Baju kurung

Baju kurung (Jawi: ‏باجو کوروڠ‎‎) ialah pakaian tradisional untuk wanita Melayu. Baju Kurung terbahagi kepada dua iaitu Baju Kurung Lelaki dan Baju Kurung Perempuan. Baju Kurung lelaki juga dikenali juga sebagai Baju Melayu. Ia menjadi pakaian rasmi untuk negara Malaysia . Terdapat dua jenis baju kurung iaitu Baju Kurung Teluk Belanga Johor dan Baju Kurung Cekak Musang. Baju ini sesuai dipakai oleh semua golongan masyarakat tidak mengira usia. Baju Kurung juga digunakan untuk menghadiri majlis perkahwinan, majlis agama, dan majlis rasmi. Di Malaysia, secara amnya seluruh wanita melayu memakai baju kurung sebagai pakaian tradisi ini termasuk pakaian rasmi pelajar sekolah rendah dan menengah. Cuma reka bentuk dan potongan baju kurung agak berbeza-beza mengikut negeri.
Selaras dengan peredaran zaman, kini pelbagai busana rekaan moden telah muncul dan diterima oleh masyarakat Melayu. Sungguhpun pada umumnya kita telah menerima pengaruh moden dalam pakaian harian, namun baju kurung tetap menjadi pilihan kaum wanita untuk digayakan. Bezanya, rekaan baju kurung sekarang lebih kontemporari tetapi masih mengekalkan ciri-ciri keasliannya.
Selain terdapat perubahan pada potongan dan bentuknya, untuk menghasilkan rekaan yang lebih moden dan kreatif, baju kurung juga dihiasi dengan sulaman, kerawang, manik mahupun labuci. Material untuk menghasilkan baju kurung juga turut berubah. Kini, terdapat pelbagai pilihan material antaranya satin, organza, chiffon, sutera, batik, linen dan banyak lagi. Perubahan ini dilakukan untuk disesuaikan dengan keadaan semasa atau majlis yang hendak dihadiri selain cuba meniru gaya potongan asing yang mungkin bertujuan untuk kelihatan lebih anggun. Kini terdapat pelbagai variasi baju kurung dan ia dikenali sebagai Baju Kurung Moden.
Walaupun baju kurung telah mengalami evolusi selaras dengan perubahan masa dan citarasa pemakai, namun rekaannya masih sama. Ia tetap selesa dan manis dipakai selain menampakkan kesopanan gadis Timur dan keunggulan budaya Melayu.
Corak pakaian Melayu berkembang dalam jangka masa yang panjang, bermula dari zaman prasejarah. Pada zaman awal itu, sumber semula jadi digunakan sebagai bahan pakaian sehingga kapas dan sutera diperkenalkan ke Semenanjung Tanah Melayu seawal abad ke-1 oleh pedagang India dan Cina. Pada zaman sebelum kedatangan Islam, kehidupan masyarakat Melayu tempatan amat dipengaruhi oleh amalan Hindu-Buddha yang diperkenalkan oleh pedagang asing ini dan ini tercermin dalam pemakaian mereka yang selama ini disifatkan sebagai ringkas tetapi praktikal. Pada masa itu, pakaian lelaki biasa hanya melibatkan dua helai kain - sehelai yang lebih kecil diikat di kepala membentuk tengkolok manakala yang lebih besar dililit di pinggang menjadi sarung yang menutup bahagian bawah badan.
Sementara itu, kaum wanita memakai kain kelubung untuk menutup kepala dan kain kemban, yang pada asasnya adalah sehelai sarung, dipakai dari bahagian dada ke bawah. Pakaian ringkas ini selesa dan berfungsi untuk memastikan mereka sejuk dalam cuaca panas tropika. Satu-satunya perbezaan antara pakaian yang dipakai oleh golongan bangsawan dan rakyat jelata ialah pakaian yang dipakai oleh orang awam yang lebih berkualiti dan lebih mahal untuk dimiliki dan memakai barang kemas yang diperbuat daripada emas dan batu permata.
