davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Palatul Administrativ din Târgu Mureș

Palatul Administrativ (inițial Primăria Orașului Liber Regal Târgu Mureș, în maghiară Közigazgatási Palota, inițial Városháza) este un edificiu construit între anii 1905-1907, din inițiativa primarului György Bernády, drept sediu pentru primăria Târgu Mureș. A fost prima clădire menită să ofere la începutul secolului al XX-lea un aspect nou centrului orașului, caracterisic fiindu-i stilul secession.
Primarul György Bernády iși făcuse cunoscută intenția de a construi o clădire nouă pentru Primărie încă în 1903. Însă în urma unor dezbateri prelungite, proiectul a fost aprobat de abia la 16 mai 1905, când a fost anunțat concursul pentru proiectele de arhitectură. Caietul de sarcini număra cerințe specifice pentru un edificiu public. Se dorea o clădire impunătoare, modernă, dar totuși sobră, potrivită funcției de reprezentare pe care trebuia să o indeplinească. Terenul trebuia folosit căt mai eficient posibil, iar costurile de construcție să se încadreze în anumite limite.
La 25 mai 1905 au fost analizate cele 14 proiecte primite, dintre care Primăria a decis să cumpere cinci. Câștigători au fost declarați arhitecții Marcell Komor și Dezső Jakab, dar comisia le-a cerut să folosească și părți din celelalte patru proiecte cumpărate. Antrepriza a fost asigurată de inginerul Lajos Csiszár. Contractul a fost în valoare de 437.000 de coroane, însă la încheierea plăților, în 1908, costurile ajunseseră la 700.000 de coroane aur.
Din 1962 până în prezent clădirea este sediul administrativ al Consiliului Județean Mureș și al Prefecturii Mureș (până în 1989 Comitetul județean al PCR).
Palatul se remarcă și prin turnul înalt de 60 m, construit inițial drept foișor de foc al orașului. Arhitectura holului cu plafonul boltit în neogotic și sprijinit pe coloane din marmură sculptate, cu vitralii în culori pastelate, e asemănătoare celei a Sălii cavalerilor din Castelul de la Hunedoara. În turnul palatului există un orologiu care are cadrane pe toate cele patru laturi ale turnului, iar bătăile de clopot ale acestuia pot fi auzite din sfert în sfert de oră.
Cele mai valoroase compoziții în vitralii au fost inițial amplasate în Sala Mare din clădire și prezintă preponderent personalități istorice, după cum urmează: Francisc Rákóczi al II-lea, Gabriel Bethlen, Franz Joseph I, Lajos Kossuth, Ferenc Deák, Stema cu îngerii. Momentan ele pot fi admirate în cadrule expoziției permanente Secession din Palatul Culturii.
Materiale media legate de Palatul Prefecturii din Târgu Mureș la Wikimedia Commons
Palatul Culturii din Ploiești

Palatul Culturii din Ploiești este o construcție monumentală, realizată în stil neoclasic francez, ridicată pe baza documentației arhitecților Ernest Doneaud, arhitect român, de origine franceză, și Toma T. Socolescu, spre a servi ca Palat al Justiției.
Lucrările au început în anul 1906, dar au fost întrerupte foarte curând, din cauza evenimentelor care nu mai lăsau în bugetul Ministerului de Justiție decât sume prea mici. Lucrările au reînceput în forță în 1924. Ernest Doneaud nu mai era de mult timp aici, dar Toma T. Socolescu care-l asistase în lucrarea lui, acum arhitect, cunoștea bine proiectele și chiar avea aprobarea autorului pentru unele modificări. Deși lucrarea cerea un uriaș volum de muncă și cheltuieli foarte mari, ea a progresat în ritm alert și, în linii mari, prin 1930, la începutul crizei, era terminată. În anii următori, cu toată austeritatea, s-au găsit banii necesari pentru finisaje, instalații și mobilier. Tunelurile subterane alea Palatul sunt menite în adăpostirea personalului judecătoreasc
Edificiul a fost inaugurat la 26 noiembrie 1933. Cel care a tăiat panglica și a rostit cuvântarea inaugurală a fost regele Carol al II-lea al României. Printre altele a spus: «Inaugurând astăzi acest frumos locaș, care este o podoabă a municipiului Ploiești, sunt fericit că în el se vor adăposti aceia cari au chemarea de a împărți dreptatea...».
Clădirea, care a funcționat inițial ca Palat al Justiției, a devenit ulterior Palatul Culturii. Are subsol, parter, etajul 1 mai înalt și etajul 2 mai scund, intrarea principală pe partea sudică aflându-se la nivelul primului etaj, fiind flancată de coloane masive. Holul de la intrare este enorm; interiorul luminat prin plafon, se înalță pe două nivele, având în componența sa și Sala "Pașilor Pierduți" sau Sala Coloanelor și Săli de ședință - Sala Marii Uniri. După 1951 clădirea a fost atribuită Complexului Cultural Ploieștean.
Afectată de cutremurul din 1977, construcția a fost renovată parțial, adăpostind în prezent Biblioteca Județeană Nicolae Iorga, Muzeul Județean de Științele Naturii Prahova cu secțiile Muzeul Omului și Acvariul și Centrul Județean de Cultură Prahova.[1]
Palace of Culture

Palace of Culture (Russian: Дворец культуры, romanized: dvorets kultury, Chinese: 文化宫, wénhuà gōng, German: Kulturpalast) or House of Culture (Polish: dom kultury) is a common name (generic term) for major club-houses (community centres) in the former Soviet Union and the rest of the Eastern bloc.
In the Soviet Union, the system of House of Cultures was based on already existing Imperial Russian system of People's House that was established back in 1880s. It has several variations such as Palace of Arts, Palace of Sports, Palace of Pioneers, Palace of Metallurgists, House of the Red Army and others.
As an establishment for all kinds of recreational activities and hobbies: sports, collecting, arts, etc., the Palace of Culture was designed to have room for multiple uses. A typical Palace contained one or several cinema halls, concert hall(s), dance studios (folk dance, ballet, ballroom dance), various do-it-yourself hobby groups, amateur-radio groups, amateur-theatre studios, amateur musical studios and bands, lectoriums (lecture halls), and many more. Groups were also subdivided by age of participants, from children to retirees. A public library may sometimes have been housed in the Palace of Culture as well. All hobby groups were free of charge until most recent times, when many hobbies with less official recognition were housed based on "self-repayment". A Palace of Culture was sometimes called a "club", but this did not mean that it was membership-based.
In official rhetoric, all these were supposed to aid the "cultural leisure" of Soviet workers and children and to fight "cultureless leisure", such as drinking and hooliganism.
Palaces or Houses of Culture were introduced in the early days of the Soviet Union, inheriting the role that was earlier fulfilled by so-called "People's Houses". Below is an excerpt from John Dewey's Impressions of Soviet Russia and the revolutionary world (1929).
There were two basic categories of Palaces of Culture: those owned by the state and those owned by the [enterprise]]. Every town, kolkhoz and sovkhoz had a central Palace or House of Culture. Major industrial enterprises had their own Palaces of Culture, managed by the corresponding trade unions.
Palaces of Culture served another important purpose: they housed local congresses and conferences of the regional divisions of the Communist Party, the Komsomol, etc.
In smaller rural settlements similar establishments of lesser scope were known as "clubs", with main activities there being dance nights and cinema.
In 1988 there were over 137,000 club establishments in the Soviet Union.
In the People's Republic of China, the best-known, and most centrally located, Palace of Culture is perhaps the "Workers' Palace of Culture" located in the former Imperial Ancestral Temple just outside the Forbidden City in Beijing.
The concept and the name of a "House of Culture" also appears in (for example) France (Maison de la culture [fr]), Belgium and Quebec.
Most Palaces of Culture continue to exist after the dissolution of the Soviet Union, but their status, especially the financial one, changed significantly, for various reasons.
Palace of Culture Energetik

