davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
The Thorn Birds (miniseries)

The Thorn Birds is an American television miniseries broadcast on ABC from March 27 to 30, 1983. It starred Richard Chamberlain, Rachel Ward, Barbara Stanwyck, Christopher Plummer, Piper Laurie, Jean Simmons, Richard Kiley, Bryan Brown, Mare Winningham and Philip Anglim. It was directed by Daryl Duke and based on the best-selling 1977 novel of the same name by Colleen McCullough.
The series was enormously successful, being the second most widely watched television miniseries in history at the time, behind Roots. The Thorn Birds scored a staggering 41.9 rating and 59 percent of the audience, and was nominated for sixteen Emmys, winning six. It was followed by a sequel miniseries in 1996, The Thorn Birds: The Missing Years, showing some of what the characters experienced during the nineteen-year time gap in the original.
The series centres on the lives of the Cleary family from the 1920s until the 1960s, who are brought from New Zealand to the Australian outback to help run the ranch of their aunt Mary Carson, and the forbidden love between Meggie Cleary and the family's priest, Father Ralph de Briscassart.
The novel was originally developed as a feature film with Ed Lewis attached to produce. Ivan Moffat wrote an early draft of the script. Herbert Ross was the first director, and he saw Christopher Reeve about playing the lead. Then Peter Weir became attached to direct; Robert Redford was the favourite to play the lead. Weir dropped out and Arthur Hiller was going to direct; Ryan O'Neal was mooted as a star. Eventually it was decided to turn it into a mini series.
The role of Meggie Cleary became the most sought after role of the production, and was considered the role of a lifetime. Many actresses campaigned and auditioned for the role over a long period of pre-production. British actress Lynne Frederick was one of many actresses who heavily campaigned for the role. Frederick even dyed her hair red to showcase herself. Other actresses who auditioned for the part included Michelle Pfeiffer, Jane Seymour, Olivia Newton-John, and Kim Basinger.
The Thorn Birds was released on VHS in 1991 in the US and Canada; it was re-released on DVD in the US and Canada on February 3, 2004. Both editions were given a "Not Rated" certification. It is rated PG in New Zealand for violence, sexual references, coarse language and nudity.
A followup titled The Thorn Birds: The Missing Years was broadcast by CBS in 1996. It tells the story of the 19 years unaccounted for in the original miniseries.
Altiport

An altiport is an aerodrome for small airplanes and helicopters, situated on or within mountainous terrain. Altiports are generally characterized by having a runway with an atypical slope to fit in the local topography. Ultimately, this slope helps aircraft decelerating when landing and assists acceleration during takeoff. High altitude results in less lift available to aircraft wings, which requires aircraft to achieve higher speed at takeoff and landing. Such airfields with unusual physical characteristics are frequent in regions such as the French Alps, Himalayan regions, as well as Pacific islands.
According to International Civil Aviation Organization (ICAO) Document 9150: STOLport Manual: "An altiport may be defined as a small airport in a mountainous area with a steep gradient runway, used for landing up the slope and for take-off down the slope, thereby making use of only one approach/departure area."
According to the former French Technical Instruction on Civil Aerodromes (ITAC) of 2000, an altiport is specifically designed for serving mountainous regions. It features a steep runway that has a single approach / departure path. The runway ends with a section that has a lower slope, as well as an apron with aircraft stands. An altisurface is defined as a graded area that is not an aerodrome but that can be used as a steep runway with a single approach / departure path.
Farm life sim

Farm life sims (also called farming sim or farm sim) are a subgenre of life simulation games which fuse social simulation, dating sim and farm simulation elements. The games generally feature a protagonist going out to a rural setting and taking upon a farm, oftentimes because of an inheritance from a deceased relative, or because of urban boredom. The player-character grows crops and raises livestock to make money, and can interact with a wide cast of characters who are inhabitants of the town, and work toward the main plot's objective, if one exists. The game plots often featured dying ghost towns that must be revitalized by the player's actions. The games tend to feature simplified and less realistic farming as opposed to a simulation, such as Farming Simulator.
The genre origins were in the original Story of Seasons series (previously called Harvest Moon in English) which was almost the sole series in its genre up until Stardew Valley, a successful indie game inspired by it, popularized farm life sims as a distinct genre.
The first example of the genre was the 1996 game Harvest Moon, which released in the later stages of the SNES console lifespan. Inspired by his childhood in the countryside and the game series Derby Stallion, producer Yasuhiro Wada wanted to make a rural setting "role-playing" game without any combat. The game starred Pete as he moves out to the country to take upon a farm he inherited from his grandfather. The player could explore the town and interact with its inhabitants. As a bonus, the player could bond with and marry eligible bachelorettes in town, making it one of the earliest examples of a dating sim. A later influential game in the Story of Seasons series was the spinoff Rune Factory which married farm life sim games with the Japanese role-playing game (JRPG) genre and featured dungeon crawling. JRPG fusions are now a noted variant of farm life sims.
The series was the only series in its genre until fairly recently, and would often market itself as a role-playing game because of this. The series remained a stable, consistent property but did not sell in great numbers for many years. In 2016, Eric Barone released the self-developed game Stardew Valley which exploded in popularity, becoming one of the most successful indie games ever. The game heavily popularized this type of game, and made it into a genre itself. Use of the phrase "farm life sim" started appearing after this.
After Stardew Valley's success, the genre experienced a massive boom in popularity, and more farm life sims would release, many of which were also indie. Square Enix would put out Harvestella, a JRPG fusion in the vein of Rune Factory.
Joining in on the genre's boom, the 2.0 update of popular social sim Animal Crossing: New Horizons (2020) added the ability to create a farm and grow produce.
Oxfordshire Architectural and Historical Society

The Oxfordshire Architectural and Historical Society (OAHS) has existed in one form or another since at least 1839, although with its current name only since 1972. Its annual publication, Oxoniensia, has been produced since 1936.
The Society was founded in 1839 as the Society for Promoting the Study of Gothic Architecture. In 1848, it was renamed to become the Oxford Architectural Society and in 1860 it was re-founded as the Oxford Architectural and Historical Society. In 1972, the society was renamed to its current name when it merged with the Oxfordshire Archaeological Society.
The Society attracts members who are interested in the archaeology, architecture and history of Oxford and Oxfordshire in England. As well as the annual publication of Oxoniensia, OAHS organises lectures and excursions, which are open to all members.
The OAHS has a reciprocal arrangement with the Oxford University Archaeological Society, which allows the members of one body to attend meetings and excursions organised by the other.
The OAHS is affiliated to the Council for British Archaeology.
Oxoniensia, started in 1936, is the annual journal of OAHS, which is sent to all members.
Transylvania in popular culture

Largely as a result of the success of Bram Stoker's Dracula, Transylvania has become a popular setting for gothic horror fiction, and most particularly vampire fiction. In some later books and movies Stoker's Count Dracula was conflated with the historical Vlad III Dracula, known as Vlad the Impaler (1431–1476), who though most likely born in the Transylvanian city of Sighișoara, ruled over neighboring Wallachia.
කොරවක් ගල

පැරණි විහාර ගොඩනැගිලිවලට ඇතුළු වන දොරටුව සමග වූ පඩිපෙල දෙපස අත්වැට සේ තනා ඇති නිර්මාණය කොරවක් ගල ලෙස හැඳින්වේ. පඩිපෙළේ ගමන් කරන්නන්ගේ පහසුව ඇතිකරවීමට හා ඊට අලන්කාරත්වයක් එක් කිරීමට කොරවක් ගල නිර්මාණය කිරන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ. ශ්‍රී ලංකාවට අමතරව ඉන්දියාවේ සාංචි හා භාරුත් යන ස්තූප ආශ්‍රිතව ක්‍රි.පූ. 2-1 සියවස් වලට අයත් කොරවක් ගල් දැකගත හැකිවේ.
මුල් සමයේ කොරවක් ගල, කැටයම් අවම සරළ ආකාරයේ ඒවා වේ. රුවන්වැලිසෑය මළුවේ උතුරු දොරටුවේ දැකගත හැකි කොරවක් ගල මීට උදාහරණයක් සේ දැක්විය හැක. කුට්ටම් පොකුණේ දැකගත හැකි කොරවක් ගලද, රුවන්වැලිසෑ කොරවක් ගලට සමාන ලක්ෂණ දක්වයි. අනුරාධපුර යුගයේ කොරවක් ගල්හී දැකගත හැකි ලක්ෂණයක් වන්නේ මකර කටින් විහිදී යන ලියවැලක් දක්වා තිබීමයි. මුල් කාලයේ මෙය සරලව නිර්මාණය කොට තිබූවත් පොළොන්නරු යුගය වන විට ඊට කැටයම් රාශියක් එකතු වී තිබේ. කෙසේවූවද පසු කාලීනව කොරවක්‌ ගලේ මකර කැටයම වෙනුවට ගජසිංහ කැටයම එක්‌ වු අවස්‌ථා දැකගත හැකිවේ. එසේම අනුරාධපුර හා පොළොන්නරු යුගවලදී කළුගලින් නිර්මාණය කල කොරවක් ගල පසුකාලීන ගම්පළ හා නුවර යුගය වන විට ගඩොල් හා හුණු බදාම භාවිතයෙන් නිමවා ඇත.
පුරාවිද්‍යාඥ සෙනරත් පරණවිතාන මහතාට අනූව කොරවක් ගල ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණි විහාරාරාම ආශ්‍රිත දොරටු කෙරේ භාවිතා කිරීම ඉන්දියානු ආභාසය අනූව සිදුවූවක් වේ. නමුදු කාලය සමග මෙරට කොරවක් ගල ඊට අනන්‍ය ලක්ෂණ ගොඩනගාගෙන ඇත. මුල් සමයේ කොරවක්‌ගල ලී වලින් තිබී පසුව කළුගලින් නිර්මාණය වූ බව පරණවිතාන මහතාගේ අදහසයි.
මුද්‍රණය

