davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Canyon towhee

The canyon towhee (Melozone fusca) is a bird of the family Passerellidae. Until 1989, the canyon towhee and the California towhee were considered to be a single species which was called the brown towhee.
The taxonomy of the group of towhees to which this species belongs is debated. At the higher level, some authors place the towhees in the family Fringillidae. Within the genus, there has been dispute about whether the canyon towhee is a distinct species from the California towhee (Melozone crissalis) found in coastal regions from Oregon and California in the United States through Baja California in Mexico. At present, molecular genetics seems to have settled this issue in favour of separation of the species.
It is 19 to 25 cm (7.5 to 9.8 in) long, and has a noticeably long tail, at 8.2 to 11 cm (3.2 to 4.3 in). This species weighs from 36.5 to 67 g (1+1⁄4 to 2+1⁄4 oz), though on average weigh only around 45 g (1+1⁄2 oz). Among standard measurements, the wing chord is 8.2 to 10.1 cm (3.2 to 4.0 in), the bill is 1.4 to 1.7 cm (0.55 to 0.67 in) and the tarsus is 2.3 to 2.7 cm (0.91 to 1.06 in). It is earthy brown in color, with somewhat lighter underparts and a somewhat darker head with a rufous cap (except that birds in central Mexico have the cap the same color as the back); there is also a slightly reddish area beneath the tail. There is little sexual dimorphism.
The towhee is native to lower-lying areas from Arizona, southern Colorado, New Mexico and western Texas south to northwestern Oaxaca, Mexico, mostly avoiding the coasts. Its natural habitat is brush or chaparral.
The towhee feeds on the ground or in low scrub rather than in the tree canopy. Near human habitation, it is often seen in parking lots, where it feeds on insects on the cars' grilles and takes cover under the cars when disturbed.
Bolivia–Brazil border

The Bolivia–Brazil border is the international border between the territories of Bolivia and Brazil. It extends from Corumbá, Mato Grosso do Sul, to Assis Brasil, in Acre.
The boundary line crosses a variety of terrains, going from large urban areas by inhospitable deserts and forests. It begins in the Pantanal and ends in the Amazon rainforest. The length of the border is 3,423 km.
The first treaty of limits between Brazil and Bolivia was signed in 1867, without properly knowing the geographical location of rivers in the Amazon Basin; so much so that one of his articles established the boundary line out of the Madeira River, a parallel west to the headwaters of the Javari River - setting even if those sources were north of the parallel (what actually happened), the line should follow "from the same latitude" to that source. In 1898, it was found that according to the 1867 Treaty, the Acre region originally belonged to Bolivia, but that region had a sizeable population of Brazilian origin. This caused many clashes, since the population did not want to submit to the Bolivian government, which tried to lease the land to the Anglo-Americans. Several riots emerged, and the situation of noncompliance lasted until 1903, when Brazil militarily occupied the territory until it finally decided the issues. Then Acre was pacified, and a fine was paid to the Anglo-American tenants, who declared the withdrawal.
In the same year, 1903, the negotiations reopened after Brazil's suggestion of an agreement on the basis of a fair exchange of territory, as was the interest of Brazil to keep under its control a population that was Brazilian, despite the territory was, according to the Treaty of 1867, belonging to Bolivia. Finally the talks began and after series of proposals and counter-proposals, the Treaty of Petropolis was signed, agreed that getting through territorial compensations elsewhere in the border, the construction due to the Brazil of a railway (the Madeira-Mamoré Railway), freedom of transit by rail and by river to the Atlantic Ocean and a two million pounds compensation, Bolivia would give Acre. This time, according to Rio Branco, a real territorial expansion was going on (since according to him the previous elections were only held the "national heritage").
భారతీయ వంటకాలు

భారతీయ వంటలను ఈ కింది ప్రాంతీయ రకములుగా విభజించవచ్చును. భారత దేశ భౌగోళిక పరీస్థితులవలన, ఉత్తర భారతదేశంలోని పదార్ధాలకు గోధుమ మూలం అయితే దక్షిణ భారతదేశం, తూర్పు భారతదేశం లోని ఆహారాలకు వరి ముఖ్య మూలం.
భారతదేశ ఆహారంలో ముఖ్యమైన మూలాలు వరి, గోధుమ పిండి దీనినే ఆట్టా అనికూడా అంటారు, సుమారు 5 డజన్ల రకాల దినుసులు. వాటిలో ముఖ్యమైనవి శెనగలు (వీటినే బెంగాల్ శెనగలు అని కూడా అంటారు, ఇవి తెల్ల శనగలలాగానే ఉంటాయి కానీ పరిమాణము చిన్నదిగా ఉండి మంచి సువాసనని కలిగిఉంటాయి), కందులు, మినుములు, పెసలు. దిణుసులని పప్పులాగా ఉపయోగిస్తారు, అంటే కందిపప్పు, మినపపప్పు, పచ్చిశనగపప్పు, పెసర పప్పు అలా. కొంతమంది శనగల్ని, పెసలని మొలకెత్తించి ఉపాహారం లా తీసుకుంటారు. శనగల్ని పిండి (శెనగ పిండి) రూపంలో ఎక్కువగా ఉపయోగిస్తారు
భారత దేశ ముఖ్యమైన సుగంధ ద్రవ్యాలు మిరప, నల్ల ఆవాలు, జీలకర్ర, పసుపు, మెంతులు, ధనియాలు, ఇంగువ, వాము. ముఖ్యమైన సుంధ ద్రవ్యాలు పసుపు, లవంగము, యాలుకలు, శొంఠి, దాల్చిన చెక్క, గులాబి రేకులు, నల్ల మిరియాలు, తెల్ల నువ్వులు, గసగసాలు, పలావు ఆకు, కంకుమ పూవ్వు, జల్-జీరా, యెండు కొబ్బరి, కర్పూరం మొదలైనవి. వీటిలో కొన్నింటిని పొడిగా చేసి గరం మసాలా అని అంటారు. గరం మసాలాలో ఉండే దిణుసులు - ఎండబెట్టిన లవంగాలు, యాలుకలు, దాల్చిన చెక్క, ధనియాలు, జాజికాయా, జాపత్రి, ఎండు కొబ్బరి, గసగసాలు మొదలినవి. వీటిలో కొన్నితిని తీపిపదార్ధాల తయారీలో వినియోగిస్తారు. అవి గులాబీ రేకులు, కర్పూరం, తెల్ల నువ్వులు, కుంకుమ పువ్వు మొదలైనవి.
ఉప్పిట్టు అనేది ఉప్మాకి కన్నడ రూపాంతరం. దీన్ని రకరకాలుగా చేసుకోవచ్చు. గోధుమరవ్వతో చేసేవాళ్ళు కొంతమంది, ఉప్మా రవ్వతో చేసేవాళ్ళు కొంతమంది. గోధుమ రవ్వ లేక ఉమ్పా రవ్వ కూరగాయలతో ఉడికితే వచ్చేదే ఉప్మా
భారతదేశంలో రకరకాల రొట్టెలు చేసుకుంటారు అవి రోటీ, పోలి, పరాఠా, నాన్ మొదలైనవి.
బ్రిటీషు వారు బ్రిటీషు రాజరికం దగ్గరనుంచీ భారతదేశ వంటకాలతో ముడిపడి ఉన్నారు. ఇప్పటికీ కొన్ని భారత భోజనశాలలు సంపన్న లండన్ లో భారతదేశంలో పనిచేసి తిరిగివెళ్ళే ఉన్నత ఉద్యోగులకోసం సేవలు చేస్తున్నాయి.
20 వ శతాబ్దంలో పని కోసం బంగ్లాదేశ్ మొదలైన దేశాల నుంచి ప్రజలు లండన్కి వలసలువెళ్ళటం వలన ఆంగ్లో-భారత వంటల రెండవ దశ నిర్మాణం మొదలైంది. ఇలాంటి భోజనశాలలు మొత్తమొదట తూర్పు లండన్లోని బ్రిక్ లేన్లో తెరవబడ్డాయి. ఈ భోజనశాలలు ఇప్పటికీ పేరొందినవిగానే ఉన్నాయి.
1960లల్లో, కోడి టిక్కా మసాలా లాంటి భారత వంటకాలు కానివి యెన్నో కొత్తగా పుట్టుకొచ్చాయి. ఐతే ఇప్పుడు ఆ పరీస్థితి వెనక్కి తిరిగింది, ఉపఖండ భోజనశాలలు తమతమ వంటకాలల్లో వ్యత్యాసాలని చూపేదుకు భారత, పాకిస్థాన్, బంగ్లాదేశ్ దేశాల స్వంత వంటలని వడ్డించటానికే మొగ్గు చూపుతున్నై. 20 వ శతాబ్దంలో బర్మింగాం బాల్టి ఇల్లులకి కేంద్ర బిందువు అయింది, ఇక్కడ కొత్త పోకడలతో వంటలని పెద్ద, భాండీ వంటి వంట సామాగ్రితో చేయటం మొదలైంది. ఈ భాండి బాల్టిస్తాన్ నుండి దిగుమతి అయినట్లు ఉన్నా, పోర్చుగీసు బక్కెట్టు లాంటిది.
ప్రస్తుతం భారత వంట ఆంగ్ల వంటకాలల్లో ఇమిడి పోయి ఉన్నది: ఐతే ఆంగ్ల వంటకాలల్లో భారత వంట మిళితమి మాత్రమే ఉన్నదన్న వాదనా లేకపోలేదు.
1970 నుండి దక్షిణ ఆసియా ఖండామ్నుంచి అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలకి వలసల వలన అమేరికాలో కూడా భారత వంటలు ప్రఖ్యాతి గాంచాయి, ముఖ్యంగా న్యూయార్కు నగరమ్లోనేకాక ఇతర మహానగరాలల్లో కూడా ఇవి శరవేగంతో అభివృద్ధి చెందాయి.
భారతీయ ఇండోనేషియా వంటకాలు