The Palace of Culture Energetik (Ukrainian: Палац культури «Енергетик», romanized: Palats kultury “Enerhetyk”; Russian: Дворец культуры Энергетик) is an abandoned palace of culture located in the town of Pripyat, at the Chernobyl Exclusion Zone in Ukraine.
The Palace of Culture Energetik was built during the 1970s for the citizens of the town of Pripyat. The name “Energetik” is a play on words, as it means both “energetic” (lively) and “power plant worker”.
Palaces of Culture were large community centers established during the Soviet era with over 137,000 in the Soviet Union by 1988. These generally physically impressive buildings were designed as a focal point for people to enjoy a range of recreational and artistic activities all under the banner, quite literally in many cases, of political propaganda. Pripyat's Palace of Culture includes what's left of a cinema, theatre, library, gymnasium, swimming pool, boxing/wrestling ring, dancing and meeting halls and even has a shooting range in the basement.
After the Chernobyl disaster in 1986, the majority of the inhabitants of Pripyat were evacuated and the buildings were abandoned. The building was temporary utilized as a makeshift courtroom in July 1987, where 6 defendants who were accused as being responsible for the Chernobyl Nuclear Disaster stood trial. Currently, the Palace of Culture is in a dilapidated condition.
The Ukrainian writer Lyubov Sirota worked briefly in the Palace of Culture.
Iași County

Iași County (Romanian pronunciation: [ˈjaʃʲ]) is a county (județ) of Romania, in Western Moldavia, with the administrative seat at Iași. It is the most populous county in Romania, after the Municipality of Bucharest (which has the same administrative level as that of a county).
This county has a total area of 5,476 km (2,114 sq mi). It lies on a plain between the Siret River and the Prut River. Two other rivers run through the county: the Bahlui River (on the banks of which lies the city of Iași) and the Jijia River.
At the 2021 census Iași County had a population of 760,774. At the 2011 census, the county had a population of 772,348. According to the 2012 data provided by the County Population Register Service, the total registered population of the county was 873,662 people.
The population of Iași County nowadays is nearly double of what it was seventy years ago.
The Iași County Council, renewed at the 2020 local elections, consists of 36 counsellors, with the following party composition:
This county is predominantly agricultural, due to its topography. Industry is concentrated in the cities. The principal industries are:
The city of Iași is the most important city in Moldavia and one of the most important social, cultural and business centres in Romania. It has the oldest University in the country, and, until the formation of the United Principalities, it was the capital of Moldavia.
Some of the tourist destinations in the county:
Iași County has 2 municipalities, 3 towns, and 93 communes
The county was located in the northeastern part of Greater Romania, in the northeast of the region of Moldavia. Today, most of the territory of the former county is part of the current Iași County. In the eastern part of the county, the county included a part of the left bank of the Prut River, now in the territory of the Republic of Moldova. It was bordered to the north by the counties of Botoșani and Bălți, to the east by Lăpușna County, to the south by the counties of Fălciu and Vaslui, and to the west by the counties of Roman and Baia.
In 1938, the county was divided into six districts (plăși):
Iași County included two urban localities: Iași (county seat) and urban commune Târgu Frumos, located at the western border of the county.
According to the 1930 census data, the county population was 275,796 inhabitants, 81.6% Romanians, 14.6% Jews, 0.6% Russians, 0.5% Hungarians, 0.4% Germans, as well as other minorities. From the religious point of view, the population was 82.0% Eastern Orthodox, 14.9% Jewish, 2.3% Roman Catholic, as well as other minorities.
In 1930, the county's urban population was 107,804 inhabitants, 102,872 in Iaşi and 4,932 in Târgu Frumos, comprising 60.8% Romanians, 33.6% Jews, 0.9% Germans, 0.9% Russians, as well as other minorities. In the urban area, languages were Romanian (72.5%), followed by Yiddish (22.2%), Russian (1.8%), German (0.9%), as well as other minorities. From the religious point of view, the urban population was composed of Eastern Orthodox (61.4%), Jewish (34.4%), Roman Catholic (3.0%), as well as other minorities.
Esterházy Palace (Bratislava)

Esterházy Palace (Slovak: Esterházyho palác) is a Neo-Renaissance style building in the Old Town of Bratislava, Slovakia, near the Danube riverfront, built in the 1870s. The building was reconstructed in the 1920s and in the 1950s, when it was adapted for the Slovak National Gallery.
Today, with the adjacent Water Barracks and modern extensions, it hosts the Slovak National Gallery exhibitions.
List of Swedish cultural institutions

This is a list of institutions related to the culture of Sweden.
Swedish 20th-century culture is noted by pioneering works by the early days of cinema, with Mauritz Stiller and Victor Sjöström. Later, moguls like Ingmar Bergman and actresses such as Greta Garbo, Ingrid Bergman and Anita Ekberg made careers abroad. Swedish music is in many minds connected with ABBA, although more recently indie bands like The Soundtrack of Our Lives, The Hives, Sahara Hotnights and The (International) Noise Conspiracy have started achieving international fame. The Swedish hip hop scene is booming. Swedish literature is also vibrant and active, and Sweden ranks third in the list of countries with the most Nobel Prize laureates in literature.
Dan, Israel

Dan (Hebrew: דן) is a kibbutz in northern Israel. Located in the north of the Hula Valley, at the foot of Mount Hermon, it falls under the jurisdiction of Upper Galilee Regional Council. As of 2022 it had a population of 799.
Dan was founded in 1939 by Jewish farmers from Transylvania as part of the Tower and Stockade campaign. It is affiliated with the Hashomer Hatzair movement. In 1947, the population was 340. Dan was one of two villages established in honour of Menachem Ussishkin and counted among the "Ussishkin Fortresses". It was named after the Israelite town of "Dan" mentioned in Genesis 14:14, 1 Samuel 3:20 and 1 Kings 12:29, which has been identified with the nearby Tel Dan. Kibbutz Dan is located in the territory of the Israelite tribe of Dan delineated in Joshua 19:47. It suffered heavy losses during the 1948 Arab–Israeli War, bearing the brunt of the Syrian invasion.
One of the first economic branches in the kibbutz was a cooperative trout-breeding venture with neighbouring kibbutz of Dafna.
The Caviar Galilee Company, which exports caviar under the brand name "Karat Caviar," is based on the kibbutz. According to Eric Ripert, chef and proprietor of Le Bernardin, considered the leading seafood restaurant in New York City. Jean Francois Bruel, chef of Daniel Boulud, a Michelin 3-star rated restaurant in Manhattan's Upper East Side, the best caviar on the market today is produced by kibbutz Dan. The kibbutz exports caviar to the United States, Europe, Russia, Japan, Singapore and Canada. In 2011, the company produced 3,000 kilograms. It has plans to increase production gradually to 8,000 kilograms a year.
A museum for the nature and history of the area, "Bet Ussishkin," operates at the Kibbutz.
Dan is the starting point of the Israel National Trail.
Southern Star Amphitheatre

Southern Star Amphitheatre was an amphitheatre located at AstroWorld in Houston, Texas. It opened in the southeast corner of the theme park in 1985. The venue was frequented by notable performers including The Beach Boys and Kansas. Prior to the Southern Star opening, concerts were held in the same area on a flat field with the stage at the east end. The Southern Star saw a decline in the number of top-billed acts when the Cynthia Woods Mitchell Pavilion opened in 1990. Reserved seating was available and a grassy lawn was provided to guests with general admission. The venue closed along with the theme park in 2005.
FLAGS

The FLAGS (Far North Liquids and Associated Gas System) pipeline is a natural gas pipeline in the UK sector of the North Sea which, together with its associated pipelines, is used to transport gas and associated liquids from oil and gas fields in the northern North Sea to the St. Fergus gas terminal.
The FLAGS system gas pipelines are:
FLAGS provides the gas export route for the following installations.
The FLAGS pipeline is a 36-inch (910 mm) steel pipe to API 5L, X60 specification and is 450.6 kilometres (280.0 mi) long. It starts at Brent 'A' and terminates at St. Fergus near Peterhead in Scotland. Pipe laying was completed in April 1978 and finally commissioned in May 1982. The pipeline was laid by SEMAC 1.
At Brent A, the pipeline is connected with the Northern Leg and Western Leg transmission systems, carrying gas from a number of nearby fields.
The 20-inch Northern Leg Gas Pipeline (NLGP) runs for 80 km from Magnus to Brent A with spurs to Thistle A, Murchison and Statfjord B. It originally served as the gas export route for these installations and delivered gas to Brent A for onward transmission to St Fergus via FLAGS. As some of these installation have become gas deficient it has served as their gas supply route. The pipeline has depressurisation facilities at Magnus. Gas from the NLGP is heated before flowing via manual pressure let-down valves to the HP and LP flare systems. Pre-heating the gas ensures that it remains within the temperature limits of the flare pipework after
The 16-inch Western Leg Gas Pipeline (WLGP) transports gas from Cormorant A to Brent A. It also takes gas from Ninian Central and North Cormorant.
Natural gas from the Norwegian Statfjord field is fed through the Tampen pipeline, linking Norwegian and UK gas trunkline networks.
The inlet specification for gas transported in the FLAGS system is as follows:
The FLAGS system has a capacity of 33 million standard m/ day.
Up to the end of 1991 the total cumulative throughput of FLAGS was 49,757 million cubic metres of gas. The throughput over the period 1992 to 2014 (in million cubic metres) was:
Basantapur, Tehrathum

