davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Isabel Parra

Violeta Isabel Cereceda Parra (born 29 September 1939), better known as Isabel Parra, is a famous Chilean singer-songwriter and interpreter of Latin American musical folklore.
Parra was born in Chile in 1939 and began her career in music at the age of 13 when she made her first recording with her world-renowned mother, the folklorist Violeta Parra. She has since interpreted and recorded the songs of some of the most famous Latin American folk singers.
After the 11 September 1973 Chilean coup d'état she lived in exile in Argentina and France for many years. She returned to Chile when democracy returned to her country.
Parra has toured extensively during her career and was a distinctive figure in the Nueva Canción Chilena (New Chilean Song) movement. Isabel Parra is also the sister of the famous folk singer Ángel Parra and the niece of the famous poet Nicanor Parra.
The Chilean Folk Songstress (Australian Interview – October 6, 1999)
Ángel Parra (singer-songwriter)

Luis Ángel Cereceda Parra, known as Ángel Parra (27 June 1943 – 11 March 2017), was a Chilean singer and songwriter, son of Violeta Parra and Luis Cereceda Arenas, brother of Isabel Parra. His main civil surname was Cereceda, but he performed under his maternal surname Parra. He traveled abroad helping to maintain the Nueva Canción tradition in Chilean expatriate communities in Europe, North America, and Australia. His son Ángel Cereceda Orrego, also known as Ángel Parra, is the lead guitarist for the band Los Tres.
Parra died of lung cancer in Paris, France, on 11 March 2017, aged 73.
Nicole (Chilean singer)

Denisse Lillian Laval Soza (born January 19, 1977, in Chile), better known by her stage name Nicole, is a Chilean singer-songwriter, based in Santiago.
Nicole began her career as a child. Her first album Tal vez me estoy enamorando ("Perhaps I'm Falling in Love") was a local success, reaching Gold Status. Years later, at the age of 16, the singer released Esperando nada ("Expecting Nothing"), produced by Tito Dávila (ex Enanitos Verdes), which sold more than 75,000 copies in her country alone. In 1997, Sueños en tránsito ("Dreams in Transit"), produced by Gustavo Cerati, got Nicole recognition in Latin America.
To expand her horizons, Nicole moved to Mexico and later to Miami, USA, where she met Bruno del Granado, who, upon hearing her, signed Nicole to Madonna’s label: Maverick Música.
Viaje infinito ("Infinite Journey"), released in 2002, recorded in New York City and produced by Andrés Levin, received a Latin Grammy nomination for Best Female Pop Vocal Album. This album opened the door for Nicole to play alongside musical heavyweights, including the legendary band Chicago in the World Music Jam held in Radio City Hall. She sang with them the unforgettable If You Leave Me Now.
During this time, Nicole played roles in two cinematographic productions: La Amiga ("The Friend") (USA), and Se Arrienda ("For Rent") (Chile). The films were recognized in various film festivals throughout the world.
Currently, Nicole is promoting her most recent album entitled Apt. ("apartment"), produced by Jimmy Frazier and Nicole, released in July 2006 under her own label called "Chika Entertainment Inc." The album's first single is Si Vienes por Mi (Should you Come for Me). The second single to be released from this album is "Veneno" (Poison), which has become more successful than the first single.
Manuel García (singer-songwriter)

Manuel Javier García Herrera (born 1 March 1970) is a folk-pop Chilean singer-songwriter and guitarist. He has won several awards and has twice received the Chilean National Music Prize, awarded by the Chilean Government (in 2008 and 2012).
García studied History and Geography Education at the University of Tarapacá in Arica and then moved to Santiago in 1994 to study professional guitar performance ("interpretación superior en guitarra") at the Pontifical Catholic University of Chile with fellow musician Luis Orlandini. His professional career began in 1995 when he founded the band Coré (which also included later members of Chilean band Inti Illimani). However, he left Coré in 1997 and formed his new band Mecánica Popular with Diego Álvarez, Marco Chávez and fellow Coré member Mario Villalobos.
Mecánica Popular mixed rock and trova styles and were influenced by the "nueva canción chilena", trova, rock and even poetry. They released three studio albums between 1999 and 2003 and now, though formally disbanded, they often support Manuel García in his solo performances.
Since 2003, García has worked on several solo projects, one of the first of which was a documentary about the life of Argentinian musician Atahualpa Yupanqui (2003). The same year he was invited to open the festival Mercat de Música Viva de Vic in Barcelona, Spain.
In 2005, he released his first album, Pánico (Panic) in collaboration with two members of Mecánica Popular, Christian Bravo y Diego Álvarez. The album received good reviews in the national Chilean media
García's second solo album, Témpera, was released in 2008 with a sound closer to trova, and rock, with references to Violeta Parra and Atahualpa Yupanqui. His raw guitar sound recalls fellow Chilean musician Chinoy, with whom he has shared a stage on several occasions.
His third album was called S/T (2010). Its electric sound (including guitar solos) reveals a variety of influences, though it is considered a simpler album, free of the complex arrangements seen in the previous two.
His final record to date, Acuario, again surprised fans with electronic sounds that sometimes recall Gepe or Javiera Mena. Acuario has been called a well-accomplished twist on García's signature style, without losing the heart that comes through in his lyrics.
Manuel Garcia is part of the line-up for the third edition of Lollapalooza Chile taking place in Santiago in April 2013.
Nano Stern

Nano Stern (born in Santiago de Chile, March 30, 1985) is a Chilean singer, multi-instrumentalist and composer of the "third generation of Chilean singer-songwriters" who appear after the 1990s. His work is linked with popular song movements and his style encompasses trova, fusion, folk and rock.
Stern was introduced to music at a young age, starting to play the violin at the age of 3. As a teenager, he played with folk rock bands Matorral and Mecánica Popular. Stern began studying musical composition at university, but at age 19 he abandoned his studies to go to Europe, settling in Cologne, Germany. Here he met the Latin American fusion group Ortiga, who had left Chile during the 1980s, and played with them for some months.
After a year in Germany, Stern moved to the Netherlands to study at the Conservatorium van Amsterdam and began collaborating in various musical projects. His first solo album, Nano Stern, was released in 2006, composed of nine songs including two instrumental pieces. The album was promoted on a tour through Europe and later in Chile in a concert with fellow singer-songwriter Manuel García.
One year later, Stern released Voy y vuelvo (I leave then return) for which he received an Altazor Award and an APES award (Asociación de Periodistas de Espectáculos, Association for Arts Journalists in English) for best album of 2008.
His third album, Los espejos (The mirrors), was nominated by the Chilean version of Rolling Stone as one of the ten best albums of 2009. A documentary, En Casa (At Home), was filmed at a concert held in Santiago for the album's release.
In 2011, Stern released the album Live in Concert, recorded while on tour in Australia.
Las torres de sal (The salt towers) was released in 2011. It included collaborations with musicians Joe Vasconcellos, Francisco Sazo and Antonio Restucci, and was awarded an Altazor for best fusion album.
After seven years of traveling, Nano Stern settled in Santiago in 2012. In 2013 he edited an album titled La Cosecha (the harvest), a collection of Latin American songs which included three songs written by Stern.
Stern has toured widely and played in a number of music festivals, including WOMAD in Australia, Lollapalooza Chile, and the Buenos Aires International Folk Festival. "Being away has a lot to do with being here, being present in absence. Chile becomes very strong when you’re far away, and this is clear when I’m creating. I am inspired by my country very much when I am away… it’s a rich dialogue that keeps me well."
Nano Stern's musical influences include jazz, rock, folk, fusion and the New Chilean Song styles. His work was also influenced by artists such as Inti-Illimani and Los Jaivas, as well as proponents of the Chilean New Song, Víctor Jara and Violeta Parra.
Stern has also said of his creative process: “In some ways it’s a kind of therapy, in other ways it’s a meditation, it’s an exercise as well and in other ways it’s something I do because I don’t have a better way of communicating with the world. It’s the way I express things, and that’s why I do it…. I do it because there’s no other way.”
Parra