මුද්‍රණය යනු තීන්ත යොදාගෙන, මුද්‍රණය යන්ත්‍ර ආධාරයෙන් කඩදාසි මත අකුරු සහ රූප ප්‍රතිනිර්මාණය කරන ක්‍රියාවලි යයි. සාමාන්‍යෙන් මහා පරිමාන කර්මාන්තයක් ලෙස සිදු කෙරෙන අතර ප්‍රකාශනයේ අත්‍යවශ්‍ය කොටසකි.
වර්ෂ 1300දී අච්චු මුද්‍රණ කලාව යුරෝපයට පැමිණියේ රෙදි මත මුද්‍රණ කටයුතු සිදුකිරීම සඳහා ය. ආගමික අරමුණු සඳහා විශාල වශයෙන් අලංකාර ලෙස පින්තාරු මුද්‍රණය කරන ලදී. වර්ෂ 1400 පමණ වන විට කඩදාසි පහසුවෙන් ලබාගත හැකි වූ නිසා, ධර්මයානුකූල ලී කැටයම් අච්චු මගින් මුද්‍රණය කරන ලද කඩදාසි හා ක්‍රීඩා කිරීමට භාවිතා කරන කඩදාසි කුටිටම්, වැඩි වශයෙන් දක්නට හැකි විය. 1425 සිට මෙම මුද්‍රණ කටයුතුවල සීග්‍ර වැඩිවීමක් දක්නට ලැබුණි. පහළොස්වන සියවසේ මැද භාගය පමණ වනවිට ලී කැපුම් පොත් හා බ්ලොක් පොත්, විස්තර හා පින්තූර දෙකම ඇතුලත් කොට නිර්මාණය විය. පොත් හා අත් පිටපත් එහා මෙහා ගෙනයා හැකි ලෙස සකසන ලදී. විද්‍යාර්ථීන් අතර මේ පිළිබඳව විවිධ මත වාද ඇති විය. ඔවුන්ගේ හඳුන්වා දීම් කලින් සිදු කරනවාද යන්න පිළිබඳව බොහෝ දෙනාගේ මතය වුයේ එම හඳුන්වා දීම් ජංගම ආකාරයෙන් සිදු කිරීම සුදුසු බවයි.(1440-1460) මුද්‍රණ ක්‍රියාවලිය සඳහා කඩදාසි අවශ්‍ය වූ අතර ඒවා යුරෝපයට ගෙන එන ලද්දේ චීනයෙනි. ඉතිහාසඥයන් පෙන්වා දෙන්නේ කඩදාසි චීනයෙන් ගෙන්වනු ලැබුවත් ඒවායේ මුද්‍රණය කිරීමේ හැකියාව නොතිබුණු බවයි. ඇතැම් සාක්ෂි වලින් මුද්‍රණ ශිල්පයයේ ආභාෂය ලද්දේ ආසියාවෙන් සහ යුරෝපයෙන් ලැබුණු බව තහවුරු වේ. අතින් පිටපත් කිරීම හෝ අච්චු මඟින් මුද්‍රණයට සාපේක්ෂව ජංගම ආකාරයේ මුද්‍රණ ක්‍රියාවලිය මඟින් එම කේෂ්ත්‍රයේ වෙනස්කම් රැසක් සිදු කරයි.
ආභරණ

මැණික්, වටිනා ලෝහ හෝ වෙනත් අමුද්‍රව්‍යන්ගෙන් නිර්මාණය කරන්නාවූ මාළ, මුදු, වළලූ ආදී පුද්ගලික සැරසිලි ආභරණ යනුවෙන් හැඳින්වේ.
ආදි කාලයේ ආභරණ යොදාගනු ලැබූයේ ධනවත් භාවය නිරූපනය කිරීම, ගබඩා කිරීම, රෙදි එකට ඇමිණීම වැනි ප‍්‍රායෝගික කාරණාවන් සඳහා වන අතර වර්තමානයේ එය හුදෙක්ම භාවිතාවන්නේ සැරසිල්ලක් ලෙසින් පමණකි. මුල් කාලීන ආභරණ ඇටකටු, සත්ව දත්, බෙලිකටු, ලී, කැටයම් කරන ලද ගල් වැනි ස්වභාවික අමුද්‍රව්‍ය වලින් නිර්මාණය කරනු ලැබිණි. බොහෝවිට ඉහල සමාජ තත්වයක් ඇති පිරිස් සිය තත්වය නිරූපනය කිරීම සඳහා ආභරණ යොදාගත් අතර ඔවුන් මියගියවිට ඔවුන් පැළඳි ආභරණද ඔවුන් සමග මිහිදන් කෙරිනි.
සෑම ශරීර අංගයක්ම පාහේ සැරසීම සඳහා කොණ්ඩා කටුවේ සිට පා මුදුව දක්වා විවිධාකාරයේ ආභරණ නිර්මාණය වී ඇත. ඉහල ගුණාත්මකභාවයකින් යුත් ආභරණ මැණික් හා වෙනත් වටිනා ගල් වර්ග යොදා නිර්මාණය කරනු ලබන අතර දැන් දැන් අමුද්‍රව්‍ය වටිනාකමට වඩා කලාත්මක ගුණය මත පිහිටා වටිනාකම තීරණය වන කලාත්මක ආභරණ සඳහා විශාල ඉල්ලූමක් ඇතිවෙමින් පවතී. මීට අමතරව එක් එක් ඇඳුමට ගැලපෙන ලෙස පැළඳිය හැකි වටිනාකමින් අඩු අමුද්‍රව්‍ය යොදා තනනු ලබන එමෙන්ම මහා පරිමාණයෙන් නිපදවනු ලබන ආභරණද පවතී. නව ආභරණ නිර්මාණයන් අතර මූලික ලෝහ, කැඩුනු ගල් කැබලිවල සිට වටිනා ලෝහ සහ මැණික් දක්වා ඕනෑම දෙයක් යොදා නිර්මාණය කරනු ලබන ආභරණ වර්ග බිහිවී ඇත.
සිංහල සාම්ප්‍රදායික වෙස් මුහුණු

