davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Taho

Tahô (Tagalog: [tɐˈhoʔ]) is a Philippine snack food made of fresh soft/silken tofu, arnibal (sweetener and flavoring), and sago pearl (similar to tapioca pearls). This staple comfort food is a signature sweet and tahô peddlers can be found all over the country.
The dish originates from Hokkien tāu-hū (豆腐), which was introduced to the Philippines via Hokkien immigrants.
Most tahô vendors prepare the separate ingredients before dawn. The main ingredient, fresh soft/silken tofu, is processed to a consistency that is very similar to a very fine custard. The brown sugar is caramelized and mixed with water to create a viscous amber-colored syrup called arnibal. Flavors like vanilla are sometimes added to the arnibal. Sago pearls, which can be bought at the local market, are boiled to a gummy consistency until they are a translucent white. In lieu of making soft tofu from scratch, one can use a soft tofu mix from the store.
Leftover tahô, if significant amounts are found, is sometimes repurposed into tokwa ("tofu" in Filipino).
The Mágtatahô (tahô vendor) is a common sight in the Philippine streets. A mágtatahô carries two large aluminum buckets that hang from each end of a carrying pole. The larger bucket carries the tofu base; the smaller bucket holds the arnibal, sago pearls, and cash box.
Tahô vendors peddle their product in a distinctive manner, walking at a leisurely pace on the sidewalk or shoulder of the road. Most mágtatahô travel a habitual route and schedule, often calling out "Tahô!" in a loud and full rising inflection to attract customers’ attention. Although vendors are most likely to ply their routes early in the morning, it is not uncommon for a mágtatahô to work in the late afternoon or evening as well.
Most mágtatahô carry plastic cups, often in two sizes, and spoons or straws to serve their product. Some customers in residential areas tend to use their own cups, and the vendors price their product accordingly (usually at around twenty Philippine pesos, or US$0.42 for a standard-sized mug). Using a wide, shallow metal watch glass-shaped scoop, they skim the surface of the bean curd and toss out any excess water, before scooping the bean curd itself into a cup. Then, using a long, thin metal ladle with a tiny bowl, they scoop sago or tapioca pearls and arnibal into the cup, loosely mixing it in.
Tahô is enjoyed either with a spoon, sipping it with a straw, or by simply slurping it straight from the cup. Though traditionally served warm, cold varieties exist in supermarkets and food stalls in cafeterias with bean curd in a solid, unbroken state. These pre-packed cups, sold with a plastic spoon or wooden ice pop stick, tend to contain firmer tofu.
In Baguio, there is also a strawberry variety of tahô, wherein strawberry syrup is used instead of arnibal. Other varieties use white cane sugar syrup, or chocolate sauce.
The Filipino Festival

The Filipino Festival is a cultural and entertainment event organized Empire Philippines held in October 2023.
Empire Philippines launched in August 2023, The Filipino Festival featuring events for songwriters, filmmakers, and fashion designers. It also showcased Filipino products as well as performances from various local singers.
The Filipino Music Fest – a concert at the Estancia Mall in Pasig on October 12. It featured Nina, I Belong to the Zoo and Driven 2.0. It also saw the exhibition of thee finalist songs of a competition namely "Dito pa rin Ako" by Daniel Temporada, "Higit pa sa Ganda" by Maria Angelica Dayao, and "My Superstar" by Edmund Perlas and C-Tru.
The Filipino Food Festival – features Filipino cuisine
The Filipino Arts and Crafts Festival – features Filipino-made products.
The Filipino Fashion Fest – a design competition was launched for fashion designers whose designs were exhibited at the organizer's runway. The winners were promised an opportunity to work with the Miss Universe Philippines, The Miss Philippines, and Mister Pilipinas Worldwide pageants.
The Filipino Film Fest – a short film film festival. Ten finalist were selected for screening at the Estancia Mall in Pasig on October 18.
Mister Pilipinas Worldwide and The Miss Philippines 2023 – Pageants serving as the final event of The Filipino Festival. They were held at the Mall of Asia Arena in Pasay on October 24, 2023.
Indigenous materials in the Philippines

Indigenous materials are materials that are naturally and locally found in a specific place such as timbers, canes, grass , palms, and rattan. Other indigenous raw materials in the country that are commonly known and used creatively in crafts and decoration are capiz, pearls, corals, and seashells, being an archipelago naturally abundant in beaches and marine resources.
The native Filipino products, like in wooden or rattan furniture and handicrafts, woven abaca or pinacloth, and other handmade or carved toy or trinket one usually finds in rural areas was made from indigenous raw materials. Natural fibers from rattan, bamboo, nipa leaves, abaca and pina are commonly used for weaving.
Filipino architectures established the importance of using indigenous materials sawali, it is still naturally cooler than condos and houses.
Offending religious feelings (Philippines)

In the Philippines, offending religious feelings is a blasphemy law-related offense under Article 133 of the Revised Penal Code, where it is called "offending the religious feelings" (emphasis added). It is a criminal offense which could only be committed if done in a place of worship or during a religious ceremony and if the act is considered "notoriously offensive to the feelings of the faithful".
The offending religious feelings provision is stated in article 133 of the Revised Penal Code of 1930 which came into effect in 1932. There is a second religious offense under the same law which is interruption of religious worship stated in Article 132.
As noted in the provision both conditions must be present in order to consider an act to be in violation of the "offending religious feelings" clause:
Lawyer Chel Diokno names the following acts as "notoriously offensive" a mockery of dogma, a mockery of the religious ceremony, or toying with or destruction of an object of veneration.
Another similar provision in the same penal code is Article 201 which penalizes performances which offends "any race or religion"
There has been calls to repeal the offending religious feelings provision from the Revised Penal Code. It has been argued that it is unconstitutional contrary to the 1987 Constitution's non-establishment clause stating "no law shall be made respecting an establishment of religion, or prohibiting the free exercise thereof."
Carlos Celdran attempted to get the offending religious feelings provision ruled as unconstitutional in his own legal case.
During the 18th Congress, Senator Leila de Lima and House of Representatives member Edcel Lagman for Albay 1st District filed measures proposing the abolishment of the offending religious feelings from the Revised Penal Code. Lagman argued that the provision has been unconstitutional, as early as the 1935 iteration.
Christian Monsod, one of the framers of the 1987 Constitution called for the abolishment of the "offending religious feelings" provision believing it to be "too overbroad" and was a "throwback to the age of Church intolerance and oppression" which prevailed in the Spanish colonial era.
Baguio Cathedral

