த ஒன்றாக வேலை செய்யும் ஒரு படை வீரர் மற்றும் ஒரு காவல் அதிகாரியை இந்த படம் பின் தொடர்கிறது. இப்படம் 2021 பெப்ரவரி 19 அன்று திரையரங்கில் வெளியிடப்பட்டது, படம் நேர்மறையான, கலவையான விமர்சனங்களைப் பெற்றது.
இந்திய விடுதலை நாள் கொண்டாட்டங்கள் நடக்கும் நாளன்று சென்னையில் அடுத்தடுத்து 50 இடங்களில் களவு நடக்கிறது. இந்த திருட்டின்போது யாரும் தாக்கப்படாமல், கொல்லப்படாமல் நடக்கிறது. இந்த திருட்டுகளில் ஒரு திருட்டாக இராணுவ அதிகாரியான சந்துருவின் (விஷால்) வீட்டிலும் திருட்டு நடக்கிது. திருட்டில் அவரது வீட்டிலுள்ள அசோக சக்ரா விருதும் காணாமல் போகிறது. இந்த திருட்டு நிகழ்வுகள் குறித்து துணை ஆணையர் காயத்ரி (ஷிரத்தா) விசாரிக்கிறார். அவருக்கு துணையாக சந்துருவும் (விஷால்) வருகிறார்.
காவல்துறையும் இராணுவ அதிகாரியும் சேர்ந்து இந்த திருட்டுகளைச் செய்தவர்கள் யார் எனத் தேட ஆரம்பிக்கிறார்கள். அந்தத் திருட்டுகளுக்குப் பின்னணியில் இருப்பது யார் என்பதை எப்படி சந்துரு கண்டுபிடிக்கிறார் என்பதுதான் மீதிக் கதை.
இந்த படம் துவக்கத்தில் விஷாலின் முந்தைய அதிரடி பரபரப்பூட்டும், கணிணி கொந்தர் படமான இரும்பு திரையின் தொடர்ச்சி என கூறப்பட்டது. அது 2018 இல் வணிக ரீதியாக வெற்றி பெற்ற படமாகும். இந்தப் படத்திற்கு இரும்புத் திரை 2 என்று பெயரிடப்பட்டது, ஏனெனில் திரைப்படத்தின் வகை முந்தையதைப் போலவே இருந்தது. இருப்பினும், படத்திற்கு இந்தியாவின் உயர்ந்த இராணுவ விருதான அசோகச் சக்கராவை நினைவூட்டும் விதமாக படத்திற்கு சக்ரா என்று பெயரிடப்பட்டது. பழம்பெரும் நடிகை கே. ஆர். விஜயா மூன்று ஆண்டு இடைவெளிக்குப் பிறகு இந்தப் படத்தின் மூலம் மீண்டும் வந்தார். சிரத்தா சிறீநாத் மற்றும் ரெஜினா கசாண்ட்ரா இருவரும் அவர்களின் பாத்திரங்களுக்கான முறையே தற்காப்பு கலை மற்றும் இருசக்கர வாகன சவாரி பயிற்சி பெற்றனர்.
இந்த படத்திற்கு யுவன் சங்கர் ராஜா இசையமைத்தார்.
இந்தப் படம் முதலில் 2020 மே நாளன்று திரையரங்குகளில் வெளியிட திட்டமிடப்பட்டது. ஆனால் இந்தியாவில் கொரோனாவைரசுத் தொற்று பொது முடக்கத்தினால் வெளியீடு தள்ளிவைக்கப்பட்டது. பின்னர் இந்த படம் ஒரே நேரத்தில் 2021 பெப்ரவரி 19 அன்று தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம், இந்தியில் மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்ட பதிப்புகளுடன் சக்ர கா ரக்ஷக் (ஆங்கிலம்: சக்ராவின் பாதுகாப்பாளர்) என்ற பெயரில் வெளியிடப்பட்டது.
31.5 கோடி ரூபாய் பட்ஜெட்டில் தயாரிக்கப்பட்ட சக்ரா, திரையரங்குகளில் 21.5 கோடி ரூபாய் வசூலித்தது. 3.5 கோடி ரூபாய் இழப்பைச் சந்தித்த போதிலும், படம் மிதமான வெற்றியைப் பெற்றதாக கருதப்பட்டது.
மலாக்கா விலங்கியல் பூங்கா