වෙස් මුහුණු කලාව සිංහල ජනතාවගේ සාම්ප්‍රදායික කලාවකි.මෙය උඩරට, පහතරට, සබරගමු ආදී නර්තන සම්ප්‍රදායන් සමඟ සබැඳිය.
ශ්‍රී ලංකාව වෙස් මුහුණු සඳහා ඉතාමත් ප්‍රසිද්ධියක් උසුලන්නා වූ දිවයිනක් වේ. මෙම වෙස් මුහුණු කලාවේ ඉතිහාසය කොතරම් අතීතයට දිව යන්නේ දැයි අපට සාධාරණව කිව නොහැකි වුවත් අනුමාන වශයෙන් එය ශත වර්ෂ කිහිපයක් පමණ ඉපැරණි බැව් කිව හැක. ශ්‍රී ලංකාවේ මුතුන් මිත්තන් ලෙස සැලකෙන වැදි ජනතාව සමඟ ද මෙම වෙස් මුහුණු බැදී පැවතුනුබව ඔවුන්ගේ ඉතිහාසය විමසීමේ දී පෙනී යන කරණකි. ඔවුන්ගේ පූජා කර්ම සිදු කිරීම සඳහා ඔවුන් විසින්ම තමාගේ ශරීරය සහ මුහුණ පාට කරගත් බවට එම ඉතිහාසය සාක්ෂි දරයි.
ශ්‍රී ලංකාවේ වෙස් මුහුණු කලාව විවිධාකාර වූ සංස්කෘතිකාංගයන් නිරූපනය කරන බව නොරහසකි. එසේම එම වෙස් මුහුණු කලාව ආසියාවේ සංස්කෘතිය ඔප් නැංවීමට සාධාරණ දායකත්වයක් ද ලබා දී ඇත.
ශ්‍රී ලංකාවේ වෙස් මුහුණු සඳහා ප්‍රසිදිධ වූ නගරයක් ලෙස දකුණු පළාතේ පිහිටි අම්බලන්ගෙඩ දැක්විය හැක. කෙසේ වෙතත් මෙම නගරය වෙස් මුහුණු කැටයම් කිරීම සඳහා පමණක් නොව වෙස් මුහුණු අලෙවි කිරීම සඳහා ද ඉතාමත් ප්‍රසිද්ධියක් උසුලයි. විදේශීය සංචාරකයන් අතර ද මෙම අම්බලන්ගොඩ ප්‍රදේශයේ වෙස් මුහුණු ඉතාමත් ජනප්‍රය වී තිබේ. මෙම නවීන වෙස් මුහුණු දීප්තිමත් වර්ණ යොදා අලංකාර කර තිබෙනු දක්නට ලැබෙන අතර එය සංචාරකයින් වෙස් මුහුණු අලෙවිය ‍සඳහා ඇද ගැනීමට උපක්‍රමයක් ලෙස ද යොදාගෙන තිබේ.මෙම වෙස් මුහුණු වර්ණ ගැන්වීම සඳහා ස්වභාවික වර්ණ බෙහෝ විට යොදාගනු ලබන අතර එය එම වෙස් මුහුණු වල ස්වභාවිකත්වය සහ සංස්කෘතික බව ඔප් නංවන්නට ඉමහත් රුකුලක් වී තිබේ. මෙම වෙස් මුහුණු බොහෝ විට යොදාගනු ලබන්නේ නොයෙකුත් අදෘශ්‍යමාන බලවේග සදහායි. යක්ෂයන් දෙවියන් වැනි අදෘශ්‍යමාන බලවේග පිදීම පිළිබඳ ප්‍රසිද්ධියක් උසුලන දූපතක් ලෙස ශ්‍රී ලංකාව දැක්විය හැක.
ශ්‍රී ලංකාවේ භාවිතා කරන වෙස් මුහුණු වර්ග හතකට පමණ බෙදිය හැකි වේ.
ලංකාවේ ශාන්ති කර්ම සඳහා යොදාගනු ලබන වෙස් මුහුණු කිහිප ලෙසකට මූලිකව වර්ග කල හැක.
1.පුරා වෘත්ත හෙවත් මිත්‍යා විශ්වාස සඳහා යොදාගනු ලබන වෙස් මුහුණු
2.මිනිස් සහ සත්ව ආත්ම සඳහා යොදාගනු ලබන වෙස් මුහුණු
මෙම වෙස් මුහුණු යොදා ගනිමින් කරනු ලබන ශාන්ති කර්ම අතරින් සන්නි යකුම ඉතාමත් ප්‍රසිද්ධියක් උසුලනු ලබයි. මෙහිදී සියලුම යක්ෂයින්ට පිළිවෙලින් පූජා කරනුලබන අතර ඔවුන් වෙනුවෙන් විවිධාකාරවූ පිළිවෙත් ද යොදාගනු ලබයි. මෙය සන්නි යකුම හෙවත් දහ අට සන්නිය නමින් ද ව්‍යවහාර කරනු ලබයි. මෙම සන්නියකුම සදහා පදනම් වූ අතීත කතා වෘතාන්තයක් අපට අසන්නට ලැබේ. එය නම් දඹදිව සංඛපාල රජුගේ කතාවයි. මෙම පුරාවෘත්තයට අනුව එදා පටන් සන්නි රෝග සඳහා ඇදුරන් විසින් ඒ ඒ සන්නි යකුන්ගේ නාමයෙන් පුද පූජා පවත්වනු ලබයි. මෙම සන්නි යකුමට අයත් නැටුම් ‍කොටස් ලෙස
ආදිය දැකිවිය හැක.
මෙම සන්නි යකුම හෙවත් දහඅට සන්නියේ සන්නි දහ අට පහත දැක්වෙන පරිදි වේ.
පහත රට නර්තන සම්ප්‍රදාය සැලකීමේ දී මේ ආකාරයෙන් පෙළපාලි ප්‍රමාණයක් දක්නට ලැබෙන ශාන්ති කර්මයක් ලෙස මෙම සන්නියකුම දැක්විය හැක. නිවැරැදි ප්‍රමිතියට සකසන ලද වෙස් මුහුණු අවුරුදු 75ක කාලයක් පවති. වෙස් මුහුණු කැපීම සඳහා කදුරු ,රුක්අත්තන ,
Sri Lankan ivories

Ivory carving is one of the traditional industries of Sri Lanka. The country's ivory carving industry has a very long history, but its origin is not yet fully understood. During the Kingdom of Kandy, ivory art became very popular and reached at its zenith. These delicate ivory works represent how Sri Lankan craftsmen mastered in this technique.
Sri Lankan ivory carving industry began in the 1st century BC. King Jetthatissa of the Anuradhapura Kingdom has patronised the ivory industry. Most of the surviving ivory works are attributed to Kandyan Kingdom. Sri Lankan ivory industry began during the Anuradhapura period. The oldest surviving ivory piece ever found in Sri Lanka is the image of a woman wearing a pearl girdle found from the southern vāhalkada of Ruwanweli stupa. Ancient chronicle Mahavamsa mentions that King Parakramabahu the Great of Polonnaruwa had built a garden with decorative ivory railings.
Due to the rarity of ivory, possessing ivory items were considered as a symbol of dignity in the past. These ivory works may have presented to kings, foreign ambassadors, and other high officials.
During the period of Portuguese Ceylon, works made for export bore similarities with the Afro-Portuguese ivories.
Ivory carving technique consists of two main steps: the turning and carving.
During the turning, ivory is cut using a saw and shaped using a turning lathe (pattalaya). A simple wood lathe is used. Then it is softened by using various plant saps. Then carving is done. Tools like saw, drill, rasp, vice, and chisel are used in this step. Later the object is polished using alum. If there are any holes in the object, they are filled up with lac and decorated. Ultimately natural pigments like red, yellow, and black together with minerals and adhesive compounds are used to get the end quality of the item.
Bangles, fan handles, caskets, knife hilts, combs, boxes, trumpets, earrings, door frames, decorative plates, and sports equipment were produced using ivory. Buddha statues and human figures were also produced.
There are three kinds of motifs used in Sri Lankan ivory art: animal figures, anthropomorphic figures and floral decorations. Decorations like petal designs, kudirakkan, nārilatā, bhērunda pakshiyā, makarā, kimbisi muhuna, panā decorations and dancing figures were commonly used in the Kandyan Period.
The finest example for Sri Lankan ivory carving are the ivory carvings at the door-frame of Ridi Viharaya, Kurunegala. Delicately carved panchnāri ghataya motif and two dancer images can be seen here. There is a gajasinha carving at the corridor of the temple. Temple of the Tooth also houses fine ivory decorations.
Many examples for ivory works from the Kandyan kingdom can be observed at Colombo National Museum and National Museum of Kandy. The standing ivory Buddha in vitarka mudra displayed in the Colombo National Museum is considered a masterpiece of Sri Lankan ivory art. Another ivory work, a chest belonging to the Kingdom of Kotte is housed in Munich Residenz, Germany. This chest is decorated with carvings depicting the coronation of King Dharmapala.
Slave Island

Slave Island, officially known as Kompagngna Veediya (Sinhala: කොම්පඤ්ඤ වීදිය, lit. 'Company Roads'; Tamil: கொம்பனித்தெரு), also known as Kampong Kertel and Kompanna Veediya and formerly known as Javanam Quarters (Javanese Quarter) during Dutch rule, is a suburb in Colombo, Sri Lanka, located directly south of the Fort. The suburb contains Beira Lake, a large lake and its esplanade is visited by many for recreation. Company Roads is mostly a commercial area with hotels, shopping centres, street food stalls, and is known for its multicultural, especially Malay heritage.
The name "Slave Island" was coined during the period of British colonial rule and was a reference to the usage of the island under Portuguese rule as a holding area for African slaves, most of them from the Swahili coast and Portuguese East Africa. Many of these slaves later returned to Africa. However, a small group of African descendants remain scattered throughout Sri Lanka and are collectively known as Sri Lankan Kaffirs.
In 2023, the Sri Lankan Prime Minister issued instructions to discontinue the use of exonym "Slave Island" in favour of "Kompagngna Veediya” in all three official languages.
Kompagngna Veediya is a multicultural area known today for its mix of Malay, Sinhalese and Tamil cultures and is a traditional Malay cultural district in Colombo. The larger ethnic communities in Company Roads are the Sri Lankan Malays, Sri Lankan Muslims and Sinhalese. There are also various minorities, such as Burghers and others. Religions include Islam, Buddhism, Hinduism, Christianity and various other religions and beliefs.
Since colonisation, the neighbourhood was viewed as a distinctly Malay neighbourhood but it has traditionally been multi-ethnic and was home to multiple Asian communities during colonial rule, including Bengalis, Afghans, Marwaris, Burmese and Chinese in addition to Malays.
Kompagngna Veediya is served by the Company Roads Railway Station. Built with Victorian-era architectural embellishments, the station carries significant architectural and historic value. The building features stylish arches, intricate woodwork and metal installations, which emphasise Victorian-era styles.
Many historic buildings in the Kompagngna Veediya area were either demolished or are awaiting to be demolished due to recent high rise development. Despite the architectural and historic value most buildings are not properly maintained and as a result most have become run down. The shophouse-style buildings in Justice Akbar Mawatha which are to be demolished is said to be the place where D.R. Wijewardene, D.S. Senanayake and Oliver Goonetilleke met to discuss the constitutional reforms that led to Sri Lanka's independence in 1948.
Thumbe, Sri Lanka

