davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
सिद्धांचल गुफाएँ

सिद्धांचल गुफाएँ जैन गुफा स्मारक और मूर्तियाँ हैं, उत्तरी मध्य प्रदेश में ग्वालियर किले की उरवई घाटी के अंदर चट्टान की ओर बनी हुई हैं। ग्वालियर किले की पहाड़ी के पत्थर पर 5 जगह नक्काशी की गई है, जिनमें से सिद्धांचल सबसे अधिक लोकप्रिय है। इनका निर्माण 7 वीं शताब्दी में राजपूत राजाओं ने करवाया था, किंतु अधिकांश कार्यों का दिनांकन 15 वीं शताब्दी किया गया है। 16 वीं शताब्दी में मुगल राजवंश के मुस्लिम सम्राट बाबर के आदेश पर कई मूर्तियों को नष्ट कर दिया गया। इनमें से कुछ मूर्तियों की मुगल वंश के पतन के बाद से लेकर 19 वीं शताब्दी के अंत तक मरम्मत की गई।
यहाँ सभी 24 तीर्थंकरों की प्रतिमाएँ स्थित हैं। वे पद्मासन मुद्रा में बैठे और साथ ही कायोत्सर्ग मुद्रा में जैन परम्परागत नग्न रूप में खड़े दिखाए गए हैं। उनमें से कुछ के पीछे की नक्काशियाँ जैन किंवदंतियों के दृश्यों को बयान करती हैं। इन गुफ़ाओं के लगभग 2 किलोमीटर (6,561 फीट 8 इंच)दक्षिण-पूर्व में गोपाचल पर्वतसमूह और यह ग्वालियर किले के भीतर स्थित तेली के मंदिर केमें लगभग 1 किलोमीटर (3,280 फीट 10 इंच)उत्तर पश्चिम में स्थित है।
सिद्धांचल गुफा उरवई घाटी पर स्थित है, और ग्वालियर के किले का एक हिस्सा है। यह किले के उत्तर-पश्चिमी दीवारों के नीचे स्थित है। ग्वालियर शहर और किला प्रमुख राजमार्गों NH 44 और 46 (एशियाई राजमार्ग 43 और 47), एक रेलवे स्टेशन और हवाई अड्डे ( IATA: GWL) द्वारा अन्य भारतीय शहरों से जुड़ा हुआ है। यह मध्यकालीन युग से अन्य ऐतिहासिक हिंदू और जैन मंदिरों के पास स्थित है। इन गुफ़ाओं के लगभग 2 किलोमीटर (6,561 फीट 8 इंच)दक्षिण-पूर्व में गोपाचल पर्वतसमूह और यह ग्वालियर किले के भीतर स्थित तेली के मंदिर केमें लगभग 1 किलोमीटर (3,280 फीट 10 इंच)उत्तर पश्चिम में स्थित है।
जैन मंदिर के साथ सिद्धांचल गुफाएँ चट्टानों से निर्मित स्मारक हैं। वे किले में उरवई सड़क की ढलान के दोनों ओर, उरवई घाटी के किनारे पर स्थित हैं। स्मारकों में कई गुफाएं, दीवारों पर छोटी नक्काशियाँ, साथ ही 22 कोलॉसी भी शामिल हैं। इनमें से सबसे विशाल ऋषभनाथ (आदिनाथ) के लिए हैं, जो अपने पैरों के नीचले हिस्से की पीठ पर नक्काशी से निर्मित सांड के प्रतीक द्वारा पहचाने जाते हैं। इस प्रतिमा की ऊँचाई 57 फीट (17 मी॰) है। एक अन्य कॉलॉसी में एक बैठे हुए नेमिनाथ (उनके आसन पर शैल चिह्न है), पार्श्वनाथ अपने सिर पर सर्प के साथ, और महावीर (उनके पांडित्य पर सिंह चिह्न) शामिल हैं।
सिद्धांचल गुफा मंदिर ग्वालियर शहर के आसपास और आसपास पाए जाने वाले लगभग 100 जैन स्मारकों में से हैं, जो सभी 7 वीं से 15 वीं शताब्दी के हैं। सिद्धांचल की मूर्तियाँ उरवई रोड के पास स्थित हैं, और अधिकांश 15 वीं शताब्दी के हैं। इनका निर्माण एक ऐसे युग में हुआ था जब दिल्ली सल्तनत का पतन और विखंडन हो गया था, और ग्वालियर क्षेत्र में एक हिंदू राजपूत राजा वापस आ गया था, और बाबरने दिल्ली सल्तनतको समाप्त कर मुगल वंशकी स्थापना की थी। स्मारकों के पास पाए गए 1440 से 1453 तक के शिलालेख इन प्रतिमाओं का श्रेय [[तोमर गोत्र] [राजपूत तोमर]]राजाओं को देते हैं। लगभग 1473 ई तक सिद्धचाल गुफाएँ पूरी हो गईं। पूरा होने के कुछ 60 साल बाद, प्रतिमाओं को खंडित कर दिया गया और इन्हें 1527 बाबर ने इनके विनाश का आदेश दिया।
ग्वालियर किले के भीतर जैन गुफा मंदिर, हालांकि, नष्ट नहीं हुए थे, बस चेहरे, यौन अंगों और उनके अंगों को काटकर हटा दिया गया था। सदियों बाद, जैन समुदाय ने क्षतिग्रस्त मूर्तियों के शीर्ष पर वापस प्लास्टर जोड़कर कई मूर्तियों को पुनर्स्थापित किया।
गौरीशंकर हीराचंद ओझा