Pengaruh Islam mula membuat kehadirannya dirasai di Semenanjung Tanah Melayu apabila pedagang Arab mula membuat kehadiran mereka di sini dari abad ke-7 dan seterusnya. Lama kelamaan, nilai-nilai Timur Tengah mula memberi kesan kepada gaya berpakaian tempatan. Ia mengambil masa 800 tahun lagi sebelum Islam bertapak kukuh di Melaka. Dalam tempoh peralihan yang panjang itu, sesetengah penduduk tempatan mula mengamalkan perubahan dalam cara berpakaian. Selain kain sarung adat, kedua-dua belah jantina lebih sesuai berpakaian apabila mereka mula memakai blaus kapas seperti tunik yang ringkas namun selesa untuk menutup bahagian atas badan mereka. Blaus itu memberi kebebasan kepada wanita untuk memakai sarung mereka lebih rendah, biasanya di pinggang seperti lelaki. Satu-satunya perbezaan ialah kaum wanita menggemari ikatan ombak mengalun (simpul sisi) apabila mengikat kain sarung kerana ia membolehkan mereka berjalan dengan mudah walaupun melangkah jauh. Lelaki itu bagaimanapun lebih suka mengikat kain sarung di tengah, dekat dengan pusat.
Pada masa yang sama, percambahan perdagangan dan perdagangan serantau memastikan bahawa gaya berpakaian Melayu secara beransur-ansur menjadi terjalin dengan budaya lain yang terdapat di Kepulauan Melayu. Fenomena ini akhirnya melahirkan satu identiti umum yang unik kepada Nusantara. Di antara banyak gaya pakaian Melayu, baju kurung dianggap oleh sejarawan terkemuka sebagai salah satu yang tertua dan paling banyak diterima pakai. Corak baju kurung yang berkait rapat dengan versi tempatan kita boleh didapati dengan mudah di seluruh wilayah seperti Bentan, Bengkulu, Jambi, Riau, Padang, Acheh dan Palembang di Indonesia serta di Thailand dan Singapura.
Baju kurung dikatakan mula muncul kira-kira enam abad yang lalu semasa zaman keemasan Kesultanan Melaka. Menurut Sejarah Melayu, Sultan Mansur Shah, pemerintah Melaka keenam, melarang wanita Melayu memakai kain kemban kerana ia bertentangan dengan ajaran Islam asas tentang kesopanan peribadi. Garis panduan selanjutnya yang dibentuk berikutan titah diraja itu secara beransur-ansur dimasukkan ke dalam cara berpakaian wanita Melayu di khalayak ramai. Malah pada masa itu, pemangkasan diri, dari perspektif Melayu, sebahagian besarnya dianggap sinonim dengan ajaran Islam yang melarang sebarang pamer bahagian tubuh intim, terutamanya apabila seorang wanita berada jauh dari lingkungan rumahnya yang selamat. Beberapa tahun kemudian, Temenggung Hassan, yang hidup pada zaman pemerintahan Sultan Mahmud Shah, membuat penambahbaikan penting pada gaya berpakaian sedia ada ketika itu. Dia membesarkan saiz korset baju Melayu untuk memberi elaun bentuk longgar dan memanjangkan lengan baju sehingga paras pergelangan tangan selepas mendapat inspirasi daripada jubah yang dipakai oleh pedagang Arab di Melaka.
Dikatakan bahawa istilah baju kurung kemudiannya dicipta untuk ciptaan itu kerana ia berjaya melindungi sebahagian besar badan wanita daripada pandangan umum, menyebabkan hanya muka dan tangan terdedah. Gaya itu kemudiannya kekal sebahagian besarnya tidak berubah dalam tempoh tiga setengah abad akan datang sehingga ia diketengahkan pada penghujung abad ke-19 dan dipopularkan sekali lagi oleh Sultan Abu Bakar, bapa Johor moden. Sambil memberi perubahan kepada baju kurung untuk membezakannya daripada pakaian Melayu yang lain dan menjadikannya istimewa untuk rakyat di negerinya, raja dikatakan telah mempertimbangkan dua faktor utama - mematuhi peraturan agama dan membuat gaya secantik mungkin dari segi estetika. The result was the hugely popular baju kurung Teluk Belanga. Beberapa gambar Johor vintaj dalam buku yang memaparkan wanita berpakaian baju kurung Teluk Belanga menarik perhatian saya. Selain memberikan penampilan yang anggun, versi baju kurung Johor kelihatan begitu bergaya sehingga tidak hairanlah gaya pakaian ini berjaya diminati wanita sehingga kini.