Parra (Hebrew: גפן) is a Spanish, Portuguese, and also Jewish surname, meaning grapevine or trellis, for example, a pergola. It is taken from the word meaning latticework and the vines raised on it. In Hebrew context the surname is used for Jewish people whose ancestors were wine makers as "Parra" (גפן "Geffen") is the Hebrew word in Spanish for vitis.
Among Sephardi Jews, the surname is a toponymic from the town of La Parra, Badajoz in Spain, where there was a large Jewish community before their expulsion from the Crowns of Castile and Aragon by the Alhambra Decree in 1492. Many descendants with the surname, some of them converso, went into exile in Portugal and the Netherlands, especially in Amsterdam. In Spain, numerous conversions took place, which is why the surname appears on the lists of the Catholic Church and the Inquisition. It is believed that the origin of the surname lies in the symbolism of the vine and the grapevine, which for the Jewish people means the People of Israel that grows and multiplies. Thus the fields of vines were called "fields of roses" because Israel was the "mystical rose".
At the beginning of the 19th century in the city of Buda, in Hungary, more than half a thousand Sephardic Jews were listed with the surname Parra.
Latin Grammy Hall of Fame

The Latin Grammy Hall of Fame is a hall of fame established by the Latin Recording Academy to recognize "early recordings of lasting qualitative or historical significance that were released more than 25 years ago". LARAS is also the same organization that distributes the Latin Grammy Awards. The albums and songs are picked by a panel of recording-arts professionals, such as musicologists and historians, and selected from all major categories of Latin music.
The first inductions were made in 2001 to honor 17 recordings. These included Santana's cover of Tito Puente's "Oye Como Va", Javier Solís's rendition of "Sabor a Mí" and the 1948 performance of Joaquín Rodrigo's Concierto de Aranjuez by Regino Sainz de la Maza and the Orquesta Nacional de España. The inductions have each occurred six years apart from one another.
"La Bamba" by Ritchie Valens and Chega de Saudade by João Gilberto were also inducted into the Grammy Hall of Fame in 2000. Getz/Gilberto by Stan Getz and João Gilberto won the Grammy Award for Album of the Year at the 7th Annual Grammy Awards in 1965. "El Manisero (The Peanut Vendor)" by Don Azpiazu and Cuban Jam Sessions in Miniature/Descargas by Cachao were inducted into the National Recording Registry in 2005 and 2012 respectively. "Eres tú" by Mocedades placed second on the 1973 Eurovision Song Contest. Brazilian musician Antônio Carlos Jobim is the artist with the most works inducted into the Latin Grammy Hall of Fame with four recordings.
Each year is linked to an article about the Latin Grammy Awards ceremony of that year.
Las últimas composiciones

Las últimas composiciones (Spanish for The Last Compositions) is an album by Violeta Parra released on RCA Victor (CML-2456) in November 1966. It was Parra's final album, and she later committed suicide in February 1967. The album contains 14 songs, including three of Parra's most enduring songs, "Gracias a la Vida", "Volver a los Diecisiete", and "Run-Run Se Fue Pa’l Norte".
Uruguayan singer, Alberto Giménez Zapicán, sings duets with Parra on tracks 4, 6, 7, and 11, and "bombo" on additional tracks. Angel Parra plays guitar on tracks 1, 3, 10, and 13, and drumming on the guitar on track 7. Isabel Parra drums on the guitar on track 7 and plays bells on track 13.
The album cover features a photograph of Parra by Javier Pérez. The original release included a four-page insert with the song lyrics.
In a ranking of the 600 greatest Latin American albums compiled by music critics in 2024, Las últimas composiciones was ranked No. 2.
Thanks for Risking Your Life

Thanks for Risking Your Life is a stand-up comedy film starring Lewis Black and directed by Benjamin Brewer. The set was recorded shortly before all live entertainments was halted due to the COVID-19 pandemic. The show was filmed on sovereign land at the Four Winds New Buffalo casino in New Buffalo Township, Michigan. The album version was nominated for the Grammy Award for Best Comedy Album but lost to Sincerely by Louis C.K.
माहेश्वरी

महेश्वरी तथा माहेश्वरी (संस्कृत: महेश्वरी) ही देवता शिवाची शक्ती आहे. शिवाला महेश्वर म्हणूनही ओळखले जाते. महेश्वरीला रौद्री, रुद्राणी, महेशी आणि शिवानी या नावांनी देखील ओळखले जाते जे शिवाच्या रुद्र, महेशा आणि शिव या नावांवरून आले आहे. तिचा पती रुरू भैरव आहे.
महेश्वरी नंदी (बैल) वर बसलेली आहे आणि तिला चार किंवा सहा हात आहेत. पांढऱ्या रंगाची, त्रिनेत्र (तीन डोळ्यांची) देवी त्रिशूळ (त्रिशूल), डमरू (ढोल), अक्षरमाला (मण्यांची माळा), पानपत्र (पिण्याचे पात्र) किंवा कुऱ्हाड किंवा मृग किंवा कपाल (कवटी-वाडगा) किंवा एक धारण धारण करते. सर्प आणि नागाच्या बांगड्या, चंद्रकोर चंद्र आणि जटा मुकुटाने सुशोभित केलेले आहे (ढीग, मॅट केलेल्या केसांनी बनलेला एक शिरोभूषण).
रुद्राणी

रुद्राणी (संस्कृत: रुद्राणी, रोमनीकृत: Rudrāṇī) ही रुद्राची पत्नी आहे, समकालीन हिंदू धर्मात शिवाचे रूप मानली जाणारी वैदिक देवता आहे. रुद्राणी हे शिवाची पत्नी पार्वतीचे प्रतिक आहे.
रुद्राणी ही एक तांत्रिक देवता आहे. ही रुद्राची (शिव) शक्ती आणि पत्नी आहे.त्रिशूल, डमरू, चंद्रकोर,साप इ. धारण करणारी आहे.
ही द्विभुज असून पद्म व चामर धारण करणारी आहे. रुद्राणीला एक नरबळी दिला तर ती एक हजार वर्षांपर्यंत संतुष्ट राहते असा समज आहे.
ब्रह्माची पत्नी सरस्वती ही ब्राह्मणीचे रूप / ब्राह्मी आहे. विष्णू / नारायणाची पत्नी लक्ष्मी ही वैष्णवीचे रूप आहे.आणि पार्वतीला नारायणी देखील म्हणले जाते कारण ती नारायणाची बहीण आहे.तिला माहेश्वरी, / शिवानी / महादेवी म्हणून ओळखली जाणारी सप्तमातृकांमध्ये देखील आहे.
महादेवी