மலாக்கா விலங்கியல் பூங்கா (மலாய்: Zoo Melaka; ஆங்கிலம்: Malacca Zoo சீனம்: 马六甲动物园) என்பது மலேசியா, மலாக்கா, ஆயர் குரோ, தேசிய நெடுஞ்சாலை 143-இன் (Federal Route 143) இருமருங்கிலும் 54 ஏக்கர் பரப்பளவில் அமைந்துள்ள விலங்கியல் பூங்கா ஆகும்.
இந்த விலங்கியல் பூங்காவில் 215 இனங்களைச் சேர்ந்த 1200-க்கும் மேற்பட்ட விலங்குகள் உள்ளன. சிலாங்கூர் மாநிலத்த்ல் உள்ள மலேசிய விலங்கியல் பூங்காவிற்கு அடுத்தபடியாக மலேசியாவின் இரண்டாவது பெரிய விலங்கியல் பூங்காவாகத் திகழ்கின்றது.
2007-ஆம் ஆண்டு “மலேசியாவிற்கு வருக” (Visit Malaysia) என்ற பரப்புரை மூலம் உச்ச அளவாக 619,194 பார்வையாளர்கள் மலாக்கா பூங்காவிற்கு வருகை தந்துள்ளனர்.
1963-ஆம் ஆண்டில் மலேசிய விலங்கியல் பூங்காவுடன் (Zoo Negara) இணைந்து இந்தப் பூங்கா அமைக்கப்பட்டது. ஆனால் 1979-ஆம் ஆண்டில் பூங்காவின் நிர்வாகம் மலேசியாவின் வனவிலங்கு மற்றும் தேசிய பூங்காக்கள் துறையால் நிர்வகிக்க அனுமதிக்கப்பட்டது.
இதனால் இப்பூங்கா தனது நடவடிக்கைகளை மேம்படுத்தி பொதுமக்களின் பயன்பாட்டிற்கு நன்மை அளிக்கும் சேவைகளை அளித்து வருகிறது. இது 1987-ஆம் ஆண்டு ஆகத்து 13-ஆம் தேதி அப்போதைய மலேசியப் பிரதமர் மகாதீர் பின் முகமது அவர்களால் பொது மக்களுக்கு திறக்கப் படுவதற்கு முன்பாக ஒரு வனவிலங்கு மீட்பு தளமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.
இது பொதுமக்கள் பார்வைக்காக நீண்ட காலமாக திறக்கப்பட்டு இருந்தாலும், இன்றும் வன விலங்கு மீட்புப் பணிகள் மற்றும் விலங்கு சரணாலயப் பணிகளுக்கான மையமாகச் செயல்படுகிறது. தற்போது இப்பூங்கா பல பறவைகள், இருவாழ்வி, ஊர்வன, பாலூட்டிகள், பூச்சிகள் போன்றவற்றின் வாழிடமாக உள்ளது.
அருகிவரும் இனமான சுமாத்திரா காண்டாமிருகங்களை (Sumatran Rhinoceros) காட்சிப் படுத்திய முதல் பூங்காவாக மலாக்கா விலங்கியல் பூங்கா திகழ்கிறது.
வெள்ளைக் காண்டாமிருகம் (White Rhinoceros), ஆசிய யானைகள், சிவப்பு பாண்டா, மலேசியக் காட்டெருது, மறிமான் வ், அணில் குரங்கு, இந்திய மலைப் பாம்பு , சாம்பல் ஓநாய், மங்கோலியக் காட்டு குதிரை, பச்சை நிற மர மலைப்பாம்பு, ஒட்டகச்சிவிங்கி, நீல-மஞ்சள் மக்காவு பஞ்சவர்ணக்கிளி, இந்தோ சீனப் புலி, மலாய் புலி போன்ற உள்ளூர் மற்றும் வெளிநாட்டு விலங்கினங்களின் வாழிடங்களாகச் செயல்பட்டு வருகிறது.
சராசரியாக ஒரு நாளைக்கு 1093 பார்வையாளர்கள் வீதம் வருடத்திற்கு 400,000 பார்வையாளர்கள் இப்பூங்காவிற்கு வருகை தருகின்றனர். பூங்கா திறக்கப்பட்டதில் இருந்து உச்ச அளவாக 2007-ஆம் ஆண்டில் ஒரு நாளைக்குச் சராசரியாக 1619 பார்வையாளர்களுடன் மொத்தம் 619,194 பார்வையாளர்கள் இந்தப் பூங்காவைப் பார்வையிட்டுள்ளனர்.
2007-ஆம் ஆண்டில் மட்டும் இந்தப் பூங்கா 3.99 மில்லியன் மலேசிய ரிங்கிட் ($ 886,666) வருவாய் ஈட்டியது. அதில் 130,000 ரிங்கிட் இலாபமாகக் கிடைத்தது. ஒரு ஆரோக்கியமான, குளுமைமிக்க பசுமையான பின்னணி இப்பூங்காவால் பராமரிக்கப் படுவதால் மிகவும் வெப்பமான கோடை காலங்களில் கூட குளிர்ச்சியான மழைக் காடுகளைப் போன்று அடையாளப் படுத்துவதற்கு இது உதவுகிறது.
பார்வையாளர்கள் ஓர் இடத்திலிருந்து இன்னோர் இடத்திற்கு வருவதற்கு உதவக் கூடிய அமிழ் தண்டூர்தி வசதி செய்யப்பட்டு உள்ளது. அதன் கட்டண விலைகள் மலேசிய ரிங்கிட் 2-க்கும் குறைவாக உள்ளது. அதோடு மட்டும் அல்லாமல் உணவகங்கள், சிற்றுண்டிக் கூடங்கள் போன்றவை 'மரினா செனோராய்' அருகில் அமைந்துள்ளன.
கீழ்க்காணும் சாட்சிகள் உள்ளிட்ட ஈர்ப்புகள் பூங்காவில் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
மலேசியத் தேசியப் பூங்காக்களின் பட்டியல்
மைத்ரி பாக்