Pada permulaan abad ke-20, panjang blaus diukur sebagai sejengkal (hujung telunjuk hingga hujung ibu jari) dari tanah. Panjangnya perlahan-lahan memendekkan ke paras pertengahan betis dan kekal di bawah lutut sehingga awal 1940-an. Pada masa yang sama, kain kelubung kekal relevan kerana ia digunakan sebagai sebahagian daripada pakaian untuk majlis rasmi sehingga tahun 1930-an.
Berakhirnya Perang Dunia Kedua dan kembalinya British pada September 1945 membawa perubahan besar dalam pentadbiran dan janji kemajuan pesat. Pendedahan kepada pengaruh asing melalui media massa, terutamanya filem dan majalah fesyen seperti Muda-Mudi, memberi idea wanita Melayu tentang cara untuk memudahkan pemakaian mereka agar sesuai dengan persekitaran dan gaya hidup baharu mereka. Akibatnya, baju kurung telah dipendekkan kepada hanya di bawah lutut dan, pada tahun 1950-an, wanita cukup yakin untuk mengangkatnya, buat pertama kali dalam sejarah moden, di atas lutut lebih daripada satu inci. Perubahan gaya ini juga berlaku dengan mengorbankan kain kelubung yang digantikan oleh selendang yang kurang menyusahkan pada akhir 1950-an. Walaupun begitu, penggunaan tudung kepala kekal sebagai pilihan kerana lebih ramai wanita Melayu menyertai tenaga kerja sebagai pekerja pejabat dan tenaga pengajar dan mereka mendapati penting untuk memastikan pakaian mereka ringkas. Kemerdekaan Tanah Melayu pada Ogos 1957 turut membawa perubahan minda dalam kalangan wanita Melayu yang bekerja. Gaji yang diperoleh memberi mereka kebebasan untuk membuat pilihan peribadi dan gaya hidup yang hanya boleh diimpikan oleh ibu dan nenek mereka. Daripada membuat sendiri seperti dahulu, ramai yang mula mendekati tukang jahit profesional untuk menikmati pakaian yang lebih sesuai. Ukuran yang diambil adalah sistematik dan lebih tepat dan ini menimbulkan rekaan dan potongan baharu bagi baju kurung.
Menjelang 1960-an, fabrik bergaya yang diimport dari Eropah seperti renda Perancis dan voile Swiss mula muncul di Tanah Melayu. Bersama-sama dengan fabrik sintetik dari China dan Jepun, ia menjadi kegemaran pelanggan hampir semalaman. Penjahit menerima perubahan dalam rasa ini tanpa perlu risau kerana inovasi moden seperti mesin jahit membolehkan mereka mencuba teknik jahitan baru, yang menjimatkan dalam erti kata mereka boleh menyiapkan kerja mereka pada kadar yang lebih pantas. Ciptaan baharu lain seperti zip dan ikat pinggang memudahkan lagi kerja mereka. Beban kerja yang lebih rendah dan permintaan yang semakin pantas mendorong tukang jahit Cina untuk terjun ke dalam kereta muzik membuat baju kurung pada awal 1960-an. Pengenalan budaya pop dari barat pada tahun 1970-an merupakan fenomena seterusnya yang memberi kesan yang tidak berubah-ubah ke atas pakaian Melayu secara keseluruhan. Tempoh itu menandakan permulaan hakisan dan pencairan gaya baju kurung tradisional. Lebih ramai wanita mahukan korset dibuat mengikut kelengkungan badan mereka supaya mereka kelihatan lebih cantik dan menarik. Satu lagi permintaan telah memendekkan panjang pakaian dengan begitu ketara sehingga ramai yang menamakan hasil akhirnya sebagai kurung mini.