महादेवी, हिला आदि पराशक्ती, आदिशक्ती आणि अभय शक्ती असेही संबोधले जाते. ही हिंदू धर्मातील शक्ती पंथातील सर्वोच्च देवी आहे. या परंपरेनुसार, सर्व हिंदू देवींना या एकमेव महान देवीचे स्वरूप मानले जाते, ज्याची तुलना परब्रह्म म्हणून विष्णू आणि शिव या देवतांशी केली जाते. वैष्णव तिला लक्ष्मी मानतात. शैव तिला पार्वती, दुर्गा आणि महाकाली मानतात. तर शाक्त तिला दुर्गा, त्रिपुर सुंदरी, भुवनेश्वरी आणि काली मानतात. लेखिका हेलन टी. बोर्सियर म्हणतात: "हिंदू तत्त्वज्ञानात, लक्ष्मी आणि पार्वती या दोघींना महान देवी — महादेवी — आणि शक्ती किंवा दैवी शक्ती म्हणून ओळखले जाते".
देवी लक्ष्मीला वैष्णव परंपरेत महादेवी म्हणून पूजले जाते. तिला हजारो नावे आहेत आणि तिच्यात अनेक शक्ती आहेत. गरुड पुराण, भागवत पुराण आणि लक्ष्मी तंत्र यांसारख्या विविध ग्रंथांमध्ये लक्ष्मीचा महादेवी असा उल्लेख आहे.
सप्तशतीनुसार, लक्ष्मीची प्रतिमात्मक वैशिष्ट्ये खालीलप्रमाणे आहेत: "तिच्याकडे असलेल्या १८ हातात ती जपमाळ, कुऱ्हाडी, गदा, बाण, वज्र, कमळ, घागर, काठी, शक्ती, तलवार, ढाल, शंख, घंटा, मद्य-कप, त्रिशूल, फंदा, चक्र आणि डिस्कस आहेत" लक्ष्मीला प्रकृती, परिपूर्ण सृष्टी म्हणून पूजले जाते. स्वावलंबी, स्वयंपूर्ण निसर्ग. तिला माया, आनंददायक भ्रम, स्वप्नासारखी दिव्यत्वाची अभिव्यक्ती म्हणून पूजली जाते जी जीवनाला समजण्यायोग्य बनवते, म्हणूनच जगण्यास योग्य आहे. ती खरी शक्ती, ऊर्जा, अमर्याद आणि विपुल आहे.
शिव पुराणात असे म्हणले आहे की आदि पराशक्ती हा भगवान शिवाच्या डाव्या अर्ध्या भागातून परम प्रकृतीच्या रूपात भौतिक स्वरुपात अवतरला होता. ब्रह्मांडाच्या आरंभी परब्रह्म. लिंग पुराणात असे म्हणले आहे की आदिशक्ती प्रत्येक ब्रह्मांडातील प्रत्येक पार्वती आणि शिव यांच्या मिलनातून जीवनाची उत्क्रांती घडवून आणते.
शाक्तांनी देवी ही सर्व अस्तित्वाची सर्वोच्च, अंतिम, शाश्वत वास्तविकता किंवा हिंदू धर्माच्या ब्रह्मदेवाच्या संकल्पनेसारखीच कल्पना केली आहे. तिला एकाच वेळी सर्व सृष्टीचा स्रोत मानला जातो. तिचे मूर्त स्वरूप आणि उर्जा जी त्याला सजीव करते आणि नियंत्रित करते आणि ज्यामध्ये सर्व काही शेवटी मिसळते. तिने स्वतःला शिवरूपात पुरुषरूपात प्रकट केले आहे. तिच्यात अर्धा शिव आहे.
अंबरनाथ

अंबरनाथ हे ठाणे जिल्ह्यातील एक महत्त्वाचे शहर आहे.
ठाणे जिल्ह्यातील अंबरनाथ येथे शिलाहार राजांनी अकराव्या शतकात बांधलेले पुरातन हेमाडपंथी शैलीचे शिवमंदिर आहे. या मंदिरातील शिवलिंग स्वयंभू आहे. हे मंदिर जमिनीच्या पातळीवर बांधलेले आहे. या शिवमंदिर परिसरात खासदार डॉ. श्रीकांत शिंदे यांच्या कल्पनेतून शिवमंदिर आर्ट फेस्टिव्हल हा अतिशय मोठा कलामंच उभा करण्यात आला आहे. अंबरनाथ येथे आगपेट्यांचा तसेच दारूगोळ्याचा कारखाना आणि अनेक रासायनिक उद्योगही आहेत.
मुंबईनगरीचे एक उपनगर अंबरनाथ. अंबरनाथ हे नाव बहुतेक अमरनाथ म्हणजेच शिवशंकर यावरून पडले असावे. हळेबीड-बेलूरची आठवण व्हावी असे एक महादेवाचं मंदिर इथे आहे. मंदिराचे प्रवेशद्वाराजवळ एक शिलालेख आढळतो. रॉयल एशियाटीक सोसायटीच्या एका खंडात हा इ.स. १०६०चा शिलालेख छापला आहे. मंदिराच्या प्रवेशद्वारापाशी दोन नंदी आहेत. एका नंदीच्या गळयात शिवलिंग आहे. आत शिरल्यावर अठरा खांबांचा भव्य सभामंडप दिसतो त्यातले चारच खांब आता दिसतात ज्यावर सुरेख नक्षीकाम दिसते. बाकीचे खांब मात्र भिंतीत बुजले आहेत. मंडपाचे छत व कळस यामध्ये पोकळी आहे. कोनात जोडून असलेल्या गाभाऱ्यामुळे ऊनसावल्यांचा वेधक दृष्य पहायला मिळते. संपूर्ण मंदिर सव्वादोनशे कोरीव हत्तींच्या पाठीवर बांधलेले आहे. मंदिराच्या बाह्यांगाला चारी बाजूला विविध शिल्पे आहेत. त्यात त्रिशूल घेतलेली शिवमूर्ती, लक्ष्मीची मूर्ती, शिवलिंग, पार्वती, नरमुंडधारी महाकाली, शिवपार्वती विवाह, हंसारुढ ब्रम्हदेव, वराहरुढ विष्णू, ऊजव्या सोंडेचा गणपती, नृत्यांचे आविष्कार, शृगांरिक कामशिल्पे आढळतात. काळाच्या ओघात त्यात बरीच पडझड झालेली आहे. सभामंडपातील कोरलेले खांब म्हणजे कोरीवकामाचा उत्कृष्ट नमुनाच होय. सभामंडपाच्या मध्यभागावरील झुंबर त्याच्या भोवतालची वर्तुळे, घुमट, त्यावरचे नक्षीकाम फारच सुरेख आहे. गाभारा दिवसाउजेडी पाहिला तर आतील भागात योगी शिव कोरलेला दिसतो. सभामंडपापासून दहाबारा पायऱ्या उतरल्यावर गाभारा दिसतो. त्यात एक स्वयंभू काळया पाषाणाचे शिवलिंग व दुसरे घडीव गारगोटीचे शिवलिंग आहे. आंबा, चिंच यांची दाट राई इथे एकेकाळी असावी असं वाटतं. वढवाण नदीच्या ऐन काठावर हे मंदिर सहज लक्षात येत नसलं तरी प्रेक्षणीय नक्कीच आहे.
बांगलादेशमधील हिंदू धर्म

बांगलादेशामध्ये हिंदू धर्म हा इस्लाम नंतर दुसऱ्या क्रमांकाचा सर्वात मोठा धर्म आहे. भारत व नेपाळ यानंतर बांग्लादेश हे तिसरे हिंदू धर्मीयांची सर्वाधिक लोकसंख्या असलेले राष्ट्र आहे. बांगलादेशातील २०११ च्या जनगणनेनुसार देशातील एकूण लोकसंख्येत ८.९६% प्रमाण हिंदूंचे असून त्यांची लोकसंख्या १,२४,९२,४२७ एवढी आहे.
श्रीलंकेमधील हिंदू धर्म

हिंदू धर्म हा श्रीलंका मधील एक सर्वात जुना धर्म आहे आणि येथे २,००० वर्षांहून अधिक जुनी मंदिरेे आहेत. २०११ मध्ये श्रीलंकेच्या लोकसंख्येपैकी १२.६% हिंदू होते. भारत आणि पाकिस्तान (सिंधि, तेलगुस आणि मल्यालींचा समावेश) वगळता लहान स्थलांतरित समुदाय वगळता ते जवळजवळ केवळ तमिळ आहेत. हिंदू धर्माने बौद्ध धर्मावरही प्रभाव टाकला आहे, जो बहुसंख्य सिंहली लोक पाळतात.
१९१५ च्या जनगणनेनुसार श्रीलंकेच्या लोकसंख्येपैकी सुमारे २५% हिंदू (ब्रिटीशांनी आणलेल्या मजुरांसह) होते. उत्तर आणि पूर्व प्रांत (जेथे तमिळ सर्वात जास्त लोकसंख्याशास्त्रीय राहिले आहेत), मध्य प्रदेश आणि कोलंबो ही राजधानी असलेल्या ठिकाणी हिंदू धर्म प्रबल आहेत. २०११ च्या जनगणनेनुसार श्रीलंका मध्ये २५,५४,६०६ हिंदू आहेत (देशातील लोकसंख्येच्या १२%). श्रीलंकेच्या गृहयुद्धा दरम्यान, बरेच तामिळ लोक स्थलांतरित झाले; हिंदू मंदिरे, श्रीलंकेच्या तामिळ डायस्पोराने बांधलेला, त्यांचा धर्म, परंपरा आणि संस्कृती टिकवून ठेवतात.
भारतामधील हिंदू धर्म