Our Lady of the Atonement Cathedral, commonly known as Baguio Cathedral, is a Roman Catholic cathedral and the see of the Diocese of Baguio in the Philippines. It is located at Cathedral Loop adjacent to Session Road in Baguio.
Dedicated to the Blessed Virgin Mary under the title of Our Lady of Atonement, its distinctive exterior, twin spires and stained glass windows make it a popular tourist attraction in Baguio. It served as an evacuation center under the Japanese Occupation during the Second World War.
In 1907, a Catholic mission chapel, dedicated to St. Patrick, was established by Belgian missionaries from the Congregatio Immaculati Cordis Mariae. The site where the cathedral currently stands was a hill referred to as Kampo by the Ibaloi people. Construction of the cathedral itself began in 1920 under the leadership of the parish priest, Florimond Carlu. The building was completed and consecrated in 1936. It was dedicated to Our Lady of Atonement.
During the Second World War, the cathedral served as an evacuation center, and was the only building in Baguio that withstood the carpet-bombing of the city by American forces during liberation on March 15, 1945. Former Baguio mayor Virginia de Guia, recalled that refugees "packed the church like sardines when the airplanes came". US troops began its first air raid on Baguio on January 6, 1945, after which came an almost daily carpet-bombing which reduced most of the city to rubble. Among the areas bombed were the Baguio City Hall, Session Road, and the front of the cathedral, where hundreds of civilians who sought refuge died. The remains of the thousands that had died in the bombardment are interred within the cathedral precinct.
In February 1986, anti-dictatorship organizers based in the Azotea Building and in Cafe Amapola on Session Road learned that the People Power Revolution had begun in Manila. Deciding that their locations were too unsafe, they encamped in the courtyard of the cathedral, which was located on higher ground. Thus, it became the site where Baguio residents had gathered to protest the abuses of the Marcos administration—their own contribution to the largely peaceful revolution.
The cathedral has a distinctive façade with a rose window and twin square belfries with pyramidal roofs. Within its large courtyard is a viewing deck that overlooks Session Road and the downtown commercial district of Baguio.
The cathedral is accessible to pedestrians from Session Road via 104-step stone staircase that ends at a Calvary, or through the adjacent campus of Saint Louis University.
A mural on the cathedral grounds, carved by Baguio artist Clinton Pagao Aniversario in 2017, honors the missionaries of the Congregatio Immaculati Cordis Mariae (CICM) who first began Roman Catholic evangelical work in Mountain Province in the 1900s, and were eventually instrumental in the building of the cathedral.
Sukun

Sukun (Artocarpus altilis) nyaéta ngaran tangkal pituin Amparan Sunda jeung kapuloan Pasifik, tapi ogé geus sumebar dipelak di mana-mana di wewengkon tropis. Sukun mangrupa tangkal buah tropis nu pangragemna (leuwih ti 120 variétas kasohor) tumuwuh nepi ka jangkungna 9-8 méter kalawan daunna héjo kolot tur baradag (20–90 cm). Ieu tangkak mimiti buahan nincak umur genep taun tur tetep produktif salila leuwih ti 50 taun. Buahna kurang leuwih 9 nepi ka 45 cm jeung mibanda diaméter 5 nepi ka 30 cm sarta beuratna nepi ka 6 kg. Mimitina kelirna jéjo, robah jadi héjo semukonéng engkénana robah jadi kuning atawa konéng semu coklat nalika asak jeung ilaharna jenteu m8bamda siki, gumantung lana variétasna. Dagingna lemes, amis, hipu, sarta dikonsumsi atahna atawa diasakan. Tangkal ieu menghasilkan geutah lengket (lateks) nalika dipotong, anu dimangpaatkeun salaku lém atawa medicinally. Geutahna remen digaringkeun nalika panén.
Sukun téh tutuwuhan pangan pokok di wewengkon Pasifik, ngahaja dipelak sangkaan kaala buahna anu kawas tipungan. Ieu kaasup kuluarga anu sarua, Moracéae, jeunh sukun Afrika (Treculia africana), yang ditanam untuk benih.
Metode tradisional untuk menyiapkan buah sukun termasuk memanggang di oven tanah atau memanggang di atas bara panas. Buahnya difermentasi dengan cara menguburnya berlapis-lapis antara daun, dicampur dengan krim kelapa, dan dipanggang menjadi roti asam. Saat ini, buahnya juga dipanggang, dikukus, atau digoreng sambil diparut sukun sering dijadikan gantinya tepung terigu.
Comro

Comro nyaéta kadaharan has Sunda ti Jawa Kulon. Comro salasahiji tina loba kadaharan Sunda nu meunang ngaran tina wancahan bahan dasar nu. Comro téh mangrupa wancahan tina oncom di jero. Comro dijieun ku cara ngagoréng parud sampeu nu di jerona dieusian ku sambel oncom. Bentukna bisa buleud bisa lonjong. Kadaharan ieu leuwih ngeunah didahar lamun masih haneut kénéh. Mun geus tiis mah sok rada teuas, gaaleun téa.
Sampeu jeung kalapa diparud. Mun hayang comro nu garing jeung rangu parud sampeu diperes, cipatina dipiceun. Galokeun parudan sampeu jeung kalapa, bisa waé ditambahan ku hirib daun bawang. Bungbuan maké réndos bawang bodas, katuncar, uyah jeung gula.
Keur eusina jieun sambel oncom Carana: oncom, céngék, bawang bodas, daun surawung, uyah, jeung gula diréndos teu kudu lemes-lemes. Tumis sina asak.
Cokot sakeupeul adonan sampeu jeung kalapa, eusi maké sambel oncom. Jieun buleud atawa lonyod, Laju goréng dina minyak nu ngeueum nepi ka semu coklat.
Kiwari, réa nu sok salah dina nuliskeun comro. Nulisna téh sok jadi combro. Lain waé urang ti saluareun Sunda, dalah urang Sundana sorangan masih kénéh réa nu sok salah nulis kitu.
Kadaharan Wancahan

Kadaharan Wancahan nyaéta sagala rupa kadaharan nu asal ngaranna wancahan tina salah sahiji ngaran atawa rasa bahan dasar nu ngajieunna. Ngaran kadaharan kieu, boh nu geus aya ti baheula atawa nu datang ayeuna-ayeuna, cukup loba. Ieu nyaéta salah sahiji kabeungharan basa Sunda.
Saté maranggi

Sate maranggi nyaéta salah sahiji kadaharan has Indonesia nu aya di daérah Jawa Kulon, hususna Purwakarta. Saté maranggi ogé diaku salah sahiji kadaharan has Sunda.
Ngaran saté maranggi téh dicokot tina ngaran nu ngajualna nyaéta Ema Ranggi puluhan taun nu geus kalarung. Saté anu dijieun ku Ema Ranggi téh kawentar ka mana-mana nu rasa jeung tékstur dagingna miboga ciri has nu dipikatineung ku nu ngadaharna. Ema Ranggi téh baheula dagang di daérah Cianting, Kabupatén Purwakarta. Ari kiwari, rumah makan nu kawentar téh di Cibungur jalan utama Purwakarta-Cikampek, di Kacamatan Bungursari, Kabupatén Purwakarta.‬ Éta rumah makan téh ngadeg ti taun 1991, saté maranggi anu dijualna rupa-rupa, saperti daging sapi, embé atawa domba, jeung hayam.‬
Has saté maranggi bisa dibédakeun tina cara nyajikeun atawa bahan nu dipakéna. Saté maranggi anu kawentar téh nyaéta has ti Purwakarta jeung Cianjur.
Saté maranggi anu kawentar di Indonesia nyaéta has Purwakarta. Saté maranggi has Purwakarta biasana ngagunakeun dua jinis daging, nyaéta daging sapi jeung daging embé.
Saté maranggi nu geus asak ditambahan ku acar sambel tomat, sambel oncom, beuleum ketan atawa timbel.
Saté maranggi has cianjur mah biasana ukur ngagunakeun daging sapi nu belah jero atawa gajih sapi nu rangu. Jadi, tina tékstur saténa leuwih seger jeung méré kesan rangu ka nu ngadaharna.
Nu dagang Saté maranggi aya nu ngider, jongko, jeung rumah makan. Anu ngabédakeun Saté Maranggi mah ngeueuman daging téh dina cai nu geus dibungbuan (marination) saméméh dibeuleum dina areng jadi saté. Ieu prosés nu ngalantarankeun Saté Maranggi didahar teu dicampur ku sambel kacang. Bungbu keur ngeueumanana mangrupa campuran kécap amis jeung rupa-rupa bungbu, saperti jahé, katuncar, laja, konéng temen, kalayan diolésan cuka saeutik keur nambahan rasa semu haseum, bisa ogé ngagunakeun cuka lahang (cuka nu dijieun tina kawung), atawa cuka séjénna. Lian ti jeung sangu, Saté maranggi bisa ogé didahar jeung lontong, beuleum ketan jeung sambel oncom, atawa jeung timbel.
Kadaharan Saté Maranggi téh dina ping 14 Désémber taun 2012 kasinugrahan ku Kemenparekraf jadi salah sahiji 30 Ikon Kuliner Tradisional Indonesia (IKTI) .
Deungeun sangu

