davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Empty diagonal

The empty diagonal (French: diagonale du vide) is a band of low-density population that stretches from the French department of the Landes in the southwest to the Meuse in the northeast. The diagonal's population density is very low compared to the rest of France.
The low population density (less than 30/km², or 78/mi²) is caused largely by the rural exodus and urbanisation of the 19th and 20th centuries. Some commentators prefer to speak of a "low-density diagonal" (diagonale des faibles densités) and regard the term "empty diagonal" as both pejorative and exaggerated. Still, DATAR used the term and it remains the most common term.
The pattern is more readily apparent at the departmental level than at the regional level. It is part of a broader pattern of low population density that extends into Spain and Portugal and is known as the continental diagonal [es].
Before the emergence of the empty diagonal, an earlier demographic feature was the Saint-Malo-Geneva line that ran from the northwest to the southeast and divided the industrial northeast from the agrarian southwest. Charles Dupin identified it in his 1837 treatise Forces productives et commerciales de la France.
In 1947, the geographer Jean-François Gravier wrote of a "French desert" that corresponds, more or less, to the modern notion of the empty diagonal.
Hervé Le Bras and Emmanuel Todd argue that the concept is no longer valid in the 21st century because of growth that is observed in some departments like Indre and Gers. According to their analysis, the zone of negligible or negative population growth extends only from the Massif Central to Lorraine. However, an analysis at the level of cantons and communes indicates that the zone of decline extends beyond the Massif–Lorraine axis and that the growth observed by Le Bras and Todd is fragile and driven by a temporary influx of retirees.
La diagonale du vide is the title of a 2009 novel by Pierre Péju in which an urban businessman seeks solitude in a cottage in Ardèche.
From 2015 to 2016, the author and blogger Mathieu Mouillet spent 18 months exploring the empty diagonal and meeting its inhabitants. His "exotic voyage" is presented by notes and photographs on his blog.
GR 34

The long-distance hiking trail 34 (French: Sentier de grande randonnée 34 or GR 34 for short; Breton: Hent bale hir 34) is a French coastal path that starts from Mont-Saint-Michel (Manche) and ends in Saint-Nazaire (Loire-Atlantique). It runs along almost the entire coast of the Brittany region from Mont Saint-Michel and, beyond the limit between Morbihan and Loire-Atlantique, to the mouth of the Loire. It stretches over 1,700 kilometres (1,100 miles). It largely follows former customs paths. These paths, gradually abandoned during the first half of the 20th century, allowed customs officers to patrol the coast from their guardhouses, located at key observation points on the Brittany coast.
The Breton coastal path has its origins in the late 18th century, after the French Revolution. Among the measures adopted by the National Constituent Assembly (1789–1791) at the end of the Ferme générale was the creation on 23 April 1791 of the National Customs Authority (French: Régie nationale des douanes). By a decree of 5 November 1790, the Constituent Assembly thus abolished all internal borders and decided to "retreat customs to the borders".
It was in this context that the Breton customs officers' path was created in 1791. The men, who ensured the surveillance in pairs, took turns every two hours and had the task of monitoring the coasts and fighting smuggling. Along the path, gabions, cabins, huts, straw huts and many small dry-stone constructions built by the customs officers themselves provided places to stop. They are in addition to the official positions provided by the Customs Administration.
The objectives of the path were fourfold:
In 2018, the trail was used by 9 million users, 40% of whom were locals and 60% tourists. The local economic benefits are estimated at 202 million euros.
List of political and geographic subdivisions by total area (all)

This is one of a series of comprehensive lists of continents, countries, and first level administrative country subdivisions such as states, provinces, and territories, as well as certain political and geographic features of substantial area. Some divisions are listed twice, with one listing including territory that is excluded in the other for various reasons, including territorial disputes. There is intentional overlap among the lists in order to maximize ease of use.
Other divisions
Smaller divisions
Other
List of islands by population

This is a list of islands in the world ordered by population, which includes all islands with more than 100,000 people. For comparison, continental landmasses are also shown, in italics. The population of the world's islands is over 730 million, approximately 9% of the world's total population. Of those, only Java (Indonesia) and Honshu (Japan) have populations over 1% of the global population.
Due to the uncertainty of what exactly constitutes a geographic island, as opposed to an administrative region, please see comments about what is included in the figures: the statistics for some "islands" include other nearby islands.
List of islands by population density

The following is a list of islands, sorted by population density, and including islands that are connected to other land masses by a route other than sea or air, such as a bridge or a tunnel.
Continental landmasses are not usually classified as islands despite being completely surrounded by water. Nevertheless, for the purposes of this list, mainland Australia along with the other major landmasses have been listed as continental landmasses for comparison. The figures are approximations and are for the four major continental landmasses only.
Accurate density estimates for the very small islands (less than 1 square kilometre or 0.39 square miles) are hard to obtain because population as well as landmass are often only estimates. Additionally, the populations of these islands are often highly transient, with many residents also maintaining a residence on a larger landmass and only living on the island seasonally.
These archipelagos have a density of over 1,000 people/km (2,600 people/sq mi), meaning at least one island must have over 1,000 people/km (2,600 people/sq mi). However, there is no available data for the individual islands.
There are numerous uninhabited or deserted islands. The largest uninhabited island in the world is Devon Island in Canada. The list contains islands with densities below 0.1/km (0.26/sq mi). Note that many of these populations are non-permanent.
Paris–Brest

A Paris–Brest is a French dessert made of choux pastry and a praline flavoured cream, covered with flaked almonds.
The pastry, round, i.e. wheel-shaped, was created in 1910 by Louis Durand, pâtissier of Maisons-Laffitte, at the request of Pierre Giffard, to commemorate the 1,200 km (750 mi) Paris–Brest–Paris bicycle race he had initiated in 1891. The pastry, providing typically 640 kcal largely from fat and sugar, became popular with riders on the Paris–Brest–Paris cycle race, partly because it provided the calories required for intensive sports and its intriguing name, and is now found in pâtisseries all over France.
Media related to Paris-Brest at Wikimedia Commons
Enthus Susmono

Ki Enthus Susmono (lair ing Tegal, 21 Juni 1966 – pati 14 Mèi 2018 ing umur 51 taun) kuwé dhalang asal Kabupatèn Tegal, Jawa Tengah. Dhèwèké putra tunggal sekang Soemarjadihardja, dhalang wayang golèk misuwur sekang Tegal patutan karo garwa katelu sing asmané Tarminah. Saliyané kuwé, R.M. Singadimedja, simbah buyuté, uga dhalang misuwur sekang Bagelèn nang mangsané papréntahan Sunan Amangkurat nang Mataram.
Musiyum Wiyata Surabaya

Musiyum Wiyata Surabaya dumunung ing Jalan Genteng Kali No. 10, Surabaya, Jawa Timur. Musiyum punika minangka sarana pendhidhikan, penelitian saha kagiyatan rekreasi ing kutha Surabaya, para pengunjung saged ngraosaken dinamika pendhidhikan ing Indonesia, saking wekdal-wekdal. Musiyum Wiyata Surabaya mujudake museum tematik kang diadegake minangka langkah kanggo nglestarekake sejarah lan budaya bangsa kanthi ancas nyengkuyung kegiatan pendhidhikan, riset lan rekreasi ing kutha Surabaya. Musiyum iki nyimpen bahan bukti pendhidhikan nalika jaman Pra-literasi, jaman Klasik, jaman Kolonial lan jaman Kamardikan. Manggoni bangunan ing Jalan Genteng Kali no. 10 yaiku tilas gedhong Sekolah Taman Siswa.
Musiyum Wiyata Surabaya diresmikake tanggal 25 Nopember 20191. Bangunan iki biyen dadi gedung sekolah Taman Siswa, sing dadi sekolah pertamane wong pribumi ing jaman pra kemerdekaan2. Biyen sekolah Taman Siswa Surabaya wis suwe ora dienggo, mula Pemkot nyoba ngrebut bangunan kasebut maneh.
Musiyum Wiyata Surabaya ingkang mapan wonten ing Jalan Genteng Kali No. 10, Surabaya, Jawa Timur dipunresmikaken tanggal 25 November 2019. Sadèrèngipun gedhong punika dados gedhong sekolah Taman Siswa ingkang dados sekolah sepisanan warga pribumi ing jaman pra-mardika. .
Sekolah Taman Siswa wis suwe ora dienggo, mula Pemkot nyoba ngrebut gedhong mau maneh. Saiki gedhong iki wis owah fungsine dadi museum lan dadi sarana pendhidhikan, riset lan rekreasi ing kutha Surabaya. Musiyum punika gadhah koleksi kirang langkung 860 objek ingkang gegayutan kaliyan pendhidhikan ing Indonesia. Objek kang diklumpukake yaiku Historika, Philologika, Heraldika, Etnografika, Keramologika, lan Technologika. Pengunjung sing mlebu museum bakal ngetutake alur konsep nyritakake periodisasi dinamika pendhidhikan ing Indonesia. Aliran barang koleksi diwiwiti saka jaman Pra-literasi, jaman Klasik, jaman Kolonial lan jaman Kamardikan.
Musiyum Wiyata Surabaya gadhah koleksi kirang langkung 860 obyek ingkang gayut kaliyan pendhidhikan ing Indonesia. Objek kang diklumpukake yaiku Historika, Philologika, Heraldika, Etnografika, Keramologika, lan Technologika. Pengunjung sing mlebu museum bakal ngetutake alur konsep nyritakake periodisasi dinamika pendhidhikan ing Indonesia. Aliran obyek koleksi diwiwiti saka jaman Pra-literasi, jaman Klasik, jaman Kolonial lan jaman Kamardikan.
Jembaré Museum Pendidikan 1.452 meter persegi. Pengunjung bisa ngakses museum kanthi gratis saben Selasa nganti Minggu wiwit jam 08.00 nganti 16.00. Sauntara kuwi, mligine dina Senin, Museum Pendidikan ditutup.
Panggonane Musiyum Wiyata Surabaya strategis banget lan gampang ditekani amarga ana ing tengah kutha. Musiyum Wiyata Surabaya ugi wonten ing komplek ingkang sami kaliyan Taman Ekspresi.
Musiyum 10 Novèmber Surabaya

Musiyum 10 Nopèmber Surabaya yaiku salah siji musiyum kang dumunung ing Kutha Surabaya. Musiyum 10 Nopèmber Surabaya ingkang nggadhahi wiyar saageng 1366 m lebet 7 meter wonten ing andhaping permukaan siti lan dipunbangun wonten ing areal kompleks Tugu Pahlawan, Jl. Pahlawan-Surabaya wonten ing tanggal 10 Nopèmber 1991. Pembangunan musiyum gadhah tujuwan kangge nyengkuyung kawontenan Tugu Pahlawan saha njangkepi fasilitas sejarahipun. Musiyum puniki dipunresmiaken wonten ing tanggal 19 Februari 2000 dening Presidhen kaping sekawan Republik Indonesia, inggih punika K.H. Abdurrahman Wachid (Gusdur). Musiyum iki dibangun kanthi ancas kanggo nyinaoni lan njlentrehake prastawa Perang Sepuluh Nopember 1945.
Bentuk musiyum puniki rupinipun limas utawi piramida ingkang sekilas memper kaliyan Musiyum Louvre ingkang wonten ing Perancis. Keunikan musiyum puniki inggih punika perangan bangunan ingkang ketingal kados kependem ing lebeting siti, lan namung ketingal perangan atapipun mawon ingkang muncul ing permukaan siti dipunamargikaken ing lebet 7 meter ing andhaping permukaan.
Musiyum 10 Nopèmber madeg saking kalih jogan ingkang lebetipun nyimpen benda-benda ingkang duweni sejarah kekait kaliyan peristiwa pertempuran Surabaya wonten ing tanggal 10 Nopèmber 1945. Wonten ing lante setunggal, dipunsajikaken pinten-pinten diorama lan patung ingkang nggambaraken perjuangan rakyat Surabaya kala nglawan tentara inggris ing wekdal Pertempuran Surabaya. Salah setunggal diorama nedahi peristiwa ikonik ing pundi Bung Tomo tengah wonten ing caket setunggaling radio jadul gadhahipun piyambakipun ingkang njlentrehaken asal suwanten rekaman pidato ingkang kasil nggerakaken sengkuyung para pejuang Surabaya kangge nglawan sekutu. Dene wonten ing lante kalih, dipunsajikaken pinten-pinten tilaran dedamel ingkang kala puniku dipunangge kangge perang, wiwit saking dedamel laras panjang, pistul, dumugi dhuwung lan lading.
Koleksi utami Musiyum 10 Nopèmber inggih punika suwanten pidato Bung Tomo (sosiodrama), radio tilaran Bung Tomo, senjata-senjata otomatis tilaran masa peperangan, saha mobil Bung Tomo. Lebet musiyum puniki ugi ke dekek benda-benda tilaran H.R. Muhammad Mangundiprojo, perwira militer Indonesia ingkang tumut saha lebeting Pertempuran Surabaya. Kejawi puniku, Musiyum 10 Nopèmber ugi sampun ngangge teknologi hologram ingkang saged nampilaken visualisasi tigang dimensi kangge njlentrehaken dokumenter sejarah.
Museum House Of Sampoerna

Musiyum House Of Sampoerna ya iku salah sawijiné panggonan wisata kang ana ing Kutha Surabaya. Musiyum iki kalebu salah sawijinié museum sajarah amarga gadhah situs-situs lan wadhi kang rupané sajarah dibangune Musiyum House Of Sampoerna. Sanajan dadi Musiyum, nanging masarakat luwih ngerti Musiyum iki dianggep jeneng Omahe Sampoerna utawa House Of Sampoerna.
Musiyum iki bisa ditemokna ing dalan Taman Sampoerna 6 Surabaya. Ana pira-pira pilihan dalan kanggo nemokna Musiyum House Of Sampoerna iki. Salah sijiné tuladha ya iku saka daerah Jembatan Merah Plaza, saking Jembatan Merah Plaza, terus jupuk langkah 300 mèter ning arah Pelabuhan Tanjung Perak, saking panggonan iku, Musiyum kang dibangun nganggo modhèl gedong Welanda iki bisa tinemu. Saliyané saking Jembatan Merah Plaza (JMP), masarakat kang kapingin nyambangi Musiyum iki bisa liwat daerah Tugu Pahlawan kang akhire ngelewati gedung DPRD Provinsi Jawa Timur.
Ing mangsa taun 1893-1958, salah sawijining wong Cina budhal ning Indonesia kanggo ngubah nasibe lan miwiti uripé dadi pengusaha cilik. Wong Cina iku duwé aran Liem Seeng Tee kang budhal ning Indonesia sareng bapak lan adik wadone. Sawisé bapakke sedo, adik wadone dijaluk dadi anaké wong asli Singapura karena uripé kekurangan. Liem Seeng Tee dhéwé banjur diangkat anak kaliyan wong asli Bojonegoro.
Sesarengan kulawarga anyare mau, Liem Seeng Tee miwiti ngangsu kaweruh tata carané ngeracik bako. Bako-bako kang diracik dhéwé iku akhire didol ing gerbong-gerbong kereta api. Ing mangsa taun 1912, sawisé mentas karo Siem Tjang Nio, Liem Seeng Tee miwiti nyewa lan yasa warung cilik lan ngedol bako-bako racikane ing warunge mau. Malah, ing pira-pira mangsa, Liem Seeng Tee sok ngadol bako-bako racikane anggo sepeda genjot keliling omahé penduduk. Malah, Liem Seeng Tee adol bako-bakone anggo sepeda genjot lan muter omah-omahé masarakat.
Pabrik cilik iku banjur dadi salah sawijining omah produksi kang gedhé ing Indonesia. Sawisé iku, ing mangsa taun 2005, salah siji anak perusahaane kang duwé jeneng Philip Moris International wiwit njupuk kekuasaane PT HM Sampoerna lan akhire kanggo ngenang perjelanan pabrik mau, omah produksi rokok mau diowah dadi museum kang dikenal kanggo aran Haouse Of Sampoerna.
Saliyané nyimpen pira-pira wadhi kang baangsa produksi rokok, Musiyum House Of Sampoerna iki ugi duwé pira-pira gambar foto pendirine PT. HM Sampoerna. Koleksi-koleksi wadahe korek api, dokar, busana produksi, warung tiruan, dan wadhi-wadhi liyané kang ngebeki sekebehane panggonan koleksi-koleksi kemasan korek api, dokar, baju-baju produksi, warung tiruan, dan bendkang duwé rong jogan. Panggonan gedhé iku duwé pira-pira komponèn, kang antarané ya iku ruwang museum, ruwang art gallery, ruwang adol kasab, lan ruwang cafe. Ruwang museum iki dhéwé ugi duwé pira-pira pérangan, ya iku ruwang njaba kang nyimpen wadhi-wadhi kang duwé kaitan saka sajarah digawene PT. HM Sampoerna, ruwang tengah kang duwé foto-foto sjarah sampoerna, sawisé ana ruwang kanggo nampilake koleksi pameran.
Musiyum Radya Pustaka

Musiyum Radya Pustaka iku sawijining musiyum kang manggon ing Taman Sriwedari, Kutha Surakarta, Jawa Tengah. Musiyum iki diadegaké déning Sasradiningrat IV nalika surya 28 Oktober 1890. Kawitané, musiyum iki diadegaké ing Panti Wibawa sajeroning Kapatihan Surakarta. Musiyum iki banjur dipindhah nalika surya 1 Januari 1913 menyang Loji Kadipala kang dienggo tekan sepréné. Sajabaning gedhong musiyum iki ngadeg reca Ranggawarsita kang diresmèkaké déning Soekarno nalika surya 11 Nopèmber 1953. Sanadyan ana kang ngarani musiyum iki minangka musiyum tuwa dhéwé ing Indonésia, musiyum iki tuwa dhéwé kapindho ing Indonésia sabaré Musiyum Nasional Indonésia kang ngadeg taun 1778.
Musiyum iki duwé kolèksi barang-barang kuna kaya ta murti watu lan prunggu jaman Hindhu-Buda, keris lan manéka gaman tradhisional, saprangkat gamelan, wayang kulit lan wayang bèbèr, sarta keramik. Wayang kang dadi kolèksiné musiyum iki ana wayang purwa, wayang gedhog, wayang golèk, wayang krucil, lan wayang topèng. Dadi kolèksiné musiyum iki uga miniatur Masjid Agung Demak, miniatur gapura madérengga, lan miniatur astana ratu-ratu Mataram ing Imagiri.
Sajeroning musiyum iki uga ana balé pustaka kang nyimpen buku-buku kawruh budaya, sajarah, seni, lan sastra Jawa Kuna sarta Walanda. Ana udakara 2.000 buku ing balé pustaka iki kang akèh-akèhé sumbangan saka para pandarma.
Katalog naskah kuna koleksi Perpustakaan Radyapustaka
Thomas Alva Edison

Thomas Alva Edison (1847 – 1931), punika satunggiling papanggih tèhnik saha ahli sains saking Amérikah Sarékat ingkang misuwur ugi prodhuktif sanget.
Prodhuksinipun kathah ingkang dipun-patèn-aken. Patènipun kathah sanget, wonten kirang langkung 1.000 papanggihan (penemuan). Antawis sanès papanggihanipun punika: bohlam, fonograf, mikrofon saha kinetoskop.
Nicolas-Joseph Cugnot

Nicolas-Joseph Cugnot (26 Fèbruari 1725 – 2 Oktober 1804) iku penemu saka Prancis. Dhèwèké diprecaya minangka sing yasa kendharaan mekanik sing muter dhéwé (self-propelled). Kaim mau isih dadi pasulayan miturut sawatara sumber, nanging sanadyan mangkono, sing mratélakaké yèn Ferdinand Verbiest, anggota saka Misi Jesuit ing nagara Cina, minangka wong sepisanan sing nggawé 'montor' watara taun 1672.
Cugnot lair ing Void-Vacon, Lorraine, (saiki departement Meuse), Prancis. Dhèwèké sekolah ing babagan zeni militèr. Cugnot biyasa nyambutgawé ing babagan modhèl kendharaan sing nganggo tenaga mesin uwab kanggo militèr Prancis, dimaksudaké kanggo ngangkud mriem wiwit taun 1765.
Eugenetika

Eugenetika iku sawijining pasinaon lan praktèk mgenani pembiakan selèktif marang manungsa, kanthi angkah tujuan ngundhakaké (njaga kwalitas) spésies. Sajeroning sajarah lan makna sing luwih jembar, eugenetika bisa uga duwé makna pasinaon kanggo ngundhakaké kwalitas genetika manungsa. Eugenetika polpulèr ing wiwitan abad kaping-20, nanging banjur suda popularitasé amarga digandhèngaké marang Nazi Jerman. Wiwit jaman paska perang masarakat lan para komunitas èlmuwan nggandhèngaké eugenetika marang tindakan sawenang-wenang Nazi, kaya déné ngresiki ras kanthi peksa (‘’racialhygiene’’), pacoban marang manungsa (‘’human experimentation’’) lan pambesmèn (‘’extermination’’) kelompok masarakat.
Cithakan:Citation style
Cithakan:Wikisourcecat
Musiyum Nasiyonal Kyushu

Musiyum Nasional Kyushu (九州国立博物館 Kyushu Kokuritsu Hakubutsukan) inggih punika musiyum sajarah ingkang dipunkelola Institut Nasional Peninggalan Budaya wonten ing Dazaifu, Prefektur Fukuoka, Jepang. Musiyum mapan ing gedung kanthi pitung tingkat, kalebet kalih tingkat ing ngandhap lemah. Lokasi musiyum wonten ing caket Dazaifu Tenman-gū.
Benten kaliyan musiyum nasional ing Tokyo, Kyoto, saha Nara ingkang langkung minangka musiyum seni, Musiyum Nasional Kyushu minangka musiyum sajarah. Musiyum punika kabangun saperlu mangertosi budaya Jepang saking sudut pandang Asia. Nalika jaman rumiyin, Kyushu minangka gerbang perdagangan saha pertukaran budaya kaliyan bangsa-bangsa sanèsipun ing Asia. Koleksi musiyum punika antawisipun artefeak saking jaman Batu Tua dumugi pungkasaning jaman Edo.
Pambangunan musiyum wonten ing Kyushu sampun dipunarep-arep déning Okakura Tenshin wiwit satunggal abad saderengipun. Pambangunan musiyum sampun karintis Dazaifu Tenman-gū wiwit taun 1893, nanging tembe kawujud ing taun 2005.
Nalika wulan Juli 1893, pangurusDazaifu Tenman-gū gadhah rencana yasa Musiyum Chinzei minangka péranganing pengetan 1000 taun Sugawara no Michizane. Sabibaripun Prefektur Fukuoka sarujuk, pangurus wiwit ngempalaken dana. Nalika taun salajengipun wonten Perang Sino-Jepang Kapisanan, rencana yasa musiyum dipunbatalaken.
Pratélan barang-barang kanggé Musiyum Chinzei dipunbiwarakaken nalika taun 1896. Wonten gambar “Koma inu, Tembikar sue, saha ishibōchō. Nalika wulan Fèbruari 1899, Okakura Tenshin ndhèrèk biwarakaken wigatinipun pambangunan musiyum wonten ing Kyushu. Panjurung kanggé pambangunan musiyum kaserat déning Mori Ōgai wonten salebeting artikel Ware o shite kyūshū no fujin tarashimeba (我をして九州の富人たらしめば) ingkang kamot ing Fukuoka Nichi Nichi Shimbun (sapunika Nishinippon Shimbun), 29 September 1899.
Nalika Juni 1994, Kantor Kebudayaan mbentuk sawijining komite penyelidikan pambangunan musiyum énggal. Ing Maret 1996, komite netepaken bilih pambangunan musiyum énggal kaadanan ing Dazaifu, Prefektur Fukuoka. Rencana dhasar Musiyum Nasional Kyushu rampung nalika wulan Maret 1999.
Pambangunan gedung dipunwiwiti ing wulan Maret 2002, saha rampung nalika April 2005. Lajeng, badan hukum awujud institusi administrasi independen dipundhirikan minangka pengelola musiyum.
Musiyum dipunbikak kanggé masarakat umum ing tanggal 16 Oktober 2005. Dumugi 19 Fèbruari 2006, pihak musiyum nedahaken total cacahing pangunjung langkung saking satunggal yuta tiyang. Dumugi 16 November 2007, musiyum punika cacahing pangunjung sampun langking saking 4 yuta pangunjung.
Pulo Brownsea

Pulo Brownsea utawa Brownsea Island iku pulo gedhé dhéwé ing Poole Harbour ing county Dorset, Inggris. Pulo iki diduwèni déning National Trust (kanggo papan mawa sajarah lan kaéndahan alam). Pulo kabuka kanggo umum kalebu tlatah alas lan kéwan alas sarta pucuk karang sing bisa kanggo nyawang Poole Harbour lan Pulo Purbeck.
Pulo iki misuwur minangka panggonan perkémahan pisanan saka obahan kepandhuan ing taun 1907. Ing sasi Agustus 2007, 100 taun sawisé perkémahan èksperimèn pisanan, Pulo Brownsea dadi pusat karaméan kepandhuan. Papat papan perkémahan dibangun ing pulo iki kalebu sawijining replika saka perkémahan asli taun 1907, lan punjul 300 pandhu saka 160 nagara teka mrana mèlu pèngetan iku.
Cithakan:Scoutingportal
John von Neumann

John von Neumann (Neumann János) (lair ing Budapest, Hungaria, 28 Dhésèmber 1903 – pati ing Washington DC, Amérikah Sarékat, 8 Fèbruari 1957 ing umur 53 taun) inggih punika salah satunggaling matematikawan katurunan Honggari-Jerman ingkang maringi kontribusi wigati wonten ing babagan fisika kuantum, analisis fungsional, téyori himpunan, ngèlmu komputer, èkonomi lan babagan sanèsipun ingkang gegayutan kaliyan matematika. Von Neumann inggih punika pionir komputer digital modèrn lan penerapan téyori operator ing babagan mekanika kuantum.
Von Neumann pikantuk gelar Ph.D. ing babagan matematika saking Universitas Budapest nalika umur 23 taun. Wonten ing wekdal ingkang sami piyambakipun ugi sinau teknik kimia wonten ing Switserlan. Antawising taun 1926 lan 1930, piyambakipun nyambut damel minangka dosèn wonten ing Berlin, Jerman.
Von Neumann dipunabadikaken namanipun minangka "arsitèktur von Neumann", inggih punika arsitèktur komputer ingkang kathah dipun-ginakaken wonten ing sapérangan ageng sistem komputer non paralèl, amargi piyambakipun ingkang kapisanan mbiwarakaken konsèp mau. Èwadènè konsèp punika dipunkembangaken déning J. Presper Eckert lan John William Mauchly wonten ing pengembangan komputer ENIAC, nama von Neumann ingkang langkung dipunkenal minangka penemu arsitèktur komputer mau.
Saking sudut pandang kontribusi Von Neumann wonten ing babagan Komputing, kalebet pengaplikasian konsepipun wonten ing matematika komputer, lan aplikasi komputer wonten ing minatipun ingkang sanès inggih punika matematika fisika lan èkonomi, mbok manawi ingkang saèstu sanget ingkang dipundamel déning Herman Goldstine [1972]. Éwadéné wonten kritik tumrap perspektif Goldstine amargi piyambakipun kagayut kanthi sasètu wonten ing aktivitas-aktivitas Neumann wiwit papanggihan wonten ing Aberdeen taun 1944 dumugi kekalihipun makarya sesarengan wonten ing Institute for Advanced Studies saperlu ngembangaken mesin Institute for Advanced Studies (IAS) utawi IAS machine.
Boten wonten ingkang nampik bilih visinipun bab mesin-mesin tundhanipun wonten ing sawijining infrastruktur lan ingkang sapunika dipunkenal minangka "von neumann's architecture".
Wonten ing taun 1940, nalika Claude Shannon saweg nyembut damel bab persamaan, wonten ing sawijining wekdal piyambakipun kapanggih kaliyan John von Neumann. Ing sawijining pirembagan, bab punapa ingkang badhé Shannon sebut babagan "ukuran saking ketakpastian" utawi pelemahan(atenuasi) wonten ing sinyal telepon, kanthi rujukan dhateng téyori informasinipun ingkang paling énggal.
Téyori mau sampun wonten ing wujud ingkang saé piyambak kajaba piyambakipun mrelukaken sawijining nama ingkang saé kanggé "informasi ingkang lepat"."Kénging punapa boten sebut kémawon Entropi", saran Neumann. Kapisanan,perkembangan matematika ingkang mirib sanget kados pamanggih panjengengan sampun wonten ing mekanika statistis Boltzmann, lan ingkang angka 2, boten wonten ing saged mangertosi kanthi saé punapa ingkang dipunsebut, saéngga wonten ing kathah pirembagan panjenengan badhé menang.
Cithakan:FOLDOC
Secondary:
Urfa

Urfa, uga ajejuluk Şanlıurfa (pronounced [ʃanˈlɯuɾfa]; Arab: الرها‎‎ ar-Ruhā; Kurdhi: Riha‎), lan ing jaman kuna dikenal mawa jeneng Edessa, ya iku sawijining kutha kanthi padunung cacag 561.465 wong ing Turki Kidul-Wétan, lan minangka kutha krajané Provinsi Şanlıurfa. Akèh-akèhé padunung ing kutha iki wong Arab, wong Kurdhi, lan wong Turki. Urfa dumunung ana ing sawijining bacira (plain) udakara wolung kilomèter sawétané Kali Euphrates. Iklim ing Urfa panas banget, apa manèh nalika mangsa panas, iklimé uga garing lan ing mangsa salju iklimé adhem lan rada teles.
Sajarahé Urfa kacathet saka abad ka-4 SM, nanging titimangsané udakara 9000 SM, amarga akèh bukti-bukti sajarah ing sana ana sakupengé Duru, Harran lan Nevali Cori. Ing papan sajeroning kutha iki, ana sana néolitik cacah telu ya iku: Göbekli Tepe, Gürcütepe lan kuthané iku, papan patemoné reca "Urfa" sing digawé saka watu gamping lan saukuran manungsa. Reca iki ditemokaké nalika ékskavasi Balıklıgöl. Kutha iki salah sawijining kutha sing prenahé ana ing udhik kali Euphrates-Tigris, papan sing lendha lan papan mula bukané anané kagiyatan tetanèn.
Miturut sajarah Islam lan Yahudi, Urfa iku Ur Kasdim, ya iku tanah wutah getihé Abraham. Panganggep iki dibantah déning Leonard Woolley, juru èkskavasiné kutha Sumeria ing Ur ing taun 1927, déné para sujana isih ndhebataké bab iki. Urfa uga salah sawijining kutha sing nduwé tradhisi sing gegayutan marang Job (Ayub).
Kanggoné wong Arménia, Urfa dianggep minangka wewengkon kang suci amarga ana panganggep yèn aksara Arménia diréka ing kono.
Ing sadawané sajarah, Urfa wis makaping-kaping diteluk lan didunungi déning bangsa sing béda-béda, kaya ta wong Ebla, Akkadia, Sumeria, Babylonia, Hittite, Arménia, Hurri-Mitanni, Suryani, Medes, Pèrsi, Makédonia Kuna (sangisoré kakuwasané Alèksander Agung), Seleucid, Aram, Néo-Asyur Osrhoen, Rum, Sassanid, Byzantin, lan Arab.
Ing pamilihan lokal taun 2009, Ahmet Eşref Fakibaba, sawijining calon sing indhepèndhen kasil kapilih dadi walikutha.
Olah-olahan sing ana ing Urfa iku wujud saka amalgamasi saka manéka warna bangsa sing uwis tau ndunungi wewengkon iki. Olah-olahan sing ana, uga duwé jeneng ing manéka basa kaya ta basa Kurdhi, Arab, Aram, lan basa Turki, lan akèh-akèhé olah-olahané iku pedhes. Salah sawijining olah-olaha sing jenengé Raw Kibbé (Çiğ Köfte), miturut carita, digawé dhéwé déning Nabi Ibrahim.
Papan anggegana Şanlıurfa GAP dumunung udakara 34 km (21 mil) ana sisih lor-wétané kutha iki lan duwé jadwal montor mabur marang Istanbul, Ankara, lan Izmir.
Urfa nduwèni iklim Mediterania sing panas banget nalika mangsa panas (miturut panggolongan iklim Köppen). TNalika mangsa panas, suhuné ngancik 39 °C (102 °F). Ing mangsa panas arang banget ana udan. Déne ing mangsa salju, iklimé adhem lan teles, kala-kala uga ana udan salju. Nalika mangsa semi, lan mangsa rontok, iklimé sedhengan lan uga teles.
Tradhisi sing diciptakaké

Tradhisi sing diciptakaké (basa Inggris Invented traditions) iku sawijining konsèp sing diwedhar ing sawijining buku sing terbit ing taun 1983 lan ditulis déning E. J. Hobsbawm lan T. O. Ranger, The Invention of Tradition Ing introduksi buku iki, para panulis ngandharaké manawa akèh barang sing diarani 'tradhisi' iku sajatiné asalé mutakir lan malahan kerep diciptakaké utawa dirékayasa. Para panulis iki mbédakaké antara nyiptakaké tradhisi saka miwiti tradhisi. Ing kasus pungkasan iki ora ana sing ngeklaim manawa tradhisi sing diwiwiti iku wis lawas. Fénoména kaya mengkéné iki utama cetha ing perkembangan modhèren bangsa lan nasionalisme.
Salah sawijiné dampak saka konsèp iki ya iku manawa prabédan antara "tradhisi" lan "modèrnitas" kerepé uga bahan rékayasa. Konsèp iki "rélévan banget tumrap ing inovasi historis sing bisa diarani mutakir, 'bangsa' lan fénoména kagandhèngé kaya ta: nasionalisme, nagara-bangsa, simbul-simbul nasional, sajarah lan liya-liyané." Hobsbawm lan Ranger uga mènèhi komentar ing "paradoks sing anèh nanging bisa dingertèni: bangsa-bangsa modhèren lan kabèh tètèk bengèké lumrahé ngeklaim manawa kabèh iki asalé ora saka jaman mutakir, nanging saka jaman baheula lan muncul kanthi alami, ora diyasa. Dadi komunitas-komunitas manungsa sing alami lan ora mbutuhaké définisi liya saliyané rasa percaya-diri." Dampak liyané iku manawa konsèp kaaslian utawa "otèntisitas" uga dadi ora pasti.
Konsèp lan istilah iki wis ditrapaké kanthi amba sing sawatara fénoména kabudayan kaya ta Alkitab lan Zionisme, seni béla dhiri Jepang,, "mitos highland" ing Sekotlan,, lan tradhisi-tradhisi agama-agama gedhé, ing antarané. Konsèp iki pangaribawané gedhé ing konsèp-konsèp kagandhèng sing mèmper kaya ta konsèp 'komunitas bayangané' (imagined comunities) Benedict Anderson lan 'èfèk pizza'.
Salah sawijiné juru resènsi téyori iki ngandharaké manawa "tradhisi sing diciptakaké iku sawijining ukara sing apik banget kanthi subvèrsif" nanging ukara iki "ndarbèni surasa sing ambigu." Hobsbawm "mbandhingaké tradhisi sing diciptakaké karo apa sing diarani 'kakuwatan lan daya adhaptasi tradhisi asli.' Nanging ing ngendi 'daya adaptasiné' utawa apa sing diarani déning kancané Ranger 'flèksibilitas' iku entèk lan panyiptan tradhisi wiwit? Déné kabèh tradhisi iku owah, apa bisa utawa migunani manawa wong iku nyoba mbédakaké barang antik sing 'asli' saka sing 'palsu'?" Juru resènsi liya uga ngelem kwalitas artikel-artikelé sing dianggep dhuwur nanging dhèwèké uga ana kritiké. "Pamilahan kaya mangkono" (antara tradhisi sing diciptakaké karo sing asli) "bakal mungkasi dadi asli lan palsu. Pamilahan kaya mengkéné iku sawijining pamilahan sing ora bisa ditampa amarga kabèh tradhisi (kaya kabèh fénoména simbolis) digawé déning manungsa ("palsu") lan ora dumadi kanthi alami ("asli").
Sangiran

Sangiran iku situs penggalian arkéologi kang dumunung ing Pulo Jawa ing Indonésia. Tlatah iki jembaré watara 48 km² lan dumunung ing Jawa Tengah, udakara 15 kilomèter saloré Surakarta ing lembah Bengawan Sala. Ing taun 1996 diakoni minangka salah siji situs warisan donya déning UNESCO.
Ing taun 1934 antropologis Gustav Heinrich Ralph von Koenigswald miwiti neliti tlatah iki. Sajeroning penggalian ing taun-taun sabanjuré fossil saka nènèk moyang manungsa, Pithecanthropus erectus ("Java Man", saiki diklasifikasi ulang minangka péranganing spésies Homo erectus), tinemu ing situs iki. Watara 60 fossil manèh, ing antarané fosil Meganthropus, uga tinemu ing tlatah iki.
Dumunung ing désa Krikilan,Kacamatan Kalijambé (+ 40 km saka Sragèn utawa + 17 km saka Sala) Sangiran Dome nyimpen puluhan èwu fosil saka jaman pleistocen (+ 2 yuta taun kapungkur). Fosil-fosil purba iki minangka 65 % fosil hominid purba ing Indonésia lan 50 % ing saindenging donya. Nganti dina iki wis tinemu punjul 13.685 fosil 2.931 fosil ana ing Museum, sisané disimpen ing gudhang panyimpenan. Minangka ’World Heritage List (Warisan Budaya Donya). Museum iki duwé fasilitas-fasilitas antarané:ruwang pamèran (fosil manungsa, kéwan purba), laboratorium, gudhang fosil, ruwang slide lan kios-kios souvenir kas Sangiran.
Kaistiméwaan Sangiran, miturut panelitèn para ahli Géologi jaman biyèn ing jaman purba minangka hamparan sagara. Akibat prosès géologi lan akibat jeblugan Gunung Lawu, Gunung Merapi, lan Gunung Merbabu, Sangiran owah dadi dharatan. Bab iku dibuktèkaké kanthi anané lapisan-lapisan lemah pambentuk wewengkon Sangiran sing béda banget karo lapisan lemah ing panggonan liya. Saben lapisan lemah mau tinemu fosil-fosil miturut jinis lan jamané. Umpamané, Fosil kéwan sagara akèh tinemu ing Lapisan lemah paling ngisor,sing biyèn wujud sagara.
Muhammad bin Yahya

Habib Muhammad bin Yahya (basa Arab: محمّد بن يحيى ; Transliterasi: Muḥammad bin Yahyā; pangucap cara Arab: [(ʔ)mʊˈħæmmæd bin jɑħjɑ:] asma jangkep: (basa Arab: سيد محمّد بن علي بن حسن بن طه بن يحيى العلوي; Transliterasi: Sayyid Muḥammad bin ‘Alī bin Ḥasan bin Ṭāhā bin Yaḥyā al-‘Alawī); 1844 M/1260 H - 17 Februari 1947 M/26 Rabiul awal 1366 H) utawa Pangeran Noto Igomo yaiku sawijining ulama Indonesia kalairan Hadramaut sing dadi mufti Kasultanan Kutai Kartanegara ing Martadipura ing wanci kekuwasaan Sultan Aji Muhammad Alimuddin (1899-1910). Noto Igomo minangka gelar paling dhuwur saka kasultanan amarga perjuangane ngembangna agama Islam, kang diwenehi dening Sultan Aji Muhammad Alimuddin.
Habib Muhammad bin Yahya lair wanci taun 1260 Hijriyah (1844 Masehi), ing Al-Masilah, sawijining desa cilik ing Hadramaut. Muhammad tedhak turuné saka kulawarga Alawiyyin kanthi marga Aal bin Yahya, ramane aran Sayyid Ali bin Hasan bin Thaha bin Yahya (w. 1875), sawetara biyungé minangka Syarifah saka kulawarga bin Thahir. Rama saka eyang kakungé, Habib Thaha bin Muhammad bin Yahya minangka leluhur kapisan sing lumebu ning Nuswantara, ngliwati Pulo Pinang, Malaysia. Wektu dheweké ing Pulo Pinang, dhèwèké ketemu Hamengkubuwana II (1750-1828) sing diasingna Belanda, kang dadi murid lan maratuwane.
Habib Muhammad bin Yahya ke Indonesia hijrah menyang Indonesia kanthi tujuwan pengin ketemu seduluré ing Batavia (saiki Jakarta) lan Ambon sing ndisiki hijrah, saha tujuwan dagang lan dakwah. Dalan anggoné dheweké lumaku saka Masilah, Hadramaut menyang Indonesia ana rong versi, kapisan, saka Masilah-Tarim-Aden-Batavia-Surabaya-Ambon-Tenggarong; loro, saka Masilah-Tarim-Aden-Batavia-Surabaya-Ambon-Surabaya-Tenggarong. Anggone dhèwèké lumaku saka Masilah menyang Indonesia, Habib Muhammad ngliwati Aden saka Tarim. Ing Tarim, dhèwèké nginep ing sawijining omahe wong sing kena penyakit Hansen (kusta). Kanthi kekuwatan Allah, sing duwe omah mau diobati dening Habib Muhammad lan waras. Awit saka rasa syukure, sing duwe omah iku njodohake ponakane karo Habib Muhammad. Sakbaré netep ing Tarim rada suwé, Habib Muhammad nglanjutake anggona lumaku menyang Aden nganti tekan Batavia.
Ing Batavia, dhèwèké sowan marang pak lik saka biyungé, Habib Abu Bakar Bin Thahir. Nalika dhèwèké nglanjut lumaku menyang Surabaya, ing Boto Putih dheweké sinau agama marang Habib Syekh Bafaqih. Kajaba kuwi, dheweké uga ketemu duluré, Habib Abdullah bin Ali bin Abdurrahman bin Thahir sing ana ing Ambon. Habib Muhammad bin Yahya tekan Tenggarong ing taun 1877. Ing Tenggarong, dheweké rabi karo anak wadoné Sultan Aji Muhammad Alimuddin (Sultan Kutai kaping 19) sing duwé jeneng Aji Aisyah gelar Aji Raden Resminingpuri.
Musée des Arts Décoratifs

Musée des Arts Décoratifs, sawijining musiyum desain lan seni dekoratif, 107 rue de Rivoli, Paris 1er, Pérangan saking Les Arts Décoratifs.
Dumunung wonten ing sisih kilén Musée du Louvre, dipuntepangi minangka Pavillon de Marsan, musiyum punika kabangun rikala taun 1905 déning anggota Union des Arts Décoratifs. Kagungan lan mameraken furnitur, desain interior, altar, lukisan keagamaan, objets d'arts, permadani, kertas dinding, keramik lan barang kaca, ugi dolanan saking Abad Pertengahan dumugi sapunika.
Koleksinipun langkung kathah awujud furnitur Perancis, piranti méja dhahar, karpét kados saking Aubusson, porselen kados ingkang kadamel déning Manufacture nationale de Sèvres, lan sajumlah ageng barang kaca déning René Lalique, Émile Gallé lan sanèsipun. Lan wonten ugi tuladha modhèren déning perancang kados Eileen Gray, Charlotte Perriand, lan gaya Art Nouveau lan Art Déco. Nanging, koleksi sanèsipun ingkang asalipun saking abad angka 13 nalika Éropah dados kutha krajan budaya donya Barat.
Ketertarikan tumrap publik inggih punika ruangan periode. Tuladhanipun péranganing griya Jeanne Lanvin (dipundekorasi Albert-Armand Rateau (1884-1938) ing wiwitan taun 1920-an) ing 16 rue Barbet-de-Jouy wonten ing Paris. Sanèsipun inggih punika ruwang dhahar seniman grafis Eugène Grasset taun 1880, lan Lemari Emas Avignon 1752. Lan, kaods déné musiyum Perancis sanèsipun, wonten kamar sarè courtesan 1875 Lucie Émilie Delabigne, ingkang dados inspirasi karakter utama novèl karya Émile Zola, Nana (1880).
Sapèrangan cacahing pameran musiyum sampun pikantuk penghargaan. Yvonne Brunhammer, satunggaling kurator lan direktur musiyum sadangunipun 4 dekade wiwit 1950-an lan tiyang ingkang manggihaken malih Eileen Gray, ngawontenaken pameran 1966, "Les Années '25': Art Déco/Bauhaus/Stijl Esprit Nouveau". Pameran punika ngusung tema "Art Déco", sebutan ingkang ngandharaken desain antawising Perang Donya, mliginipun desain modhèren Perancis.
Museum punika wonten sami kaliyan institusi desain lan seni dekoratif sajinis kados ta Victoria and Albert Museum wonten ing London lan inspirasi tumrap koleksi sadhèrèk Hewitt ing Cooper Union (pendahulu Cooper-Hewitt, National Design Museum) ing New York City. Nanging, amargi kathahipun pameran seni asli ingkang numpuk ing musiyum Paris, fokusipun sampun mudhar lan njalari namanipun—Musée des "Art Decoratifs"—dados salah teges.
Musée des Arts Décoratifs dipuntutup wiwit 1996 amargi renovasi yasan lan 6.000 karya saking koleksinipun. Renovasinipun mbetahaken béya €35 yuta (sakitar $45 yuta, taun 2006). Museum punika dipunbikak malih 15 September 2006. Béatrice Salmon, direktur lan pengawas restorasi, sampun nyebut koleksi punika minangka "sajarah selera Perancis lan seni lan desain dekoratif ing Perancis" lan ngendika: "Tiyang ing Perancis mangertos kados pundi gesang kaliyan lukisan lan pahatan ing sawijining musiyum, nanging boten mangertosi kados pundi anggènipun nerjemahaken" (Rawsthorn, International Herald Tribune, 3 September 2006).
Koordhinat: 48°51′46.02″N 2°20′2.79″E﻿ / ﻿48.8627833°N 2.3341083°E﻿ / 48.8627833; 2.3341083
Hagia Sophia

Hagia Sophia Basa Yunani:Ἁγία Σοφία; "Kawicaksanan Suci", Basa Turki:Ayasofya, Basa Latin:Sancta Sophia utawa Sancta Sapientia) iku panggonan, tilas gréja,mesjid, musiyum, banjur dadi mesjid malih, ing Istanbul, Turki. Misuwur kanthi mustaka/kubah kang gedhé, wangunan iki dianggep lambang utawa conto Arsitèktur Bizantium. Wangunan iki dadi katedral kang gedhé dhéwé sadonya sadurungé ana Katedral Sevilla.
Hagia Sophia ya iku yasan kuna panilasan saka kamaharajan Romawi wetan, kang ana ing tengah-tengah kuta Konstantinopel.Wangunan Konstantinopel sadurungé kanthi jéneng Byzantium Constantinopel (280-337),kanthi mlakuné jaman semanauga ganti dadi jeneng Istanbul, salah sijiné kuta kang misuwur ana ing Turki. Hagia Sophia kanggo Greja ana ing umat Kristen wétan kang digawé Konstantius ya iku putrané Kaisar Konstantinus Agung, wiwitane awujud Basilika kang ditahbisake ing taun 360. Gréja iki ngalami arubah wujud saka bangunané amarga kobongan lan lindhu. Ing masa kaisar Yustinianus (527-565), Hagia Sophia kang nglambangaké kajayaan kamaharajan Romawi Wétan diresmikake ana ing tanggal 7 mei 558 lan pangrombakan wujudté yasan ana ing awal abad-14. Sajeroning Contstantinopel tiba ana ing tangan bala Islam kang di pimpin ana ing Mehmed II(Muhammad al-Fatih), pamaréntahan taun 1444-1446 lan 1451-1481 ing tanggal 27 mei 1453, jeneng kuta diganti dadi Qustantaniyyeh (Kostantiniyye) lan didadèkaké ibu kutha Kesultanan Utsmaniyah. Sajeroning Constantinopel bisa direbut, Sultan Muhammad al-Fatih ngumandangake takbir lan nglakuni Shalat. Gréja Aya Sofia didadèkaké Mesjid lan dikenal karan mesjid Aya Sofia (Hagia Sophia). Sajeroning limang abad dadi mesjid, panguasa Turki kang jenenge Mustafa Kemal Atatürk ndadèkaké mesjid Aya Sofia dadi musiyum ing sajeroning pangawasan pamaréntah. Pungkasane ing tanggal 10 Juli 2020, pengadilan dhuwur Turki mbatalake keputusan 1943 sing ngganti status Hagia Sophia dadi museum. Bebarengan karo keputusan kasebut, ing tanggal sing padha Presiden Turki Recep Tayyip Erdogan ngetokake dekrit kang unine," Hagia Sophia bali menyang guna asline minangka papan ngibadah Muslim. Ngibadah pisanan bisa ditindakake wiwit 24 Juli." Sanajan wis diowahi dadi mesjid, Hagia Sophia tetep mbukak kanggo umum kang pengin plesir menyang Hagia Sophia.
Sawetara negara barat ora sarujuk ana kedadeyan iki, kayata Yunani lan Vatikan, nanging ana uga umat Kristen kang sarujuk amarga pamrentah Turki nduweni hak marang Hagia Sophia.
Exterior
Interior
Galeri Ndhuwur
Èleèn Islam
Lukisan sajarah
Koordhinat: 41°00′31″N 28°58′48″E﻿ / ﻿41.0085°N 28.98°E﻿ / 41.0085; 28.98
Cithakan:Masjid ing Turki
Suroboyo Bus

