davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Komodo International Airport

Komodo International Airport (IATA: LBJ, ICAO: WATO) is an airport near the town of Labuan Bajo on the island of Flores in East Nusa Tenggara province, Indonesia. The airport's name comes from Labuan Bajo's status as a departure point for tours to the nearby Komodo National Park, home of the Komodo dragon.
It was formerly known as Mutiara II Airport, not to be confused with Mutiara Airport located near the city of Palu in Indonesia's Central Sulawesi province. In September 2013, the first Boeing 737-800 landed and took off successfully.
On 2 April 2024, the Ministry of Transportation granted international airport status to Komodo International Airport.
On 27 December 2015, President Joko Widodo inaugurated a new modern terminal at the airport. The larger terminal could provide passenger services for up to 1.5 million passengers per year, compared with the capacity of the old terminal of around 150,000 passengers per annum. The new infrastructure was thus expected to encourage a marked increase in the number of tourists coming to the island of Flores and its surroundings.
The airport is at an elevation of 67 feet (20 m) above mean sea level. It has one runway designated 17/35 with an asphalt surface measuring 1,650 by 30 metres (5,413 ft × 98 ft).
In addition, the foundation also extended runway with a length of 2,250 meters and a width of 45 meters which can accommodate aircraft jet medium class such as the Airbus A320, Boeing 737-800, and Boeing 737-900ER. Previously the airport was only able to accommodate smaller aircraft such as the ATR 72 propeller aircraft.
It is estimated that 16 aircraft can land and take off each day with the expansion of the runway. In the future this service will also be sought to operate 24 hours.
Indonesia's publicly listed PT Cardig Aero Service (CAS Group) air transportation service company and Changi Airports International (CAI), a subsidiary of Singapore's Changi Airport Group – had won the public-private partnership (PPP) tender for the Komodo Airport expansion project, which has an estimated investment value of Rp 1.2 trillion (US$85.82 million). The airport will be operated by the consortium for 25 years and then handed it to the Directorate General of Civil Aviation of the Transportation Ministry.
The airport is expected to accommodate up to 4 million passengers per year. The runway will also be extended from 2,250 meters to 2,750 meters, while the apron area is expanded to 20,200 square meters. The domestic terminal will be expanded to 6,500 square meters, and an international terminal will be built with an area of 5,538 square meters with several other supporting facilities.
On September 14, 2011, an Aviastar aircraft hit a group of cows upon landing at Komodo Airport slightly damaging the forward part of the aircraft. Airport officers on motorcycles had attempted to drive the cows away before the aircraft landed.
காளி

காளி என்பவர் இந்து சமயத்தின் சாக்த பிரிவினர் வணங்கும் ஒரு பெண் கடவுள் ஆவார். இவர் சக்தியின் தச மகா வித்யாக்களில் ஒருவராகக் கருதப்படுகிறார்.
காளி என்ற பெயர் வடமொழியில் உள்ள 'காலா' என்ற ஆண்பெயரின் பெண்பாற்பெயர் ஆகும். காளி தேவியானவள் காலத்திற்கும், மாறுதல்களுக்கும் தேவியாகக் கருதப்படுகிறார். காளி என்பதற்குக் 'காலம்' மற்றும் 'கருப்பு' என்று பொருள். காளனின் (ஈசன்) துணைவி தான் காளி. இவரே ஆதி பராசக்தி என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள். இவரைப் பற்றிய செய்திகள் அதர்வண வேதங்களிலும், தேவி மகாத்மியத்திலும் விரிவாக வழங்கப்பட்டுள்ளன. இவரை வழிபடும் முறைகள் பல தந்திரங்களிலும் கூறப்பட்டுள்ளது. காளி தேவி காலங்களை கட்டுபடுத்தக்கூடியவர் என்பது இந்துக்களின் நம்பிக்கை. அவர் தெய்வீக பாதுகாப்பாளராகவும், மோட்சம் அல்லது விடுதலையை வழங்குபவராகவும் கருதப்படுகிறார்.
தாந்திரீகர்கள் பெரும்பாலும் காளி தேவியையும், காளி தேவியின் யந்திரத்தையும் வைத்து வழிபடுகின்றனர். வங்காளத்தில் காளி வழிபாடு அனைத்து ஊர்களிலும் உள்ளது.
தேவி மஹாத்மியத்தில் அசுரர்களை அழிப்பதற்காக கௌசிகி தேவியிடமிருந்து காளி தோன்றுகிறாள். சண்டன், முண்டன் ஆகிய அரக்கர்களை அழித்ததால் இவள் சாமுண்டி என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள்.
காளி பூஜை

காளி பூஜை (வங்காளி: কালীপুজা) என்பது இந்து தெய்வமான காளி தேவிக்கு அர்ப்பணம் செய்யப்பட்ட ஒரு விழாவாகும். இதை சியாம பூஜை என்றும் மகாநிச பூஜை என்றும் அழைப்பர். இது வங்க நாள்காட்டியின் கார்த்திகை(ஐப்பசி) மாதத்தின் அமாவாசை நாளில் வரும். இது இந்தியாவின் கிழக்கு மாநிலங்களாகிய மேற்கு வங்கம், ஒடிசா, திரிபுரா போன்ற மாநிலங்களில் கொண்டாடப்படுகிறது. நாடெங்கும் கொண்டாடப்படும் தீபாவளியன்று (அமாவாசை தினத்தில்) இப்பண்டிகை வரும். மற்ற மாநிலங்களில் லட்சுமி பூஜை நடத்தப்படும் வேளையில் மேற்கு வங்கம் போன்ற மாநிலத்தில் உள்ள மக்கள் காளி தேவியை வழிபடுகின்றனர். மகாநிச பூஜை என்பது பீகாரிலும் நேபாளத்தின் மிதிலா பகுதியில் வாழும் மைதிலி மொழி பேசும் மக்களால் செய்யப்படுவது ஆகும்.
காளி பூஜை மேற்கு வங்கம், அசாம் போன்ற மாநிலங்களில் பழமையான ஒரு விழாவாகும். ஆரம்பத்தில் இதைப் பழங்குடியினர் செய்து வந்தனர். பின்னர் இவ்வழிபாடு பிராமண வழிபாடாக மாறியது. சைதன்யரின் காலத்தில் கிழக்கு இந்திய மாநிலங்களில் வாழ்ந்த சாக்தர்களுக்கும் வைஷ்ணவர்களுக்கும் பகைமை நிலவியது. அதனை நீக்க இவ்விழா பயன்பட்டது. 19ம் நூற்றாண்டில் அசாம், வங்கத்தில் வாழ்ந்த வசதி படைத்த சமின்தார்கள் காளி பூஜையை நடத்தினர். அதனால் இவ்விழா பிரபலமடைந்தது. தற்போது வங்கத்திலும், அசாம் போன்ற கிழக்கு மாநிலங்களிலும் துர்கா பூஜைக்கு அடுத்து இரண்டாவது பெரிய விழாவாக காளி பூஜை திகழ்கிறது.
பக்தர்கள் துர்கா பூஜை போல் காளி பூஜையிலும் அன்னையை மண் சிலையாக வீடுகளிலும், பந்தல்களிலும் (தற்காலிக கோவில்கள்) ஆராதனை செய்கின்றனர். காளி தாந்திரிக மந்திரங்களால் ஆராதனை செய்யப்படுகிறாள். அன்னைக்கு செம்பருத்தி ப்பூக்கள், கபாலத்தில் மிருக ரத்தம், இனிப்புகள், பருப்புகள் ஆகியன படைக்கப்படுகின்றன. காளி பக்தன் இந்நாளில் இரவு முழுவதும் மாதாவை தியானம் செய்ய வேண்டும். வீடுகளில் அந்தணர்களை கொண்டு காளியை சாந்த ரூபமாக "ஆத்யா சக்தி காளி" யாக வழிபாடு செய்யலாம். அன்று சில இடங்களில் மிருக பலி கொடுக்கப்படும். கொல்கத்தாவிலும், அசாம் மாநிலம், குவாஹாட்டியிலும் அன்னை மயானத்தில் உறைவதாக ஐதீகம். அதனால் அங்கும் காளி பூஜை செய்வர் .
பந்தல்களில் காளி சிலையுடன் அவளின் நாயகன் சிவன் சிலையும், பக்தன் ஸ்ரீ ராமகிரு ஷ்ணரின் சிலையும் வைக்கபடுகின்றன. சில இடங்களில் புராண கதைகளில் வரும் தச மகா வித்யா என்னும் காளியின் 10 உருவங்களையும் வைப்பர். மக்கள் இரவு முழுவதும் பந்தல்களுக்கு சென்று அன்னையை ஆராதிப்பர். இந்த இரவில் வான வேடிக்கைகள் நடைபெறும். சில இடங்களில் மாயஜால நிகழ்ச்சிகளும் நடக்கின்றன
கொல்கத்தாவில் உள்ள காளிகாட் காளி கோவிலிலும், அசாமில் உள்ள காமாக்யா கோவிலிலும் அன்று வைணவர்களின் காளி பக்தியை எடுத்துக்காட்டும் வகையில் அன்னை மகா லட்சுமியாக வழிபடப்படுகிறாள். அன்று அன்னையைக் காண நாடெங்கும் உள்ள பக்தர்கள் திரள்வர். சிலர் மிருக பலியும் கொடுப்பர். தட்சிணேசுவரம் காளி கோவிலில் அர்ச்சகராக இருந்த ராமகிருஷ்ணர். காலத்தில் இருந்து இன்று காளி வழிபாட்டில் சிறிது மாறுதல் ஏற்பட்டுள்ளது .
வங்க நாள்கட்டியின்படி கார்த்திக் (ஐப்பசி) மாத அமாவாசையில் வரும் காளி பூஜை தீபன்வித காளி பூஜை எனப்படும். இதுபோல மற்ற மாத அமாவாசைகளிலும் காளி பூஜை செய்யலாம். மாக(தை) மாத தேய்பிறை சதுர்த்தசி மற்றும் ஜேஷ்ட (வைகாசி) மாதத்தில் வரும் பூஜைகள் முறையே ரதந்தி காளி பூஜை மற்றும் பலஹாரிணி காளி பூஜை எனப்படும். பலஹாரிணி காளி பூஜை அன்றுதான் ராமகிருஷ்ணர் அன்னை சாரதாதேவியை சோடஷியாக வழிபட்டார். வங்காளிகளின் இல்லங்களில் காளி தேவியை தினமும் ஆராதனை செய்வர்.
நவ கன்னியர்