Menjelang awal 1980-an, baju kurung moden, yang mengikuti fesyen dan perincian barat, lahir. Satu varian baju kurung jenis baharu ini muncul apabila rakyat Malaysia menyaksikan perkahwinan diraja antara Lady Diana Spencer dan Putera Charles yang disiarkan secara langsung dari Katedral St Paul pada 29 Julai 1981. Terpikat dengan selera fesyen Puteri Wales yang glamor dan pelbagai rekaan pakaian yang mengagumkan, wanita Melayu mula menggabungkan apa yang mereka lihat di skrin dan cetakan ke dalam pakaian mereka, termasuk baju kurung. Memandangkan tempahan mula membanjiri baju kurung dengan binaan bahu lebar yang berlapik tebal, garis leher berbentuk kekasih dan kolar berkerut tinggi, pembuat pakaian yang lebih muda mencuba sedaya upaya untuk memenuhi permintaan luar biasa itu dengan melihat foto terkini Puteri Diana. Sementara itu, mereka yang tidak cukup lincah atau tidak mahu menyesuaikan diri dengan perubahan menyaksikan kemerosotan drastik dalam perniagaan selagi trend itu berterusan. Menjelang tahun 1990-an, labuh baju kurung kembali ke paras lutut apabila penampilan klasik diguna pakai dalam persada fesyen Melayu.
Kurung Kedah Songket is a traditional Malay outfit renowned for its intricate craftsmanship and cultural significance in the Kedah region of Malaysia. This garment combines the traditional Kurung Kedah with the luxurious and ornate songket fabric, reflecting the rich heritage and artisanal traditions of the area.
Kurung Kedah is a traditional Malay attire consisting of a knee-length tunic with long sleeves paired with a sarong or skirt. When made from songket, this outfit takes on a distinctive and elegant appearance.
Songket is a traditional Malay textile characterized by its use of gold or silver threads woven into intricate patterns on a base of silk or cotton. The weaving process involves a supplementary weft technique, where metallic threads are interlaced with the main fabric to create elaborate motifs, often inspired by nature or geometric patterns. The result is a fabric that has a shimmering effect and a luxurious texture.
In the Kurung Kedah Songket variation, the tunic is crafted from this ornate songket fabric, adding a touch of grandeur and sophistication. The design of the Kurung Kedah Songket typically features:
The art of songket weaving has its origins in the Malay archipelago, with its history dating back to the 14th century. Originally, songket was worn by royalty and the elite, symbolizing prestige and wealth. The craft was traditionally passed down through generations, with each family or region developing its own techniques and patterns.
In Kedah, songket weaving is a significant cultural tradition, with local artisans renowned for their skill in creating elaborate designs. The Kurung Kedah Songket is a manifestation of this rich tradition, combining the cultural significance of the Kurung Kedah with the luxurious allure of songket.
Today, the Kurung Kedah Songket is worn during important cultural and ceremonial occasions such as:
The Kurung Kedah Songket has evolved to incorporate contemporary fashion trends while preserving its traditional essence. Modern variations may feature updated designs or materials but continue to honor the craftsmanship of traditional songket weaving.
Efforts to preserve and promote the art of songket weaving are crucial for maintaining Malaysia’s cultural heritage. Organizations such as the Malaysian Craft Development Corporation (Kraftangan Malaysia) and various local cultural institutions work to support songket weavers, ensure the continuation of traditional techniques, and promote the cultural significance of the art form.
Educational programs and exhibitions also play a role in raising awareness about songket weaving and its importance in Malaysian culture. Through these initiatives, the tradition of Kurung Kedah Songket is kept alive and appreciated by new generations.
The Kurung Kedah Songket stands as a testament to the rich cultural and artistic heritage of Kedah and Malaysia. Its combination of traditional Malay dress with the opulent art of songket weaving creates a garment that is both culturally significant and visually stunning. As a symbol of tradition and craftsmanship, the Kurung Kedah Songket continues to be a cherished and revered garment in Malaysian culture.for buying kurung kedah authentice and reliable site is here just click hidayafabric.com
Baju Kurung Teluk Belanga atau Baju Kurung Johor mula diperkenalkan semasa pemerintahan Almarhum Sultan Abu Bakar tatkala Almarhum bersemanyam di Teluk Belanga Singapura dan berpindah ke Tanjung Puteri pada tahun 1866 (kini dikenali Johor Bahru). Almarhum menetapkan supaya baju perempuan labuhnya hingga bawah lutut dengan alas lehernya halus dan tidak berkocek. Terdapat berbagai bentuk sulaman yang dipadankan pada bahagian leher seperti mata lalat, tulang belut dan insang pari. Semasa pemerintahan Almarhum Sultan Ibrahim ibni Sultan Abu Bakar pakaian tersebut telah diubah mengikut cadangan Allahyarham Jaafar bin Haji Muhammad, Menteri Besar Johor Pertama, satu kocek pada baju perempuan. Hari ini, Baju Kurung Teluk Belanga menjadi sinonim dengan baju kurung tradisional yang standard. Ia mengenakan kain yang disusun di sebelah kiri.
Baju Kurung Cekak Musang adalah sama dengan Baju Kurung Teluk Belanga kecuali pada bahagian lehernya. Leher Baju Kurung Cekak Musang ada kolar. Kolar tersebut hanya selebar satu jari dan kedudukannya menegak. Pada bahagian hadapan kolar ada bukaan panjang yang berkancing. Potongan baju ini dipercayai menerima pengaruh dari India dan China.
Baju Kurung Kedah dipercayai berasal dari Selatan Thai, kerana baju tersebut menyerupai blaus pendek dibuat singkat sampai ke paras punggung di selatan Thai. Baju Kurung Kedah terdiri daripada baju yang longgar dan diperbuat daripada kain cita (kapas) yang berbunga kecil ataupun kain kasa tebal atau nipis yang jarang serta potongan leher bujur sireh. Baju Kurung Kedah dipakai bersama kain sarung. Kain sarung diikat ambak mengalur dan di masuk sebelah kiri atau kanan. Baju Kedah boleh disifatkan sebagai pakaian seharian atau pakaian basahan.Baju kurung Kedah dengan leher teluk belaga diperindahkan dengan perhiasan kalung papan di dada.Baju dipadankan dengan kain lipatan bertangkup atau berselisih di hadapan.
Pakaian tradisional wanita Melayu Melaka pula selesa mengenakan baju kurung teluk belanga dengan mempunyai hiasan dada dihiiasi sibar layang dari baldu bertekad manik dan labuci.
Baju Kurung Pahang atau dikenali sabagai Baju Kurung Riau Pahang pula menyingkap pertalian sejarah antara kedua negeri Riau dan Pahang. Walaupun Riau dan Pahang adalah dua buah negeri yang berjauhan, perhubungan politik dan sosial budaya yang terjalin sewaktu zaman kerajaan Melayu Melaka terserlah dengan terciptanya potongan pakaian ini yang juga dikenali sebagai Baju Belah atau Baju Kebaya Turki. Berbeza dengan pesak baju kurung, kedua-dua bahagian tepi Baju Kurung Riau Pahang berpesak kembang yang disambungkan kekek gantung. Baju berkolar tinggi ini amat menarik sekali dipakai dengan tujuh atau sembilan butir butang.
Ada beberapa jenis pakaian lain yang lazim dipakai bersamaan dengan baju kurung.
Baju kurung biasanya dipasangkan dengan sarung, dan sarung itu sendiri dikenakan dengan ikatan "ombak mengalun" yaitu lipatan kain yang berlipit-lipit (berombak-ombak). Lipatan ini ada di bagian kiri atau kanan badan.
Kain dagang adalah kain sarung yang digunakan sebagai kerudung di saat bepergian. Ini dimaksudkan untuk melindungi diri dari terik matahari. Apabila berada di dalam ruangan, maka kain dagang diikatkan pada pinggang atau disangkutkan di lengan.
Selendang biasanya disampirkan di bahu. Jika sedang memakai kain dagang, alih-alih memakai selendang panjang biasanya yang dipakai adalah kain mantul. Kain mantul adalah semacam selendang pendek bersulam, disampirkan di bahu apabila sedang memakai kain dagang sebagai kelengkapan baju kurung.
Bagi lelaki, baju kurung biasa dipasangkan dengan celana panjang yang disebut seluar.
Jenis seluar yang digunakan:
Jika lelaki memakai baju kurung dengan sarung saja tanpa memakai celana, maka ini disebut dengan istilah "ketumbing". Biasanya jenis pemakaian ini hanya untuk di dalam rumah atau bisa juga untuk ke masjid atau surau.
Kain samping adalah kain sampingan yang dipakai bersama-sama dengan baju dan celana.
Terdapat beberapa cara memasang kain samping: