davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Hoka One One

Hoka One One (stylized as HOKA) is a sportswear company that designs and markets running shoes. It was founded in 2009 in Annecy, France and had been based in Richmond, California before it was acquired by Deckers Brands in 2013. Hoka first gained attention in the running industry by producing shoes with oversized midsoles, dubbed "maximalist" shoes, in contrast to the minimalist shoe trend that was gaining popularity at the time.
The company was founded in 2009 by Nicolas Mermoud and Jean-Luc Diard, former Salomon employees. They sought to design a shoe that allowed for faster downhill running, and created a model with an oversized outsole that had more cushion than other running shoes at the time. The shoes are named after the Māori language phrase meaning "to fly".
The shoes were initially embraced by ultramarathon runners due to their enhanced cushion and inherent stability; however, they quickly gained popularity among other runners for offering maximum cushion and minimal weight. The brand's original, highest-cushion models are now accompanied in the Hoka lineup by lighter-weight shoes that retain much of the brand's cushion, include lightweight training and racing shoes, and track spikes.
Hoka was purchased on April 1, 2013, by Deckers Brands, the parent company for UGG, Teva and other footwear brands.
Hoka produces low-profile and max-cushion shoes for road, trail, and all-terrain; throughout its product line, it retains features like a low weight-to-cushion ratio and midsole and outsole geometry designed to promote inherent stability and an efficient stride.
The company sponsors a variety of professional runners; its first athletes were primarily trail-ultra runners, but their roster has expanded to include several track & field, triathlon, and road-running athletes. Hoka also has long-term sponsorship deals with the professional training groups HOKA Northern Arizona (NAZ) Elite, based in Flagstaff, Arizona; and the California-based HOKA Aggies Running Club. Hoka is also the former sponsor of the New Jersey New York Track Club. In 2023, Hoka partnered with Runna, a running coach app. Hoka partnered with The Mesa Marathon for the 2024 marathon.
As of February 2025, Hoka sponsors the following track and road runners:
Hoka also sponsors numerous trail and triathlon athletes.
இறுதிச் சடங்கு

ஒரு மனிதனின் உயிர் பிரிந்த பின்பு, அந்த உடல் மண்ணில் புதைக்கப்பட்டோ அல்லது நெருப்பில் எரித்துச் சாம்பலாக்கப்பட்டோ அழிக்கப்படுகிறது. உயிர் பிரிந்த உடல் அழிக்கப்படுவதற்கு முன்பாக சில சடங்குகள் (நடைமுறைகள்) செய்யப்படுகின்றன. இதற்கு இறுதிச் சடங்கு என்று பெயர். இவை பெரும்பான்மையாக அவர்கள் சார்ந்துள்ள சமயங்களின் கொள்கைகளுக்கும் அவற்றின் கட்டுப்பாடுகளுக்கும் உட்பட்டதாக உள்ளது.
இந்து சமயத்தில் இறந்தோருக்காகச் செய்யப்படும் ஈமச் சடங்குகள் சாதிகள் வாரியாகவும், பூவியியல் அடிப்படையில் சில மாற்றங்களோடு நிகழ்கின்றன. இச்சடங்குகள் இறப்புச் சடங்குகள், ஈமச் சடங்குகள், ஈமக் கிரியைகள் என்றும் வழங்கப்படுகின்றன.
ஒருவர் இறந்துவிட்டதாக அறிந்தபின்னர், அவருக்கு நல்லாடையினை அணிவித்து வடக்கு தெற்காக தரையில் படுக்க வைக்கின்றனர். அவர் சைவ சமயத்தவர் என்றால் நெற்றியில் திருநீறு பட்டையிடுவர், வைணவராக இருந்தால் திருநாமம் தரிப்பர். இறந்தவரது தலைக்கு மேலே நெல் நிறைந்த மரக்கால் வைப்பதும், அருகே காமாட்சி விளக்கேற்றி வைப்பதும் நிகழ்கிறது.
தமிழர் வாழ்வோட்ட சடங்குகள்

ஒரு மனிதனின் வாழ்வில் நிகழும் முக்கிய நிகழ்வுகளைக் குறித்து ஒவ்வொரு சமூகமும் அது தொடர்பான சடங்குகளைக் கொண்டிருக்கிறது. இத்தகைய சடங்குகள் சமய சார்புடையதாகவே உள்ளது. இருப்பினும் ஒரு சில நிகழ்வுகள் இனங்களை பொறுத்தும் அமைகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக உணர்ச்சி வெளிப்படுத்தப்படும் முறை, பாடப்படும் பாடல்கள், கொண்டாட்ட முறைகள் ஆகியன. பிறப்பு, பூப்பு, திருமணம், இறப்பு ஆகிய நிகழ்வுகளில் தமிழர் மத்தியில் பொதுவாகவும், சமயம் சார்ந்தும் காணப்படும் சில சடங்குகளை தமிழர் வாழ்வோட்ட சடங்குகள் எனலாம்.
வாழ்க்கை வட்டச் சடங்கள் என்பது பிறப்பு, பூப்பு, திருமணம், இறப்பு என்ற அடிப்படை வாழ்வியல் நிகழ்வுகளை கொண்டு அமைக்கப்பட்டவை ஆகும். நாட்டார் சடங்குகளை ஆய்வு செய்த முத்தையா சடங்குகள் என்பது வாழ்வில் அடுத்தடுத்து நிகழும் ஒவ்வொரு நிலை மாற்றமும் ஒரு சடங்கு நிகழ்வோடு பண்பாட்டு வயப்படுத்துவது என்று குறிப்பிடுகிறார்.
தமிழர் வாழ்வியல் சடங்குகள்

ஒரு தனி மனிதனின் பிறப்பு முதல் அவனுடைய இறப்பு வரையிலும் பல படிநிலைகளைத் தாண்டி வருகிறான். அவ்வாறாகச் செய்யப்படும் காரியங்கள் ஒரு சில வரையறுக்கப்பட்ட பழக்க வழக்கங்களுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு சமுதாயத்திற்குள்ளாகவே பரவலாகச் செய்யப்படும் பாங்கினையும் காண முடிகின்றது. இவ்வழக்கங்களே காலப்போக்கில் சடங்குகள் என்று பெயர பெற்றது. சடங்குளை ஒரு சமுதாயத்தின் பண்பாட்டின் அடிப்படையில் பிரிக்க முடியாத ஓர் அங்கம் எனலாம். உலகம் முழுவதும் சடங்குகள் காலத்திற்கேற்ப மாறியோ அல்லது சடங்குகளைச் செய்பவரின் தேவைக்கேற்ப எளிமைப்படுத்தப்பட்டோ பரிணாமத்திற்கு வித்திட்டிருக்கலாம். ஆனால், சடங்குகளை நிச்சயமாக யாராலும் மறக்கவோ அல்லது மறுக்கவோ முடியாது. சில இடங்களில் சடங்குகள் பரிணாமத்திற்கு உட்படுத்தப்பட்டு விரிவாக்கவும் பட்டிருக்கலாம். ஒரே சடங்கினை வெவ்வேறு பின்னணியைச் சேர்ந்த இருவேறு சமுதாயத்தினர் மேற்கொள்வது, சடங்கின் பன்முகத் தன்மையையும் ஏற்புடைத் திறனையும் காட்டுகின்றது. பண்பாட்டிற்கு நேரடித் தொடர்பில்லாத சடங்குகளும் மதங்களின் அடிப்படையில் ஓர் ஊடகமாக மாறி காலப்போக்கில் நிலைத்து விடுகின்றன. சில நேரங்களில் காலத்தின் வேகத்தாலும் சடங்குகளின் பரிணாம மாற்றத்தாலும், மூதாதையர்களின் பல்வேறான சடங்குகளின் அடிப்படைகள் கைவிடப்பட்டுப் புதிய கூறுகளும் இணைக்கப்படும் வாய்ப்பும் இருக்கின்றது. சடங்கு என்பது ஒருபோதும் தன் நிலையிலிருந்து விலகிச் செல்வதே இல்லை. தமிழர்களின் வரலாற்றுப் பாரம்பரியங்களிலேயே விழாக்களும் சடங்குகளும் அவன் வாழ்வோடு ஒன்றியைந்த புலனாகும் என்று அறிஞர்கள் பகருகின்றனர். தமிழர்களின் வாழ்வியல் முறையில் விழாக்களும் சடங்குகளும் பெருமை வாய்ந்தவையாகவும் காணப்படுகின்றன. தமிழர்களின் விழாக்களுக்கும் சடங்குகளுக்கும் முக்கியமான தனிச்சிறப்புகள் உண்டெனில் அது மிகையாகாது. ஒரு மனிதனின் வாழ்வில் நிகழும் முக்கிய நிகழ்வுகளைக் குறித்து ஒவ்வொரு சமூகமும் அது தொடர்பான சடங்குகளையும் சம்பிரதாயங்களையும் கொண்டிருக்கின்றது. இத்தகைய சடங்குகள் சமயப் பின்புலன்களைப் பற்றியதும் சமயச் சார்புடையனவாகவுமே இருக்கின்றது. ஆகவே, வெறுமனே சடங்குகள் அல்லது சம்பிரதாயங்கள் என்று சொல்லப்படுவன மனிதனின் முற்போக்குச் சிந்தனையில் அமைந்த ஓர் ஏடல் என்று சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் சடங்கு சம்பிரதாயங்கள் என்று சொல்லப்படுவன ஒரு சமுதாயத்தின் பண்பாடு என்றும் அவர்களின் நம்பிக்கை அல்லது இறை விசுவாசத்தின் கண்ணாடி என்றும் கூறலாம்.