Thumbe is a village which is located in the Matara District, Southern Province, Sri Lanka.
It is located on the B536 (Kamburupitiya-Kirinda Road), approximately 3 km (1.9 mi) east of Kamburupitiya and 20 km (12 mi) north of Matara.
Thumbe has a population of 566 (as of 2015) a decline of 42.9% from 992 in 2000 and 875 in 1990.
It falls within the Kamburupitiya Polling Division in the Matara Electoral District.
Thumbe is known for its woodworking artisans.
Embekka Devalaya

Embekka Devalaya (Embekka Temple) was built by the King Vikramabahu III of Gampola Era (AD 1357–1374) in Sri Lanka. The Devalaya is dedicated to Kataragama deviyo, a form of Kartikeya. A local deity called Devatha Bandara is also worshiped at this site. The shrine consists of three sections, the "Sanctum of Garagha", the "Digge" or "Dancing Hall" and the "Hevisi Mandapaya" or the "Drummers' Hall". The Drummers' Hall has drawn the attention of visitors to the site, due to the splendid wood carvings of its ornate pillars and its high pitched roof.
Embekke Devalaya is situated in Medapalata Korale of Udunuwara in Kandy District. This is a sheltered place used to rest during long pilgrimage or long journeys in ancient days of Sri Lanka. This Ambalama is said to be built during AD 1341–1357 by the King Bhuwanekabhahu IV.
It is said that some of the wood work utilized for the "Drummers' Hall" came from an abandoned "Royal Audience Hall" at Gampola. There is every possibility the hall has seen repairs during the reigns of the Sinhalese Kings of Kandy. The carvings, which adorn the wooden pillars of the drummers' hall, as well as the "Vahalkada" (the entrance porch of the Devala, which is said to be older) are some of the best examples of Sinhalese art. The base of the wooden pillars are octagonal shaped while their pillar top or "Pekada", has four leaves stacked in a square. The most noted and famous carvings out of them are the entwined swans, double headed eagles, entwined rope designs, breast-feeding image, a soldier fighting on horseback, female dancers, wrestlers, women emanating from a vein, bird-human hybrid, elephant-bull hybrid and elephant-lion hybrid.
The roof has significant features. The rafters all slant from above towards the incoming visitor are fixed together and kept in position by a "Madol Kurupawa", a kind of a giant catch pin the like of which we do not find elsewhere. When we consider the carvings of the entire temple there are about 125 series of decorations, 256 liyawela type designs, and 64 lotus designs, 30 decorative patterns and roof designs, ending up in 514 unique designs.
Carving

Carving is the act of using tools to shape something from a material by scraping away portions of that material. The technique can be applied to any material that is solid enough to hold a form even when pieces have been removed from it, and yet soft enough for portions to be scraped away with available tools. Carving, as a means for making stone or wooden sculpture, is distinct from methods using soft and malleable materials like clay, fruit, and melted glass, which may be shaped into the desired forms while soft and then harden into that form. Carving tends to require much more work than methods using malleable materials.
Kinds of carving include:
Relief carving

In wood carving relief carving is a type in which figures or patterns are carved in a flat panel of wood; the same term is also used for carving in stone, ivory carving and various other materials. The figures project only slightly from the background rather than standing freely. Depending on the degree of projection, reliefs may also be classified as high or medium relief.
Relief carving can be described as "carving pictures in wood". The process of relief carving involves removing wood from a flat wood panel in such a way that an object appears to rise out of the wood. Relief carving begins with a design idea, usually put to paper in the form of a master pattern which is then transferred to the wood surface. Most relief carving is done with hand tools, chisels and gouges, which often require a mallet to drive them through the wood.
As wood is removed from the panel around the objects traced onto it from the pattern, the objects themselves stand up from the background wood. Modelling of the objects can take place as soon as enough background has been removed and the object edges are trimmed to the pattern lines.
In order to secure the wood panel, a workbench with fixtures like bench-dogs, carver's screws or clamps, is necessary. Carving tools come in a wide variety of shapes and sizes, some aimed strictly at the hobbyist, but others directed at professional carvers. Some carving tools are held with one hand while the carving is held in the other. But most relief carving requires that the wood panel be secured so that both hands may be on the carving tool.
Much of the skill required for relief carving lies in learning to grip and manipulate tools to get the desired effect. Tool sharpening is also a necessary skill to learn, and dull tools are a severe obstacle to effective carving.
Some carvers prefer to finish their carving with a clear finish. But others incorporate color and pyrography into their relief carvings.
Spielmann, Marion Harry Alexander (1911). "Relief" . In Chisholm, Hugh (ed.). Encyclopædia Britannica. Vol. 23 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 61.
குருத்துவார்

குருத்துவார் (Gurdwara) என்பது சீக்கிய சமயத்தவர்களின் வழிபாட்டுத் தலமாகும்.
குருத்துவார் என்பதற்கு குருவை அடையும் வழி எனப் பொருள். அனைத்து சமயத்தவர்களும் குருத்துவார் வழிபாட்டுத் தலத்திற்குச் சென்று குருவை வழிபடலாம்
குருத்துவாரில் தர்பார் சாகிப் எனும் சிறு மேடையில் குரு கிரந்த் சாகிப் எனும் சீக்கிய மத நூலை வைத்து, சீக்கிய குருமார்கள் இயற்றிய பக்திப் பாடல்களை பாடி வழிபடுவர். குருத்துவாரில் லங்கர் (Langar) எனப்படும் மற்றும் உணவு விடுதியில் அனைவருக்கும் இலவசமாக உணவு பரிமாறப்படும். பெரிய அளவிலான குருத்துவார்களில் நூலகம், குழந்தைகள் காப்பகம் மற்றும் சமய வகுப்பறைகள் வசதிகள் உண்டு.
குருத்துவார் கோயில் உச்சியில் சீக்கிய சமயக் கொடி பறக்கும். நிசான் சாகிபு என்பது சீக்கிய சமயத்தில் உள்ள முக்கோணக் கொடியாகும். பருத்தி அல்லது பட்டுத் துணியால் செய்யப்பட்ட இந்த கொடியின் முடிவில் குஞ்சம் இருக்கும். உலகெங்கிலும் உள்ள குருத்வாராக்கள் அனைத்திலும் பயன்பாட்டில் உள்ள தற்போதைய வடிவம் காவி பின்னணி நிறத்தைக் கொண்டுள்ளது. இந்த கொடியின் மையத்தில் சீக்கிய கந்த சின்னத்தைக் கொண்டுள்ளது. கொடியில் உள்ள கந்த சின்னம் (☬), இரட்டை முனைகள் கொண்ட ஒரு வாளை சித்தரிக்கிறது. மையத்தில் ஒரு சக்கர வட்ட வடிவம் மற்றும் இரண்டு ஒற்றை முனைகள் கொண்ட வாள்கள் கொண்டது. இது பொதுவாக குர்த்வாராக்கு வெளியே உயரமான கொடிக்கம்பத்தில் ஏற்றப்படுகிறது. கொடிக்கம்பம் கொடியின் அதே நிறத்தில் ("சோழா" என அழைக்கப்படும்) துணியால் மூடப்பட்டிருக்கும். இந்த கொடியை ஊர்வலத்தில் சுமந்து செல்லும் கொடி ஏந்தியவர் நிஷாஞ்சி என்று குறிப்பிடப்படுகிறார். இந்தக் கொடிக்கு மிகுந்த மரியாதை காட்டப்பட்டு, ஒவ்வொரு ஆண்டும் பால் மற்றும் தண்ணீரைப் பயன்படுத்தி கழுவப்படுகிறது.
குருத்துவாரில் ஆண்களும் பெண்களும் தங்கள் தலையைக் குல்லாய் அல்லது துணியை மூடியவாறு செல்வது கட்டாயம். குருத்துவாரில் சமையல், துப்புரவு பணி, மற்றும் சமயப் பணி சீக்கிய சமய ஆண்களும் பெண்களும் இணைந்து செய்வர். குருத்துவாரில் நடைபெறும் முக்கிய சடங்குகள்:
புகழ்பெற்ற குருதுவார்களில் இந்தியாவின் பஞ்சாப் மாநிலத்தில் அம்ரித்சர் நகரில் உள்ள பொற்கோயில் குறிப்பிடத்தக்கதாகும்..
சீக்கிய வரலாறு