Basantapur is a city located in the Himalayan Therathum District of Koshi Province, Nepal. It is the main city of Laligurans Municipality and is known for its beautiful rhododendron forests, snow-covered peaks during the winter season, and stunning natural scenery. Basantapur is often referred to as the "gate of capital city of rhododendrons" due to its abundance of these vibrant flowers.
Basantapur is located at an altitude of approximately 2,200 meters (7,200 feet) above sea level, making it one of the highest cities in Nepal. It is situated on the eastern side of the Himalayan range and is surrounded by beautiful mountain peaks, including Kanchenjunga, the third highest mountain in the world. Basantapur is also home to the Mai Pokhari lake, which is a popular tourist destination and an important source of water for the region.
Basantapur has a subtropical highland climate, with cool summers and chilly winters. During the winter season, the city experiences heavy snowfall, which attracts many tourists from around the world. The spring season is especially beautiful in Basantapur, with the rhododendrons in full bloom and the surrounding mountains covered in a blanket of colorful flowers.
Basantapur is a popular tourist destination due to its stunning natural scenery, rhododendron forests, and snow-covered peaks. The city is also home to many trekking trails, including the popular Kanchenjunga trek, which takes visitors through some of the most beautiful landscapes in Nepal.
In addition to its natural beauty, Basantapur also has many cultural attractions, including several temples and monasteries. The Thulung Dudhkoshi Hydro Power Project, one of the largest hydroelectric power plants in Nepal, is also located in Basantapur.
The economy of Basantapur is primarily based on agriculture and tourism. The region is known for its production of rice, maize, and other crops. Tourism also plays an important role in the local economy, with many hotels, guesthouses, and restaurants catering to visitors.
Basantapur is accessible by road and air. The nearest airport is the Biratnagar Airport, which is located approximately 6 hours away by road. The city is also connected to the national highway network, which provides access to other cities and towns in the region.
In conclusion, Basantapur is a beautiful city located in the Himalayan Therathum district of Koshi Province, Nepal. It is known for its stunning natural scenery, rhododendron forests, and snow-covered peaks, as well as its cultural attractions and thriving tourism industry.
International Energy Conservation Code

The International Energy Conservation Code (IECC) is a building code created by the International Code Council in 2000. It is a model code adopted by many states and municipal governments in the United States for the establishment of minimum design and construction requirements for energy efficiency. The code is updated every 3 years, to provide an ongoing standard of best practices for energy efficiency.
In addition to overall building standards the code defines the Climate Zones used in building, shown in this picture. These should not be confused with the USDA plant Hardiness zone.
Hamburger University

Hamburger University is a training facility at the McDonald's Corporation global headquarters in Chicago, Illinois. It instructs high-potential restaurant managers, mid-managers, and owner-operators in restaurant management. Hamburger University's mission is to become an “organizational culture hub, introducing a continuous education process for the value chain and transforming knowledge into actual business results.” Hamburger University students take courses about restaurant operations, leadership skills, customer service, operations, and procedures.
More than 5,000 students attend Hamburger University each year and over 275,000 people have graduated with a degree in "Hamburgerology." 40% of McDonald's global leadership has attended Hamburger University.
Hamburger University training started in 1961 with a class of 14 people in the basement of one of its restaurants. The educational program was operated by Fred L. Turner, a grill cook. Turner would eventually contribute significantly to the growth of McDonald's and become the CEO of McDonald's for 20 years.
Hamburger University was originally located on an 80-acre (32 ha) campus at the company's global headquarters in Oak Brook, Illinois from its founding until 2018, when both the McDonald's headquarters and Hamburger University moved to West Loop, Chicago, in a new complex built on the site of the former headquarters of Oprah Winfrey's Harpo Studios and previously Fred A. Niles Communications Center.
The previous location in Oak Brook was purchased in June 2019 by John Paul DeJoria, co-founder of John Paul Mitchell Systems.
Hamburger University currently has eight campuses worldwide in addition to the main campus in Chicago, Illinois: Tokyo, London, Sydney, Munich, São Paulo, Shanghai, and Moscow.
The Shanghai location is housed in a 28-story building that serves as McDonald's China headquarters. The school takes up 16,846 square feet (1,565.0 m) and is decorated with pictures of McDonald's products and equipment. The school accepts less than 1% of applicants.
Hamburger University was satirized in the 1986 comedy Hamburger: The Motion Picture. It was also spoofed by McDonald's itself in a commercial with Ronald McDonald in which several animatronic hamburgers were shown graduating.
உயர்நீதிமன்ற மெட்ரோ நிலையம்

உயர்நீதிமன்றம் மெட்ரோ நிலையம் (High Court metro station) சென்னை மெற்றோவின் நீல பாதையில் உள்ள ஒரு மெட்ரோ ரயில் நிலையமாகும். இந்த நிலையம் சென்னை மெற்றோ, வண்ணாரப்பேட்டை - சென்னை சர்வதேச விமான நிலையத்தின் நடைபாதை I இல் உள்ள நிலத்தடி நிலையங்களில் ஒன்றாகும். இந்த நிலையம் ஜார்ஜ் டவுனின் சுற்றுப்புறங்களுக்குச் சேவை செய்கிறது, முக்கியமாக பாரிமுனைப் பகுதி.
இந்நிலையத்தின் அருகிலேயே சென்னை உயர்நீதிமன்றம் இருப்பதால் இந்த நிலையத்திற்கு உயர்நீதிமன்ற மெட்ரோ நிலையம் எனப் பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது.
இந்த நிலையம் 10 பிப்ரவரி 2019 அன்று பொதுமக்களுக்காகத் திறக்கப்பட்டது.
உயர்நீதிமன்றம் நீல வழித்தடத்தில் (சென்னை மெட்ரோ) அமைந்துள்ள நிலத்தடி மெட்ரோ நிலையம்.
உயர் நீதிமன்ற மெட்ரோ நிலையத்தில் கிடைக்கக்கூடிய ஏடிஎம்களின் பட்டியல்
மாநகரப் போக்குவரத்துக் கழகம் (சென்னை) பேருந்து வழித்தடங்கள் எண் 11, 11 ஜி, 15 சி, 15 டி, 15 எஃப்.சி.டி, 15 ஜி, 17 இ, 17 கே, 20 ஏ, 20 சி, 20 எம், 20 என், 21, 6EXTN, 42 டி, 50, 64 பி, 64 சி, 71 சி, 71 டி, 71 இ, 71H, 109, 120, 120A, 120GS, 120NS, B18, M15LCT அருகிலுள்ள பிராட்வே பேருந்து நிலைத்திலிருந்து.
சென்னை கோட்டை ரயில் நிலையம்
கோயம்புத்தூர் மெட்ரோ

