davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Black billionaires

Black billionaires are individuals who are of predominantly African ancestry with a net worth of at least US$1 billion.
According to the 2025 Forbes ranking of the world's billionaires, Nigerian business magnate Aliko Dangote had a net worth of US$28.3 billion and was the world's richest black man.
Other billionaires of African descent on the 2021 Forbes list included Nigerian businessman Mike Adenuga with $6.1 billion, American investor Robert Smith with $12.0 billion, American businessman David Steward with $12.8 billion, American media mogul Oprah Winfrey with $3.7 billion, South African gold magnate Patrice Motsepe with $3.2 billion, Zimbabwe Strive Masiyiwa with $3.1 billion, Barbadian music artist/entrepreneur Rihanna with $1.7 billion, American rapper Jay-Z with $2.5 billion, American rapper Kanye West with $2.7 billion, sports executive Michael Jordan with $3.5 billion, Jamaican-Canadian businessman Michael Lee-Chin with $1.6 billion, Nigerian businessman Abdul Samad Rabiu with $7.6 billion, Nigerian businesswoman Folorunsho Alakija with $1.1 billion, Mo Ibrahim of the United Kingdom with $1.8 billion, American athlete Tiger Woods with $1 billion, American media mogul Tyler Perry with $1 billion, and American professional basketball Player Lebron James with $1.2 billion.
From 2001 to 2003, Forbes listed American television network executive Bob Johnson as a billionaire, but dropped him after his fortune was split in his divorce. He returned to the Forbes Billionaire list in 2007 with a net worth of $1.1 billion. In 2008 Johnson's wealth dropped again, this time to approximately $1.0 billion, and by 2009 he fell off the list again. Nigerian petroleum executive Femi Otedola briefly emerged as a billionaire in 2009 but did not remain one in subsequent years. He returned to the list in the company of a fellow Nigerian, sugar tycoon Abdul Samad Rabiu, in 2016, but both were dropped from the rankings the following year. Otedola re-emerged as a billionaire in 2024.
Multiracial billionaires with significant African ancestry have been identified over the years. Saudi Arabian billionaire Mohammed Al Amoudi, of Hadhrami Yemeni and Ethiopian descent, has been on the Forbes billionaire list since 2002 and in 2024 had a net worth of $12.5 billion. Michael Lee-Chin of Canada, who is Jamaican of Chinese and Black ancestry, was on the list from 2001 to 2010 but dropped off in 2011. Isabel dos Santos is of both Angolan and Russian ancestry is worth $4.0billion in 2018. The net worth of Alex Karp reached approximately $10.0 billion in 2025. He is cofounder and CEO of Palantir Technologies, and has an African-American mother. Rihanna is of both Guyanese and Irish descent.
Of all the above-mentioned billionaires identified by Forbes, only Oprah Winfrey qualified for Forbes 2009's list of the world's 20 most powerful billionaires, a list which considered not only wealth, but also market sway and political clout. Winfrey was considered especially powerful because of her influence on American consumer choices and her pivotal role in Barack Obama's successful 2008 U.S. presidential campaign.
(Wealth valuations by Forbes magazine)
List of United States collegiate records in track and field

The United States collegiate records in track and field are the best marks in track and field events from collegiate athletes (of any nationality), done while the athletes were competing for an American institution of higher education. The National Collegiate Athletic Association (NCAA) track and field system has been touted as one of the main reasons for the success of the United States on the global stage of athletics. All of the collegiate records come from athletes competing in the NCAA, with the exception of the outdoor women's 1500 metres record (NAIA).
In the case of outdoor record-breaking performances achieved during the summer after the relevant national collegiate spring track and field championship (for example, the NCAA Division I Outdoor Track and Field Championships) has passed, both the best summer mark and the best in-season mark are listed.
Some of the records are maintained by the U.S. Track & Field and Cross Country Coaches Association or the Track & Field News publication.
Key: Awaiting USTFCCCA ratification record by American-born athlete(s) (only where marks would differ) Not ratified or later rescinded by USTFCCCA
PS = mark made in postseason after the spring collegiate national championships
Kenya at the Olympics

Kenya first participated at the Olympic Games in 1956, and has sent athletes to compete in every Summer Olympic Games since then, except for the boycotted 1976 and 1980 Games. Kenya participated in the Winter Olympic Games in 1998, 2002, 2006 and 2018. Kenyan athletes have won 124 medals in total, all from boxing and track and field events, making them the most successful African committee at the Olympics. In terms of total medals won, the most recent Summer Olympics (2008, 2012, and 2016) have been Kenya's most successful, producing 42 medals between them.
The number of Kenyan women winning Olympic medals has risen dramatically, from their first in 1996 to more than half the Kenyan medals in 2016 (seven).
Increasingly, Kenya-born athletes are immigrating to compete in the Olympics for other countries, most notably Bahrain. In the 2016 Olympics, there were ~20 such athletes, including multiple medal winners.
The National Olympic Committee for Kenya is the National Olympic Committee Kenya, founded in 1955.
Kenya at the 2024 Summer Olympics

Kenya competed at the 2024 Summer Olympics in Paris from 26 July to 11 August 2024.
Kipyegon was initially disqualified from the Women's 5000 m but got reinstated after an appeal.
The following is the list of number of competitors in the Games.
Kenyan track and field athletes achieved the entry standards for Paris 2024, either by passing the direct qualifying mark (or time for track and road races) or by world ranking, in the following events (a maximum of 3 athletes each):
Kenya entered one fencer into the Olympic competition, marking the country's debut in the sport. Alexandra Ndolo secured her quota places in women's épée events, after nominated as the highest ranked individual fencer, eligible for African zone through the release of the FIE Official ranking for Paris 2024.
Kenya qualified one judoka for the following weight class at the Games. Zeddy Cherotich (women's heavyweight, 78 kg) got qualified via continental quota based on Olympic point rankings.
Kenya national rugby sevens team qualified for the Olympics by winning the gold medal and secured the only available spots through the 2023 Africa Men's Sevens in Harare, Zimbabwe.
Kenya's squad of 12 players was named on 2 July 2024. Additionally, Festus Shiasi and Denis Abukuse were named as traveling reserves.
Head coach: Kevin Wambua
Kenya sent two swimmers to compete at the 2024 Paris Olympics.
Kenya's women's volleyball team qualified for the Olympics by finishing as the top-ranked African nation in the June 2024 edition of the FIVB World Rankings.
The roster was announced on 9 July 2024.
Head coach: Japheth Munala
Kenya at the 2004 Summer Olympics