நவ கன்னியர் என்பவர்கள் சைவ சமயத்தில் வழிபடப்படுகின்ற ஒன்பது கன்னிகள் ஆவார்கள். நவ என்றால் ஒன்பது என்று பொருளாகும். இவர்களை நவ சக்திகள் என்றும் அழைப்பர். சைவ சமயத்தில் சர்வபூதமணி, மனோன்மணி, பலப்ரதமணி, பலவிகரமணி, காலவிகாரணி, காளி, ரவுத்திரி, ஜேஷ்டை, வாமை ஆகியோர் நவ சக்திகளாவர்.
இந்த நவ கன்னியரை வழிபடுகின்ற முறைக்கு நவ சக்தி வழிபாடு என்று பெயர். சைவ சமய ஆதினங்களில் இந்த நவ சக்தி வழிபாடு சிறப்பாக நடைபெறுகிறது. ஆதினங்களுக்கு உட்பட்ட கோயில் ஒன்பது சிவாச்சாரியார்கள் இந்த வழிபாட்டில் கலந்து கொள்வார்கள். அவர்கள் ஒரே நேரத்தில் இறைவிகளின் பெயர்களை உச்சரித்து, மலர் தொடுத்து வழிபடுகின்றனர்.
திருவாலங்காடு வடாரண்யேசுவரர் கோயில்

திருவாலங்காடு வட ஆரண்யேஸ்வரர் கோயில் திருநாவுக்கரசர், சம்பந்தர், சுந்தரர் ஆகியோரால் தேவாரம் பாடல் பெற்ற சிவாலயமாகும். பாடல் பெற்ற தலங்களில் தொண்டை நாட்டுத் தலங்களில் ஒன்றாகும்.
இச்சிவாலயத்தின் மூலவர் வட ஆரண்யேஸ்வரர், தாயார் வண்டார்குழலி.
இச்சிவாலயம் தமிழ்நாடு திருவள்ளூர் மாவட்டத்திலுள்ள திருவாலங்காடு எனும் ஊரில் அமைந்துள்ளது.
மார்கழி திருவாதிரை இங்கு மிக சிறப்பு. இது தவிர சிவனுக்குரிய அனைத்து விசேஷங்களும் இங்கு கொண்டாடப்படுகிறது. பங்குனி உத்திரத்திற்கு 10 நாட்கள் பிரம்மோற்சவம் பங்குனி சுவாதி நட்சத்திரத்தன்று காரைக்கால் அம்மையார் ஐக்கிய விழா நடைபெறுகிறது
சிவபெருமான் சுயம்பு மூர்த்தியாக அருள்பாலிக்கிறார். நடராஜ பெருமான் நித்தமும் நடமாடும் ஐம்பெரும் அம்பலங்களில் ரத்தின சபை ஆகும். இறைவனால் அம்மையே என அழைக்கப்பெற்று சிறப்பிக்க பெற்ற காரைக்கால் அம்மையார், தன் தலையால் நடந்து வந்து நடராஜரின் திருவடியின் கீழிருந்து, சிவனின் ஆனந்த இன்ப வெள்ளத்தில் திளைத்திருக்கும் திருக்கோயில் இது. அம்மனின் சக்தி பீடங்களில் இது காளி பீடம்.
காலை 6 மணி முதல் இரவு 8 மணி வரை நடை திறந்து இருக்கும்.
முன் காலத்தில் ஆலமரக்காடாக இருந்து அதில் இறைவன் சுயம்புவாக தோன்றி, நடனம் செய்த படியால் இத்தல இறைவன் வட ஆரண்யேஸ்வரர் என்றழைக்கப்படுகிறார்.
நடனக்கலைகளில் தேர்ச்சி பெற விரும்புவர்கள் வணங்க வேண்டிய தலம். கணவன் மனைவிக்கிடையே ஒற்றுமையை பலப்படுத்தும் தலம்.
சிவனுக்கு அபிஷேக ஆராதனை செய்தல்.
காரைக்கால் அம்மையார் அருளிய மூத்த திருப்பதிகம் பெற்ற சிறப்புடையது. தாமரை மலர் விரித்தாற் போல் அமைந்து அதன் மேல் அமைந்துள்ள "கமலத்தேர்" இங்கு தனி சிறப்பு.
சும்பன், நிசும்பன் என்ற இரு அசுரர்கள் ஆலமரங்கள் அதிகமாக உள்ள காட்டில் தங்கி தேவர்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் துன்பம் விளைவித்து வந்தனர். இதனால் பாதிப்படைந்தவர்கள் சிவ பார்வதியிடம் சென்று முறையிட்டனர். பார்வதி தேவி தன் பார்வையால் காளியை தோற்றுவித்து அரக்கர்களை அழித்து விட்டு, அவளையே ஆலங்காட்டிற்கு தலைவியாக்கினாள். அரக்கர்களை அழித்து அவர்களது ரத்தத்தை உண்ட காளி, பல கோர செயல்களை புரிந்தாள். இதனால் முஞ்சிகேச கார்க்கோடக முனிவரின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க சிவன் கோர வடிவம் கொண்டு ஆலங்காட்டை அடைந்தார். அவரை கண்ட காளி, "நீ என்னுடன் நடனமாடி வெற்றிபெற்றால் இந்த ஆலங்காட்டை ஆளலாம்" என்றாள். சிவனும் காளியுடன் ஊர்த்துவ தாண்டவம் ஆடினார். அப்போது தன் காதில் இருந்த மணியை கீழே விழவைத்து, பின் அதை தன் இடக்கால் பெருவிரலால் எடுத்து மீண்டும் தன் காதில் பொருத்தினார்.
இதைக்கண்ட காளி, இது போன்ற தாண்டவம் தன்னால் ஆட இயலாது என தோற்று விடுகிறாள். அப்போது காளியின் முன் இறைவன் தோன்றி, "என்னையன்றி உனக்கு சமமானவர் வேறு யாரும் கிடையாது. எனவே இத்தலத்தில் என்னை வழிபாடு செய்ய வருபவர்கள், முதலில் உன்னை வழிபாடு செய்த பின் என்னை வழிபட்டால் தான் முழு பலன் கிடைக்கும்" என்று வரமளித்தார். அன்றிலிருந்து காளி தனி கோயில் கொண்டு அருள்பாலிக்கிறாள்.
பறையன்குளம் எல்லைக் காளி கோயில்