கோயம்புத்தூர் மெட்ரோ என்பது, கோவை மெட்ரோ ரயில் திட்டத்தை செயல்படுத்துவதற்கான திட்ட அமைப்பு ஆகும். இது தமிழ்நாட்டின், கோயம்புத்தூருக்கான முன்மொழியப்பட்ட விரைவான போக்குவரத்து அமைப்பாகும்.
அ.தி.மு.க ஆட்சியில் தமிழ்நாடு கோயம்புத்தூருக்கு மெட்ரோ ரயில் அமைப்பை முன்மொழிந்தது. கோவை மாநகரப்பகுதிகளில் கோவையில் மெட்ரோ ரயில் திட்டத்தை செயல்படுத்த கோயம்புத்தூர் ரயில்வே போராட்டக் குழுவும் எதிர்ப்பு தெரிவித்துள்ளது. 2013 இல், E. ஸ்ரீதரன் ஆய்வு செய்து, கோயம்புத்தூருக்கு மெட்ரோ ரயிலை ஏற்றதாக அறிவித்தார். ஜனவரி 2017 இல், கோயம்புத்தூர் மாவட்ட நிர்வாக அதிகாரி ஒருவர் தி இந்து க்கு மாஸ் ரேபிட் சிஸ்டம் இல்லை என்று கூறினார். தற்போது கோவைக்கான பரிசீலனையில் உள்ளது. 2017ல் மெட்ரோ ரயில் அமைக்கும் திட்டத்தை அரசு மீண்டும் அறிவித்தது. ரயில்வே அமைச்சர் சுரேஷ் பிரபு கோயம்புத்தூரில் மெட்ரோ ரயில் திட்டத்தை செயல்படுத்தவும் நிதியுதவி செய்யவும் மத்திய அரசு தயாராக இருப்பதாக அறிவித்துள்ளார். மெட்ரோ ரயிலுக்கு மாநில அரசும் ஒப்புதல் அளித்துள்ளது. பணிகள் அடுத்த நிதியாண்டு 2017/18க்குள் தொடங்கும். கோவைக்கு மெட்ரோ ரயில் திட்டத்தை முதல்வர் கே.பழனிசாமி அறிவித்தார். சென்னை மெட்ரோ ரயில் லிமிடெட் (சிஎம்ஆர்எல்) மூலம் சாத்தியமான ஆய்வு நடத்தப்பட்டு விரிவான திட்ட அறிக்கை (டிபிஆர்) தயாரிக்கப்படும் என்றும் அவர் அறிவித்தார். ஜெர்மன் சார்ந்த KFW நிறுவனம். திட்டத்தின் DPR மற்றும் சாத்தியம் அறிக்கை தயாரிப்பதற்கான டெண்டர் அறிவிப்பை CMRL வெளியிடுகிறது. SYSTRA குழுவானது சாத்தியக்கூறு ஆய்வு மற்றும் டிபிஆர் தயாரிப்பதற்கான டெண்டரைப் பெறுகிறது. சாத்தியக்கூறு ஆய்வு அரசிடம் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு, ஒப்புதலுக்காக காத்திருக்கிறது. சிஸ்டிரா குழுமம், நகரம் மற்றும் மாநில நெடுஞ்சாலைகள், தேசிய நெடுஞ்சாலைகள் சாலைகள் மற்றும் இந்திய தேசிய நெடுஞ்சாலைகள் ஆணையம் (NHAI) சாலைகளில் செயல்படுத்தப்படும் வளர்ச்சிப் பணிகள் குறித்த விவரங்களை வழங்க மாவட்ட நிர்வாகம் மற்றும் நகர முனிசிபல் கார்ப்பரேஷனை அணுகியுள்ளது. மாவட்ட நிர்வாகம் மற்றும் மாநகராட்சி அளிக்கும் விவரங்களின் அடிப்படையில், தனியார் நிறுவனம் டிபிஆர் தயாரிக்கும்.
சிஎம்பி மற்றும் சாத்தியக்கூறு ஆய்வின் அடிப்படையில் கோயம்புத்தூரில் முன்மொழியப்பட்ட மெட்ரோ ரயில் வழித்தடங்கள்
மண்ணடி மெட்ரோ நிலையம்

மண்ணடி மெட்ரோ நிலையம் சென்னை மெட்ரோவின் நீல பாதையில் உள்ள ஒரு மெட்ரோ ரயில் நிலையமாகும். இந்த நிலையம் சென்னை மெட்ரோ, வண்ணாரப்பேட்டை - சென்னை சர்வதேச விமான நிலையத்தின் நீல நிற பாதையில் நிலத்தடி நிலையங்களில் ஒன்றாகும். இந்த நிலையம் மண்ணடி மற்றும் ஜார்ஜ் டவுனின் சுற்றுப்புறங்களுக்குச் சேவை வழங்குகிறது.
இந்த நிலையம் 10 பிப்ரவரி 2019 அன்று பொதுமக்களுக்காக திறக்கப்பட்டது.
மண்ணடி நீல வழித்தட (சென்னை மெட்ரோ) நிலத்தடி மெட்ரோ நிலையம் ஆகும்.
மண்ணடி மெட்ரோ நிலையத்தில் கிடைக்கக்கூடிய ஏடிஎம்களின் பட்டியல்
மாநகரப் போக்குவரத்துக் கழகம் (சென்னை) பேருந்து வழித்தட எண்: 32, 32ஏ, 32ஏஜிஎஸ், 32 பி, 33, 56 எஃப் அருகிலுள்ள லோயர் ஸ்கொயர் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து.
சென்னை கடற்கரை ரயில் நிலையம்
எல்ஐசி மெட்ரோ நிலையம்

எல்ஐசி மெட்ரோ நிலையம் (LIC metro station) சென்னை மெட்ரோவின் நீல வழிதடத்தில் உள்ள ஓர் மெட்ரோ ரயில் நிலையமாகும். இந்த நிலையம் சென்னை மெட்ரோ,வண்ணாரப்பேட்டை - சென்னை சர்வதேச விமான நிலையத்தின் இடைப்பட்ட ஓர் நிலையம் ஆகும். இது நிலத்தடி நிலையங்களில் ஒன்றாகும். இந்த நிலையம் எழும்பூர் மற்றும் ராயப்பேட்டை ஆகியவற்றின் சுற்றுப்புறங்களுக்கு சேவை வளங்குகிறது.
சென்னையின் முதல் உயரமான கட்டிடமான எல்.ஐ.சி கட்டிடம் அருகிலேயே இருப்பதால் இந்த நிலையத்திற்கு பெயரிடப்பட்டது.
இந்த நிலையம் 10 பெப்ரவரி 2019 அன்று பொதுமக்களுக்காக திறக்கப்பட்டது.
எல்ஐசி மெட்ரோ நிலையத்தில் மிக முக்கியமான வங்கிகளின் தன்னியக்க வங்கி இயந்திரம் வசதிகள் செய்யப்பட்டுள்ளது.
ஐதராபாத் மெட்ரோ

ஐதராபாத் மெட்ரோ (Hyderabad Metro) என்பது விரைவுப் போக்குவரத்து ஐதராபாத், தெலங்காணா, இந்தியா நகரத்தின் பொதுப் போக்குவரத்துத் தேவைக்கான ஒரு திட்டமாகும். இத்திட்டத்தின்படி தொடருந்துகள் அதற்கென உருவாக்கப்படுகின்ற இருப்புவழிகளில் தனியே இயக்கப்படும். இவ்வாறு உருவாக்கப்படும் இருப்பு வழிகளின் தண்டவாளங்கள், மேம்பாலங்கள் அல்லது நிலத்தடியில் கட்டப்படும். மியன்பூர் முதல் நாகோல் வரை 24 மெட்ரோ நிலையங்களுடன் 29 கிலோமீட்டர் (18 மைல்) இந்த வழித்தடம் 28 நவம்பர் 2017 அன்று பிரதமர் நரேந்திர மோதி திறந்து வைத்தார்.
மெட்ரோ ரயில் திட்டம் முதலில் ஆந்திர மாநிலம் பிரியும் முன் முதல்வர் நா. சந்திரபாபு நாயுடு 2003 ஆண்டு இதற்கான முயற்சியில் ஈடுபட்டார். ஐதராபாத் தொடர்ந்து வளர்ந்து வருவதால் பொது போக்குவரத்து போதுமான அளவில் இல்லாமலும் தொடர் போக்குவரத்து நெரிகல்களால் ஆந்திர அரசு மத்திய நகர்ப்புற மேம்பாட்டு அமைச்சகத்திடம் கொரிக்கை வைத்தன் காரணமாக ஐதராபாத் மெட்ரோ திட்டத்துக்கு ஒப்புதல் அளித்தது. மேலும் தில்லி மெட்ரோ நிறுவனத்துக்கு திட்டவரைவினை உருவாக்க கோரியது.
2007 ஆம் ஆண்டு ஐதராபாத் மெட்ரோ நிறுவனத்தின் நிர்வாக இயக்குநராக என்.வி.ரெட்டி நியமிக்கப்பட்டார். அதே ஆண்டு மத்திய அரசு முதல் கட்டமாக ₹ 1639 கோடி ஒதுக்கியது.
ஐதராபாத் மெட்ரோ திட்டம் பெப்ரவரி-மார்ச் 2013 இல் நியூயார்க்கில் நடைபெற்ற உலகளாவிய உள்கட்டமைப்பு கண்காட்சியில் சிறந்த 100 உலகளாவிய உள்கட்டமைப்பு திட்டங்களில் ஒன்றாக காட்சிப்படுத்தப்பட்டது.
2015 ஆம் ஆண்டு L&T ஐதராபாத் மெட்ரோ திட்டம் (LTMRHL) சிறந்த மனிதவளம் மற்றும் திறமையான திட்டமிடலுக்கான விருது கிடைத்தது.' category.
2018 ஆம் ஆண்டு ரசூல்பூரா, பாரடைஸ் மற்றும் பிரகாஷ் நகர் மெட்ரோ நிலையங்களுக்கு இந்திய பசுமை கட்டிடங்கள் அவை (IGBC) பசுமை எம்.ஆர்.டி.எஸ் பிளாட்டினம் விருது வழங்கியது.
2018 ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசு ஐதராபாத் மெட்ரோவுக்கு சிறப்பான நகர்ப்புற போக்குவரத்து திட்டம் என்று தேர்வு செய்து விருது வழங்கியது.
தற்போது, ​​ஐதராபாத் மெட்ரோவில் 57 நிலையங்கள் உள்ளன. அறிவிப்பு பலகைகள் மற்றும் மின்னணு காட்சி வழிகாட்டிகள் நகரும் படிகட்டுகள் மற்றும் லிஃப்ட் ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளன. இந்த நிலையங்களில் இணைப்வு சாலைகள் உள்ளன, மற்ற பொது போக்குவரத்துகளை பயன்படுத்த இணைப்புகள் ஏற்படுதடுத்தப்பட்டுள்ளது.
கோயம்புத்தூர் சந்திப்பு தொடருந்து நிலையம்