மைத்ரி பாக் (Matri Baag Zoo) மிருகக்காட்சிசாலை (நட்பின் உயிரியல் பூங்கா) இந்தியாவின் பிலாயில் அமைந்துள்ளது. இது இப்பகுதியில் உள்ள மிகப்பெரிய மிருகக்காட்சிசாலையாகும். இந்த மிருகக்காட்சிசாலை 111 ஏக்கர் (44.94 ஹெக்டேர்) பரப்பில் உள்ளது. இது இந்திய உருக்கு ஆணையத்தினால் பராமரிக்கப்பட்டு நிர்வகிக்கப்படுகிறது.
மைத்ரி பாக் என்பது இந்தியா-சோவியத் ஒன்றிய நட்பின் அடையாளமாக நிறுவப்பட்ட ஒரு "நட்பு தோட்டம்" ஆகும். இதை பிலாய் உருக்கு ஆலை, 1972ஆம் ஆண்டு உருவாக்கிப் பராமரித்து வந்தது.
எஃகு நகர ஆண்கள் தங்கள் குடும்பத்தினருடன் எஃகு தயாரிப்பின் கடுமையிலிருந்து விடுபட, மைத்ரி பாக் பொழுதுபோக்குக்கிற்கான சரியான தேர்வாக உள்ளது. நாட்டின் மிகப் பெரிய இசை நீரூற்று மைத்ரி பாக் அழகைக் கூட்டுகிறது. இது ஏற்கனவே நன்கு அமைக்கப்பட்ட பசுமையான புல்வெளிகளைக் கொண்டுள்ளது. செயற்கை ஏரி, பொம்மை ரயில் மற்றும் பிரகதி மினார் ஆகியவற்றில் படகு வசதி எஃகு ஆலை மற்றும் சுற்றுப்புறங்களின் பரந்த காட்சியைக் காண வழிவகுக்கிறது.
இதுவே இந்தப் பகுதியின் மிகப்பெரிய மிருகக்காட்சிசாலையாகும். இங்கு கீழ்க்கண்ட விலங்குகள் உள்ளன.
Atul Auto