हिंदू धर्म हा भारतातील सर्वात मोठा धर्म आहे. २०१० च्या जनगणनेनुसार, ९६६ लोक हिंदू म्हणून ओळखतात, जे देशाच्या ७९.८% लोकांचे प्रतिनिधित्व करतात. जगातील सर्वाधिक हिंदू लोकसंख्या असलेल्या लोकसंख्या भारतात आहे. भारत हा जगातील तीन देशांपैकी एक आहे (नेपाळ आणि मॉरिशस इतर दोन देश आहेत) जिथे हिंदू धर्म हा प्रमुख धर्म आहे.
शिव मंदिर

पालघर-माहीम-रेवाळे रस्त्यावर एसटी बसच्या माहीम बाजार बसथांब्यावर डाव्या बाजूस हे देऊळ आहे. पालघरवरून रेवाळे, केळवे, सफाळे, एडवण, कोरे, दातिवरे, मथाणे, वेढी, चटाळे, उसरणी, भादवे, माकुणसार वगैरे ठिकाणी जाणाऱ्या सर्व एसटी बसेस तसेच सातपाटीवरून एडवणकडे जाणाऱ्या ऑटोरिक्षा येथे थांबतात. पालघरहून ऑटोरिक्षाने तसेच खाजगी टांग्याने तेथे जाता येते.
मंदिराच्या समोर पुण्यश्लोक अहिल्याबाई होळकर ह्यांनी बांधलेला, वर्षभर पाणीसाठा असणारा व दोन्ही बाजूंनी पायऱ्या असलेला दगडी तलाव आहे. तलावात मध्यवर्ती भागात एक लाकडी खांब आहे. महाशिवरात्री, दीपावली, गुढी पाडवा इत्यादी महोत्सवांत दीप प्रज्वलन करण्यासाठी तलावाच्या चारही भिंतीना आतून कोनाड्यांची सोय केली आहे.
१. https://www.census2011.co.in/data/subdistrict/4163-palghar-thane-maharashtra.html
२. https://villageinfo.in/maharashtra/thane/palghar.html
३. https://www.mapsofindia.com/lat_long/maharashtra/
४. http://tourism.gov.in/
शिव मंदिर, मस्कत

मोतीश्वर शिव मंदिर हे ओमान देशातील जुन्या मस्कत शहराच्या मुताराह भागात अल आलम पॅलेस जवळील एक हिंदू मंदिर परिसर आहे. हे पर्शियन आखाती प्रदेशातील सर्वात प्राचीन हिंदू मंदिरांपैकी एक आहे. मंदिरात वसंत पंचमी, रामनवमी, हनुमान जयंती, श्रावण महिना आणि गणेश चतुर्थी असे अनेक हिंदू सण साजरे करतात. महाशिवरात्रीच्या सणाच्या वेळी या मंदिरात सुमारे २०,०००हून अधिक भाविक दर्शनासाठी येतात व पूजा अर्चना करतात.
असे मानलेजाते कि ओमानमधील गुजराती व्यापारी समुदायाद्वारे हे मंदिर वर्ष १८९२ ते १९०९ च्या दरम्यान बांधले गेले असावे. त्यानंतर १९९९ मध्ये मंदिराचे नूतनीकरण करण्यात आले. १५०७ मध्ये कच्छचे भाटिया व्यापारी समुदाय बारत सोडुन मस्कत येथे स्थायिक झाला. ऐतिहासिक कागदपत्रांवरून असे दिसून येते की १९व्या शतकाच्या सुरुवातीस गुजराती कुटुंबांचा येथे इतका अधिकार होता की त्यांनी ओमानच्या सुलतान सय्यद सय्यदला (१७९१ - १८५६) आपली राजधानी मस्कत येथून झांझीबार येथे हलवण्यासाठी राजी केले. रत्नासी पुरुषोत्तम या व्यावसायिकाने बांधलेली मस्कतच्या अल-बानयन प्रदेशात दोन हिंदू मंदिरेही होती. रत्नासी ओमानमध्ये शस्त्रे व खजूरांचा व्यापार करीत असे. वर्ष १९७४ मध्ये मंदिरांसह त्यांची स्वतःची हवेली नष्ट केली गेली. २०१८ मध्ये असे वृत्त आले होते की ओमानमध्ये विशाल भारतीय समुदाय आहे जो ओमानमधील सर्वात मोठा परदेशी समुदाय पण आहे.
हे मंदिर मस्कट आंतरराष्ट्रीय विमानतळ (सियाब आंतरराष्ट्रीय विमानतळ) पासून सुमारे ३५ कि.मी. अंतरावर सुलतानच्या अल आलम पॅलेसजवळ आहे. मस्कतच्या दर्सेट भागात एक कृष्णा मंदिर देखील आहे. हे कृष्ण मंदिर मोतीश्वर शिव मंदिरापासून सुमारे १० किमी अंतरावर आहे. या मंदिरात भगवान शिव आणि हनुमानाच्या मूर्त्या आहेत. जरी मस्कट हे वाळवंट असले आणी पाऊस कमी पडत असला तरी असं म्हणतात की मंदिरातील विहीर वर्षभर पाण्याने भरली असते. मंदिरामध्ये तीन पुजारी, तीन सहाय्यक कर्मचारी आणि चार प्रशासकीय कर्मचारी आहेत. याखेरीज सण व उत्सवाच्या वेळी अनेक स्वयंसेवकांमार्फत मंदिरास मदत होते आणी मंदिराचे काम चालते. हे मंदिर हिंदू धर्माचे अनुसरण करणाऱ्या ओमानमधील लोकांच्या समाजासाठी एक सांस्कृतिक केंद्र बनले आहे.
भारतीय पंतप्रधान नरेंद्र दामोदरदास मोदी यांनी १२ फेब्रुवारी २०१८ रोजी ओमानच्या राज्य दौऱ्यादरम्यान या मंदिरास भेट दिली. तेथे त्यांनी मंदिर व्यवस्थापन समितीच्या सदस्यांशी संवाद साधला आणि पूजासह अभिषेक देखील केला.
वाशप्पल्ली महा शिव मंदिर

वाशप्पल्ली महा शिव मंदिर (मल्याळम: വാഴപ്പള്ളി മഹാശിവക്ഷേത്രം) हे केरळ राज्यातील कोट्टायम जिल्ह्यातील चंगनाश्शेरी जवळ वाझापल्ली येथे एक हिंदू मंदिर आहे. हे मंदिर त्रावणकोर देवासोम बोर्डाद्वारे प्रशासित आहे. हे मंदिर कोडुंगल्लूरच्या पहिल्या चेरा राजाने बनवल्याचे समजते. दंतकथा सूचित करतात की महादेवाच्या (शिव) मूर्तीची स्थापना स्वतः परशुरामांनी केली होती. परशुरामांनी स्थापित केलेल्या १० Shiva शिव मंदिरांपैकी हे मंदिर आहे. हे केरळमधील काही मंदिरांपैकी एक आहे जेथे दोन नालंबलेम आणि दोन ध्वज-मुखे समर्पित आहेत. मंदिर, एक ग्राम क्षेत्र, मध्ये सतराव्या शतकातील काही लाकडी कोरीव काम (डारू सिल्पास) देखील आहेत ज्यामध्ये महाकाव्यांतील मूर्तींचे वर्णन केले गेले आहे. सांस्कृतिक मंदिराच्या उत्तरेकडील भागावरील वट्टेझट्टू शिलालेख सूचित करतो की कोल्लम काल 840 (1665 एडी) मध्ये दुरुस्ती पूर्ण झाली |
अडत शिव मंदिर

अडत शिव मंदिर त्रिशूर जिल्ह्यातील अडत गावात आहे. मंदिरात दोन मुख्य देवता आहेत, श्री परमेश्वर आणि महाविष्णू . दोन्ही देवतांचे स्वतंत्र मंदिर परिसर आहे. भगवान श्री परमेश्वर पूर्वेकडे आणि महाविष्णू पश्चिमेकडे तोंड करून आहेत. असे मानले जाते की शिव मंदिर केरळच्या 108 शिव मंदिरांपैकी एक आहे आणि शिवाला समर्पित ऋषी परशुराम यांनी स्थापित केले आहे.
अदत आणि अदत महाविष्णू मंदिराच्या नावाविषयी एक आकर्षक दंतकथा आहे. हे कुरुर माना घर आणि आई (कुरुरम्मा) शी संबंधित आहे. एक मुलगा होता जो तिच्या रोजच्या गुरुवायूरप्पन पूजेसाठी कुरुरम्माला मदत करायला आला होता. पुजारी विल्वमंगलम् स्वामीरोन्से कुरुरम्मा यांची वाट पाहत मदतीला आलेल्या मुलाने नैवेद्य खाल्ल्याचे पाहिले आणि तिने मुलाला एका भांड्यात बंद केले. नंतर ते या निष्कर्षापर्यंत पोहोचले की हा मुलगा खरोखर गुरुवायुरप्पन आहे आणि तेव्हापासून ते भांडे "बंद" होते या अर्थाने ते ठिकाण अडत म्हणून ओळखले जाऊ लागले.
नाणकशास्त्र

नाणकशास्त्र हा एक स्वतंत्र विषय आहे. ज्याप्रमाणे इतिहास लिहिण्यांसाठी 'कागदपत्रांची आवश्यकता असते तसेच नाण्याची सुद्धा आवश्यकता असते. गतकालीन घडामोडींवर प्रकाश टाकण्यासाठी नाणेशास्त्राचा उपयोग होतो. पूर्वीच्या काळी राज्यारोहण, युद्धविजय अशा महत्त्वाच्या प्रसंगाच्या वेळी नवी नाणी तयार केली बात. त्यावर काही शब्द किंवा प्रतिमा कोरलेल्या असत, त्यावरून त्या काळातील लिपी, तसेच धार्मिक संकल्पनाची माहिती मिळते. तसेच नाण्यासाठी वापरलेल्या धातूवरून उत्कालीन आर्थिक परिस्थितीचा अंदाज बांधता येतो. या दृष्टिकोणातून सम्राट अशोकाच्या काळातील नाण्याचा चिकित्सक अभ्यास डॉ. रोमीला थापर या विदुषीने केलेला आहे. अलीकडील काळात कागदी नोटा आल्यामुळे नाणी दुय्यम ठरली परंतु जेव्हा कागदी नोटा नव्हत्या तेव्हा नाणी अर्थव्यवस्थेचा एकमेव आधार होता. नाण्याच्या धातुवरून त्या राज्यातील आर्थिक परिस्थितीही समजत असे, तसेच त्या राज्याचा विचार व दृष्टिकोणही समजत असे. राज्याचा कालखंड ठरविणे हेही काम प्रामुख्याने होत असे. बऱ्याच वेळा त्या राज्याचा प्रदेशविस्तार किंवा व्यापारी संबंध ठरविण्यासाठी नाण्याची मदत होत असे. उदा. प्राचीन भारतीय नाणी रोममध्ये सापडली. यावरून प्राचीन भारतीयांचा व्यापार रोमशी होत होता है सिद्ध होते. भूमध्य समुद्रात तसेच इतरत्र अनेक ठिकाणी ग्रीकांची अनेक नाणी सापडली त्यावरून ग्रीकाचा राज्यविस्तार समजणे शक्य होते. नाण्यासाठी जो धातू वापरला असेल त्यावरून आर्थिक समृद्धता दिसून येते, उदा. सोन्याचे नाणे हे आर्थिक समृद्धता दाखवते तर ब्राँझचे नाणे हे आर्थिक व्यवस्था ढासळत आहे याचे द्योतक ठरते. ज्याप्रमाणे आर्थिक स्थिती समजते त्याप्रमाणे त्या राजाची मनोवृत्तीसुद्धा समजते. उदा. भारतीय नेपोलियन म्हणून ओळखला जाणारा समुद्रगुप्त याच्या नाण्यावर एका बाजूला तराजूचे चित्र व दुसऱ्या बाजूला वीणावादिनीचे चित्र कोरले आहे यावरून त्याचा न्यायीपणा व विद्येची आवड सिद्ध होते.
प्राचीन भारताने आपली मुद्रा व्यवस्था खूप पूर्वी निर्माण केली होती. वेदात निष्क, शतमान आणि सुवर्ण हे निश्चित वजन असणारे सोन्याचे तुकडे असावेत. यातील निष्क हे वैदिक काळातील सोन्याची मुद्रा होती जशी मनुस्मृतीच्या काळात होती. नाण्याची निर्मिती जर इ. स. पूर्व ७०० ते ६५० या काळात झालेली असली तरीही नाण्याचा शास्त्र म्हणून अभ्यास हा खूप उशिरा म्हणजे आधुनिक काळातच सुरू झाला. नाण्याशी संबंधित असणारे पहिले पुस्तक हे फ्रेंच भाषेत Guillaume Bude याने De Asseet Partibus या नावाचे १५१४ मध्ये लिहिले. असे असले तरीही नाण्यांचा पुरातत्त्वीय साधन या दृष्टीने अभ्यास हा विसाव्या शतकातच सुरू झाला.
नाण्यांचा शास्त्र म्हणून अभ्यास हा विसाव्या शतकात सुरू झालेला असला तरीही त्या अभ्यासाने इतिहासाचा पाया मजबूत करण्यास, त्यास सुस्पष्टता प्रदान करण्यास साह्यच केलेले आहे. आपल्या काळाच्या धार्मिक, आर्थिक, सांस्कृतिक इतिहासाचे प्रतिनिधित्व नाणी करीत असतात.
कांगितेन

कांगितेन किंवा कांकितेन ( जपानी :歓喜天, "आनंदाचा देव"; संस्कृत ( IAST ): नंदिकेश्वर ), ज्याला बिनायका (毘那夜迦; Skt. विनायक ), गणबाची (誐那夜迦; पर्यायी गहाना , 誐那夜迦) म्हणूनही ओळखले जाते. इतर नावांमध्ये गणहट्टेई ; गणपती ), किंवा अधिक सामान्यपणे, शोतेन किंवा शोडेन (聖天, lit. "पवित्र देव" किंवा "उत्तम देव"), हिंदू देव गणेशाच्या बौद्ध समतुल्य आहेत. भारतीय परंपरेचा हा देव जपान देशात पूजला जातो. भारत आणि जपान यांचा धार्मिक वारसा एकच आहे याचे हे स्पष्ट उदाहरण आहे. तसेच प्राचीन काळापासून हिंदू धर्म जगभर पसरलेला होता हे ही सिद्ध होते. जो सर्व अडथळे आणि अडचणी दूर करतो आणि चांगले भाग्य आणतो. आपत्तीपासून बचावासाठी प्रार्थना करण्यासाठी कांगितेनचा विश्वास भारतात लोकप्रिय आहे. कांकितेन नंदिकेश्वर यांचे पिता भगवान शिव आहेत.
गणेशाच्या अनेक प्रतिमा असल्या तरी कांगितेन ही एक द्वैत विनायक प्रतिमा आहे. शोतेन (कांगितेन) हे प्रामुख्याने एकटे किंवा अधिक सामान्यपणे, त्याच्या पत्नीला आलिंगन देत असल्याचे चित्रित केले आहे. वज्र , परशु , फास, दंड, त्रिशूळ, चक्र, तुटलेला दात किंवा एक यांसारखी विविध वैशिष्ट्ये धारण करून, त्याला दोन, चार, सहा, आठ किंवा अगदी बारा हातांनी दाखवले जाते.
बिनायका एक अत्यंत प्रभावी देव म्हणून लोकप्रिय आहेत जो त्याच्याकडून जे काही मागितले जाते ते न चुकता देतो. त्यांच्या संकल्पनेच्या क्षणापासून ज्यांचा त्याच्याशी कर्माचा संबंध आहे त्यांच्यावर तो लक्ष ठेवतो, आयुष्यभर त्यांचा अदृश्य साथीदार म्हणून काम करतो असेही म्हणले जाते. कांगितेनला हिंदू देव गणेशाकडून अनेक नावे आणि वैशिष्ट्ये वारशाने मिळाली आहेत. जपानमध्ये, देवता सामान्यतः 'शोतेन' / 'शोदेन' (聖天, "पवित्र / उदात्त देव"; Skt. आर्यादेव ) किंवा 'Kangiten' (歓喜天, "आनंदाची देवता"; Skt. किंवा नंदिकेश्वरा म्हणून ओळखली ).आनंद आणि समृद्धी देणारा म्हणून पूजले जाते. भक्तांमध्ये, त्याला कधीकधी सन्माननीय 'टेन्सन' (天尊, "पूज्य देवता") देखील संबोधले जाते. शोतेन यांना समर्पित म्हणून ओळखल्या जाणाऱ्या ऐतिहासिक व्यक्तींमध्ये (आणि ज्यांच्या यशाचे श्रेय काहीवेळा त्यांना दिले गेले होते) त्यात प्रसिद्ध सरदार टोयोटोमी हिदेयोशी आणि टोकुगावा इयासू , एडो काळातील व्यापारी किनोकुनिया बुन्झाएमॉन आणि ताकाडाया काहेई , डेम्यो आणि राजकीय सुधारक मात्सुदानो , मात्सुदानो व्यवसाय आणि धनाढ्य यांचा समावेश आहे. द्वैत विनायक प्रतिमेची उत्पत्ती आणि अर्थ यासंबंधी अनेक ग्रंथ वेगवेगळ्या कथा सांगतात.
बिनायकाला अभिषेक केलेल्या पवित्र तीर्थात आंघोळ केल्याने सर्व अशुद्धता शुद्ध होते आणि सर्व अडथळे दूर होतात असे मानले जाते. हे भारतीय लोकांच्या आजच्या विश्वासा प्रमाणेच आहे.
जपानमध्ये प्रथम, बिनायका कांगितेनची मूर्ती तयार केली जाते आणि चंद्र पौर्णिमा जवळ येत असताना, गोलाकार वेदी तयार केली जाते. स्वच्छ तांब्याच्या भांड्यात एक लिटर तिळाचे तेल टाकून गणेश मंत्राचा १०८ वेळा जप केला जातो. त्यानंतर तेल तापवले जाते आणि प्रतिमा वेदीवर ठेवली जाते. या कारणास्तव बिनायका कांगितेनची प्रतिमा बहुतेकदा धातूचे बनवलेले असतात. नंतर तांब्यातील तेलाचा पुतळ्याच्या डोक्यावर १०८ वेळा अभिषेक केला जातो. याच वेळी कनकिदन नावाची मिठाई तयार केली जाते. ही भारतीय मोदक जसा आहे तशीच् आहे असे दिसून येते. असे म्हणले जाते की जर तुम्ही दिवसातून सात वेळा हे केले आणि सात दिवस चालू ठेवले तर तुमची इच्छा पूर्ण होईल.
शिव पुराण