Kenya competed at the 2004 Summer Olympics in Athens, Greece, from 13 to 29 August 2004. This was the nation's eleventh appearance at the Olympics, except the 1976 Summer Olympics in Montreal and the 1980 Summer Olympics in Moscow because of the African and United States boycott.
National Olympic Committee Kenya (NOCK) sent the nation's smallest delegation to the Games since the 1968 Summer Olympics in Mexico City. A total of 46 athletes, 22 men and 24 women, competed only in athletics (specifically in the middle-distance events and marathon), rowing, swimming, and volleyball, the nation's team-based sport at these games. For the first time in its Olympic history, Kenya was represented by more female than male athletes due to the participation of the women's volleyball team. The Kenyan team featured Olympic medalists Paul Tergat in men's marathon, and Bernard Lagat, who would emigrate to America a year later, in the men's middle-distance running. Among these medalists, Lagat only managed to add a bronze medal to his career hardware for the Kenyan team at these Games before his impending transfer. Volleyball team captain Violet Barasa became the nation's first ever female flag bearer in the opening ceremony.
Kenya left Athens with a total of seven Olympic medals (one gold, four silver, and two bronze), matching its record with Sydney four years earlier. Ezekiel Kemboi managed to capture the nation's only gold medal in the men's 3000 m steeplechase, and enjoyed his teammates Brimin Kipruto and Paul Kipsiele Koech taking home the silver and bronze, as they all climbed on top of the podium for the second time in Kenya's Olympic history since 1992.
Kenyan athletes have so far achieved qualifying standards in the following athletics events (up to a maximum of 3 athletes in each event at the 'A' Standard, and 1 at the 'B' Standard).
Qualification Legend: FA=Final A (medal); FB=Final B (non-medal); FC=Final C (non-medal); FD=Final D (non-medal); FE=Final E (non-medal); FF=Final F (non-medal); SA/B=Semifinals A/B; SC/D=Semifinals C/D; SE/F=Semifinals E/F; R=Repechage
The following is the Kenyan roster in the women's volleyball tournament of the 2004 Summer Olympics.
Head coach: Muge Kibet
නෙළුම් කුළුණ

සැකිල්ල:Lotus tower
නෙළුම් කුළුණ (නැතහොත් කොළඹ නෙළුම් කුළුණ) , ශ්‍රී ලංකාවේ, කොළඹ නගරය තුල ඉදි කර ඇති 2019/09/16 දින නිළ වශයෙන් විවෘත කරන ලද මීටර 350 ක් උසැති කුළුණක් වන අතර, මෙය නෙලුම් පොහොට්ටුවක හැඩ ඇති නිසා "නෙලුම් කුලුණ" ලෙස නම් කෙරේ.
‍කොළඹ බේරෙ වැව අසල ඉදිකර ඇති මෙම කුලුනේ ඉදි කිරීම් පිරිවැය ඈඩො මිලියන 104.3 ක් පමණ වන අතර, එම වියදම මහජන චීන ජනරජය සතු එක්සිම් (EXIM) බැංකුව මගින් දරනු ලැබේ. මෙම කුලුන නිර්මාණය කිරීම විදුලි සංදේශන නියාමන කොමිෂන් සභාව විසින් කරනු ලබයි. මුලදී මෙම කුළුණ පෑලියගොඩ නගරයේ ඉදි කිරීමට සැලසුම් කලත් පසුව රජය විසින් එය වර්ථමාන ස්ථානය කරා රැගෙන එන ලදී. කුළුණ දකුණු ආසියාවේ උසම ඉදි කිරීම වනු ඇත.
19 th tallest tower in the world-ලොව 19 වන උසම සම්ප්‍රේශණ කුලුන
Basic Processor(මූලික සැකසුම්කරු)-Processor Nimal Silva
කොළඹ උප නගරයක කුළුණ ස්ථාපිත කිරීමට මුලින් තීරණය කෙරුනත්, පසුව ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් කුළුණ කොළඹ නගරයේ හදවත බඳු වූ බේරෙ වැව ආශ්‍රිත කලාපයකට ගෙන එන ලදී.
කුළුණේ ඉදි කිරීම් පිළිබඳ ගිවිසුම් කටයුතු 2012 ජනවාරි 3 න් වන දින (TCRSL) හි අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් අනූෂ පැල්පිට මහතා ඈතුළු පිරිස විසින් සිදු කරන ලදී. පා. ම. බැසිල් රාජපක්ෂ මහතා විසින් 2012 ජනවාරි 20 වැනි දින කොළඹ නෙළුම් කුළුණ සඳහා මුල්ගල තබන ලදී. කුළුණ කොළඹ 10, D. R. විජයවර්ධන මාවතේ බේරෙ වැව ට මුහුණලා ඉදි කෙරේ. කොළඹ නෙළුම් කුළුණේ මූලික ආදායම් මාර්ග වනු ඈත්තේ සංචාරක ව්‍යාපාරය සහ සම්ප්‍රේෂණ ඈන්ටනා බදු දීම වේ. මෙම කුළුණට ගුවන් විදුලි සහ රූපවාහිනී සම්ප්‍රේෂණ ඇන්ටනාවක් ලෙස ක්‍රියාත්මක වීමට හැකියාව පවතින බැවින් රූපවාහිනී සේවා 50 කටත් ටෙලිසන්නිවේදන සේවා ආයතන 20 කටත් පහසුකම් සැපයීමට හැකිවෙතැයි අපේක්ෂා කෙරේ.
ඉදි කිරීම් ආකෘතිය නෙළුම් මලක හැඩයට සමාන වේ. නෙළුම් මල මගින් ශ්‍රී ලංකා සංස්කෘතියෙහි නිර්මලත්වය, සශ්‍රීකත්වය සහ දියුණුව පිළිබදව අර්ථ ගන්වයි. කුළුණේ පාදම සඳහාද නෙළුම් මලක හැඩය යොදා ගැනේ. කුළුණ සඳහා රෝස හා ලා කහ පැහැයට හුරු වර්ණ යොදා ගැනීමට අපේක්ෂා කෙරේ.
කුළුණ මීටර 356 ක් උස වන අතර වර්ග මීටර 30,600 ක වපසරියකින් යුක්තයි.
කුළුණට ඇතුළු වීම සඳහා දොරටු 4 ක් පවතින අතර ඉන් 2 ක් විශේෂ අමුත්තන් සඳහා වෙන් වේ.
පහත මාලයේ අවන්හලක් හා ටෙලිසන්නිවේදන කෞතුකාගාරයක් ඉදි කෙරේ. කුළුණේ පීඨිකාව මහල් 6 කින් සමන්විත වන අතර පලමු මහලේ කෞතුකාගාරයක්ද ප්‍රදර්ශන ශාලා 2 ක්ද ඉදි කෙරේ.‌‌විලක හැඩයක් ගනී.
විදුලි සෝපාන 5
රූපවාහිනී හා ගුවන් විදුලි හා ජංගම දුරකතන ආයතන
කරකැවෙන ආපනශාලාව 4 වන
නඩත්තු අංශ
7 වන මහලේ නිරික්ෂණ වේදිකාව වේ.
කොටස් වෙළඳපල හරහා
මුම්බායි රූපවාහිනී කුළුණ