சீக்கிய வரலாறு (History of Sikhism) சீக்கிய குருக்களில் பத்தாம் குருவான குரு கோவிந்த் சிங் இறப்பில் இருந்து தொடங்குகிறது. சீக்கிய குருக்களில் முதல் குரு குரு நானக் ஆவார். இவர் குரு நானக் தேவ் ஜி என அழைக்கப்படுகிறார். இவர் ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் பஞ்சாபில் பிறந்தார்.
குரு கோவிந்த் சிங் ஜி இறந்த பிறகு சீக்கியச் சமய நடைமுறைகள் உருவாகின ('ஜி' முதுயோர், உயர்மதிப்பு வாய்ந்தோர், சமயக் குரவர் போன்றோருக்கு வழங்கும் மதிப்புப் பின்னொட்டாகும். இது கட்டாயமல்ல; குருவை அழைக்க, நாமே விரும்பித் தரும் மதிப்பு ஆகும்). எந்தவொரு குருவும் சமயம் உருவாக்க பிறப்பதில்லை. ஆனால் புனிதர்கள், குருக்கள், நெடுநோக்கினர் (தீர்க்கதரிசிகள்), இறையுணர்ந்தோர் பயிற்றுவிப்பு அல்லது போதனையில் இருந்தே சமயங்கள் தோன்றுகின்றன. 1699 மார்ச் 30 ஆம் நாள் சீக்கிய சமயத்தில், பிந்தைய கோவிந் கூறுகிறபடி, ஐந்து பல்வேறு சமூகப் பிரிவுகளில் இருந்து புனித நீராட்டப்பட்டு கால்சாவில் சேர்க்கப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது. முதல் ஐந்து புனிதர்கள் (தூயவர்கள்), பின்னர் குரு கோவிந்த் சிங் ஜி அவர்களைக் கால்சாவில் புனித நீராட்டிச் சேர்த்தனர்.இது கால்சா மரபையும் அதன் ஏறத்தாழ 300 ஆண்டு வரலாற்றையும் குறிக்கிறது.
சீக்கிய வரலாறு பஞ்சாபின் வரலாற்றோடு பின்னிப் பிணைந்ததாகும். இது 16 ஆம் நூற்றாண்டு தெற்காசிய வடமேற்குப் பகுதி (பாக்கித்தான், இந்தியப் பகுதி) அரசியல் சூழலில் தோன்றியது. 16, 17 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் முகலாயரே இந்தியாவின் பெரும்பகுதியை ஆண்டனர். இசுலாமிய ஆட்சியினர் இசுலாம், இந்து எனும் இருசமயங்களின் புனிதர்களை அல்லது துறவிகளையுமே போற்றினர். ஆனால் வட இந்திய சீக்கியர் அடக்கப்படவே, சீக்கிய குரு தலையிட நேர்ந்துள்ளது. மக்களை இசுலாம் சமயத்தில் சேர்க்க முயன்ற இசுலாமிய அரசர்கள் சீக்கியக் குருக்களைக் கொல்ல நேர்ந்துள்ளது சீக்கியர்களையும் இந்துக்களையும் கொல்வதைத் தடுக்க, அதற்குப் பிறகு சீக்கிய சமுதாயம் படையொடு கிளர்ந்து முகலாய ஆதிக்கத்தை எதிர்த்தது. மிசீக்களாலும் மாமன்னர் இரஞ்சித் தலைமையில் அமைந்த சீக்கியப் பேரரசும் இணைந்து கண்ட சீக்கியக் கூட்டமைப்பின் தோற்றம், சமயப் பொறையும் சமயப் பன்முகப் போக்குகளையும் போற்றி கிறித்தவர்களையும் முசுலிம்களையும் இந்துக்களையும் அதிகார அடுக்கில் சேர்த்துக்கொண்டது. சீக்கியப் பேரரசின் தோற்றமே அரசியல் அளவில் சீக்கியம் தோன்ற வழிவகுத்துள்ளது எனப் பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது. இக்கால கட்டத்தில் சீக்கியப் பேரரசில் காசுமீர், இலடாக், பெழ்சுவார் ஆகிய பகுதிகள் அடங்கி இருந்தன. சீக்கிய படையின் முதன்மைத் தளபதியான அரி சிங் நால்வால் வட மேற்கு முகப்பில் கைபர் கணவாய் வரை சீக்கியப் பேரரசை விரிவடையச் செய்துள்ளார். இதன் சமயஞ்சாராத கொள்கை கொண்ட ஆட்சியினர் படை, பொருளியல், அரசமைவுகளில் புதுமை வாய்ந்த சீர்திருத்தங்களைத் திறம்பட செய்துள்ளது.
இந்தியாவும் பஞ்சாபும் 1947 இல் பிரிந்ததும் சீக்கியர்களுக்கும் முசுலிம்களுக்கும் போராட்டம் நிகழ, முசுலிம்கள் கிழக்கு பஞ்சாபில் (இந்தியப் பஞ்சாபில்) இருந்து மேற்கு பஞ்சாபுக்கும் (பாக்கித்தானிப் பஞ்சாபுக்கும்) அதேபோல சீக்கியர்கள் மேற்கு பஞ்சாபில் (பாக்கித்தானிப் பஞ்சாபில்) இருந்து கிழக்கு பஞ்சாபுக்கும் (இந்தியப் பஞ்சாபுக்கும்) இடம்பெயர்ந்தனர்.
தம்தமா சாகிபு

தம்தமா சாகிபு (Damdama Sahib) எனும் இவ்வூர், வடமேற்கு இந்தியாவின் பஞ்சாப் மாகாணத்திலுள்ள பட்டிண்டா மாவட்டத்திலிருந்து தென்கிழக்கே 28 கிலோமீட்டர் தொலைவில், பஞ்சாப்-அரியானா எல்லையில் உள்ள தல்வண்டி சபோ எனுமிடத்தில் அமைந்துள்ளது. இது சீக்கியர்களின் :ஐந்து அரியணைகளில் ஒன்றாகும். தக்த் சிறீ தர்பார் சாகிபு தம்தமா சாகிபு (Takht Sri Darbar Sahib Damdama Sahib) என விரிவான பெயருடன் அறியப்படும் இது, பஞ்ச தக்து அல்லது சீக்கிய உலகின் அதிகாரத்தின் ஐந்து அரியணைகளின் ஒன்றாக 'தக்து சிறீ தம்தமா சாகிபு' ஒன்றாகும்..
கி.பி 1705-ல் சீக்கிய சமய பத்து குருக்களில் பத்தாவது குருவான குரு கோவிந்த் சிங் என்பவர், சீக்கியர்களின் புனித நூலான குரு கிரந்த சாகிபு (ஆதி கிரந்தம்) எனும் நூலின் முழு பதிப்புகளையும் இவ்விடத்தில் தயாரித்ததாகவும் நம்பப்படுகிறது. மேலும், முகாலயர்களுடன் நடந்த போருக்குப் பின் இங்கு ஓய்வெடுத்ததாகவும் சொல்லப்படுகிறது.
இத்தலத்தின் வளாகத்தினுள் 10 குருத்வாராக்களும், மூன்று புனித நீர்த்தொட்டிகளும் உள்ளன. 1510-ல், சீக்கிய மதத்தின் நிறுவனரும், மற்றும் பத்து சீக்கிய குருக்களுள் முதல் குருவான குரு நானக் இங்கு வந்தபோது முதல் தொட்டி உருவாக்கப்பட்டது. 'குருசார் சரோவர்', 'அகால்ஸார் சரோவர்' என்ற இரண்டாவது மூன்றாவது தொட்டிகளில் நீர் அருந்துவது நோய்களைத் தீர்ப்பதாகச் தொன் நம்பிக்கையாக கருதப்படுகிறது..
சீக்கிய அலைந்துழல்வு