கோயம்புத்தூர் சந்திப்பு (Coimbatore Junction, நிலையக் குறியீடு:CBE) கோயம்புத்தூர் நகரின் மையப்பகுதியில் அமைந்துள்ள முதன்மை தொடருந்து நிலையம் ஆகும். இந்நிலையத்தில் ஆறு நடைமேடைகள் உள்ளன. சுமார் 20 இரும்பு பாதைகளை உடைய தென்னிந்தியாவின் பெரிய இரயில் நிலையங்களுல் ஒன்றாகும்.
இதன் பெயரில் சந்திப்பு என்று இருந்தாலும் தொழில்நுட்பரீதியாக இங்கு தொடருந்து பாதைகள் எதுவும் சந்திப்பதோ பிரிவதோ இல்லை. உண்மையான சந்திப்புகள் கோவை வடக்கு சந்திப்பு (2.6 கி.மீ வடக்கே), போத்தனூர் (5.8 கிமீ தெற்கே) மற்றும் இருகூர்(16 கிமீ கிழக்கே). கோயம்புத்தூர் சந்திப்பில் இருந்து செல்லும் வழித் தடங்களில் கோயம்புத்தூர்- மதுரை மட்டும் 'மீட்டர் கேஜ்'-லிருந்து 'பிராட் கேஜ்' (அகலப் பாதையாக) மாற்றம் செய்யப்பட்டு வருகிறது. பிற தடங்கள் முன்னரே அகலப்பாதையாக மாற்றப்பட்டுவிட்டன.
கோவையின் முதல் இரயில்நிலையமாக போத்தனூர் சந்திப்பே செயல்பட்டு வந்தது. பின் போத்தனூர் வழித்தடம் கோயம்புத்தூர் இரயில் நிலையத்துடன் இணைக்கப்பட்டது. பின் கோவை - மேட்டுப்பாளையம் பாதையில் (கோயம்புத்தூர் வடக்கு சந்திப்பு வழியாக) நீட்டிக்கப்பட்டது.
நடைமேடை 1 மற்றும் 2 இல் உணவு வளாகங்கள் அமைந்துள்ளன. 1,2,3,4 நடைமேடைகளில் உணவுக்கடைகள் உள்ளன. நடைமேடை 1 மற்றும் 2இல் தங்கும் அறைகள் உள்ளன, நடைமேடை 1 மற்றும் 2 இறுதியில் பழக்கடையும் உண்டு.
நடைமேடை 1-4களில் பல தேநீர் மற்றும் பால் கடைகளும் தொலைபேசி சிற்றறைகளும் உள்ளன. நிலையத்தின் முகப்பிலும் இவை உள்ளன. நுழைவாயிலருகே இணைய உலாவுமையமும் உள்ளது.
கோவை சந்திப்பு நிலையம் மட்டுமே ஆண்டொன்றிற்கு ரூ.3,859 மில்லியன் ஈட்டுகிறது. இது கோட்ட வருமானத்தில் 45% ஆகும். மேலும் சேலம் கோட்டத்திலேயே கோவை முதன்மையான ரயில் நிலையமாகும்.
காட்பாடி சந்திப்பு தொடருந்து நிலையம்

வேலூர் காட்பாடி சந்திப்பு தொடருந்து நிலையம் (Katpadi Junction, நிலையக் குறியீடு:KPD) இந்தியாவின், தமிழ்நாடு மாநிலத்தில், வேலூர் நகரிலுள்ள தொடருந்து நிலையம் ஆகும். இது சென்னை - பெங்களூரு மற்றும் விழுப்புரம் - திருவண்ணாமலை - திருப்பதி வழித்தடங்களில் அமைந்துள்ளது. இது தென்னக இரயில்வேயில் சுத்தமாகவும் பராமரிக்கப்படும் இரயில் நிலையத்தில் ஒன்றாகும். மேலும் தமிழ்நாட்டில் உள்ள 20க்கும் மேற்பட்ட வருவாய் ஈட்டும் இரயில் நிலையங்களில் காட்பாடி இரயில் நிலையமும் ஒன்றாகும். இது கடலூர் - திருவண்ணாமலை - சித்தூர் நெடுஞ்சாலை ஆந்திரப் பிரதேசத்தை இணைக்கும் சித்தூர் நெடுஞ்சாலையில் நகரின் வடக்கு இறுதியில் அமைந்துள்ளது.
இந்த நிலையத்தில் 5 நடைமேடைகள் உள்ளன. இதில் 4 மற்றும் 5 நடைமேடைகள் வழியாக முதன்மையாக வேலூர் கண்டோன்மென்ட் தொடருந்து நிலையம் வழியாக தெற்கு தமிழ்நாட்டிலிருந்து ஆந்திராவுக்கும், ஆந்திராவிலிருந்து தமிழகத்திற்கும் இயக்கப்படும் இரயில்கள் நின்று செல்கின்றன. ஒவ்வொரு நாளும் 150க்கும் அதிகமான பயணிகள் இரயில்கள் (இருபுறமும்) வேலூர்-காட்பாடி சந்திப்பு வழியாக செல்கின்றன. தளமேடை 1 முதல் 3வரை, சென்னை, பெங்களூர், கோயம்புத்தூர் மற்றும் கேரள மாநிலங்களுக்கான பயணிகள் இரயில்கள் முதன்மையாக இயக்கப்படுகின்றன.
இந்திய இரயில்வேயின் அமிர்த பாரத் நிலையத் திட்டத்தின் கீழ் மேம்படுத்தப்படுவதற்கு தமிழ்நாட்டிலுள்ள 532 தொடருந்து நிலையங்களில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 77 நிலையங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். அம்ரித் பாரத் திட்டத்தின் கீழ் தமிழ்நாட்டிற்கென 4100கோடி நிதி ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டுள்ளது. மத்திய அரசின் உள்கட்டமைப்புக்கான பிரதமர் கதி சக்தி அமைப்பின் கீழ் இத்திட்டம் செயற்படுத்தப்படுகிறது.
அமிர்த பாரத் திட்டத்தின் கீழ் சென்னை கோட்டத்தில் 17 நிலையங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டன, காட்பாடி சந்திப்பு தொடருந்து நிலையத்தை புதுப்பிக்கும் பணிக்கு 329 கோடி ரூபாய் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.
காட்பாடி நிலையத்திலிருந்து 5 முதல் 6 கிலோமீட்டர் தொலைவில் பேருந்து நிலையம் உள்ளது. இரயில் நிலையத்திற்கு வெளியே இரயில் நிலையத்தை இணைக்கும் பஸ் வசதிகள் கிடைக்கின்றன. டாக்சிகள் மற்றும் ஆட்டோ போன்ற மற்ற போக்குவரத்து முறைகள் நகரத்தினை இணைக்கின்றன.
சென்னை சென்ட்ரல் முதல் காட்பாடி சந்திப்புக்கு தினமும் சராசரியாக முன்பதிவு செய்யாத 2,280 பயணிகள், வேலூருக்கு வருகை தருகின்றனர்.
திருநெல்வேலி சந்திப்பு தொடருந்து நிலையம்