பறையன்குளம் எல்லைக் காளி கோயில்
திருக்கோணமலை நகரிலிருந்து வடக்கே வவுனியா / அனுராதபுரம் செல்லும் பாதையில் இருபத்தைந்து கிலோமீற்றர் தொலைவில், மொறவெவ பிரதேச சபை அலுவலகத்திற்கு அருகில் முதலிக்குளம் சந்தியில் வலப்புறமாக பிரியும் நல்லகுட்டிஆறு பகுதியூடாக சுமார் பத்துக் கிலோமீற்றர் சென்று அடர்ந்த காட்டுப்பகுதியில் ஐந்து கிலோமீற்றர் தூரத்தில் அமைந்துள்ளது.
அடர்ந்த காட்டுப் பகுதியில் தகரக் கொட்டகையிலேயே இவ் ஆலயம் அமைந்துள்ளது.
மாதந்தோறும் பௌர்ணமி தினங்களில் மாத்திரம் பொங்கலும் பூசையும் இடம்பெறுகின்றது. தைப்பூச நாளில் விசேடமாக வழிபாடு நிகழ்கின்றது.
சோழர்களின் காவற்தெய்வமாக விளங்கிய கொற்றவை எனும் காளியே இக் கோயிலின் மூலவராவார். எட்டுக்கைகளுடன் உக்கிரமாக காட்சி தரும் தெய்வமாக விளங்குகின்றாள்.
தேவி பாகவத புராணம்

தேவி பாகவத புராணம் (சமசுகிருதம், n., देवी भागवतपुराण, Devī Bhāgavatapurāṇa) என்பது இந்து சமயத்தில் பிற்பாடு இணைந்த தேவி வழிபாடான சாக்தத்தின் முக்கிய நூலாகும். ஸ்ரீமத் தேவி பாகவதம் என்றும் தேவி பாகவதம் என்றும் அறியப்படுகிறது. அத்துடன் தேவி பாகவதம் உப புராணங்களில் ஒன்றாகப் போற்றப்படுகிறது.
இப்புராண நூலில் தேவியின் பல்வேறு வடிவங்களும், அவற்றுக்கான மந்திரங்களும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.
தேவி

தேவி என்பது இறைத்தன்மையை பெண்ணாகப் போற்றும் வடிவம். ஆணாகப் போற்றும் வடிவத்தை தேவன் என்பர். தேவி வழிபாடும் இந்து சமய வழிபாட்டின் அங்கமாக உள்ளது. இந்து சமயத்தின் பிரிவான சாக்தத்தில் பெண்ணான சக்தியை முதன்மை தெய்வமாக வழிபடுவர்..
இந்துக்கள் போற்றும் பெண் தெய்வங்கள்
மாயா தேவி கோயில், அரித்துவார்

மாயா தேவி கோயில் (Maya Devi Temple) என்பது இந்தியாவின் உத்தராகாண்ட மாநிலத்தின் புனித நகரமான அரித்துவாரில் உள்ள மாயா தேவிக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு இந்து ஆலயமாகும். சதி தேவியின் இதயமும், தொப்புளும் இன்று கோயில் இருக்கும் பகுதியில் விழுந்ததாக நம்பப்படுகிறது. எனவே இது சில நேரங்களில் சக்தி பீடம் என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது.
மூன்று தலைகளையும், நான்கு கரங்களையும் கொண்ட தெய்வமான இது சக்தியின் அவதாரம் என்று நம்பப்படுகிறது. அரித்துவார் முன்பு 'மாயாபுரி' என்று அழைக்கப்பட்டது. வேண்டுதல்கள் நிறைவேறும் வழிபாட்டுத் தலமாக விளங்கும் இக்கோயில் ஒரு சித்தர் பீடமாகும். அரித்துவாரில் அமைந்துள்ள மூன்று பீடங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். சண்டி தேவி கோயிலும், மானசா தேவி கோயிலும் மற்ற இரண்டு பீடங்களாகும்.
இக்கோயில் பதினோராம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது. அரித்துவாரில் உள்ள மூன்று பழமையான கோயில்களில் இதுவும் ஒன்று. அவை இன்றும் அப்படியே உள்ளன. மற்ற இரண்டு நாராயண சிலைகளும், பைரவர் கோயிலும் இருக்கிறது. உட்புற சன்னதியில் மையத்தில் மாயா தேவியும், இடதுபுறத்தில் காளியும், வலதுபுறத்தில் காமாக்கியாவின் மூர்த்திகளும் உள்ளன. சக்தியின் வடிவங்களான மற்ற இரண்டு தேவிகளும் உள் சன்னதியில் உள்ளனர். ஹரனின் படித்துறை கிழக்கே அமைந்துள்ள இக்கோயிலை பேருந்துகள், ஆட்டோ ரிக்சாக்கள் மூலம் எளிதில் அடையலாம். அரித்துவாருக்கு செல்லும் பக்தர்கள் கட்டாயம் பார்க்க வேண்டிய இடமாக இது கருதப்படுகிறது.
குறிப்பாக நவராத்திரியின் போதும், அரித்துவார் கும்பமேளாவின் போதும் இந்த கோவிலுக்கு நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்து ஏராளமான பக்தர்கள் வருகை தருகின்றனர்.
ஸ்ரீ வீரமாகாளியம்மன் கோவில்

ஸ்ரீ வீரமாகாளியம்மன் கோவில் (சீனம்: 维拉马卡卡拉曼庙), முன்பு சூனம்பு கம்பம் கோவில் என்றும் அறியப்பட்டது, இது சிங்கப்பூரின் தெற்குப் பகுதியில் லிட்டில் இந்தியாவின் நடுவில் அமைந்துள்ள ஒரு இந்துக் கோயிலாகும். கோவில் இந்து மதம் தெய்வம் கோவில் காளி 1855 துவங்கப்பட்டது உள்ள பெங்காலி ஆட்களைக் கொண்டு ஒரு கோவில் கட்டப்பட்டது முன் 1881
கோவிலுக்குள் இருக்கும் காளியின் படங்கள், அவள் மண்டை ஓடு மாலையை அணிந்து கொண்டு, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் உட்புறத்தை கிழித்தபடி இருப்பதையும், காளி தன் மகன்களான விநாயகர் மற்றும் முருகனுடன் அமைதியான குடும்ப தருணங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வதையும் காட்டுகிறது.
வங்காளத்தில் உள்ள வடகிழக்கு இந்திய காளி கோவில்களின் பாணிக்கு மாறாக தமிழ்நாட்டில் பொதுவான தென்னிந்திய தமிழ் கோவில்களின் பாணியில் இந்த கட்டிடம் கட்டப்பட்டுள்ளது, அங்கு அவரது வழிபாடு மிகவும் பரவலாக உள்ளது, ஆனால் கோவில் கட்டுமான பாணி கணிசமாக வேறுபடுகிறது.
இரண்டாம் உலகப் போரின் பயங்கரமான காலகட்டத்தில் ஜப்பானிய விமானத் தாக்குதல்களில் இருந்து மக்களைப் பாதுகாக்கவும் இந்தக் கோயில் பயன்படுத்தப்பட்டது.
2018 ஆம் ஆண்டில், அறநிலையத்துறை ஆணையர் கோவிலின் தலைவர் சிவகடச்சம், முன்னாள் தலைவர் ஆர்.செல்வராஜூ மற்றும் செயலாளர் ராதா கிருஷ்ணன் செல்வக்குமார் ஆகியோர் தங்கள் பதவிகளுக்குத் தடை விதித்துள்ளார், காசோலையில் கையொப்பமிட்டவர்கள் மற்றும் பணம் செலுத்துவதற்கு ஒப்புதல் அளித்த மூவரும் 1.5 மில்லியனுக்கும் அதிகமான காசோலைகளை வழங்கினர். இவற்றில், 45 காசோலைகள் - மொத்தம் $227,000-க்கும் அதிகமானவை - வருவாயைப் பெற விரும்பும் நபர்களின் பெயர்களுக்கு வழங்கப்படவில்லை. நிர்வாகக் குழுவின் அனுமதியின்றியும், கடன் வழங்குபவர்களுடன் எழுத்துப்பூர்வ கடன் ஒப்பந்தங்கள் ஏதுமின்றியும் ராதா $350,000 கடனைப் பெற்றுள்ளார் என்பதும் விசாரணையில் தெரியவந்தது. ரொக்கக் கடன்கள் மற்றும் கடன்களின் மூலம் கிடைக்கும் வருமானம் ஆகியவை கோயிலின் பதிவேடுகளில் சரியாகக் கணக்கிடப்படவில்லை.
இந்திய இந்துப் புனிதத் தலங்கள்