शिव पुराण हे हिंदू धर्मातील संस्कृत ग्रंथांच्या पुराण शैलीतील अठरा प्रमुख ग्रंथांपैकी एक आहे आणि शैव धर्म साहित्याचा भाग आहे.हे प्रामुख्याने हिंदू देव शिव आणि देवी पार्वती यांच्याभोवती फिरते, परंतु सर्व देवांचा संदर्भ आणि आदर करते
रथयात्रा

रथयात्रा म्हणजे रथातून काढलेली देवाची यात्रा होय. रथयात्रा किंवा रथोत्सव ही रथातील कोणतीही सार्वजनिक मिरवणूक आहे. हा शब्द विशेषतः ओडिशा, झारखंड, पश्चिम बंगाल आणि इतर पूर्व भारतीय राज्यांतील वार्षिक रथयात्रेचा संदर्भ देते, विशेषतः ओडिया उत्सव ज्यामध्ये जगन्नाथ (विष्णू अवतार), बलभद्र (त्याचा भाऊ), सुभद्रा (त्याची बहीण) आणि सुदर्शन चक्र (त्याचे शस्त्र) या देवतांसह सार्वजनिक मिरवणुकीचा समावेश होतो. संपूर्ण भारतातील हिंदू धर्मातील विष्णु-संबंधित (जगन्नाथ, राम, कृष्ण) परंपरांमध्ये, शिव-संबंधित परंपरांमध्ये, नेपाळमधील संत आणि देवी, जैन धर्मातील तीर्थंकरांसह रथयात्रा मिरवणुका ऐतिहासिकदृष्ट्या सामान्य आहेत, तसेच आदिवासी लोक धर्म भारताच्या पूर्वेकडील राज्यांमध्ये आढळतात. भारतातील उल्लेखनीय रथयात्रांमध्ये पुरीची रथयात्रा, धामराई रथयात्रा आणि महेशची रथयात्रा यांचा समावेश होतो. भारताबाहेरील गुप्तीपारा आणि संतीपूर हिंदू समुदायातील रथयात्रा, जसे की सिंगापूरमध्ये, जगन्नाथ, कृष्ण, शिव आणि मरियमम्न यांच्याशी संबंधित असलेल्या रथयात्रा साजरी करतात. नट जेकबसेन यांच्या मते, रथयात्रेचा धार्मिक उत्पत्ती आणि अर्थ आहे, परंतु कार्यक्रमांना मुख्य सामुदायिक वारसा, सामाजिक वाटणी आणि आयोजक आणि सहभागींना सांस्कृतिक महत्त्व आहे.
रिंपा शिवा

रिंपा शिवा (१९८६ - ) या एक भारतीय महिला तबलावादक आहेत. या फरुखाबाद घराण्याच्या शिष्या असून त्यांनी आपले वडील स्वपन शिवा यांच्याकडून तबल्याचे प्रशिक्षण घेतले.
शिवा काशीद

शिवा काशीद हे शिवाजी राज्यांच्या सैन्यात न्हावी होते. त्यांनी शिवाजी महाराजांवर आणि पर्यायाने मराठी राज्यावर आलेल्या संकटाचे निवारण करतेवेळी आपल्या प्राणाचे बलिदान दिले, म्हणून शिवाजीराजे सिद्दी जोहरने पन्हाळगडाला दिलेल्या वेढ्यातून सुखरूप निघाले व विशाळगडावर पोहचले. हे शिवा काशीद हुबेहूब शिवाजी राजांसारखे दिसत असत. त्यांना पोशाखही शिवाजी महाराजांचा दिला होता. त्यामुळे सिद्दी जोहरच्या सैनिकांनी पालखीत बसलेल्या आणि पळून जाण्याच्या प्रयत्नात असलेल्या शिवा काशीदांना, शिवाजी राजे समजून पकडले आणि सिद्दीकडे नेले. मात्र, हे शिवाजी नाहीत असे कळताच जोहरने त्यांच्या पोटात तलवार खूपसली. ही घटना १२-१३ जुलै १६६० या दिवशी घडली.
या शिवा काशीद नावाच्या मर्द मावळ्याची समाधी पन्हाळगडाच्या पायथ्याशी, विशाळगडाकडे जाणाऱ्या वाटेतील एका गावापाशी आहे. नेबापूरच्या (चव्हाण) "पाटलांनी" शिवा काशिदांना प्रति शिवाजी महाराज बनण्याची कल्पना दिली होती. ही कल्पना प्रत्यक्षात आणण्यासाठी नेबापूर (चव्हाण) पाटील आणि शिवा काशीद यांनी शिवाजी महाराजांशी थेट बैठक आयोजित केली. कारण पन्हाळा नुकताच स्वराज्यात सामील झाला होता. त्या काळात शिवाजी महाराज नवीन पन्हाळ्याचे व्यवस्थापन करण्याची योजना करीत होते.मानवी संसाधनांची व्यवस्था करण्याची जबाबदारी नेबापूर (चव्हाण) पाटील यांची होती. असेही सांगितले जाते की सिद्दी जौहरला दिशाभूल करण्याचे धोरण आखण्यात नेबापूर (चव्हाण)पाटील हे मुख्य सूत्रधार होते. नेबापूर (चव्हाण) पाटील हा सर्वात विश्वासू वैयक्तिक हेर होता. हे देखील सांगण्यात आले आहे की बाजी प्रभू आणि नेबापूर पाटील यांनी एकत्रितपणे योजना आखली आणि अंमलात आणली. सर्व माहितींपैकी एक गोष्ट लक्षात घेण्याजोगी आहे ती म्हणजे शिवाजी महाराजांनी पन्हाळा ताब्यात घेतला तेव्हा शिवाजीराजेसारखे दिसण्याबद्दल शिवा काशिदचे प्रथम नेबापूर पाटलांनी कौतुक केले. पण लवकरच शिवा काशिदांनी शिवाजी महाराजांचा आणि स्वराज्याचा जीव वाचविला. नेबापूर (चव्हाण) पाटील यांच्या कल्पनेचा सन्मान म्हणून शिवाजी महाराजांनी "मानाची पायरी" भेट दिली."मानाची पायरी" हा एक मोठा आयताकृती कोरीव दगड आहे. तो अजूनही नेबापुरात आहे.
स्वराज्यासाठी अनेक हेरांनी काम केले होते, पण त्यांच्या कामाच्या गुप्ततेमुळे आणि कामाच्या व्याप्तीमुळे त्याची इतिहासात नोंद झाली नाही. परंतु, आता बरेच उत्तराधिकारी पुढच्या पिढ्यांसाठी माहिती लिहीत आहेत.
शिवा, इवाते