திருநெல்வேலி சந்திப்பு தொடருந்து நிலையம் (Tirunelveli Junction railway station, நிலையக் குறியீடு:TEN) என்பது தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் தென்பகுதியிலுள்ள முக்கியமானதும், புகழ்பெற்றதும், பழமையானதுமான தொடருந்து சந்திப்பு நிலையமாகும். இது திருநெல்வேலி மாநகரின் மத்தியில் அமைந்துள்ளது. இது தென்னக இரயில்வேயின் மதுரை கோட்டத்தின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. இங்கு ஐந்து பயணிகள் நடைமேடையும், எட்டு தொடருந்து பாதையும் உள்ளது. இது தென்னக இரயில்வேயின் அதிகம் லாபம் வரக்கூடிய தொடருந்து வழித்தடமான சென்னை – திருநெல்வேலி – நாகர்கோவில் பிரிவில் அமைந்திருக்கிறது.
இந்திய இரயில்வேயின் அமிர்த பாரத் நிலையத் திட்டத்தின் கீழ் மேம்படுத்தப்படுவதற்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தமிழ்நாட்டின் 75 நிலையங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும்.
அமிர்த பாரத் திட்டத்தின் கீழ் திருநெல்வேலி ரயில் நிலையத்தை புதுப்பிக்கும் பணிக்கு 270 கோடி ரூபாய் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.
இத்திட்டத்தின் கீழ் திட்டமிடப்படும் முக்கிய பணிகள்:
இந்நிலையத்திலிருந்து நான்கு வழித்தடங்கள் பிரிகின்றது:
கரூர் சந்திப்பு தொடருந்து நிலையம்

கரூர் சந்திப்பு தொடருந்து நிலையம் (Karur Junction railway station, நிலையக் குறியீடு:KRR) இந்தியாவின், தமிழ்நாட்டில், கரூர் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு தொடருந்து நிலையமாகும். இது தென்னக ரயில்வே மண்டலத்தின், சேலம் தொடருந்து கோட்டத்தின் கீழ் இந்த தொடருந்து நிலையம் அமைந்துள்ளது.
இந்த தொடருந்து நிலையமானது திசம்பர் 3, 1866 ஆம் ஆண்டு திறக்கப்பட்டது. திரு. வி. க. சாலை, நீலிமேடு என்னும் இடத்தில் இந்த தொடருந்து நிலையம் அமைந்துள்ளது. நாளென்றுக்கு ஏறத்தாழ 10,000 பயணிகள் இந்த தொடருந்து நிலையத்தில் பயணம் செய்கின்றனர்.
இந்திய இரயில்வேயின் அமிர்த பாரத் நிலையத் திட்டத்தின் கீழ் மேம்படுத்தப்படுவதற்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தமிழ்நாட்டின் 75 நிலையங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். மத்திய அரசின் உள்கட்டமைப்புக்கான பிரதமர் கதி சக்தி அமைப்பின் கீழ் இத்திட்டம் செயற்படுத்தப்படுகிறது.
அமிர்த பாரத் திட்டத்தின் கீழ் திருச்சி கோட்டத்தில் 15 நிலையங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டன, கரூர் சந்திப்பு தொடருந்து நிலையத்தை புதுப்பிக்கும் பணிக்கு 34 கோடி ரூபாய் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்த தொடருந்து நிலையமானது திருச்சிராப்பள்ளி மற்றும் திண்டுக்கல்லிருந்து வருகின்ற இரயில்கள் ஈரோடு மற்றும் ஜோலார்பேட்டை வழியாக சென்னைக்கு செல்லவும் மற்றும் சென்னையிலிருந்து அதே வழித்தடத்தில் திருச்சிராப்பள்ளி மற்றும் திண்டுக்கல் செல்கின்ற தொடருந்துகளுக்கு சந்திப்பாக அமைகின்றது. மேலும் நாமக்கல் வழியாக சேலம் சந்திப்பை இணைக்கும் வகையில் அகலப்பாதை உருவாக்கப்பட்டு 2014 ஆம் ஆண்டு முதல் தொடருந்துகள் இயக்கப்பட்டு வருகிறது. இந்த சந்திப்பு நிலையமானது தெற்கு இரயில்வேயின், சேலம் கோட்டத்திற்கு உட்பட்டதாகும்.
நடைமேடை /தளம் 1: திருச்சி, ஈரோடு, சேலம் மற்றும் திண்டுக்கல் மார்க்கமாகச் செல்லும் விரைவுத்தொடர் வண்டிகளுக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.
நடைமேடை/தளம் 2: திருச்சி செல்லும் பயணிகள் தொடருந்துக்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.
நடைமேடை/தளம் 3: திருச்சி, ஈரோடு, சேலம் மற்றும் திண்டுக்கல் வழியாக அதிதூர விரைவு மற்றும் அதிவிரைவு தொடருந்துக்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.
நடைமேடை/தளம் 4: சரக்கு வண்டிகள் மற்றும் விரைவுத் தொடருந்துகள் பாதைமாற்றி விடுவதற்கானதாகும்.
நடைமேடை/தளம் 5: சேலம் பயணிகள் தொடருந்து மற்றும் சரக்கு வண்டிக்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.
மேலும் நடைபாதை 1, 2 மற்றும் 3 ஆகியவற்றில் தேநீர் மற்றும் உணவு சிற்றுண்டிச்சாலைகள் உள்ளது. அனைத்து தளங்களிலும் பொதுவாகவும், மாற்றுத் திறனாளிகளுக்காகவும் கழிப்பறை வசதி உள்ளது. நடைபாதை ஒன்றில் இரயில்வே காவல் துறையின் அலுவலகம் உள்ளது.
கரூர் தொடருந்து சந்திப்பிலிருந்து பின்வரும் மார்க்கமாக தொடருந்து பாதைகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளது:
இந்தப் பாதைகள் எல்லாம் மின்தடங்கலாக மாற்ற 2015-2016 பட்ஜெட்டில் நிதி ஒதுக்கப்பட்டு அதற்கான பணிகள் நடைபெற்று வருகிறது.
கோரக்பூர் சந்திப்பு தொடருந்து நிலையம்

கோரக்பூர் சந்திப்பு, இந்திய மாநிலமான உத்தரப் பிரதேசத்தின் கோரக்பூரில் உள்ளது. இது வடகிழக்கு ரயில்வே மண்டலத்துக்கு உட்பட்டது.
இன்றைய நிலையில், உலகத்திலேயே நீளமான நடைமேடை இங்கு தான் உள்ளது.
இது இந்திய அளவில் முதன்மையான நூறு தொடருந்து நிலையங்களில் ஒன்று.
ஒவ்வொரு நாளும் 189 தொடர்வண்டிகள் நின்று செல்கின்றன. நாள்தோறும் 270,000 பயணிகள் வந்து செல்கின்றனர்.
ஹசரத் நிசாமுதீன் தொடருந்து நிலையம்

28°35′20″N 77°15′13″E﻿ / ﻿28.5890°N 77.2535°E﻿ / 28.5890; 77.2535
ஹசரத் நிசாமுதீன் தொடருந்து நிலையம் இந்தியத் தலைநகரான தில்லியில் உள்ளது. இது இந்திய ரயில்வேயின் வடக்கு இரயில்வே கோட்டத்தில் உள்ளது.
இங்கிருந்து திருச்சூர், மும்பை, பெங்களூர், ஐதராபாத்து, விசாகப்பட்டினம், கொச்சி, திருவனந்தபுரம், கோயம்புத்தூர், செய்ப்பூர், புனே, ஜபல்பூர், கொல்லம், இந்தோர், குவாலியர், போப்பால், ஜான்சி, இலக்னோ, கன்னியாகுமரி, மதுரை, சென்னை உள்ளிட்ட ஊர்களுக்கு தொடர்வண்டிகள் இயக்கப்படுகின்றன.
முக்கியமானவற்றை கீழே காண்க.
சாலிமர் தொடருந்து நிலையம்