புனித யாத்திரையாக புகழ்பெற்ற கோயில்களுக்கு செல்வது இந்து மக்களின் செயலாகும். இந்தியாவில் எண்ணற்ற இந்து சமய புனித தலங்கள் உள்ளன. இமயமலை, கேதார்நாத், கங்கோத்ரி, வாரணாசி, யமுனோத்திரி, அலகாபாத், அரித்துவார்-ரிசிகேசு, மதுரா, உத்தரப் பிரதேசம்-பிருந்தாவனம், அயோத்தி போன்றவை வட இந்திய தலங்களாகும்.
தென் இந்தியாவில் கும்பகோணம், பழனி, சமயபுரம், சபரிமலை, திருப்பதி, பஞ்சபூதத் தலங்கள் போன்றவை குறிப்பிடத்தக்கன.
இலக்குமி

இலக்குமி (Lakshmi) அல்லது திருமகள் அல்லது அலைமகள் அல்லது மலர்மகள் என்பவர் இந்து சமயத்தில் வணங்கப்படும் பெண் கடவுளாவார். இவர் செல்வத்தை வழங்கும் கடவுளாகவும் விட்டுணுவின் துணைவியாகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறார். விஷ்ணுவின் அவதாரங்களின் துணையாக இவரும் சீதை, உருக்மணி, பத்மாவதி போன்று அவதாரம் எடுப்பதாக கூறுவதுண்டு.
அமுதம் வேண்டி தேவர்களும், அசுரர்களும் பாற்கடலைக் கடைந்த தருணத்தில் அதிலிருந்து எண்ணற்ற பொருள்களும், இறைகளும் வெளிவந்தன. அதில் ஒன்றாக லட்சுமி தேவியும் தோன்றினார்.
லட்சுமி என்ற சொல்லுக்கு லட்சணம் பொருந்தியவள் என்று பொருள்.
திருமகள், அலைமகள், ஐஸ்வர்யா, வைஷ்ணவி, நாராயணி, பார்கவி, ஜலஜா, மாதவி, சுஜாதா, ஸ்ரேயா எனப் பல்வேறுப் பெயர்களில் அழைக்கப்படுகிறார்.
லட்சுமியின் வடிவங்களாக அஷ்ட லட்சுமி எனும் எட்டு வடிவங்களும், 16 வடிவங்களும் சமய நூல்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.
செல்வத்தின் அதிபதியாக வணங்கப்படும் லட்சுமியின் வடிவமானது ஆதிலட்சுமி, தான்ய லட்சுமி, தைரிய லட்சுமி, கஜ லட்சுமி, சந்தான லட்சுமி, விஜயலட்சுமி, வித்யா லட்சுமி, தன லட்சுமி என எட்டு வடிவங்களாக காணப்படுகிறது.
தனலட்சுமி, வித்யாலட்சுமி, தான்யலட்சுமி, வரலட்சுமி, சவுபாக்யலட்சுமி, சந்தானலட்சுமி, காருண்யலட்சுமி, மகாலட்சுமி, சக்திலட்சுமி, சாந்திலட்சுமி, சாயாலட்சுமி, த்ருஷ்ணாலட்சுமி, சாந்தலட்சுமி, கிருத்திலட்சுமி, விஜயலட்சுமி, ஆரோக்கிய லட்சுமி என லட்சுமிகள் 16 வகை வடிவங்களாக காணப்படுகிறது.
16 வடிவங்கள்கான முதல் திருக்கோயில் ஸ்ரீ ஸ்ரீ அதிர்ஷ்டலட்சுமி திருகோவில் சேலம் மாவட்டம், எடப்பாடி வட்டம், எட்டிக்குட்டைமேடில் அமைந்துள்ளது. நீங்கள் பிறந்த திதியில் லட்சுமியை வழிபாடு செய்தால் அதிர்ஷ்டம் கிடைக்கும். (திதி வழிபாடு சிறப்புகள்)
1. ஆதி மகாலட்சுமி — பிரதமை திதி
2. தனலட்சுமி — துவிதியை திதி
3. வீரலட்சுமி — திருதியை திதி
4. கஜலட்சுமி — சதுர்த்தி திதி
5. சந்தானலட்சுமி — பஞ்சமி திதி
6. தான்யலட்சுமி — சஷ்டி திதி
7. விஜயலட்சுமி — சப்தமி திதி
8. வித்யாலட்சுமி — அஷ்டமி திதி
9. சௌபாக்கியலட்சுமி — நவமி திதி
10. அமீர்தலட்சுமி — தசமி திதி
11. கீர்த்திலட்சுமி — ஏகாதசி திதி
12. சக்திலட்சுமி — துவாதசி திதி
13. ஆரோக்கியலட்சுமி — திரயோதசி திதி
14. ஞானலட்சுமி — சதுர்தசி திதி
15. சாம்ராஜ்யலட்சுமி — பௌர்ணமி திதி
16. காருண்யலட்சுமி — அமாவாசை திதி
தக்சிணேசுவர் காளி கோயில்

காளி கோயில், தக்சிணேஸ்வர் (Dakshineswar Kali Temple) இந்தியாவின், மேற்கு வங்க மாநிலத்தின் தலை நகரான கொல்கத்தாவின் தக்சிணேஸ்வர் என்னும் பகுதியில் அமைந்துள்ள ஒரு இந்துக் கோயில் ஆகும். ஹூக்ளி ஆற்றின் கிழக்குக் கரையில் அமைந்துள்ள இக் கோயிலின் முதன்மைக் கடவுள் காளியின் ஒரு அம்சமான பவதாரிணி.
தலைமைக் கோயில் ஒன்பது விமானம் போன்ற அமைப்புகளைக் கொண்டு விளங்குகிறது. இக் கோயிலைச் சுற்றி வெளியிடமும், அதனைச் சூழவுள்ள மதிலின் உட்புறத்தில் அறைகளும் அமைந்துள்ளன. ஆற்றங்கரையில் சிவனுக்குப் பன்னிரண்டு சிறு கோவில்கள் அமைந்துள்ளன. கடைசிச் சிவன் கோயிலுக்கு அருகே வட மேற்கு மூலையில் அமைந்துள்ள கூடம் ஒன்றிலேயே இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் தனது வாழ்வின் குறிப்பிடத்தக்க காலப் பகுதியைக் கழித்தார் என்று சொல்லப்படுகிறது.
1847 ஆம் ஆண்டில், ஜமீந்தாரிணியான ராணி ராஷ்மோணி (ராணி ராசமணி) என்பவர் இந்துக்களின் புனிதத் தலமான காசிக்கு ஒரு நீண்ட யாத்திரை செல்வதற்கு விரும்பினார். இவரும், இவரது உறவினர்களும், வேலையாட்களும், தேவையான பொருட்களுடன் 24 படகுகளில் செல்வதாக இருந்தது. கிளம்புவதற்கு முதல் நாள் இரவில் ராணியின் கனவில் தோன்றிய காளி, காசிக்குப் போக வேண்டிய தேவை இல்லை என்றும், கங்கை ஆற்றங்கரையில் அழகிய கோயிலொன்றைக் கட்டி அங்கே தனது சிலையை வைத்து வணங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்யுமாறு கூறியதாகவும் சொல்லப்படுகிறது.
இதன் பின்னர் உடனடியாகவே ராணி ஒரு நிலத்தை வாங்கி கோயிலைக் கட்டுவதற்குத் தொடங்கினார். 1847 ஆம் ஆண்டுக்கும் 1855 ஆம் ஆண்டுக்கும் இடையில் இப் பெரிய கோயில் தொகுதியின் கட்டிட வேலைகள் நிறைவேறின. இதன் தலைமைக் குருக்கள் அடுத்த ஆண்டில் காலமாகவே அப்பதவி அவரது தம்பியான இராமகிருஷ்ணருக்கு வழங்கப்பட்டது. அப்போதிருந்து 30 ஆண்டுகளுக்குப் பின் 1886 ஆம் ஆண்டில் அவர் இறக்கும்வரை அக் கோயிலின் புகழுக்கும், பெருமளவில் பக்தர்கள் வருவதற்கும் அவர் காரணமாக இருந்தார்.
தலையூர் காளி