Atul Auto Limited is an Indian three wheeler (auto rickshaw, tuk-tuk, e-rickshaw) manufacturing company based in Rajkot.
The company's origins lie in the 1970s, when Jagjivanbhai Chandra sought to modify motorcycles to make transport to meet the needs of rural areas of Saurashtra, and adapted the engines from golf carts scrapped by the Maharaja of Jamnagar, resulting in his first chhakada vehicles. The company incorporated in 1986, and production begin in 1992.
Atul Auto has its manufacturing facilities at Rajkot and Ahmedabad.
Horse-drawn vehicle

A horse-drawn vehicle is a piece of equipment pulled by one or more horses. These vehicles typically have two or four wheels and were used to carry passengers or a load. They were once common worldwide, but they have mostly been replaced by automobiles and other forms of self-propelled transport but are still in use today.
Horses were domesticated circa 2000 BCE. Before that oxen were used. Historically, a wide variety of arrangements of horses and vehicles have been used, from chariot racing, which involved a small vehicle and four horses abreast, to horsecars or trollies, which used two horses to pull a car that was used in cities before electric trams were developed.
A two-wheeled horse-drawn vehicle is a cart (see various types below, both for carrying people and for goods). Four-wheeled vehicles have many names – one for heavy loads is most commonly called a wagon. Very light carts and wagons can also be pulled by donkeys (much smaller than horses), ponies or mules. Other smaller animals are occasionally used, such as large dogs, llamas and goats (see draught animals). Heavy wagons, carts and agricultural implements can also be pulled by other large draught animals such as oxen, water buffalo, yaks or even camels and elephants.
Vehicles pulled by one animal (or by animals in a single file) have two shafts that attach either side of the rearmost animal (the wheel animal or wheeler). Two animals in single file are referred to as a tandem arrangement, and three as a randem. Vehicles that are pulled by a pair (or by a team of several pairs) have a pole that attaches between the wheel pair. Other arrangements are also possible, for example, three or more abreast (a troika), a wheel pair with a single lead animal (a "unicorn"), or a wheel pair with three lead animals abreast (a "pickaxe"). Very heavy loads sometimes had an additional team behind to slow the vehicle down steep hills. Sometimes at a steep hill with frequent traffic, such a team would be hired to passing wagons to help them up or down the hill. Horse-drawn carriages have been in use for at least 3,500 years.
Two-wheeled vehicles are balanced by the distribution of weight of the load (driver, passengers, and goods) over the axle, and then held level by the animal – this means that the shafts (or sometimes a pole for two animals) must be fixed rigidly to the vehicle's body. Four-wheeled vehicles remain level on their own, and so the shafts or pole are hinged vertically, allowing them to rise and fall with the movement of the animals. A four-wheeled vehicle is also steered by the shafts or pole, which are attached to the front axle; this swivels on a turntable or "fifth wheel" beneath the vehicle.
From the 15th century drivers of carts were known as carmen, and in London were represented by the Worshipful Company of Carmen. In 1890 there were 13,800 companies in the United States in the business of building carriages pulled by horses. By 1920, only 90 such companies remained.
Animals taking public transportation

Some domestic pets, feral animals and wild animals have learned to use human public transportation to travel independently. This is tolerated or even celebrated by passengers, although most public transportation systems only allow service animals and forbid pets.
According to urban wildlife specialist Suzanne MacDonald, animal "commuters" are usually motivated by food and security available on the vehicle rather than its ability to take them to a destination.
Examples of animals relying on public transportation for food or a secure environment include:
Animals have been observed numerous times to ride public transport as a means to reach a desired destination:
List of public sector undertakings in India

Central public sector enterprises (CPSEs) are those companies in which the direct holding of the Central Government or other CPSEs is 51% or more.
As on 31.3.2015 there were 298 CPSEs wherein, 63 enterprises are yet to commence commercial operation. The remaining 235 are operating enterprises (covering 181 scheduled CPSEs & 54 CPSEs has been considered provisional).
There are 181 scheduled CPSEs, i.e. 64 Schedule 'A', 68 Schedule 'B', 45 Schedule 'C' and 4 Schedule 'D' CPSEs.
Unified Metropolitan Transportation Authority