சாலிமர் தொடருந்து நிலையம் (Shalimar railway station (SHM), இந்தியாவின் மேற்கு வங்காள மாநிலத்தின் தலைநகரான கொல்கத்தா பெருநகரப் பகுதியான ஹவுராவுக்கு அருகில் உள்ள சிப்பூர் எனுமிடத்தில் உள்ளது. இது ஹூக்ளி ஆற்றின் கரையில் உள்ளது. மேலும் இது கொல்கத்தா மெட்ரோவின் ஐந்து பெரிய நிலையங்களில் ஒன்றாக உள்ளது. மற்றவைகள் ஹவுரா சந்திப்பு தொடருந்து நிலையம், சியால்தா தொடருந்து நிலையம், கொல்கத்தா தொடருந்து நிலையம், சாந்த்ராகாச்சி தொடருந்து நிலையம் ஆகும்.
இரயில்பெட்டி இணைப்புத் தொழிற்சாலை

இரயில்பெட்டி இணைப்புத் தொழிற்சாலை (Integral Coach Factory) அல்லது ஐ.சி.எஃப் (ICF) பயணிகளுக்கானப் பெட்டிகளை தயாரிக்க 1955ஆம் ஆண்டு சுவிஸ் தொழில்நுட்பத்துடன் ஏற்படுத்தப்பட்ட இந்திய இரயில்வேயின் முதன்மை தொழிற்சாலையாகும். சென்னையின் புறநகர்ப் பகுதி பெரம்பூரில் இந்திய விடுதலைக்குப் பின்னர் ஏற்படுத்தப்பட்ட இந்தத் தொழிற்சாலையில் இலகுரக, முழுமையும் எஃகினாலும் முழுமையும் காய்ச்சி இணைத்த மூட்டுக்களாலானதுமான பயணிகள் பெட்டிகள் தயாரிக்கப்படுகின்றன. இந்திய ரயில்வே பயணிகளின் ரயில் பெட்டிகள் உற்பத்தியில் ஒரு முதன்மையான உற்பத்தி பிரிவாக இரயில்பெட்டி இணைப்புத் தொழிற்சாலை உள்ளது.
இங்கு தயாரிக்கப்படும் பெட்டிகள் பெரும்பாலும் இந்திய இரயில்வேக்கே சென்றாலும் வெளிநாட்டு தொடர்வண்டி நிறுவனங்களுக்கும் இவை ஏற்றுமதி ஆகின்றன. தாய்லாந்து, பர்மா, தைவான், சாம்பியா,பிலிப்பைன்ஸ், தான்சானியா, உகாண்டா, வியட்நாம், நைஜீரியா, மொசாம்பிக் மற்றும் பங்களாதேசம் ஆகிய நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி ஆகின்றன.
இந்தத் தொழிற்சாலை சுவிஸ் நாட்டு ஒத்துழைப்புடன் 1955இல் அமைக்கப்பட்டது. இது இலகுரக, அனைத்து பாகங்களும் எஃகு மூலம் உற்பத்தி செய்யப்படுகின்ற இந்திய சுதந்திரத்திற்கு பின் உருவான முதல் தொழிற்சாலை ஆகும். இது வரை 170 வகையான பெட்டிகளை உற்பத்தி செய்துள்ளது. இது 02 அக்டோபர் 1955 இல் அப்போதைய இந்தியப் பிரதமர் ஜவகர்லால் நேருவால் தொடங்கி வைக்கப்பட்டது.
துவக்கத்தில் 350 அகலப்பாதை மூன்றாம் வகுப்புப் பெட்டிகளின் கூடுகளை மட்டுமே தயாரிக்கும் திறனுடையதாக இருந்தது. பெட்டியின் உட்புற கலன்களை இரயில்வே தொழிற்பட்டைகள் செய்து கொள்வதாக இருந்தது. அக்டோபர் 2, 1962ஆம் ஆண்டுமுதல் உட்புற கலன் வடிவமைக்கும் பட்டறை நிறுவப்பட்டது. படிப்படியாக உற்பத்தித் திறன் கூட்டப்பட்டு 1974 வாக்கில் முழுமையும் கலன்நிறைந்த 750 பெட்டிகள் தயாரிக்கக்கூடிய நிலை எய்தியது. இன்றைய நிலையில் 170 வகை பெட்டிகள் தயாரிக்கப்படுகின்றன. 13,000 தொழிலாளர்கள் பணிபுரியும் இந்தத் தொழிற்சாலையில் ஒருநாளுக்கு ஆறு பெட்டிகள் வீதம் தயாரிக்கப்படுகிறது. சூலை 2011 வரை மொத்தம் 43,551 பெட்டிகள் இங்கு தயாரிக்கப்பட்டுள்ளன. 2010ஆம் ஆண்டில் ஐ.சி.எஃப் 1503 பெட்டிகளை தயாரித்து சாதனை படைத்துள்ளது.
இரயில்பெட்டி இணைப்புத் தொழிற்சாலை இரண்டு பிரிவுகளை கொண்டுள்ளது - கூடுகள் பிரிவு மற்றும் உட்புறக் கலன் பிரிவு. கூடுகள் பிரிவில் இரயில்பெட்டிகளின் வெளிப்புறக் கூடுகள் மட்டுமே தயாரிக்கப்படுகிறது. உட்புறக் கலன் பிரிவில் பெட்டியின் உட்புற இருக்கைகளும் பிற வசதிகளும் பொருத்தப்படுகின்றன.
2010-11 நிதியாண்டில் ஐ.சி.எஃப் 2 மில்லியன் மின் அலகுகளை உற்பத்தி செய்து தனது மின்தேவைகளில் 80% தன்னிறைவு பெற்றது. திருநெல்வேலியில் ஐசிஎஃப் நிறுவிய காற்றாலைகள் மே 2011 வரை 46 மில்லியன் மின் அலகுகளை உற்பத்தி செய்துள்ளன.
ஆகத்து 2011இல் நாட்டிலேயே முதன்முறையாக துருப்பிடிக்கா எஃகினாலான பயணிப்பெட்டிகளைத் தயாரிக்க திட்ட ஏற்பளிப்பு வழங்கப்பட்டுள்ளது. ₹ 2,500 மில்லியன் மதிப்பிலான இத்திட்டத்தின் மூலம் 1500 முதல் 1700 எண்ணிக்கை வரை வெகுவிரைவாகச் செல்லும் தொடர்வண்டிகளுக்கான மேம்படுத்தப்பட்ட பயணியர் பெட்டிகள் தயாரிக்கும் திறன் ஏற்படுத்தப்படும். இத்திட்டத்தை 2013ஆம் ஆண்டு மார்ச் முதல் ஆகத்துக்குள் நிறைவேற்றத் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது.
ஐ.சி.எப் பல்வேறு நாடுகளூக்கு இரயில்பெட்டிகளை ஏற்றுமதி செய்கின்றது.
இரயில் பெட்டி தொழிற்சாலையின் மைல்கற்கள் பின்வருவன:
==முதன் முதலில் உருவான ரயில் பெட்டி==அண்ணா
இரயில் பெட்டி தொழிற்சாலையின் இணையதளம்
அதிகாரிகள் பயிற்சிக் கழகம் (சென்னை)