மண்டபம்

இந்திய கட்டிடக்கலையில் மண்டபம் என்பது தூண்களுடன் கூடிய வெளிப்புற அறை அல்லது காட்சிக்கூடம், பொது மக்கள் சடங்குகள் செய்ய கூடும் ஒரு இடம் என இந்திய இலக்கியங்களில் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்து கோவில்களில் மண்டபம் என்பது நுழைவாயில் ஆகும். மணடபங்கள் கோபுரத்தின் வழியாக கோயிலுக்குள் நுழையும் ஒரு வழியாக அமைந்துள்ளது. இது மதம் சார்பாக கோவில் வளாகத்தில் நடத்தப்படும் இசை மற்றும் நடனம் ஆகியவற்றிற்கான ஒரு முக்கிய இடமாகும். பிரார்த்தனை மண்டபம் என்பது பொதுவாக கோவிலின் கருவறைக்கு முன் (கர்ப்பகிருகம்) முன் கட்டப்பட்டிருக்கும். ஒரு பெரிய கோவில் பல மண்டபங்களைக் கொண்டிருக்கும்.
ஒரு கோவிலில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மண்டபங்கள் இருந்தால், ஒவ்வொன்றும் ஒரு வித்தியாசமான நிகழ்ச்சிகளுக்கு ஒதுக்கீடுச் செய்யப்பட்டு அதன் பயன்பாட்டைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு பெயரைக் கொண்டிருக்கும். உதாரணமாக, தெய்வீக திருமணத்திற்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு மண்டபம் 'கல்யாண மண்டபம்' எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது. பெரும்பாலும் மண்டபங்களில் தூண்கள் கொண்டு அமைக்கப்பட்டு, அத்தூண்கள் சிற்பங்களைக் கொண்டு அலங்கரிக்கபடுகின்றன. சமகால நிகழ்வுகளின் அடிப்படையில், இந்து திருமணங்கள் நிகழ்த்தும் ஒரு அமைப்பை அது பிரதிபலிக்கிறது. மண்டபத்தின் மையப்பகுதியில் மணமகனும் மணமகளும் அமர்ந்திருக்க அவர்களுக்கு முன்னர் ஒரு புனிதத் தீ மூட்டப்பட்டுத் திருமணச் சடங்குகள் நடைபெறுவது வழக்கமாகும்.
ஒரு கோவிலில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மண்டபத்தில் இருக்கும் போது, அவை வெவ்வேறு பெயர்களால் வழங்கப்படுகின்றன.
இந்தோனேசியாவில், மண்டபம் ஒரு பெண்டோபா என அறியப்படுகிறது. அசாதாரணமாக, இந்தோனேஷிய பெண்டோபாக்கள் பெரும்பாலும் முஸ்லீம் சமூகங்களால் கட்டப்பட்டது. பல மசூதிகள் பெண்டோபாவை பின்பற்றியே மேரு மலையை நினைவுபடுத்துவது போல அடுக்கு கூரைகள் கொண்ட, வடிவமைப்பினை பின்பற்றியே கட்டப்பட்டுள்ளாது.