சீக்கிய அலைந்துழல்வு (Sikh diaspora) வழமையான பஞ்சாப் பகுதியிலிருந்து தற்கால பஞ்சாபி சீக்கியரின் புலம் பெயர்ந்து வாழ்தலைக் குறிக்கும். இவர்களது சமயம் சீக்கியம் ஆகும். பல நூற்றாண்டுகளாக பஞ்சாப் பகுதி சீக்கியத்தின் தாயகமாக விளங்குகின்றது. சீக்கிய அலைந்துழல்வு பெரும்பாலும் பஞ்சாபி அலைந்துழல்வின் உட்கணமாகும்.
1849இல் சீக்கியப் பேரரசு வீழ்ச்சியடைந்து பிரித்தானியாவின் இந்தியப் பேரரசு கைப்பற்றிய பிறகே சீக்கியர்கள் புலம் பெயரத் தொடங்கியதாக பெரிதும் கருதப்படுகின்றது. சீக்கிய அலைந்துழல்வின் புகழ்பெற்ற நபராக சீக்கியப் பேரரசின் கடைசி மகாராசா துலீப் சிங் உள்ளார்; பிரித்தானியாவின் இந்தியப் பேரரசு இவரை வாழ்நாள் முழுமைக்கும் நாட்டை விட்டு வெளியேற கட்டாயப்படுத்தப்பட்டார். துலீப் சிங்கின் வெளியேற்றத்தைத் தொடர்ந்து பஞ்சாபிலிருந்து சீக்கியர்களின் புலம் பெயர்வு வீதம் கூடியது. இருப்பினும் கடந்த 150 ஆண்டுகளில் அவர்கள் புலம் பெயர்ந்த இடங்கள் மாறி வந்துள்ளது. சீக்கிய புலம்பெயர்வு சீக்கியர்களுக்கு அரசியல் மற்றும் பண்பாட்டு அடையாளத்தைத் தந்துள்ளது.
உலகளவில் ஏறத்தாழ 20 மில்லியன் மக்கள்தொகை கொண்ட சீக்கியர்கள் உலகின் மிகப் பெரிய அமைப்புசார் சமயங்களில் ஐந்தாவதான சீக்கிய சமயத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். உலக மக்கள்தொகையில் சீக்கியர்கள் 0.39% ஆக உள்ளனர்; இவர்களில் 83% இந்தியாவில் வாழ்கின்றனர். இந்திய சீக்கிய சமூகத்தில் 19.6 மில்லியன், அதாவது 76% வட இந்திய மாநிலமான பஞ்சாபில் வாழ்கின்றனர். இந்த மாநிலத்தில் பெரும்பான்மையினராக 65% விழுக்காடு வாழ்கின்றனர். 200,000க்கும் கூடுதலானவர்கள் அரியானா, இராசத்தான், உத்தரப் பிரதேசம், தில்லி, இமாச்சலப் பிரதேசம், மகாராட்டிரம், உத்தராகண்டம் மற்றும் சம்மு காசுமீரில் வாழ்கின்றனர்.
இந்திய மரபிலிருந்து தனிப்பட்ட சீக்கிய அடையாளம் அரசியல்ரீதியாக 1606இல் ஐந்தாம் சீக்கிய குரு குரு அர்ஜன் தேவின் உயிர்க் கொடையை அடுத்து நிறுவப்பட்டது; இதனை உறுதிப்படுத்துமாறு 1699இல் குரு கோவிந்த் சிங் நிறுவிய 'மெய்யான' உடன்பிறப்புரிமை அல்லது கால்சா (ਖ਼ਾਲਸਾ) அமைந்தது. எனவே 400 ஆண்டுகளாகவே சீக்கியர்களின் வரலாறு உள்ளது. குருக்களின் காலத்தில் சீக்கியர்களின் குடிபெயர்வு தற்கால இந்தியா, பாக்கித்தான் எல்லைகளுக்குள்ளாகவே, குறிப்பாக பஞ்சாப் பகுதியின் சீக்கிய பழங்குடி மையப்பகுதிக்குள்ளேயே இருந்தது. சீக்கிய சிற்றரசுகளின் உருவாக்கமும் சீக்கியப் பேரரசு (1716–1849) வளர்ச்சியும், அடுத்து லடாக், பெசாவர் போன்று தாங்கள் வென்ற பகுதிகளுக்கு குடிபெயர்ந்தனர். இருப்பினும் இந்தப் பெயர்வுகள் தற்காலிகமானதாகவும் நிலையற்றதாகவும் இருந்தன; சீக்கியப் பேரரசின் மாறிவந்த எல்லைகளைப் போன்று இவர்களது வாழ்விடமும் மாறி வந்தது. சீக்கியப் பேரரசு காலத்தில் சீக்கிய மகாராசா ரஞ்சித் சிங்கைக் குறித்து அறிய பிரான்சின் முதலாம் நெப்போலியன், பிரித்தானியர் முயன்றதால் இருபுற புலம்பெயர்வு நடைபெற்றது.
புனித ரபேல் விருந்து, ஒல்லூர்

புனித ரபேல் விருந்து அல்லது மலகாயுடு பெருநாள் விருந்து (Feast of Saint Raphael அல்லது Malakhayude Perunnal ) என்பது 1839 ஆம் ஆண்டு முதல் கேரளத்தின் (இந்தியா) திருசூருக்கு அருகிலுள்ள ஒல்லூரில் நடைபெறும் ஆண்டு விழாவாகும். இதில் ஆயிரக்கணக்கான யாத்ரீகர்கள் கலந்துகொள்கின்றனர். 1718 ஆம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்ட மற்றும் புனித அந்தோனிக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒல்லூர் ஃபோரேன் தேவாலயம், புகழ்பெற்ற ரபேல் ஆர்க்காங்கல் ஆலயத்தையும் கொண்டுள்ளது . இது 18 ஆம் நூற்றாண்டின் கேரளாவில் கட்டப்பட்ட மிகப் பழமையான தேவாலயங்களில் ஒன்றாகும். ஒவ்வொரு ஆண்டும் அக்டோபர் 23 மற்றும் 24 ஆகிய தேதிகளில் நடைபெறும் இந்த திருவிழா கேரளத்தின் மிக முக்கியமான கிறிஸ்தவ விழாக்களில் ஒன்றாகும். விழாவின் துவக்கத்தைக் குறிக்கும் வகையில் தேவாலய வளாகத்தில் அக்டோபர் 15 ஆம் தேதி திருக்கொடி ஏற்றத்துடன் விழா தொடங்குகிறது. கேரள சுற்றுலா துறை பட்டியலிட்ட அரை டசன் கிறிஸ்தவ விழாக்களில் இதுவும் ஒன்றாகும்.
அக்டோபர் 23 ஆம் தேதி ஒல்லூர் திருச்சபையின் ஆறு மண்டலங்களிலிருந்து வரும் வளா (வளையல்) ஊர்வலம் இந்த விழாவின் முக்கிய அம்சமாகும். இந்த வளா ஊர்வலமானது தேவாலயத்தின் பாறை சிலுவையின் அடிவாரத்தில் முடிவடையும். ஊர்வலத்தில் பளபளக்கும் தேர், முத்துக்குடைகள் (பல வண்ண பட்டுக் குடைகள்), பல வகையான வாத்தியங்கள் மற்றும் மேளங்கள் இடம் பெறும். மேலும் தேவாலய மைதானத்தில் நடக்கும் வாண வேடிக்கை காட்சிகள் போன்றவை மிகவும் கவர்ச்சிகரமானவை.
திருவிழாவின் முக்கிய பகுதி, ரூபக்கூட்டில் ( அலங்கரிக்கப்பட்ட பல்லக்கு போன்றது) நான்கு தேவதூதர்களான புனித ரபேல், புனித மிக்கேல், புனித கபிரியல், கார்டியன் ஏஞ்சல் ஆகியோரின் சிலைகளை சுமந்து செல்லும் முக்கிய ஊர்வலம் நடக்கும். முன்னர் துள்ளல் ("பிசாசு நடனம்" என்று பிரபலமாக அறியப்பட்டது) நடனமும் இதனுடன் இணைந்து நடந்துந்துவந்து, திருவிழாவின் இந்த அம்சம் மிக அண்மைய ஆண்டுகளில் திருச்சபையால் தடுக்கபட்டது.
மொய்

மொய் என்பது தனிநபர்கள் நடத்தும் விழாக்களில் கலந்துகொள்பவர்கள் பணமாக அளிக்கும் பரிசு ஆகும். மொய்யில் மூன்று வகைகள் உண்டு திருமணம், காதுகுத்து, பூப்புனித நீராட்டு விழா போன்ற குடும்ப விழாக்களில் அளிக்கப்படும் மொய் என்பது ஒருவகை, இது அன்பளிப்பு ஆகும். நிதித் தேவையை நிறைவு செய்யும் எண்ணத்துடனே ஏற்பாடு செய்யப்படும் மொய்விருந்து என்பது இன்னொருவகை. இது திருப்பிச் செலுத்த வேண்டிய கடன் போன்றது.மூன்றாவது இறப்பின் போது இழவு வீட்டில் செய்வது.
மொய் விருந்துகள் பெரும்பாலும் ஆடி மாதத்தில் நடத்தப்படும். இந்த வழக்கம் பொதுவாக தற்போது தமிழ்நாட்டில், புதுக்கோட்டை மாவட்டமும் அதை ஒட்டிய பகுதிகளிலும் நடத்தப்படுகிறது. இது ஒருவகை நிதி திரட்டல் என்று சொல்லப்படுகிறது. மொய் விருந்தில் ஆட்டுக்கறிச் சாப்பாட்டைப் பறிமாறுகிறார்கள். விருந்துக்கு அழைப்பிதழ் அச்சடித்து தெரிந்தவர்களுக்கு எல்லாம் கொடுக்கப்படுகிறது. ஐந்து அல்லது பத்து நபர்கள் சேர்ந்தும் விருந்து நடத்துவர். அனைவரும் பொதுவான அழைப்பிதழ் அடித்து வேண்டியவர்களை அழைப்பர், விருந்து உண்டவர்கள் தாங்கள் விரும்பியவருக்கு மொய் எழுதலாம். விழா முடிந்தபின் விழா ஏற்பாட்டாளர்கள் தங்களுக்கு வந்த மொய்ப்பணத்தின் விகிதாச்சாரத்திற்கு ஏற்ப செலவைப் பங்கிட்டுக் கொள்வார்கள் விருந்துண்டவர்கள் மொய் எழுதவேண்டும் என்ற கட்டாயமும் இல்லை, இந்த விருந்துகளில் வைக்கப்படும் மொய்ப் பணத்தை கணக்கு எழுதிவைத்து இந்த மொய்வைத்தவர்கள் மொய் விருந்து வைக்கும்போது அவர்கள் வைத்த மொய்யைவிட கூடுதலான தொகையை மொய்யாக வைப்பது அவசியம்.
பொதுவாக, இந்த விருந்துகளைக் கிராமச் சமூகக் கூடத்திலோ, கோயில் இடத்திலோ நடத்துகிறார்கள்.
குருக்கத்தி மாசி பெரியசாமி கோயில்