Deungeun sangu atawa deungeun dahar (katelah ogé disebut deungeun wungkul; basa Indonésia: lauk pauk) nyaéta salah sahiji jenis batur pikeun kadaharan utama. Baheula mah deungeun sangu téh kaasup anggota tina kelompok opat séhat lima sampurna nu kakoncara. Deungeun sangu bisa ngajadikeun barang dahar nu bareurat téh jadi leuwih ponyo lantaran rasana nu ngadominasi. Sakapeung mah deungeun sangu téh mibanda fungsi pikeun ngaleungitkeun rasa tina kadaharan utama jeung sasayuran nu kurang dipikaresep ku anu ngonsumsina.
Di Sunda, deungeun sangu téh wajib aya di mana rék nyarap, ngawadang, dahar peuting atawa dahar-dahar basajan lian. Deungeun nu sok disayagakeun di masarakat Sunda mah kawilang saderhana pisan, deungeun nu disayagakeun cukup ku lauk asin, lalab jeung sambel. Aya ogé nu ditambahan jeung kurupuk. Ngan ieu mah lain mangrupa aturan nu kudu dicumponan dina unggal dahar, tiap-tiap masarakat Sunda mibanda kamonésanna séwang-séwangan dina nyayagakeun deungeun sangu anu varéatif.
Ari nu geus teu ahéngna mah nyaéta tradisi masarakat Sunda nu ngabiasakeun dahar jeung sangu, sangkan sagalaning kadaharan atawa deungeun sangu téh tara ditambulan, éstu didahar jeung sangu. Upamana cilok wéh, sok didahar jeung sangu, istilahna sok disebut "disanguan" (ditambahan ku sangu). Bala-bala, goréng témpé, goréng hayam, goréng oncom, jeung réa deui ti éta sok disanguan ogé. Ieu tradisi nu geus ngulit daging, mun teu disanguan mah acan disebut dahar.
Urang Sunda miboga kayakinan yén nu dimaksud dahar téh nyaéta ngadahar sangu. Sanajan sabéhditueunana mah daharan téh lain saalakadar ngadahar sangu wungkul, ngadahar beuleum dangdeur (bagedud), ketan, oyék jeung kopra gé kaasup daharan. Ngésérna makna dahar nu maksud asalna nuduhkeun aktivitas ngonsumsi sagala kadaharan sangkan diolah di jero padaharan, kiwari jadi aktivitas ngonsumsi kadaharan utama sangu. Nu mantak istilah deungeun dahar sok disebut ogé deungeun sangu.
Deungeun kayaning salad, kentang jeung roti biasana mah dipaké dina kadaharan utama mayoritas nagara di dunya kulon. Susuguh deungeun nu anyar kénéh diwanohkeun ka urang kulon mah nyaéta sangu jeung couscous, nu mantak sangu mah lain kadaharan utama di kulon mah, kiwari ieu sangu gé geus kumembang jadi kasohor pisan di sakuliah Éropa, utamana dina acara resmi (kalawan couscous nu sok aya di pésta dahar peuting dina susuguh Wétan Tengah).
Deungeun nu ilahar di dunya kulon:
Oncom

Oncom (IPA: ɔnˈtʃɔm) is a fermented food which is one of the traditional staples of the Sundanese cuisine of Indonesia. There are two kinds of oncom: red oncom and black oncom. The food is closely related to tempeh; both are fermented using mold.
Usually, oncom is made from the by-products from the production of other foods: soy pulp remains from making tofu, peanut press cake remains after the oil has been pressed out, cassava tailings when extracting the starch (pati singkong), coconut press cake remaining after the oil has been pressed out or when coconut milk has been produced. Since oncom production uses by-products to make food, it increases the economic efficiency of food production.
Black oncom is made by using Rhizopus oligosporus while red oncom is made by using Neurospora intermedia var. oncomensis. It is the only traditional human food produced from Neurospora.
Red oncom has been found to reduce the cholesterol levels of rats.
In the production of oncom, sanitation and hygiene are important to avoid contaminating the culture with bacteria or other fungi like Aspergillus flavus (which produces aflatoxin). Neurospora intermedia var. oncomensis and Rhizopus oligosporus reduce the aflatoxin produced by Aspergillus flavus. However, aflatoxin-producing molds (Aspergillus spp.) are often naturally present on peanut press cake. Furthermore, coconut press cake can harbor the very dangerous Burkholderia gladioli, which produces two highly toxic compounds – bongkrek acid and toxoflavin. William Shurtleff and Akiko Aoyagi address toxicity in their book section on oncom.
While it is known that soybeans are the best substrate for growing R. oligosporus to produce tempeh, oncom has not been as thoroughly studied; the best fermentation substrates for producing oncom are not yet known.
Oncom can be prepared and cooked in various ways. It can be simply deep fried as gorengan fritters, seasoned and cooked in a banana leaf pouch as pepes, or roasted, seasoned, and mixed with steamed rice as nasi tutug oncom. Oncom is also a selected filling for comro, lontong and arem-arem rice dumplings. Comro in particular is a popular Sundanese snack, the name was an abbreviation of oncom di jero which means "oncom inside".
Peranakan cuisine

Peranakan cuisine or Nyonya cuisine comes from the Peranakans, descendants of early Chinese migrants who settled in Penang, Malacca, Singapore and Indonesia, inter-marrying with local Malays. In Baba Malay, a female Peranakan is known as a nonya (also spelled nyonya), and a male Peranakan is known as a baba. The cuisine combines Chinese, Malay, Javanese, South Indian, and other influences.
Nyonya cooking is the result of blending Chinese ingredients with various distinct spices and cooking techniques used by the Malay/Indonesian community. This gives rise to Peranakan interpretations of Malay/Indonesian food that is similarly tangy, aromatic, spicy and herbal. In other instances, the Peranakans have adopted Malay cuisine as part of their taste palate, such as assam fish and beef rendang. Key ingredients include coconut milk, galangal (a subtle, mustard-scented rhizome similar to ginger), candlenuts as both a flavoring and thickening agent, laksa leaf, pandan leaves (Pandanus amaryllifolius), belachan, tamarind juice, lemongrass, torch ginger bud, jicama, fragrant kaffir lime leaf, and cincalok – a powerfully flavored, sour and salty shrimp-based condiment that is typically mixed with lime juice, chillies and shallots and eaten with rice and other side dishes.
There are regional variations in Nyonya cooking. Dishes from the island of Penang in the northern part of Peninsular Malaysia possess Thai influences, such as more liberal use of tamarind and other sour ingredients. Dishes from Singapore and Malacca show a greater Indonesian influence, such as the use of coconut milk. A classic example is laksa (a spicy noodle soup), which comes in two variants: the sour asam laksa from Penang and the coconut milk-based laksa lemak from Singapore and the southern regions of Peninsular Malaysia.
The flavor of laksa and other Nonya recipes is determined by the rempah, which in Malay means spices. The various combinations are pounded into a paste with a mortar and pestle, with a very specific texture and density. It is said that a Nyonya can determine the culinary skill of a new daughter-in-law simply by listening to her preparing rempah with a mortar. Nonya recipes are handed down from one generation to the next, and because of the time-consuming preparation of these dishes, it is a cuisine that is often at its best when served at home. Laksa is a notable exception to this rule.
Examples of Nonya specialities include otak-otak, a popular blend of fish, coconut milk, chilli paste, galangal, and herbs wrapped in a banana leaf; ayam buah keluak, a distinctive dish combining chicken pieces with nuts from the Pangium edule or kepayang tree to produce a rich sauce; and itek tim, a classic soup containing duck, tomatoes, green peppers, salted vegetables, and preserved sour plums simmered gently together.
Nonya desserts include colourful cakes (kue) and sweet, sticky delicacies.
Fermented bean paste

