davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
List of Indonesian inventions and discoveries

This list of Indonesian inventions and discoveries details the indigenous arts and techniques, cultural inventions, scientific discoveries and contributions of the people of Indonesian Archipelago — both ancient and modern state of Indonesia. As a developing nation, currently Indonesia suffers a shortage of scientific personnel and engineers. The lack of research and development, also hampers Indonesia's comparative competitiveness. Nevertheless, despite the shortcomings, its people and government continues their efforts to advance the nation's science and technology sectors. Among other things, by promoting innovation and technology through Indonesia Science Day.
Since ancient times, native Indonesians have accumulated knowledge and developed technology stemmed from necessities; from naval navigation knowledge, traditional shipbuilding technology, textile techniques, food processing to vernacular house building. Notable examples include jong, pinisi, perahu, Borobudur ship and sandeq vessels. In textile production, batik, ikat and songket were developed extensively by Indonesians. Living in tropical hot and humid environs, Indonesians also has developed the knowledge on food processing technology, especially fermentation, owed to the abundance of mold and fungi species in the region. Notable example includes tempeh, oncom, tuak, brem and tapai. In traditional art and entertainment, Indonesians have developed wayang kulit shadow theatre, various dance drama also gamelan orchestra.
The scientific pursuit, technical improvement and technological innovation are continuously developed to this day, among other by institution such as Indonesian Institute of Sciences. Indonesia has a number of industries that producing various advanced technology tools and vehicles; from shipbuilding to weaponry, armoured car to aeroplane. Today, Indonesia has developed their own aviation technology, with the development of CN-235, N-219 and N-245.
Peter Alma

Peter Alma (18 January 1886 Medan – 23 May 1969 Amsterdam) was a Dutch artist. Alma was born in Medan, Indonesia, and attended the Royal Academy of Art, The Hague, in 1904. On the recommendation of Franz Seiwert, he was employed by the Gesellschafts- und Wirtschaftsmuseum, working with Gerd Arntz and Augustin Tschinkel on developing isotypes. He travelled to Moscow with Arntz and Otto Neurath to work at IZOSTAT to help them draw up pictorial images for statistics of the Five Year Plans. Alma was a member of Nederlandsche Vereeniging voor Ambachts- en Nijverheidskunst (V.A.N.K.) the Dutch Association for Craft and Craft Art. He painted several large murals in and around Amsterdam in the 1930s.
A 1939 mural celebrating rail transportation covers the interior wall of one Amsterdam Amstel railway station.
A signed, undated mural of six men with machinery and tools stands in the stairwell of Stadhouderskade 68, Amsterdam (currently Hotel Aston City). The figures bear a range of skin tones, from brown to buff, indicating interracial inclusion.
The Amsterdam Museum keeps a number of his works in their depot:
Setu Babakan Betawi Cultural Village

Setu Babakan Betawi Cultural Village or Setu Babakan is a cultural park of Betawi people, which is located at Srengseng Sawah, Jagakarsa, Jakarta in Indonesia. The village is about 5 kilometers southeast of Ragunan Zoo at the center of the Betawi Cultural Village, a site considered as part of the cultural heritage of Jakarta, which is devoted to the preservation of the indigenous Betawi culture. The location of the Betawi Cultural Village is replacement of the previous Condet (Betawi) Cultural Village which is eroded by the time.
Betawi Cultural Village has an area of about 289 hectares, and divided into five zones. The first one, Zone A, consists of a three-story Betawi Museum, amphitheater, traditional houses, workshop areas and other public facilities. Variety of Betawi cultural arts performance such as Cokek dance, Topeng dance, Marawis, Gambus art, Lenong, Tanjidor, Gambang Kromong and Ondel-ondel is often performed on an outdoor stage every weekdays. Every year in the month of July a special Betawi Cultural Festival is held here that include wedding, circumcision ceremonies, seven-months’ pregnancy rites, and more.
At Zone E of the village souvenirs, food, snack and beverage vendors can be found. There are numerous food stalls serving Betawi cuisines such include Kerak Telor (thin omelet mixed with glutinous rice), Toge Goreng (fried beansprouts), Arum Manis (candy floss), Soto Betawi, Bir Pletok, Nasi Uduk, and many more.
The village has two natural lakes namely, Setu Babakan and Setu Mangga Bolong. Setu Babakan/Babakan lake (Setu or Situ means Small Lake) has an area of 32 hectares (79 ac) in which the water flows in from the Ciliwung River and currently is used for fish farming by the Betawi people who live in the vicinity of the lake. There are more than 100 floating net cages placed in the lake to breed different kinds of fish, including carp, tilapia, and several species of ornamental fish. The lake is a place for aquatic recreational activities, such as rafting, and fishing. The garden surrounding the lake is cultivated with fruit and other plants, such as banana, coconut, and guava.
پاکستانی چینی پکوان

پاکستانی چینی کھانے مختلف طرز اور انداذ میں تیار کیے جاتے ہیں۔جو پاکستان میں ہر سطح پر عوام میں بے حد مقبول ہیں۔ پاکستان میں مقیم چینی تارکین وطن نے الگ پاکستانی طرز کے چینی کھانے تیار کیے ہیں۔
آج کے دور میں پاکستانی علاقوں میں بننے والے چینی کھانوں کی تاریخ 1930 کی دہائی میں قائم ریستورانوں سے ملتی ہے۔ان میں سے ایک کراچی میں اے بی سی چینی ریسٹورنٹ ہے جو کبھی چاؤ انلائ کی سرپرستی میں چلا کرتا تھا اور 1988 تک چلتا رہا۔فاسٹ فوڈ اور براعظمی کھانوں کی مخالفت کے باوجود چینی ریستوران لوگوں میں بہت مشہور ہیں خاص طور پر نوجوان اسے زیادہ پسند کرتے ہیں۔
جیسے جیسے کچھ نئے کھلے ہوئے ریستوراں شہر کراچی میں ترقی کر رہے ہیں۔کراچی میں چینی ریستوراں میں پیش کیے جانے والے چینی کھانے پاکستانی طرز کے اثرات کے ساتھ تیار کیے جاتے ہیں اسلام آباد میں قائم فینکس ریسٹورنٹ اپنے چینی کھانوں کی وجہ سے بہت پسند کیا جاتا ہے۔ ان کے پسند کرنے والوں میں سابق صدر پرویز مشرف اور سابق وزیر اعظم شوکت عزیز شامل ہیں۔ مشرف کے بارے میں کہا جاتا ہے کہ وہ ان کے جھینگوں ، تلا ہوا گائے کا گوشت اور لہسن کے چپس سے لطف اندوز ہوتے رہیں ہیں
چکن منچورین ، جو ایک مشہور پاکستانی چینی پکوان میں سے ایک ہے یہ ایک انڈو چینی ڈش ہے جو عام طور پر ایک مصالحہ دار چٹنی میں کبھی کبھار سبزیوں کے ساتھ چکن ڈال کر تیار کیا جاتا ہے۔ یہ مکمل طور پر ہندوستان میں چینی ریستوراں کی تخلیق ہے جو عام طور پر ہندوستان اور پاکستان میں کھایا جاتا ہے تاریخ اور روایتی چینی کھانوں سے بہت کم مشابہت رکھتا ہے۔
کچھ مشہور پاکستانی چینی کھانے ذیل ہیں۔
تلی ہوئی مرغی کے ٹکڑوں والی ایک مشہور ڈش جس میں سرخ کیچپ کو شامل کیا جاتا ہے۔ یہ عام طور پر انڈے یا چکن فرائڈ چاول کے ساتھ پیش کیا جاتا ہے۔
گوشت ، شملہ مرچ ، پیاز اور انناس کے ٹکڑوں کیساتھ ایک سرخ میٹھی اور کھٹی چٹنی بھی ڈالی جاتی ہے
باسمتی چاول کی سب سے عام شکل ہے۔ سب سے مشہور چائنیزچاول کی ترکیب میں انڈا ،مرغی اورسبزیاں شامل ہوتی ہیں۔
مرغی کو میٹھے شہد کے پیسٹ میں ڈبو کر تلا جاتا ہے۔
چکن مکئی کا سوپ اور گرم اور کھٹا سوپ ریستوران ، گھروں اور ٹی وی میں ہر جگہ استعمال ہوتا ہے۔ ان کو سرکہ (سرکا) اور مرچ کالی مرچ کے ساتھ پیش کیا جاتا ہے۔
پاکستانی پکوان