சென்னையிலுள்ள அதிகாரிகள் பயிற்சிக் கழகம் (Officers Training Academy-OTA) என்பது இந்திய இராணுவ அதிகாரிகள் பயிற்சி மையமாகும். இந்த மையம் குறுகிய கால இராணுவ சேவைக்கான அதிகாரிகளை உருவாக்கப் பயன்படுகிறது.
1942-45 காலகட்டத்தில் இரண்டாம் உலகப் போரில் இந்திய மற்றும் பொதுநலவாய நாடுகளின் இராணுவத்திற்குத் தேவைப்பட்ட இராணுவ அதிகாரிகளை உருவாக்குவதற்காக ஏழு அதிகாரிகள் பயிற்சி மையங்கள் இந்தியாவில் துவக்கப்பட்டன. ஆனால் போர் முடிந்ததும் இம்மையங்கள் மூடப்பட்டு விட்டன.
இந்திய சீனப் போரையடுத்து 1962 இல் இந்தியாவில் இராணுவ அதிகாரிகளின் அவசரகாலத் தேவைகளுக்காக புனே மற்றும் சென்னையில் இரு அதிகாரிகள் பயிற்சிப் பள்ளிகள் (Officers Training Schools-OTS) துவக்கப்பட்டன. இப்பள்ளிகள் அமைப்பதற்கான ஆயத்தப் பணிகள் 1962 ஆம் ஆண்டு, செப்டபர் மாதத்தில் துவக்கப்பட்டன. சென்னை பயிற்சிப் பள்ளி பிரிகேடியர் ராம் சிங்கைத் முதல் படைத்தலைவராகக் கொண்டு 1963 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் துவங்கியது. புனேயில் நிறுவப்பட்ட பயிற்சிப்பள்ளி சிறிதுகாலத்திற்குப் பின் மூடப்பட்டது. எனினும் தொடர்ந்து செயற்பட்ட சென்னை பயிற்சிப் பள்ளி, 1965 ஆம் ஆண்டு பெப்பிரவரி இரண்டாம் தேதியிலிருந்து பள்ளியின் நோக்கத்தை குறுகியகால சேவை சீர் ஆணைய அதிகாரிகளைப் பயிற்றுவிப்பதாக மாற்றுவதற்கான அனுமதி பெற்றது.
குறுகியகால சேவை ஆணையத்தின் இராணுவ அதிகாரிகளுக்கான பயிற்சிகள், அதிகாரிகள் பயிற்சிக் கழகத்தில் மேற்கொள்ளப்படுகிறது. 1985 ஆம் ஆண்டு முதல் இப்பயிற்சிக் கழகத்திற்கு நிரந்தர அனுமதி வழங்கப்பட்டு அதன் பெயரும் அதிகாரிகள் பயிற்சிக் கழகம் என மாற்றம் பெற்றது.
இந்திய இராணுவத்தில் அதிகாரிகளாகச் சேர்ந்த 25 பேர் கொண்ட முதல் பெண் அதிகாரிகள் அணி 1992-இல் இக்கழகத்தில் பயிற்சி பெற்றவர்களாவர்.
இந்த பயிற்சி மையமானது தமிழகத்தின் தலைநகரான சென்னை மாநகரத்திற்குட்பட்ட ஆலந்தூரில் 750 ஏக்கர் பரப்பளவில் விமான நிலையத்தின் ஓடு பாதைக்கு வடக்கே அமைந்துள்ளது.
இந்த பயிற்சி மையத்தில் அளிக்கப்படும் 48 வார கால பயிற்சி இந்திய இராணுவத்தின் மருத்துவப் பிரிவு நீங்கலாக அனைத்துப் பிரிவுகளுக்கும் அதிகாரிகளை தயார்படுத்துகிறது.
சென்னை மாநகரின் அனைத்துப் பேருந்து நிலையங்களிலிருந்தும் பேருந்து மூலமாக அதிகாரிகள் பயிற்சிக் கழகம் (சென்னை) சென்றடையலாம். மகிழுந்து மூலமாக தேசிய நெடுஞ்சாலை 45 இல் பயணித்து கத்திப்பாரா முனை அருகிலுள்ள ஓடிஏ நிறுத்தத்தை அடையலாம். மின்சாரத் தொடர் வண்டி மூலமாகச் சென்றால் தாமஸ் மவுண்ட் நிறுத்தத்தில் இறங்க வேண்டும். மெட்ரோ தொடர் வண்டி மூலமாகச் சென்றால் ஓடிஏ நிறுத்தத்தில் இறங்க வேண்டும்.
இரணியல் தொடருந்து நிலையம்

இரணியல் தொடருந்து நிலையம் (Eraniel railway station, நிலையக் குறியீடு:ERL) இந்தியாவின், தமிழ்நாடு மாநிலத்தில், கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் உள்ள இரணியல் என்னும் ஊரில் இருக்கும் ஒரு தொடருந்து நிலையமாகும். இது நாகர்கோவில் - திருவனந்தபுரம் இரயில் வழித்தடத்தில் அமைந்துள்ளது. இது தென்னக இரயில்வேயின், திருவனந்தபுரம் கோட்டத்தின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. இவ்வழியாக செல்லும் அனைத்து தினசரி இரயில்களும் இந்த தொடருந்து நிலையத்தில் நின்று செல்கின்றன.
திருச்சிராப்பள்ளி சந்திப்பு தொடருந்து நிலையம்

திருச்சிராப்பள்ளி சந்திப்பு தொடருந்து நிலையம் (Tiruchirappalli Junction railway station, நிலையக் குறியீடு:TPJ) தென்னிந்தியாவின் முக்கியமான தொடருந்து சந்திப்புகளுள் ஒன்றான இது, தமிழகத்தில் திருச்சிராப்பள்ளி மாநகரின் மத்தியில் அமைந்துள்ளது. இது இந்திய இரயில்வே தென்னக இரயில்வே மண்டலத்தின் அங்கமான திருச்சிராப்பள்ளி மண்டலத்தின் தலைமையகமாக விளங்குகிறது. மேலும் இந்த இரயில் நிலையம் ஆனது தென்னக இரயில்வே மண்டலத்தின் இரண்டாவது பெரிய இரயில் நிலையம் ஆகும்.
1853-ஆம் ஆண்டு திருச்சிராப்பள்ளியை தலையிடமாகக் கொண்டு, தென்னக இரயில்வே (The Great Southern of India) உருவாக்கப்பட்டது. 1859-ஆம் ஆண்டில், தென்னகத்தின் முதல் இருப்புப் பாதையான திருச்சிராப்பள்ளி - நாகப்பட்டினம் அமைக்கப்பட்டது. தற்போது, தென்னிந்தியாவின் முக்கிய தொடர்வண்டி சந்திப்பாகவும், தென்னக இரயில்வேயின் தனிப் பெரும் மண்டலமாகவும் உருப்பெற்றுள்ளது.
திருச்சியிலிருந்து 23-இற்கும் மேற்பட்ட பயணியர் தொடருந்துகள் மானாமதுரை, தஞ்சாவூர், இலால்குடி, மயிலாடுதுறை, கரூர், ஈரோடு, நாகூர், விருத்தாசலம், திண்டுக்கல், கடலூர், இராமேஸ்வரம், சேலம், காரைக்குடி, விழுப்புரம், மன்னார்குடி மற்றும் பாலக்காட்டை இணைக்கின்றன.
ஹவுரா, திருப்பதி, ஶ்ரீகங்கா நகர், ஜோத்பூர், மதுரை, எர்ணாகுளம், திருநெல்வேலி, வேளாங்கண்ணி, பெங்களூரூ, புனே, செங்கல்பட்டு, ஹைதராபாத் ஆகிய ஊர்களுக்கு இங்கே இருந்து விரைவு மற்றும் அதிவிரைவு இரயில்வண்டிகள் புறப்படுகின்றன.
தஞ்சாவூர் மார்க்கம்
அரியலூர் மார்க்கம்
திண்டுக்கல் மார்க்கம்
கரூர் மார்க்கம்
குழித்துறை தொடருந்து நிலையம்

குழித்துறை தொடருந்து நிலையம் (Kuzhithurai railway station, நிலையக் குறியீடு:KZT) இந்தியாவின், தமிழ்நாடு மாநிலத்தில், கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில், மார்த்தாண்டம் நகரில் அமைந்துள்ள முக்கியமான தொடருந்து நிலையங்களில் ஒன்றாகும். இதுவே கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் உள்ள இரண்டாவது பெரிய தொடருந்து நிலையமாகும். இது தென்னக இரயில்வேயின், திருவனந்தபுரம் கோட்டத்தின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. இந்த நிலையம் மார்த்தாண்டம் நகராட்சியின் எல்லைக்குள்ளே வருவதால், பயணிகள் நலச்சங்கமானது மார்த்தாண்டம் தொடருந்து நிலையம் எனப் பெயர் மாற்றவேண்டும் என கோரிக்கை வைக்கிறது.
இந்திய இரயில்வேயின் அமிர்த பாரத் நிலையத் திட்டத்தின் கீழ் மேம்படுத்தப்படுவதற்கு தமிழ்நாட்டிலுள்ள 532 தொடருந்து நிலையங்களில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 77 நிலையங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். அம்ரித் பாரத் திட்டத்தின் கீழ் தமிழ்நாட்டிற்கென 4100கோடி நிதி ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டுள்ளது. மத்திய அரசின் உள்கட்டமைப்புக்கான பிரதமர் கதி சக்தி அமைப்பின் கீழ் இத்திட்டம் செயற்படுத்தப்படுகிறது.
அமிர்த பாரத் திட்டத்தின் கீழ் திருவனந்தபுரம் கோட்டத்தில் 15 நிலையங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டன, குழித்துறை தொடருந்து நிலையத்தை புதுப்பிக்கும் பணிக்கு 5.35 கோடி ரூபாய் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.