భారతీయ ఇండోనేషియా వంటకాలు (ఇండోనేషియా: మసాకన్ ఇండియా-ఇండోనేషియా) స్థానిక ఇండోనేషియా-శైలితో భారతీయ వంటకాల మిశ్రమంతో ప్రత్యేకత కలిగి ఉంటుంది. ఈ వంటకం భారతదేశం నుండి ప్రామాణిక వంటకాల అనుసరణలను కలిగి ఉంది, అలాగే ఇండోనేషియా యొక్క వైవిధ్యమైన ఆహార సంస్కృతి నుండి ప్రేరణ పొందిన ఒరిజినల్ సృష్టిని కలిగి ఉంది. 4 వ శతాబ్దం ప్రారంభంలోనే ఇండోనేషియాలో భారతీయ ప్రభావాన్ని గమనించవచ్చు. ఇండోనేషియాకు ఇస్లాం వ్యాప్తి, వాణిజ్యం తరువాత, ముస్లిం భారతీయ, అరబ్ ప్రభావాలు ఇండోనేషియా వంటకాల్లో ప్రవేశించాయి. ఉదాహరణలు భారతీయ బిర్యానీ, ముర్తాబక్, కర్రీ, పరాఠా, ఇవి అచెనీస్, మినాంగ్కాబౌ, మలయ్, పాలెంబాంగీస్, బెటావి, జావానీస్ వంటకాలను ప్రభావితం చేశాయి.
ఈ జాబితాలో భారతీయ వంటకాలకు అలవాటుపడిన లేదా సమీకరించబడిన ఇండోనేషియా వంటకాలు కూడా ఉన్నాయి .
తాలి శాసనసభ నియోజకవర్గం

తాలి శాసనసభ నియోజకవర్గం అరుణాచల్ ప్రదేశ్ రాష్ట్రంలోని నియోజకవర్గాలలో ఒకటి. ఈ నియోజకవర్గం క్రా దాదీ జిల్లా, అరుణాచల్ పశ్చిమ లోక్‌సభ నియోజకవర్గం పరిధిలోని శాసనసభ నియోజకవర్గాల్లో ఒకటి.
ఈశ్వర్ నివాస్

ఈశ్వర్ నివాస్, భారతీయ సినిమా దర్శకుడు, స్క్రీన్ ప్లే రచయిత. హిందీ సినిమా, తెలుగు సినిమాలకు పనిచేశాడు. 1999లో షూల్ సినిమాకు దర్శకత్వం వహించినందుకు జాతీయ చలనచిత్ర పురస్కారాన్ని అందుకున్నాడు.
ఈశ్వర్, తెలంగాణ రాజధాని హైదరాబాదులో జన్మించాడు. సినీ దర్శకుడు రామ్ గోపాల్ వర్మ దగ్గర అసిస్టెంట్ డైరెక్టర్‌గా తెలుగు సినిమారంగంలోకి అడుగుపెట్టిన ఈశ్వర్, ఆ తరువాత హిందీ సినిమారంగంలోకి వెళ్ళాడు. అక్కడ సినిమాలకు దర్శకత్వం వహించాడు, సినిమాలు నిర్మించాడు.
షహీద్ భగత్ సింగ్ నగర్ జిల్లా

పంజాబు రాష్ట్రం లోని 22 జిల్లాలలో షహీద్ భగత్ సింగ్ నగర్ జిల్లా ఒకటి. జిల్లా నవాంచౌర్, బంగా, బాలాచౌర్ అనే 3 ఉపవిభాగాలుగా విభజించబడి ఉంది. 2011 గణాంకాలను అనుసరించి జిల్లా జనసంఖ్య రాష్ట్రంలో 3వ స్థానంలో ఉంది. మొదటి రెండు స్థానాలలో బర్నాలా, ఫతేహ్‌గర్ సాహిబ్ జిల్లాలు ఉన్నాయి.
గతంలో ఈ జిల్లా పేరు నవాన్‌షహర్ జిల్లా అనే పేరుతో ఉండేది. 1995 నవంబరు 7 న పంజాబు రాష్ట్రంలోని హోషియార్‌పూర్, జలందర్ జిల్లాల నుండి కొంత భూభాగం వేరు చేసి నవాన్ షహర్ పట్టణం కేంద్రంగా రాష్ట్రంలో 16 వ జిల్లాగా దీన్ని ఏర్పాటు చేసారు. నవాన్‌షహర్ పట్టణాన్ని సైనికాధికారి నౌషర్‌ఖాన్ స్థాపించాడు. గతంలో ఈ పట్టణాన్ని నౌసర్ అనేవారు. తరువాత ఇది నవాన్‌షహర్‌గా మారింది. నౌషర్ పట్టణంలో అక్బర్ వంశానికి సంబంధం ఉన్న ముస్లిం ఘోరేవా రాజపుత్రులు, జాట్ రాజపుత్ర వంశానికి చెందిన రాజపుత్రులూ ఉన్నారు. షెడ్యూల్డ్ కులానికి చెందిన ప్రజలు 40% ప్రజలు ఉన్నారు.
నవాన్‌షహర్ ఎం.ఎల్.ఎ, గత కాబినెట్ మంత్రి దిల్బాగ్ సింగ్ కృషితో 1995లో నవాన్‌షహర్ జిల్లాగా రూపొందించబడింది. ఈ జిల్లా ప్రజలలో సంపన్నులు అధికంగా ఉన్నారు. ఈ జిల్లా నుండి అధిక సంఖ్యలో ప్రజలు విదేశాలలో స్థిరపడ్డారు. అందువలన అధిక మొత్తంలో లభించిన విదేశీమారకంతో జిల్లా ఆర్థికంగా అభివృద్ధి చెందింది. ఫలితంగా జిల్లాలో ఇళ్ళస్థలాల ధరలు రాష్ట్రంలోని ( లుధియానా, చండీగఢ్ జిల్లాల తరువాత) ఆకాశానికి చేరుకున్నాయి. జలంధర్, రాహన్, జైజన్ లను కలిపే రైలు మార్గంలో ఈ జిల్లా గుండా పోతుంది.
ఈ భూభాగంలో విస్తారమైన ఆరోగ్య వసతులు ఉన్నాయి. జిల్లాలో అధికసంఖ్యలో ఆసుపత్రులు, నర్సింగ్‌హోంలు ఉన్నాయి. అంతేకాక అధునిక వసతులు కలిగి ఉన్నాయి. జిల్లాలో తగినన్ని ప్రభుత్వ ఆసుపత్రులు, డిస్పెంసరీలు, ప్రైమరీ హెల్త్ సెంటర్లు ఉన్నాయి. నవాంషహర్ ఆసుపత్రులు 64 పడుకల వసతులతో ఆధునిక వసతులు కలిగి ఉన్నాయి. బంగ, బాలాచౌర్ ఆసుపత్రులలో 30 పడకలు ఉన్నాయి. ముక్త్‌సర్, ఉరాపూర్, సుజ్జన్, సరోయా, ముజఫర్‌పూర్‌లు సకల వసతులు కలిగి ఉన్నాయి. జిల్లాలోని ప్రతిగ్రామంలో ఆరోగ్యసేవలు అందుబాటులో ఉన్నాయి. నవాన్‌షహర్, రాహన్, బాలాచౌర్‌లో పశువుల ఆసుపత్రులు కూడా ఉన్నాయి.
2008 అక్టోబరు 27న ఖత్కర్ కలాన్ (నవాన్‌షహర్) పేరును మార్చి జిల్లాకు స్వాతంత్ర్యసమర వీరుడు భగత్‌సింగ్ పేరును పెట్టలని నిర్ణయించింది. షహీద్ భగత్‌సింగ్ 101వ పుట్టినరోజున ఈ నిర్ణయాన్ని పంజాబు ముఖ్యమంత్రి ప్రకాష్ సింగ్ బర్నాలా ప్రకటించాడు.
నవాన్‌షహర్ జిల్లా 31°48′N 76°42′E﻿ / ﻿31.8°N 76.7°E﻿ / 31.8; 76.7. వద్ద ఉంది.
రుచి