Fermented bean paste is a category of fermented foods typically made from ground soybeans, which are indigenous to the cuisines of East, South and Southeast Asia. In some cases, such as the production of miso, other varieties of beans, such as broad beans, may also be used.
The pastes are usually salty and savoury, but may also be spicy, and are used as a condiment to flavour foods such as stir-fries, stews, and soups. The colours of such pastes range from light tan to reddish brown and dark brown. The differences in colour are due to different production methods, such as the conditions of fermentation, the addition of wheat flour, pulverized mantou, rice, or sugar and the presence of different microflora, such as bacteria or molds used in their production, as well as whether the soybeans are roasted (as in chunjang) or aged (as in tauco) before being ground.
Fermented bean pastes are sometimes the starting material used in producing soy sauces, such as tamari, or an additional product created from the same fermented mass. The paste is also the main ingredient of hoisin sauce.
Due to the protein content of the beans, the fermentation process releases a large amount of free amino acids, which when combined with the large amounts of salt used in its production, produces a highly umami product. This is particularly true with miso, which can be used as the primary ingredient in certain dishes, such as miso soup.
Various types of fermented bean paste (all of which are based on soy and cereal grains) include:
Yellow soybean paste

Yellow soybean paste is a fermented paste made from yellow soybeans, salt, and water. Yellow soybean paste is produced in China and is used primarily in Beijing cuisine and other cuisines of northern China.
In Chinese, the full name of the condiment is huángdòu jiàng (黃豆醬; 'yellow bean paste'), but it is commonly referred to as just huáng jiàng ("yellow paste").
Although it is made from yellow soybeans, the paste itself is not so much yellow as light to dark brown or even black in color.
Wheat flour, though not formerly used, is often used as an additional ingredient in the modern day, and potassium sorbate may be used as a preservative.
Yellow soybean paste is used most notably in the noodle dish called zhajiang mian ("fried sauce noodles"), in which the yellow soybean paste is fried together with ground pork, then poured over the top of thick wheat flour noodles.
Outside of Beijing, sweet bean sauce or hoisin sauce is often mixed with or used in place of the condiment, thus giving the dish a sweeter taste.
Yellow soybean paste is widely available in China, as well as in Chinese grocery stores overseas, and comes in plastic packages, bottled or in tins.
In recent years, a new form of yellow soybean paste, called "dry yellow soybean paste" (干黄酱, pinyin: gān huángjiàng; or 干酱, pinyin: gān jiàng), has been developed, and is widely available in plastic packages. Its texture is drier than that of regular yellow soybean paste (due to its lower water content), allowing for easier transportation and keeping. Dry yellow soybean paste is used in a similar manner as regular yellow soybean paste, but, when using the dry form, water is first added to dilute it, and then it is added to the dish; if it is added directly to a dish, the amount of water added to the dish should be adjusted accordingly.
In Thai cuisine, a variant of yellow soybean paste, often mixed with chilies, is also popular.
There are different kinds of soybean sauce i.e.the liquid state with high salty, solid with low salty and ferment of combination of liquid and solid according to its making process and high temperature fermentation, middle temperature fermentation and low temperature fermentation according to the temperature of the ferment.
List of hamburger restaurants

This is a list of notable hamburger restaurants. A hamburger is a sandwich consisting of one or more cooked patties of ground meat (usually beef) usually placed inside a sliced hamburger bun. Hamburgers are often served with lettuce, bacon, tomato, onion, pickles, cheese, and condiments such as mustard, mayonnaise, ketchup, and relish. This list includes restaurants and fast food restaurants that primarily serve hamburgers and related food items.
Arem-arem

Arem-arem is an Indonesian-Javanese compressed rice cake in the form of a cylinder wrapped inside a banana leaf, filled with diced vegetables, tempeh, or oncom, and eaten as a snack. It is sometimes also filled with minced meat or abon (beef floss). Arem-arem is often described as a smaller size lontong with fillings, so it is sometimes also called lontong isi (lit. 'filled lontong').
It is common in Java, and often found in Indonesian marketplaces as jajan pasar ("market munchies"), a type of kue (snack) offered there. Arem-arem is served at traditional ceremonies, family gatherings, birthdays or office meetings, and is often presented in a snack box. It is quite similar to lemper, but uses regular rice instead of sticky rice.
The rice is cooked with coconut milk, and stuffed with diced vegetables (carrot, common bean, and potato), cooked minced meat (beef or chicken), abon (beef floss), or tofu, oncom and tempeh. There are a lot of arem-arem variants, which mostly differ according to their fillings, the availability of ingredients, and also creativity of the creator.
Arem-arem usually uses a thin young banana leaf as a wrapper. Lontong, on the other hand, usually uses thicker, mature banana leaves. The texture of arem-arem snacks is usually softer compared to those of common lontong or sticky lemper, due to thinner banana leaves, the addition of coconut milk, and a prolonged steaming or boiling period.
భారత ప్రాంతీయ రవాణా కార్యాలయాల జాబితా

ఇది భారత ప్రాంతీయ రవాణా కార్యాలయాల జాబితా, వాహన నమోదు కోసం కేటాయించిన సంకేతాలు దీనిలో ఉంటాయి. దీనిలో రాష్ట్రాలుకుకేంద్రపాలిత ప్రాంతాలుకు, వాటి జిల్లాలకు సంకేతాలు విభజించబడ్డాయి. భారతదేశంలోని అన్ని వాహనాలు, డ్రైవర్ల డేటాబేస్ను ఉంచే బాధ్యత భారత ప్రభుత్వానికి ఉంది. ఈ బాధ్యతను ప్రతి రాష్ట్రం, కేంద్ర పాలిత ప్రాంతాలు వారి ఆర్.టి.ఒ లేదా ప్రాంతీయ రవాణా అథారిటీ ద్వారా నిర్వహిస్తాయి. భారతీయ రహదారిపై తిరిగే వాహనాల డేటాను భద్రపరచడం, భారతదేశంలో లైసెన్స్‌లు, పర్మిట్‌ల జారీ, సంబంధిత అన్ని ధ్రువపత్రాలకు సంబంధించిన అన్ని కార్యకలాపాలను పర్యవేక్షించే రవాణా కమిషనర్ ప్రాంతీయ రవాణా కార్యాలయాలకు అధిపతిగా వ్యవహరిస్తాడు.
మోటారు వాహనాల చట్టం, 1988లోని సెక్షన్ 213 (1) ప్రకారం మోటారు వాహనాల విభాగం ఏర్పడింది. ఇది భారతదేశం అంతటా మోటారు వాహనాలు, దాని సంబంధిత సేవలకు సంబంధించిన ప్రధాన చట్టం. ఈ చట్టం, మోటారు వాహన శాఖకు చెందిన అనేక కార్యకలాపాలను ఇది నియంత్రిస్తుంది. భారతదేశంలోని ప్రతి రాష్ట్రం, నగరానికి వారి స్వంత ప్రాంతీయ రవాణా కార్యాలయం (ఆర్.టి.ఒ), లేదా ప్రాంతీయ రవాణా అథారిటీ (ఆర్).టి.ఎ కలిగి ఉంటాయి.
చట్టం ప్రకారం, ప్రతి ఆర్.టి.ఒ లేదా ఆర్.టి.ఎ. లు కొన్ని పాత్రలు లేదా కార్యకలాపాలను నిర్వహించడానికి బాధ్యత వహిస్తారు. ఆర్.టి.ఒ. లేదా ఆర్.టి.ఎ. అనేది వివిధ రాష్ట్రాలు వివిధ కేంద్రపాలిత ప్రాంతాలలో అన్ని మోటారు వాహనాలను నమోదు చేయడానికి, పర్యవేక్షించేటానికి ఏర్పడిన ఒక ప్రభుత్వ సంస్థ. ఒక నిర్దిష్ట రాష్ట్రంలో నిర్దిష్ట శ్రేణిలో కేటాయించబడిన వాహనాల సరైన పనితీరును నిర్ధారించడం ప్రధాన ఉద్దేశం. పన్ను చెల్లించని వాహనాలను ఆర్టీఓ కార్యాలయం గుర్తిస్తుంది. వివిధ భారతీయ రాష్ట్రాల్లోకి ప్రవేశించే కార్లను గుర్తించడం కూడా ఈ పాత్రలో ఉంటుంది.
ఆర్.టి.ఒ స్పీడ్ కెమెరాలలో చిక్కుకున్నట్లుగా రోడ్లపై నిర్దేశించిన వేగ పరిమితిని మించిన వాహనాల ట్యాబ్‌ను కూడా ఉంచుతుంది. అందువల్ల, ఆర్.టి.ఒ. లేదా ఆర్.టి.ఎ. లేదా ఏదైనా రాష్ట్రం మా సౌలభ్యం, సౌలభ్యం కోసం మీ, నా లాంటి సాధారణ ప్రజలకు ఆఫ్‌లైన్, ఆన్‌లైన్‌లో అనేక సౌకర్యాలు, సేవలను అందిస్తుంది. ఇది భారత ప్రాంతీయరవాణా కార్యాలయాల జాబితా, వాహన నమోదు కోసం కేటాయించిన సంకేతాలు దీనిలో ఉంటాయి. దీనిలో రాష్ట్రాలకు కేంద్రపాలిత ప్రాంతాలుకు, వాటి జిల్లాలకు సంకేతాలు విభజించబడ్డాయి.
ఈ కార్యాలయాలు అన్నీ ఒక నిర్దిష్ట రకానికి చెందినవి:
ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్ర ప్రభుత్వం ఆంధ్రప్రదేశ్ అంతటా వాహనాల రిజిష్ట్రేషన్ సంఖ్యలను జారీచేయాలని నిర్ణయించింది. 2019 ఫిబ్రవరి నుంచి అన్ని కొత్త వాహనాలు ఆంధ్రప్రదేశ్-అమరావతి అప్రమేయంగా ఏపీ -39 కోడ్తో నమోదుగా ఉంటాయి.
రాష్ట్ర ప్రభుత్వం 2023లో కొత్త సిరీస్ (AP-40)ని ప్రారంభించింది.
ది ఆంధ్రప్రదేశ్-అమరావతి రాష్ట్ర ప్రభుత్వం ఆంధ్రప్రదేశ్ అంతటా వాహనాల రిజిస్ట్రేషన్ నంబర్లను జారీ చేయాలని నిర్ణయించింది. ఫిబ్రవరి 2019 నుంచి అన్ని కొత్త వాహనాలు ఆంధ్రప్రదేశ్-అమరావతి అప్రమేయంగా ఏపీ -39 కోడ్తో నమోదు.
తమిళనాడులో,నిర్దిష్ట శ్రేణులుకొన్ని రకాలవాహనాలకోసం ప్రత్యేకంగా ఉపయోగించబడతాయి
జాన్ ఎఫ్ కెనడి

జాన్ ఫిట్జ్గెరాల్డ్ "జాక్" కెన్నెడీ (మే 29, 1917 - నవంబర్ 22, 1963) 1961 నుండి 1963 (ఆయన హత్య వరకు) 35వ యునైటెడ్ స్టేట్స్ ఆఫ్ ఆమెరికా అధ్యక్షుడుగా పనిచేసారు. ఆయన తన పేర్ల మొదటి అక్షరాలైన జే.ఎఫ్.కే అన్న పేరుతో కూడా ప్రసిద్ధుడు. సైనిక సేవ తరువాత మోటార్ టార్పెడో బోట్ PT-109, దక్షిణ పసిఫిక్ లో రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం సమయంలో మోటార్ టార్పెడో బోట్ PT-59 కమాండర్గా ఉన్న, కెన్నెడీ 1947 నుండి డెమొక్రాట్ గా 1953 ప్రతినిధుల సంయుక్త హౌస్ లో మసాచుసెట్స్ యొక్క 11 వ కాంగ్రెస్ జిల్లా ప్రాతినిధ్యం వహించింది. ఆ తరువాత, అతను 1960 వరకు 1953 నుండి సంయుక్త సెనేట్ లో పనిచేశాడు. కెన్నెడీ 1960 సంయుక్త అధ్యక్ష ఎన్నికల్లో అప్పుడు వైస్ ప్రెసిడెంట్, రిపబ్లికన్ అభ్యర్థి రిచర్డ్ నిక్సన్ ఓడించాడు. అతను 43 సంవత్సరాల వయస్సులో ఆఫీసు నిర్ణయించుకుంది చిన్న జరిగినది, కెన్నెడీ రెండో అతి చిన్న అధ్యక్షుడు (థియోడార్ రూజ్వెల్ట్ తరువాత), 20 వ శతాబ్దంలో జన్మించిన చేయబడ్డాయి మొదటి అధ్యక్షుడు మాత్రమే కేథలిక్ అధ్యక్షుడు, ఒక పులిట్జర్ బహుమతి గెలుచుకున్న మాత్రమే అధ్యక్షుడు. తన అధ్యక్ష సమయంలో ఈవెంట్స్ బే ఆఫ్ పిగ్స్, క్యూబన్ మిస్సైల్ క్రైసిస్, బెర్లిన్ వాల్ ఆఫ్ బిల్డింగ్, స్పేస్ రేస్, ఆఫ్రికన్ అమెరికన్ చేర్చబడింది పౌర హక్కుల ఉద్యమం, వియత్నాం యుద్ధం ప్రారంభ దశల్లో. కెన్నెడీ టెక్సాస్, డల్లాస్ లో, 1963 నవంబర్ 22 న హత్య చేయబడ్డారు. లీ హర్వే ఆస్వాల్డ్ నేర అభియోగాలు మోపబడ్డాయి, కానీ స్థలం పడుతుంది ఒక విచారణ ముందు షాట్, జాక్ రూబీ ద్వారా రెండు రోజుల తరువాత హత్య చేశారు. FBI, వారెన్ కమిషన్, హత్యలు న హౌస్ ఎంచుకోండి కమిటీ (HSCA) ఆస్వాల్డ్ వివాదంలో శబ్ద సాక్ష్యం ఆధారంగా కుట్ర అవకాశం అనుమతించుటకు HSCA తో, ఒంటరి హంతకుడు అని నిర్ధారించారు. నేడు, కెన్నెడీ మాజీ సంయుక్త అధ్యక్షుల ప్రజా అభిప్రాయం రేటింగ్స్ లో రాంక్ హైలీ కొనసాగుతోంది.
జాన్ ఎఫ్. జాన్ కెన్నెడీ ఫిట్జ్ గెరాల్డ్ లేదా కెన్నెడీ (జాన్ ఫిట్జ్గెరాల్డ్ కెన్నెడీ; 1917 మే 29 - 1963 అక్టోబరు 22), అతను చంపబడ్డాడు వరకు 1961 నుండి 1963 వరకు యునైటెడ్ స్టేట్స్ ఆఫ్ 35 వ అధ్యక్షుడు.
నైరుతి పసిఫిక్ రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం సమయంలో ప్రాంతం, ఒక లెఫ్టినెంట్ గా నేవీలో పనిచేశాడు. యుద్ధం చివరిలో అతను క్రియాశీల రాజకీయాల్లోకి తిరిగి వచ్చాడు. మస్సాచుసెట్స్ రాష్ట్ర 1947 నుండి 1953 వరకు, దిగువ సభ (హౌస్) సభ్యులు డెమోక్రాటిక్ పార్టీ తరపున నిర్ణయించుకుంది. 1953 నుండి ఉన్నత హౌస్ (సెనేట్) 1961 వరకు ఆయన సభ్యుడు. 1960 లో, రిపబ్లికన్ అభ్యర్థి రిచర్డ్ నిక్సన్ ఓడించి అధ్యక్ష ఎన్నికల్లో మాజీ సహాయకుడు అధ్యక్షుడు,. అతను పులిట్జర్ బహుమతి గెలుచుకున్న-మాత్రమే అమెరికన్ అధ్యక్షుడు. క్యూబన్ మిస్సైల్ సంక్షోభం తన రాష్ట్ర, బెర్లిన్ గోడ స్పేస్ ప్రోబ్ పోటీ, అమెరికన్ సివిల్ వ్యవహారాల (1955-1968), నిర్మించారు వియత్నాం యుద్ధం ప్రారంభం వంటి సంఘటనలు ఎదుర్కోవాల్సి వచ్చింది.
1963 అక్టోబరు 22, టెక్సాస్, కెన్నెడీ డల్లాస్ చిత్రీకరించారు. లీ హర్వే ఆస్వాల్డ్ ఖైదు ఎలా కానీ రెండు రోజుల ముందు కోర్టు తరువాత అతను "జాక్ రూబీ" అంశం ద్వారా చంపబడ్డాడు జరిగింది. "వారెన్ కమిషన్" ఆస్వాల్డ్ హత్య దర్యాప్తు ఎలా ఇతర చికిత్స విడివిడిగా నివేదించారు కెన్నెడీ హత్య. అయితే, 1979 లో దిగువ సభ హత్య ఒక రాజకీయ నేపథ్యం కలిగి రాజకీయ హత్యలు పరిశోధించడానికి ఒక ప్రత్యేక విచారణ బృందం ఏర్పాటు, నివేదించబడిందనిలో హత్య సందర్భంలో ఇంకా తెలియదు.
లిసా రాబర్ట్‌సన్