डॉ गौरीशंकर हीराचंद ओझा (1863-1947) भारत के इतिहासकार एवं हिन्दी लेखक थे। डॉ॰ ओझा राजस्थान क्षेत्र के मार्गशोधक इतिहास लेखकों में गिने जाते हैं। इन्होंने राजस्थान तथा भारत के इतिहास सम्बन्धी अनेक पुस्तकें लिखी थी। कविराज श्यामलदास ने इनको उदयपुर के इतिहास विभाग में नियुक्त किया था। ओझाजी कविराज श्यामलदास को अपना गुरु मानते थे। 17 अप्रैल, 1947 ई० को अपनी जन्मभूमि रोहिड़ा में ही ओझा जी का देहावसान हो गया।
पण्डित गौरीशंकर हीराचंद ओझा का जन्म 15 सितम्बर, 1863 ई. को मेवाड़ और सिरोही राज्य की सीमा पर स्थित 'रोहिड़ा' नामक छोटे से गाँव में एक ब्राह्मण परिवार में हुआ था।उनकी प्रारम्भिक शिक्षा गांव में ही हुई। संस्कृत का अध्ययन इन्होंने अपने पिता के पास रहकर किया। बाद में 1877 में मात्र 14 वर्ष की आयु में उच्च शिक्षा के लिये वे मुम्बई गये, जहां 1885 में 'एलफिंस्टन हाईस्कूल' से मेट्रिक्यूलेशन की परीक्षा उत्तीर्ण की। रोगग्रस्त हो जाने के कारण वे इन्टरमीडिएट की परीक्षा न दे सके और गांव लौट आये।
1888 ई० में ओझा जी उदयपुर पहुँचे थे। कविराज श्यामलदास इनसे इतना प्रभावित हुए थे कि उन्होंने इन्हें अपने इतिहास कार्यालय में सहायक मंत्री बना दिया था, जिससे इन्हें मेवाड़ के भिन्न-भिन्न ऐतिहासिक स्थानों को देखने और ऐतिहासिक सामग्री संकलित करने का अवसर मिला। बाद में इन्हें उदयपुर के विक्टोरिया हाल के पुस्तकालय एवं म्यूजियम का अध्यक्ष बनाया गया। वहाँ पुरातत्व विभाग के लिए इन्हें शिलालेखों, सिक्कों, मूर्तियों आदि ऐतिहासिक सामग्री संग्रह करने का अवसर मिला। यहाँ रहते हुए ही ओझा जी ने भारतीय प्राचीन लिपिमाला नामक ग्रंथ लिख कर पुरातत्व जगत में विशिष्ट ख्याति प्राप्त की। यह पुस्तक 1894 ई० में प्रकाशित हुई थी। भारतीय अभिलेखों के अध्ययन की यह प्रथम प्रामाणिक पुस्तक थी। इसका संशोधित संस्करण 1918 ई० में प्रकाशित हुआ। पुस्तक में देवनागरी अक्षरों का ब्राह्मी लिपि से उद्भव का अत्यंत सुन्दर प्रदर्शन है।
लार्ड कर्जन के संपर्क में आने पर ओझा जी की विद्वता से प्रभावित होकर कर्जन ने इन्हें अजमेर में म्यूजियम का अध्यक्ष बना दिया। उस समय अनेक राजपूत राज्यों में भ्रमण करने का अवसर इन्हें मिला। वहीं रहते हुए 1911 ई० में इन्होंने 'सिरोही राज्य का इतिहास' लिखा था। सोलंकियों का इतिहास 1907 ई० में प्रकाशित हो चुका था। इस पुस्तक की समीक्षा जर्नल ऑफ़ दी रॉयल एशियाटिक सोसाइटी में प्रकाशित हुई थी। हिस्ट्री ऑफ़ राजपुताना शृंखला का प्रारंभ 1926 ई० में हुआ। पंद्रह वर्षों की अवधि में उदयपुर (मेवाड़), जोधपुर, बीकानेर, डूंगरपुर, बांसवाडा तथा प्रतापगढ़ के इतिहास प्रकाशित हुए। मध्यकालीन भारतीय संस्कृति नामक पुस्तक में भारतीय संस्कृति पर शोधपूर्ण प्रकाश डाला गया है।
शिलालेख, दानपत्र, सिक्के, हस्तलिखित ख्यातें, बातें, राव-भाटों की बहियें, राजस्थानी व संस्कृत के काव्य, गुजराती व मराठी भाषाओं के ग्रंथ, फारसी ग्रंथों का अनुवाद और विदेशी यात्रियों के विवरण ओझा जी के इतिहास लेखन के आधार स्रोत रहे हैं। इन्होंने प्रत्येक घटना के वर्णन में प्राप्त सभी आधार स्रोतों का उपयोग करते हुए उनकी सत्यता को प्रमाणित करने का यथासंभव प्रयास किया और संदर्भ सामग्री का सुस्पष्ट उल्लेख पाद टिप्पणी में किया। आधार स्रोतों का पाद टिप्पणी में उल्लेख करने की परंपरा ओझा जी ने ही डाली थी।
भारतीय अनुशीलन ग्रंथ (1933, हिन्दी साहित्य सम्मेलन, प्रयाग)
डेवी दशमलव वर्ग सूची

डेवी दशमलव वर्गीकरण (डीडीसी) मेलविल डेवी द्वारा संयुक्त राज्य अमेरिका में पहली बार प्रकाशित एक पुस्तकालय वर्गीकरण प्रणाली है। 'डेवी प्रणाली को पहली बार सेंट लुइस पब्लिक लाइब्रेरी के लिए डब्ल्यू.टी. हैरिस के वर्गीकरण के आधार पर, एमहर्स्ट कॉलेज लाइब्रेरी में आवेदन(एप्लिकेशन) के लिए 1873 में अमरीकी लाइब्रेरियन मेलविल डेवी द्वारा तैयार किया गया था।' इस प्रणाली के अंतर्गत दस मुख्य भागों में संसार के संपूर्ण ज्ञान को समाहित किया गया है। ये दस मुख्य भाग हैं: 000–099, सामान्य कार्य; 100–199, दर्शनशास्त्र और मनोविज्ञान; 200–299, धर्म; 300–399, सामाजिक विज्ञान; 400–499, भाषा; 500–599, प्राकृतिक विज्ञान और गणित; 600–699, प्रौद्योगिकी; 700–799, कला; 800-899, साहित्य और अलंकार शास्त्र; और 900–999, इतिहास, जीवनी तथा भूगोल।
इस वर्गीकरण प्रणाली के प्रत्येक मुख्य भाग को दस पदानुक्रमित विभाजनों में संरचित किया गया है। इसमें पुस्तकालय को विषय के बजाय अनुशासन के आधार पर व्यवस्थित किया जाता है। नीचे दी गई सूची दस मुख्य वर्गों, सौ प्रभागों और हजार वर्गों को प्रस्तुत करती है-
इस वर्ग के दस अनुभाग किए गए हैं-
Overhang (architecture)

In architecture, an overhang is a protruding structure that may provide protection for lower levels. Overhangs on two sides of Pennsylvania Dutch barns protect doors, windows, and other lower-level structures. Overhangs on all four sides of barns and larger, older farmhouses are common in Swiss architecture. An overhanging eave is the edge of a roof, protruding outwards from the side of the building, generally to provide weather protection.
Overhangs are also common in medieval Indian architecture—especially Mughal architecture of the 16th–18th century, where they are called chhajja, often supported by ornate corbels and also seen in Hindu temple architecture. Later, these were adopted by Indo-Saracenic architecture, which flourished during the British Raj. Extensive overhangs were incorporated in early Buddhist architecture; were seen in early Buddhist temples; and later became part of Tibetan architecture, Chinese architecture, and eventually, traditional Japanese architecture, where they were a striking feature.
In late-medieval and Renaissance Europe, the upper stories of timber-framed houses often overhung the story below, the overhang being called a "jetty". This technique declined by the beginning of the 18th century as building with brick or stone became common.
By the 17th century, overhangs were one of the most common features of American colonial architecture in New England and Connecticut. This style featured an overhanging or jettied second story, which usually ran across the front of the house or sometimes around it; these dwellings were known as garrison houses. In the early 20th century, the style was adopted by Prairie School architecture and architects like Frank Lloyd Wright, thus making its way into modern architecture. An overhang may also refer to an awning or other protective elements.
Where eaves continue in the same plane over an ell (projection), this part of the roof is instead considered a catslide and if across a full façade the building may be a saltbox house.
Turin Erotic Papyrus