రుచి లేదా చవి (Taste) మనం భుజించే ఆహారపదార్ధాల ముఖ్య లక్షణం. ఇది పంచేంద్రియాలలో ఒకటి. దీనిని నాలుక గుర్తిస్తుంది. ఇది కేంద్రీయ నాడీవ్యవస్థ యొక్క పని.
అందరికీ పరిచయమైనవి ఆరు రుచులు; వీటిని షడ్రుచులు అంటారు. అవి మధురం అనగా తీపి, ఆమ్లం అనగా పులుపు, లవణం అనగా ఉప్పు, కటువు అనగా కారం, తిక్తం అనగా చేదు, కషాయం అనగా వగరు. అయితే వైద్యశాస్త్రంలో నాలుగు ప్రాథమిక రుచులు చెప్పబడ్డాయి. అవి తీపి, పులుపు, ఉప్పు, చేదు. ప్రపంచంలో భారతీయ ఆహారం చాలా రుచికరమైనదిగా పేర్కొంటారు.
కొందరిలో రుచి పూర్తిగా గాని, పాక్షికంగాని తెలియకుండా పోతుంది. ఇవి కొన్ని వ్యాధుల లక్షణము.
తెలుగు భాషలో రుచి పదానికి వివిధ ప్రయోగాలున్నాయి. రుచి నామవాచకంగా Taste, flavour, relish. చవి. Desire, wish, inclination, ఇచ్చ. A ray of sunlight, సూర్యకిరణము. Lustre, light, splendour, రాగము, ప్రభ, కాంతి అని అర్ధాలున్నాయి. రుచించు లేదా రుచియించు v. n. అనగా To be agreeable, to be sweet. ఇష్టమగు. ఉదా: అది నాకు రుచింప లేదు I did not like it. "ఇప్పని నాకున్ సరిపోదు మీకురిచియింపన్ బోలునిప్పట్టునన్." రుచికరము విశేషణముగా Delicious, fine, sweet, agreeable. చవిగల. సారముగల. రుచిగల or రుచి అయిన Tasty, of good flavour, delicious. చవిగల అని అర్ధాలున్నాయి. రుచిచూచు v. a. అనగా To taste. చవిచూచు. రుచిరము లేదా రుచ్యము adj. అనగా Tasty, sweet, pleasing. Charming, beautiful, మనోహరమైన, చక్కని, ఒప్పిదమైన.
అన్నం

అన్నం, భారతదేశంలో ముఖ్యంగా దక్షిణ భారతదేశంలో సాధారణంగా రోజూ భుజించే ఆహారం. వరి ధాన్యం నుండి వేరుచేసిన బియ్యం నీటిలో ఉడికించగా అన్నం తయారవుతుంది. పుట్టిన పిల్లలకు మొట్టమొదటి సారిగా అన్నం తినిపించడం హిందూ సంప్రదాయంలో అన్నప్రాసన అనే కార్యక్రమం తప్పనిసరిగా జరుపుకుంటారు.
దక్షిణ భారతీయ వంటకాల్లో నూకల అన్నం అతి పురాతనమైనది. ఇది సాధారణంగా ఉదయాన్నే తినే పదార్థం. పూర్వం రోజుల్లో వ్యవసాయదారులు ఉదయాన్నే పొలాలకు వెళ్ళే ముందు నూకల అన్నం తిని బయల్దేరేవారు. ముందుగా బియ్యాన్ని నూకలుగా ఆడించి సిద్ధంగా ఉంచుకునేవారు. ఒక వంతు నూకలకు 4 వంతులు నీళ్ళు పోసి జావ లాగ ఉడకబెట్టాలి. దించి కొంచెం చల్లారిన తర్వాత కొద్దిగా వెన్న, కొద్దిగా పచ్చడి లేదా పప్పు వేసుకుని తినేవారు. ఒక్కొక్క సారి ఉడికించేటప్పుడు కొద్దిగా కొబ్బరి తురుము కూడా వేసుకొనేవారు. పాశ్చాత్య నాగరికత ప్రభావం వల్ల నేడు ఈ వంటకం చేసుకోవడం దాదాపుగా అంతరించిపోయింది.
ఢిల్లీ సర్కారు పేదలకు హల్వా, అన్నం, పూరీ, చపాతీ తదితర వంటకాలతో రూ.15కే భోజనం అందించే పథకాన్ని చేపట్టింది.
అన్నం పై తెలుగు సినిమాలలో పలు పాటలు వచ్చాయి. మచ్చుకు కొన్ని
కాకి