లిసా రాబర్ట్‌సన్ (జననం జూలై 22, 1961) కెనడియన్ కవయిత్రి, వ్యాసకర్త, అనువాదకురాలు. ఆమె ఫ్రాన్స్‌లో నివసిస్తోంది.
టొరంటో, అంటారియోలో జన్మించిన రాబర్ట్‌సన్ 1979లో బ్రిటిష్ కొలంబియాకు వెళ్లారు, మొదట సాల్ట్స్‌ప్రింగ్ ద్వీపంలో నివసించారు, తరువాత వాంకోవర్‌లో నివసిస్తున్నారు, అక్కడ సైమన్ ఫ్రేజర్ విశ్వవిద్యాలయంలో (1984 – 1988) పరిణతి చెందిన విద్యార్థిగా ఆంగ్ల సాహిత్యం, కళా చరిత్రను అభ్యసించారు. స్వతంత్ర పుస్తక విక్రేత కావడానికి డిగ్రీ (1988 – 1994). ఆమె ప్రోప్రియోసెప్షన్ బుక్స్‌ను కలిగి ఉంది, ఇది డౌన్‌టౌన్ వాంకోవర్‌లో కవిత్వం, సిద్ధాంతం, విమర్శలలో ప్రత్యేకత కలిగిన పుస్తక దుకాణం, ఆమె పఠనాలను కూడా నిర్వహించింది. 90వ దశకంలో, ఆమె ది కూటేనే స్కూల్ ఆఫ్ రైటింగ్‌లో సభ్యురాలు, ఇది రైటర్-రన్ కలెక్టివ్, ఆర్ట్‌స్పీక్ గ్యాలరీ. ఆమె ఈ కవులు, కళాకారుల సంఘంలో సమిష్టిగా ప్రచురించడం, పని చేయడం ప్రారంభించింది. ఆమె మొదటి పుస్తకం 1991లో సునామీ ఎడిషన్స్ ప్రచురించిన చాప్‌బుక్, ది అపోథెకరీ. అప్పటి నుండి ఆమె తొమ్మిది కవితా పుస్తకాలు, మూడు వ్యాసాల పుస్తకాలు, ఒక నవల ప్రచురించింది.
1995 నుండి ఆమె ఒక ఫ్రీలాన్స్ రచయిత, ఉపాధ్యాయురాలు, అప్పుడప్పుడు కెనడా, USA, యుకెలోని వివిధ విశ్వవిద్యాలయాలలో నివాసంలో రచయితగా లేదా విజిటింగ్ ప్రొఫెసర్‌గా పని చేస్తున్నారు. 1999లో కేంబ్రిడ్జ్ యూనివర్శిటీలో జుడిత్ ఇ. విల్సన్ విజిటింగ్ ఫెలో ఇన్ పొయెట్రీగా ఆమె మొదటి స్థానం పొందింది. ఆ సమయంలో ఆమె పరిశోధనను పూర్తి చేసింది, దాని ఫలితంగా ఆమె పుస్తకం ది వెదర్ (2001) ఫ్రెంచ్, స్వీడిష్ భాషలకు అనువదించబడింది. 1990ల మధ్యకాలం నుండి గ్యాలరీ, మ్యూజియం కేటలాగ్‌లలో ప్రచురించబడిన సమకాలీన దృశ్య కళలపై ఆమె అనేక వ్యాసాలు, ఆమె 2003 పుస్తకం అకేషనల్ వర్క్స్ అండ్ సెవెన్ వాక్స్ ఫ్రమ్ ది ఆఫీస్ ఫర్ సాఫ్ట్ ఆర్కిటెక్చర్‌లో సేకరించబడ్డాయి. ఎనిమోన్స్: ఎ సిమోన్ వెయిల్ ప్రాజెక్ట్, ఆమె 2021 పుస్తకం, సిమోన్ వెయిల్ యొక్క 1941 వ్యాసం "వాట్ ది ఆక్సిటన్ ఇన్స్పిరేషన్ కన్సిస్ట్స్ ఆఫ్" యొక్క రాబర్ట్‌సన్ అనువాదాలు, బెర్నార్ట్ డి వెంటడోర్న్ రాసిన 12వ సి కవిత "లార్క్", అలాగే విస్తృతమైన ఉల్లేఖనాలు, ఉపోద్ఘాతాలు ఉన్నాయి. వ్యాసం,, ఆర్కైవల్ మెటీరియల్.
2006లో, రాబర్ట్‌సన్ UC బర్కిలీలో గ్రిఫిన్ పోయెట్రీ ప్రైజ్, హోల్లోవే కవి-ఇన్-రెసిడెన్స్‌కు న్యాయనిర్ణేతగా ఉన్నారు. 2007 నుండి 2010 వరకు ఆమె శాన్ ఫ్రాన్సిస్కోలోని కాలిఫోర్నియా కాలేజ్ ఆఫ్ ఆర్ట్స్‌లో బోధించారు. 2010 శరదృతువులో ఆమె వాంకోవర్‌లోని సైమన్ ఫ్రేజర్ విశ్వవిద్యాలయంలో రైటర్-ఇన్-రెసిడెన్స్. వసంత ఋతువు 2014లో ప్రిన్స్‌టన్ యూనివర్సిటీలో బైన్ స్విగ్గెట్ లెక్చరర్‌గా ఉన్నారు. 2017లో వాంకోవర్‌లోని ఎమిలీ కార్ యూనివర్శిటీ ఆఫ్ ఆర్ట్ అండ్ డిజైన్ ద్వారా ఆమెకు గౌరవ డాక్టరేట్ ఆఫ్ లెటర్స్ లభించాయి, 2018లో ఆమె ఫౌండేషన్ ఫర్ కాంటెంపరరీ ఆర్ట్స్ CD రైట్ అవార్డును అందుకుంది. ఆమె సాహిత్య ఆర్కైవ్ సైమన్ ఫ్రేజర్ యూనివర్శిటీ లైబ్రరీ యొక్క ప్రత్యేక సేకరణలలో ఉంది.
మొదటి నవల, ది బౌడెలైర్ ఫ్రాక్టల్, జనవరి 2020లో కోచ్ హౌస్ బుక్స్ ప్రచురించింది. 2021లో ఫిక్షన్ కోసం రీలిట్ అవార్డు ఫైనలిస్ట్, , 2020 గవర్నర్ జనరల్ అవార్డులలో ఆంగ్ల భాషా ఫిక్షన్ కోసం గవర్నర్ జనరల్ అవార్డుకు ఫైనలిస్ట్గా నిలిచింది. ఇది 2023లో లే క్వార్టానియర్ చేత జెన్నోట్ క్లైర్ యొక్క ఫ్రెంచ్ అనువాదంలో ప్రచురించబడింది.
ఆమె కవితా సంకలనం బోట్, 2003 నుండి ప్రతి దశాబ్దానికి ఒకసారి పొడిగించబడింది, మళ్లీ ప్రచురించబడింది, ఇది రూసోస్ బోట్ ( నోమాడోస్ ప్రెస్) అనే చాప్‌బుక్‌గా ప్రారంభమైనప్పుడు, 2023 పాట్ లోథర్ అవార్డుకు షార్ట్‌లిస్ట్ చేయబడింది.
అష్టముడి సరస్సు