The Turin Erotic Papyrus (Papyrus 55001, also called the Erotic Papyrus or even Turin Papyrus) is an ancient Egyptian papyrus scroll-painting that was created during the Ramesside Period, approximately in 1150 B.C. Discovered in Deir el-Medina in the early 19th century, it has been dubbed the "world's first men's mag". Measuring 8.5 feet (2.6 m) by 10 inches (25 cm), it consists of two parts, one of which contains twelve erotic vignettes depicting various sex positions. It is currently housed by the Museo Egizio in Turin, Italy.
The first third depicts animals performing various human tasks. This part of the scroll-painting has been described as satirical and humorous.
The final two thirds of Turin Erotic Papyrus consist of a series of twelve vignettes showing men and women in various sexual positions. The men in the illustrations are "scruffy, balding, short, and paunchy" with exaggeratedly large genitalia and do not conform to Egyptian standards of physical attractiveness. The women are nubile, and they are shown with objects from traditional erotic iconography, such as convolvulus leaves and, in some scenes, they are even holding items traditionally associated with Hathor, the goddess of love, such as lotus flowers, monkeys, and sistra. The scroll was probably painted in the Ramesside period (1292–1075 BC). Its high artistic quality indicates that it was produced either for a wealthy audience or by and for a group of scribes or contour artists.
No other similar scrolls have yet been discovered. Depictions of sexual intercourse were not part of the general repertory of ancient Egyptian formal art, but rudimentary sketches of heterosexual intercourse have been found on pottery fragments and in graffiti. The various male images have also been interpreted as a single protagonist, who has several encounters with a courtesan.
The severely damaged Erotic Papyrus is the only known erotic scroll-painting to have survived. Modern audiences often misconceive that ancient Egyptian art is devoid of sexual themes. After Jean-François Champollion saw the papyrus in 1824 in Turin, he described it as "an image of monstrous obscenity that gave me a really strange impression about Egyptian wisdom and composure."
The real significance of the images is yet unknown since those fragments of text that have survived reasonably intact have so far not yielded any clear purpose for the Erotic Papyrus. The text appears to have been hastily written in the margins and would seem to express enjoyment and delight:
According to French egyptologist Pascal Vernus, the papyrus is not intended to produce sexual excitement. Indeed, the apparent continuation between the animal section and the so-called "erotic" section suggests that the papyrus was intended to amuse members of the aristocracy by portraying absurd transgressions of aristocratic standards of behaviour.
Monuments of National Importance (India)

This article contains lists of Monuments of National Importance in India.
An Archaeological Sites and Remains Act, 1958 defines an "Ancient Monument" as follows:
A "Monument of National Importance" is designated by the Archaeological Survey of India and includes the following:
The Monuments of National Importance are designated by the Archaeological Survey of India (ASI). The union government of India is authorised to maintain, protect and promote the Monuments of National Importance.
Ancient Monuments Preservation Act 1904

The Ancient Monuments Preservation Act, 1904 was passed on 18 March, 1904 by British India during the times of Lord Curzon. It is expedient to provide for the preservation of ancient monuments. It's for the exercise of control over traffic in antiquities and over excavation in certain places, and for the protection and acquisition in certain cases of ancient monuments and of objects of archaeological, historical or artistic interest. Act preserves and restores ancient Indian monuments by Archaeological Survey of India.
Kalleshvara Temple, Bagali

Kalleshwara temple (also spell Kallesvara or Kalleshwara) is located in the village of Bagali (called Balgali in ancient inscriptions) it was 9km away from Harpanahalli city in the Vijayanagara district of Karnataka state, India.
The construction of the temple spans the rule of two Kannada dynasties: the Rashtrakuta Dynasty during the mid-10th century, and the Western Chalukya Empire, during the reign of founding King Tailapa II (also called Ahava Malla) around 987 AD. (the dynasty is also called Later or Kalyani Chalukya). The consecration of the temple was done by an individual called Duggimayya. Art historian Adam Hardy classifies the architectural style of the temple as "Late Rashtrakuta vimana (shrine and tower) with erotic carvings, and a closed mantapa (hall), fronted by a Later Chalukya non-mainstream open mantapa, the building material for which is soapstone". The existing tower over the shrine may be a later day re-construction. The temple, whose premises have yielded thirty-six old Kannada inscriptions (danashasana, lit, describing donations) from the 10th and 11th centuries, is protected as a monument of national importance by the Archaeological Survey of India.
The temple plan comprises a main shrine for the Hindu god Shiva with a sanctum (cella or garbhagriha) facing east, a vestibule (antechamber or antarala), a main closed hall (mahamantapa) with an entrance in the south and east. These structures are attributed to the 10th century Rashtrakuta rule. The closed hall is preceded by a large, open gathering hall (sabhamandapa) with fifty highly ornate lathe turned pillars that support a decorative ceiling. Also provided are a shrine for the Sun god Surya with a hall (mukhamandapa) facing the east-west orientation, and a small shrine for the deity Narasimha (a form of the Hindu god Vishnu) in the north of the gathering hall. These constructions are ascribed to the Western Chalukya rule. In all, there are eight small shrines built around the main shrine. Of the fifty pillars, twenty four pillars are located over the platform (jagati) provided with a balcony seating (kakshasana). The door ways (doorjamb and lintel) of the eastern doorway that faces the Nandi (bull, a companion of the Hindu god Shiva), and the southern doorway that forms an entry into the close hall are intricately decorated. A few independent sculptures from the late Chalukyan period are found in the closed hall. These include Shiva, Umamahesvara (Shiva with his consort Parvati), Ganesha, Kartikeya, Surya, Anantasayana (the god Vishnu seated on a snake), Sarasvati and Mahishamardini (a form of the goddess Durga).
Miami Indian (sculpture)

The Miami Indian is a work of public art located in Montpelier, Indiana in the United States. The piece depicts a stereotypical image of Native American man. The piece is best known for its appearance in the introductory montage of the American television program, Parks and Recreation.
The sculpture, which stands 25 feet tall, is made of fiberglass that is painted. The sculpture depicts a Plains Indian man. His proper right arm is lifted in the air with his hand reaching outward. He wears a pair of white pants, with brown fringe around his waist. Both arms have fringed brown armbands around them. He wears a pair of white shoes. On his head is a war bonnet, it is blue and white. He has black hair in braids, with a blue band on each braid, that comes down along both cheekbones. On his proper right leg, just above the knee, is painted "INTERNATIONAL FIBERGLASS, VENICE".
A plaque, made of granite, is in front of the state and it reads:
The piece was originally installed at a Pontiac dealer, in the 1960s, which was located in Indianapolis, Indiana. The sculpture was supposed to represent Chief Pontiac. It was moved to a museum in Bismarck, North Dakota in the 1970s. Eventually, the piece was moved back to Indiana, and to Eagle Creek Park, where a museum resided. It sat outside the entrance of a Native American museum. Eventually, the statue was given to Chief Larry Godfroy of the Miami people. The piece is now located in downtown Montpelier, where it was dedicated in January, 1984. In 1985, the sculpture was donated by Chief Godfroy to the city of Montpelier, which resided near ancestral lands of the Miami.
In front of the statue is an Indiana historical marker referencing the history of the Miami people in the region.
In 1993, the sculpture was evaluated by the Save Outdoor Sculpture! surveyors. The piece was described as needing treatment.
Bumbilya

Ang bumbilya ng ilaw o ilaw na dekuryente ay isang uri ng aparato na lumilikha ng liwanag sa pamamagitan ng paggamit ng kuryente. Bilang karagdagan sa pagbibigay ng liwanag sa isang puwang na madilim, maaaring gamitin ang bumbilya ng liwanag upang maipakita na ang isang aparatong elektroniko ay buhay o binuhay, katulad ng upang magabayan ang daloy ng trapiko, para sa pagpapainit, at marami pang mga layunin.
Bago naging nakakakuha o nakakagamit ng kuryente noong hulihan ng dekada ng 1800, ang mga tao ay gumagamit ng mga kandila at ng mga ilawang may langis (lamparang ginagamitan ng langis upang magsindi). Ang mga bumbilya ng ilaw ay naimbento noong kaagahan ng daantaong iyon, subalit nagkaroon ng mga suliranin ang mga ito at hindi naging magagamit. Ang mga pagpapainam na isinagawa ni Thomas Edison at ni Nikola Tesla ang nagawang maging mas praktikal ng mga ito para sa paggamit noong kapanahunang iyon. Gumamit si Edison ng mas mainam na materyal na inkandesente (nagbabaga, nagliliwanag, o namumula dahil sa init), ng isang mataas na bakyum, at ng isang mas mataas na resistensiyang elektrikal. Dahil dito, ang mga bumbilyang may sindi o buhay ay naging mas matingkad at mas tumatagal ang buhay o katagalan ng pagbibigay ng liwanag. Inimbento naman ni Tesla ang mga bumbilya ng ilaw na ploresente (literal na "mailaw"), na gumagamit na mas kapaki-pakinabang na paraan upang makagawa ng liwanag.
Mayroong ilang mga uri ng mga bumbilya ng ilaw:
Ang mga bumbilya ng ilaw ay nagpapalit ng kuryente upang maging liwanag at init. Maliban na lamang sa mga ilaw na pampainit (infrared lamp o heat lamp), ang init ay itinuturing bilang kaaksayahan o pag-aaksaya. Ang isang bumbilya ng liwanag na nakakalikha ng mas maraming liwanag at mas kakaunting init ay itinuturing na mas kapaki-pakinabang at mas mabisa o epektibo.
Bakit Nakakapinsala ang mga Balang

Ang Bakit Nakakapinsala ang mga Balang (Ingles: Why Locusts Are Harmful) ay isang kwentong-bayan mula sa Pilipinas. Maari itong ituring na isang alamat — isang uri ng kuwentong bayan na nagpapaliwanag o naglalaman ng mga kwento tungkol sa pinagmulan ng isang lugar, pangalan ng mga tao, hayop, halaman o bagay-bagay. Karaniwan, ang mga alamat ay naglalaman ng mga elementong mahika o di-karaniwan na tumutugma sa paniniwala at kultura ng isang lugar o grupo ng mga tao. Ito ay isang mahalagang bahagi ng mga tradisyonal na kwento ng isang kultura o bansa.
Ang kwentong ito ay isa sa mga nilikom ni Dean S. Fansler, PhD sa kaniyang librong: Filipino Popular Tales. Ang naturang aklat ay nailimbag ng American Folklore Society noong 1921 sa Lancaster, PA at sa New York. Bagamat ang kwento ay naisalin sa Tagalog at iba pang diyalekto, nailimbag ito sa Ingles. Sa kaniyang paliwanag, panitikan at hindi linggwista ang layunin ng kaniyang paglilimbag ng kwentong ito sa Ingles. Bagamat muli, maaring ilimbag ang kwento sa Espanyol, minarapat ni Fansler na gamitin ang Ingles dahil ayon sa kaniya, ito ang mas umiiral na lengwahe noong mga panahong yaon.
Ang bersyong sumusunod ay ayon sa narasyon ng isang taong nagngangalang Francisco M. Africa:
Ang isang bersyon na naisalaysay ni Maximina Navarro ng Albay ay naglalaman ng ganitong salin:
Hindi nababanggit sa kwentong ito kung may mga karakter na nakikilala o binibigyang pangalan. Ang kwentong ito ay tungkol sa pagkakabuo ng pesteng mga balang, na sinimulan sa pagtapon ng sanda sa mukha ng Diyos ng isang grupo ng mga anghel na nag-rebelde laban sa Diyos. Gayumpaman sa bersyong Batangueno, nababanggit ang diyosang si Kayamanan at si Kainomayan.
Ang maikling kuwentong ito ay walang malinaw na moral na aral, ngunit maaring ituring itong babala laban sa pagrerebelde at hindi pagsunod sa mas mataas na kapangyarihan, tulad ng ipinakita sa pagrerebelde ni Satanas at ang mga kahihinatnan na sumunod. Maari rin itong tingnan bilang paalala sa kapangyarihan ng Diyos at kanyang kakayahang gawing kahalagahan kahit ang pinakamaliit na bagay, tulad ng pagbabago ng mga partikula ng buhangin sa isang swarm ng locusts. Gayunpaman, mahalaga na tandaan na ito ay isang relihiyosong kwento at ang interpretasyon nito ay maaring mag-iba-iba depende sa paniniwala at mga valores ng bawat isa.
Gayumpaman, sa beryong Batangueno may aral na kaakibat ito. Ang moral na aral ng kwento ay tungkol sa peligro ng kasakiman at kahalagahan ng pasasalamat at kabaitan. Ang magsasaka sa kwento ay naging mayaman sa tulong ng mga diyosa, ngunit siya ay naging sakim at nakalimutan nilang ipagdiwang at parangalan ang mga ito. Hindi rin siya nagpakita ng kabaitan o pagiging mapagbigay sa namamalimos na lumapit sa kanya. Bilang resulta, siya ay parurusahan ng mga diyosa at nawala ang kanyang kayamanan. Nagtuturo ang kwento na mahalaga ang pasasalamat sa mga biyaya na ating natatanggap at ibahagi ang mga ito sa iba, sa halip na magpakagahaman at magpakasarili.
Pagsisiyam

Ang pagsisiyam o nobena (Kastila: novena; mula sa Latin: novem, "siyam") o nobenaryo (Kastila: novenario) ay ang makapananampalatayang pamimintakasi sa Diyos Ama, kay Kristo, sa Birheng Maria, o sa mga santo, sa loob ng siyam na araw na may layuning makahiling ng natatanging mga biyaya, pagpapala, o grasya. Nagsimula ang pagnonobena sa pagtulad o paggaya ng mga taong deboto sa mga apostol o alagad ni Hesus na nagsama-sama sa pagdarasal ng siyam na araw mula sa pagpanik sa langit ni Hesus hanggang sa Linggo ng Pentekostes. Isang halimbawa nito ang pagnonobena ng rosaryo.
Sa Pilipinas at ilang mga bansa sa Kaamerikahan, ang pagsisiyam ay ginugunita rin sa pagkawala ng isang mahal sa buhay. Sa mga Kristiyanong Katoliko, isinasagawa nila ito sa pamamagitan ng pag-aalay ng kanilang oras sa pagdarasal o pagkanta ng mga banal na awitin na may kaakibat na mga nakasinding kandila at rosaryo sa loob ng siyam na araw. Ang altar naman ay mayroong siyam na antas kung saan ang banal na krus ang nasa pinakamataas, at ang iba ay nilalagyan ng mga dekorasyon tulad ng mga bulaklak, kandila, at estatwa ni Hesus, Birheng Maria, o mga santo. sa bawat araw na lumilipas, mayroong kandilang sinisindi mula sa pinakamababang antas hanggang sa pinakamataas na antas na kinalalagyan ng banal na krus. Sa pagtatapos nito sa ika-siyam na araw, maaari nang simulan ang mga serbisyong para sa paglilibing.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Teody Belarmino

Si Teody Belarmino (1922-1984) ay isang artistang Pilipino na nakagawa ng humigit-kumulang labing anim na pelikula sa kanyang tahanang LVN Pictures. Sumama siya sa pelikulang Malaya ni Mila del Sol kung saan isa siya sa mga taong gubat.
Nakatambal niya si Rebecca Gonzalez sa isang musikal na pelikulang Mutya ng Pasig at Tessie Quintana sa Candaba noong 1950
Sinubok rin niya ang komedya sa Nagsaulian ng Kandila kung saan kasama niya sina Pugo at Togo at Venus na nakapareha naman niya ang magandnag maybahay ni Gil de Leon na si Lilia Dizon
Noong 1951 gumawa siya ng pelikula sa labas ng kompanya ang Lihim ni Bathala at Singsing na Sinulid. Hanggang taong 1955 tuluyang nilisan ang LVN at naging freelancer sa pelikulang Elephant Girl ng Shaw & Sons ni Paraluman.
Gumawa rin siya ng isang pelikula sa Larry Santiago Production ang Heneral Paua. Hanggang tuluyang lumipat sa Everlasting Pictures at sumali sa mga pelikulang Prinsesa ng Kagubatan ni Celia Fuentes, Haring Tulisan ni Johnny Monteiro at Impiyerno sa Paraiso.
Larawan ng sarili

Ang larawan ng sarili o paglalarawan ng sarili (Ingles: self-image), na tinatawag ding tingin sa sarili o pagtanaw sa sarili, ng isang tao ay ang larawan pang-isipan, pangkalahatang isang uri na ganap na lumalaban sa pagbabago, na hindi lamang naglalarawan ng mga detalyeng potensiyal na maihaharap sa malayon o obhetibong imbestigasyon ng ibang mga tao (katulad ng taas, timbang, kulay ng buhok, kasarian, iskor ng I.Q., atbp.), subalit pati na mga bagay-bagay na natutuhan ng taong iyon hinggil sa kanyang sarili, na maaaring mula sa sariling mga karanasan o sa pamamagitan ng pagsasaloob ng mga paghuhusga mula sa ibang mga tao. Ang isang payak na kahulugan ng imahe ng sarili ng isang tao ay ang kanilang sagot sa tanong na ito - "Ano ang pinaniniwalaan mong iniisip ng mga tao tungkol sa iyo?".
Ang larawang pangsarili o larawang pansarili ay maaaring kabilangan ng tatlong mga uri:
Ang tatlong mga uring ito ay maaari o maaaring hindi tumpak na kinatawan o representasyon ng tao. Lahat, ilan, o wala sa mga ito ang maaaring maging totoo.
Ang mas teknikal na kataga o termino para sa larawan ng sarili na karaniwang ginagamit ng mga sikologong panlipunan (sosyal_ o pangtalos (kognitibo) ay ang iskema ng sarili. Katulad ng anumang iskema, ang mga iskemang pansarili ay nagtatabi ng kabatiran o impormasyon at nakakaimpluwensiya sa paraan ng ating pag-iisip at pag-alala. Bilang halimbawa, ipinahihiwatig ng pananaliksik na ang impormasyon na tumutukoy sa sarili ay makatig na ikinokodigo (inienkodigo) o "tinitipa" ("minamakinilya", sa diwang inuukit sa alaala) at muling tinatawag sa mga pagsusulit ng alaala o memorya, isang kababalaghan o penomenang nakikilala bilang "Self-referential encoding" o "pageenkodigong patukoy sa sarili".
Ang lathalaing ito na tungkol sa Sikolohiya at Sosyolohiya ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Guhit-larawan

Ang guhit-larawan, kartun, o karikatura (Kastila: caricatura, Ingles: cartoon o cartoons) ay ang mga animado at pang-dalawang dimensiyong palabas sa telebisyon, pelikula at iba pang media na ginaganapan ng mga hindi tunay na tao, hayop at ibang bagay.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Telebisyon ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Bantayog sa Sangkatauhan

Ang Bantayog sa Sangkatauhan (Ingles: Monument to Humanity) ay isa sa mga batong may iba't ibang hugis ng mga nilalang ng mundo, na matatagpuan sa mataas na talampas ng Gitnang Peru. Nasa Markawasi (o Marcahuasi) ito na nasa 12,500 mga talampakan ng Bulbundukin ng Andes. Si Daniel Ruzo, isang Peruanong manggagalugad o eksplorador, ang nagbigay ng pangalan sa monumentong batong ito na naglalarawan o may mga wangis o itsura ng apat na natatangi at magkakaibang mga lahi o lipi ng sangkatauhan. May taas na 85 talampakan ang batong bantayog at nakalagak sa hilagang bahagi ng nasabing talampas.
Ayon sa teoriya ni Ruzo, na tinulungan sa pagsasalinwika ng kanyang asawang si Carola Ruzo, nalikha ang mga imahen ng tao, pati na iba pang mga istatuwa ng hayop, sa Markawasi dahil sa paglililok ng isang nalimutan nang lahi ng mga taong napaglaho at nawasak na ng isang pandaigdigang kataklismo. Dinagdag pa niyang namuhay ang mga taong ito noong panahon ng proto-kasaysayan, bago pa sumapit ang pangkasalukuyang kabihasnan ng makabagong mga tao. Nilarawan niya sila bilang mga taong masulong na, may kakayahang maglakbay sa buong mundo, at nag-iwan ng mga katibayan ng kanilang pag-iral sa maraming mga pook. Tumutugma ang teoriya ni Ruzo sa mga panukala o teoriya naman ng mga Indiyanong Hoping nagmumungkahing hindi ang modernong mga tao ang unang mga tao ang nakaabot na sa isang grado o degri ng kasulungan o sopistikasyon. Maaaring ang pangkasalukuyang tao ay nasa ikaapat o ikaalima na ng hanay na ito.
Larawan

Ang isang larawan (mula sa Latin: imago) ay isang katunayan, halimbawa ay ang dalawahang dimesyonal na litrato, na may kahalintulad na anyo sa ibang paksa—kadalasang isang bagay o isang tao.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Korona ng Adbiyento

Ang korona ng Adbiyento (Ingles: Advent wreath) ay isang tradisyong Kristiyano na sumisimbolo sa paglipas ng apat na linggo ng Adbiyento sa taon ng liturhiya ng simbahang Kanluranin. Nagmula ang gawaing ito sa mga Luterano, ngunit kumalat na ito sa mga ibang denominasyon ng Kristiyanismo.
Isa itong laging-lunti na korona na may apat na kandila, minsan may panglimang puting kandila sa gitna. Pasimula sa Unang Linggo ng Adbiyento, maaaring isabay sa pagsindi ng kandila ang pagbabasa ng Bibliya, oras para sa debosyon at pagdarasal. Paisa-isang sinisindihan ang mga ibang kandila sa mga sumusunod na Linggo hanggang, sa pagsapit ng huling Linggo ng Adbiyento, nakasindi na ang apat na kandila. May ikalimang kandila ang ilang korona ng Adbiyento, na tinatawag na kandila ni Kristo na sinisindihan sa Bisperas ng Pasko o Pasko. Nanggaling ang kaugaliang ito sa mga pami-pamilya, ngunit lumaganap din ito sa pangmadlang pagsamba.
Adbiyento

Ang Adbiyento o Pagdating ay ang apat na linggo ng paghahanda bago dumating ang araw ng Pasko sa pananampalatayang Kristiyano. Pasimula ito ng taon ng liturhiya sa Kristiyanismong Kanluranin.
Nagmula ang pangalang Adbiyento sa salitang adventus, "pagdating" sa wikang Latin, na isinalin mula sa salitang parousia sa wikang Griyego. Sa Bagong Tipan, ginamit ang salitang ito para sa Ikalawang Pagbabalik ni Kristo. Kaya, inaasam sa panahon ng Adbiyento sa kalendaryong Kristiyano ang "pagdating ni Kristo" mula sa tatlong magkakaibang pananaw: ang pisikal na kapanganakan sa Belen, ang pagtanggap kay Kristo sa puso ng mananampalataya, at ang eskatolohikong Ikalawang Pagdating.
Kabilang sa mga kaugaliang nauugnay sa Adbiyento ang mga kalendaryo ng Adbiyento, pagsindi ng korona ng Adbiyento, pagdarasal ng pang-Adbiyentong debosyon araw-araw, pagtayo ng puno ng Pasko o puno ng Chrismon, pagsindi ng Christingle, pati na rin ang mga ibang paraan ng paghahanda para sa Pasko, kagaya ng pag-aayos ng mga palamuting pamasko, isang kaugalian na ginagawa minsan sa liturhikal na paraan sa seremonya ng pagbitin ng mga halaman.
Simbahan ng Silangan

Ang Simbahan ng Silangan (Syriac: ܥܕܬܐ ܕܡܕܢܚܐ ʿĒ(d)tāʾ d-Maḏn(ə)ḥāʾ) o Simbahang Nestoryano ay isang Simbahang Kristiyano na bahagi ng Kristiyanismong Siriako ng Silangang Kristiyanismo. Ito ang simbahan ng Imperyong Sassanid ng Persia at mabilis na kumalat nang malawak sa buong Asya. Sa pagitan ng ika-9 at ika-14 siglo CE, ito ang pinakamalaking simbahang Kristiyano sa buong mundo sa nasasakupan nitong heograpiko na may maga diyosesis na sumasaklaw mula Mediterraneo hanggang Tsina at India. Ang ilang mga modernong simbahan ay nag-aangkin ng pagpapatuloy ng historikal na Simbahan ng Silangan. Ito ay pinamumunuan ng mga Patriarka ng Silangan na nagpatuloy ng isang linya na ayon sa tradisyong ito ay bumabalik sa panahon ng mga Apostol. Sa Liturhiya, ang simbahang ito ay sumusunod sa Ritong Silangang Siriano at sa teolohiya ay nauugnay sa doktrina ng Nestorianismo na nagbibigay diin sa pagiging natatangi ng mga kalikasang diyos at tao ni Hesus. Ang tagapagtaguyod ng doktrinang ito na si Nestorio ay kinondena ng Unang Konseho ng Efeso na humantong sa Paghahating Nestoriano at kalaunang mga paglisan ng mga tagasuporta ni Nestoryo sa Sassanid, Persia. Tinanggap ng mga umiiral na Kristiyano ang mga lumikas na ito at unti unting tumanggap sa doktrinang Nestoriano na humantong sa Simbahan ng Persia na alternatibong makilala sa Simbahang Nestoriano. Ang simbahang ito ay mabilis na lumago sa ilalim ng mga Sassanid at kasunod ng panankop na islamiko ng Persia ay tinakdaan bilang isang protektadong pamayanang dhimmi sa ilalim ng pamumunong Muslim. Mula ika-6 siglo CE, ito ay malaking lumawak na nagtatag ng mga pamayanan sa India, Sentral na Asya at Tsina. Noong ika-13 at ika-14 siglo, ang simbahang ito ay nakaranas ng isang huling panahon ng paglawak sa ilalim ng Imperyong Mongol na may mga maimpluwensiya (influential) na Kristiyanong Nestoryano sa korteng Mongol.
Ikalawang Sulat sa mga taga-Corinto

Ang Ikalawang sulat sa mga taga-Corinto o 2 Corinto ay isang aklat sa Bagong Tipan ng Bibliya, na sinasabing isinulat ni Apostol Pablo para sa mga Kristiyanong taga-Corinto. Sinundan ito ng Unang Sulat sa mga taga-Corinto. Pinaniniwalaang tatlo ang liham na isinulat para sa mga Corintio subalit dadalawa lamang ang nakaabot sa pangkasalakuyang panahon.
Isinulat at ipinadala ni San Pablo ang Ikalawang Sulat sa mga taga-Corinto noong mga anim na buwan (may nagsasabing pagkaraan ng isang taon pagkalipas na maisulat ang unang liham. Ipinadala niya ang pangalawang liham sa pamamagitan ni Tito magbuhat sa Macedonia.
Sinasabing mahirap sundan at wariin ang nilalaman ng Ikalawang Sulat ni San Pablo sa mga taga-Corinto sapagkat isa itong tugon sa mga pananalita at mga damdamin ng ibang mga tao, mga bahaging hindi matutunghayan sa sulat na ito. Samakatuwid, may kakulangan upang maunawaan ng husto. Gayunman, napanatili sa liham na ito ang pagbibigay liwanag sa naging buhay ni San Pablo noong mga kapanahunang iyon, bilang isang tao at bilang isang tagapangaral ng Kristiyanismo.
Nasulat ang ikalawang sulat ni Pablo para sugpuin ang mga paninirang ginagawa ng mga Hudyo, at para na rin maipagtanggol ang kaniyang misyong pampananampalataya. Nakatuon ito sa sariling kaugnayan ni San Pablo sa simbahan o parokyang nasa Corinto, sa Gresya. Lalong lumala ang kalagayan ng mga Kristiyanong Corintio kaya't nilarawang ikinaluha at ikinagalit ito ni San Pablo. Nagpadala ng isang liham (ang isa pang sulat na hindi nakarating sa kasalukuyang panahon; hindi ang Ikalawang Sulat sa mga taga-Corinto) na nagsilbing isang sermon at babala: pinagsasabihan niya ang mga taga-Corinto.
Pagkaraang maipadala at maibatid sa mga taga-Corinto ang nilalaman ng sulat ni San Pablo (hindi ang Ikalawang Sulat sa mga taga-Corinto), nagdala si Tito ng balitang nagsasaad na nagbagong-loob ang mga mamamayan ng Corinto. Lubhang ikinagalak ito ni San Pablo, gumaan ang kaniyang kalooban, at nagpapasalamat sa mga taga-Corinto. Kaya't naisulat niya ang Ikalawang Sulat sa mga taga-Corinto na kabahagi ngayon ng Bibliya, na nagpapaliwanag ng mga naging kilos ni Pablo at para rin magbalita ng hinggil sa kaniyang mga gawain habang malayo sa Corinto.
Naririto ang nilalaman ng ginawang pakikipag-unayan ni Pablo sa Iglesya sa Corinto:
May tatlong pangunahing mga bahagi ang Ikalawang Sulat sa mga taga-Corinto: Una, ang pagtatanggol ni San Pablo tungkol sa kaniyang sarili (1, 1, - 7, 16). Ikalawa, mga abuloy na ukol sa mga taga-Jerusalem (8, 1, - 9, 15). At ikatlo, tungkol sa kaniyang pagiging alagad (10, 1 - 13, 13). Naririto ang balangkas ng ikalawang liham ni San Pablo:
Sulat sa mga taga-Roma

Ang sulat sa mga taga-Roma o Sulat sa mga Romano ay isa sa mga aklat sa Bagong Tipan ng Bibliya, na naglalaman ng isang liham na isinulat ni San Pablong Alagad para sa mga Kristiyanong Romano. Sa katunayan, ito ang ikaanim sa mga liham na isinulat ni San Pablo, na palaging inuuna sa pagkakabanghay dahil sa kahalagahan ng mga nilalaman at paksa: ang kabuuruan ng Kristiyanismo. Sinasabing higit ito sa isang pangkaraniwang liham lamang kaya't mas itinuturing na isang pormal na kasulatang tumatalakay sa isang paksang pangteolohiya. Isa itong sulating teolohikal na nakatuon sa mga payak ngunit mahahalagang katotohanan hinggil sa Kristiyanismo at pamumuhay bilang Kristiyano.
Tinatayang nasulat ito noong mga 57 A.D. o 58 A.D. Sinulat ito ni San Pablo mula sa Corinto, Gresya noong binalak niyang pumunta sa Espanya para magturo ng Kristiyanismo sa Kanlurang Mundo. Pagkalipas ito ng ikatlo niyang paglalakbay na pampamamahayag ng Mabuting Balita ni Hesus. Samakatuwid, pagkaraang maisakatapuran ang pagtatatag ng mga Simbahan (o Parokya) sa Asya Menor, Masedonya, at Gresya.
Pinaniniwalaang nadala ang simulain ng Kristiyanismo sa Roma sa pamamagitan ng mga taong nakarinig sa mga pagtuturo ni San Pedro noong tumungo ito sa Roma noong mga 42 A.D. Kasunod ng pangyayaring ito ang pagdalaw ni San Pablo sa namamayani nang pamayanang Kristiyano sa Roma, hindi upang "magtatag sa tinatagan na" ng Kristiyanismo ni San Pedro (bagaman may paniniwala ring itinatag ito ng ibang mga misyonerong Kristiyanong hindi na napagalaman ang mga pangalan). Ibig lamang tumulong ni San Pablo sa pagsugpo ng mga suliraning kinakaharap ng mga Romanong Kristiyano, at para pagtibayin ang kalooban ng mga mamamayang ito. Kabilang sa mga suliranin ng mga Kristiyano ng Roma ang hindi pagkakaunawaan ng mga Kristiyanong Hudyo at mga Kristiyanong Romano (ang mga Kristiyanong hentil o Kristiyanong pagano): Idinidiin ng mga Kristiyanong Hudyo ang kahalagahan ng pagsunod sa Batas ni Moises, samantalang ipinipilit naman ng mga Kristiyanong Romano ang kahalagan ng Batas ni Kristo.
Naglalaman ang liham na ito ni San Pablo ng pagbati, pasasalamat, pagtalakay sa pangangailangang maligtas ng tao, ang gawaing pagliligtas ng Diyos, ang tungkulin ng bansang Hudyo sa mga balak ng Diyos, at ang pagtatapos na nagbibilin at nangagaral hinggil sa pagpapanatili ng ugaling Kristiyano at sa pagkakaisa ng mga Kristiyano.
Naririto ang balangkas ng sulat na ito:
Nagsasaad ang Bahaging Dogmatiko ng mga sumusunod: na kailangan ang pagsampalataya kay Kristo para makamit ang kaligtasan, ng pagtalakay hinggil sa kabanalan at kaligtasan sa pamamagitan ni Hesus, at ng mga bunga ng kaligtasan. Naglalahad naman ang Bahaging Moral ng mga tungkulin ng mga Kristiyano sa kanilang kapwa, at mga tungkulin nila sa pamahalaan at sa lipunan.
Jose ng Leonissa

Si San Jose ng Leonisa, San Jose ng Leonissa, o San Jose ng Leonessa (Italyano: Giuseppe da Leonessa) ay pinanganak noong 1556. Isa siyang santo ng simbahang Katoliko. pinanganak siya sa Eufranio Desiderio sa Leonessa (o Leonissa), isang maliit na bayan sa Lazio, dating Umbria. Sinasabi na simula pagkabata, relihiyosao na si Jose; nagtatayo siya ng mga maliliit na mga altar at nagdadasal as mga altar na iyon at kumukuha rin ng mga kasama para sa pagdadasal.
Habang pa siya ng isang batang lalaki na ginamit upang kunin ang disiplina sa Biyernes sa kompanya sa confraternity ni San Saviour. Siya ay na-aralan sa pamamagitan ng kanyang tiyuhin, na nagkaroon na binalak ng isang naaangkop na pag-aasawa para sa kanya, kundi sa kanyang mga panlabing-anim na taon siya nahulog sakit ng lagnat, at sa kanyang paggaling, nang walang pagkonsulta sa kanyang kamag-anak, siya ay sumali sa kaputsina reporma ng Pransiskanong Order. Ang kanyang pag-aaral ay sa kumbento ng Carcerelle malapit Assisi.
Ang lathalaing ito ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Sweet sixteen (birthday)

A sweet sixteen is a coming-of-age party celebrating one's 16th birthday, mainly celebrated in the United States and Canada. While they are not a legal adult, typically, when they turn 16 is when many people learn to drive, get jobs, and assume other adult responsibilities. For many, the 16th birthday celebrates adulthood and marks the end of a childhood. As the name suggests, the celebration takes place on a sixteenth birthday and is celebrated among girls and boys, though it is typically more common with girls. In the past, sweet sixteens tended to be formal, but they no longer tend to.
For girls, the shoe ceremony is common at sweet sixteen parties. In this ceremony, the birthday girl sits in a chair while her father, grandfather, godfather, uncle, or brother approaches her, carrying a decorative pillow with high heels. The girl traditionally wore flat shoes, such as slippers, and the father ceremoniously helped her into her new high heels. This is symbolic of the girl transitioning into a woman.
The tiara ceremony is similar to the shoe ceremony, except the mother or a strong female figure approaches with a tiara instead of shoes and places it on her daughter's head to symbolize her becoming a woman. Sometimes, this is combined with the shoe ceremony so that two people approach the birthday girl, one with a pillow with high heels and the other with a pillow with a tiara.
While also performed at Bar and Bat Mitzvahs and Quinceañeras, this ceremony is common for Sweet Sixteen celebrations. There are typically 16 candles, each given to special family members and friends by the birthday girl. Usually, when the recipient of the candle is named, the birthday girl says a few words in regards to why this person (or people) is special to them, they may tell a short story or fun memory they have shared with that person. The birthday girl can decide to give her candles to whomever she chooses.
Like most coming-of-age events, sweet 16s are common on TV, in movies (e.g. Sixteen Candles), music, books, and online.
Songs that talk about or represent sweet 16s.
Candlelight vigil

A candlelight vigil or candlelit vigil or candlelight service is an assembly of people carrying candles, held after sunset in order to pray, show support for a specific cause, or remember the dead, in which case, the event is often called a candlelight memorial. Such events may be held to protest the suffering of some marginalized group of people. A large candlelight vigil may have invited speakers with a public address system and may be covered by local or national media. Speakers give their speech at the beginning of the vigil to explain why they are holding a vigil and what it represents. Vigils may also have a religious purpose that contains prayer and fasting. On Christmas Eve many churches hold a candlelight vigil.
Candlelight vigils are seen as a nonviolent way to raise awareness of a cause and to motivate change, as well as uniting and supporting those attending the vigil.
In South Korea, the Candlelight vigils, or Candlelight protests is a symbolic collective gathering of political dissent in South Korea to combat injustice peacefully. This method of protesting began in 2002 as a result of the Yangju highway incident, was utilized in the rallies against the impeachment of Roh Moo-hyun in 2004, re-used again in the 2008 U.S. beef protests, and emerged in the 2016-18 President Park Geun-hye protests.
In the multiplayer video game EVE Online, players hold "Cyno Vigils" in remembrance of players who have died.
List of The Handmaid's Tale episodes

The Handmaid's Tale is an American dystopian drama television series created by Bruce Miller, based on the 1985 novel of the same name by Margaret Atwood. The plot features a dystopian future following a Second American Civil War wherein a theonomic, totalitarian society subjects fertile women, called "Handmaids", to child-bearing slavery. The series features an ensemble cast, led by Elisabeth Moss, and also stars Joseph Fiennes, Yvonne Strahovski, Alexis Bledel, Madeline Brewer, Ann Dowd, O-T Fagbenle, Max Minghella, Samira Wiley, Amanda Brugel, and Bradley Whitford.
The series premiered on April 26, 2017, on Hulu. The second season premiered on April 25, 2018. The third season premiered on June 5, 2019. The fourth season premiered on April 27, 2021. In December 2020, ahead of the fourth season premiere, Hulu renewed the series for a fifth season, which premiered on September 14, 2022. In September 2022, ahead of the fifth season premiere, the series was renewed for a sixth and final season, which is set to premiere on April 8, 2025.
As of November 9, 2022, 56 episodes of The Handmaid's Tale have been released, concluding the fifth season.
Candlestick

A candlestick is a device used to hold a candle in place. Candlesticks have a cup or a spike ("pricket") or both to keep the candle in place. Candlesticks are sometimes called "candleholders".
Before the proliferation of electricity, candles were carried between rooms using a chamberstick, a short candlestick with a pan to catch dripping wax.
Although electric lighting has phased out candles in much of the world, candlesticks and candelabras are still used in homes as decorative elements or to add atmosphere on special occasions.
Candles and candlesticks are also used frequently in religious rituals and for spiritual means as both functional and symbolic lights.
In Jewish homes, two candles are lit to mark the beginning of the Sabbath at sundown every Friday, hence, candlesticks are often on display. A seven-branched candelabra, known as the menorah, is the national symbol of the State of Israel, based on the candelabra that was used in the Temple in Jerusalem in ancient times. Another special candelabra found in many Jewish homes is the Hanukiah, the Hanukkah menorah that holds eight candles plus an extra one for lighting the others.
Tall candlesticks and altar lamps are often found in Christian churches as well.
A special set of two- and three-branched candelabras called the dikirion and trikirion is used by Eastern Catholic and Eastern Orthodox bishops to bless people at worship services.
A triple candlestick was used before 1955 in the Catholic Church.
Pantera din subterană

Pantera din subterane sau Pantera din subterană este un roman din 1995 al autorului israelian Amos Oz, publicat în traducere în română în 2003 de Editura Univers în colecția Romanul Secolului XX.
Romanul reminiscent al lui Oz descrie faptele unui băiat de doisprezece ani în 1947, ultimul an al mandatului britanic pentru Palestina, în timpul conflictului britanico-sionist.
Tânărul Proffy a organizat o celulă subterană pro-Israel care își propune să arunce în aer Palatul Buckingham sau reședința prim-ministrului Regatului Unit. Aceste vise eroice nu sunt un pericol pentru nimeni, dar prietenia lui Proffy cu un soldat britanic amabil îi face pe cei doi colegi pantere să-l acuze de trădare.
Filmul Micul trădător (The Little Traitor, 2007), cu Alfred Molina, se bazează pe carte.
Însemnări din subterană

Însemnări din subterană este un roman de dimensiuni mici al celebrului scriitor rus Feodor Dostoievski publicat pentru prima oară în 1864. E considerat de mulți primul roman existențialist. Este structurat în două părți– „Subterana” și „Pornind de la lapoviță” – și este povestit de un narator fără nume ce locuiește în Sankt Petersburg. Personajul principal este inteligent, dar, în același timp egoist, singuratic și cu reale dificultăți de socializare și adaptare. Un mizantrop într-o continuă introspecție, într-o oarecare măsură asemănător cu Raskolnikov din Crimă și pedeapsă.
Însemnări din subterană analizează, pe de o parte, o disecare a ideilor proprii ale personajului, care alege să se înstrăineze și să se izoleze față de oameni, dar este și, pe de altă parte, o analiză a societății din Rusia secolului al XIX-lea, o revoltă împotriva tuturor valorilor societății și științei.
Economie informală

Termenul de economie informală (sinonim cu termenii economie ascunsă și economie subterană), reprezintă o activitate economică legală, dar ascunsă în mod deliberat autorităților publice pentru a evita:
În anul 2011, economia subterană era evaluată la 30% din PIB, adică aproape 40 miliarde euro, de către ziarul România liberă.
În anul 2013, economia subterană este evaluată la 38,2 miliarde de euro.