शिवा (紫波町, Shiwa-chō) हे शहर इवाते प्रांत, जपान येथे आहे. ३१ मार्च २०२० मध्ये या शहराची लोकसंख्या ३३,०९० होती. ती १२,३३८ घरांमध्ये रहात होती. येथील लोकसंख्येची घनता १३४ लोक प्रती वर्ग किलोमीटर होती. या शहराचे क्षेत्रफळ २३८.९८ चौरस किमी (९२.२७ चौ. मैल) आहे.
शिवा हे प्रीफेक्चरल राजधानी मोरिओकाच्या दक्षिणेस किटाकामी नदीच्या खोऱ्यात मध्य इवाते प्रांतामध्ये स्थित आहे. सन्नोकाई धरण शिवामध्ये आहे.
इवाते प्रांत
शिवामध्ये दमट सागरी हवामान आहे ( कोपेन हवामान वर्गीकरण) सौम्य उन्हाळा आणि थंड हिवाळा असतो. शिवामध्ये सरासरी वार्षिक तापमान १०.३ सेल्सियस असते. सरासरी वार्षिक पाऊस १३२६ मिमी पडतो. सप्टेंबर हा सर्वात ओला महिना आणि फेब्रुवारी हा सर्वात कोरडा महिना असतो. ऑगस्टमध्ये सरासरी तापमान २४ सेल्सियसच्या आसपास असते आणि जानेवारीत सर्वात कमी, सुमारे -२.३सेल्सियस असते.
जपानी जनगणनेच्या आकडेवारीनुसार, शिवाची लोकसंख्या गेल्या ७० वर्षांत तुलनेने स्थिर राहिली आहे.
सध्याचे शिवाचे क्षेत्र हे प्राचीन मुत्सु प्रांताचा भाग होते आणि किमान जोमोन काळापासून ते स्थायिक झाले आहे. या भागात एमिशी लोकांची वस्ती होती आणि हियन कालावधीच्या सुरुवातीच्या काळात यामातो राजवंशाच्या नियंत्रणाखाली आले. कामाकुरा काळात या क्षेत्रावर उत्तरी फुजिवाराच्या एका शाखेचे राज्य होते. त्यानंतर मुरोमाची काळात शिबा कुळाचे राज्य होते. सेंगोकू काळात, १५८८ मध्ये नंबू कुळाने हा परिसर जिंकला होता. ईडो कालावधीत, शिवा उत्तरेकडील प्रांतांशी तसेच किटाकामी नदीवरील त्याच्या स्थानापासून एडोला जोडणाऱ्या एडो महामार्गावरील पोस्ट स्टेशन म्हणून समृद्ध झाले. सुरुवातीला टोकुगावा शोगुनेट अंतर्गत मोरिओका डोमेनचा एक भाग, १६८४ पासून, चार गावे (त्सुचिडेट, काटायोसे, इनाटो आणि कामिहिरझावा) यांनी हाचिनोहे डोमेनचा एक एक्सक्लेव्ह तयार केला.
मेईजी कालावधीत, हे एक्सक्लेव्ह शिवा गाव बनले. हिझुमे शहर आणि फुरुदाते, मिझुवाके, अकायशी, हिकोबे, सहिनाई, अकासावा, अने नागाओका ही गावे शिवा जिल्ह्यात १ एप्रिल १८८९ रोजी स्थापन झाली. आधुनिक नगरपालिका प्रणाली. या नगरपालिकांचे १ एप्रिल १९५५ रोजी विलीनीकरण करून नवीन शिवा शहराची निर्मिती झाली.
शिवामध्ये थेट निवडून आलेले महापौर आणि १८ सदस्यांचे एकसदनी शहर विधानमंडळ असलेले सरकारचे महापौर-परिषद स्वरूप आहे. शिवा आणि याहाबा शहर एकत्रितपणे इवाते प्रांतातील विधानसभेसाठी दोन जागा देतात. राष्ट्रीय राजकारणाच्या दृष्टीने, हे शहर जपानच्या आहाराच्या कनिष्ठ सभागृहाच्या इवाते पहिल्या जिल्ह्याचा भाग आहे.
शिवाची स्थानिक अर्थव्यवस्था पारंपारिकपणे शेतीवर आधारित आहे. प्रामुख्याने भातशेती, सफरचंद, द्राक्षे आणि काकडी ही पिके घेतली जातात. तथापि, मोरिओका शहराच्या सान्निध्यात असल्याने, ते शयनकक्ष समुदाय म्हणून अधिकाधिक सेवा देत आहे.
शिवामध्ये अकरा सार्वजनिक प्राथमिक शाळा आणि तीन सार्वजनिक कनिष्ठ माध्यमिक शाळा आहेत. या सर्व शाळा शहर सरकारद्वारे चालवल्या जातात आणि एक सार्वजनिक माध्यमिक शाळा इवाते प्रांतातील बोर्ड ऑफ एज्युकेशनद्वारे चालवली जाते.
पूर्व जपान रेल्वे कंपनी (JR पूर्व) - तोहोकू मुख्य मार्ग
शिवा (मालिका)

शिवा ही झी मराठी वाहिनीवर प्रसारित होणारी एक मालिका आहे. या मालिकेची मूळ कथा झी सार्थकवरील सिंदुरा बिंदू या उडिया मालिकेवर आधारित आहे.
Shailaputri

Shailaputri (शैलपुत्री), is the daughter of the Mountain King Himavat, and is a manifestation and form of the Hindu mother goddess Mahadevi, as a form of goddess Parvati. She is the first Navadurga venerated during the first day of Navratri, and is a reincarnation of Goddess Sati.
Goddess Shailaputri (Parvati) is depicted with two hands and has a crescent moon on her forehead. She holds a trident in her right hand and a lotus flower in the left. She rides on the mount Nandi, the bull.
The name “Shailaputri” literally means the daughter (putri) of the mountain (shaila). She is variously known as Sati Bhavani, Parvati or Himavati, the daughter of Himavat - the king of the Himalayas.
The embodiment of the power of Brahma, Vishnu and Shiva, she rides a bull and carries a trident and a lotus in her two hands. In a previous birth, she was Sati, daughter of Daksha. Once Daksha had organized a great yagna (fire sacrifice) and did not invite Sati's husband, Shiva. Sati, infuriated, decided to attend the feast nevertheless. Thereupon, Daksha insulted Shiva. Sati could not tolerate this insult, and thus destroyed Daksha's sacrifice by stepping into the sacrificial fire, immolating herself. In her next birth, she was born as Parvati, the daughter of Himalaya, and married Shiva again. </ref>
In yoga, she is seen as the goddess of the root chakra, Muladhara, and upon one's spiritual awakening, she is said to begin her journey upwards towards Shiva, who awaits her at the top chakra at the Sahasrara. In Shaktism, the first day of Navaratri is considered an auspicious day to begin yogic practices and to receive initiations.
The puja begins with Ghatasthapana, a ritual that symbolises Shakti. The Ghatasthapana puja is performed with symbolic items. A shallow clay dish is used as base. Three layers of mud and Sapta Dhanya/Navadhanya seeds are then scattered in the dish. The seeds are then sprinkled with water. Then, a Kalasha pot is filled with Ganges water. Supari , a few coins, Akshat (raw rice, coloured with turmeric) and Durva grass are put in the water. After this, five mango leaves are put around the mouth of the pot, which is then covered with a coconut.
Her mantra is La-Ma, i.e.Lama, from Sanskrit Varṇamālā (Sanskrit, n., वर्णमाला). The mantra's focus is on the tip of the tongue, and lips.
Kukke Subramanya Temple

Kukke Subramanya (IAST: Kukke Subrahmaṇya) is a 5000 year old Hindu temple on the banks of Kumaradhara River in the village Subramanya in Kadaba taluk (previously in Sullia taluk) in Dakshina Kannada district, Karnataka, India. Kartikeya is worshipped as Subramanya, lord of all serpents in the temple. Epics say that the divine serpent Vasuki and other serpents found refuge under Subramanya when threatened by the Garuda. The priests in the temple are Shivalli Madhwa Brahmins. The poojas and other daily rituals in the temple are performed as per Madhvacharya's Tantra Sara Sangraha.
According to legend, Kukke Subramanya is one of the seven sacred sites established by Saint Parashurama. It is the location where the divine serpent Vasuki sought refuge in Kukke Subramanya to escape Garuda, the celestial bird and vehicle of Lord Vishnu. It is believed that Lord Kumaraswamy and his brother Lord Ganesha defeated the demon rulers Tharaka and Shura Padmasura at Kumara Parvatha, near Kukke Subramanya. Following his victory, Lord Kumaraswamy married Devasena, the daughter of Indra, in a grand ceremony attended by major deities, who blessed the place with divine energy.
The Ashlesha Bali Puja, a ritual seeking protection from black snakes, and the Sarpa Dosha Parihara, performed to remove curses associated with the snake god, are two of the most popular puja rituals conducted at the Kukke Subramanya Temple.
Tirta Empul

Tirta Empul temple (Indonesian: Pura Tirta Empul) is a Hindu Balinese water temple located near the town of Tampaksiring, Bali, Indonesia. The temple compound consists of a petirtaan or bathing structure, famous for its holy spring water, where Balinese Hindus go to for a ritual purification called Melukat. The temple pond has a spring which gives out fresh water regularly, which Balinese Hindus consider to be holy or amritha. Tirta Empul which means holy spring that arises from the ground.
Tirta Empul Temple was founded around a large water spring in 962 A.D. during the Warmadewa dynasty (10th-14th centuries). The name of the temple comes from the ground water source named "Tirta Empul". The spring is the source of the Pakerisan river. The temple is divided into three sections: Jaba Pura (front yard), Jaba Tengah (central yard) and Jeroan (inner yard). Jaba Tengah contains 2 pools with 30 showers which are named accordingly: Pengelukatan, Pebersihan and Sudamala dan Pancuran Cetik (poison).
The temple is dedicated to Vishnu, another Hindu god name for the supreme consciousness Narayana. On a hill overlooking the temple, a modern villa was built for President Sukarno's visit in 1954. The villa is currently a rest house for important guests.
For most of the time, Tirta Empul is believed as a source of clean water for ritual bathing. However, according to a Coconut Bali report in 2017, authorities were investigating reports of water pollution and health risk at Tirta Empul from Gianyar.
8°24′59″S 115°18′53″E﻿ / ﻿8.41639°S 115.31472°E﻿ / -8.41639; 115.31472
Dhvaja

Dhvaja (Sanskrit: ध्वज, romanized: Dhvaja, lit. 'flag'; Tibetan: རྒྱལ་མཚན, Wylie: rgyal-msthan) is the Sanskrit term for a banner or a flag. Flags are featured in the iconography, mythology, and architecture of Indian religions such as Buddhism, Hinduism, and Jainism. They are one of the ashtamangala, the eight auspicious emblems of these religions.
In Hindu iconography, deities are often portrayed with flags, often represented carried or present alongside their mounts. Such flags are often venerated due to their association of a given deity, and also due to the fact that they are regarded to be imbued by their divine attributes. A flag staff or a votive column (dhvajastambha) is often erected in front of temples or on top of their roofs. These columns are regarded to symbolise the world axis, and a pillar between earth and heaven.
A chapter from the epic Mahabharata describes the various flags and their devices borne by the warriors of the Kurukshetra War:
Within the Tibetan tradition, a list of eleven different forms of the victory banner is given to represent eleven specific methods for overcoming "defilements" (Sanskrit: klesha). Many variations of the dhvaja's design can be seen on the roofs of Tibetan monasteries (Gompa, Vihara) to symbolize the Buddha's victory over four maras.
In its most traditional form, the victory banner is fashioned as a cylindrical ensign mounted upon a long wooden axel-pole. The top of the banner takes the form of the chatra ("ceremonial parasol"), another of the 8 signs, surrounded by a central "wish granting gem" (Sanskrit: cintamani). This domed parasol is rimmed by an ornate golden crest-bar or moon-crest with makara-trailed ends, from which hangs a billowing yellow or "white silk scarf'"(Sanskrit: khata) (see top right).
As a hand-held ensign, the victory banner is an attribute of many deities, particularly those associated with wealth and power, such as Vaiśravaṇa, the Great Guardian King of the north. As a roof-mounted ensign, the victory banners are cylinders usually made of beaten copper (similar to toreutics) and are traditionally placed on the four corners of monastery and temple roofs. Those roof ornaments usually take the form of a small circular parasol surmounted by the wish-fulfilling gem, with four or eight makara heads at the parasol edge, supporting little silver bells (see the Jokhang Dhvaja on the left). A smaller victory banner fashioned on a beaten copper frame, hung with black silk, and surmounted by a flaming "trident" (Sanskrit: trishula) is also commonly displayed on roofs (see the dhvaja on the roof of the Potala Palace below).
Dhvajas are probably depicted in Indus Valley Civilization seals, one Indus seal depicts four men carrying variously shaped djvajas or standards and later also on cast copper coins from the early historic period of the Indian Sub continent. Heliodorus pillar inscription also declares the pillar to be Garudadhvaja or Garuda standard.
The colour saffron color is considered sacred in the Indian religions of Hinduism, Jainism, Buddhism, and Sikhism. Other flags incorporating the saffron colour based on Indian religions are:
Aazhimala Shiva Temple

The Aazhimala Shiva Temple is a Hindu temple located on the coast of the Arabian Sea near Vizhinjam in the Thiruvananthapuram district of Kerala, India. Dedicated to Shiva, the temple is known for the 18 m (58 ft) tall Gangadhareshwara sculpture, which is the tallest Shiva sculpture in Kerala. The temple is built in a style resembling the architecture of Tamil Nadu. It is governed by the Aazhimala Shiva Temple Devaswom Trust.
The temple is located in Pulinkudi in the panchayat of Kottukal in Thiruvananthapuram district, Kerala. It is situated 0.8 km (0.50 mi) off Vizhinjam–Poovar road near a cliff adjacent to the beach.
The temple is governed by the Aazhimala Shiva Temple Devaswom Trust. The trust organizes the annual festival and makes important decisions regarding temple affairs.
The architectural style of the temple is similar to the temples of Tamil Nadu. The outer wall and gopuram are decorated and adorned by colorful sculptures of different Hindu deities like Ganesha, Ayyappan, Vishnu, Kartikeya and Hanuman. The shrines of the principal deity and other subordinate deities are also vibrant, with carvings, murals and decorations.
Inside the temple, there is an 18 m (58 ft) tall concrete sculpture of Shiva in Gangadhareshwara figure. It was sculpted by P. S. Devadathan a native of Aazhimala. Construction of the sculpture started on 2 April 2014 and was completed and opened to the public on 31 December 2020. It is currently the tallest Gangadhareshwara sculpture in India and the tallest Shiva sculpture in Kerala.
The sculpture depicts a four-armed Shiva in a seated posture. The back right hand holds a damaru, the front right hand rests in the right thigh, the back left hand holds a trishula and the front left hand is in a raised position within the jaṭā (dreadlocks), which holds Ganga. The sculpture is mounted on a rock at a height of 6.1 m (20 ft).
The principal deity of the temple is Shiva. Ganesha and Parvati are the subordinate deities. There is also a small shrine for Yogeshvara.
Utsavam, the annual festival, is conducted during the Malayalam month of Makaram (January–February). Shivaratri is another special occasion. Tuesdays are usually the busiest day with many devotees coming from faraway places.
Media related to Azhimala Shiva Temple at Wikimedia Commons