అష్టముడి సరస్సు భారతదేశంలోని కేరళ రాష్ట్రంలో గల కొల్లం జిల్లాలో ఉంది. ఇది ఒక ప్రత్యేకమైన చిత్తడి నేలతో కూడిన పర్యావరణ వ్యవస్థను కలిగి ఉంటుంది. ఈ సరస్సు ఆక్టోపస్ ఆకారాన్ని కలిగి, వెంబనాడ్ ఈస్ట్యూరీ పర్యావరణ వ్యవస్థలో ఉంటుంది.
స్థానిక మలయాళ భాషలో అష్టముడి అంటే 'ఎనిమిది జడలు' (అష్ట: 'ఎనిమిది'; ముడి: 'జడ') అని అర్థం. ఈ పేరు అనేక శాఖలతో సరస్సు స్థలాకృతిని సూచిస్తుంది. ఈ సరస్సును కేరళలోని బ్యాక్‌వాటర్స్‌కి గేట్‌వే అని కూడా పిలుస్తారు. ఇది హౌస్‌బోట్, బ్యాక్‌వాటర్ రిసార్ట్‌లకు అత్యంత ప్రసిద్ధి చెందింది. అంతర్జాతీయ ప్రాముఖ్యత కలిగిన చిత్తడి నేలల జాబితాలో అష్టముడి చిత్తడి నేల ఒకటి. చిత్తడి నేలల పరిరక్షణ, సుస్థిరమైన వినియోగం కోసం రామ్‌సర్ కన్వెన్షన్ ద్వారా ఇది పరిరక్షించబడుతుంది.
ఈ సరస్సు తీర ప్రాంతంలో కొబ్బరి తోటలు, తాటి చెట్లతో పాటు కొన్ని పట్టణాలు, గ్రామాలు ఉన్నాయి. ఈ ప్రాంతం నుండి అనేక ఇతర పట్టణాలు, గ్రామాలకు రవాణా సౌకర్యాన్ని అందించడం కోసం కొల్లం బోట్ క్లబ్ ద్వారా బోట్ క్రూయిజ్‌లు నిర్వహించబడుతున్నాయి. విలాసవంతమైన హౌస్ బోట్లు కూడా సరస్సులో పనిచేస్తాయి.
ఈ సరస్సు సమీపంలో నివసించే చాలా మంది ప్రజల జీవనాధారం కాయిర్ ఉత్పత్తి కోసం చేపలు పట్టడం.
2014 లో అష్టముడి సరస్సు భారతదేశంలో మొట్టమొదటి మెరైన్ స్టీవార్డ్‌షిప్ కౌన్సిల్ సర్టిఫైడ్ ఫిషరీగా నిలిచింది.
సరస్సు తీరంలోని ప్రాంతం చాలా మంది కళాకారులు, రచయితలకు స్ఫూర్తినిచ్చింది. దాని ఒడ్డున పుట్టి పెరిగిన ప్రఖ్యాత కవి తిరునల్లూరు కరుణాకరన్.
1865

1865 గ్రెగోరియన్‌ కాలెండరు ప్రకారం ఆదివారం నుండి ప్రారంభమయ్యే ఒక సాధారణ సంవత్సరం, జూలియన్ క్యాలెండర్ ప్రకారం శుక్రవారం నుండి ప్రారంభమయ్యే ఒక సాధారణ సంవత్సరం. 19 వ శతాబ్దం 65 వ సంవత్సరం, 1860 దశాబ్దంలో 6 వ సంవత్సరం. 1865 ప్రారంభం నాటికి గ్రెగోరియన్ క్యాలెండర్ జూలియన్ క్యాలెండర్ కంటే 12 రోజుల ముందు ఉంది, ఇది 1923 వరకు స్థానికీకరించిన ఉపయోగంలో ఉంది.
Kavvayi Backwaters