కాకి (ఆంగ్లం: Crow) ఒక నల్లని పక్షి. దీనిని సంస్కృతంలో వాయసం అంటారు. ఇవి కార్విడే కుటుంబానికి చెందిన కూత పక్షులు. ఇవి కావ్ కావ్ అని కూస్తుంటాయి. వీటిని మామూలు పక్షుల వలె ఇళ్ళలో పెంపకానికి వాడుట జరుగదు.
ఆసియా ఖండంలో విస్తరించిన పొడుగైన ముక్కు కలిగిన కాకిని మాలకాకి (Jungle Crow) గా వ్యవహరిస్తారు. ప్రస్తుతం కాకులను పట్టి దాని మాంసమును తినడం వలన వీటి సంఖ్య కూడా గణనీయంగా తగ్గిపోతున్నది.
కాకి (ఆంగ్లం: Crow) ఒక నల్లని పక్షి. దీనిని సంస్కృతంలో వాయసం అంటారు. ఇవి కార్విడే కుటుంబానికి చెందిన కూత పక్షులు. ఇవి కావ్ కావ్ అని కూస్తుంటాయి. వీటిని మామూలు పక్షుల వలె ఇళ్ళలో పెంపకానికి వాడుట జరుగదు. ఆసియా ఖండంలో విస్తరించిన పొడుగైన ముక్కు కలిగిన కాకిని మాలకాకి (Jungle Crow) గా వ్యవహరిస్తారు. ప్రస్తుతం కాకులను పట్టి దాని మాంసమును తినడం వలన వీటి సంఖ్య కూడా గణనీయంగా తగ్గిపోతున్నది.
ఒకే కన్ను ఉన్నప్పటికిని రెండు వైపుల కూడా చూడగలదు.
కాకులు తమ రెక్కలలో ఉన్న పురుగుల్ని పోగొట్టుకోడానికి తమ పైకి చీమల్ని ఎక్కించుకుంటాయి. ఇందుకుగాని కాకులు చీమల పుట్టల దగ్గర చేరుతాయి. ఈ పద్దతిని ఇంగ్లీషులో anting అంటారు.
కాకుల నేస్తం. సుక్లా శ్రీను (35) 'కాకుల శ్రీను'గా ముద్రపడ్డాడు. విశాఖపట్నం జబ్బర్‌పేట వాసులు కాకుల శ్రీను అని పిలుస్తారు. కాకులను ఆదరిస్తూ వాటికి ఆహారం పెట్టేవాడు. కాకులకు ఆహారం వేశాక హార్బర్ గోడమీద నుంచి చేపలు పడుతూ సముద్రంలో పడి గల్లంతయ్యాడు. మత్స్యకార కుటుంబానికి చెందిన శ్రీనివాస్ హార్బర్‌లో చేపలను గ్రేడింగ్ చేసే పని చేస్తుంటాడు. రోజూ ఉదయం, సాయంత్రం కాకులకు ఆహారాన్ని, చిరుతిళ్లను కొని మరీ వేస్తుంటాడు, ఇతన్ని చూస్తే చాలు కాకులు తలపై, చేతులపై, కాళ్లపై వాలిపోతాయి. ఆయనకు భార్య మహాలక్ష్మి, ఓ కుమార్తె, కుమారుడు ఉన్నారు. శ్రీనుకు చేపలవేటే ఆధారం. ప్రతి రోజు ఉదయం 6 గంటలకు ఫిషింగ్ హార్బర్ పదో నెంబరు జట్టీ వద్దకు చేరుకోవడం ద్వారా అతని దినచర్య ఆరంభమవుతుంది. అతనిని చూసిన వెంటనే ఎక్కడెక్కడి కాకులు వచ్చేస్తాయి. వాటికి తన వెంట తెచ్చిన గింజలు, రొట్టెముక్కలు వేస్తుంటాడు. గత పదేళ్లుగా ఇది నిత్యకృత్యం. చుట్టుపక్కల చేప పిల్లలు ఉన్నా సరే పట్టించుకోకుండా కాకులన్నీ ఈయన వద్దకు చేరుకుని అతని పైకి ఎక్కి కూర్చొనేవి. వాటికి ఆహారం పెట్టిన తరువాత గాని గేలంతో చేపలు పట్టేవాడు కాదు. రూ.50 సంపాదిస్తే అందులో రూ. 30 వరకు కాకుల కోసమే వెచ్చించేవాడు, శ్రీనుకు గతంలో మూర్చవ్యాధి ఉండేదట. శ్రీను పడిపోతున్న సమయంలో అక్కడే ఉన్న కాకులు గుంపులు గుంపులుగా పరిసర ప్రాంతమంతా చక్కెర్లు కొట్టాయని ప్రత్యక్షసాక్షులు తెలిపారు. (ఈనాడు18.10.2009)
మూడవ సోమేశ్వరుడు

మూడవ సోమేశ్వరుడు (సా.శ 1126 – 1138) పశ్చిమ చాళుక్య వంశానికి చెందిన రాజు. ఆరవ విక్రమాదిత్య కుమారుడు, రాజ్య వారసుడు. ఈయన సా.శ 1126 CE, లేదా 1127 లో పశ్చిమ చాళుక్య రాజ్య సింహాసనాన్ని అధిష్టించాడు. ఈ రాజవంశంలో శివుని నామాల్లో ఒకటైన సోమేశ్వర అని పేరు పెట్టుకున్న మూడవ రాజు ఈయన. శైవమతం, దాని సన్యాస పాండిత్యం కోసం అనేక భూములు మంజూరు చేశాడు. భారతీయ ద్వీపకల్పంలోని ఈ మఠాలు వేదాలు, న్యాయ పాఠశాల వంటి హిందూ తత్వాల అధ్యయనానికి కేంద్రాలుగా మారాయి. ఈయన సా.శ. 1138లో మరణించాడు. తర్వాత అతని కుమారుడు జగదేకమల్ల అధికారంలోకి వచ్చాడు.
సోమేశ్వరుడు ప్రముఖ చరిత్రకారుడు, పండితుడు, కవి. రాజనీతి, పాలన, ఖగోళ శాస్త్రం, జ్యోతిష్యం, వాక్చాతుర్యం, వైద్యం, ఆహారం, వాస్తుశిల్పం, చిత్రకణ, కవిత్వం, నృత్యం, సంగీతం వంటి అంశాలను స్పృశిస్తూ ఆయన సంస్కృతంలో మానసోల్లాస అనే కళా విజ్ఞాన సర్వస్వాన్ని రచించాడు. ఈ రచన 11వ మరియు 12వ శతాబ్దపు భారతదేశంలోని సామాజిక-సాంస్కృతిక విషయాలపై చారిత్రకంగా విలువైన ఆధునిక వనరు. అతను సంస్కృతంలో తన తండ్రి ఆరవ విక్రమాదిత్య అసంపూర్ణ జీవిత చరిత్రను విక్రమాంకాభ్యుదయ అని పేరుతో పూర్తి చేశాడు. అతని పాండిత్య కార్యకలాపాలే అతను సర్వజ్ఞ-భూప, భూలోకమాల వంటి బిరుదులను కలిగి ఉన్నాడు.
List of Indian musical instruments

Musical instruments of the Indian subcontinent can be broadly classified according to the Hornbostel–Sachs system into four categories: chordophones (string instruments), aerophones (wind instruments), membranophones (drums) and idiophones (non-drum percussion instruments).
• Chikara • Dhantara • Dilruba • Ektara violin • Esraj • Kamaicha • Kingri (string instrument) • Mayuri Vina or Taus • Onavillu • Behala (violin type) • Pena (musical instrument) • Pinaka vina • Pulluvan Veena - one stringed violin • Ravanahatha • Sarangi • Classical Sarangi • Sarinda • Tar Shehnai • Taus • Villu Paatu - arched bow instrument
Dwarkanath Ghose (Dwarkin) modified the French pedal harmonium.
Solkadhi

Solkadhi is a type of drink, an appetizer originating from the Indian subcontinent, usually eaten with rice or sometimes drunk after or along with the meal. Popular in the Konkan regions, especially Goa, Mangalore and parts of coastal Maharashtra, it is made from coconut milk and dried kokum skins (agal/amsul), whose anthocyanin pigments provide a deep purple-pink colour.
Solkadhi is prepared with the liquid extract of fresh coconut known as coconut milk. It is usually mixed with agal or kokum, a little bit of salt, and chili-garlic paste for taste and probiotic contents.
List of yogurt-based dishes and beverages

This is a list of yogurt-based dishes and beverages. Yogurt is a food produced by bacterial fermentation of milk. The bacteria used to make yogurt are known as "yogurt cultures". Fermentation of lactose by these bacteria produces lactic acid, which acts on milk protein to give yogurt its texture and its characteristic tang. Worldwide, cow's milk, the protein of which is mainly casein, is most commonly used to make yogurt. Milk from water buffalo, goats, ewes, mares, camels, and yaks is also used to produce yogurt in various parts of the world.
Spas (soup)

Spas (Armenian: Սպաս) is a matzoon-based soup. It is a traditional dish in Armenia. Besides matzoon, the main ingredient are herbs, and hulled wheat berries (i.e. with husks removed).
Flour, and an egg or egg yolk is included, to prevent the matzoon from curdling. Herbs, such as coriander, thyme, parsley, and sometimes mint, are added as well. Butter and regular onions, or fried onions are also often added to the soup for a richer taste. It can also be served with meatballs.
Traditionally there are 3 major variations. The first variation uses rice instead of wheat berries , the second uses bulgur instead of wheat berries, and the third uses barley instead of wheat berries.
This soup is traditionally served warm in the winter and chilled in the summer.
Cucumber soup

Cucumber soup is a traditional Polish and Lithuanian soup (Polish: Zupa ogórkowa, ['zupa ɔ'gurkɔva] ). It is made from sour, salted cucumbers and potato. Occasionally, rice is substituted for the potatoes.
Cucumber soup is also any soup using cucumbers as a primary ingredient, and is present in various cuisines. The two major varieties are fresh cucumber soup and pickled cucumber soup.
A similar soup is also common in Russia and Ukraine, where it is known as rassolnik. There is another cucumber based soup known as tarator in Bulgaria, which is served cold.
Some fresh cucumber soups are just a blend of ingredients (cucumber, spices, other vegetables or fruits, etc.) served cold; others are cooked, possibly in some kind of broth, and served either hot or chilled.
Yayla çorbası

Yayla çorbasi ('highland soup'), also known as yoğurtlu çorba ('yogurt soup'), is a Turkish yogurt soup cooked with a variety of herbs (mint, purslane, parsley and others), rice, and (sometimes) chickpeas. Variations of it occur throughout the Middle East.
Boushala is an Iraqi variant of yogurt soup that is much creamier than yayla çorbsası, which is prepared with an assortment of herbs, swiss chard, cilantro and rice with a strong dill flavor.
Vindaloo

Vindaloo or vindalho is a Goan curry dish. It is known globally in its British Indian form as a staple of curry house and Indian restaurant menus and is often regarded as a fiery, spicy dish. Vindaloo evolved from the Portuguese dish carne de vinha d'alhos. The traditional vindaloo recipe is pork, but alternative versions are also commonly used, such as beef, chicken, lamb, mutton, prawns, vegetables and tofu.
A standard element of Goan cuisine derived from the Portuguese carne de vinha d'alhos (meat in wine and garlic marinade; literally "meat of vine of garlic"), a vindaloo is a dish of meat marinated in vinegar and garlic. The basic structure of the Portuguese dish was the Portuguese sailor's "preserved" raw ingredients, packed in wooden barrels of alternate layers of pork and garlic, and soaked in red wine. This was adapted by the local Goan cooks with the substitution of palm vinegar for the red wine, and the addition of spices. It evolved into the localized and easy-to-pronounce dish "vindaloo".
The British Indian version of vindaloo calls for the meat to be marinated in vinegar, sugar, fresh ginger and spices, then cooked with more spices.
Restaurants in Goa offering traditional Goan cuisine prepare vindalho with pork, which is the original recipe. Christians from Kochi, Kerala prepare it using pork or, less commonly, beef. The dish was popularized by Goan cooks (whom the British favoured, because they had no objections in kitchens and bars with handling beef, pork or alcohol) in British establishments and on ocean-going liners. Restaurants in other parts of India prepare vindaloo with other meats including beef, chicken, goat meat, lamb and seafood; local taboos against pork popularized the addition of other meats. Cubed potatoes are sometimes added to reduce preparation costs.
Even though the word aloo (आलू) means potato in Hindi, traditional Goan vindalho does not include potatoes; the name is from Portuguese with no Hindi etymology. Some Indian versions do include potatoes due to the confusion with the Hindi aloo, and vindaloo dishes outside India often include potatoes.
Vindaloo has gained popularity outside of India, where it is typically featured on menus at Indian restaurants. Vindaloo served in restaurants of the United Kingdom differs from the original vindaloo dish; it is simply a spicier version of the standard "medium (spiciness)" restaurant curry with the addition of vinegar, potatoes and chili peppers.
Vindaloo is one of the spiciest dishes available on British Asian menus where it is served, although British Bangladeshi restaurants have innovated the tindaloo, which is a quite different dish that originated in Bangladesh. The British variation originated from British Bangladeshi restaurants in the 1970s. Vindaloo is considered a predecessor to phall.
Pico de gallo

Pico de gallo (Spanish: [ˈpiko ðe ˈɣaʝo]; lit. 'rooster's beak'), also called salsa fresca ('fresh sauce'), salsa bandera ('flag sauce'), and salsa cruda ('raw sauce'), is a type of salsa commonly used in Mexican cuisine. It is traditionally made from chopped tomato, onion, and serrano peppers (jalapeños or habaneros may be used as alternatives), with salt, lime juice, and cilantro.
Pico de gallo can be used in much the same way as Mexican liquid salsas. Because it contains less liquid, it also can be used as a main ingredient in dishes such as tacos and fajitas.
The tomato-based variety is widely known as salsa picada ('minced/chopped sauce'). In Mexico it is normally called salsa mexicana ('Mexican sauce'). Because the colors of the red tomato, white onion, and green chili and cilantro are reminiscent of the colors of the Mexican flag, it is also called salsa bandera ('flag sauce').
In many regions of Mexico the term pico de gallo describes any of a variety of salads (including fruit salads), salsa, or fillings made with tomato, tomatillo, avocado, orange, jícama, cucumber, papaya, or mild chilis. The ingredients are tossed in lime juice and optionally with either hot sauce or chamoy, then sprinkled with a salty chili powder.
Many native residents of the Sonoran Mexico region explain that the salsa is thus named because the serrano pepper resembles a rooster's beak in shape.
According to food writer Sharon Tyler Herbst, pico de gallo ('rooster's beak') is named thus because originally people ate it by pinching pieces between the thumb and forefinger.
In their book Authentic Mexican: Regional Cooking from the Heart of Mexico, Rick Bayless and Deann Groen speculate that the name might allude to the bird-feed—like texture and appearance of the mince.
Media related to Pico de gallo at Wikimedia Commons Pico de Gallo at the Wikibooks Cookbook subproject
White rice

White rice is milled rice that has had its husk, bran, and germ removed. This alters the flavor, texture and appearance of the rice and helps prevent spoilage, extend its storage life, and makes it easier to digest. After milling (hulling), the rice is polished, resulting in a seed with a bright, white, shiny appearance.
The milling and polishing processes both remove nutrients. An unbalanced diet based on unenriched white rice leaves many people vulnerable to the neurological disease beriberi, due to a deficiency of thiamine (vitamin B1). White rice is often enriched with some of the nutrients stripped from it during its processing. Enrichment of white rice with B1, B3, and iron is required by law in the United States when distributed by government programs to schools, nonprofits, or foreign countries. As with all natural foods, the precise nutritional composition of rice varies slightly depending on the variety, soil conditions, environmental conditions and types of fertilizers.
Adopted over brown rice in the second half of the 19th century because it was favored by traders, white rice has led to a beriberi epidemic in Asia.
At various times, starting in the 19th century, brown rice and other grains such as wild rice have been advocated as healthier alternatives. The bran in brown rice contains significant dietary fiber and the germ contains many vitamins and minerals.
Typically, 100 grams of uncooked rice produces around 240 to 260 grams of cooked grains, the difference in weight being due to absorbed cooking water.
Before mechanical milling, rice was milled by a hand pounding technique with large mortar and pestle type devices. Some versions of this improved uniformity of the product, but with mechanical milling much larger quantities were able to be produced. In the late 19th century, different machines were produced like the Huller & Sheller Mills (1870) and the Engelberg Milling Machine (1890). By 1955, new machinery had been developed in Japan that had significantly improved the quality and output capacity.
While brown rice and white rice have similar amounts of calories and carbohydrates, brown rice is a far richer source of all nutrients when compared to unenriched white rice. Brown rice is whole rice from which only the husk (the outermost layer) is removed. To produce white rice, the bran layer and the germ are removed, leaving mostly the starchy endosperm. This process causes the reduction or complete depletion of several vitamins and dietary minerals. Missing nutrients, such as vitamins B1 and B3, and iron, are sometimes added back into the white rice, a process called enrichment. Even with the reduction of nutrients, unenriched white rice is still a good source of manganese and contains moderate amounts of other nutrients such as pantothenic acid and selenium.
Brown rice

Brown rice is a whole grain rice with only the inedible outer hull removed. This kind of rice sheds its outer hull or husk but the bran and germ layer remain on, constituting the brown or tan colour of rice. White rice is the same grain without the hull, the bran layer, and the cereal germ. Red rice, gold rice, and black rice (also called purple rice) are all whole rice with differently pigmented outer layers.
Brown rice generally needs longer cooking times than white rice, unless it is broken or flour blasted (which perforates the bran without removing it). Studies in 2003 estimated a cooking time between 35 and 51 minutes. A shorter cooking time is necessary for "converted" or parboiled rice.
Brown rice has a shelf life of approximately 6 months, but hermetic storage, refrigeration or freezing can significantly extend its lifetime. Freezing, even periodically, can also help control infestations of Indian meal moths.
Cooked, long-grain brown rice is 70% water, 26% carbohydrates, 3% protein, and 1% fat. In a reference amount of 100 grams (3.5 oz), cooked brown rice supplies 123 calories of food energy, and is a rich source (20% or more of the Daily Value, DV) of manganese (36% DV) and moderate source (11-17% DV) of magnesium, phosphorus, niacin, and thiamine.
Arsenic is in the natural environment and may be present in common grains, such as brown rice. Although rice may absorb arsenic more readily than other crops, rice remains as a staple of a well-balanced diet, particularly when fortified with micronutrients in infant rice cereal.
Cooking brown rice in hot water can reduce the content of inorganic arsenic by 40-60%, although this cooking method also diminishes the content of micronutrients.
Brown rice is widely cultivated in Vietnam, mainly in the northern and central provinces. According to statistics from the Ministry of Agriculture and Rural Development, the area of brown rice cultivation in Vietnam in 2023 reached 150,000 hectares, with a production of 1.2 million tons. Brown rice has high economic value and is popular in the market. The price of brown rice is usually higher than white rice by 10-20%. Brown rice has great potential for development in Vietnam, and could become a major export product.
Roti tissue

Roti tissue, roti tisu, or tisu prata is a sweet flatbread often sold at Mamak stalls in Malaysia and Singapore. It is also known as "roti helikopter" (helicopter bread). Roti tisu is a thinner and crispier version of the traditional roti canai or roti prata. It is as thin as a piece of 40–50 cm round-shaped tissue.
Roti tisu is available at most local Mamak stalls in Malaysia and Singapore and may be coated with sweet substances, such as sugar and kaya (jam), or eaten with condiments such as ice cream.
The popularity of roti tissue has spread to neighbouring Indonesia, where it is found as street food in areas with significant Malays and Indian-Indonesian communities.
Green mango chutney

Green mango chutney, also known as raw mango chutney, is an Indian and Pakistan chutney prepared from unripe mangoes. Ripe mangoes are sweet and are not used for chutneys as they are eaten raw. Green unripe mangoes are hard and sour, and they are cooked as chutneys. Mango chutneys are tangy in taste.
The mangoes are peeled and sprinkled with salt and turmeric, then fried in oil along with spices. Water is added and heated until the mango becomes soft.
The main ingredients in green mango chutney are chopped raw mangoes and a mixture of cumin seeds, fennel seeds, nigella seeds, fenugreek seeds and mustard seeds. An Australian variation of the dish features raisins and apples.
Tomato chutney

Tomato chutney is a type of chutney, originating from the Indian subcontinent, prepared using tomatoes as the primary ingredient. The tomatoes can be diced, mashed or pulped, and additional typical ingredients used include ginger, chilli, sugar, salt, aam papad, raisin, dates and spices and additionally onion, garlic and peanut or dal for the south Indian version. It can be prepared using ripe red tomatoes or green tomatoes. It can be eaten fresh after preparation, stored in a refrigerator, and can be bottled or canned and stored for later use. Homemade tomato chutney that is canned can have an improved flavor, due to the ingredients intermingling while the product is stored.
Tomato chutney can be used to accompany myriad foods and dishes, such as kebabs, sandwiches, burgers and meat dishes.
Tomato chutney has been a mass-produced product in the United States. Gordon & Dilworth in New York produced it in the 1890s–1900s (decade), and exported some of the product.
Cape Codder (cocktail)

The Cape Cod or Cape Codder is a type of cocktail consisting of vodka and cranberry juice. Some recipes also call for squeezing a lime wedge over the glass and dropping it into the drink. The name refers to Cape Cod, Massachusetts, a peninsula and popular tourist destination located in the eastern United States which is famous for growing cranberries.
A Cape Cod is made with vodka and cranberry juice, and may be garnished with a lime wedge. Proportions vary, with sources giving a recommended vodka-to-juice ratio of 1/4, 1/3.7, 1/2 and 1/1.5, while other sources do not recommend precise proportions. Some sources recommend lime juice instead of a lime wedge garnish.
The Cape Codder is related to a number of other cocktails such as the Sea Breeze (which adds grapefruit juice), the Bay Breeze (which adds pineapple juice), the Madras (which adds orange juice), the Woo Woo (which adds peach schnapps), Sex on the Beach (which adds orange juice and peach schnapps), the Cosmopolitan, which adds triple sec and lime juice, and Rose Kennedy Cocktail which includes club soda. The Grape Codder, in addition to vodka and cranberry juice, also has lime juice and grape juice. A Cape Codder with lemon-lime soda is called a JC Concord. A Cape Codder with lychee liqueur is a red lotus cocktail. A Cape Codder with raspberry liqueur is a purple haze.
This drink was conceived in 1945 by the Ocean Spray cranberry grower's cooperative under the name "Red Devil" on Cape Cod, Massachusetts. The "Cape Codder" name dates from the early 1960s.
Vodka tonic

A vodka tonic is a long drink made with varying proportions of vodka and tonic water. Vodka tonics are frequently garnished with a slice of lime or lemon.
One commonly used recipe is one part vodka and one part tonic water in a tumbler, often a highball glass over ice, with a generous lime wedge squeezed into it.
The drink is referenced in the lyrics of the song "Goodbye Yellow Brick Road" by Elton John.
The drink is referenced in the book From Russia with Love by Ian Fleming. In chapter 17, second paragraph Bond sips a vodka and tonic whilst watching the sunset over the Golden Horn in Istanbul.
Cifantuan

Cifantuan, also known simply as chi faan or fantuan, is a glutinous rice dish in Chinese cuisine originating in the Jiangnan area of eastern China which encompasses Shanghai and surrounding regions. It is made by tightly wrapping a piece of youtiao (fried dough) with glutinous rice. It is usually eaten as breakfast together with sweetened or savory soy milk in its native Jiangnan.
Today, cifantuan is commonly available in two varieties. Whereas the "savory" variety includes ingredients such as zha cai (pickled vegetable), rousong (pork floss) and small pieces of youtiao being wrapped in the rice ball, the "sweet" variety adds sugar and sometimes sesame to the filling. There are many modern variations of the food which are made from purple rice and include fillings such as tuna, kimchi, or cheese.
Cifantuan is a major breakfast food item in Shanghai. Cifantuan is also popular in Hubei, Taiwan and Hong Kong.
Batik Motif Taman Sunyaragi

Batik motif Taman Sunyaragi ya iku salah siji motif bathik kang ana ning Cerbon. Motif batike gambaraken taman kang ana ning komplek Goa Sunyaragi. Hiasan motif kang ning bathik Taman Goa Sunyaragi bli duwe unsur simbolik. Motif kien cuma pengen ngungkapnang baguse taman Sunyaragi ning selembar kain bathik. Awale fungsie go hiasan témbok bae, trus selanjute digunanang go motif klambi.
Motif hias Taman Sunyaragi warnae ireng, coklat, biru karo kuning gading.
Batik Pekalongan

Batik Pekalongan ing dalem mangsa saiki misurup ing sekabehane masarakat kang ana ing Indonesia, masio masarakat ing jabane Indonesia. Siji prakara ingkang gawé bathik Pekalongan misurup ya iku motife kang béda saka bathik gawéan daerah liya. Ing anggoné masarakat, motif bathik Pekalongan luwih padhang dan warna-warni, prakara iki disebabake motif bathik Pekalongan akèh dipunprabawai anané daerah pasisir. Salah sijiné motif kang kaloka ya iku motif jlamprangan, ya iku motif bathik kang geometris lan olèh prabawa saka nagara Arab.
Batik Gumelem