Suroboyo Bus, simplify SB is a city Bus rapid transit system in Surabaya, Indonesia. Suroboyo Bus was launched on 7 April 2018 under the former mayor Tri Rismaharini. It is one of two bus transit systems in the city, the other being Trans Semanggi Suroboyo.
A smartphone application called GOBIS can detect and monitor the position of a Suroboyo Bus in real time. At present Suroboyo Bus operates in three routes,
Buses are 2.5 meters wide and 12 meters long, can carry as many as 67 people. Suroboyo Bus features some facilities, such as differentiated seats, CCTV, safe doors with sensors and an emergency button. Pink chairs are exclusively for women, while the orange chairs at the rear are for men. Seat differentiation is intended to minimize acts of sexual abuse towards women on the bus. 12 CCTV cameras are installed inside each bus, complemented by 3 CCTV cameras outside. Installation of CCTVs is to provide a sense of security for passengers. The bus door is equipped with sensors, that prevents the doors from closing if there are passengers standing near the door. The bus will not run until the door is completely closed. The buses also have an emergency anticipation system by using the emergency button. In the event of a fire or accident, the bus driver can press the button and the alarm will sound, which will trigger the doors to automatically open.
Suroboyo Bus operating hours start at 06.00–22.00 WIB.
Suroboyo Bus' payment is unique, namely plastic waste (at one time it was the only payment accepted). This step is intended to reduce plastic waste which is a serious problem in the environment. Plastic waste paid will be collected and then deposited and sold for recycling. But now, it is possible for riders to pay using cashless payment. It costs IDR 5.000 for an adult to ride and half the price (IDR 2.500) for students and university students. Now, all of the busses have yellow registration plates which accepts cashless payment using QR code (QRIS) or electronic money. From 1 May 2022, Suroboyo Bus don't use plastic waste payment because how impractical it is.
List of surviving Douglas A-26 Invaders

The A-26 Invader (B-26 between 1948–1965) was a twin-engined light attack bomber, built by the Douglas Aircraft Co. during World War II, that also saw service during several other conflicts in the post-war era of the latter 20th century.
These complete examples of the A-26 Invader have been preserved or restored, and are on display at museums or at military bases, or are active aircraft potentially viewable at air events.
Status Codes:
Nahdlatul Ulama Museum

The Nahdlatul Ulama Museum (Indonesian: Museum Nahdlatul Ulama) is an Indonesian museum that documents the culture and history of the Nahdatul Ulama (NU). Opened on 25 November 2004 by Abdurrahman Wahid, the museum is located in Surabaya, Indonesia. The NU Congress inaugurated the museum with the help of Ra'is Aam as Chairman of NU and KH. M. Sahal Mahfudh. The museum's building is three stories.
The first floor has historical documents regarding NU, NU Coat, Nahdlatut Tujjar, Afkar and Proceedings Act Tashwirul KH. Hashim As'ari. Additionally, there are Kiswa Kaaba, Dokemen Ulama NU khittah and photographs on display.
The second floor contains artifacts and photographs, including sejarah NU, NU Keris, Keris fighters and stick the two central figures NU. These are on display in honor of the ancient Bicycle Conference participants, as well as documentation in the reform era.
7°20′17.6″S 112°43′25.7″E﻿ / ﻿7.338222°S 112.723806°E﻿ / -7.338222; 112.723806
Mojokerto

Mojokerto (Javanese: ꦩꦗꦏꦼꦂꦠ (Måjåkěrtå)) is a city in East Java Province of Indonesia. It is located 40 km southwest of Surabaya, the provincial capital, and constitutes one of the component units of the Surabaya metropolitan area (known as Gerbangkertosusila) which comprises Gresik Regency, Bangkalan Regency, Mojokerto Regency, Mojokerto City, Surabaya City, Sidoarjo Regency, and Lamongan Regency. The city covers an area of 20.21 km, and had a population of 120,196 at the 2010 census and 132,434 at the 2020 Census; the official estimate as of mid-2023 was 141,785 (comprising 70,490 males and 71,295 females).
The city of Mojokerto is administratively divided into three districts (kecamatan), tabulated below with their areas and their populations at 2010 and 2020 Censuses, together with the official estimates as of mid-2023. The table also includes the numbers of administrative villages (urban kelurahan) in each district, with their names and postcodes;
Note: (a) Kranggan District created since 2010 from parts of the other two districts; its population in 2010 is included with that of the districts from which it was formed.
The 2022 populations of the 18 urban "villages" (kelurahan) are listed below:
Mojokerto occupies a strategic position and role in East Java. It functions as a reliable sustaining stock of foodstuff and tourist attractions. Historically, Mojokerto is widely known as the then center of Wetan Mas Kingdom of King Airlangga (1029/1041), and of the Majapahit Kingdom with its Rajasa dynasty (1292–1400) and its territories exceeding Nusantara (standardized concept of Indonesian archipelagic territories).
Mojokerto has a motto of "Kota Budi Parinda"
The name "Mojokerto" is a local Javanese pronunciation of the Javanese words "Maja" and "Karta". The word Maja is the same as that of Majapahi and originates from the word 'bael fruit' that was found at the location of the new capital of the Majapahit Empire. Karta and Kerta mean 'Masterpiece', therefore Mojokerto means 'Masterpiece of Majapahit'.
Since four years ago, there have been several cultural fairs in East Java, lasting for a week. Some 37 districts participated. These activities have been held in alternate towns and cities such as Surabaya, Malang, Jember, and Madiun. The activities were aimed at utilizing East Java’s specific potentials either in the form of traditional arts or special foods in the framework of marketing tourist attractions of East Java. This year coinciding with the year of the Green Environment, of Tourist Visit, and of Seven-Age commemoration stipulated Mojokerto as the site for holding the cultural fair. For this purpose local and provincial committees are and have been taking the following measures:
Various activities being arranged are as follows:
The above-mentioned events took place from July 5 to July 15, 1993. Some foreign tourists came from China, Finland, Denmark, Malaysia and the Middle East.
Mojokerto has a tropical savanna climate with moderate to little rainfall from May to November and heavy to very heavy rainfall from December to April.
(in Indonesian) Government Website, District (in Indonesian) Government Website, City