Kavvayi Backwaters, located near Payyanur, is the third largest backwater in Kerala and the largest one in north Kerala.
The Kavvayi Kayal (backwaters) is dotted with several islands of various size. Valiyaparamba is the largest among them at over 16 square kilometres (6.2 sq mi).
The Kavvayi Backwaters, located near Payyannur, are the third largest backwaters in Kerala and the largest one in north Kerala. Locally called as Kavvayi Kayal or the backwaters of Kavvayi, this lesser known lake of northern Kerala is fed by the River Kavvayi and its tributary streams: Kankol, Vannathichal, Kuppithodu, and Kuniyan. The Kavvayi Backwaters are named after the Kavvayi Islands close to Payyannur. Kavvayi used to be an inland port and a major administrative center during the past centuries and during British East India Company rule.
The northern portion of Kavvayi Lake is also known as Valiyaparamba backwaters. This island has a population of 10,000. The island's main source of income come from agriculture and fishing. A secluded beach named Valiparamba beach runs parallel to the backwaters on its western side.
Ecologically, the backwater of Kavvayi and its surrounding region is considered to be of significance. The Kavvayi backwater is the biggest wetland ecosystem in north Kerala with an area of 37 km. The backwater and the wetlands are home to a variety of fauna and flora.
Valiyaparamba is one of the main tourist spots of the Kasaragod district and is also a fishing centre.
There is bus and jeep service to Payyanur town. The national highway passes through Perumba junction. Goa and Mumbai can be accessed on the northern side and Cochin and Thiruvananthapuram can be accessed on the southern side. The road to the east of Iritty connects to Mysore and Bangalore. The nearest railway station is Payyanur on Mangalore-Palakkad line. Trains are available to almost all parts of India subject to advance booking over the internet. There are airports at Kannur, Mangalore and Calicut. All of them are international airports but direct flights are available only to Middle Eastern countries.
Ministry of Ports, Shipping and Waterways

The Ministry of Ports, Shipping and Waterways is the Indian ministry responsible for formulation and administration of the rules, regulations and laws relating to ports, shipping and waterways. The minister is Sarbananda Sonowal.
In 1999, the Ministry of Surface Transport was re-organized into two departments, namely the Department of Shipping and the Department of Road Transport and Highways.
In 2000, the Ministry of Surface Transport was bifurcated into two Ministries namely the Ministry of Surface Transport and Highways and the Ministry of Shipping.
In 2004, The Ministry of Shipping and Ministry of Road Transport were again merged and renamed as Ministry of Shipping, Road Transport and Highways. There are two Department viz. Department of Shipping and Department of Road Transport & Highways.
In 2009, The Ministry of Shipping was again formed by bifurcating the Ministry Of Shipping, Road Transport, and Highways
Further, in 2020 the Ministry of Shipping was renamed as Ministry of Ports, Shipping and Waterways.
Inland Waterways Authority of India

Inland Waterways Authority of India (IWAI) is the statutory authority in charge of the waterways in India. It was constituted under IWAI Act-1985 by the Parliament of India. Its headquarters is located in Noida, Uttar Pradesh.
India has an extensive network of inland waterways in the form of rivers, canals, backwaters and creeks. The total navigable length is 14,500 km, out of which about 5200 km of the river and 4000 km of canals can be used by mechanised crafts. Freight transportation by waterways is highly under-utilised in India compared to other large countries and geographic areas like the United States, China and the European Union. The total cargo moved (in tonne kilometres) by the inland waterway was just 0.1% of the total inland traffic in India, compared to the 21% figure for the United States. Cargo transportation in an organised manner is confined to a few waterways in Goa, West Bengal, Assam, and Kerala.
It does the function of building the necessary infrastructure in these waterways, surveying the economic feasibility of new projects and also administration. On 31 August 2018, IWAI made 13 standardised state-of-art design public for the transportation of cargo and passengers keeping in mind Ganges complex river morphology, hydraulics, acute bends, currents etc. in National Waterway 1. The first implementation will be between Varanasi-Haldia stretch in assistance and investment from the World Bank.
Inland Waterways Authority of India was created by the Government of India on 27 October 1986 for development and regulation of inland waterways for shipping and navigation. The Authority primarily undertakes projects for development and maintenance of Inland Waterway Terminal infrastructure on National Waterways through grant received from the Ministry of Ports, Shipping and Waterways, Road Transport and Highways. The head office is at Noida. The Authority also has its regional offices at Varanasi, Patna, Kolkata, Guwahati Bhubaneswarand Kochi and sub-offices at Prayagraj, Bhagalpur, Sahibganj,Farrakka, Dhubri,Dibrugarh, Vijayawada, Goa and Kollam.
Till 2010, an amount of ₹1,117 crore (US$130 million) was spent on Inland waterways of India.
Sh Vijay Kumar is the current Chairman of the Authority.
Based on the data available on navigable waterways, compiled by the ministry of statistics and programme implementation, by 2015–16 a total of 106 water bodies with a minimum length of 25 km (16 mi) were declared as national waterways. These have been classified into 3 categories based on financial viability and location as well as into 8 clusters based on locations. In first phase, 8 national water (NW) of category-1 that are considered most viable will be developed. There are 60 category II NWs in coastal regions with tidal stretches and feasibility reports for 54 of these (6 are in phase-1) will be delivered from May 2016 onwards
NW-6 is a waterway between Lakhipur and Bhanga of the Barak River.
List of national waterways in India

There are 111 officially notified Inland National Waterways (NWs) in India identified for the purposes of inland water transport, as per The National Waterways Act, 2016. Out of the 111 NWs, 106 were created in 2016. The NW network covers around 20,275.5 km. NW-1, 2, & 3 are already operational. Cargo as well as passenger / cruise vessels are plying on these waterways. Detailed Project Report (DPR) for development of NW-4 & 5 was completed in 2010. The DPR of NW 5 was updated in 2014. For the newly declared 106 NWs, techno-economic feasibility studies have been initiated.
National waterways in India handled 55 million tonne (MT) in 2017-18 and 72 MT in 2018-19 cargo respectively, and expected to reach 100 MT by fy 2021–22.
Wazirabad barrage (north Delhi)-Palla (disambiguation) (north Faridabad) perennial section is being developed for the passenger and cargo ferry service. Okhla barrage-Agra steamer service is planned by the end of June 2017 with the help of Netherlands (c. Feb 2017).
Department of Tourism (Kerala)

The Department of Tourism is a major government ministry under the Kerala Government that regulates and supervises tourism in Kerala. Kerala Tourism is the fastest growing state tourism department in the country and the ministry has been often adjudged as key department that aggressively worked on to make Kerala Tourism into Top 100 Superbrands.
Government of Kerala trended to ignore its tourism potential completely until the late 1980s, despite the strong marketing efforts done by leading private tour agencies. This even forced WTTC, often referring Kerala as a late-comer to the tourism sector.
The potentiality of tourism was first identified during last days of Travancore Monarchy. It was 1st Prince Col. Goda Varma Raja (Husband of H.H Queen of Travancore, Karthika Thirunal), while spending his honeymoon holidays at Kovalam's Halcyon Castle, discovered the immense possibility of exploring the kingdom's tourism opportunities. As 1st Prince, he was in-charge of receiving state guests and often several visiting dignitaries used to praise the natural beauty, which made him realize to seriously concentrate in developing the industry. However his idea received a cold response at Royal Court, forcing him to start his own venture to popularize key tourist destinations. The attitude of ignoring tourism continued even after Independence, leaving the sector purely driven by few private ventures and hotel chains.
During the 1960s Kovalam soon rose into international fame, as one of the major centers of hippie culture in India, which started massive influx of foreign tourists, bringing large amount of much needed foreign exchange. It was at this point of Kerala Government, slowly started realizing the importance of tourism. Hailed as one of the first policy that underlines the importance of Public-Private Partnership, the policy helped Kerala to fuel its strong growth in Tourism sector.
Unlike other departments, Tourism Department is considered as independent department and a field agency. It has its headquarters located at Park View, in Thiruvananthapuram.
The Department is headed by a minister, supported by a Principal secretary. In addition the department has a director and 2 additional directors. There is a council consisting of key tourist players and government officials, which advises the government. The current minister for Tourism is Muhammad Riyaz
The Key objectives of Kerala Tourism Department is 5 critical and strategic policy: