davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Thakral Corporation

Thakral Corporation Ltd. (Chinese: 德加拉集团) is a diversified company listed on the Singapore stock exchange (SGX: T04 ) involved in manufacturing, logistics and property development in India, China and south-east Asia.
Kartar Singh Thakral is the Executive Chairman of the Board — he joined his family's trading business in 1949, which now includes Singapore-listed Thakral Corp., which distributes tech gear such as iPods in China and India, and Australian property group Thakral Holdings. Son Inderbethal helps run the business. Forbes ranked him as the 25th richest person in Singapore in 2006, with a fortune of $175 million.
The company is engaged in the supply chain management in the consumer electronics sector, electronic manufacturing services (EMS), creation of technology products, as well as property and equity investments. It has four core activities: supply chain management, marketing and brand building; EMS; property holding division, and others. Its brand portfolio includes Apple, Asus, Canon, Casio, Cisco, Fuji, Kodak, Lenovo, Nikon, Nokia, Olympus, Orion, Panasonic, Pentax, Samsung and Sony. Some of the products distributed under these brands include digital video cameras, digital still cameras, plasma televisions, desktop and notebook computers, personal digital assistants, data projectors, electronic accessories, mobile phones and audio products, including Moving Picture Experts Group layer-3 audio/ Moving Picture Experts Group layer-4 audio/ Moving Picture Experts Group layer-5 audio (MP3/MP4/MP5) players. It also creates and markets consumer products under its own brand name, YES.
CAV Thakral Home Entertainment Co, Ltd. (Chinese: 中录德加拉家庭娱乐有限公司) is a Chinese company that distributes DVDs, VCDs and CDs. It has released many DVDs and VCDs with movies from Disney, Warner Bros. Pictures, MGM, 20th Century Studios and Paramount Pictures. It is the largest distributor of Hollywood films on video in China. In 2006, CAV Thakral was defunct and absorbed into Excel Media.
10

10 (ten) is the even natural number following 9 and preceding 11. Ten is the base of the decimal numeral system, the most common system of denoting numbers in both spoken and written language.
Ten is the smallest noncototient number. There are exactly 10 small Pisot numbers that do not exceed the golden ratio.
A ten sided polygon is called a decagon.
The metric system is based on the number 10, so converting units is done by adding or removing zeros (e.g. 1 centimetre = 10 millimetres, 1 decimetre = 10 centimetres, 1 meter = 100 centimetres, 1 dekametre = 10 meters, 1 kilometre = 1,000 meters).
Kimchi-buchimgae

Kimchijeon ay isang ng jeon (pagkain), o Koreanong pankeyk na luto, ginawa sa pamamagitan ng likyad na kimchi, harina at kung minsan iba pang mga gulay. Kimchi, maanghang na halo-halong gulay tinimplahan na may chili paminta at jeotgal, ay isang sangkap na hilaw sa Lutong Koreano. Ang ulam ay mabuti para sa paggamit ng mga mahinong kimchi. Kimchijeon ay madalas na kinikilala sa Koreanong kultura bilang isang katutubong ulam ng mababang propil na kahit sino ay maaaring gumawa ng madali sa bahay na walang dagdag na badyet.
Ito ay nagsilbi bilang isang pampagana, meryenda o palamuti.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Bibimbap

Ang Bibimbap ay isang tanyag na luto ng Korea. Ang salita ay nangangahulugan na literal na "halo-halong bigas". Bibimbap ay sinisilbi sa isang mangkok na nilalaman nito ay mainit-init na bigas, na sa ibabaw ng namul (ginisa at tinimplahang gulay) at gochujang (chili pepper paste o pagkit ng maanghang na paminta). Isang hilaw o pritong itlog at hiwang karne ay karaniwang mga karagdagan. Ang mga laman ng Bibimbap ay hinalo lamang bago kumain. Ito ay maaaring sinisilbi alinman sa malamig o mainit.
Ang mga gulay na karaniwang ginagamit sa mga bibimbap ay hiniwang pahaba na mga pipino, mu (daikon), mga kabute, doraji (ugat ng bulaklak na kuliling, at gim, pati na rin ang espinaka, talbos ng balatong, at gosari (mga tangkay ng bracken pako). Maaaring idagdag ang dubu (tokwa), maaring sariwa o iginisa, o ang isang dahon ng litsugas. Ang manok o pagkaing-dagat ay maaaring ipalit din para sa karne ng baka.
Ensalada

Ang ensalada ay isang putahe na binubuo ng mga samu't saring sangkap, kadalasan mga gulay. Tipikal na inihahain ang mga ito nang malamig o sa temperaturang-silid, ngunit maaaring ihain ang ilan nang mainit-init. Karaniwang nagpapasarap sa mga ensalada ang mga kondimento at panimpla (o dressing) na may iba't ibang lasa.
Pinagsasaligan ng mga ensaladang mahardin ang mga gulay na dahon tulad ng letsugas, arugula, kale o espinaka; napakakomun ang mga ito na kadalasang tumutukoy ang salitang ensalada sa mga mahaharding ensalada. Kabilang sa mga iba pang uri ng ensalada ang ensaladang bins, ensaladang tulingan, ensaladang tinapay (tulad ng fattoush, panzanella), ensaladang gulay na walang gulay na dahon (tulad ng ensaladang Griyego, ensaladang patatas, coleslaw), ensaladang de-bigas, de-pasta, at de-pansit, ensaladang prutas at panghimagas.
Maaaring ihain ang mga salad sa anumang oras habang kumakain:
Kapag nagpapalasa ang sarsa sa ensalada, karaniwan itong tinatawag na panimpla o dressing; karamihan ng mga panimpla ay nakasalig sa halo ng langis at suka o makremang deyri.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Al dente

Sa pagluluto, al dente /ælˈdɛnteɪ/ (pagbigkas sa wikang Italyano: [al ˈdɛnte]) ay naglalarawan sa pasta o kanin na niluluto na maging matatag kapag kinagat. Ang etimolohiya nito ay ang Italyanong "sa ngipin".
Sa kontemporaryong lutuing Italyano, tinutukoy ng katawagan ang perpektong pagkakapare-pareho ng pasta at nagsasangkot ng maikling oras sa pagluluto. Termino ang molto al dente sa pagluluto para sa pastang medyo kulang sa pagluto. Ginagamit ang pastang kulang sa luto sa unang round ng pagluluto kapag dalawang beses lulutuin ang isang putaheng pasta.
Mas mababa ang glycemic index ng pasta na lutong al dente kaysa sa pasta na malambot ang pagluto. Kapag nagluluto ng komersyal na pasta, nangyayari ang yugtong al dente pagkatapos mawala ang puti ng sentro ng pasta.
Ginagamit ang terminong ito sa pagtukoy sa pagluluto ng gulay, tulad ng sitaw o usbong ng bruselas, bagaman madalas na may maling akala sa kahulugan na sa halip na lutuin nang masinsinang, mayroon pa rin silang isang medyo hindi luto na (sariwang) lasa sa kanila, na karaniwang kanais-nais sa pagluluto. Maaaring bigyang-kahulugan ito bilang pagluluto sa kanila hanggang sa halos mawawala ang kanilang hilaw na lasa, bilang isang paraan upang maiwasan ang pagluluto nang sobra sa kanila.
Munggong gulaman

Ang mga munggong gulaman, gulamang munggo, munggong halaya, o halayang munggo, kilala sa Ingles bilang mga jelly bean, ay isang uri ng mga kendi o minatamis na may marami at iba't ibang mga lasa, pangunahin nang mga lasa ng prutas. Maliliit sila, nasa sukat ng isang pulang munggong bato (red kidney bean) o mas maliit pa, at pangkalahatang may isang matigas na balat o baluting pangkendi at magomang panloob. Ang konpeksiyong ito ay pangunahing gawa sa asukal.
Ang pinaka maagang nalalamang paglitaw ng munggong gulaman ay noong Amerikanong Digmaang Sibil, noong ibunsod ni William Schrafft ng Boston ang pagpapadala ng mga kendi sa mga sundalo ng Hukbo ng Unyon. Ngunit noong lamang pagsapit ng 1930 o lumaon pa naging isang kending pang-Pasko ng Pagkabuhay ang mga munggong gulaman, maaaring dahil sa kanilang pagkakahawig sa itlog na pang-Pasko ng Pagkabuhay.
Ang payak na mga sangkap ng munggong gulaman ay kinabibilangan ng mga asukal, sirup ng mais, at gawgaw. Sinasamahan din ito ng kaunting bilang ng lesitina (isang ahenteng nagsasagawa ng emulsipikasyon), mga ahenteng laban sa pagbula, nakakaing pagkit na mula sa bahay ng pukyutan, asin, at pampakintab ng konpeksiyonero. Ang mga sangkap na nagbibigay ng katangiang pansarili ng munggong gulaman ay maliliit ang proporsiyon at maaaring magbago ayon sa lasa.
Karamihan sa mga munggong gulaman ang pinagbibili bilang sari-sari o kalipunan ng walong iba't ibang mga lasa, karamihang batay sa lasa ng prutas. May kalipunan din ng "tinimplahang" mga munggong gulaman at mga gumdrop (literal na "hulog na goma" o "hulog-goma", maliliit na mga kending may balot ng asukal at hugis balisusong o apa ng sorbetes na tinapyas, na kinasasangkutan ng katulad na bilang ng mga tinimplahan ng mga pampalasa at yerba buwena (mint). Ang mga kulay ng mga munggong gulaman ay lumabis-kumulang na may pamantayan, na ang bawat kulay ay may katumbas na lasa ng prutas o pampalasa.
Talong

Ang talong ay isang espesye sa pamilyang Solanaceae. Itinatanim ang solanum melongena sa buong mundo para sa nakakaing prutas nito.
Kadalasang kulay lila, sinasangkap ang malaespongha, nakakasipsip na prutas sa ilang mga lutuin. Karaniwang ginagamit bilang gulay sa pagluluto, isa itong beri ayon sa botanika. Bilang miyembro ng genus Solanum, kabilang sa mga kamag-anak nito ang kamatis, sili, at patatas, ngunit galing sa Bagong Mundo ang mga iyon habang galing sa Lumang Mundo ang talong. Tulad ng kamatis, maaaring kainin ang balat at binhi nito, ngunit, kagaya ng patatas, kadalasan itong niluluto bago kainin. Mababa ang makrosustansiya at mikrosustansiya ng talong, ngunit ginagamit ito sa kulinarya dahil nakakasipsip ang prutas ng mga mantika at lasa habang niluluto.
Unang dinomestika ito mula sa S. incanum, marahil nagkaroon ng dalawang magkahiwalay na pagdodomestika: isa sa Timog Asya, at isa sa Silangang Asya. Noong 2021, 59 milyong tonelada ang produksiyon ng talong sa mundo, at nanggaling sa Tsina at Indiya ang 86% ng kabuuan.
Parmigiana

Ang parmigiana ( /ˌpɑːrmɪˈdʒɑːnə,_ʔˈʒɑːʔ/, Italyano: [parmiˈdʒaːna]), tinatawag ding parmigiana di melanzane (Italyano: [parmiˈdʒaːna di melanˈdzaːne; -ˈtsaːne]) o melanzane alla parmigiana (Italyano: [melanˈdzaːne; -ˈtsaːne ˌalla parmiˈdʒaːna]), ay isang lutuing Italyanong gawa sa pinirito, hiniwang talong na nilagyan ng keso at sarsang kamatis, at pagkatapos ay inihurno. Kapwa inaangkin ang pinagmulan ng ulam ng mga Katimugang rehiyon ng Calabria, Campania, Apulia at Sicilia. Kabilang sa iba pang mga baryasyon na maaaring makikita sa labas ng Italya ang manok, bulo, o ibang uri ng karne, o palamang gulay.
May ilang teorya tungkol sa pinagmulan nitong putahe. Kadalasan iniuugnay ang pag-imbento nito sa Parma, Sicilia o Campania. Ang kaso para sa Parma ay tumutukoy ang parmigiana sa Parma at dahil pinoprodyus ang kesong Parmesano roon. May iba't ibang paliwanag para sa pinagmulang Sisilyano ang mga manunulat ng pagkain sa Silicia. Ayon sa may-akda na si Pino Correnti, hinango ang salitang parmigiana sa salitang Sisilyano na damigiana, isang sulihiya na panlagay sa mga bote ng alak at ang mainit na kaserola kung saan pinaghahandaan at pinaghahainan ang putahe. Isinulat ng mga awtor na sina Mary Taylor Simeti, Vincent Schiavelli, at iilan pa na hinango ang pangalan mula sa salitang Sisilyano para sa binatanilya, palmigiana. Kahawig ng mga angguladong, pahalang na slat ng bintanilya sa pagpapatong ng mga hiniwang talong sa putahe. Iminungkahi ng manunulat na si Franca Colonna Romano Apostolo na parmiciana ang pangalan na may kahulugang Persa sa Sisilyano.
Binakas ni Wright ang pinagmulan ng parmigiana sa Napoles. Lumilitaw ang ninuno nitong modernong putahe sa panlutong aklat ni Vincenzo Corrado, Il cuoco galante, mula noong 1786. Inilarawan sa kanyang resipi ang talong na tinimplahan ng mantikilya, yerba, kanela, iba pang espesya at kayod na kesong Parmesano, na tinakpan ng sarsang makrema na gawa sa pula ng itlog bago ihurno sa oben. Pagkatapos ng ilang taon, lumitaw ang modernong bersiyon na may Parmesano at ragù de-kamatis bilang pangunahing sangkap sa panlutong aklat ni Ippolito Cavalcanti, Cucina teorico-pratica, na inilathala sa Napoles noong 1837. Ayon kay Wright, iminumungkahi nito na nag-ebolb ang putahe sa Napoles noong panahong ito, kasabay ng pagtaas ng kasikatan ng kamatis sa lutuing Italyano. Sumasang-ayon ang may-akda na si Marlena Spieler sa Napolitanong pinagmulan ng putahe sa gayunding mga kadahilanan.
Sa Napoles, inihanda din ang Parmigiana gamit ang zucchini o alkatsopas bilang kapalit ng mga talong.
Sa Apulia, ang Parmigiana ay inihanda hindi lamang sa pagprito ng mga talong kundi pati na rin sa pag-eempanada nito.
Cucurbita

Ang Cucurbita (Latin para sa 'gurd') ay isang genus ng mga bungang mala-damo sa pamilyang gurd na Cucurbitaceae (na kilala din bilang mga cucurbit o cucurbi), na katutubo sa Andes and Mesoamerika. Limang nakakaing espesye ang pinalalaki at kinakain para sa kanilang laman at buto. Kilala sila sa iba't ibang pangalan tulad ng squash, kalabasa, o gurd, depende sa espesye, uri, at lokal na pananalita. Katutubo naman ang ibang uri ng gurd, na tinatawag din na upo, sa Aprika at kasapi sa genus na Lagenaria, na nasa parehong pamilya at subpamilya tulad ng sa Cucurbita, subalit nasa ibang tribo, kinakain ang kanilang batang bunga tulad sa yaong mga espesye ng Cucurbita.
Karamihan sa mga espesye ng Cucurbita ay mala-damo na mga baging na lumalaki ng ilang metro ang haba at may mga pangkuyapit, subalit ang di-bumabaging na "palumpong" na kultibar ng C. pepo at C. maxima ay lumalago din. May dalawang uri ang dilaw o kahel na mga bulaklak sa isang halamang Cucurbita: babae at lalaki. Gumagawa ang mga babaeng bulaklak ng prutas at gumagawa ang mga lalaki na bulaklak ng bulo. Maraming mga espesye ng Hilaga at Gitnang Amerika ang binibisita ng mga dalubhasang mambubulo ng bubuyog, subalit bumibisita din ang iba pang mga insekto na may mas pangkalahatang mga gawi sa pagpapakain, tulad ng mga pukyutan.
Mayroong pagtatalo tungkol sa taksonomiya ng genus at nag-iiba ang bilang ng mga tinatanggap mula 13 hanggang 30. Ang limang domestikadong espesye ay Cucurbita argyrosperma, C. ficifolia, C. maxima, C. moschata, at C. pepo, na maaaring ituring lahat bilang winter squash o squash ng tag-niyebe dahil maaaring itago ang mga hinog na prutas sa loob ng ilang buwan. Gayunpaman, kasama ang si C. pepo sa ilang mga kultibar na mas mahusay na gamitin lamang bilang squash sa tag-init o summer squash.
Ang mga bunga ng genus na Cucurbita ay mahusay na pinagmumulan ng mga sustansya, tulad ng bitamina A at bitamina C, bukod sa iba pang mga sustansya depende sa mga espesye. Maraming gamit ang mga prutas sa pagluluto kabilang ang pumpkin pie (empanadang kalabasa), biskwit, tinapay, panghimagas, puding, inumin, at sopas; sila ngayon ay nilinang sa buong mundo. Bagama't mga botanikal na prutas, ang mga gurd na Cucurbita tulad ng kalabasa ay karaniwang niluluto at kinakain bilang mga gulay. Nakikita ng mga kalabasa ang iba't ibang paggamit, at kinakain ito bilang mga gulay at bilang mga panghimagas tulad ng pumpkin pie.
Squash sa Palaro ng Timog Silangang Asya 2005

Ang Squash sa Palaro ng Timog Silangang Asya 2005 ay ginanap sa Makati Sports Club sa Lungsod ng Makati, Kalakhang Maynila, Pilipinas mula Nobyembre 29]] hanggang Disyembre 1, 2005.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Palakasan ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Squash sa Palaro ng Timog Silangang Asya 2007

Ang squash sa Palaro ng Timog Silangang Asya 2007 ay ginanap sa Nakhon Ratchasima, Thailand mula Disyembre 7, 2007 hanggang Disyembre 10, 2007. Ang mga kumpetisyon ay idinaos sa Ratchaphruek Club, North Park Golf at Sport Club, Bangkok.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Palakasan ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Cucurbitaceae

Ang Cucurbitaceae na tinatawag ding cucurbits at pamilya ng lung, ay isang pamilya ng halaman na binubuo ng mga 965 espesye sa paligid ng 95 genera, ang pinakamahalaga sa mga ito ay:
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Joiada

Si Joiada o Jehoyada (Ebreo: יְהוֹיָדָע Yəhōyāḏā‘, "alam ni Yahweh") sa Bibliyang Hebreo, ay isang prominenteng pari sa Kaharian ng Juda noong paghahari ni Ocozias (namuno c. 842 - 841 BCE), Atalia (namuno c. 841–835 BCE), at Joas (namuno c. 836–796 BC). Naging bayaw ni Joiada si Haring Ocozias nang nakasal siya kay prinsesa Jehoseba. Parehong anak ni Haring Joram ng Juda (naghari c. 849 – 842 BCE) sina Jehoseba at Ocozias. Namatay si Ocozias isang taon pagkatapos maluklok sa trono, na inagaw ng kanyang inang si Atalia, kung saan inutos niya ang pagbitay sa lahat ng kasapi ng pamilyang rehiyo.
Niligtas nina Jehoseba at Joiada ang isang taong gulang na apo ni Atalia, si Joas, mula sa pagpatay ng anak na babae ni Atalia. Sa loob ng anim na taon, tinago nila ang nag-iisang nakaligtas sa trono sa loob ng Templo ni Solomon. Naging kasangkapan si Joiada sa pagsisimula ng isang kudeta na pinatalsik at pinatay si Atalia. Sinulat sa salaysay 2 Cronica 23:1 ang pagpapatibay ni Joiada (naglakas-loob si Joiada sa Magandang Balita Biblia, gumawa na ng hakbang si Jehoyada sa Ang Salita ng Dios, mga salita na hindi lumitaw sa kaparis na talata na 2 Hari 11:4). Sinalarawan ang kudeta ni Atalia bilang akto ng pagtataksil (2 Cronica 23:13).
Sa ilalim ng gabay ni Joiada, tinalikuran ang pagsamba kay Baal, at winasak ang altar at templo ni Baal. Kapansin-pansin si Joiada para sa kanyang pambasang tipan na ginawa niya ang "kasunduan (k)ina Jehoyada, ang mga tao, at ang hari na magiging mamamayan sila ng Panginoon." (2 Cronica 23:16, MBBTAG). Sang-ayon sa Bibliya, nabuhay si Joiada ng 130 taon at lubhang marangal na nilibing kasama ang mga hari sa lungsod ni David (2 Cronica 24:15, MBBTAG). Pinatay ni Haring Joas ang anak ni Joiada, si Zecarias, pagkatapos nitong ikundena ang rebelyon ni Joas at kanyang bayan sa Diyos.
Hindi lumilitaw ang pangalan ni Joiada sa tala ng dinastiyang Zadokito sa 1 Cronica 5:30–40 (6:4-15 sa ibang salin).
Binanggit ni Flavio Josefo si Joiada bilang ang "punong pari sa kanyang Sinaunang Panahon ng mga Hudyo Aklat 9, Kabanata 7," "Paano namuno si Atalia sa Jerusalem sa loob ng lima [o anim na] taon, kung pinatay siya ni Joiada na Punong Pari." Bagaman, hindi binanggit ni Josefo si Joiada sa kanyang tala ng mga Punong Pari (10:151-153).
Sinabi sa Aklat ng Cronica, kabanata 24, talata 6, na "pinuno ng mga pari na si Joiada".
Hesus na anak ni Damneus

Si Hesus na anak ni Damneus (Greek: Ἰησοῦς του Δαμναίου, Hebrew: ישוע בן דמנאי, Yeshua` ben Damnai) ay isang Dakilang Saserdote(Kohen Gadol) ng Israel noong panahon ni Herodes sa Herusalem sa Probinsiyang Judea ng mga Romano.
Ayon sa Antiquities of the Jews (Aklat XX, Kapitulo 9) ni Josephus, si Hesus anak ni Damneus ay ginawang Dakilang Saserdote pagkatapos na ang nakaraang Dakilang Saserdote Ananus na anak ni Ananus ay tinanggal sa posisyon nito sa pagpapatay sa isang Santiago na Kapatid ni Hesus na tinawag na Kristo (sa Hebreo ay nangangahulugang Ang Pinahiran o Mesiyas) na ipinagpapalagay ng mga Kristiyano na tumutukoy kay Santiago na kapatid ng pigurang si Hesus.
Ananus na anak ni Ananus

Si Ananus na anak ni Ananus o Ananus ben Ananus (Hebrew: חנן בן חנן Hanan ben Hanan Greek: Ἀνάνου Ἄνανος "Ananos anak ni Ananos" var: Ananias, Latin: Anani Ananus or Ananus filius Anani), d. 68 CE ay isang Dakilang Saserdote ng Israel sa Herusalem sa Probinsiyang Iudaea. Siya ang Dakilang Saserdote na nagpapatay sa pamamagitan ng pagbabato sa isang Santiago na kapatid ng Kristo (maaaring tumutukoy sa kapatid ng pumalit na Dakilang Saserdoteng si Hesus na anak ni Damneus). Siya ay tinanggal sa posisyon ni Haring Herodes Agrippa II at pinalitan ni Hesus na anak ni Damneus.
Si Ananus ang isa sa mga pangunahing pinuno sa paghihimagsik sa Unang Digmaang Hudyo-Romano (66-70 CE). Siya ay hinirang na isa sa mga pinuno ng probisyonal na pamahalaan ng Judea kasama ni Joseph ben Gurion noong 66. Si Ananus ay napatay sa digmaang sibil sa Herusalem. Ayon kay Josephus sa Digmaang Hudyo, si Ananus ay natatangi sa kanyang pagmamahal sa kalayaan at kasigasigan para sa demokrasya at bilang isang epektibong mananalumpati na ang mga salita ay may timbang sa mga mamamayan.
Tinola

Ang tinola ay isang uri ng Pilipinong sabaw na karaniwang inihahain bilang ulam na sinasabayan ng kanin. Kabilang sa mga sinasahog nito ang manok o isda, mga piraso ng papaya at/o sayote, at mga dahon ng siling labuyo. Tinitimplahan ang sabaw nito ng luya, sibuyas, at patis. Tinotola rin ang isda o iba pang karne.
Sa mga ibang baryante, maaaring palitan ang manok ng isda, pagkaing-dagat, o baboy. Maaaring palitan din ang berdeng papaya ng sayote o upo. Bukod sa dahon ng labuyo, maaaring sahugin ang mga ibang madahong gulay tulad ng petsay, espinaka, malunggay, mustasa, at iba pa. Maaari rin itong dagdagan ng patatas, kamatis at iba pang sahog.
Magkahawig ang tinola sa binakol at ginataang manok, ngunit nag-iiba sila sa paggamit ng katas ng buko at gata, ayon sa pagkabanggit. May kaugnayan din ang lauya ng mga Ilokano. Subalit kadalasang ginagamit ang paa ng baboy o baka sa lauya.
Magkahawig na sabaw ang sinabawang gulay (kilala rin bilang utan Bisaya), na sinasahugan ng malunggay at iba pang mga gulay.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Pagkain ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Dinuguan

Ang dinuguan ay isang Pilipinong ulam na yari sa lamanloob ng baboy (karaniwang baga, bato, bituka, tainga, puso at nguso) at/o karne na pinakulo sa malinamnam, maanghang, maitim na sarsa na gawa sa dugo ng baboy, bawang, sili (kalasdan ang siling haba), at suka.
Ang pinakakilalang termino dinuguan at iba pang rehiyonal na baryante ng pagpapangalan ay nanggagaling sa mga salita para sa "dugo" (kaya sa wikang Tagalog, "ilaga sa dugo" ang kahulugan ng "dinuguan"). Sa wikang Ingles, maaari itong tawaging pork blood stew o blood pudding stew.
Ang dinuguan ay tinatawag ding sinugaok sa Batangas, zinagan sa Ibanag, twik sa Itawis, tid-tad sa Kapampangan, dinardaraan sa Iloko, dugo-dugo sa Sebwano, rugodugo sa Waray, sampayna o champayna sa Hilagang Mindanao at tinumis sa Bulacan at Nueva Ecija. Isang eupemismo para sa ulam na ito ang "karneng tsokolate".
Matatagpuan din ang dinuguan sa Kapuluang Mariana kung saan tinatawag itong fritada. Pinaniniwalaan na ipinakilala ito ng mga dayuhang Pilipino.
Maaring ihain ang dinuguan na walang lamanloob; gagamitin lang ang mga hiniwang karne ng baboy. Sa Batangas, sinungaok ang tinatawag sa bersiyong ito. Maaari ring gamitin ang karne ng baka at manok. Karaniwang sinasabayan ang dinuguan ng puting kanin o puto. Ang mga bersiyon nitong ulam sa Hilagang Luzon, ang dinardaraan ng mga Ilokano at zinagan ng mga Ibanag ay mas tuyo at sinasahugan ng tsitsarong bituka. Mayroon ding bersiyon ang mga Itawes ng Cagayan na may mas malalaking tipak ng karne at mas maraming taba na tinatawag nilang twik.
Ginagamit ang pinakaimportanteng sangkap ng dinuguan, ang dugo ng baboy, sa iba pang lutuing Asyano sa dalawang paraan: namuong dugo na ginagawang ekstender para sa karne o hinahalo ang dugo sa sabaw mismo. Sumasailalim ang dinuguan sa huling nabanggit.
Hindi kinakain ang ulam na ito ng mga relihiyosong grupo na may batas sa pagkain na nagbabawal ng pagkonsumo ng dugo, kagaya ng Iglesia ni Cristo, Mga Saksi ni Jehova, Adbentistang Pang-ikapitong Araw, at Pilipinong Hudyo.
Ginataan

Ginataan (pronounced: GHEE-nah-ta-AN), alternatively spelled guinataan, is a Filipino term which refers to food cooked with gatâ (coconut milk). Literally translated, ginataan means "done with coconut milk". Due to the general nature of the term, it may refer to a number of different dishes, each called ginataan, but distinct from one another.
During the Spanish colonial era, ginataan was brought to Mexico through the Manila galleons which docked in Acapulco. Today, it has become naturalized in the regional cuisines of Guerrero and Colima, like the zambaripao or the tuba. In Spanish it is called guinatán.
Ginataan is the affixed form of gatâ ("coconut milk"): g- + -in- + -atâ + -an ("done with coconut milk"). It usually refers to dishes which are eaten with rice during the major meals of the day. It normally follows the form "ginataan na/ginataang + (whatever it is cooked with)" or "(dish name) + sa gatâ". For example, ginataang hipon refers to shrimp cooked in coconut milk, ginataang gulay to an assortment of vegetables cooked in coconut milk, ginataang alimango is mud crab cooked in coconut milk, while ginataang manok is chicken cooked in coconut milk. Coconut milk may be added to existing dishes as in ginataang adobo (known more commonly in Tagalog as adobo sa gatâ).
There are other dishes which are known by unique names including Bicol express, laing and variants of pinakbet, which nonetheless fall under the ginataan category because they use coconut milk as one of the main ingredients.
Various sweet desserts may also simply be called ginataan, especially in the northern Philippines. For example, the Visayan binignit, a soup made with coconut milk, glutinous rice, tubers, tapioca pearls, and sago is simply called ginataan in Tagalog (a shortened form of the proper name, ginataang halo-halo). This soup is also called "giná-tan" in Bikolano, "ginettaán" in Ilokano, and "ginat-ang lugaw" in Hiligaynon. If gummy balls made of pounded glutinous rice are used instead of plain glutinous rice, it becomes a dish called ginataang bilo-bilo or simply bilo-bilo. Ginataang mais is another example of a dessert soup; a warm, sweet, thick gruel made with coconut milk, sweet corn, and glutinous rice.
Dishes considered under the ginataan category include:
Cardava banana

Cardava bananas, also spelled cardaba or kardaba, is a triploid hybrid (ABB) banana cultivar originating from the Philippines. It is primarily a cooking banana, though it can also be eaten raw. It is commonly confused with the more ubiquitous and closely related saba banana because they are used identically in traditional Filipino cuisine. Their common names can be interchanged in everyday usage though they are different cultivars.
Like saba bananas, cardava bananas have very large and robust pseudostems, growing up to a height of 4.5 m (15 ft), and a diameter of 68 cm (2.23 ft). It takes around 339 days to flower, and 479 days for the fruits to be ready to harvest. Each bunch contains around 150 fruits in 9 hands. The fruits are distinctively larger than saba bananas and have a rounder more pentagonal cross-section. They are typically harvested while unripe since they are used as cooking bananas, but they can be eaten as is if allowed to ripen.
The cardava banana a triploid (ABB) hybrid of the seeded bananas Musa balbisiana and Musa acuminata. It was formerly believed to be a triploid M. balbisiana cultivar (BBB), which is now known to be incorrect. Its official designation is Musa acuminata × balbisiana (ABB Group) 'Cardava'.
Cardava bananas are also spelled as "cardaba" or "kardaba" in Philippine languages. It is also known as pisang chematu or pisang kepok besar in Indonesia, and chuối mật in Vietnam.
Cardava bananas are used in the same way as saba bananas in Filipino cuisine. However they are deemed more suitable for processing into banana chips due to their larger fruit sizes.
Cardava bananas are highly resistant to black sigatoka (Mycosphaerella fifiensis). However it is vulnerable to the "bugtok" disease which causes the fruit pulp to harden and become inedible.
Bulalo

Bulalô (Tagalog: [bʊlɐˈlɔʔ]) is a beef dish from the Philippines. It is a light colored soup which is made by cooking beef shanks and bone marrow until the collagen and fat has melted or dissipated into a clear broth. Traditionally the soup is served with tender slices of beef and flavorful bone marrow, giving it a rich and mouth-watering flavor. It typically includes leafy vegetables (for example pechay or cabbage), corn on the cob, scallions, onions, garlic, ginger, and fish sauce. Potatoes, carrots, or taro may be added. It is commonly eaten on rice with soy sauce and calamansi on the side. Bulalo is native to the Southern Luzon region of the Philippines, particularly in the provinces of Batangas and Cavite.
Similar dishes in other parts of the Philippines include the Western Visayan cansi which is soured with batuan fruit; the Waray dish pakdol; and the Cebuano dish pochero.
Bulalo is a European and Spanish influenced dish created and developed to mirror the Pot-au-feu of France in the 17th century. During the British occupation of the Philippines that era people make the most of the ingredients that are available creating unique and original dish On its own of the beloved French dish were made. Since then It has been a traditional dish from Cold southern Regional parts of the Philippines.
Israeli breakfast

An Israeli breakfast is a style of breakfast that originated on Israeli collective farms called kibbutzim, and is now served at most hotels in Israel and many restaurants. It is usually served buffet style, and consists of fruits, vegetables, salads, breads, pastries, dairy foods, eggs and fish. Meat is almost never included.
During the early days of the state of Israel, residents of a kibbutz ate their meals in a communal dining hall. It was common for the residents to eat a light snack early in the morning, and then work in the fields for several hours. Then they returned to the dining hall for a hearty mid morning buffet meal, similar to a brunch. By the 1950s, Israeli hotels were promoting the "Israeli breakfast" in a style similar to the kibbutz meals. In 1979, members of the Jerusalem Hotel Association and the Israeli Hotel Owners Association decided to phase out the full Israeli breakfast as a part of their basic hotel room rate, substituting it with a more modest Continental breakfast instead, in order to reduce costs. The effort was not successful, and the tradition of a hearty breakfast buffet continued.
At hotels in Israel, the Israeli breakfast is commonly presented as a self-service buffet. In smaller restaurants, a more streamlined menu may be presented through sit down table service.
The Israeli breakfast never includes meats such as ham and bacon, which are common on breakfast menus in many other countries. In accordance with the Jewish laws of Kashrut, meat and dairy ingredients are never served together in a meal and pork products are forbidden. The Israeli breakfast is a dairy meal, and a variety of cheeses are offered. Fish is pareve and so is permitted with a dairy meal, and herring is frequently served. Other smoked or pickled fish dishes are also common, including sprats, sardines and salmon.
Egg dishes are almost universal, which may be pre-cooked or cooked to order. The Maghrebi egg dish shakshouka (shakshuka), brought to Israel by Tunisian Jews, is a common choice, comprising eggs poached in tomato sauce.
Other Middle Eastern dishes may include Israeli salad, hummus, tehina, halloumi, ful medames, baba ghanoush and the strained yogurt known as labaneh. Fresh vegetables such as tomatoes, cucumbers, green peppers, radishes, onions and shredded carrots are common, as are olives. A variety of salads are available. Coffee, tea, juices, fresh fruits, bread and pastries complete the menu.
Germany Pavilion at Epcot

The Germany Pavilion is a German-themed pavilion that is part of the World Showcase, within Epcot at Walt Disney World in Bay Lake, Florida, United States. Its location is between the China and Italy pavilions.
The original design of the pavilion called for a boat ride along the Rhine river. At the time of designing and constructing the pavilion in the mid- to late-1970s and early 1980s, Germany was split into West and East Germany, therefore the pavilion was intended to focus on shared Germanic traditions and folklore, not focusing on one nation or the other, in a similar manner to Norway's Maelstrom. (German reunification didn't occur until 1990.) According to the Walt Disney Company's 1976 annual report, the ride was to be " ... a cruise down Germany's most famous rivers — the Rhine, the Tauber, the Ruhr, and the Isar. Detailed miniatures of famous landmarks will also be seen, including one of the Cologne Cathedral."
Though the pavilion itself was built, Disney never constructed the ride section behind it. It was announced to be part of a future expansion, but never received the funding. Remains are the ride entrance gate and foyer (to the right of the Biergarten entrance) which are now also used as a dining area. A mural covered wall closes off the small space behind it, originally for the ride load and unload areas, which is now used for storage, a workshop, and as a cast member rehearsal space.
The Germany Pavilion is designed to look like a German town, but with architecture from different eras and regions. The Platz (square) is decorated with a statue of St. George and the Dragon inspired by the statue in the medieval Bavarian town of Rothenburg ob der Tauber, and a clock tower. The Biergarten, at the rear of the courtyard, sells traditional German food. The pavilion also has numerous small shops selling German goods, including dolls and cuckoo clocks. The area near the pavilion is decorated by an extensive model village with working model trains.
Characters from the Walt Disney animated feature Snow White and the Seven Dwarfs, which was inspired by the version of the tale attributed to the Brothers Grimm, make appearances in and around the pavilion.
حلیم بروہی

سندھی زبان کے مقبول مزاح اور ناول نگار حلیم بروہی نے 5 اگست، 1935ء میں حیدرآباد، پاکستان کے ایک پولیس افسر عبد العزیز کے گھر میں جنم لیا۔ انھوں نے ایل ایل بی کے بعد میں وکالت شروع کی۔ بعد میں انھوں نے سندھ یونیورسٹی جامشورو میں ملازمت اختیار کی۔ حلیم بروہی نے انگریزی اور سندھی زبانوں میں دس کے قریب کتابیں لکھیں۔ جن میں ’حلیم شو‘ سندھی میں ان کی مقبول ترین کتاب رہی ہے۔ انھوں نے انیس سو پچھہتر میں ’اوڑاھ‘ کے نام سے ایک ناول لکھی جو نوجوانوں میں کافی مقبول ہوئی۔ ان کے انگریزی کالموں کا ایک انتخاب بھی شائع ہوا۔ وہ ایک منفرد شخصیت اور منفرد اصولوں کے حامی ادیب تھے۔ انھیں انگریزی زبان پر بہت اچھی دسترس حاصل تھی۔ وہ انگریزی اخبار دی فرنٹیئر پوسٹ میں اکثر کالم لکھتے رہے۔ حلیم بروہی اپنے ادبی نظریات اور اصولوں کی وجہ سے کافی متنازع بھی رہے ہیں۔ انھوں نے طویل عرصے تک سندھی کو رومناسکرپٹ میں لکھنے کی تحریک چلائی۔ تاہم سندھی زبان کے کئی ممتاز ادیب ان کی اس تحریک اور مہم کے خلاف تھے۔
ورمِ حلیم

ورمِ حلیم (benign tumor) ایک ایسا ورم (tumor) ہوتا ہے جس میں بے انتہا تباہ کاری کا رجحان ورمِ عنادی (malignant tumor) کی نسبت کم پایا جاتا ہو، اس کے قابل علاج ہونے کے امکانات بھی زیادہ ہوں، یہاں یہ بات قابل توجہ ہے کہ طب اور بالخصوص علم الاورام (oncology) میں ورم کا لفظ عام طور پر نفاخ (neoplasm) کے نتیجے میں بننے والے جسم یعنی سرطان (cancer) کے لیے اختیار کیا جاتا ہے۔ طبی تعریف کے مطابق ورم حلیم ایک ایسے ورم کو کہا جاتا ہے جس میں مندرجہ ذیل خواص پائے جاتے ہوں۔
حیدرآبادی حلیم

حیدرآبادی حلیم ہندوستانی شہر حیدرآباد میں حلیم کی ایک مشہور قسم ہے۔ حلیم گوشت، دالوں اور گندم سے بنا ایک پکوان ہے۔ یہ اصلاً ایک عرب پکوان ہے اور نظام حیدرآباد (حیدرآباد ریاست کے سابق حکمران) کے دور حکومت میں اسے چاؤش لوگوں نے متعارف کرایا جو جلد ہی مقامی روایتی مصالحوں کی وجہ سے منفرد حیدرآبادی حلیم کا روپ اختیار کر گیا اور 19 ویں صدی سے مقامی لوگوں میں مقبول ہوا۔
حیدرآبادی حلیم کو وہی درجہ حاصل ہے جو حیدرآبادی بریانی کو حاصل ہے۔ حیدرآبادی حلیم کو لوگ شادیوں، جشن اور دیگر سماجی مواقع پر تو رکھتے ہی ہیں مگر خاص طور پر رمضان المبارک میں افطار میں یا افطار کے بعد حیدرآبادی حلیم سے لطف اندوز ہوتے ہیں۔ اکثر کا کہنا ہے کہ حیدرآبادی حلیم فوری طور پر توانائی فراہم کرتا ہے اور قوت میں اضافہ کرتا ہے۔ یہ رمضان کے خاص پکوانوں میں سے ایک ہے۔ اس کی ثقافتی اہمیت اور مقبولیت کی وجہ سے 2010ء میں اسے بھارتی جی آئی ایس (GIS) رجسٹری آفس کی طرف سے جیوگرافیکل انڈیکیشن اسٹیٹس (GIS) عطا کیا گیا تھا۔ بھارت میں حلیم اس حیثیت کو حاصل کرنے والا گوشت کا پہلا پکوان ہے۔
ابو بکر احمد حلیم

پروفیسر ابو بکر احمد حلیم ، اے بی اے حلیم ، عرف ابا حلیم (انگریزی: Abu Bakr Ahmad Haleem) (پیدائش: یکم مارچ، 1897ء - وفات: 20 اپریل، 1975ء) پاکستان سے تعلق رکھنے والے معروف ماہر تعلیم، شعبہ تاریخ علی گڑھ مسلم یونیورسٹی کے سربراہ، وائس چانسلر سندھ یونیورسٹی، کراچی یونیورسٹی کے پہلے وائس چانسلر، آل انڈیا مسلم لیگ اور تحریک پاکستان کے اکابرین میں شامل تھے۔
ابو بکر احمد حلیم یکم مارچ، 1897ء کو ارکی، جہان آباد (بہار)، برطانوی ہندوستان میں پیدا ہوئے۔ انھوں نے پٹنہ یونیورسٹی اور آکسفورڈ یونیورسٹی سے تعلیم حاصل کی۔ وہ 1921 ء میں ہندوستان واپس آئے اور علی گڑھ مسلم یونیورسٹی میں معلم کے طور پر اپنے کیریئر کا آغاز کیا، 1923 ء میں اسی یونیورسٹی میں شعبہ تاریخ اور سیاسیات کے پروفیسر اور پھر صدر نشین بن گئے۔ علی گڑھ مسلم یونیورسٹی میں انھوں نے 1944ء تک خدمات انجام دیں۔ اس مدت کے دوران میں انھوں نے آل انڈیا مسلم تعلیمی کانفرنس 1940ء میں پونہ میں منعقدہ اجلاس کی صدارت کی۔ 1942ء میں انھیں متحدہ ہندوستان کے انٹر یونیورسٹی بورڈ کا چیئرمین مقرر کیا گیا تھا۔ انھوں نے 1944ء میں اسلامی تاریخ اور ثقافت کے سیکشن کی آل انڈیا مسلم تعلیمی کانفرنس ،ناگپور میں منعقد اجلاس کی صدارت بھی کی۔
نومبر 1942ء میں جب قائد اعظم محمد علی جناح علی گڑھ مسلم یونیورسٹی کے دورے پر آئے تو پروفیسر حلیم نے ان کی خدمت میں خطبہ استقبالیہ پیش کرتے ہوئے وہ یادگار جملہ کہا جو تاریخ کا حصہ بن گیا۔ انھوں نے قائد اعظم کو مخاطب کرتے ہوئے کہاکہ
1944ء میں انھوں نے سیاست کے میدان میں قدم رکھا۔ انھوں نے تحریک پاکستان کے لیے گراں قدر خدمات انجام دیں۔ 1944 ء سے 1945ء تک انھوں نے آل انڈیا مسلم لیگ کی منصوبہ بندی کمیٹی کے سیکرٹری کے عہدے پر رہے۔ 1945–1946 میں وہ آل انڈیا مسلم لیگ کے ٹکٹ پر قانون ساز اسمبلی کے رکن بنے۔ وہ مسلم لیگ کی تعلیمی کمیٹی کے سیکرٹری بھی تھے۔ 1945ء میں شملہ کانفرنس کے دوران میں قائد اعظم محمد علی جناح نے انھیں اپنا آئینی مشیر بھی مقرر کیا۔ تقسیم ہند کے بعد 1947ء میں انھیں سندھ یونیورسٹی کا وائس چانسلر مقرر کیا گیا تھا جہاں وہ 1951ء تک خدمات انجام دیتے رہے۔ پھر انھیں نو تشکیل کردہ کراچی یونیورسٹی کا پہلا وائس چانسلر مقرر کیا گیا تھا۔ 1962ء میں انھیں معاشرتی برائیوں کے خاتمے کے لیے کمیشن کا چیئرمین بھی مقرر کیا گیا تھا۔ 1965 ء میں وہ اسلامی مشاورتی نظریاتی کونسل کے رکن بنے۔ ریٹائرمنٹ کے بعد وہ موتمر عالم اسلامی سے وابستہ ہوئے اور آخری وقت تک اس تنظیم میں خدمات انجام دیتے رہے۔ پاکستان پوسٹ نے ان کی گراں قدر خدمات کے صلہ میں 20 اپریل 2003ء کو ان کایادگاری ڈاک ٹکٹ جاری کیا۔
پروفیسر اے بی اے حلیم 20 اپریل 1975ء میں کراچی، پاکستان میں دل کا دورہ پڑنے کے سبب انتقال کر گئے۔ انھیں کراچی کے سوسائٹی قبرستان میں سپردِ خاک کیا گیا۔
ذہین شاہ تاجی

معروف اردو صوفی شاعر، فلسفی، اسکالر ذہین شاہ تاجی کا تعلق صوفیا کے سلسلہ چشتیہ سے ہے۔ ان کا سلسلۂ نسب دوسرے خلیفہ عمر فاروق سے ملتا تھا۔
ان کا اصل نام محمد طاسین فاروقی اور "ذھین" تخلص تھا۔ آپ کے والد پیرزادہ خواجہ دیدار بخش فاروقی ہیں۔
1902ء میں ہندوستان کے صوبے راجستھان کے قصبہ کھنڈیلہ ضلع توڑاوائی جو تاریخی گلابی شہر جے پور میں ہے پیدا ہوئے۔
ذیین شاہ تاجی مذہبی عالم، دانشور، غزل کے شاعرہونے کے علاوہ انھیں اردو، فارسی ،ہندی، عربی اور انگریزی پر بھی دسترس تھی۔ ان کے مرشد یوسف شاہ تاجی تھے۔ ذہین شاہ تاجی تاج الدین بابا ناگوری کے معتقد بھی تھے۔ عطر اور سرمہ لگاتے تھے۔ عام آدمیوں کے لیے ان کے دروازے ہمیشہ کھلے رہتے تھے بہت مہمان نواز تھے۔ جب بھی لنگر او دعوت ہوتی تو بچوں کو پہلے کھانا کھلانے کا کہتے تھے۔ ان کے شاعرانہ الہام میں مخصوص شعری جمالیات کی خوشبو پھیلی ہوتی تھی۔
انھوں نے ابن عربی کی کتاب ۔۔"فصوص الحکم"۔۔ اور منصور بن حلاج کی مشہور تصنیف؛؛"الطوسین"۔۔ کا اردو ترجمہ کیا۔ جس میں خدا اور ابلیس (شیطان) کا مکالمہ بھی شامل ہے۔ ان کی سب سے اہم کتاب"تاج الاولیاء" بابا تاج الدین ناگوری کی سوانح عمری جو اردو اور فارسی میں لکھی گئی تھی۔ ذہین شاہ تاجی نے سولہ (16) سے زائد کتابیں لکھیں۔ عموما وہاں پر مذہبی اور علمی مباحث ہوا کرتی تھیں۔ تاجی بابا کی باتوں میں بلا کا کمال، جمال اور جلال ہوتا تھا۔ ایک دن "سجدے" پر بحث شروع ہو گئی۔ انھوں نے سجدے کی کوئی دو/2 درجن اقسام گنوائی اور اس کی عام فہم تشریح بھی کی۔ ان کے گفتگو میں بہت علمیت ہوتی تھی اور عشا کی نماز کے بعد مشاعرہ بھی ہوتا تھا۔ جس میں کراچی کے شعرا حصہ لیتے تھے۔
ان کا حلقہ احباب بہت وسیع تھا۔ ان کے علمی اور ادبی حلقے میں اے بی حلیم المعرف ابّا حلیم (سابق شیخ الجامعہ، جامعہ کراچی) ماہر القادری (مدیر فاران)پروفیسر غلام مصطفے ، پروفیسر کرار حسین ( سابق وائس چانسلر، بلوچستان یونیورسٹی )،حسرت کشگجوی ، مولانا کوثر نیازی ، رشید ترابی ، جوش ملیح آبادی ، ابو الخیر کشفی ،اطہر نفیس ، الیاس عشقی ، رئیس امرہوی ، ڈاکٹر محمود احمد ( سابق صدر شعبہ فلسفہ، جامعہ کراچی)، ڈاکٹر علی اشرف ( سابق صدر شعبہ انگریزی، جامعہ کراچی ، 1971 میں بنگلہ دیش چلے گئے تھے) ڈاکٹر منظور احمد (وائس چانسلر، ہمدرد یونیورسٹی کراچی)پروفیسر مجتبیٰ حسین (صدر شعبہُ اردو بلوچستان یونیورسٹی )، سید محمد تقی اور سلیم احمد شامل تھے ( فہرست طویل ہے)۔ 60 کی دہائی میں کراچی میں شاعر اطہر نفیس کے سوتیلے بھائی کنور اصغر علی خان کے گھرواقع نشتر روڈ (سابقہ لارنس روڈ) پر ذہین شاہ تاجی آیا کرتے تھے۔ ذہین شاہ تاجی پان بہت شوق سے کھاتے تھے۔
23 جولائی 1978ء میں کراچی میں انتقال ہوا۔ کراچی کے میوہ شاہ کے قبرستان میں ان کا آستانہ تھا جہاں ہر جمعرات کو سماع اور لنگرکا اہتمام بھی ہوتا تھا۔
نون چائے

نون چائے ( Kashmiri pronunciation: [nuːnɨ t͡ʃaːj] ) جسے شیر چائے بھی کہا جاتا ہے (کشمیری تلفظ: [ʃiːrʲt͡ʃaːj] )، نمکین چائے (کشمیری تلفظ: [namkiːn t͡ʃaːj] )، کشمیری چائے یا گلابی چائے، چائے کا ایک روایتی مشروب ہے، جو کشمیر سے شروع ہوا۔ یہ بارود والی چائے (سبز چائے کی پتیوں کو چھوٹی گولوں میں لپیٹ کر)، دودھ اور میٹھا سوڈا سے بنایا جاتا ہے۔
کئی ہندوستانی زبانوں جیسے کشمیری، بنگالی، راجستھانی، ہندی اور نیپالی میں لفظ نون کا مطلب ' نمک ' ہے۔ یہ کئی دیگر اصطلاحات میں استعمال ہوتا ہے، جیسے کہ راجستھان کا نون کا ڈب ("نمک کا وعدہ") رواج، جہاں ایک پختہ وعدے کو ظاہر کرنے کے لیے ہاتھ کو نمک میں ڈبویا جاتا ہے۔
کشمیری ہندو اس کشمیری چائے کو "شیر چائے" کہتے ہیں۔
نون چائے روایتی طور پر سبز چائے کی پتیوں، دودھ، نمک، بیکنگ سوڈا کی ایک قسم سے بنائی جاتی ہے اور عام طور پر سماویر میں پکائی جاتی ہے۔ بیکنگ سوڈا کی ایک چٹکی اسے ایک واضح گلابی رنگ دیتی ہے۔ چینی روایتی طور پر کشمیری گھریلو پکوانوں میں استعمال نہیں کی جاتی ہے، حالاں کہ پاکستانی ریستورانوں اور چائے کے اسٹالوں میں جو نئی تجارتی تیاریوں میں کشمیری کھانوں کو مناسب بنایا جاتا ہے، ان میں میٹھا شامل کیا جا سکتا ہے۔
نون چائے شمالی بھارت (جموں و کشمیر) اور ان علاقوں میں پیش کی جاتی ہے جہاں تبتی آبادی بھی کم ہے جیسے مین پت، چھتیس گڑھ۔ پاکستان میں، اسے اکثر چینی اور گری دار میوے کے ساتھ پیش کیا جاتا ہے (غیر کشمیریوں کے لیے جو نمکین چائے سے واقف نہیں ہیں)، خاص مواقع، شادیوں اور سردیوں کے مہینوں میں۔ دوپہر کی چائے کشمیری ناشتے اور رات کے کھانے کا ایک لازمی حصہ ہے، اسے کشمیر میں بنی مختلف قسم کی روایتی روٹیوں کے ساتھ پیش کیا جاتا ہے۔ کشمیری چائے یا کشمیری گلابی چائے، دودھیا اور کریمی ہوتی ہے اور اسے عام طور پر کٹے ہوئے بادام اور پستے کے چھڑکاؤ سے سجایا جاتا ہے۔ نون چائے اکثر بارود والی سبز پتی والی چائے کا استعمال کرکے بنائی جاتی ہے، جو ایک قسم کی سبز چائے ہے جسے گیندوں میں لپیٹ کر رکھا جاتا ہے۔ بارود والی چائے کو اعلیٰ درجہ حرارت پر گرم کیا جاتا ہے، جس میں بیکنگ سوڈا ملایا جاتا ہے۔ بیکنگ سوڈا پھر بارود والی چائے کے ساتھ اعلیٰ درجہ حرارت (عام طور پر ابلتے ہوئے نقطہ) پر رد عمل ظاہر کرتا ہے اور گہرا سرخ، مرون رنگ پیدا کرتا ہے۔ یہ عمل عام طور پر دو یا تین بار برف ڈال کر مکسچر کو ٹھنڈا کرکے اور پھر اسے دوبارہ ابال کر کیا جاتا ہے، جس کے نتیجے میں رد عمل سے گہرا سرخ رنگ نکلتا ہے۔ جب دودھ ملایا جاتا ہے تو اس کا رنگ گلابی ہو جاتا ہے۔ بہت سی دکانیں سرخ رنگت بنانے کے لیے ایسا محنتی عمل نہیں کریں گی، بجائے اس کے کہ فوری کشمیری چائے مکس کا استعمال کریں یا بیکنگ سوڈا سے پیدا ہونے والے گلابی رنگ کی نقل کرنے کے لیے صرف لال فوڈ کلرنگ شامل کریں۔
نون چائے عام طور پر بھارت کے زیر انتظام کشمیر کی وادی میں ناشتے کے وقت پیش کی جاتی ہے۔ لوگ ناشتے میں کوئی پھل یا سبزی لینے کی بجائے چائے پینا پسند کرتے ہیں۔ کشمیری روٹی چائے کے ساتھ اور مکھن کے ساتھ بھی پیش کی جاتی ہے۔
رمضان کے مقدس مہینے میں شیر چائی پٹنہ، بہار میں، خاص طور پر وسطی ضلع سبزی باغ (= سبزیوں کا باغ) میں بڑے پیمانے پر فروخت اور پیش کی جاتی ہے۔
6. Life of a Notable Kashmiri by Abid Bashir
پنجابی پکوان

پنجابی پکوان خطۂ پنجاب کے بھارتی اور پاکستانی علاقوں کے کھانوں کے لیے بولا جاتا ہے۔ یہ کھانا پکانے کے مقامی طریقوں کے حوالے سے ایک خاص روایت کا تسلسل ہے۔ اس کی ایک خاص شکل تندوری ہے جو اب بھارت کے دوسرے حصوں، برطانیہ، کینڈا اور دنیا کے بہت سے ممالک میں بھی مقبول ہے۔
مختلف علاقوں میں رواج کے حساب سے ناشتا میں مختلف طرح کی اشیا ہوتی ہیں۔ مسالے میں بھنے چنے، چھولے، پراٹھا/پراٹھا، حلوا پوری، بھٹورا، فالودہ، ملائی والا دودھ، امرتسری لسی، مسالا چائے، چائے، امرتسری کلچہ، Phainis، دہی بڑا، دہی، کھوا، پایا، پراٹھا جیسی ہلکی اور بھاری غذا سے ناشتے کیے جاتے ہیں۔
بالائی پنجاب پاکستان میں لاہوری قتلمہ ناشتے میں مشہور ہے۔
پولٹری، بھیڑ اور بکری کا گوشت کی کھپت، سور یا گائے کے گوشت سے زیادہ ہے۔
بھارپی پنجاب میں گائے کا گوشت مذہبی وجوہات کی بنا پر نہیں کھایا جاتا، جبکہ سور کا گوشت پاکستانی پنجاب میں ممنوع ہے۔
پنجابی پکوان کی تیاری میں، روایتی اور جدید دونوں طریقے ہی سے کھانا پکاجاتا ہے۔ روایتی چولھا اور پنجابی کھانا پکانا کے لیے اوون میں اے ستعمال کیا جاتا ہے:
ٙچگ
پنجابی کھانے کی مختلف اقسام ہیں میٹھا اور میٹھائی جس میں شامل ہیں:
کھچڑی چاول اور دال کی ڈش ہے پنجاب میں کبھی کبھار ھچڑی باجرے , لوبیا اور چنوں سے بھی بنائی جاتی ہے۔لیکن زیادہ تر چاول اور مسور دال یا مونگ سے بنی کھچڑی کھائی جاتی ہے۔
شاہی پنیر,کھویا پنیر، امرتسری پنیر ، مٹر پنیر (ہری مٹر کے ساتھ پینر) ، پنیر پراٹھا پنجابی ثقافت کا حصہ ہیں۔
پنجیری شمالی ہندوستان کا روایتی میٹھا ہے یہ پنجاب کے مختلف علاقوں میں بہت پسند کیا جاتا ہے جس میں بادام ، اخروٹ ، پستے ، خشک کھجور ، کاجو , گوند مکھانے،کھوپرا،چینی اور سونف کے بیج کی ایک بڑی مقدار میں ڈالے جاتے ہیں
مختلف قسم کے سالن میں لیموں کا استعمال کیا جاتا ہے جس میں چنے ، مٹر ، سرخ دال ، مونگ دال اور کالے چنے شامل ہیں۔ لیموں کو اکیلے یا مرکب میں استعمال کیا جا سکتا ہے۔ و29 و و30 و
پنجاب میں مختلف قسم کے مشروبات پسند کیے جاتے ہیں۔ کچھ میں دودھ اہم جزو کے طور پر استعمال ہوتا ہے جیسے لسی اور مکھن کا دودھ۔ ۔بھینس دودھ پر مبنی مصنوعات پنجاب میں بہت عام ہیں۔آم کی لسی آم کا ملک شیک اس کی بہترین مثالیں ہیں دوسرے مشروبات سبزیوں اور پھلوں سے حاصل کردہ جوس ہیں جیسے تربوز کا شربت بہت پسند کیا جاتا ہے آلو بخارے اور املی کا شربت موسم گرما کے دوران بہت پسند کیا جاتا ہے ستو ایک روایتی شمالی ہندوستانی مشروب ہے جو پنجاب میں بہت ستعمال کیا جاتا ہے۔ستو جو کے دانے بھون کر بنا یا جاتا ہے
Khichra

Khichra or khichda (Urdu: کھچڑا) is a variation of the dish haleem, popular with Muslims of the Indian subcontinent. Khichra is cooked all year and particularly at the Ashura of Muharram. It is made using goat meat, beef, lentils and spices, slowly cooked to a thick paste. It is the meat-based variant of khichdi, a rice dish from the Indian subcontinent. In Pakistan, beef haleem and khichra are sold as street food in most cities throughout the year.
Khichra and haleem are very similar dishes; ground meat is used in haleem while it is left as chunks in khichra.
The origin of haleem lies in the popular Arabian dish harees. According to Shoaib Daniyal, writing in The Sunday Guardian, the first written recipe of harees dates to the 10th century, when Arab scribe Abu Muhammad al-Muzaffar ibn Sayyar compiled a cookbook of dishes popular with the "kings and caliphs and lords and leaders" of Baghdad. "The version described in his Kitab Al-Tabikh (Book of Recipes), the world’s oldest surviving Arabic cookbook, is strikingly similar to the one people in the Middle East eat to this day", Daniyal reported. Harees was introduced to the city by Arab soldiers of the Nizam's army.
Delhi-based historian Sohail Hashmi says khichra originated as a famine-relief measure in the North Indian city of Lucknow while building the Old Imambara of Lucknow. Due to a famine, the then-Nawab of Awadh commenced the construction of an Imambargah, announcing that anyone who participated in the construction would be given free food. This free food consisted of rice slowly cooked with mutton and various pulses, thus becoming rich in protein and carbohydrates. This helped a number of famine-affected people who would otherwise have died. Once the construction of the Imambargah was completed, the dish remained popular and can today be found not just in Lucknow, but a number of cities of the Indian subcontinent. Travellers took this dish to other parts of the Indian subcontinent, where it acquired local variations.
In the Indian subcontinent, haleem and khichra are made with the same ingredients. Haleem is cooked until the meat blends with the lentils, while in khichra, the chunks of meat remain cubes. Khichdi is a vegetarian dish with rice and pulses or lentils.