தலையூர் காளி என்பவன் 24 கொங்கு நாடுகளுக்கும் தலைநகராக விளங்கிய தலையூரை ஆண்ட அரசன். இவன் ஒட்டு மொத்த வேட்டுவக் கவுண்டர் தலைவனாக அறியப்படுகிறான். தலையூர்க் காளி சிறந்த காளி பக்தனாகவும், சிறந்த வீரனாகவும் போற்றப்படுபவர். தலையூர் இன்றைய சின்னத் தாராபுரத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ளது.
காளி தலையநாட்டு பட்டக்காரர் வம்சாவளி எனக் குறிப்பிடுவர். இன்றும் தலையநாட்டு பட்டக்காரர் மரபு பின்பற்றப்பட்டுவருகிறது.
தலையூரை தலைநகராகக் கொண்டு ஆண்ட வேட்டுவ கவுண்டர் இன மன்னனின் மகன் ஆவான். தலையூர் காளி மன்னன் வில்லாற்றலில் கடையநெடு வேட்டுவனை நினைவுக்கு கொண்டு வருபவன். கடையநெடு வெட்டுவனின் வழித் தோன்றலே இந்த தலையூர் காளி மன்னன். இவன் தலையூரில் உள்ள பிரம்ம காளித் தேவி அம்மனை குலதெய்வமாக கொண்டவன்.
இவனை மக்கள் தலையூரான் என அழைத்தனர். இவன் இளவயதிலே தனக்கென ஒரு படையை தந்தையிடம் வாதிட்டு பெற்று நிருவகித்து வந்தான். அப்படையானது தலையூரான் படை என்றும் காளி கவுண்டர் சேனை என்றும் எல்லோராலும் அழைக்கப்பட்டு வந்தது. மாட மாளிகையில் வேட்டுவக் கவுண்டர் குலத்தில் பிறந்த மாவீரன் என மக்கள் அவனை போற்றினர். ஒரு முறை காட்டிற்கு வேட்டையாட சென்றபொழுது இரண்டு புலிகளால் சுற்றி வளைக்கப்பட்டான். உடன் சென்றோரோ இளவரசன் ஆயுள் முடிந்துவிட்டது என கூறுமாறு பணியாள் ஒருவன் மூலம் தகவல் கொடுக்கப்பட்டது.
இரண்டு புலிகளுக்கு நடுவே பயமறியாது பாயும் வேங்கை போல நேர்கொண்ட பார்வையுடன் புலியை எதிர்த்து நின்றான். உடன் சென்றவர்கள் இதுபோன்று மனவலிமை கொண்ட ஒரு கொங்கனை கண்டதில்லை என எண்ணி வியந்து செய்வதறியாது நின்றனர். ஒரு கையில் தன் முன்னோர்களின் மிக முக்கிய ஆயுதமான தண்டெறியும் (3 முதல் 5 அடி நீளம் கொண்ட குத்து ஈட்டி) மறு கையில் கூர்மையான வாளும் கொண்டு நின்றான். வலது புறத்திலிருந்த புலி பாய்ந்து காளி முதுகை பிளக்க முயன்றது. முதுகில் புண்படுதலோ தற்கொலை செய்தலோ வீரமற்ற கோழைகளின் செயல் என்பதை நன்கு அறிந்த காளி தனது மார்பை வலப் பக்கம் திருப்பி கையொன்றில் இருந்த தண்டெறியால் புலியின் மார்பிலே குத்தி தனது கையினால் அப்புலியை தாங்கி நின்றான். மறு கையில் கொண்ட வாளால் மற்றொரு புலியை நோக்கி வீசினான். அன்று முதல் அவன் புலிக்குத்தி என்னும் பட்டத்துடன் அழைக்கப்பட்டான்.
ஒவ்வொரு ஆண்டும் மாசி மாதம் தலையூர் காளி கோவிலில் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. இது மாசி திருவிழாவாக நடந்து வருகிறது. அன்றுமுதல் ஆண்டு தோறும் மாசித் திருவிழா வெகு விமரிசையாக நடந்து வருகிறது. போரில் வென்ற வெற்றியின் அடையாளமாக இவ்விழா கருதப்படுகிறது.
காளி சிந்து ஆறு

காளி சிந்து ஆறு (Kali Sindh) (இந்தி: काली सिंध) இந்திய மாநிலமான இராஜஸ்தானில் பாயும் ஆறுகளில் ஒன்றாகும்.
காளி சிந்து ஆறு மத்தியப் பிரதேசத்தின் மால்வா பகுதியின் தேவாஸ் மாவட்டத்தில் உற்பத்தியாகி, இராஜஸ்தான் மாநிலத்தில் சவாய் மாதோபூர் மாவட்டம் மற்றும் ஜாலாவார் மாவட்டம் வழியாக பாய்ந்து பின்னர் சம்பல் ஆற்றில் கலக்கிறது.
காளி சிந்து ஆறு மத்தியப் பிரதேசதின் மால்வா பாய்ந்து, பின் இராஜஸ்தான் மாநிலத்தின் சவாய் மாதோப்பூர் மற்றும் ஜாலாவார் மாவட்டம் வழியாக பாய்கிறது.
காளி சிந்து ஆற்றின் துணை ஆறுகள் பர்வான் ஆறு, நிவாஜ் ஆறு மற்றும் அகு ஆறுகளாகும்.
25°31′59″N 76°16′55″E﻿ / ﻿25.5331°N 76.2820°E﻿ / 25.5331; 76.2820
Bhat

Bhat (also spelled as Bhatt or Butt, IAST: Bhāṭ) is a Brahmin surname used in the Indian subcontinent. Bhat and Bhatt are shortened renditions of Bhatta or Brahmabhatta.
The word "Bhat" (Sanskrit: भट्ट, IAST: Bhaṭṭa) means "scholar" in Sanskrit. While the original shortened rendition of "Bhatta" was "Bhat" or "Bhatt," many of the Kashmiri Brahmin migrants to the Punjab region started spelling their surname as "Butt", which is the transliteration of the name when written using the Urdu/Persian alphabet (as opposed to Bhat when using the Devanagari alphabet).
The surname is in use among some Konkani Goud Saraswat Brahmins as well as Konkani Christians (who trace their ancestry to the Gaud Saraswat Brahmins of Goa).
Bhat, also spelled as Bhatt, Batt or Butt, is a Kashmiri Pandit surname found among the Saraswat Brahmins indigenous to the Kashmir Valley, as well as the Kashmiri Brahmins who migrated to Punjab, a region now divided between India and the neighbouring Pakistan.
The Bhats who migrated to Punjab in the late 19th century and the early 20th century due to the 1878 drought, were Brahmin migrants from Kashmir, escaping discrimination by local rulers and seeking trade opportunities.
The surname is now shared by both Kashmiri Hindus and Kashmiri Muslims who mostly retained their Hindu last names.
Some Bhats/Butts found in the Punjab region are descendants of those Kashmiri Brahmins who migrated to different cities of (undivided) Punjab from the princely state of Jammu and Kashmir during the 1878 famine in British India.
In Ludhiana, Kashmiris became known for their contribution to the handicraft arena.
The word Bhaṭṭa (Kannada:ಭಟ್ಟ) or Bhaṭṭar (Tamil:பட்டர்) or Bhaṭṭu (Telugu:భట్టు) is traditionally used, especially in the states of Tamil Nadu, Karnataka Telangana and Andhra Pradesh usually to denote a "learned man" or a "scholar" (Brahmins), but also in other southern states.
It was originally used as an honorific like śāstri or paṇḍita, but has become a surname in parts of the country in modern times used as a family name rather than an honorific. In Southern Karnataka naming convention followed is such that, generally, one's father's name is kept as the surname irrespective of caste and many of these honorifics continue to be used as honorifics.
In earlier times a caste name or village name was used by the Tamils as their last name, but due to the influence of the Dravidian movement, Tamils of all castes have mostly given up caste surnames. However, women frequently adopt their father's or husband's name and take it for successive generations. But, honorific like Bhaṭṭar are still in use in spoken language rather than as a surname.
This surname is commonly found in Havyaka Brahmins, Kota Brahmins, Shivalli Brahmins, Sthanika Brahmins, Koteshwara Brahmins, Kandavara Brahmins, Hoysala Brahmins of Karnataka.
Jeshoreshwari Kali Temple