The Unified Metropolitan Transportation Authority or UMTA is the urban transportation planning agency of Hyderabad, Telangana, India. It was constituted in 2008 by an Act of the Andhra Pradesh legislature (G O Ms. No. 624).
In 2019, Municipal Administration and Urban Development (MA&UD) department, Telangana decided to revive the Hyderabad Urban Metropolitan Transport Authority (HUMTA). HUMTA is a wing of Hyderabad Metropolitan Development Authority (HMDA). HUMTA acts as an umbrella for various agencies that are connected to traffic and transportation issues to ensure last-mile connectivity in Hyderabad.
Fuel gas-powered scooter

A fuel gas-powered scooter is a scooter powered by fuel gas. Fuel gases include such fuels such as liquefied petroleum gas (LPG), compressed natural gas (CNG), biogas and hydrogen (HICE). Hydrogen (hydrogen internal combustion) use in two-wheelers has only recently being started to be looked into, mainly by developing countries, to decrease local pollution at an affordable cost.
LPG scooters are in use in China and many parts of Southern Asia.
Each different fuel comes at a different price. These prices depend on the country, and even differ between gas stations. Scooter owners may decide to use whatever fuel that is cheapest and which is also locally available.
Shanghai has banned petrol scooters/mopeds and only allows LPG scooters to be used in the city due to air pollution. About 190,000 gasoline mopeds were eliminated between 2001 and 2004, replaced by 140,000 LPG mopeds as of 2004, at which time the city had over 100 LPG refueling stations. In 1996 the city's 500,000 gasoline mopeds were blamed for one fifth of the air pollution in Shanghai, so in 1997 the city stopped issuing new license plates for them. In 2000, the city stopped renewing plates for existing gasoline mopeds, so all of them expired by 2008.
Low emission zones are present in many cities. Fuel gases such as hydrogen, CNG, LPG, ... may allow for reaching the appropriate limit to enter the city in which such LEZ's are present (depending on which European emission standard or US emission standard is being used in the LEZ).
Petrol-powered scooters can be fitted with a conversion kit. Conversion kits for CNG for example exist for some popular motorcycle models.
Rickshaw Run

The Rickshaw Run is an event where teams drive Auto Rickshaws along various routes across India. The first route in December 2006 was from Kochi, in the southern state of Kerala, to Darjeeling, in West Bengal. In its inaugural run, 34 teams started the event, and 31 of those finished. The rickshaw run has involved dangerous road incidents occurring during the 'race'.
The Rickshaw Run is organised by the Adventurists, who also organise the Mongol Rally.
The Rickshaw Run takes place every 4 months in January, April and August in India. The route changes each time but starts from the finishing point of the previous run. Initially the route just included India but by the second Run teams were going through Nepal.. Currently Rajasthan, Kerala and Meghalaya hosts the starting/ending points for each version of the run.
Past Rickshaw Runs
2006/07 Winter Run (26/12/06) started in Kochi and finished in Darjeeling. 2007 Summer Run (30/06/07) started in Kolkata and finished in Manali. 2007/08 Winter Run (31/12/07) starting in Kochi and finishing in Kathmandu, Nepal. 2008 Summer Run (01/06/08) starting in Kathmandu and finishing in Pondicherry. 2008/09 Winter Run (01/1/09) starting in Pondicherry and finishing in Shillong. 2009 Easter Run (04/11/09) starting in Shillong and finishing in Goa. 2009 Fall Run (13/09/09) starting on Goa and finishing in Pokhara, Nepal. 2010 Spring Run (28/03/10) stating in Kochi and finishing in Gangtok, Sikkim. 2011 Winter (2/1/11) stating in Jaisalmer to and finishing in Kochi. 2013 Spring Run (7/4/13) Starting in Kochi and finished in Shillong 2013 Autumn Run (8/9/13) Starting in Shillong and finished in Jaisalmer. 2016 Autumn Run (8/9/13) Starting in Shillong and finished in Kochi. 2016 Autumn Run Starting in Shillong and finished in Kochi. 2017 January - Kochi to Jaisalmer 2017 April - Jaisalmer to Kochi 2017 August - Kochi to Jaisalmer
74 teams started in the 2013 spring run in Kochi in the south western corner of the country. Out of those 70 finished. Most teams travelled along the east coast of India, taking the 'easy route' but a handful of hardcore teams went 'up the centre' passing through places such as Mysore, Nagpur, Varanasi and even making their way up to Darjeeling. The teams that went the central route travelled more than 4000 km in their rickshaws on some of the worst roads in India.
Each team has to raise a minimum of £1,000 for charities working in India and Nepal. The main charities for the Rickshaw Run are Mercy Corps, Frank Water and Save the Children, depending on where the Rickshaw Run takes place. Each team consists of one rickshaw and between one and four drivers. The Rickshaw is a vehicle designed to transport light loads over small distances on paved roads, making it a challenge to cover long distances.
During the 2022 Himalaya edition of the Rickshaw Run, two teams (Canadian and Swiss) set the record for the worlds highest auto rickshaw, over the Umling La Pass, at 5800 meters/19024 feet.
Mahindra XUV 3XO