தமிழ் மொழியில் முற்றிலும் ஆயிரம் தூண்களைக் கொண்ட மண்டபத்தை ஆயிரம் கால் மண்டபம் என அழைக்கப்படுகிறது. இதன் தூண்கள் கோயிலின் விமானம் தளம் வரை இணைக்கப்பட்டு திராவிட கட்டிடக்கலைக்கு ஒரு தனித்துவமான பங்கினை தருகிறது
பர்மிய மொழியில் மண்டபம் என்பது இது பாலி மாண்டாட் என்ற சொற்பிறப்பியல் தோற்றம் கொண்டது, புத்தர்களின் திங்கியான் திருவிழா காலங்களில் மக்களின் மேல் நீர் தெளிக்கும் திறந்த மேடை அல்லது கூடமாகும்.
தாய் மொழியில் மண்டபா அல்லது மண்டூப் என அழைக்கப்படும் இது பெரும்பாலும் தாய் கோவில் கலை மற்றும் கட்டிடக்கலையை பிரதிபளிக்கிறது. கோர் ட்ராய் என்ற வடிவில் (கோயில் நூலகம்) அல்லது கோவில் பலிபீடம் போன்றவை சியாங் மை என்ற இடத்தில் வாட் சியாங் மேன் என்ற மண்டபம் அமைந்துள்ளது..
பித்ரு பட்சம்

பித்ரு பட்சம் (Pitru Paksha, சமக்கிருதம்: पितृ पक्ष), அல்லது பித்ர் பக்ஷம் அல்லது பித்ரி பக்க்ஷா, (வடமொழியில் "முன்னோர்களின் பதினாறு நாட்கள்" எனப் பொருள்படும்) இந்த 16–சந்திர நாட்கள் கொண்ட பட்சம் இந்துக்கள் தங்கள் முன்னோர்களை வழிபடும் (பித்துருக்கள்) காலமாகக் கருதப்படுகிறது. இந்நாட்களில் இறந்தவர்களுக்கு உணவு படைத்து வழிபடுகிறார்கள். இச்சடங்கு மகாளய பட்சம் என்றும் வழங்கப்படுகிறது.
இந்த நாட்களில் இறந்தவர்களுக்கு சடங்குகள் நிகழ்த்தப்படுவதால் மற்ற பணிகளுக்கு நல்ல நாட்களாகக் கருதப்படுவதில்லை. இந்நாட்களில் மங்கல நிகழ்வுகளான திருமணம் போன்றவை கொண்டாடப்படுவதில்லை. மேலும் புதிய வணிக முயற்சிகளைத் துவக்குதல், வீடு/வாகனங்கள் வாங்குதல் ஆகியனவும் தவிர்க்கப்படுகின்றன. இந்த பட்சம் மேற்கு மற்றும் தென்னிந்தியாவில் இந்திய அரசு நாட்காட்டியில் பாத்திரபத மாதத்தில் (தமிழ் மாதங்கள் ஆவணியின் இறுதி அல்லது புரட்டாசி மாத முதல்) முழு நிலவு அன்று துவங்கி அடுத்த அமாவாசை நாள் (இந்த அமாவாசை மகாளய அமாவாசை எனப்படுகிறது) வரை கடைபிடிக்கப்படுகிறது. வட இந்தியாவிலும் நேபாளத்தில் பாத்திரபத மாதத்திற்கு மாற்றாக அசுவின் மாதத்தில் உள்ள தேய்பிறை நாட்களில் கடைபிடிக்கப்படுகிறது.
இந்தியாவின் தன்னாட்சி நிர்வாகப் பகுதிகள்

இந்தியாவின் தன்னாட்சி நிர்வாகப் பகுதிகள் (Autonomous Administrative of India) இந்திய அரசியலமைப்பின் ஆறாம் அட்டவணை இந்திய மலைவாழ் பழங்குடி மக்களின் பண்பாடு, நாகரீகம், மொழி மற்றும் பொருளாதார அமைப்புகளைக் காத்திட வேண்டி, பழங்குடி மக்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் பகுதிகளில், மாநிலத்திற்குள், மாவட்டத் தன்னாட்சி நிர்வாகக் குழுக்களை அமைக்கும் அதிகாரம் இந்திய நாடாளுமன்றத்திற்கு வழங்கியுள்ளது. பத்துக்கும் மேற்பட்ட தன்னாட்சி மாவட்ட நிர்வாகப் பகுதிகள், வடகிழக்கு மாநிலங்களான அசாம், மேகாலயா, திரிபுரா, மிசோரம், மேற்கு வங்காளம் போன்ற மாநிலங்களிலும் மற்றும் லடாக் ஒன்றியப் பிரதேசத்தில் இரண்டும் உள்ளது.
