Pilipino sa Ibayong Dagat

Ang isang Pilipino sa Ibayong Dagat (Ingles: Overseas Filipino) ay isang tao na may pinagmulang Pilipino na nakatira sa labas ng Pilipinas. Ikinakapit ang terminong ito sa lahat ng mga Pilipino na nasa ibang bansa nang walang takda bilang mga mamamayan o permanenteng naninirahan ng ibang bansa at sa mga mamamayang Pilipino na nasa ibang bansa sa panahong limitado at nakatakda, tulad ng may kontrata sa trabaho o bilang mga mag-aaral. Maaari rin itong tumukoy sa taong may lahing Pilipino. Pagsapit ng 2019, mayroong higit sa 12 milyong Pilipino sa ibayong-dagat.
Noong 2013, tinaya ng Komisyon sa mga Pilipinong nasa Ibayong Dagat (CFO) na nakatira o nagtatrabaho ang halos 10.2 milyong tao na may lahing Pilipino sa ibayong dagat. Ang bilang na ito ay bumubuo sa halos 11 bahagdan ng kabuuang populasyon ng Pilipinas. Isa ito sa mga pinakamalaking populasyon ng diaspora, na umaabot nang higit sa 100 bansa.
Wari bang ang mga manggagawang Pilipino sa ibayong-dagat (mga OFW) ay bata at balanse ayon sa kasarian. Ayon sa isang surbey na isinagawa noong 2011, ipinapahiwatig ng mga demograpiko kung paano bumubuo ang pangkat ng edad 24-29 sa 24 bahagdan ng kabuuan at sinusundan ng pangkat ng edad 30-34 (23 bahagdan) nagtatrabaho sa ibayong dagat. Nananagot ang mga lalaking OFW para sa 52 bahagdan ng kabuuang populasyon ng mga OFW. Karaniwang mas bata ang mas maliit nang kaunti sa bahagdan ng mga babaeng manggagawa sa ibayong dagat kumpara sa kanilang katapat na lalaki. Nananagot ang mga manggagawa sa produksyon at serbisyo para sa higit sa 80 bahagdan ng pag-alis ng mga manggagawa pagsapit ng 2010 at tuloy-tuloy na tumataas ang bilang na ito, kasama ng kalakaran para sa mga propesyonal na manggagawa, marami rito ay mga nars at inhinyero. Ang mga Pilipinong mandaragat, mga manggagawang Pilipino sa ibayong dagat sa industriyang pandagat, ay may malaking epekto sa pandaigdigang ekonomiya, na bumubuo sa sangkalima hanggang sangkapat ng mga tripulante ng bapor na pangkalakal, na may pananagutan para sa paggalaw ng karamihan ng mga kalakal sa pandaigdigang ekonomiya.
Patuloy at unti-unting tumataas ang populasyon ng mga OFW sa paglipas ng panahon at waring bahagyang dahil sa paghihikayat ng pamahalaan sa pag-aalis ng mga manggagawang kontraktwal gaya ng makikita sa mga pahayag sa patakaran, kampanya ng midya, at mga iba pang inisyatibo. Halimbawa, inilalarawan nila ang mga OFW bilang ng mga bayani ng bansa, na naghihikayat sa mga mamamayan na ipagmauri ang mga manggagawang ito.
Noong 2012, inasahan ng Bangko Sentral ng Pilipinas (BSP), na lalaki ang mga opisyal na padala na dumaraan sa mga bangko at ahente ng 5% sa 2011 patungo sa US$21 bilyon, ngunit ang mga opisyal na padala ay bahagi lamang ng lahat ng mga padala. Noong 2018, tumaas lalo ang mga padala patungo sa $31 bilyon, na naging halos 10% ng GDP ng Pilipinas. Tinataya na ang mga padala na dumaan sa mga di-opisyal, kabilang ang mga ilegal, na lagusan ay 40% mas mataas kasya sa opisyal na bilang ng BSP. Noong 2011, US$20.117 bilyon ang mga padala. Noong 2012, nanggaling ang halos 80% ng mga padala mula sa 7 bansa—Estados Unidos, Canada, the Nagkakaisang Kaharian, Nagkakaisang Arabong Emirato, Saudi Arabia, Singgapura, at Hapon.
Noong 2019, nagpabalik ang mga Pilipino sa Ibayong Dagat ng $32.2 bilyon sa Pilipinas.