குருக்கத்தி மாசி பெரியசாமி கோயில் என்பது திருப்பூர் மாவட்டம் காங்கேயம் வட்டத்திலுள்ள குருக்கத்தி எனும் ஊரில் அமைந்துள்ள நாட்டார் தெய்வக் கோயிலாகும். இந்தக் கோயில் கொல்லிமலை மாசி பெரியசாமி கோயிலிருந்து பிடி மண் எடுத்துவரப்பட்டு கட்டப்பட்ட கோயிலாகும். இக்கோயில் நாடார் இனத்தவர்களால் உருவாக்கப்பட்டு பராமரிக்கப்படுகிறது.
முதன்மை வாசலைக் கடந்தபின் உள்ளே ஒரு கூடம் போன்ற அமைப்பு உள்ளது. அங்கு வேல், சூலாயுதம், அரிவாள், ஈட்டி போன்றவை உள்ளன. வேப்ப மரம் உள்ளது. கருவறைக்கு முன்பாக இருபுறமும் வாயிற்காவலர்கள் உள்ளனர். திருச்சுற்றில் விநாயகர், காமாட்சி சன்னதிகள் உள்ளன.
மூலவரான மாசி பெரியசாமி சிங்கத்தின் மீது அமர்ந்த நிலையில் கருவறையில் உள்ளார்.
இக்கோயிலில் திருப்பணி நடைபெற்று 8 பிப்ரவரி 2009 அன்று குடமுழுக்கு நடைபெற்றது.
மூன்று ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை மாசி மாதப் பௌர்ணமியின்போது விழா மூன்று நாள்கள் நடத்தப்படுகிறது. முதல் நாள் புடவைக்காரியம்மன் பூசை நடத்தப்படுகிறது. புடவைக்காரி அம்மனுக்கு உருவம் எதுவும் இல்லாத நிலையில் மனதில் நினைத்து வழிபடுகின்றனர். இரண்டாம் நாள் பொங்கல் வைத்தல் மற்றும் எறிகாவல் பூசை நடைபெறுகிறது. மூன்றாம் நாள் காலையில் விருந்து படைக்கப்படுகிறது.
.
பெருமலா

பெருமலா என்பது கேரளத்தின், பத்தனம்திட்டா மாவட்டத்தில் பம்பா நதியில் அமைந்துள்ள ஒரு சிறிய கிராமம் மற்றும் தீவு ஆகும். இது திருவல்லாவிலிருந்து 10 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது.
புனுமாலா புனித கிரிகோரியோஸின் கல்லறை (புகுமலா திருமணி) இருப்பதால் புகழ்பெற்றது. மலங்கர ஆர்த்தடாக்ஸ் சிரியன் தேவாலயத்திற்கு சொந்தமான, பருமுலா சர்ச் உலக புகழ் பெற்ற கிறித்தவ புனித யாத்திரை கோயிலாகும். வருடாந்த விருந்து ஓர்ம பெருநாள் ஆண்டுதோறும் நவம்பர் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தேதிகளில் பெருமாலா தேவாலயத்தில் நடைபெறுகிறது.
https://www.keralatourism.org/destination/parumala-church-thiruvalla/45
லங்கர் (சீக்கியம்)

லங்கர் (ஆங்கிலம்: Langar Punjabi: ਲੰਗਰ, Hindi: लंगर), சீக்கிய சமய வழிபாட்டுத் தலமான குருத்துவாராக்களில் வழிபட வருபவர்களுக்கு சாதி, சமய வேறுபாடுன்றி இலவசமாக சைவ மற்றும் நனிசைவ உணவு வழங்கும் சமையல் கூடமாகும். லங்கரில் உணவு தயாரிக்கவும், பக்தர்களுக்கு உணவு பரிமாறவும், நீர் வழங்கவும் தன்னார்வ சீக்கிய ஆண், பெண் தொண்டர்கள் முன் வருகின்றனர்.
தீபாவளியின் போது மட்டும், அமிர்தசரசில் உள்ள ஹர்மந்திர் சாகிப் குருத்துவாராவின் லங்கரில் மட்டும் அசைவ உணவு பக்தர்களுக்குப் பிரசாதமாக பரிமாறப்படுகிறது. உலகம் முழுவதும் சீக்கியர்கள் வாழும் பகுதிகளில் உள்ள குருத்துவாராக்களில் லங்கர் கட்டாயம் இடம் பெற்றிருக்கும்.
சீக்கிய பண்டிகை நாட்களில் குருத்துவராக்களில் கூட்டம் கூடுவதால், திறந்த வெளி லங்கர்கள் அமைக்கப்படுகிறது.
சாதி, சமய, இனம், மொழி, சமுக வேறுபாடுகளைக் களையும் பொருட்டு, சீக்கிய சமயத்தின் நிறுவனரான குருநானக் லங்கர் எனும் பொதுச் சமயலறை அல்லது சமபந்தி விருந்து எனும் திட்டத்தை சீக்கிய சமயத்தில் கொண்டு வந்தார். பின்னர் மூன்றாம் சீக்கிய குரு அமர்தாஸ் லங்கர் திட்டத்தை அனைத்து குருத்துவராக்களில் கொண்டு வந்தார்.
வீணை

வீணை (veena) ஒரு நரம்பு இசைக் கருவி. மிக அழகிய இசைக்கருவியான இது மிகவும் பிரபலம் வாய்ந்தது. இந்திய இசையின் பல நுட்பங்களையும், தத்துவங்களையும் இந்தக் கருவியின் மூலம் தெளிவாக வெளிப்படுத்தலாம்.
பண்டைக்காலம் தொட்டு வீணை வாசிக்கப்பட்டு வந்தாலும், கி.பி. 17-நூற்றாண்டில்தான் அது தற்போதைய உருவத்தை அடைந்தது. தஞ்சையை ஆண்ட ரகுநாதர் மன்னரின் காலத்தில் இது நிகழ்ந்தது.
குடம், மேற்பலகை, தண்டி, மாடச்சட்டம், சுரைக்காய், பிரடைகள், யாழிமுகம், மேளச்சட்டம், மெழுகுச்சட்டம், 24 மெட்டுக்கள், குதிரைகள், லங்கர், நாகபாசம் ஆகியவை வீணையின் பாகங்களாகும்.
வீணை மீட்டு கருவிகளின் வகையைச் சேர்ந்தது. வீணையில் 3-1/2 ஸ்தாயிகள் வாசிக்கலாம். 4 தந்திகள் வாசிப்பதற்கும், 3 தந்திகள் சுருதிக்காகவும் தாளத்திற்காகவும் அமைந்துள்ளன. பலா மரத்தினால் வீணை செய்யப்படுகின்றது.
தண்டியின் ஒரு பக்கத்தில் குடமும், மற்றொரு பக்கத்தில் யாளி முகமும் இணைக்கப்பட்டிருக்கும். தண்டி, குடப்பக்கத்தில் சற்றுப் பருத்தும், யாளி முனைப் பக்கத்தில் சற்றுச் சிறுத்தும் இருக்கும். தண்டியின் இரு பக்கங்களிலும் மெழுகுச் சட்டங்கள் உண்டு. அவைகளின் மேல் 2 ஸ்தாயிகளைத் தழுவிய 24 மெட்டுக்கள் மெழுகினாற் செய்யப்பட்டிருக்கும்.
யாளி முகத்திற்கு அருகிலிருக்கும் சுரைக்காய் ஒரு தாங்கியாகவும், ஒலிபெருக்கும் சாதனமாகவும் பயன்படுகின்றது. 4 வாசிப்புத் தந்திகள் லங்கர்களின் நுனியிலுள்ள வளையங்களில் முடியப்பட்டு, குதிரையின் மேலும், மெட்டுக்களின் மேலும் சென்று பிரடைகளில் பிணைக்கப்பட்டிருக்கும்.
நாகபாசத்தில் சுற்றப்பட்டிருக்கும் லங்கர்களின் மேல் உள்ள சிறுவளையங்கள் சுருதியைச் செம்மையாக சேர்ப்பதற்குப் பயன்படும். வளையங்களி நாகபாசப் பக்கமாகத் தள்ளினால் சுருதி அதிகரிக்கும். யாளியின் பக்கம் தள்ளினால் சுருதி குறைவடையும். மேலும், பிரடைகளை யாளி முகப்பக்கம் தள்ளினால் சுருதி குறைவடையும்.
தஞ்சாவூர் வீணையில் குடத்தின் வெளிப்புறத்தில் 24 நாபுக்கள் கீறப்பட்டிருக்கும். ஒரே மரத்துண்டிலிருந்து தண்டியும் குடமும் குடைந்து செய்யப்பட்டுள்ள வீணைக்கு ஏகாந்த வீணை' என்று பெயர். வீணை குடத்தின் மேல் பலவகைகளில் பல ஒலித்துளைகள் வட்டவடிவமாகப் போடப்படிருக்கும்.
வலது கையின் ஆள்காட்டி விரலும் நடுவிரலும் கம்பிகளை மீட்டுவதற்கும், இடது கையின் ஆள்காட்டி விரலும் நடுவிரலும் வாசிப்பதற்கும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. தாள-சுருதித் தந்திகள் வலதுகை சுண்டுவிரலால் மீட்டப்படும். தந்திகளை மீட்டுவதற்காக சிலர் விரல்களில் நெளி அல்லது மீட்டி எனப்படும் சுற்றுக் கம்பிகளை அணிந்து கொண்டு மீட்டுவர். நகங்களால் மீட்டுவதும் உண்டு. வீணையை மீட்டுபவர் தன்னுடைய வலது கையில் மீட்டுகோளை அணிந்து மீட்டு கம்பிகளை இடது கையால் அழுத்தி, கீழ் தண்டிலுள்ள மீட்டு கம்பிகளை வலது கையால் மீட்டுவார்.
தரையில் அமர்ந்து மடியில் வைத்து வலது தொடையால் தாங்கிக்கொண்டு வீணை மீட்டப்படும்.
பலவகையான வீணைகள் உள்ளன. அவற்றுட் சில:
ஜெகதீசு லால் அகுஜா