Jeshoreshwari Kali Temple (Bengali: যশোরেশ্বরী কালী মন্দির) is an ancient Hindu temple in Bangladesh, dedicated to the goddess Kali. The temple is located in Ishwaripur, a village in Shyamnagar upazila of Satkhira. It is one of the 51 Shaktipeeths, where Devi Sati's Palms of hands and soles of the feet were fallen. The name "Jeshoreshwari" means "Goddess of Jeshore". The Prime Minister of India Narendra Modi visited this temple in 2021 and gifted a golden crown to idol but later it was stolen during 2024 Bangladesh anti-Hindu violence.
Jeshoreshwari is regarded as one of the 51 Peeth of Sati; according to the belief, it is where the various parts of Sati's body are said to have fallen. Jeshoreshwari represents the site where the palm of Sati fell. Legend says that the General of Maharaja Pratapaditya discovered a luminant ray of light coming from the bushes, and came upon a piece of stone carved in the form of a human palm. Later, Pratapaditya started worshiping Kali, building the Jeshoreshwari Kali Temple. As to be the "Goddess of Jessore", it was named after Jessore.
Palms of hands and soles of the feet
The mythology of Daksha yaga and Sati's self-immolation is the story behind the origin of Shakti Peethas. Shakti Peethas divine places or holy abode of the Mother Goddess(Parashakti). These shrines are believed to be sanctified with the presence of Shakti due to the falling of body parts of the corpse of Sati Devi, when Lord Shiva carried it and wandered throughout Aryavartha in sorrow. There are 51 Shakti Peeth located all around South Asia. Each temple have shrines for Shakti and Kalabhairava, The Shakti of this shrine is addressed as Jeshoreshwari and Bhairava as Chanda.
It is believed to have created by a brahman named Anari. He created a 100-door temple for the Jeshoreshwari Peeth. But the timeline is not to be known. Later it has been renovated by Lakshman Sen and Pratapaditya in their reigning periods.
Indian Prime Minister Narendra Modi visited the Jeshoreshwari Kali Temple in Shyamnagar upazila of Satkhira on 27 March 2021 and offered prayers. He gifted a crown for the Goddess which was stolen in October 2024.
The temple is visited by pilgrims from all over, irrespective of sectarian differences. Worship is done by the priest every Saturday and Tuesday at noon time. But before 1971, there was a daily routine of worship. Every year on the day of Kali puja, the present Caretakers of the temple conduct a ceremony. There is also a Mela taking place around the temple compound.
A large rectangular covered platform called Natmondir has been erected adjacent to the main temple, from where the face of the goddess can be seen. This was renovated by Laxman Sen in the late 13th century, but the builders are not known. After 1971, it crumbled. Now only the pillars can be seen.
22°18′22″N 89°06′46″E﻿ / ﻿22.3062°N 89.1128°E﻿ / 22.3062; 89.1128
Saint Sarah

Saint Sarah, also known as Sara-la-Kâli ("Sara the Black"; Romani: Sara e Kali), is the patron saint of the Romani people in Folk Catholicism. The center of her veneration is Saintes-Maries-de-la-Mer, a place of pilgrimage for Roma in the Camargue, in Southern France. Legend identifies her as the servant of one of the Three Marys, with whom she is supposed to have arrived in the Camargue. Saint Sarah also shares her name with the Hindu goddess Kali who is a popular deity in northern India from where the Romani people originate. The name "Sara" itself is seen in the appellation of Durga as Kali in the famed text Durgasaptashati. Despite her popular veneration amongst Romani Catholics, she is not considered a Saint by the Roman Catholic Church.
According to various legends, during a persecution of early Christians, commonly placed in the year 42, Lazarus, his sisters Mary and Martha, Mary Salome (the mother of the Apostles John and James), Mary Jacobe and Maximin were sent out to sea in a boat. They arrived safely on the southern shore of Gaul at the place later called Saintes-Maries-de-la-Mer. Sarah, a native of Berenice Troglodytica, appears as the black Indo-Egyptian maid of one of the Three Marys, usually Mary Jacobe. (The natives of Berenice Troglodytica had ancestors who once came from the Malabar Coast, through Indo-Roman trade relations, and settled in Egypt (Roman province) and intermarried with Egyptians.)
Though the tradition of the Three Marys arriving in France stems from the High Middle Ages, appearing for instance in the 13th century Golden Legend, Saint Sarah makes her first appearance in Vincent Philippon's book The Legend of the Saintes-Maries (1521), where she is portrayed as "a charitable woman that helped people by collecting alms, which led to the popular belief that she was a Gypsy." Subsequently, Sarah was adopted by Romani as their saint.
Another account has Sarah welcoming the Three Marys into Gaul. Franz de Ville (1956) writes:
The day of the pilgrimage honouring Sarah is May 24; her statue is carried down to the sea on this day to re-enact her arrival in France.
Some authors have drawn parallels between the ceremonies of the pilgrimage and the worship of the Hindu goddess Kali (a form of Durga), subsequently identifying the two. Ronald Lee (2001) states:
The name "Sara" itself is seen in the appellation of Durga as Kali in the famed text Durgasaptashati.
Some authors, taking up themes from the pseudohistorical book Holy Blood, Holy Grail, suggest that Sarah was the daughter of Jesus Christ and Mary Magdalene. These ideas were popularized by Dan Brown's The Da Vinci Code, Eron Manusov's Ahavah's Dream, and The Maeve Chronicles by Elizabeth Cunningham. These speculations have been rejected by the local inhabitants and by scholars.
New Delhi Kali Bari

New Delhi Kali Bari is a Hindu temple dedicated to Goddess Kali and the center for Bengali culture in New Delhi, India. Established in 1930s, it is situated on Mandir Marg, close to Laxminarayan Temple (Birla Mandir) in Delhi.
After several years of demands by the burgeoning expatriate Bengali population, one acre of land was allotted on the new Mandir Marg (temple road), next to the Laxminarayan Temple. The small unpretentious temple of Goddess Kali came up shortly thereafter, with a pratima (idol) resembling the one at Kalighat Kali Temple in Kolkata. The mandir committee was formalized in 1935 with Subhas Chandra Bose as the first president and the first Mandir Building was inaugurated by Sir Justice Manmatha Nath Mukherjee. After that the authority established a building for the visitors and guest. Bengali tourists can book rooms or dormitory for staying there. There is an old and enriched library in Delhi Kalibari.
The Durga puja celebrated at the Kalibari, is one of the oldest Durga Pujas in the city. It first started in 1925. The original temple of Kali Bari was situated on Baird Road (today's Bangla Sahib Road), where the local Bengali community gathered for the annual Durga Puja. After the present temple came up after 1931, it shifted here. Till today, it continues to be the nodal point for the hundreds of puja committees in Delhi, and is widely revered among Delhi Bengalis. Only older pujas in Delhi are at Kashmere Gate, organized by Delhi Durga Puja Samiti, which started in 1910, and the Timarpur puja organised by the Timarpur and Civil Lines puja samiti, estd. 1914.
The puja celebration at Kali Bari continued to follow the traditional style, with traditional ekchalar thakur (single frame for idols) and sholar kaaj. Even puja rituals have remained unchanged since 1936 and traditional competitions in Rabindra sangeet and recitation are still organised. Mr Swapan Kumar Chakraborty is the current President of Delhi Kalibari. Artisans are brought in from Kolkata to build the puja pandal.
The temple is located on the Mandir Marg, situated west of Connaught Place in New Delhi. The temple is easily accessible from the city by local buses, taxis and auto-rickshaws. Nearest Delhi Metro station is R.K.Ashram Marg, located about 2 km away.
Kali (instrument)