The Mahindra XUV 3XO is a subcompact crossover SUV produced by the Indian automaker Mahindra & Mahindra. It is based on the X100 platform of KGM Tivoli and has been sold in Indian market since 29 April 2024. XUV 3XO is the facelift of Mahindra XUV300.
The Mahindra XUV 3XO was introduced in April 2024 as a facelift of XUV300 model. The XUV 3XO [code name=S220] comes with enhanced engine options, a refreshed design, and new technology features aimed at catering to the needs of both urban and off-road drivers.
The XUV 3XO has a seating capacity for 5 passengers and a boot space of 364 litres. It has a 42 litres (11 US gal) fuel tank, and a mini spare wheel. It has a McPherson strut front suspension with an anti-roll bar, and a torsion beam suspension with coil springs in the rear. Its turning radius is 5.3 metres (17 ft).
The XUV 3XO is available in multiple variants:
The top-end variant, AX7 Luxury, features a panoramic sunroof, advanced infotainment options, and a full suite of safety features including ADAS.
The Mahindra XUV 3XO is available with three engine options, two 1.2 L turbocharged petrol three-cylinders or a 1.5 L turbodiesel four-cylinder. The base engine is a port-injected version of the petrol three-cylinder which produces 82 kW (111 PS; 110 hp) and 200 N⋅m (20.4 kg⋅m; 148 lb⋅ft) of torque. The diesel engine has common rail direct injection and produces 85.8 kW (116.7 PS; 115.1 hp) and 300 N⋅m (30.6 kg⋅m; 221 lb⋅ft) of torque. The direct injected and intercooled petrol engine is only available on higher grades, and outputs 96 kW (131 PS; 129 hp) and 230 N⋅m (23.5 kg⋅m; 170 lb⋅ft) of torque. The petrol engines are offered with a choice of 6-speed manual or an Aisin sourced 6-speed torque converter automatic transmission, while the diesel engine can be had with a 6-speed manual or a 6-speed automated manual transmission marketed as 'AutoSHIFT+'.
The XUV 3XO is equipped with a host of features, including:
The XUV 3XO for India was rated 5 stars for both adults and infants by Bharat NCAP in 2024 (similar to Global NCAP 2023, based on Latin NCAP 2016).
World Naked Bike Ride

The World Naked Bike Ride (WNBR) is an international clothing-optional bike ride in which participants plan, meet and ride together en masse on human-powered transport (the vast majority on bicycles, but some on skateboards and inline skates), to "deliver a vision of a cleaner, safer, body-positive world." The first ride happened in Zaragoza (Spain) in 2001.
The dress code motto is "bare as you dare". Multiple cities around the world host rides, which are organized and supported by many different groups. Notable naked bike rides happen in London (England UK), Madrid (Spain), Melbourne (Australia), Portland (Oregon USA) and Philadelphia (Pennsylvania USA).
In 2003, Conrad Schmidt conceived the World Naked Bike Ride after organizing the Naked Bike Rides of the group Artists for Peace/Artists Against War (AFP/AAW). Initially, the message of the WNBR was protesting against oil dependency and celebrating the power and individuality of the human body. In 2006, there was a shift towards simplifying the message and focusing on cycling advocacy.
The 2004 WNBR saw events in 28 cities, in ten countries on four continents. By 2010, WNBR had expanded to stage rides in 74 cities, in 17 countries, from the United States to the United Kingdom and Hungary to Paraguay.
Two male riders were arrested during the 2005 WNBR in North Conway, New Hampshire, and charged with "indecent exposure and lewdness". The two riders agreed to having the charges reduced to "disorderly conduct" and paid a $300 fine, the majority of which was paid for by the WNBR Legal Defense Fund. Six male riders were charged with public indecency during the 2005 WNBR Chicago ride and later prosecuted with sentences ranging from fines and non-expungeable conviction to three months of court supervision. In 2007, during the first World Naked Bike ride in Denver, Colorado police surrounded the bike riders and wrote several people tickets. During the WNBR held on June 12, 2010, two men were arrested by campus police at Western Washington University in Bellingham, Washington.
Simon Oosterman, the organizer of the 2005 WNBR in Auckland, and the first to be arrested during a WNBR event, is credited with going further and refocusing on the issue on moving away from fossil fuel dependency in the context of climate change. He urged: "Stop the indecent exposure to vehicle emissions."
The largest WNBR event is held in Portland, Oregon, with over 10,000 participants.
Notes
Further reading
Bake Off Uruguay