லங்கர் பாபா என்று பிரபலமாக அழைக்கப்படும் ஜெகதீஷ் லால் அகுஜா (Jagdish Lal Ahuja) இந்தியாவின் சண்டிகரைச் சேர்ந்த சமூக சேவகராவார். இவர் பசியால் வாடுபவர்களுக்கும், ஏழை மக்களுக்கு இலவச உணவு வழங்குவதில் பெயர் பெற்றவர். 2020 ஆம் ஆண்டில், சமூகப் பணிகளில் இவர் செய்த பங்களிப்புகளுக்காக இந்தியாவின் நான்காவது மிக உயர்ந்த குடிமகன்களுக்கான விருதான பத்மசிறீ விருது இவருக்கு வழங்கப்பட்டது.
இந்தியப் பிரிவினையைத் தொடர்ந்து அகுஜா தனது 20 வயதில் பெசவரிலிருந்து இந்தியாவுக்கு குடிபெயர்ந்தார். இவரது குடும்பம் பாட்டியாலாவிலும் பின்னர் அமிர்தசரசு மற்றும் மான்சவிலும் தஞ்சம் புகுந்தது.
அகுஜா தினமும் 2500 மக்கள் ஏழைகளுக்கும் பட்டினியால் வாடுபவர்களுக்கும் லங்கர் ஏற்பாடு செய்வதன் மூலம் சேவை செய்து வருகிறார். சண்டிகரின் முதுகலை மருத்துவ கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தில் லங்கரை ஏற்பாடு செய்யத் தொடங்கினார். சனவரி 2000 இல் புற்றுநோய்க்கான சிகிச்சைக்காக அங்கு அனுமதிக்கப்பட்டார். பின்னர் சண்டிகரின் பிரிவு 32இல் உள்ள அரசு மருத்துவக் கல்லூரி மற்றும் மருத்துவமனைக்கு இலவச உணவை வழங்க ஆரம்பித்தார்.
2020 ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, இவருக்கு 85 வயது. கடந்த 19 ஆண்டுகளாக மக்களுக்கு இலவச உணவை வழங்கி வருகிறார். இவர் தனது 36 ஏக்கர் பண்ணை, 9 ஏக்கர் பண்ணை, பஞ்ச்குலாவில் ஒரு நிலம், ஓரிரு கடைகளை இலவச உணவு வழங்குவதற்காக விற்றார்.
சனவரி 26, 2020 அன்று சமூகப் பணித் துறையில் இவரது பணியை கௌரவிக்கும் வகையில் இந்திய அரசு இந்தியாவின் நான்காவது மிக உயர்ந்த குடிமகன்களின் விருதான பத்மசிறீ வழங்கியது.
துர்புக்-சியோக்-தவுலத் பெக் ஓல்டி சாலை

துர்புக்-சியோக்-தவுலத் பெக் ஓல்டி சாலை (Darbuk–Shyok-DBO Road (DS-DBO Road/DSDBO Road), இதனை வடக்கு சாலையின் துணைப் பிரிவு என்றும் அழைப்பர் Sub-Sector North road, இந்தியாவின் லடாக் ஒன்றியப் பகுதியில் அனைத்து காலநிலைகளையும் தாங்கக் கூடிய 250 கிலோ மீட்டர் நீளம் கொண்ட சாலை ஆகும். இச்சாலை இந்திய-சீன எல்லைக்களுக்கிடையே உள்ள செல்லும் உண்மையான கட்டுப்பாட்டுக் கோடு அருகே இந்திய எல்லைப் பகுதியில் காரகோரம் மலைத்தொடரில் உள்ளது.
இச்சாலை லடாக்கின் தலைநகரமான லே நகரத்தை துர்புக்]], சியோக் சமவெளியின் தெற்கில் உள்ள சியோக் கிராமம் மற்றும் சியாச்சின் பனியாற்றில் அமைந்த தவுலத் பெக் ஓல்டி பகுதியை இணைக்கிறது. சியோக் மற்றும் தவுலத் பெக் ஓல்டியை இணைக்கும் 220 கிலோ மீட்டர் நீளம் கொண்ட இச்சாலையை எல்லைப்புறச் சாலைகள் அமைப்பு 2000 - 2019-களில் அமைத்தது.
லடாக்கின் லே நகரத்தை, துர்புக், சியோக் கிராமம் வழியாக பாங்காங் ஏரியை இணைக்கும் சாலை ஏற்கனவே இருந்தது. பின்னர் சும்மத், முண்ட்ரோ, மண்டல்டங் கிராமங்கள் வழியாக, தவுலத் பெக் ஓல்டியை இணைக்கும் இப்புதிய சாலை அமைக்கும் பணி 2000-இல் துவங்கப்பட்டு, ஏப்ரல் 2019-இல் நிறைவேற்றப்பட்டது.
இச்சாலை சுல்தான் சுக்சு ஆற்றின் 430 மீட்டர் நீளமுள்ள கர்ணல் செவாங் ரின்சென் நினைவுப் பாலத்தைக் கடந்து செல்கிறது.
இப்பாலத்தை கடந்த பின், இச்சாலை லே மற்றும் காரகோரம் கணவாய் இடையே அமைந்த முர்கோ கிராமம் வழியாக, இந்திய -சீனாவைப் பிரிக்கும் உண்மையான கட்டுப்பாட்டுக் கோடு அருகே அமைந்த புர்ட்சா மற்றும் கிசில் லங்கர் வழியாக தவுலத் பெக் ஓல்டியை அடைகிறது.
இமயமலையில் 13,000 அடி முதல் 16,000 அடி உயரத்தில், 2000-ஆம் ஆண்டில் துவக்கப்பட்ட துர்புக்-சியோக்-தவுலத் பெக் ஓல்டி சாலைக் கட்டுமானம், 2014-இல் ஆண்டில் நிறைவேற்றுவிதமாக திட்டமிடப்பட்டது. 2011-இல் மேற்கொள்ளப்பட்ட சாலை ஆய்வின் போது, இச்சாலையின் கட்டுமானம் ஆறுகளின் கரையோரங்களில் இருப்பதால், இராணுவ பயன்பாட்டிற்கு உகந்தது அல்ல என முடிவு செய்யப்பட்டது. பின்னர் எல்லைப்புறச் சாலைகள் அமைப்பு இச்சாலையை ஏப்ரல் 2019-இல் நிறைவு செய்தது.
2023 Golden Temple blasts

The Golden Temple in Amritsar, India, was damaged by the first blast that happened on May 7, 2023, and by the second blast that happened on May 8, 2023. At midnight on May 10, 2023 a third blast occurred. The explosions were triggered by low-grade explosives without detonators, despite the police's initial claim that they could have been unintentional.
The explosives used in the two explosions, according to police sources, were housed in two 250 ml cans of the health drink "Hell." When these were dropped from a height or hurled, the cans burst. There was no sign of a detonator, and the explosives appeared to have been locally built and were unsophisticated.
The explosives can appear to have been put atop a structure in the first event and had a string attached to it that was thrown over the wall. Unknowingly pulling the line, a person, whose identity police have suppressed, caused the can to fall down and set off the explosion. In the second event, it appears that the can was tossed from a height when the explosion occurred.
After the explosions, senior police officers as well as members of the Bomb Detection and Disposal Squad arrived at the scene. Harjinder Singh Dhami, the president of the Shiromani Gurdwara Parbandhak Committee (SGPC), urged the Punjab government and the police to fully examine these instances and unearth the truth so that pilgrims could offer their respects without fear.