Kali is an wind instrument, which is used in traditional Assamese folk music. Kali has its origins dating back to pre–Sankari era. The height of Kali is about 60 centimeters and is usually made of bamboo, brass, or weed. Its body has six to seven holes, varying of sizes, which are used for playing. The different tunes and sounds are produced by placing fingers on the holes. Presently the tradition of playing Kali has lost its significance and has almost become obsolete.
Shri Kali Devi Temple, Patiala

Shri Kali Devi Temple is a Hindu temple in Patiala, Punjab, India. It was built by the Maharaja of Patiala in 1936. The Maharaja was inspired to build the temple and bring the six-foot-tall statues of Maa Kali and Paawan Jyot from Bengal to Patiala. Today, the temple is situated opposite the Baradari Gardens. Shri Kali Devi is a kul devi of many people. During the Navratras, the temple has many visitors over the course of nine days.
Kali Bari, Shimla

Kali Bari Mandir is a Hindu temple situated on Bantony Hill, Shimla. The temple is dedicated to fearsome reincarnation of Goddess Kali, known as Shyamala, after which the Shimla city may be named. The goddess is believed to have existed near Jakhoo.
Kali Bari temple was originally built in 1823 by a Bengali Brahmin Ram Charan Brahamchari in the vicinity of Rothney Castle on Jakhoo Hill. That's why it resembles the Dakshineswar Kali Temple in Kolkata. It is one of the ancient temples of the city and features a unique Hindu-style architecture along with blue coloured wooden idol of goddess Kali. Later, the British shifted the location of the temple to Bantony Hill. The temple trust formed in 1902 mainly consists of Bengali members.
The temple is located in middle of the city center. It has a beautiful scenic charm of the city as well as of nature. Shimla's Old Bus Stand, ARTRAC, Annadale, Railway Board Building, Shimla Railway Station, Shri Hanuman Jakhu can be seen from the temple premises. The temple attracts a lot of tourists and devotees.
Om Kali Jai Kali

Om Kali Jai Kali (transl. Om, I bow to Kali, Victory to Kali) is a 2025 Indian Tamil-language action thriller television series writer and director by Ramu Chellappa. The series stars Vimal as lead role, alongside Pugazh, Ganja Karuppu, Douglas Kumaramoorthy, Pawan, Pavani Reddy, D. R. K. Kiran, Elango Kumaravel, Yogi Ram, Rajan Krishnaswamy, Dhivya Duraisamy, Maheshwari Chanakyan, Queency Stanly, Shivin Ganesan, Seema Biswas and G. M. Kumar. The series is premiered in JioHotstar on 28 March 2025.
The series was announced by Jio Hotstar in February 2025. The series was writer and director by Enkitta Mothathe fame Ramu Chellappa and producer by Jegan Baskaran under Box Office Studio. The series was music composed by Karthik Raja, while editing by Praveen K. L. and cinematography by Rajesh Shukla.
The series stars Vimal as lead role in his second collaboration acted in television series after Vilangu, alongside Pugazh, Ganja Karuppu, Douglas Kumaramoorthy, Pawan, Pavani Reddy, D. R. K. Kiran, Elango Kumaravel, Dhivya Duraisamy, Maheshwari Chanakyan, Queency Stanly, Shivin Ganesan, Seema Biswas and G. M. Kumar.
The series teaser was released on 28 February 2025. The series trailer was released on 12 March 2025. It premiered in JioHotstar on 28 March 2025.
Om Kali Jai Kali at IMDb
Саламура

Саламура се отнася до няколко различни продукта, като това, което ги свързва е разтвор с висока концентрация на сол. Името саламура най-вероятно произлиза от латинската дума за сол – salis (израз: Cum grano salis – със зърно сол, т.е. „с доза съмнение“). Тази е същата причина за имената на салама и салатата.
Въпреки че оригиналните рецепи са по-близки до традиционната чорба, все по-често наричат саламурата дори „супа“, макар тя де е просто вариант на една от най-разпознаваемите български чорби, каквато е познатата шкембе чорба.
Биволаре

Бивола̀ре е село в Северна България. То се намира в община Долна Митрополия, област Плевен.
Биволаре е разположено на десния бряг на река Вит между два хълма. Усойката, обрасла предимно с люлякови храсти, пази селото от юг. От североизток е хълма Орлювица. Дълги времена незалесен, използван предимно за паша на овцете. Сега е залесен с акациева и иглолистна гора. Селото се намира на 12 км от областния гр. Плевен, на 8 км от общинския център гр. Долна Митрополия, на 3 км от с. Победа, на 6 км от с. Божурица, 5 км от с. Опанец, на 2 км от жп спирка „Чифлика“ на жп линията Плевен-Черквица. Землището ни граничи с посочените села. Землището на селото е част от хълмистата Дунавска равнина на 92 м надморска височина. Равнинните земи – Отвъде – са около 4000 дка, в Орманя и ливадите са още около 1000 дка. Те са много плодородни и удобни за модерно и поливно земеделие. В хълмистата част Гложака, Проганя, Ганин дол, Иванково усое има гори, овощни градини и лозя. Земите около р. Вит дълги години са заливани, с което са нанасяни големи щети на стопаните. От 30 – 40 години реката в нашия район е обградена с предпазна дига, която не позволява заливане на земеделски и други земи.
През 1843 г. към село Биволаре е присъединено село Климентина. Старото име на Климентина е Демир кьой и е било заселено с татари, които през 1877 г. го изоставят.
Православни християни, Мюлсюлмани
Официалният празник на с. Биволаре е на 28 август.
Типичен обичай за село Биволаре. Провежда се в някой от понеделниците на март. В по стари времена всяко семейство е отглеждало по 2 – 3 и повече кучета. Те били верен другар на стопаните, пазели къщата, стадата, овцете, пътували с животинския впряг и били навсякъде. Често се случвало някое от кучетата да се изхайлази и да прави бели. Именно тези лоши кучета са заведени за мъмрене на Песи понеделник. Мястото за провеждане на празника е вдясно от кръчмата на Димитър Миков, мястото на сегашната фурна. Участниците в този обичай са облечени в докторски одежди и въоръжени с дървени шашки (дървени ножове), съоръжени със здрав чатал, с който се притиска кучето за главата и гърба – от съображения за сигурност. Съоръжението за прилагане на санкцията се състои от две върлини, високи 6 – 7 м. долният им край се помества в изкопана дупка около 1 – 1,2 м. широка 30 – 40 см. На горния край са завързвани въжета, които изпъват върлините настрани, а друго средно въже, завързано за двете върлини, равномерно се навива и в долния край се завързва за предните крака недисциплинираното куче. Вследствие на развиването на въжето кучето се върти на големи обороти. След като се развие окончателно въжето, кучето изхвърча на височина 5 – 6 метра. Падналите вече кучета се подплашвали допълнително от шума възпроизведен от хлопане по тенекия и се отправяли към дома си. След т.нар. кучешки съд кучетата спирали да правят бели.
Излязло от употреба електрическо и електронно оборудване

Излязлото от употреба електрическо и електронно оборудване („Waste Electrical and Electronic Equipment“, WEEE) представлява отпадъчни материали, състоящи се от всякакви негодни за употреба или нежелани електрически и електронни уреди. Излезлите от употреба, но годни за рециклиране устройства понякога продължават да се категоризират като стоки, но неподходящите за тази цел се третират като отпадъци. И двата вида излязло от употреба електрическо и електронно оборудване предизвикват безпокойство поради факта, че много от компонентите са токсични и не са биоразградими.
Акронимът ИУЕЕО означава „излязло от употреба електрическо и електронно оборудване“ и навлиза в българската терминология при приемането в българското законодателство на наредба определяща нормативните условия за работа с ЕЕО (електрическо и електронно оборудване) и ИУЕЕО , която е преведена и въведена в българското законодателство от така наречената WEEE Directive (Директива за ИУЕЕО) на Европейския съюз.
Основната идея на наредбата е да направи възможно и доходно рециклирането на ИУЕЕО – дейност, която по принцип няма как да доведе до положителен финансов баланс поради трудността на разделното събиране и обезопасяването на някои от уредите. Статистиката сочи, че всеки европейски гражданин „произвежда“ средно годишно от 17 до 20 килограма електронни отпадъци. Необработените отпадъци от излезлите от употреба електрически уреди и електронна техника причиняват вреди на околната среда и оказват негативно влияние върху здравето на хората, прониквайки в почвата и водите. В този смисъл правилното управление на т.нар. електронен скрап е крайно необходимо.
Към момента в България има 7 лицензирани организации, които поемат изпълнението по тази наредба и са официално регистрирани в Министерството на околната среда и водите (МОСВ) в следния ред:
Закон на Бойчо войвода

Законът на Бойчо войвода е първият морален кодекс и военен устав на българските хайдушки чети, съставен от Бойчо войвода. Формулировките на правилата на Бойчо войвода са последвани от „Правила за хайдушките чети“ на Панайот Хитов и „Устава на хайдушката дружина“ изработен и прилаган от Петко войвода.
Законът на Бойчо войвода Цеперански съдържа правила за организация, набиране на четници и тактиката за водене на бой от хайдушката дружина срещу противника. Войводата бива смятан за „гласът и челото на дружината“, който се грижи освен другото и за подсигуряването със снаряжение и обучение на новите четници. Войводата трябва да бъде тактик, и като такъв добре да познава района, в който се подвизава четата. Това включва познание за местата, пътищата и пътеките и кладенците в районите на бойните действия.
Правилникът на войводата съдържа някои прости правила за водене на бой, медицински грижи за ранените бойци и топографско ориентиране при водене на бойните действия. Организацията изисква умение за ориентиране през нощта по разположението на звездите и интуитивно налучкване на пътя, по който ще е най-добре да се подходи към врага. Тук има указания за уреждане на конспирацията и взаимоотношенията с ятаците на хайдушката чета и нейното изхранване. Специално място в устава на хайдушкото движение в закона на Бойчо войвода е отделено на воденето на счетоводството на четите и взаимоотношенията с цивилното население и лицата от женски пол.
Записани в малка тетрадка, това по-скоро не е устав, а съвет за хайдутите как да оцелеят. Според тефтерчето на Бойчо той съветвал хайдутите винаги да имат гъба в тенекиена кутийка, скрита в торба, която да поеме поне „половин ока“ вода. Когато е трудно и наблизо няма източник, смученето на гъбата ще намали жаждата и ще спаси хайдутина от смърт. На сутринта гъбата трябва да бъде изложена на въздух, така че да поеме росата. Също така, за да се намали жаждата, войводата съветва да се вземе куршум или тенекия в устата и да се смуче, което също може да помогне за намаляване на това чувство за известно време. В кесията трябва да има и парцали за спиране на кръвта, гъби за попиване на кръв, т. нар. хайдушки корен за заздравяване на рани. Тези съвети са изпробвани от Бойчо на практика по време на дългото му и трудно бягство от руския затвор. Войводата съветва още хайдутите, че ако трябва да нощуват извън домовете си, сутрин човек да се събуди на такова високо място, откъдето да има добра видимост към околността и възможност за достатъчно голям ъгъл на обстрел отгоре.
Прочути хайдути, спазващи революционния Закон на Бойчо войвода са брат му Петър войвода, който ликвидира турския шпионин, предал Бойчо. Наследници на Бойчо войвода от Трявна стават неговите ученици в освободителната борба: Филип Тотю, Панайот Хитов, Димитър Калъчлията, Пею Буюклията, Златьо Конарчанина и много други бивши негови четници и хайдути.
Новият другар, преди да се приеме в горската дружина, трябва да го познава добре някой от нея и тогаз да се пусни да я види. След това той трябва да положи клетва пред войводата и цялата дружина:
Черни Вит (сирене)

„Черни Вит“ е вид българско сирене, което се произвежда единствено в района на село Черни Вит, община Тетевен, разновидност на бялото саламурено сирене. То е едно от трите плесенни сирена в Европа и единственото плесенно сирене на Балканите.
Историята на зеленото сирене е тясно свързана с бита на местните хора от времето, когато в Стара планина се отглеждат хиляди овце. В летните кошари, разположени по високопланинските пасища, овчарите правят сирене и го съхраняват в дървени качета. Постепенно саламурата от сиренето се отцежда през порите на дървото и парчетата остават на сухо. В края на лятото овчарите свалят сиренето в селото и го складират в изби при постоянна влага и температура от около 10 – 12º С. При отварянето на качето, от контакта с влажния и хладен въздух, сиренето започва да се покрива със синьо-зелена плесен.
Поради липсата на традиции, местните жители дълго време смятат мухлясалото сирене за развалено и некачествено. То започва да изчезва през 70-те години на ХХ век, когато местните производители заместват дървените съдове с пластмасови бидони.
То е преоткрито едва през 2007 г. от италиански специалисти от международната организация „Slow Food“ и оттогава редовно се представя на световното изложение на сирена в гр.Бра, Италия, където получава висока оценка за своята уникалност и качество.
Сиренето е меко, с богат и плътен вкус и аромат, покрито със зеленикава плесенна корица.
Зеленото сирене от Черни Вит е уникално с благородната си, развита по естествен път плесен. Във всепризнатите производителки Швейцария, Италия и Франция голяма част от млечните продукти са изкуствено заразени с гъби. А в черновитското сирене те се самозараждат. Благородната плесен се самозаражда в дървените съдове, където се съхранява овчето и козето сирене.
Влажността и специфичният мек климат по поречието на Черни Вит са условия, без които узрялото сирене не би могло да се покрие с плесенните гъби. Големите температурни разлики между дневната и нощната температура също се определят от специалистите като важна среда за създаване на зеленото покритие върху млечните продукти.
От значение е и качеството на млякото. В общината се отглежда основно тетевенска овца, която е аборигенен вид. Запазени са под 10 хил. броя. Стадата са смесени с каракачанската овца. Белтъчният състав на млякото, от което се произвежда зеленото сирене е различен в сравнение с други райони на страната.
Бито сирене

Бито сирене – наричано още мехово сирене, толум сирене, брънза и имансъз е вид традиционно българско полутвърдо сирене от овче или краве мляко.
Това сирене е известно с няколко имена. Нарича се бито, защото маслото се избива в каца. Освен това му викат и мехово, и тулумско (на турски: tulum – гайда, мех), заради начина на съхраняване.
Още едно популярно име е и брънза, което вероятно е дошло в Родопите от езика на арумъните – романизирано население на Балканския полуостров, чийто основен поминък са били овчарството и мандраджийството. В Румъния думата брънза (на румънски: Brânză) означава общо название на всички сирена, а на руски (брынза) и украински (бринза) означава саламурено сирене близко до нашето бяло саламурено сирене.
Битото сирене се прави като първо се избива маслото, което се прави след кратко подсирване с мая от стомаха на агнета сукалчета. Обезмасленото мляко се сипва в големи казани, подсирва се отново и бавно се загрява, докато отгоре започне да се отделя суроватката. Загряването се прекратява и суроватката се отлива, като се запазва. Подсирената маса се нарязва на късове и се слага да се отцежда за няколко дни. После се разстила, за да просъхне. Междувременно леко вкисналата суроватка се кипва и в нея се образува суроватъчна извара. Млечните частици се отделят и отцеждат добре в платно, като след това платната се притискат, за да се отдели възможно най-много от остатъчната течност. Зрялото сирене се смесва с изварата, като се прибавя и сол, и се натъпква в мехове от овчи кожи, подстригани много късо, които се зашиват като козината остава отвътре. Така битото сирене се оставя да зрее поне няколко дена, преди да е готово за консумация. С течение на времето през порите на кожата се отцежда още течност, а сиренето придобива кремообразна структура. Понякога битото сирене се напълва и в качета от дървовидна хвойна Juniperus excelsa.
В литературата толум сиренето се описва във възрожденските очерци: „Трябваше да носят храна за няколко месеци, като че отиват да се затварят в обсада: чували с брашно, сухари, пастърма, качета с риба и туршия, толум сирене, сол, пипер и тая домашна българска тригя за подкиселяване на пословичната рибена чорба не липсуваше“