Bake Off Uruguay, El gran pastelero​​​ es un programa de televisión uruguayo de pastelería emitido y producido por Canal 4, basado en el concurso británico The Great British Bake Off.​
En la primera temporada, la conducción del programa estuvo a cargo de la actriz y comunicadora Annasofía Facello,​​ y el jurado estuvo conformado por Stephanie Rauhut, Jean Paul Bondoux y Sofía Muñoz.​​ La primera temporada contó con 14 participantes, y fue estrenada el 26 de agosto de 2021.​​​ El ganador fue Facundo Amestoy.
A partir de la segunda temporada, la conducción estuvo a cargo de Jimena Sabaris; por su parte, en el jurado, Hugo Soca reemplaza a Jean Paul Bondoux, y Rose Galfione sustituye a Stephanie Rauhut.
El programa se emite en un formato semanal, donde en cada programa un participante es eliminado. Consiste en dos pruebas semanales, un desafío técnico y un desafío creativo. En cada uno de ellos los participantes son evaluados por el jurado y, en función de los resultados obtenidos, deciden quién es el pastelero estrella de la semana y quién debe abandonar la competencia.
La realización uruguaya del talent show fue anunciada en mayo de 2021, y la confirmación de la conductora y el jurado, en el mes de junio.​
Las inscripciones en línea se realizaron entre los meses de mayo y junio del mismo año, y a las audiciones presenciales asistieron cerca de 2 mil personas, de las cuales solamente 14 serán seleccionadas para la primera temporada del concurso.
El estreno se llevó a cabo el 26 de agosto.
El programa es grabado en una gran carpa, ubicada en Jacksonville, Montevideo.​ Esto, porque la licencia del concurso exige que sea en un lugar alejado de la ciudad y del ruido.
Referencias
Bizcocho (Uruguay)

Bizcocho es el nombre que recibe en Uruguay y otros países como México una gama de productos de bollería (llamada panadería en Uruguay), hechos de distintos tipos de masa (generalmente elaborada con harina, levadura, sal, azúcar y grasa). Tienen diferentes formas, pueden ser dulces o salados, con y sin relleno. Fueron originalmente introducidos por las corrientes migratorias europeas que llegaron al país. En Argentina se conocen como facturas a unos panificados similares a los bizcochos uruguayos.
La palabra bizcocho proviene del latín "bis coctus", que significa "cocido dos veces", es por eso que muchas veces se remojaba con vino, por la escasa humedad que presentaba.
El bizcocho uruguayo es frecuentemente emparentado con la pastelería alemana. Se sostiene que es un derivado del krapfen, que fuera traído por la inmigración alemana que se dirigió a la región del Río de la Plata.
De acuerdo a otras versiones, sin embargo, el origen del bizcocho sería la fusión de las panaderías francesa y española, tal cual lo demuestran los relatos del Montevideo colonial de Isidoro de María​ y de los estudios genealógicos de Juan Alejandro Apolant y Ricardo Goldaracena.​ De estos estudios y publicaciones se desprende que los primeros panaderos de Montevideo provenían de Francia y España, tal como quedó documentado en los registros de inmigración de los primeros pobladores en los cuales consta su profesión. De hecho, el cruasán hojaldrado, una de las variedades de bizcocho, se inventó en Francia y su primera receta data de 1905.
Los bizcochos más tradicionales son el cruasán (del francés croissant) dulce o salado, la margarita, la galleta dulce y el pan con grasa.
También existen las miniaturas, que como su nombre lo indica, son versiones en miniatura de los tipos de bizcochos antes mencionados, pudiendo incluso, sumársele algún otro.
Se suman a estos clásicos, una larga lista de variedades, entre ellas:
No precisamente considerado un bizcocho, pero emparentada con el cruasán, se encuentra la medialuna. Pudiendo ser salada o dulce (si dulce, con fina cubierta de caramelo por encima), las medialunas son de gran tamaño (variable) y pueden ser consumidas solas o rellenas, a manera de sándwich, generalmente con jamón y queso pero siendo pasible de todas las variantes que la imaginación del consumidor le pueda aportar.
Suelen consumirse solos o con café, el café con leche, el té, la cocoa o el mate del desayuno o de la merienda. Se adquieren en panaderías y su venta es al peso.
Cañoncitos de dulce de leche

Los cañoncitos de dulce de leche (también, pueden estar rellenos de crema pastelera) son una variedad de facturas y bizcochos hechas con masa de hojaldre horneada rellena de dulce de leche, tradicional en la gastronomía argentina, paraguaya y uruguaya.​Originada en Argentina, esta pieza de pastelería de debe su nombre a la intención sarcástica y contestataria de los panaderos inmigrantes europeos del siglo XIX, (muchos de ellos anarquistas) que acostumbraban bautizar sus creaciones de la forma más irreverente, en este caso haciendo alusión a las armas de fuego en aquellos tiempos turbulentos.​​ En la gastronomía de Costa Rica existe un tostel virtualmente similar llamado cacho, que es una masa de hojaldre rellena.​
Annasofía Facello

Annasofía Facello (Pocitos, Montevideo, 26 de noviembre de 1986),​ es una actriz, modelo y comunicadora uruguaya.​​
Sus primeros trabajos fueron en la revista Galería, y en El Observador.​ Comenzó su carrera en la televisión como asistente de producción en el programa Consentidas de Canal 10, y más tarde en Lo mejor de lo mejor. No fue hasta 2011 donde apareció frente a cámaras, como movilera en el programa Conectados. Desde allí, ha formado parte de varios programas del canal. Entre 2012 y 2014 fue locutora del programa Yo y 3 más conducido por Jorge Piñeyrúa, en 2013 fue coconductora del concurso Lo sabe o no lo sabe junto a Diego González.​ Además fue, durante seis temporadas, la coconductora de la versión uruguaya de Escape perfecto, junto a Alberto Sonsol, y en la «versión famosos» junto a Claudia Fernández.​​
En 2016 participó del cortometraje Las dos dirigido por Emiliano Umpiérrez, el cual compitió en el Festival Internacional de Cine de Huesca.​​ En 2019 fue la conductora de la competencia de cerveceros Brew Master, reality show emitido y producido por Canal 10.​​​
En junio de 2020 condujo el programa Amamos el talento junto a Noelia Etcheverry, pero abandona semanas después.​​ En 2020 protagonizó el cortometraje de comedia Made in China, producido por Aparato y Pardelion Film, que gira en torno de la cuarentena por la Pandemia por COVID-19.​​ También protagonizó el corto titulado Fashion Avenue, producido por Montelona Cine y dirigido por Guillermo Madeiro. Fue presentado en el Fashion Film Festival de Atenas.​
En 2021 condujo la primera temporada de Bake Off Uruguay por Canal 4, versión uruguaya del formato internacional de pastelería británico del mismo nombre.​​​ Ese mismo año formó parte de Desjuntados en Río, serie brasileña para Amazon Prime Video filmada en Uruguay y dirigida por Anne Pinheiro Guimarães y Olívia Guimarães.​​​ Meses después se mudó a Buenos Aires a continuar con su carrera actoral.​
En el 2022 participó de la película argentino-uruguaya Noche americana, interpretando a una azafata.​ Ese mismo año se confirmó que formaría parte del elenco de la segunda temporada de Argentina, tierra de amor y venganza, interpretando el papel de Fabiana.​ En febrero de 2024 fichó como asesora del concurso de talentos de Teledoce, Veo como cantas.​