پاکستانی پکوان ہر علاقے کے حساب سے مختلف ہوتے ہیں۔ کچھ لوگ سادہ کھانا پسند کرتے ہیں تو کچھ چٹخارے والا۔جنوبی ایشیاء میں پاکستان ثقافتی کھانوں میں ایک خاص حیثیت رکھتا ہے، پاکستان چونکہ مختلف زبانوں اور ثقافتوں کو اپنے آپ میں سمیٹا ہوا ہے اسی طرح مختلف علاقائی کھانے بھی پاکستان کی خوبصورتی کا ایک منظر ہے۔ ہر علاقے کے مطابق وہاں کے کھانے پینے کے اشیاء متنوع ہوتے ہیں۔ پاکستان کے مشرقی حصے بالخصوص صوبہ پنجاب اور سندھ میں زیادہ تر نمکین اور مصالحہ دار کھانوں کا رواج ہے اسی طرح ملک کے مغربی علاقوں میں بالخصوص بلوچستان،خیبر پختونخوا،گلگت بلتستان اور آزاد کشمیر میں بھی علاقے کے مطابق کھانے متنوع ہوتے ہیں۔
جہلم، پنجاب میں 2nd وائف ریسٹورنٹ، کھانے کی ایک پسندیدہ جگہ ہے جو ایک دہائی سے زیادہ عرصے سے سرپرستوں کو لذیذ کھانا پیش کر رہا ہے۔ کھانا پکانے کے جذبے اور کھانے کا ایک ناقابل فراموش تجربہ فراہم کرنے کے اٹل عزم کے ساتھ، یہ ریستوراں ایک مقامی پسندیدہ بن گیا ہے۔ اگر آپ اس علاقے میں ہیں، تو ان کے رسیلا مینو اور بے عیب ماحول سے لطف اندوز ہونے کے لیے رکنے پر غور کریں
لاہوری پکوان

لاہوری پکوان سے مراد پاکستان کے شہر لاہور کے کھانے اور پکوان ہیں۔ یہ علاقہ پنجابی کھانوں کی وجہ سے اپنی الگ پہچان رکھتا ہے۔ لاہور ایک ایسا شہر ہے جو خوش خوراکی ثقافت سے مالا مال ہے۔ لاہور سے تعلق رکھنے والے لوگ کھانے سے پیار کرنے کے لیے پورے ملک میں مشہور ہیں. جنوبی ایشیا کے اندر اسلام کی آمد نے مقامی کھانوں کو کافی حد تک متاثر کیا کیونکہ مسلمانوں کو دوسرے نافذ کردہ اسلامی غذائی قوانین کے ساتھ سور کا گوشت کھانے یا شراب پینے سے منع کیا گیا ہے۔ پاکستانی کھانے کے دیگر شعبوں جیسے گائے کا گوشت ، بھیڑ ، چکن ، مچھلی ، دال اور سبزیوں کے ساتھ ساتھ روایتی پھل اور دودھ پر بھی توجہ دیتے ہیں۔ پاکستانی کھانے میں وسطی ایشیائی ، شمالی ہندوستان اور مشرق وسطی کے کھانے کا اثر ہر جگہ موجود ہے۔ لاہور کا زیادہ تر کھانا مقامی پنجابی اور مغلائی کھانوں سے متاثر دکھائی دیتا ہے۔ روایتی مقامی کھانے کے ساتھ ساتھ ، چینی ، مغربی اور غیر ملکی کھانے پوری شہر میں مشہور ہیں اور بہتر ذائقہ پیدا کرنے کے لیے اکثر مقامی ترکیبیں استعمال کی جاتی ہیں۔ پاکستانی چینی کھانے بھی بڑی حد تک دستیاب ہے۔ ذیل میں کچھ کھانے کی فہرست ہے جن میں سے لاہور منفرد ذوق رکھنے کے لیے مشہور ہے۔
آذربائیجانی پکوان

آذربائیجانی کھانے (انگریزی: Azerbaijani cuisine) سے مراد آذربائیجان کا طرز پکوان اور کھانے ہیں۔آذربائیجان کے مقامی کھانے اب ہمسایہ ممالک میں بھی مقبول ہیں۔ پکوان آذربائیجان کے لیے لوگوں کے لیے کافی اہم ہیں اور اس کی جڑیں تاریخ، تہذیب اور تمدن میں بہت گہری ہیں۔ دنیا میں گیارہ طرح کی آب و ہوا موجود ہے، آذربائیجان میں ان میں سے نو طرح کی آب و ہوا موجود ہے۔ اس آب و ہوا کی وجہ سے زمین کی زرخیزی میں بھی اضافہ ہوتا ہے اور اس کا نتیجہ بہترین پکوانوں کی صورت میں نکلتا ہے۔ آذربائیجانی پکوان روایتی طور پر تانبے کے برتنوں میں پکائے جاتے ہیں۔ تانبے کے پیالے اور پلیٹیں اب بھی عام طور پر کھانے کی پیشکش میں استعمال ہوتی ہیں۔
آذربائیجانی کھانوں میں اہم کھانوں کے ساتھ کھانے کے لیے بہت سے ہلکے ناشتے اور سائیڈ ڈش ہوتی ہیں: سبز پتوں کی ایک پلیٹ جسے گوئے کہا جاتا ہے، کوریک کے ٹکڑے (روٹی)، چوبان سلاد (ایک ٹماٹر اور ککڑی کا سلاد)، سفید پنیر یا قتک (کھٹا دہی) ) اور ترشو (اچار)۔ یہ کھانا پکانے کی روایت کا موازنہ ترکی کے پکوانوں سے کیا جا سکتا ہے۔ مزیدار اہم پکوان سوپ، گوشت اور پلاؤ بعد میں پیش کیے جاتے ہیں۔
ہندوستانی پکوان

ہندوستانی پکوان برصغیر میں اپنے روایتی انداز اور ذائقے کی وجہ سے پہچانے جاتے ہیں۔ ہندوستان کا ہر علاقہ اپنے کچھ مخصوص پکوان اور روایتی انداز کی وجہ سے مشہور ہے۔ ان پکوانوں میں مختلف اقسام کے پھل اور سبزیاں، مصالحہ جات اور جڑی بوٹیوں کا استعمال انھیں ایک خاص ذائقہ فراہم کرتا ہے جنھیں دنیا بھر میں لوگ بہت ذوق و شوق سے کھاتے ہیں۔ ہر خطہ میں ان اجزا کا استعمال مختلف ہوتا ہے۔ اپنی اشتہا انگیز خوشبو، دلفریب شکل اور دیدہ زیب سجاوٹ کی وجہ سے یہ پکوان دنیا بھر میں مشہور ہیں۔
اگر ہم ہندوستانی کھانوں کی تاریخ پر نظر دوڑائیں تو ہمیں پتہ چلتا ہے راجا مہاراجا ،بادشاہ اور نواب ذائقہ دار کھانوں کے دلدارہ تھے۔ ان کے شاہی باروچی خانے لذیذ کھانوں کی تیاری میں اپنی مثال آپ تھے۔شاہی ضیافتوں نے ان شاہی باروچیوں کے ہنر اور مہارت کو چار چاند لگائے۔ مختلف پکوانوں کی تیاری میں استعمال ہونے والے اجزا کی وافر اور باآسانی ترسیل نے ان باروچیوں کو نت نئے کھانوں کی تیاری میں آسانی فراہم کی۔
ہندوستان کے مختلف علاقوں میں اپنے جغرافیائی خطہ ،ثقافت ،موسم اور پیداوار کی وجہ سے مختلف اقسام کھانے تیار کیے جاتے ہیں۔ذیل میں کچھ علاقائی کھانوں کا زکر ہے
آندھرا پردیش کے کھانے اپنے بہت زیادہ مصالحہ جات بطور خاص ہلدی کے استعمال کی وجہ سے مشہور ہیں۔چاول کا استعمال بہت زیادہ ہے جسے عام طور پر اسٹیو،دال یا سبزیوں کے ساتھ کھایا جاتا ہے ۔ ہرے پتوں والی سبزیوں اور بینگن کو دال کے ساتھ پکایا جاتا ہے جسے بہت رغبت سے کھایا جاتا ہے اچار یہاں کے کھانوں کا اہم جز ہے بطور خاص آم کا اچار بہت زیادہ پسند کیا جاتا ہے۔ناشتے میں دوسا اور وڑا لوگ بہت شوق سے کھاتے ہیں۔
دہلی کو اگر مغلئی پکوانوں کی جائے پیدائش کہا جائے تو کچھ غلط نہ ہو گا۔دہلی کی مشہور و معروف فوڈ اسٹریٹ اپنے ذائقے دار کھانوں کی وجہ سے پیچانی جاتی ہے۔چاندنی چوک کے پراٹھوں والی گلی کے پراٹھوں کا آج بھی کوئی ثانی نہیں ہے۔ یہاں کے کھانوں کی اشتہا انگیز خوشبو اور دلفریب ذائقہ لوگوں کو دور دور سے کھینچ کر لاتا ہے
دہلی میں ہندوستان کے مختلف علاقوں سے آئے ہوئے لوگ آبا د ہیں یہی وجہ ہے کہ یہاں کے کھانوں پر مختلف ثقافتوں کا اثر دکھائی دیتا ہے۔کباب،کچوری، چاٹ، مختلف مٹھائیاں ،قلفی یہاں منفرد انداذ سے تیار کیے جاتے ہیں جو اپنے خاص ذائقے کی وجہ سے بہت پسند کیے جاتے ہیں۔
مہاراشٹر کے کھانوں میں ہمیں ہلکے مصالحہ سے لے کر بہت زیادہ تیکھاپن بھی ملتا ہے۔باجرہ،گندم،سبزیاں، جو، دالوں اور پھلوں کو یہاں کے کھانوں میں بہت زیادہ استعمال کیا جاتا ہے۔
بٹاٹا وڑا،پاؤ بھاجی، ثابت دانے کی کھچڑی اور مصالحہ بھات یہیا ں کے اہم پکوان ہیں۔
زردہ

زردہ ایک روایتی ابلے ہوئے میٹھے چاولوں کی ڈش ہے جو برصغیر پاک و ہند میں بہت پسند کی جاتی ہے یہ زعفران، دودھ اور چینی کے ساتھ بنائی جاتی ہے اور پھر اس میں الائچی، کشمش، پستے یا بادام شامل کیے جاتے ہیں جس سے یہ ڈش بہت ذائقہ دار ہوجاتی ہے۔
اکثر پاکستان میں، پیلے رنگ کے کھانے کے رنگ کی بجائے، ایک سے زیادہ کھانے کے رنگ شامل کیے جاتے ہیں جس سے چاول کے دانے متعدد رنگوں کے ہو کر رنگین چاولوں کا نقشہ پیش کرتے ہیں۔ مزید برآں کھویا، مٹھائی والے پھل (مربا) اور گری دار میوے زردہ کا ایک لازمی حصہ ہیں جو دعوت یا تقریبات پر خصوصی طور پر زردے میں شامل کیے جاتے ہیں۔ کشمش اور دیگر خشک میوہ جات کا پکوان میں استعمال بھی مقبول ہے۔
مغل ہندوستان سے تعلق رکھنے والے زردہ میں 'متنجان' کہلانے والے چھوٹے تلے ہوئے میٹھے کے ٹکڑوں کا اضافے ایک اور تغیر ہے جو کچھ علاقوں یا گھرانوں میں مقبول ہے۔ یہ پکوان مغل شہنشاہ شاہجہان کی پسندیدہ تھی اور اکثر ان کی فرمائش پر بنائی جاتی تھی۔ چاول کی یہ ڈش مہمانوں کے لیے خصوصی ضیافتوں میں بنائی گئی تھی۔
آشوری لوگوں کے پاس بھی یہ ڈش (اسی نام کے ساتھ) ہے، جو زیادہ تر روزے کی حالت میں بنائی جاتی ہے، اس لیے اس میں دودھ کی مصنوعات نہیں ہوتیں۔
سیلے چاول کو چھ سے سات گھنٹوں کے لیے بھگو لیں۔ ایک دیگچی یا برین میں ڈھیر سارا پانی گرم کیا جاتا ہے اور جب پانی کھولنے پر لونگ اور الائچی ڈالی جاتی ہے۔ چاول ابلنے پر چھلنی کے ذریعے پانی نکال لیا جاتا ہے اور چاول کو خشک کیا جاتا ہے۔ابلے چاولوں کو تسلے میں نکال کر ان میں رنگ اور دودھ ملایا جاتا ہے، اس کے ساتھ میوہ اور چینی بھی ملائی جاتی ہے۔ دیگچی میں گھی گرم کرکے الائچی اور لونگ ڈال کر خوشبو آنے پر چاول ڈالے جاتے ہیں۔ دیگچی کو ڈھانپ کر چند منٹوں کے لیے تیز آنچ پر رکھ پھر دیگچی کو توے پر رکھ کر پہلے تیز آنچ پر اور پھر ہلکی آنچ پر پکایا جاتا ہے۔
شاہی ٹکڑے

شاہی ٹکڑے جسے حیدرآباد، دکن میں ڈبل کا میٹھا کہا جاتا ہے، دودھ میں ڈوبی تلی ہوئی ڈبل روٹی کا میٹھا ہے۔
گھی یا تیل کو گرم کرنے کے بعد ڈبل روٹی کے ٹکڑے اس میں تلیں اور رنگ سنہری ہونے پر نکال لیں۔
دودھ الائچی اور چینی ملا کر پکائیں، دودھ گاڑھا ہو جائے تو اتار لیں۔
ایک گہرے کناروں والی ڈش میں ڈبل روٹی بچھائیں اور اس پر دودھ کا بنایا ہوا آمیزہ ڈال دیں۔
اس پر چاندی کے ورق لگا کر بادام چھڑک دیں۔
اسے گرم یا ٹھنڈا دونوں اشکال میں پیش کیا جا سکتا ہے۔
قورمہ

قورمہ برصغیر پاک و ہند کی مشہور و مقبول ڈش ہے جو اکثر دعوتوں اور شادیوں میں پیش کی جاتی ہے۔
اس کی تیاری میں گائے، بکرے یا مرغی کا گوشت استعمال کیا جاتا ہے۔ دہی اور ٹماٹر ملا کر اس کی گریوی تیار جاتی ہے ۔
قورمہ بنانے کی ترکیب بھی دوسرے کھانوں کی طرح ہے، اس میں پہلے گوشت یا سبزی (سبزی قورمہ) کو تیز آنچ پر پکایا جاتا ہے۔ روایتی طور پر گھی استعمال کیا جاتا ہے پھر گریوی تیار کی جاتی ہے ۔
گریوی کی تیاری میں زیادہ تر دہی کو استعمال کیا جاتا ہے۔پیاز کو الگ سے بھورا کرکے شامل کیا جاتا ہے۔ قورمہ اور دیگر "سالن" کی ترکیبوں کے مابین کافی فرق ہے جو عمومی طور پر گوشت یا چکن کے دوسرے پکوان میں نہیں ہوتا۔ مرچ اور ادرک کا استعمال اکثر کیا جاتا ہے ، لیکن تیاری میں بہت تنوع پایا جاتا ہے جس کی وجہ سے قورمے کی ایک ہی قسم یا مختلف قسموں میں ذائقہ ایک جیسا نہیں ہوتا۔ ہندوستانی قورمے میں خلیج کے پتے یا سوکھے ہوئے ناریل کو بھی شامل کیا جاتا ہے۔
قورمے کی چند اقسام مندرجہ ذیل ہیں:
قورمہ پلاؤ چاول اور گوشت کی ڈش ہے جو زیادہ تر بکرے کے گوشت کے ساتھ بنایا جاتا ہے۔
شاہی قورمہ میں دیگر قورموں کے مقابلے میں لوازمات کی تعداد زیادہ ہوتی ہے، اس کی تیاری میں میوہ جات، بادام، پستہ، کاجو کا استعمال کیا جاتا ہے۔
عوامی کھانے کی عادات کے بارے میں منعقدہ سروے کے مطابق انگلینڈ میں اکیسویں صدی میں چکن قورمہ نے چکن تکہ مصالحہ کو مقبولیت میں پیچھے چھوڑ دیا ہے۔ جکن قورمے میں بادام، کوجو، ناریل، ناریل دودھ، کھوپرا، مغز کا اکثر استعمال ہوتا ہے جو اسے بے حد لذیذ بنا دیتے ہیں ۔
نورتن قورمہ سبزیوں سے بنا قورمہ ہوتا ہے جس میں سبزیوں کے ساتھ پنیر یا پستے شامل کیے جاتے ہیں ۔ نو رتن کا مطلب نو جواہر ہے اور اس پکوان میں اکثر نو سبزیاں اور لوازمات شامل کیے جاتے ہیں۔
برصغیر پاک و ہند کے اکثر حصوں میں قورمہ عید الضحی کے موقع پر بکرے، گائے کے گوشت سے تیار ہونے والی روایتی پکوان ہے جس میں مصالحوں کا استعمال کم سے کم ہوتا ہے۔
کان بادام

کان بادام (انگریزی: Konibodom) تاجکستان کا ایک رہائشی علاقہ جو صوبہ سغد میں واقع ہے۔
کان بادام کا رقبہ 67 مربع کیلومیٹر ہے اور اس کی مجموعی آبادی 47,100 افراد پر مشتمل ہے اور 410 میٹر سطح سمندر سے بلندی پر واقع ہے۔
Pakistani Chinese cuisine

Pakistani Chinese cuisine (Urdu: چینی پکوان) comprises the styles and variations of Chinese cuisine that are cooked and consumed in Pakistan. Chinese migrants to Pakistan have developed a distinct Pakistani-style Chinese cuisine.
Chinese cuisine in areas which today make up Pakistan has a history going back to restaurants established in the 1930s. One of these, the ABC Chinese Restaurant in Karachi, operated by a Chinese teacher Li Dianxiang, was once patronised by Zhou Enlai, and continued operating until 1988. Chinese restaurants are very popular amongst families as opposed to fast food and continental cuisine which is more favoured by the youth.
Pakistani Chinese food resembles Cantonese cuisine with its liberal use of chicken stock-based sauces seasoned with soy sauce, chili sauce, vinegar, monosodium glutamate and oyster sauce, but very rarely any fresh herbs. It is also a common practice in restaurants to serve Chinese dishes in sizzling platters. Vegetables used in Chinese cuisine are mostly cabbage, capsicum and onion, since broccoli or bok choy are not native vegetables. The extent of the popularity of Chinese food can be estimated from the fact that Chinese variations of local dishes have become quite popular like Chinese samosa, Chinese broast, and Chinese pulao.
Some newly opened restaurants like Ginsoy have been prospering in the city of Karachi. The food offered at Chinese restaurants in Karachi is a blend of Chinese cooking with Pakistani style influences. More recently in Islamabad, the Phoenix restaurant has become well-known. Their clientele includes ex-president Pervez Musharraf and ex-prime minister Shaukat Aziz; Musharraf is said to enjoy their prawns, Peking duck, stir-fried beef, and garlic lamb chops. Chicken Manchurian, one of the most popular Pakistani Chinese dishes, is an Indo-Chinese dish that normally consists of chicken with occasional vegetables in a spicy sauce. It is entirely a creation of Chinese restaurants in India, being consumed in India and Pakistan in general, and bears little resemblance to traditional Chinese cuisine.
Amongst some of the most popular Pakistani-Chinese dishes are:
Lahori cuisine

Lahori cuisine (Punjabi: لہوری کھانا, Urdu: لاہوری پکوان) refers to the food and cuisine of the city of Lahore in Punjab, Pakistan. It is a part of regional Punjabi cuisine. Lahore is a city with an extremely rich food culture. People from Lahore are famous all over the country for their love for food. The city offers a vast variety of options when it comes to gastronomy. In recent times, the style of food has achieved popularity in a number of different countries, because of its palatable and milder taste, mainly through the Pakistani diaspora.
The arrival of Islam within South Asia influenced the local cuisine to a great degree as Muslims are forbidden to eat pork or consume alcohol along with the other enforced Islamic dietary laws. Pakistanis focus on other areas of food such as beef, lamb, chicken, fish, lentils and vegetables as well as traditional fruit and dairy. The influence of Central Asian, North Indian and Middle Eastern cuisine in Pakistani food is ubiquitous. Much of the food of Lahore is influenced by the local Punjabi and Mughlai cuisine. Along with traditional local food, Chinese, western and foreign foods are popular throughout the city and have often been fused with local recipes to create refined tastes; Pakistani Chinese food is largely available.
The following is a list of some foods popular in Lahore.
Almond paste

Almond paste is made from ground almonds or almond meal and sugar in equal quantities, with small amounts of cooking oil, eggs, heavy cream or corn syrup added as a binder. It is similar to marzipan, with a coarser texture. Almond paste is used as a filling in pastries, but it can also be found in chocolates. In a type of commercially manufactured almond paste called persipan ground apricot or peach pits are added to save money.
Almond paste is used as a filling in pastries of many different cultures. It is a chief ingredient of the American bear claw pastry. In the Nordic countries almond paste is used extensively, in various pastries and cookies. In Sweden (where it is known as mandelmassa) it is used in biscuits, muffins and buns and as a filling in the traditional Shrove Tuesday pastry semla and is used in Easter and Christmas sweets. In Denmark (where it is known as marcipan or mandelmasse), almond paste is used in several pastries, for example as a filling in the Danish traditional pastry kringle. In Finland almond paste is called mantelimassa.
In the Netherlands, almond paste is called amandelspijs.
In Germany, almond paste is also used in pastries and sweets. In German, almond paste is known as Marzipanrohmasse.
It Italy it is known as "pasta di mandorle". The soft paste is molded into creative shapes by pastry chefs which can be used as cake decorations or to make frutta martorana.
Almond paste is the main ingredient of the traditional French calisson candy in Aix-en-Provence.
In Turkey, almond paste is traditionally made in Edirne.
Karachi Halwa

Karachi Halwa (Urdu: کراچی حلوہ) is a chewy, glossy, and translucent Pakistani and Indian confection consisting of corn flour or cornstarch, sugar, ghee, and water, flavoured with cardamom, melon seeds and occasionally almonds. It has a jelly-like texture, unlike traditional soft halwas, and is known for its bright hues such as orange, green and yellow. Karachi Halwa is a specialty in India and Pakistan, especially during festivals like Eid, Diwali, and weddings.
The name Karachi Halwa is believed to have originated in Karachi before the partition of 1947 and was brought to Bombay from Karachi, after the partition. As the dessert gained popularity in Bombay (now Mumbai), India, it also began to be known as Bombay Halwa, Karachi Halwa is the older original name. It gained considerable popularity in Mumbai, India, as Sindhi and Gujarati sweet-makers introduced it to a bigger market. Chandu Halwai, a well-known Indian sweet shop in Mumbai, was originally established in the year 1896 in Karachi, this shop is frequently credited with popularizing it. Krati writes in 2024 that; 'Karachi Halwa' is another renowned confection that was brought from Karachi, a city in Sindh province, as a direct result of migration brought on by the partition.
It's intriguing to trace the intricate origin of this halwa. It was created in various parts of Sindh (not exclusively in Karachi) centuries ago, as the Persian Empire expanded its influence in the region's cuisine. It may have direct influence from a halwa initially made in Turkey and called Lokum.
Because of the richer contents of fat and sugar the calories in 100 grams of halwa can reach 400 kcal. This estimate of the calories per 100 grams of halwa can be calculated by the fact that carbohydrates (sugar) provide 4 calories per gram, protein (nuts) provides 4 calories per gram, and fat (ghee) provides 9 calories per gram. There are very little fibers in Karachi halwa and those come from the nuts (if used). Protein contents are also very low. As it is a made of cornflour it is a gluten free dessert.
Sohan halwa

Sohan halwa ([ˈsoːɦən ˈɦəlʋaː]) is a dessert from the Indian subcontinent, which is a variety of dense, sweet confection or halwa. It is made by boiling a mixture of water, sugar, milk, and cornflour until it becomes solid. Saffron is used for flavoring. Ghee is used to prevent it from sticking to the pan. Almonds, pistachios, and cardamom seeds are added. A part of Mughlai cuisine, unlike most other halwa dishes from the Indian subcontinent, it is solid.
One of its varieties, known as Multani or Hafiz Sohan Halwa, is very popular in Pakistani cuisine, particularly Saraiki cuisine.
The name of the sweet according to various dictionaries derives from sohan in Hindustani, which is etymologically derived from the Sanskrit word shobhan ("beautiful"). Though the origins of the dish are highly debated.
According to John Thompson Platts' Dictionary of Urdu, Classical Hindi and English, the sweet was named after a Hindu confectioner called Sohan Lal. While others give credit to the 19th-century Governor of Multan Diwan Sawan Mal Chopra or further trace the sweet dish to Persia during the Mughal era. Sohan halwa has since come to be associated with Multan.
In Old Delhi, in 1790, a Ghantewala sweet shop established during the reign of Mughal Emperor Shah Alam II made sohan halwa. It was a popular attraction, but in 2015 it closed due to a lack of profitability.
Sohan halwa has been commercially produced by traditional confectioners for decades. It is brittle and caramelised, usually made into discs of 5-6mm thickness or as square bite-size pieces. It is usually packaged in intricately designed tin cylinders. In recent years other packages have also been common.
Coconut cake

Coconut cake is a popular dessert in the Southern region of the United States. It is a cake frosted with a white frosting and covered in coconut flakes.
Typically, the cakes used in coconut cake are either white or yellow cakes. While some recipes do not call for coconut flavor in the cake itself, there are others that replace the milk with coconut milk and/or use coconut extract. It is also common to brush the cakes with a simple syrup to make it more moist. Often the cake layers are filled with either a white frosting or coconut pastry cream. Traditionally, the cake is frosted with a 7-minute frosting, but cream cheese icings and buttercreams are not uncommon. Like the cakes, coconut flavor is not always a must in the frosting. One constant characteristic of coconut cake is the use of shredded coconut (often toasted and/or sweetened) to cover the frosting.
One popular variation of coconut cake is coconut poke cake. While traditional coconut cake is round and multi-layered, coconut poke cake is either a white or yellow cake that is rectangular and single-layered. What makes it a "poke" cake are the holes made into the cake to act as pores to absorb a coconut liquid mixture or cream of coconut, such as CoCo Lopez. Afterwards, the cake is frosted with a whipped topping.
Many Southerners also make non-traditional versions of coconut cake. One popular variation is to pair the coconut with other flavors, particularly by filling the cake with a lemon curd to add a tart flavor to a usually very sweet cake. Red velvet cake, another cake popular in the South, will sometimes have shredded coconut cover the cake.
Kamarcut

Kamarkattu / Kamarkat / Kamarcut / Kalkona is a traditional South Indian candy made out of roasted coconut flakes slowly cooked with jaggery syrup.
It is a nostalgic sweet treat that is famous in South India and fondly remembered by the kids of 70s, 80s and early 90s. As school kids, they would have indulged in this delicacy from the vendors selling them on sidewalks. Easily available in rural towns and villages but is a bit uncommon in major cities. There a few new brands who have introduced this coconut delight in modern packaging and portion suitable for it to be sold from modern outlets and ecommerce sales channels.
Sno Balls

Sno Balls are cream-filled chocolate cakes covered with marshmallow frosting and coconut flakes formerly produced and distributed by Hostess and currently owned by The J.M. Smucker Company. Sno Balls are usually pink; however, they are also available in chocolate, lemon, white, green, blue and other colors for specific holidays and times of year. They come in packages of two and are sold at many convenience and grocery stores in the United States.
A similar cake produced by Tunnock's, called a "Snowball", is often sold at supermarkets in the United Kingdom; these cakes are typically covered in desiccated coconut, but are typically brown rather than pink, because they have chocolate on their outside.
Sno Balls were first introduced in 1947. Hostess attributes their initial popularity to Americans being released from the flour and sugar rationing during World War II. Originally, the cakes were colored white and lacked the crème filling. The crème filling was added in 1950. A little later the pink coloring was added to the shredded coconut in one of the two cakes in each package, but eventually the company decided that it was more efficient to have both cakes the same color, and they decided to color both cakes in each package pink.
Other colors (sometimes with their own names) besides pink are sold at particular times of the year, including:
In television and movie references, Sno Balls are often used as an emblematic "junk food," or as a means of communicating caring from one person to another.
Falooda

A falooda is a Mughlai cold dessert made with vermicelli. It has origins in the Persian dish faloodeh, variants of which are found across West, Central, South and Southeast Asia. Traditionally it is made by mixing rose syrup, vermicelli, and sweet basil seeds with milk, often served with ice cream. The vermicelli used for preparing falooda is made from wheat, arrowroot, cornstarch, or sago.
The origin of falooda goes back to Iran (Persia), where a similar dessert, faloodeh, is still popular. The dessert came to late Medieval India with the many Central Asian dynasties that invaded and settled in South Asia in the 16th to 18th century. The present form of falooda was developed in the Mughal Empire and spread with its conquests. The Persianate rulers who succeeded from the Mughals patronized the dessert with their own adaptations, specifically in Hyderabad Deccan and the Carnatic areas of present-day India. This beverage is now a part of Pakistani cuisine, Afghan cuisine, Burmese cuisine, Indian cuisine, Bangladeshi cuisine and Sri Lankan cuisine and is served on weddings and other occasions. In Sri Lanka, Falooda (ෆලුඩා / ஃபலூடா) is often consumed as a popular dairy refreshment.
In idiomatic Hindustani, faluda is sometimes used as a reference to something that has been shredded, which is an allusion to the vermicelli noodles. For example, someone who falls into disrepute might say that his or her izzat has been turned to faluda (Hindi: इज़्ज़त का फ़ालूदा, Urdu: عزت کا فالودہ, romanized: izzat ka faluda), which is roughly equivalent to saying "my reputation is shot".
Sheer khurma

Sheer khurma or sheer khorma (Persian: شير خرما, romanized: shîr xormâ "milk and dates") is a festival vermicelli pudding prepared by Muslims on Eid ul-Fitr and Eid al-Adha in Pakistan, Afghanistan, and parts of India and Central Asia. It is equivalent to shemai, a Bangladeshi dessert. It is a traditional Muslim festive breakfast, and a dessert for celebrations. This dish is made from various dry fruits, vermicelli, condensed milk, sugar, etc. Depending on the region, cardamom, pistachios, almonds, cloves, saffron, raisins, and rose water are also added.
This special dish is served on the morning of Eid day in the family after the Eid prayer as breakfast, and throughout the day to all the visiting guests. In its original form, it consists of dates mixed with milk from Iran and dry fruits and nuts from Afghanistan which is where it originated. It is modified in India by the addition of fried semia and caramelised sugar.
The main ingredients used in sheer khurma are vermicelli, whole milk, sugar, and dates. Depending on the region, cardamom, pistachios, almonds, cloves, saffron, raisins, and rose water are also added.
Vermicelli are fried in clarified butter. Then milk (sheer) is added and the vermicelli are allowed to cook further. As the mixture thickens, sugar and dates are added along with any other dried fruits. In some areas locals opt to use a higher milk to vermicelli ratio because they prefer a thinner drink like consistency
Bulgur

Bulgur (Turkish: bulgur; Armenian: բլղուր, romanized: blghur; Persian: بلغور, romanized: bolġur/balġur, lit. 'groats'), or Borghol (Egyptian Arabic: برغل, romanized: borġhol), is a cracked wheat foodstuff found in Egyptian cuisine, South Asian cuisine and West Asian cuisine.
Bulgur is sometimes confused with cracked wheat, which is crushed wheat grain that, unlike bulgur, has not been parboiled. Bulgur is a common ingredient in cuisines of many countries of the West Asian cuisine and Mediterranean Basin. It has a light, nutty flavor.
Bulgur is recognized as a whole grain by the United States Department of Agriculture.
Cooked bulgur is 78% water, 19% carbohydrates, 3% protein, and contains negligible fat (table). A 100-gram (3+1⁄2-ounce) reference serving supplies 350 kilojoules (84 kilocalories) of food energy. A study of uncooked samples from different sources found, with some variation between samples, about 9% protein, 11% moisture, 1% ash, 70% starch of which 2–2.8% beneficial resistant starch, 7% fibre, mostly beneficial insoluble fibre.
Bulgur does not require cooking, although it can be included in cooked dishes; soaking in water is all that is needed.
Coarse bulgur is used to make pottages, while the medium and fine grains are used for breakfast cereals, salads such as kısır, pilavs, breads, and in dessert puddings such as kheer. Bulgur porridge is similar to frumenty, a cracked wheat porridge that was a staple of medieval cuisine.
In breads, it adds a whole-grain component. It is a main ingredient in kibbeh and in tabbouleh salad. It is often used where rice or couscous could be used. In Indian and Pakistani cuisine, bulgur is often used as a cereal to make a porridge with milk and sugar, or a savory porridge with vegetables and spices. It can be used to accompany other dishes in the same way as pasta or rice; it may be mistaken for rice because it has a similar appearance, although the texture is different.
Armenians prepare bulgur as a pilaf in chicken stock, with or without sautéed noodles, or cooked with tomatoes, onions, herbs and red pepper. The fine grind is used for making eech, a bulgur salad similar to tabbouleh, prepared with tomato paste, fresh tomatoes, cucumbers, parsley, olive oil, and other salad ingredients to personal taste. Pomegranate molasses, which is sour and sweet, is commonly used instead of lemon juice to add tartness.
In Greece, it is known as πλιγούρι (pligouri) and in Cyprus as πουρκούρι (pourkouri), where it is used to make κούπες (koupes, known as içli köfte in Turkish), a variety of kibbeh. It is deep-fried, with a crust made of fine bulgur, flour, oil, salt and egg, filled with ground meat (beef and/or pork), onions, parsley and spices.
The Saudi Arabian version of bulgur, popular in Nejd and Al-Hasa, is known as jarish (Arabic: جَريش).
Almond pudding

Almond pudding is a milk pudding or custard thickened with ground almonds and sometimes flavored with almond extract. There are versions of almond pudding found in the Arab cuisines of the Middle East, and variations of this dish are found in American, European, Turkish, Persian, Indian, Chinese, and other world cuisines.
Almond pudding recipes are known in American cookbooks starting with Amelia Simmons, whose American Cookery (1796) is the first known cookbook written by an American. Her recipe is for a boiled pudding that she calls a "cream almong pudding", with eggs, nutmeg and cream. The pudding is boiled in cloth and served with melted butter and sugar.
Ipswich almond pudding is a recipe that appears in the 18th century cookbook The Art of Cookery by Hannah Glasse. It's a sort of bread pudding thickened with blanched almonds and baked in puff pastry. Elizabeth Moxon also uses balanced almonds to thicken bread pudding, that can be made with butter, suet or marrow and baked in "little tins". In one version of the pudding Moxon omits rose water and orange flower water, adding cinnamon and a little lemon peel instead. A sauce can be made for the pudding with wine and sugar.
A recipe for egg and cream custard thickened with ground almonds baked in a bain-marie is called "English almond pudding" by Auguste Escoffier.
In Indian cuisine almond pudding is called badam kheer. It's made with only milk, sugar and ground almonds, usually flavored with cardamom.
Amaretto

Amaretto (Italian for 'a little bitter') is a sweet Italian liqueur originating from the comune (municipality) of Saronno. Depending on the brand, it may be made from apricot kernels, bitter almonds, peach stones, or almonds, all of which are natural sources of the benzaldehyde that provides the almond-like flavour of the liqueur. It generally contains 21 to 28 percent alcohol by volume.
When served as a beverage, amaretto can be drunk by itself, used as an ingredient to create several popular mixed drinks, or added to coffee. Amaretto is also commonly used in Italian and other cuisines, especially in recipes for confectionery and sweet baked goods.
The name amaretto originated as a diminutive of the Italian word amaro, meaning "bitter", which references the distinctive flavour lent by the mandorla amara or by the drupe kernel. However, the bitterness of amaretto tends to be mild, and sweeteners (and sometimes sweet almonds) enhance the flavour in the final products. Thus, one can interpret the liqueur's name as a description of the taste as "a little bitter". Cyanide is processed out of the almond preparation before its use.
Amaretto is distinct from amaro, a type of bitter Italian liqueur made from herbs, roots, flowers, bark, and/or citrus peels.
Despite the history of introducing and accepting almonds into Italian cuisine, newer takes on the meanings and origins have been popularized by two major brands. Though of sometimes questionable provenance, these tales hold a sentimental place in Saronno culture:
Amaretto serves a variety of culinary uses.
Cocktails with Amaretto liqueur as a primary ingredient:
Amaretto is sometimes used as a substitute for Orgeat syrup in places where the syrup cannot be found or to impart a less sweet flavour.
Media related to Amaretto liqueurs at Wikimedia Commons
షష్ఠి

చంద్రమానం ప్రకారం పక్షము రోజులలో ఆరవ తిథి షష్ఠి. అధి దేవత - కుమార స్వామి. ఒక మాసంలో రెండుసార్లు వస్తుంది. అవి బహుళ షష్ఠి, శుక్ల షష్ఠి. బహుళ షష్ఠి ఒక మాసంలో ఆరవ రోజు వస్తే, శుక్ల షష్ఠి 21వ రోజున వస్తుంది. షష్ఠి అనే పదం సంస్కృత సంఖ్యామానం నుండి వ్యుత్పత్తి అయినది. సంస్కృత భాషలో దీని అర్థం "ఆరు". శుక్లపక్షంలో వచ్చే ఈ తిథి రోజున అనేక పండుగలను జరుపుకుంటారు.
సుబ్రహ్మణ్య షష్ఠి లేదా సుబ్రహ్మణ్యేశ్వర షష్ఠి దీపావళి పండుగ తర్వాత జరిగే ఉత్సవం. దీనినే సుబ్బరాయషష్ఠి అని, స్కందషష్ఠి అని కూడా అంటారు. సుబ్రహ్మణ్యేశ్వరుడు జన్మించిన రోజును ఈ పండుగగా జరుపుకుంటాము. ముఖ్యముగా తమిళనాడు లోను, సుబ్రహ్మణ్యేశ్వర స్వామి దేవాలయాలు, కుమారస్వామివార్ల దేవాలయాలు కల ప్రతి చోటా ఈ రోజు విశేష పూజలు జరుపుతారు. ఆలయ సమీపంలో తిరునాళ్ళు వినోద కార్యక్రమాలు జరుపుతారు.
బెమెతరా జిల్లా

ఛత్తీస్‌గఢ్ రాష్ట్రం లోని జిల్లాల్లో బెమెతెర జిల్లా ఒకటి. ఈ జిల్లాను ముఖ్యమంత్రి రామన్ సింగ్ 2012 జనవరి 13 న ప్రారంభించారు. జిల్లకు మొదటి కలెక్టరుగా స్రుతి సింఘ్ నియమించబడింది.
బెమెతెర జిల్లా 2 నిర్వహణా విభాగాలుగా విభజించబడ్డాయి: బెమెతెర, సజ (చత్తిస్‌గఢ్). జిల్లాలో 4 కమ్యూనిటీ డెవెలెప్మెంటు బ్లాకులు (నవగర్, బెమెతెర, సజ, బెర్ల) ఉన్నాయి.
బెమెతెర జిల్లా ఆర్థిక రంగం వ్యవసాయం వ్యవసాయం మీద ఆధారపడి ఉంది. జిల్లాలో 80% ప్రజలు వారి పొలాలు, తోటలలో పనిచేస్తుంటారు. మిగిలిన వారిలో 10% ప్రభ్త్వౌద్యోగాలు చేస్తున్నారు. ఇవి వర్సుగా: విద్య, నీటిపారుదల, విద్యుత్తు, ఇతర కార్యాలయాలలో పనిచేస్తుంటారు. వీటిలో విద్యారంగం ఆధిక్యతలో ఉంది. 10% ప్రజలు వ్యాపారం, రియల్ ఎస్టేట్, చిల్లర వ్యాపారం ఉన్నారు. బెమెతెర జిల్లాలో పన్నువసూలు శాఖ శక్తివంతంగా పనిచేస్తుంది. ఇది పురపాలకానికి 5కోట్ల రూపాయల నిధిని సమకూరుస్తుంది.
బెమెతెర సంస్కృతి మీద ఛత్తీస్‌గఢ్ ధర్మాలు, ఆచారాలు, అలవాట్ల ప్రభావం అధికంగా ఉంటుంది. ఛత్తీస్‌గఢ్‌లోని ఇతర జిల్లాలలో వలె ఈ జిల్లాలో కూడా వివిధ సందర్భాలలో మండలం, మేళా (మాఘ పూర్ణిమ రోజు) నిర్వహించబడుతుంది. భై దుజ్ సందర్భంలో మాతర్ ఉత్సవం నిర్వహించబడుతుంది. ఇది దీపావళి లక్ష్మీ పూజకు మరుసటి రోజు నిర్వహించబడుతుంది. దీపావళి, హోళీ పండుగలతో హరేలి, తిజ, దేవ్, ఉథాని ఎకాదశి, కార్తిక్ పూర్ణిమ మొదలైన పండుగలు కూడా జరుపుకుంటారు.
జిల్లాలో ప్రజలు అత్యధికంగా భారతీయ ఆర్యసంప్రదాయానికి చెందినవారు. తరువాత స్థానంలో దక్షిణ ద్రావిడ సంప్రదాయానికి చెందినవారు. బెమెయెర జిల్లా ఛత్తీస్‌గఢ్ రాష్ట్రం కేంద్రస్థానంలో ఉంది. ఇది రాష్ట్రానికి ఇది వాణిజ్య కేంద్రంగా ఉన్నందున జిల్లాలో అత్యధికంగా వైశ్యులు ఉన్నారు. అంతేకాక ఇతర స్థానిక గిరిజనప్రజలు కూడా నివసిస్తున్నారు.
.
https://www.facebook.com/pritendrac
https://www.facebook.com/ZilaBemetara
సిక్కు పండుగల జాబితా

10మంది సిక్కు గురువుల ఆదేశానుసారం సిక్కులు పండుగలు జరుపుకుంటుంటారు. వైశాఖి, దీపావళి వంటి హిందూ పండుగలు కూడా జరుపుకుంటారు సిక్కులు.
సిక్కు పండుగలు
పైన జాబితాలో లేని కొన్ని ఇతర పండుగలు కూడా సిక్కులకు ఉన్నాయి. దాదాపుగా 45 ఇతర చిన్న పండుగలు కూడా ఉంటాయి సిక్కులకు. వీటిని చాలా వరకు కొన్ని చిన్న పట్టణాల్లో, గ్రామాల్లో జరుపుకుంటారు. 8 సిక్కు గురువుల జన్మదినోత్సవాలు ప్రకాశ్ ఉత్సవ్ లుగా, గురుత్వ బాధ్యతల తరలింపు దినోత్సవాలను గుర్గడి దివస్ లుగా, సిక్కు గురువుల నిర్వాణ దినాలను జ్యోతిజోత్ దివస్ లుగా నిర్వహించుకుంటారు సిక్కులు. శ్రీ గురు హరిగోబింద్ జీ పుట్టిన వడాలీ గ్రామంలోని చెహర్తా సాహిబ్ గురుద్వారా మందిరంలో బసంత్ పండుగ చేసుకుంటారు. ఇది పతంగుల పండుగ. ఈ ప్రదేశంలో గురూజీ జన్మదినం వంటి పండుగలు కూడా చేసుకుంటారు. అన్ని పండుగలకూ సిక్కులు గురుద్వారకు వెళ్ళి, గురుగ్రంథ సాహిబ్ పఠనం, గుర్బానీ, కీర్తనలు పాత్ లు పాడుతూ గడుపుతుంటారు.
కొన్ని చారిత్రిక పండుగలు, జాతరలు కూడా జరుపుకుంటారు. ఈ జాతరలకు వేలాదిగా జనం వస్తుంటారు. ఇవి దాదాపుగా 2 నుంచి 3 రోజులు జరుగుతుంటాయి. వీటిలో కొన్ని ముఖ్యమైనవి:
సుధ (నటి)

సుధ ఒక ప్రముఖ సినీ నటి. 500 కి పైగా తెలుగు సినిమాలలో నటించింది. ఆమె, గ్యాంగ్‌లీడర్‌, చాలా బాగుంది, అతడు, దూకుడు, బాద్‍షా లాంటి సినిమాలో మంచి పాత్రలు పోషించింది. తెలుగులో మహేష్ బాబు, జూనియర్‌ ఎంటీఆర్, అల్లు అర్జున్, తమిళంలో సూర్య, అజిత, విశాల్‌ వంటి హీరోలందరికీ తల్లి పాత్రలు చేసింది.
ఆమె పుట్టి పెరిగింది తమిళనాడులోని శ్రీరంగం. ఆమె తమిళురాలు అయినప్పటికీ అల్లు రామలింగయ్య సలహాతో తెలుగు బాగా నేర్చుకుని స్వంతంగా డబ్బింగ్ చెప్పుకుంటుంది. ఆమె కూతురు ఎంబీఏ పూర్తి చేసింది.
అలనాటి పౌరాణిక గాధను కమలాకర కామేశ్వరరావు తెరకెక్కించిన శ్రీ వినాయక విజయం ద్వారా బాలనటిగా పరిచయమైన సుధ తరువాత అనేక చిత్రాలలో నటించింది. ఆమె నటించిన ఒక నాటకానికి విసు, ఎస్వీ ముత్తురామన్‌, బాలచందర్‌ న్యాయనిర్ణేతలుగా వ్యవహరించారు. అక్కడ ఆమెను చూశాక సినిమాల్లో అవకాశం ఇచ్చారు. తమిళంలో మూడు చిత్రాల్లో హీరోయిన్‌గా నటించింది. ఆమె తొలి చిత్రం ఏవీఎం సంస్థ నిర్మించింది. దాన్ని ముత్తురామన్‌ తీశారు. రెండో చిత్రం బాలచందర్‌ దర్శకత్వం వహించింది. ఇది షూటింగ్‌ పూర్తవ్వడంతో తొలిచిత్రంకంటే ముందే విడుదల అయ్యింది. సినిమా మాత్రం ఆకట్టుకోలేదు. ఆమె కెరీర్‌కు ఏడాదిపాటు గ్యాప్‌ వచ్చింది. అప్పుడు బాలచందర్ ఆమెకు హీరోయిన్‌కు చెల్లి పాత్ర ఇచ్చి చేయాలా వద్దా అనేది ఆమెనే నిర్ణయించుకోమన్నాడు. వారం రోజులు టైమ్‌ ఇచ్చాడు. ఆమె కేవలం గంటలో నిర్ణయం తీసుకుని ఓకే చెప్పింది. అప్పటి నుంచి సహాయ నటి పాత్రలకుపరిమితమమైపోయింది. అన్ని భాషల్లో కలిపి ఏడొందల చిత్రాలు పూర్తి చేసింది.
తెలుగులో ఆమె తొలి చిత్రం తల్లిదండ్రులు. ఆ సినిమాకు తాతినేని రామారావు దర్శకుడు.
హైదరాబాదు మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతం

హైదరాబాదు మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతం, తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాదు నగరం పరిధిలో ఉన్న మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతం. హైదరాబాదు, మేడ్చల్-మల్కాజ్‌గిరి, రంగారెడ్డి, సంగారెడ్డి, మెదక్, సిద్ధిపేట, యాదాద్రి భువనగిరి జిల్లాలతో హైదరాబాదు మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతం విస్తరించి ఉంది. ఈ ప్రాంతం హైదరాబాదు మహానగర అభివృద్ధి సంస్థ పరిధిలోని 7,257 కి.మీ2 (2,802 చ. మై) విస్తీర్ణంలో ఉంది. ఇక్కడ 9.75 మిలియన్ల జనాభా ఉంది.
2008 సంవత్సరంలో ఉమ్మడి ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రభుత్వం చట్టం (G.O.Ms.No.570 MA & UD (11) డిపార్ట్ మెంట్, తేది.25.08.2008) ద్వారా హైదరాబాదు మహానగర అభివృద్ధి సంస్థ (హెచ్‌ఎండీఏ) ఏర్పాటు చేయబడింది. హైదరాబాద్ మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతంలో (రీజియన్) ప్రణాళికాబద్ధమైన అభివృద్ధిని ప్రణాళిక, సమన్వయ పరచడం, పర్యవేక్షించడం, ప్రోత్సహించడం కోసం ఇది ఏర్పాటు చేయబడింది. మున్సిపల్ కార్పోరేషన్లు, మున్సిపాలిటీలు, ఇతర స్థానిక అధికారులు, హైదరాబాద్ మెట్రోపాలిటన్ వాటర్ సప్లై & సీవరేజ్ బోర్డు, తెలంగాణ ట్రాన్స్‌మిషన్ కార్పోరేషన్, తెలంగాణ రాష్ట్ర పారిశ్రామిక మౌలిక సదుపాయాల సంస్థ, తెలంగాణ రాష్ట్ర రోడ్డు రవాణా సంస్థ, ఇతర సంస్థల అభివృద్ధి కార్యకలాపాలను సమన్వయం ఈ సంస్థ చేస్తుంది.
హైదరాబాదు మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతం 7 జిల్లాలు, 70 మండలాలు, 1032 గ్రామాలను కలిగివుంది. ఇందులో 175 గ్రామాలు, 31 గ్రామాలతో కూడిన 12 పురపాలక సంఘాలు/నగర పంచాయతీలు ఉన్నాయి.
హైదరాబాదు మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతంలో ఈ క్రింది నగరపాలక సంస్థలు ఉన్నాయి.
హైదరాబాదు మెట్రోపాలిటన్ ప్రాంతంలో ఈ క్రింది పురపాలక సంఘాలు ఉన్నాయి.
భారత ఉపఖండం

భారత ఉపఖండము (ఆంగ్లం Indian Subcontinent) ఆసియా ఖండంలోని భాగము. ఈ ఉపఖండంలో దక్షిణ ఆసియా లోని భారతదేశం, పాకిస్థాన్, బంగ్లాదేశ్, నేపాల్, భూటాన్, శ్రీలంక, మాల్దీవులు కలిసివున్నాయి. కొన్ని ప్రత్యేకమైన భౌగోళిక, రాజకీయ స్వతంత్ర ప్రతిపత్తి కలిగి వుండటం మూలాన "ఉపఖండం" అనే పదం ఉపయోగంలోకి వచ్చింది.
భౌగోళికంగా, భారత ఉపఖండము ఒక ద్వీపకల్పం. హిమాలయాలకు, కుయెన్ లున్ పర్వతశ్రేణులకు దక్షిణాన, సింధూ నది, ఇరాన్ పీఠభూమికి తూర్పున, నైఋతి దిశన అరేబియా సముద్రం, ఆగ్నేయాన బంగాళాఖాతం కలిగి ఉంది. దీని విస్తీర్ణం 4,480,000 చ.కి.మీ. (1,729,738 చ.మైళ్ళు) లేదా ఆసియాఖండంలో 10 శాతం భాగాన్ని కలిగివున్నది. అలాగే జనాభా ఆసియాఖండపు జనాభాలో 40 శాతం జనాభా కలిగి ఉంది.
భౌగోళికంగా ఈ ప్రాంతం ఒక ఉపఖండం: ఇది టెక్టానిక్ ఫలకంపైనున్నది. భారత ఫలకం (ఇండో-ఆస్ట్రేలియన్ ఫలకానికి ఉత్తర భాగం) యూరేషియాకు వేరు చేస్తున్నది, యూరేషియా ఫలకాన్ని ఢీకొనక మునుపు, ఇదీ ఒక చిన్న ఖండంలా వుండేది. ఇలా ఢీకొన్న కారణంగానే హిమాలయా పర్వత శ్రేణులు, టిబెట్ పీఠభూమి ఏర్పడ్డాయి. ఈ ఫలకం నేడు ఉత్తరాన చలిస్తూ వుండడం కారణాన హిమాలయాల ఎత్తు పెరుగుతూ పోతున్నది. ఈ ఉపఖండపు పశ్చిమ సరిహద్దు యూరేషిన ఫలకానికి సరిహద్దు కలిగి ఉంది. అంతేగాక, ఈ ఉపఖండం, అనేకానేక భౌగోళికాంశాలైన గ్లేషియర్లు, వర్షారణ్యాలు, లోయలు, ఎడారులు, గడ్డి మైదానాలకు నెలవు.
ఈ ఉపఖండంలోని వాతావరణాన్ని ప్రధానంగా ఋతుపవనాలు నిర్దేశిస్తాయి. వేసవికాలం తేమగా ఉండి చలికాలంలో పొడిగా ఉంటుంది. ఈ ప్రాంతాలలో ఋతుపవనాల ప్రభావం వలన కురిసే వర్షాల మూలంగా నార, తేయాకు, వరి, వివిధ రకాల కాయగూరలు పండుతాయి.
ఇయోసీన్ కాలంలో భారత ఉపఖండం ఒక ద్వీపఖండం లాగ హిందూ మహాసముద్రంలో ఉండేది. అంతకు పూర్వం ఈ భాగం గోండ్వానా భూభాగంతో కలిసి ఉండేది. ఈ భాగం ఆసియా ప్రధాన భూభాగంతో కలిసినప్పుడు ఏర్పడ్డవే హిమాలయాలు.
ఈ ఉపఖండంలో భారతదేశం ప్రధానమైన రాజకీయంగా శక్తివంతమైన దేశం. ఇది అన్ని దేశాల కంటే పెద్దదిగా నాలుగింట మూడు వంతుల భూభాగాన్ని కలిగివున్నది. జనాభా పరంగా మిగిలిన దేశాలన్నీ కలిపిన జనసాంద్రత కన్నా మూడు రెట్లు అధికంగా కలిగివున్న దేశం. భారతదేశం ప్రపంచంలోనే అతి పెద్ద ప్రజాస్వామ్య దేశం. ఈ ప్రాంతంలో విస్తీర్ణంలోను, జనాభాలోను రెండవ అతిపెద్ద దేశం పాకిస్థాన్. ఇది జనాభా ప్రకారం ప్రపంచంలో ఆరవ స్థానంలో ఉంది.