Batik Gumelam ya iku warisan budaya bangsa kang ana ing wewengkon Kabupatèn Banjarnegara. Batik tulis Gumelem dikembangna ing désa Gumelem, Kacamatan Susukan, Kabupatèn Banjarnegara. Désa Gumelem duwé jarak sakiwa-tengené 45 kilomèter saka Kutha Banjarnegara. Batik Gumelem dadi salah siji kebanggaan kang isih ana nganti tekan saiki. Warisan budaya iki diturunakè saka génerasi marang génerasi ngisorè. Saiki ana sakiwa-tengené 24 perajin bathik asli Gumelem kang yandarakè uripè saka usahanè iku. Warga kang nyandarakè uripè saka bathik gumelem sing akèh ana ing Dusun Dagaran, Désa Gumelem Wétan, Kacamatan Susukan, Kabupatèn Banjarnegara. Batik Gumelem potènsial dikembangkè saka kaca èkonomi, sosial, lan lingkunganè kanggo njurung sèktor pariwisata lan bisa uga dadi salah siwijining jujugan plesiran Kabupatèn Banjarnegara. Sanajan kagunan bathik tulis dikembangkè ana ing wewengkon-wewengkon liya nanging bathik tulis Gumelem duwè kèunikan dhèwè. Kaunikanè ana ing motif bathik kang tanpa pengulangan dadinè motif bathik Gumelem katon luwih luwes. Kejaba saka iku warna dhasar kain kang luwih enom saka warna motifè ndadèkake désain bathik katon tembus utawa bisa didelok saka sisih kekaronè. Motif-motif bathik Gumelem tradhisional kaya ta: Cèbong Kumpul (anak katak berkumpul), Kawung Beton, lan Parang Juanda. Motif liyanè kang ana antaranè merak kembangan, ireng blabur, donya baru tutulan, jagatan tutul baru, kembangan,cendhol wutah, rawisan pare, mega mendung dieng lan jagad sogan. Sajarah bathik Gumelem wis ana wiwitanè Gumelem isih dadi Kademangan. Demang Gumelem nalika iku uga ngawa budaya bathik Mataram ana ing Gumelem, Kabupatèn Banjarnegara. Batik Gumelem luwih ngrembaka wiwit Pèmkab Banjarnegara ngwajibna Pegawènè nganggo bathik Gumelem saben dina sètu sawatawis taun 2006. Saya suwé saben dina Kemis lan Jumat punggawa Pemkab Banjarnegara uga diwajibake nganggo Batik Gumelem. Ora mung pegawè pamaréntahan, saiki masarakat umum uga wis gelem lan bombong nganggo bathik Gumelem kang motif lan warnanè disenengi masarakat Kabupatèn Banjarnegara. Batik Gumelem saiki wis wiwit dikenalakè marang siswa-siswa SD-SD ing Désa Gumelem. Cara ngawè bathik Gumelem umumè ana 3 tahapan, pisanan mernani, kaping pindho mènèhi malam (lilin bathik), lan kaping telu panyoplokan lilin saka kainé. Cara ngawè bathik urutané sing lumrahé ana nyungging, nganji, njaplak, Nglowong lan Ngisèni, Mopok lan nyolèt, Ngelir lan Nyoga, lan Nglorod. Pungkasané kain kang wis dibatik diresiki banjur dipémé nganti garing.
Corak

Corak utawa corèk iku sawijining gambaran sing dibolan-balèni ing kain utawa kerangka ing gambaran bathik seng dipadukaken kaleh [garis], wujud lan isen dados satunggal ndamel wujudake kain bathik sedoyo. Corak bathik bisa disebutake motif bathik utawa pola bathik.
Ing ngisor iki corak-coraké bathik sing sampun dikelompokaké dados 7 kelompok corak bathik:
Bathik Fraktal

Bathik Fraktal ya iku bathik sing motife digawé karo bantuan perangkat alus komputer nganggo rumus matematika fraktal prasaja. Diwiwiti saka karya riset Muhammad Lukman, Yun Hariadi, lan Nancy Margried sing akhire mandhegani perusahaan Bathik Fraktal ana ing kutha Bandung.
Bathik Wanagirèn

Bathik Wanagirèn yaiku salah sawijining asil séntra bathik Indonésia kang asalé saka Kabupatèn Wanagiri, Jawa Tengah. Bathik Wanagirèn diprodhuksi ing salah sijining dhaérah ing Wanagiri sisih kidul, yaiku ing dhaérah Kecamatan Tirtamaya. Tirtamaya dhéwé manggon ing antawisé 35 km saka pusat pamaréntahan Wanagiri lan kudu nitih kendharaan menawa amèh memyang pusat prodhuksiné. Usaha prodhuksi Sèntra bathik iki uwis ana saka jaman pénjajahan Walanda kang antawisè tahun 1940-an. Ing Tirtamaya ana sapèrangan uwong kang isih tansah ngléstarikakè sèntra bathik kasébut. Sanadyan ta wis ora akèh sing prodhuksi bathik, nanging kékhasan bathik iki isih tetpp dijaga sinaosa saben pabrik duwèni motif kang béda. Kang unik saka tradhisi prodhuksi bathik ing Tirtamaya iki yaiku prosès prodhuksiné dilakokaké kanthi turun-témurun.
Seni bathik Wanagirèn iki ana kaitané langsung marang Keraton Kasunanan Surakarta, amarga bathik Wanagirèn iki sanyatané dudu asli saka pemikiran warga Wanagiri. Tradhisi bathik iki dikenalaké marang sawijining abdi dalem Pura Mangkunagaran kang biasané diceluk Kanjeng Wanagirèn ing antawisé taun 1910-an. Saka pemikirané iku, dhèwèké banjur nindakaké apa kang dadi kepinginané iku mau, lan akhiré kabentuk motif bathik kang diarani Bathik Wanagirèn (jeneng dijupuk saka jeneng panemu). Bathik Wanagirèn dadi salah sijining idèntitas lan kebanggaan saka masarakat Wanagiri.
Bathik Wanagirèn iki akhiré diprodhuksi ing Wanagiri, tepaté ing Kecamatan Tirtamaya. Prodhuksi Bathik iki naté mandheg amarga kalah saing karo bathik-bathik liya kaya ta, bathik Ngayogyakarta, bathik Surakarta, lan bathik Pekalongan.
Bathik Wanagirèn duwèni macém-macém jinis motif bathik, antawisè yaiku bathik Wanagirèn Tradhisi Tirtamaya lan bathik Wanagirèn Péngembangan. Bathik motif Wanagirèn Tradhisi Tirtamaya antawisè yaiku:
Bathik Wanagirèn Péngémbangan kaya ta:
Miturut Keputusan Bupati Wanagiri Nomor 431/03/501/1993, bathik Wanagirèn dibakukakè ciri khasè ing béntuk corak bledhak, Dasaranjéné (Kuning sému coklat), Sékaran (lukisan kémbang), lan Babaran (guratan) pécah. Bathik Wanigirèn duwèni ciri khas amarga wujud papan gèografis, sosial, fènoména, lan potènsi dhaerah. Péngémbangan motif iku didhasarakè saka pola bathik klasik Kératon Surakarta. Tuladhanè yaiku :
Kang dadi ciri utama saka bathik Wanagirèn yaiku ananè motif kang kaya modèl Rémukan (Rétak). Rémukan iki kadadèyan amarga tèknik kang digunakakè kanthi ngrémuk malam ing sakdhuwurè kain. Sakdurungè iku bathik Wanagirèn duwèni ciri kang dominan warna iréng. Bathik Wanagirèn uga dikénal amarga duwèni motif kang ora adoh saka motif kang gambarakè Flora (tétuwuhan) lan Fauna (kèwan) kang isih kénthél.
Kutha Pakalongan