Mahalaga ang mga kondisyon sa pagtatrabaho sa ibayong dagat sa mga indibidwal na manggagawa at ang kani-kanilang pamilya pati na rin para sa nagpapadalang bansa at ang kanyang paglagong ekonomiko at kapakanan. Kabilang sa mga mahirap na kondisyon sa pagtatrabaho para sa mga Pilipinong inupahan sa ibayong dagat ang mahahabang oras, mabababang sahod at kakaunting pagkatataon para bisitahin ang kani-kanilang pamilya. Iminumungkahi ng ebidensya na hinaharap ng mga kababaihan ang emosyonal na kaigtingan ng pagkahiwalay sa pamilya sa pamamagitan ng isa sa mga dalawang paraan: una, sa mga sitwasyon ng pangangalaga sa tahanan, hinahalinhan nila ang kanilang mga anak ng mga anak ng pamilyang kumupkop sa ibinibigay nilang pag-ibig at pagmamahal, at ikalawa, aktibo nilang iinisip ang benepisyo na maidudulot ng kanilang kita sa kinabukasan ng kanilang mga bata. Malimit na napapaharap ang mga kababaihan sa mga kalugihan sa kanilang mga kondisyon sa pagtatrabaho dahil waring nagtatrabaho sila pangangalaga sa nakatatanda/bata at pantahanan. Itinuturing ang mga okupasyong ito bilang di-bihasa at nangangailangan ng kakaunting edukasyon at pagsasanay, at sa gayon napapaharap palagi sa mga di-magagandang kondisyon ng pagtatrabaho. Mas malamang na magbigay ang mga kababaihang napapaharap sa mga makatarungang kondisyon sa pagtatrabaho ng sapat na nutrisyon, mas magandang edukasyon at hustong kalusugan sa kanilang mga bata. May malakas na ugnayan sa pagitan ng karapatan ng mga kababaihan at ang kabuuang kapakanan ng mga kabataan. Samakatwid, isang sentral na katanungan upang itaguyod ang mga karapatan ng mga kababaihan upang itaguyod ang mga kakayahan ng mga kabataan. Ayon sa isang ipinahayag noong 2009 ni John Leonard Monterona, ang koordineytor sa Gitnang Silangang ng Migrante, isang organisasyon ng mga OFW na nakabase sa Maynila, sa bawat taon, ang di-mabilang na Pilipino sa Saudi Arabia ay naging "biktima ng mga pang-aabusong seksuwal, pagmamaltrato, di-bayad na sahod, at iba pang pagsamsam sa mga manggagawa".
Ayon sa kasaysayan, nakatuon ang Patakaran sa Paglilipat ng Paggawa ng Pilipinas sa pagtatanggal ng mga harang para sa mga manggagawa sa ibayong dagat upang madaragdagan ang aksesibilidad para sa empleo sa labas ng bansa. Nag-iiba ang mga kondisyon sa pagtatrabaho sa mga Pilipinong inupahan sa ibayong dagat, at nakasalalay ito kung kinikilala at ipinapatupad ng bansang kumupkop ang mga pandaigdigang pamantayan sa paggawa. Itinatakda ang mga pamantayan ng ILO, na isang ahensya ng UN kung saan nakiiisa ang 185 ng 193 miyembro ng UN. Nag-iiba rin ang mga pamantayan sa paggawa ayon sa mga regulasyon at pagpapatupad ng mga bansang kumupkop. Ang isa sa mga pangunahing dahilan para sa mga malalaking pagkakaiba sa pamantayan sa paggawa ay dahil sa katotohanan na nakakapagrehistro lamang ang ILO ng mga reklamo at hindi magpataw ng mga parusa sa mga pamahalaan.
Waring nag-iiba ang mga patakaran sa emigrasyon sa mga bansa depende kung nangingibawbaw ang mga kalalakihan o kababaihan sa partikular na okupasyon. Ang mga okupasyong pinangingibabawan ng kalalakihan ay waring inuudyukan ng mga insentibong ekonomiko habang ang mga patakaran sa emigrasyon na nakatuktok sa kababaihan ay waring inuudyukan ng mga pinahahalagahan, kumakapit sa mga kinaugaliang papel sa pamilya na pinapaboran ang trabahong suwelduhan ng mga kalalakihan. Dahil karaniwang nakikita ang mga kababaihan bilang mga simbolo ng pambansang dangal at dignidad, waring mas mapagprotekta ang mga patakaran ng mga gobyerno sa mga sektor na pinangingibabawan ng mga kababaihan.