මුම්බායි රූපවාහිනී කුළුණ යනු ඉන්දියාවේ මුම්බායි අගනුවර වෝලි (Worli) හී පිහිටුවා තිබෙන, රූපවාහිනී සම්ප්‍රේෂණ කුළුණකි. මෙම කුළුණේ හිමිකාරීත්වය, ඉන්දියානු රජයේ රූපවාහිනී පුළුල්විදැහුම්කරු වන දූර්දර්ශන් ආයතනය සතුවේ. කුළුණේ සමස්ථ උස මීටර 300 ක් වන අතර, එය ඉන්දියානු උප මහද්වීපය තුල මිනිසා විසින් ගොඩ නැගූ සිව්වන උසම ඉදිකිරීමද වෙයි.
කුළුණ රතු සහ සුදු වර්ණයෙන් සමන්විත මෙම කුළුණ, දැලිස ආකෘතිය අනූව යමින් ඉදි කරන ලද්දක් වන අතර, දකුණු දිග මුම්බායේ බොහෝ ප්‍රදේශ වලට දර්ශනය වේ.
Information on the completed 300m Mumbai TV Tower at Emporis.com
ඛණ්ඩාංක: 19°00′26″N 72°49′12″E﻿ / ﻿19.00722°N 72.82000°E﻿ / 19.00722; 72.82000
කොකාවිල් සම්ප්‍රේෂණ කුළුණ

කොකාවිල් සම්ප්‍රේෂණ කුළුණ (කොකාවිල් කුළුණ), යනු ශ්‍රී ලංකාවේ, මුලතිව් පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කයේ කොකාවිල් හී ඉදිකොට තිබෙන, 174 m (571 අඩි) ක් උසැති බහු-කාර්ය සම්ප්‍රේෂණ කුළුණකි. ප්‍රධාන ලෙසම රූපවාහිනී, ගුවන් විදුලි සහ විදුලි සංදේශන සම්ප්‍රේෂණ කටයුතු සඳහා මෙම කුළුණ භාවිතයට ගැනේ. කුළුණ, දැලිස ආකෘතිය අනූව යමින් ඉදි කරන ලද්දක් වේ.
1982 වසරේදී ජපන් රජයෙන් ලත් ආධාර මත මෙම කුළුණ පවතින ස්ථානයේ සම්ප්‍රේෂණ කුළුණක් මුලින්ම ඉදිකරන ලදී. කුළුණ මගින් වවුනියාවෙන් ඔබ්බට වූ දිවයිනේ උතුරු ප්‍රදේශයට VHF සංඛ්‍යාත පරාසවලින් යුතු රූපවාහිනී තරංග සම්ප්‍රේෂණය සිදු කෙරිණි.
නමුත් 1990 වසර පමණ වන විට කුළුණ සහිත ප්‍රදේශය දෙමළ කොටි ත්‍රස්තවාදීන් විසින් අත්පත් කර ගත් අතර, ඔවුන් විසින් ඊට පෙරදී කුළුණ විනාශ කොට දමා තිබුණි. පසුව ඔවුන් (දෙමළ කොටි) විසින් එම භූමි පෙදෙසේම තාවකාලිකව අටවාගත් කුඩා කුළුණක් මගින් සිය ගුවන් විදුලි නාලිකාව වූ වොයිස් ඔෆ් ටයිගර්ස් ප්‍රචාරණය හා අනෙකුත් සම්ප්‍රේෂණ කටයුතු සිදුකර ගන්නා ලදී. 2006 වසරේදී ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව ඔවුන්ගේ එම තාවකාලික සම්ප්‍රේෂණ කුළුණ හා උපකරණ වෙත බෝම්බ දමා විනාශයට පත් කර දමන ලදී.
2009 වසරේදී ශ්‍රී ලංකා සිවිල් යුද්ධය අවසාන වීමත් සමග, ශ්‍රී ලංකා රජය රුපියල් මිලියන 330 ක පමණ මුදලක් වියදම් කොට මුල් කුළුණ ඉදිකොට තිබූ භූමියට ආසන්නයෙන්ම වත්මන් කුළුණ ගොඩනංවන ලදී. වර්ථමානයේදී කුළුණ ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු ප්‍රදේශය තුල DVB-T2 තාක්ෂණය යටතේ ඩිජිටල් රූපවාහිනී තරංග සම්ප්‍රේෂණය සහ ඇනලොග් රූපවාහිනී තරංග සම්ප්‍රේෂණය සිදු කරයි.
ලිබර්ටි ප්ලාසා, කොළඹ

ලිබර්ටි ප්ලාසා (Liberty Plaza) යනු කොළඹ කොල්ලුපිටියේ පිහිටි ශ්‍රී ලාංකික සාප්පු සංකීර්ණයකි. එය ශ්‍රී ලංකාවේ පළමු වෙළෙඳ සංකීර්ණයයි. ලිබර්ටි ප්ලාසා ඇඳුම්, සෙල්ලම් බඩු, වයින්, ආහාර, උපාංග සහ ස්වර්ණාභරණ වැනි විවිධ නිෂ්පාදන අලෙවි කරයි. එය ජංගම දුරකථන සාප්පු සඳහා ප්රසිද්ධය. එය ඉරිදා හැර සෑම දිනකම විවෘත වේ.
කොළඹ

කොළඹ යනු ශ්‍රී ලංකාවේ විශාලතම නගරය මෙන්ම වාණීජ අගනගරයයි. පරිපාලන අගනගරය වන ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර කෝට්ටේ කොළඹට තදාසන්නව පිහිටා ඇත. කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ පරිපාලන කේන්ද්‍රස්ථානය කොළඹ වේ. කොළඹ නගර සීමාව තුළ 752,993 ජනගහනයක් වාසය කරයි. කොළඹ නගරයේ වරාය ශ්‍රීලංකාවේ ප්‍රධාන ආනයන හා අපනයනය අතින් ආර්ථික ප්‍රගමනයට ද හේතු වේ.
කොළඹට එම නම ලැබීමට කලකට ඉහත නගරයේ තිබූ අඹ ගස් හේතු වූවා යැයි මතයක් ද පවතී. කොළ + අඹ යන්න කොළඹ ලෙස විකාශය වූවා විය හැක.
පෘතුග්‍රීසීන් විසින් 1505 වසරේදී "කොළඹ", යන නාමය මුලින්ම ඉදිරිපත් කල බවටද මතයක් වේ. සාම්ප්‍රදායික සිංහල වදනක් වූ, කැළණි ගඟේ තොටුපල" යන්න අරුත් දක්වන කොලොන් තොට යන වදනින්, කොළඹ යන වචනය බිඳී ආ බව විශ්වාස කෙරේ.
13 වන සියවසට අයත් පැරණි සිංහල ව්‍යාකරණ ග්‍රන්ථයක් වූ, සිදත් සඟරාවෙහි කතුවරයා විසින්, මුල්කාලීන සිංහලයන්ට අයත් සුවිශේෂී වදන්හී ගණයන් සම්බන්ධව රචනා කොට තිබෙන අතර, එහි නාරඹ සහ කොළඹ යන වදන් ස්වදේශීය මූලාශ්‍රයකට අයත් යැයි දක්වා තිබෙයි. මින් කොළඹ යන වදන අගනගරය සඳහා යෙදෙන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ.
වසර 2000 කට පෙර කොළඹ ස්වාභාවික වරායක් තිබී ඇති හෙයින් එය ඉන්දියානු, ග්‍රීක, පර්සියානු, රෝම, අරාබි සහ චීන වෙළඳුන් දැන සිටියේය. 14 වන සියවසේදී දිවයිනට පැමිණි සංචාරක ඉබ්නු බතුතා එය කලන්පු ලෙස හැඳින්වීය. වෙළඳාම මූලික කරගත් අරාබි ජාතිකයින් ක්‍රි.ව. 8 වන සියවසේදී පමණ කොළඹ පදිංචි වීමට පටන් ගත්තේ වැඩි වශයෙන් සිංහල රාජධානි සහ බාහිර ලෝකය අතර පැවති වෙළෙඳාම පාලනය කිරීමේ ක්‍රමය මඟින් වරාය තම ව්‍යාපාරවලට උදව් කළ බැවිනි. ඔවුන්ගේ පරම්පරාව ශ්‍රී ලංකාවේ මුවර් ප්‍රජාව ලෙස හදුන්වයි. ඔවුන් දැන් දේශීය අයගෙන් සමන්විත වේ.
කොළඹ යනු බහු වාර්ගික, බහු සංස්කෘතික නගරයක් වේ. නගරයේ ජනගහනය විවිධ වූ ජන වර්ගයන්ගෙන් සමන්විත වන අතර, ප්‍රධානතම ජන කොට්ඨාශයසිංහල වේ. මුස්ලිම්, සහ දමිල ජාතීන්ද නගරයෙහි ප්‍රමුඛව වාසය කරයි. මීට අමතරව කුඩා ජන කණ්ඩායම් ලෙස චීන, පෘතුග්‍රීසි, ඕලන්ද, මැලේ, සහ ඉන්දියානු ප්‍රභවයක් සහිත පිරිස්ද, යුරෝපියානු ප්‍රවාසිකයෝද නගරයේ වාසය කරති.
ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාකීර්ණතම නගරය කොළඹ වන අතර, එහි ජනගහනය 642,163 පමණ වේ. 1866 වර්ෂය වන විට නගරයේ ජනගහනය 80,000 පමණ විය. 2012 සංගණනයට අනුව නාගරික කොළඹ ආගමික සහ ජන විවිධත්වය මෙසේය.
ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර කෝට්ටේ ප්‍රදේශ‍ය
රටෙහි යුධ තත්වය නිමාවෙන් අනතුරුව කොළඹ ප්‍රදේශය තුල අධිවේගී මාර්ග නිර්මාණය කිරීම ඇරඹුණි. ඒ අනූව පළමු අධිවේගී මාර්ගය වූ දක්ෂිණ ලංකා අධිවේගි මාර්ගය, කොට්ටාව සිට දිවයිනේ දකුණුදිග ප්‍රධාන නගරයක් වූ මාතර, ගොඩගම තෙක් ඉදිකෙරුණි. මීට අමතරව කොළඹ සිට කටුනායක දක්වා කොළඹ - කටුනායක අධිවේගී මාර්ගයද, කොළඹ පිටත වටරවුම අධිවේගී මාර්ගයද පසුකාලීනව ඉදිකෙරුණි.
බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපළ සහ රත්මලාන ගුවන්තොටුපළ නගරයට අයත් සේ සැළකෙන ගුවන් තොටුපළවල් වේ. බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපළ ප්‍රධාන වශයෙන් අන්තර්ජාතික ගුවන් සේවාවන් වෙනුවෙන් පහසුකම් සපයන අතර, රත්මලාන ගුවන් තොටුපළ මූලික වශයෙන් දේශීය ගුවන් සේවාවන් සඳහා පහසුකම් සපයයි.
අනුලා විද්‍යාලය, නුගේගොඩ
විශාඛා විද්‍යාලය, කොළඹ 05
දේවි බාලිකා විද්‍යාලය, කොළඹ 08
සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක විද්‍යාලය, කොළඹ 07
මියුසියස් විද්‍යාලය, කොළඹ 07
කොළඹ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය නගරය

කොළඹ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය නගරය යනු (පැරණි නාමය කොළඹ වරාය නගරය) ශ්‍රී ලංකාවේ, කොළඹ ගාලු මුවදොර පිටියට ආසන්න මුහුදේ හෙක්ට්යාර 269 ක ප්‍රමාණයක් ගොඩකරමින් ඉදිකිරීමට අපේක්ෂිත නව වරාය නගරයකි. මුහුද ගොඩකරමින් වරාය නගරයක් ශ්‍රී ලංකාව තුල ඉදිකෙරෙන ප්‍රථම අවස්ථාව ලෙස මෙය ඉතිහාසයට එක් වේ.
කොළඹ දකුණු වරායේ ඉදිකිරීම් නිරික්ෂණයට පැමිණි අවස්ථාවක, මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමන්ට ඇතිවූ අදහසකට අනූව මෙම නව වරාය නගරයේ මූලික සංකල්පය බිහිවූ බව කියැවෙයි. කෙසේනමුදු 1998 වසරේදී සිංගප්පූරුවේ CESMA විසින් මීට සමාන යමක් ඉදිරිපත් කොට තිබූ අතර 2004 වසරේදී එම සංකල්පය බස්නාහිර පළාත් මහා නගර සංවර්ධන සැළැස්ම යටතේ එම ස්ථානයේම කුඩා සහ ආරක්ෂිත මුහුද ගොඩකිරීමේ ව්‍යාපෘතියක් ලෙස අමාත්‍ය පාඨලී චම්පික මහතා විසින් ගෙන එන ලදී.චීන ආධාර යටතේ මෙය ඉදිවෙමින් පවතින අතර භූමියෙහි ගොඩකිරීම් කටයුතු දැනට අවසන්ව පවතී.වර්තමානයේ ගොඩනැගිලි ඉදිකිරීම් ආරම්භ කිරීමට යෝජනාවී ඇති අතර රුක් රෝපණ කටයුතු පර්යේෂණ මට්ටමේ පවතී.වර්ෂ 2024දී ප්‍රථම අදියර නිමකිරීමට අපේක්ෂා කෙරේ.
නව කොළඹ දකුණු වරායේ දක්ෂිණ මායිම සහ කොටුව ප්‍රදීපාගාරය අතර කලාපයේ මෙම නව වරාය නගරය ඉදිකිරීමට අපේක්ෂිත වේ. ගොඩකිරීමට අපේක්ෂිත මුළු භූමි ප්‍රමාණය හෙක්ට්යාර 269 කි
ගාලු මුවදොරට ආසන්න මුහුදේ අක්කර 500කට වැඩි ප්‍රමාණයක් ගොඩකරමින් ඉදි කරන මෙම නව වරාය නගරයේ පලමු අදියරේ ඉදිකිරීම් කටයුතු ශ්‍රී ලංකා ජනපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ සහ චීන ජනාධිපති ෂී ජින්පින් මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් 2014 සැප්තැම්බර් 17 වන දිනදී ආරම්භ කෙරුණි.
වරාය නගරයේ ව්‍යාපෘති සැලසුම චීන මහජන සමූහාණ්ඩුවේ සීමාසහිත චයිනා කොමියුනිකේෂන් ක්‍රන්ස්ට්‍රක්ෂන් සමාගම විසින් ඉදිරිපත් කොට තිබේ. ව්‍යාපෘතියේ ඉදිකිරීම් කටයුතු චයිනා හාබර් ඉංජිනියරින් සමාගම විසින් සිදු කරයි. ව්‍යාපෘතිය ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරිය විසින් ක්‍රියාවට නංවනු ලබන අතර, ශ්‍රී ලංකා ආයෝජන මණ්ඩලය විසින් ආයෝජනය වෙනුවෙන් වූ බදු සහන ලබාදීම සිදුකෙරේ. අදියර දෙකක් යටතේ කොළඹ වරාය නගරයේ ඉදිකිරීම් කටයුතු සිදුවෙයි.
වරාය නගරයේ පළමු අදියර යටතේ දියකඩනය ඉදිකිරීම, ඉඩම් ගොඩකිරීමේ කටයුතු සම්පූර්ණයෙන්ම අවසන් කිරීම හා සංවර්ධනය කළ හැකි ඉඩම්වලින් හෙක්ටයාර් 75ක ප්‍රමාණයක යටිතල පහසුකම් සංවර්ධනය කිරීම සිදු කරනු ලැබේ. මේ සඳහා වූ ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 1337ක ආයෝජනය චයිනා කොමියුනිකේෂන් කන්ස්ට්‍රක්ෂන් සමාගම විසින් සිදු කරයි. පළමු අදියරේ ඉදිකිරීම් කටයුතු මාස 39 ක් තුල අවසන් කිරීමට නියමිතය.
දෙවන අදියර යටතේ ඉතිරි සංවර්ධනය කළ හැකි ඉඩම් හෙක්ටයාර් 95ක ප්‍රමාණයේ යටිතල පහසුකම් සංවර්ධනය කිරීම අපේක්ෂාව වී තිබේ. මෙම සමස්ථ ව්‍යාපෘතිය වසර අටකින් නිමා කිරීම සැලසුම කොට ඇත.
කොළඹ වරාය නගරය, කොළඹ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය නගරය බවට පත්වීමට පෙරාතුව අළුතින් ගොඩකරනු ලබන භූමියෙන් හෙක්ටයාර් 125ක ප්‍රමාණයක් ශ්‍රී ලංකා රජයටද, ඉතිරි හෙක්ටයාර් 108ක ප්‍රමාණය චීන ආයෝජකයාට හිමිවීමට නියමිතව තිබිණි. ඉන් හෙක්ටයාර් 88ක් වසර 99ක බදු පදනම මතද, ඉතිරි හෙක්ටයාර් 20 ක ප්‍රමාණය නිදහසේ භුක්ති විඳීම සඳහා ලබා දීමට නියමිත විය.
දෙමටගොඩ

දෙමටගොඩ (කොළඹ 9) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ, කොළඹ දිස්ත්‍රික්කය තුල පිහිටි උප නගරයකි. එය බොරැල්ල, මරදාන සහ කොලොන්නාව යන නගර වලින් වටව පවතී. බේස්ලයින් මාර්ගය වැටී තිබේන්නේද, දෙමටගොඩ නගරය හරහා වෙයි.
List of tallest towers

This list includes extant structures that fulfill the engineering definition of a tower: "a tall human structure, always taller than it is wide, for public or regular operational access by humans, but not for living in or office work, and which is self-supporting or free-standing, meaning no guy-wires for support." This definition excludes continuously habitable buildings and skyscrapers as well as radio and TV masts. Also excluded, because they are not designed for public or regular operational access, are bridge towers or pylons, wind turbines, chimneys, transmission towers, sculptures and most large statues and obelisks.
Towers are most often built to use their height for various purposes, and can stand alone or as part of a larger structure. Some common purposes are for telecommunications, and as a viewing platform.
The Tokyo Skytree, completed in 2012, is 634 m (2,080 ft), making it the tallest tower in the world.
Please read the list criteria in the introduction before adding any entry.
Please read the list criteria in the introduction before adding any entry.
Please read the list criteria in the introduction before adding any entry.
This is a list of towers that are proposed or under construction with a minimum height of 250m
Lotus Flower Tower

Lotus Flower Tower is a peak in the Cirque of the Unclimbables, Northwest Territories, Canada. The tower is on a ridge one kilometre to the southwest of Mount Sir James MacBrien, and though the tower is not prominent in relation to surrounding peaks, it is noted for its sheer rock walls which are home to classic multi-pitch climbing routes.
The first ascent was made by William J. Buckingham and party on July 16, 1960, via a traverse from "Tathagata Tower" along the ridge which connects Lotus Flower Tower to Mount Sir James MacBrien. The peak's second ascent and first ascent of the sheer 2200 foot southeast face was made in 1968 by Harthon "Sandy" Bill, Tom Frost, and James McCarthy.
The first free ascent of the McCarthy-Frost-Bill route was completed by Steven Levin, Mark Robinson and Sandy Stewart in 1977.
The striking route was recognized as one of the Fifty Classic Climbs of North America and has been called "one of the most aesthetically beautiful rock faces in the world".
Self-Realization Fellowship Encinitas Hermitage and Meditation Gardens

The Self-Realization Fellowship (SRF) Encinitas Hermitage and Meditation Gardens is a religious center and tourist attraction in Encinitas, California, United States, created by Paramahansa Yogananda in the 1930s. Its Golden Lotus Tower rises above the white wall along Highway 101 near Swami's Seaside Park. The meditation gardens are open to the public, and the compound also contains a monastic ashram that is home to SRF monks, nuns, and male postulants (monks in training).
After establishing SRF's headquarters in Los Angeles in 1925, Paramahansa Yogananda began searching for a site to build a seaside hermitage. He came across the area of Encinitas then known as Noonan's Point, now Swami's Point, where a bluff overlooks the Pacific Ocean. He and some of his disciples frequented the area to meditate and picnic. In 1935, while Yogananda was on a return trip to India, his disciple Rajarsi Janakananda (James J. Lynn) bought the property and built the SRF Encinitas Hermitage there as a surprise gift for Yogananda.
After his return to the United States from India in 1936, Yogananda took up residence in the hermitage, dedicating it in 1937. It was while staying in the hermitage that Yogananda wrote his work Autobiography of a Yogi, as well as other writings, and created a permanent foundation for the spiritual and humanitarian work of the Self-Realization Fellowship/Yogoda Satsanga Society of India.
Yogananda designed and built the Golden Lotus Temple near the edge of the bluff, dedicating it on 2 January 1938. It was lost to cliff erosion in 1942. According to Yogananda Site, it was written in the Inner Culture magazine that Yogananda announced, "The crucifixion of Golden Lotus Temple must be the cause for its resurrection and the birth of many other such temples." Two other temples were immediately "born": the Hollywood Self-Realization Church of all Religions and the SRF San Diego Temple. In 1948, Yogananda dedicated the Golden Lotus Tower along the nearby highway, crowned with golden, lotus-shaped ornaments similar to those originally seen on the Golden Lotus Temple. The new SRF Encinitas Temple was built in 1977 at 939 Second Street.
List of tallest structures in Sri Lanka

The following page lists the tallest buildings and structures in Sri Lanka in terms of the highest architectural detail. Apart from the historical timeline of tallest structures, structures which are shorter than 20-floors (for habitable buildings) or 100 m (328 ft) (for non-habitable structures) are excluded. Whereas structures that are under construction but have topped out are included in this list.
The majority of high-rise structures in the country are located in the commercial capital Colombo. As of May 2017, the tallest structure on the island is the Lotus Tower at 350 m (1,150 ft), and the tallest habitable building is the Altair at 240 m (790 ft).
This list ranks the structures in Sri Lanka that stand at least 100 m (330 ft) or 20 floors. Only completed buildings and structures are included.
The following table is a list of the tallest completed or topped out structures in each of the categories below. There can only be one structure in each category unless the title for the tallest is a draw.
This list ranks buildings and structures that are under construction in Sri Lanka and are planned to rise at least 100 m (330 ft) or 20 floors tall. Colombo has the most under-construction buildings and structures followed by Kotte.
This table lists buildings that were at one time under construction in Sri Lanka and were expected to rise at least 100 metres (330 ft) or 20 floors in height, but are now on hold. While not officially cancelled, construction has been suspended on each development.
This list ranks buildings and structures that are approved or proposed and are planned to rise at least 100 m (330 ft) or 20 floors tall.
Matale

Matale (Sinhala: මාතලේ, Tamil: மாத்தளை, romanized: Māttaḷai) is a major city in Central Province, Sri Lanka. It is the administrative capital and largest urbanised city of Matale District. Matale is also the second largest urbanised and populated city in Central Province. It is located at the heart of the Central Highlands of the island and lies in a broad, green fertile valley at an elevation of 364 m (1,194 ft) above sea level. Surrounding the city are the Knuckles Mountain Range, the foothills were called Wiltshire by the British. They have also called this place as Matelle.
Matale is the only district of Sri Lanka where an ancient book of written history is found. It is known as Pannagamam – பன்னாகமம் ("Five Headed Serpent" in English) of Goddess Muthumari in Sri Muthumariamman Temple.
The most important historical incident in Matale is writing the thripitaka which was held during the reign of king Walagamba in 89–77 BC in Aluvihare, Therefore, this is permanent evidence for human settlements in Matale before centuries of years. There are folklores receipt of the name "Matale". It is mentioned that "Mahatala" become as Matale because it is placed in a valley and also the King Gajaba invaded "Soli Rata" and brought and settled 12,000 peoples in here it is become as Matale. There are number of folktales about the name of Matale. Mahathala has been used for large valley area. It gradually converted as Matale.
The Aluvihare Rock Temple that is situated on north side of the city's suburb, Aluvihare. The historic location where the Pali Canon was written down completely in text on ola (palm) leaves in 29 BCE.
Matale was the site of a major battle in 1848 when the Matale Rebellion started and the British garrison in the Fort MacDowall in Matale was placed under siege by the rebels led by Weera Puran Appu and Gongalegoda Banda.
The city is also the birthplace of Monarawila Keppetipola, a rebel who led the Wellasa rebellion against the British troops. His ancestral home, Kappetipola walawuwa, still exists at Hulangamuwa, Matale.
The city is surrounded by large plantations and is famous for its spice gardens. In addition to agriculture, the main economic activities include tourism, business and trade. Population growth, urban expansion and economic development in Matale have created regulatory and management challenges.Matale Municipal Council Area (MMCA)
Matale is home to some of the island's oldest and leading colleges and schools.
According by the statistics of 2019, 8.2% of the population of Matale District live in, Matale city limits and 15% of the population of the district live in, Matale metropolis.
Matale is a multi-ethnic and multi-cultural city, city's urban and metro area's residents are mix of numerous ethnic groups. The Sinhalese make the majority of the city. Muslims are the second largest in the city. Others include Sri Lankan Tamils, small numbers of Indian Tamils, Burgher and Malay.
Source:statistics.gov.lk
Source:statistics.gov.lk
447 Luna Tower

447 Luna Tower is a residential development under construction in Colombo, Sri Lanka. At 44 storeys, the building will be one of the most recognizable buildings in Union Place, Colombo.This residential development is soon to be seen among the residential giants of the Colombo cityscape, accompanied by 202 luxury living spaces spanned over 44 stories. 447 Luna Tower is a perfect blend of elegance and design. The unique green concept makes it the only residential development in Colombo to feature a distinctive green wall and plant troughs within the premises. The building is situated on a land located at Union Place, Colombo 002. Ground breaking started in 2016.
447 Luna Tower's superstructure was completed in August 2019, the handover will commence in 2021.
447 Luna Tower will consist of 202 apartments (consisting of two bedroom, three bedroom and four bedroom apartments) ranging from 77.9 m (839 sq ft) to over 210.98 m (2,271.0 sq ft). Additionally, the development will also have a rooftop infinity pool which gives a panoramic view of the Colombo city with the Beira lake and the Indian Ocean. The residential development offers a range of exclusive amenities such as a Clubhouse, Gymnasium, Kids' play area, Lounge, and a Garden terrace, which is located on the seventh floor and spans around the tower.
The premium finishes of the apartments at 447 Luna Tower stand out, with Burmese teak floors, Italian Marazzi tiling, and Hansgrohe and Duravit luxury sanitary ware to elevate your living experience. It has certainly set a standard in terms of quality and design, utilizing porcelain tiles, German SEA pantries, and Häfele kitchenware.
Belluna Co. Ltd is a Japanese company that is traded on the Tokyo Stock Exchange. It has a diverse portfolio, with main assets in the real estate sector spanning the globe from Myanmar to the United States, including Hollywood and Los Angeles projects.
Sanken Construction has been at the forefront of construction innovation for over 30 years, having completed several residential, hotel, and business projects in Sri Lanka and abroad. Sanken is known for its efficient use of outstanding resources and reliable service that follows industry best practices.
PWA is a leading architectural and design firm in Sri Lanka, with a diverse portfolio of projects ranging from small residences to high-end hotels and even monumental structures. Vertical living in a physically appealing and functionally efficient facility is Philip Weeraratne's vision for 447 Luna Tower.
Acquest (Private) Limited is Sri Lanka's leading real estate services provider, with unmatched market information and over a decade of experience in brokerage, development advisory, and project sales and marketing.
Gina Zamparelli

Gina N. Zamparelli (8 May 1959 – 21 May 2018) was an American, Los Angeles–based, concert promoter.
Zamparelli was the daughter of Sri-Lankan model and Miss Universe title-holder Maureen Hingert and American designer Mario Armond Zamparelli.
Zamparelli was the first woman concert promoter to produce concerts in major venues with national-level artists in the United States. She sold out every concert in over a decade of shows in Los Angeles, helping to break in many bands and secure them record deals. She had produced concerts at Perkins Palace, The Roxy Theatre, The Whisky a Go Go, The Hollywood Palladium, The Santa Monica Civic Auditorium and The Wadsworth Theatre.
Her company also managed Perkins Palace (also known as the Raymond Theatre) in Pasadena, California. She built Perkins Palace into one of Los Angeles' top venues for live music, which has left its mark on popular music history.
Additionally, Zamparelli was active in historic preservation. She formed a non-profit organization, Friends of the Raymond Theatre, whose mission was to save this historic landmark theater. She waged one of the longest (20-year) battles fought for a historic landmark in the city of Pasadena.
Perkins Palace (aka The Raymond Theatre) was awarded a "top grossing venue" while under operation by Zamparelli.
For her work in historic preservation, she had been awarded Pasadena's Best Citizen of the Year, Pasadena's Best Historic Preservation Organization and Best Preservation organization in the State of California by the California Preservation Foundation. She sat on the Board of Directors for Hollywood Heritage.
Zamparelli died on 21 May 2018 after a short illness. She had been diagnosed with glioblastoma, an aggressive cancer of the brain.
Casa de Murillo

La Casa de Murillo está ubicada en el número 8 de la calle Santa Teresa, en el barrio de Santa Cruz de Sevilla (Andalucía, España). Desde 2010 es sede de un organismo de fomento de flamenco de la Junta de Andalucía.​
En esta casa vivió el pintor Bartolomé Esteban Murillo al final de su vida.​
Murillo vivió en el barrio Santa Cruz. Tuvo dos viviendas, una desconocida de la plaza de Alfaro y esta otra, frente al convento de las Teresas. La primera actuación de restauración del inmueble tuvo lugar en 1928.​
La casa fue adquirida en 1972 por la Dirección de Bellas Artes.​ Se invirtieron 15 millones de pesetas en su restauración. Se le pusieron azulejos de 1590 que habían estado en el Rectorado de la Universidad de Sevilla. En el interior se expusieron cuadros del Museo de Bellas Artes de Sevilla. También se recreó el interior con elementos propios de una casa de la época: dormitorio, salón, cocina, etc. Fue inaugurada en 1982.​ El edificio consta de dos plantas y de un patio central con un pozo en el centro.
Con posterioridad, ha sido utilizada como sede de diversas exposiciones.​​
El nacimiento de la Virgen (Murillo)

El nacimiento de la Virgen es una obra del pintor Bartolomé Esteban Murillo, realizada originalmente en 1660 para la capilla de la Concepción de la Catedral de Santa María de la Sede de Sevilla. Actualmente se encuentra en el Museo del Louvre de París, tras ser expoliada por las tropas napoleónicas.
Durante la ocupación francesa de Sevilla, en el marco de la invasión napoleónica a España, el tesoro de la catedral de Sevilla fue objeto de un expolio perpetrado por las tropas del mariscal francés Jean de Dieu Soult. Una de las obras confiscadas por el militar fue la Inmaculada de Soult y el Nacimiento de la Virgen, de Murillo. En principio, el francés pensaba obtener la Visión de San Antonio de Padua, pero el cabildo propuso intercambiarla por el Nacimiento de la Virgen y la obra permaneció en la capilla de San Antonio.​
Es una de las obras más importantes en la producción artística de Murillo, quien se basó en modelos de la vida cotidiana de Andalucía para realizar el cuadro. Salvo por la presencia de los ángeles, no existe ninguna otra clave de que se trata de un cuadro de tema religioso.
La figura de la Virgen María centra toda la composición, sostenida en los brazos de varias mujeres, al mismo tiempo que emana un foco de luz que ilumina toda la escena aunque deja en penumbra al grupo de Santa Ana, incorporada en el lecho. También aparece San Joaquín.
El juego de luces que Murillo emplea recuerda a las obras de Rembrandt, que el pintor pudo haber admirado en las colecciones privadas.
El martirio de San Andrés (Murillo)

El martirio de San Andrés es una obra de Bartolomé Esteban Murillo pintada entre 1675 y 1682, expuesta en el Museo del Prado.
El tono de la toda la composición recuerda a las obras de Peter Paul Rubens, especialmente a un martirio de san andrés realizado por el flamenco. Otra influencia para este cuadro es, sin lugar a dudas, El martirio de San Felipe, del tenebrista José de Ribera.
La imagen de esta página representa el martirio de San Andrés que según cuenta un relato del siglo III, murió en Patras (Peloponeso, actualmente Grecia) atado a una cruz en forma de equis, tal y como se ve en la pintura.
Es ésta una obra de encargo. Murillo no pintaba casi nunca este tipo de asuntos religiosos. Aquí se puede ver un estilo más colorista que en su primera etapa, influenciado en este caso por Rubens y Ribera.
En el centro y dominando el cuadro se ve a San Andrés en su cruz de aspa. A su alrededor se aprecia una gran iluminación y justo en el centro esa misma iluminación es amarillenta y parece que viene del cielo. Se adivinan en ella unos pequeños querubines. A la izquierda se ven unas mujeres en una escena muy realista. A la derecha hay unos caballos con sus jinetes y casi en primer plano se ve la grupa de uno de ellos. También nos presenta el pintor la presencia de un hombre con su perro. Este animal no falta nunca o casi nunca en las composiciones de Murillo. En este caso, el perro se gira hacia su amo, sin importarle nada la escena que están presenciando. El fondo del cuadro está muy desvanecido y a penas se intuyen unas arquitecturas al estilo del pintor Veronés. En todo el cuadro hay una atmósfera especial, técnica que el pintor adoptó en sus últimos años.
Luis Fernández (pintor)

Luis Fernández (c. 1594 -1654), según las fechas que da Antonio Palomino, fue un pintor español, discípulo de Eugenio Cajés.
Pocos datos se conocen de la vida de este pintor, natural de Madrid según Palomino, y discípulo de Eugenio Cajés, a quien se encargó en 1635 la conclusión de los cuadros de batallas para el Salón de Reinos del Palacio del Buen Retiro que su maestro, fallecido un año antes, había dejado inacabados. Casó en 1612 en la parroquia de San Sebastián con María de Morales, de cuyo matrimonio nacieron nueve hijos, bautizados todos en la misma parroquia, el menor de ellos en 1640. En 1624 firmó una de las pinturas del Retablo de la Virgen de la parroquia de Cebreros (Ávila). Un año más tarde se le encuentra trabajando en el claustro de la Merced Calzada de Madrid, con Pedro Núñez del Valle y Juan van der Hamen, y testificando en favor de Angelo Nardi. Actuando en nombre del gremio de pintores se comprometió en 1630 a sacar en procesión un paso de la Cofradía de los Siete Dolores, origen luego de un largo pleito. En 1639 se comprometía junto con Juan de Solís a realizar la decoración pictórica del retablo y camarín de la Virgen, obra de Pedro de la Torre en la madrileña iglesia del Buen Suceso. Las labores incluían el dorado del retablo, la pintura al temple de los muros y cúpula, con ángeles y jarrones de flores en las pechinas, y siete cuadros al óleo de la vida de la Virgen. No será la única vez que acepte este tipo de labores menores, pero lucrativas. En 1652 se encargó con Mateo Gallardo del dorado y estofado del retablo mayor de la catedral de Plasencia, obra del taller de Gregorio Fernández, para el que pintó también el lienzo de la Adoración de los Pastores. Falleció en Madrid, según Palomino, en 1654, antes de los sesenta años, con gran sentimiento de los muchos amigos que tenía por su amable trato, y excelentes prendas.
Las primeras obras firmadas, las pinturas del Retablo de la Virgen en la parroquial de Cebreros (Ávila), son obras que pueden relacionarse con la producción de Cajés, pero de muy pobre calidad, lo que ha hecho pensar a Alfonso E. Pérez Sánchez que se trate de obras salidas del taller o incluso de un pintor homónimo, dado lo común del nombre. De una calidad muy superior son las restantes tres pinturas firmadas por él que se han conservado: los lienzos de San Joaquín y Santa Ana de la Colegiata de Pastrana, firmados en 1630, y el San Lorenzo del Museo del Prado, depositado en el Consejo de Estado, de 1632, figuras monumentales las tres, de proporciones alargadas y amplios paños a la manera de Cajés, pero tratadas con una soltura de pincelada muy avanzada, habiendo asimilado plenamente los modelos venecianos.
Alonso Vázquez (pintor)

Alonso Vázquez (Ronda, 1564-México, 1607) fue un pintor renacentista español.​
Estuvo activo en Sevilla al menos desde 1590, trasladándose a México en 1603 acompañando al III marqués de Montesclaros, donde ejerció hasta su muerte, el 13 de abril de 1607.​ Su estilo puede enmarcarse dentro de la corriente manierista.
Entre las obras principales que de él se conservan puede citarse la Sagrada Cena, de 1588,​ procedente del refectorio de la Cartuja de Santa María de las Cuevas, que actualmente se encuentra en el Museo de Bellas Artes de Sevilla, obra atribuida anteriormente al pintor cordobés Pablo de Céspedes y que al parecer está inspirada en un grabado flamenco. La composición se basa en diferentes grabados, conviviendo los elementos naturalistas de la vajilla y los alimentos. Estos últimos con rasgos manieristas como los colores artificiales, las marcadas anatomías de los personajes o sus enfáticas gesticulaciones.
También son suyos los lienzos de los cuatro evangelistas y los cuatro padres de la iglesia que se encuentra en el retablo principal de la iglesia del Hospital de las Cinco Llagas, hoy Parlamento de Andalucía, así como la Virgen del Pozo Santo de la Catedral de Sevilla y la Virgen de la Antigua de la Iglesia de San Francisco de Lebrija. Hasta el momento no se tiene constancia documental de las obras realizadas en México.
Una mujer y dos niños junto a una fuente

Una mujer y dos niños junto a una fuente es un boceto preparatorio para el lienzo Los pobres en la fuente, de Francisco de Goya. El pintor aragonés empleó ambas composiciones en su trabajo como artista de la Real Fábrica de Tapices de Santa Bárbara, dependencia encargada de suministrar cartones para tapices a las estancias reales.
Los bocetos de Goya para sus cartones fueron vendidos a los duques de Osuna en 1798, quizá como agradecimiento a sus mecenas. Años después el anticuario Lafora la compró y posteriormente fue adquirido por la colección del Museo Thyssen-Bornemisza.
Existen numerosas diferencias entre el boceto y el cuadro final, sobre todo los borrones y las rápidas pinceladas, típicas de Goya al manejar cuadros de pequeño formato.
A pesar de que el cuadro final ha sido situado en el invierno, en el boceto no hay nada que indique dicha estación. Sin embargo, en el lienzo final Goya añade un árbol con ramas desnudas y los personajes aparentan tener frío. Un niño se cubre las manos sintiendo el inclemente tiempo.
Goya también suprimió el tercer cántaro de la fuente cambiándolo de sitio. Recientes estudios señalan que puede tratarse del albañil herido que aparece en el cuadro homónimo de la misma serie, aludiendo al decreto del rey Carlos III protegiendo a los obreros que fueren heridos en su trabajo.
El pintor usa aquí un tratamiento delicado de las figuras a base de pinceladas ligeras y vibrantes. Las vestiduras de los niños han sido pergeñadas con tal cuidado que se observan sensiblemente en los cordones atados del niño menor y la luz que modela los rostros de los personajes.
Niños del carretón

Niños del carretón es un cartón para tapiz de Francisco de Goya. Este artista diseñó su tercera serie de cartones para el antedormitorio de los Príncipes de Asturias en el Palacio del Pardo.
Fue robado de su emplazamiento actual en 2006 por Steve Lee Olson, cuando era trasladado a una exposición en Nueva York. Fue recuperado por la policía local poco después.
Estaba destinado a una sobrepuerta, de allí su formato. Entregado en enero de 1779, Goya percibió 1000 reales de vellón por él. Muestra un festivo ambiente madrileño, como El cacharrero y La acerolera. Nuevamente Goya toca el tema de la infancia, como ya lo había hecho en Niños jugando a soldados y Muchachos cogiendo fruta. En esta ocasión dos niños están montados en un carretón tocando instrumentos.
El cuadro se articula a través de fondos paralelos.
11-11: en mi cuadra nada cuadra

11-11: en mi cuadra nada cuadra es una serie de televisión juvenil de Nickelodeon Latinoamérica protagonizada por Patricio Gallardo, Thali García y Alberich Bormann como protagonistas principales y acompañados por Kevin Aponte y Karla Cervantes como antagonistas principales.
La historia se centra en Kike, un joven de 14 años apasionado por la tecnología recién mudado al particular edificio "11-11". Gracias a unas cualidades únicas de aquel lugar Mientras el protagonista duerme, trae a la vida a Enrique, una versión mayor de sí mismo que lo ayudará a encontrar a su madre que desapareció bajo extrañas circunstancias.​
La producción de la serie inició el 2 de julio del 2012,​ siendo grabada en alta definición, en Miami (Estados Unidos). El 10 de mayo de 2013 estrenó el videoclip musical, después del episodio final de la tercera y última temporada de Grachi. 11-11 debutó el 3 de junio de 2013 a nivel hispanoaméricano,​ y tuvo un total de 75 capítulos grabados en alta definición.​​ Además, la serie cuenta con interacción digital, con el lanzamiento de su sitio oficial, Frecuencia 11-11. La página web ofrece diversas secciones, en las que se encuentran: información de los personajes, episodios y videos especiales, fotos del elenco y de escenas de la serie, y música
Kike es un adolescente apasionado por la tecnología, que en sus fantasías se ve a sí mismo siendo adulto pudiendo resolver todas aquellas preocupaciones de su vida cotidiana. Cuando se muda al edificio "11-11", Kike descubre que su sueño puede volverse realidad pues, mientras duerme, puede traer a la vida a una versión adulta de sí mismo llamado Enrique, y así, intentará llevar a cabo sus dos grandes anhelos: encontrar a su madre, que desapareció en el Amazonas porque la avioneta se estrelló y conquistar a la chica de sus sueños, Sandra.
Junto a Juanjo y Tere logrará intensificar la tecnología de Leonardo, creador del edificio, para encontrar a su madre perdida en el Amazonas, y así traerla de vuelta a casa por medio de la teletransportacion de Enrique cuando Kike se despierta.
El primer episodio de la serie, siendo el 3 de julio de 2013, obtuvo 1.7 en índice de audiencia en México, logrando posicionar al canal en el primer puesto por encima de cualquier otro canal infantil de televisión paga con niños de 4 a 12 años. En Colombia, la serie se posicionó como el programa número 1 del canal entre los chicos de 4-19 años. Durante la primera semana de su estreno, alcanzó a una audiencia de más de 1.9 millones de personas a través de la región. Tatiana Rodríguez, por su parte, comentó: "Esta producción marca un hito para nuestra librería de contenido original y confirma que hemos logrado una fórmula ganadora para los chicos en Latinoamérica. Siempre buscamos producir contenido con el cual la audiencia de Nick se pueda identificar y estos ratings demuestran el poder del formato novela con solo dos semanas al aire".​
La serie fue nominada en cinco categorías diferentes, en el evento de Kids Choice Awards México para el año 2013.​ Sin embargo, no ganó en ninguna de ellas.​