Kutha Pekalongan iku kutha ing Jawa Tengah, pernahé ing pantura. Jembar wewengkon kutha iki ± 17,55 km² utawa 4.486 hèktar.
Kutha Pekalongan ketata saking 4 kacamatan, 46 kalurahan lan désa. Kacamatan-Kacamatan ing kutha Pekalongan yaiku:
Jinis-jinis kesenian ing Pekalongan meh padha karo laladan Jawa Tengah liyané sing lumrahé kayatha sintren, simtudorror lan liyané. Ing Pekalongan uga ana upacara adat kas Pekalongan yaiku krapyakan utawa lopisan.
Akeh carita-carita rakyat, legenda uga mitos sing urip lan dipercaya dadi pérangan sajarah masarakat Pekalongan antarané legenda Ratu Sagara Lor utawa Dewi Lanjar utawa Dewi Rara Kuning uga legenda Joko Bau, Peperangan 3 dina lan liyané.
Jawa Tengah
Nikah

Pernikahan minangka upacara sing ana wong loro sing rukun ing bebrayan . Tradhisi lan adat istiadat perkawinan beda-beda banget antarane budaya, klompok etnis, agama, negara, lan kelas sosial. Umume upacara perkawinan kalebu ijin jodhomu karo pasangan, hadiah hadiah (persembahan, cincin, barang simbolis, kembang, dhuwit, klambi), lan proklamasi perkawinan kanthi umum dening tokoh berwenang utawa selebriti. Klambi panganten khusus asring dienggo, lan upacara kasebut kadhang kala dianakake acara resepsi manten . Musik, puisi, doa, utawa waosan saka teks utawa literatur agama uga umume dilebokake ing upacara kasebut, uga adat istiadat gaib sing asale ing Roma Kuno.
Upacara penganten asring disusul karo resepsi manten utawa sarapan manten, ing upacara kasebut bisa uga kalebu pidato saka panganten kakung, pria paling apik, bapak panganten wanita lan bisa uga panganten wanita, tari pertama panganten anyar minangka pasangan, lan ngethok kue penganten sing elegan. Ing taun-taun pungkasan tradhisi wis beda-beda kalebu tarian bapak-putri kanggo panganten wanita lan bapakne, lan kadang uga tari ibu-ibu kanggo panganten lanang lan ibune.
Sosiawan Leak

Sosiawan Leak (Jawa: ꦱꦺꦴꦱꦶꦪꦮꦤ꧀ꦧꦸꦢꦶꦱꦸꦭꦶꦱ꧀ꦠꦾ, Sosiawan Budi Sulistya lair ing Surakarta, Jawa Tengah 23 September 1967) iku sawijiné penyair lan deklamator Jawa Tengah. Ngrampungké pandhidhikan ing Fakultas Ilmu Sosial dan Pulitik, Universitas Negeri Sebelas Maret (UNS) taun 1994. Nulis gurit wiwit taun 1987 lan dipublikasiaké ing médhia massa. Luwih saka 50 antologi gurit kang wis diterbitaké ing forum lan festival sastra uga nganggo puisiné bareng karo penyair liya. Telu antologi puisiné terbit mirunggan bareng Gojek JS lan KRT Sujonopuro déning Yayasan Satya Mitra Sala, ya iku Umpatan (1995), Cermin Buram (1996), Dunia Bogambola (bareng Thomas Budi Santosa) déning Indonesiatera Magelang (2007). Saliyané gurit, Leak uga aktif ing donya teater dadi sutradara lan panulis skenario.
Kegiatan panggung kang ditindakake lumayan akèh.
Wiwit 1987 tau dadi aktor pementasan ing Teater Gidag-Gidig (Sala, Indonesia), Teater Surakarta (Sala, Indonesia), Teater Keliling (Jakarta, Indonesia) lan Wayang Suket (Sala). Wiwit taun 1998 madegaken Kelompok Teater Tonil Klosed (Kloearga Sedjahtra) lan nyutradarani sapérangan lakon ing antarané:
Produk buku gurit kang wis diasilake ing antarané:
Naskah drama kang wis tau ditulis:
Prasasti Plumpungan

Prasasti Plumpungan utawa Prasasti Hampran ya iku prasasti kang manggon ing Dukuh Plumpungan, Kelurahan Kauman Kidul, Kecamatan Sidareja, Kutha Salatiga, Provinsi Jawa Tengah, kang migunakaké basa Sansekerta lan Basa Kawi. Prasasti punika dipunserat ngginakaken tatah petak "persegi" papat wonten garis ganda ingkang njorok mlebet lan medal wonten ing sudutipun. Prasasti iki dadi pratandha mula bukané tlatah Salatiga. Prasasti iki mèngeti sajarah bab asal-usulé kutha Salatiga, ya iku saka critané Ki Ageng Pamanahan. Prasasti Plumpungan iku dadi “ikon” Kutha Salatiga. Prasasti iki ditulis déning sawijining Citraleka utawa saiki kerep diarani pujangga utawa panulis. Saliyané Citraleka ya ana Pandhita utawa Resi ya ana sing mèlu ngréwangi nalika nggawé Prasasti Plumpungan. Ditulis mawa basa Jawa Kuna.
Sejarawan sing bisa nerjemahaké tulisan kanthi jangkep ya iku ahli épigraf Dr. J.G. de Casparis. Banjur dijangkepi manèh karo Prof. Dr. R.Ng. Poerbatjaraka. Saka tulisan iku pramila didadèkaké tanggal 24 Juli iku minangka Dina Miyosé Kutha Salatiga lan dipèngeti saben taun.
Budaya Indonésia

Kabudayan Indonésia bisa didèfinisèkaké minangka sakabèhing kabudayan lokal sing wis ana sadurungé kawangun nagara Indonésia ing taun 1945. Kabèh kabudayan lokal sing asalé saka kabudayan anéka rupa suku-suku ing Indonésia minangka pérangan integral saka kabudayan Indonésia.
K.R.T. Hardjonagoro

Go Tik Swan utawa K.R.T. Hardjonagoro, Ia lair ing tanggal 11 Mei 1931 ing Solo, Jawa Tengah. Pendidikane diterusake ing Sekolah Lanjutan Eropa Netral ing Solo (1942), MULO ing Solo (1949), lan VHO ing Semarang (1952). Ia putra saking pengusaha batik Go Ghian Ik, sahabat karib Gusti Hadidjojo lan Prabuwikoto, dhewe ahli keris terkemuka ing Surakarta. Go akeh nglajar babagan keris (tosan aji) saking kedua tokoh iku. Ia nglempari perhatian marang kebudayaan Jawa ing umum lan perkerisan ing khusus, sing nduweni akibat masuk Fakultas Sastra UI ing taun 1956. Ia nglempari panggih tari Jawa ing waktu kuliah lan ninggalake seksi kebudayaan ing Senat Mahasiswa FSUI.
Ing taun 1960, iku menang ing kompetisi dekorasi seni sing disponsori déning Pemerintah DKI. Ia nglempari pameran-pameran keris lan batik sing luwih saka Indonesia lan ing nagara-nagara liya. Ing bulan September 1972, iku diundang déning Susuhunan Paku Buwono XI supaya datang menyang keraton kanthi nggenakan busana Jawa kanggo dianugerahi pangkat Bupati Anom, kang bergelar Raden Tumenggung. Ing taun 1979, pangkaté ditingkatna menyang Bupati Sepuh, kang bergelar Kanjeng Raden Tumenggung (KRT). Ia dadi wong peranakan pertama sing ndapat penghormatan minangka ahli kebudayaan Jawa.
Ing bulan Maret 1979, iku diundang menyang Amerika déning Textile Museum of Washington kanggo menehi kuliah babagan batik tradisional. Ing taun iku uga, iku mlebu neng Arab Saudi kanggo aji semanten. Sakpethaké saking taun 1962, iku dadi ketua presidium Museum Radyapustaka, anggota dewan penyantun Universitas Nasional Saraswati lan Sekolah Tinggi Seni Indonesia, ketua Bowo Roso Tosan Aji, lan uga anggota pendiri Museum Kasunanan. Sawisé iku, iku dadi Bupati minangka pangrembugan anugerah Sri Kabadya III saking Keraton Kasunanan.