இந்திய அரசியலமைப்பின் ஆறாம் அட்டவணையில் கூறியுள்ளவாறு, மாவட்டத் தன்னாட்சிக் குழுக்கள் கீழ்கண்ட விடயங்களில் சட்டம் மற்றும் விதிகள் இயற்றும் அதிகாரம் கொண்டுள்ளது:
மாவட்ட தன்னாட்சிக் குழுக்களுக்கு மலைவாழ் பழங்குடி மக்களுக்கிடையே ஏற்படும் பிணக்குகளை தீர்த்து வைப்பதற்கு தனி நீதிமன்றங்கள் அமைக்க அதிகாரம் உள்ளது. இந்த நீதிமன்றத்திற்கு அதிகபட்சமாக 5 ஆண்டுக்கு கீழ் சிறைதண்டணை வழங்க அதிகாரம் உள்ளது.
மாட்டத் தன்னாட்சிக் குழுக்கள் பள்ளி மற்றும் சாலைகளை பராமரிக்க சுங்கக் கட்டணம், சந்தைக் கட்டணம், மாவட்ட நுழைவுக் கட்டணம், படகுச் சவாரிக் கட்டணம், சாலைக் கட்டணம் தொழில்வரி, சொத்து வரி போன்ற வரிகளும், கட்டணங்களும் விதிக்க அதிகாரம் கொண்டுள்ளது.
புன்னத்தூர் கோட்டை

புன்னத்தூர் கோட்டை (Punnathurkotta) என்பது கோட்டபாடியில் அமைந்துள்ள ஒரு கோட்டை மற்றும் முன்னாள் அரண்மனையாகும். இது தென்னிந்தியாவில் கேரள மாநிலத்தின் திருச்சூர் மாவட்டத்தில் உள்ள குருவாயூர் ஸ்ரீ கிருஷ்ணா கோயிலிலிருந்து சுமார் 2 கி.மீ தொலைவில் இது அமைந்துள்ளது.
புன்னத்தூர்கோட்டை ஒரு காலத்தில் உள்ளூர் மன்னர்களின் அரண்மனையாக இருந்துள்ளது. ஆனால் இப்போது அரண்மனை மைதானம் குருவாயூர் கோயிலுக்கு சொந்தமான யானைகளை தங்க வைக்கப் பயன்படுகிறது. மேலும் ஆனக்கோட்டா ("யானைக் கோட்டை" என்று பொருள்) என்றும் பெயராக மருவியுள்ளது. இங்கு 86 யானைகள் தங்க வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால் தற்போது சுமார் 59 யானைகளே உள்ளன. யானைகள் குருவாயூர் குருவாயூரப்பன் கோயில் பக்தர்களால் வேண்டுதலுக்காக வழங்கப்பட்டவை ஆகும்.
இது 'யானைகளின் அரண்மனை' என்றும் விவரிக்கப்படுகிறது யானைகள் சிறீ கிருட்டிணருக்கு சேவை செய்வதற்கும், ஆண்டு முழுவதும் நடக்கும் பல விழாக்களில் பங்கேற்பதற்கும் இந்த யானைகள் பயன்படுத்தப்படுகிறது. 82 வயதான இராமச்சந்திரன் என்ற ஒரு வயதான யானை இங்குள்ளது. கஜபூசை ( யானைகளை வணங்குதல் ) மற்றும் ஆனயூட்டு (யானைகளுக்கு உணவளித்தல்) ஆகிய சடங்குகள் விநாயகர் பிரசாதமாக இங்கு அனுசரிக்கப்படுகின்றன. புகழ்பெற்ற யானையான " குருவாயூர் கேசவன் " இங்கு தங்க வைக்கப்பட்டிருந்தது.
இந்த வளாகத்தில் ஒரு நாலுகெட்டு வீடு ஒன்று உள்ளது. இது பாரம்பரிய செவ்வக வீடான இது மத்தியில் முற்றத்துடன் காணப்படுகிறது. இது புன்னத்தூர் ராஜாவுக்கு சொந்தமானது. இது மோசமாக பராமரிக்கப்பட்டு தற்போது பாகன்களுக்கான (மாவுத்தன்/பாப்பன்) பயிற்சிப் பள்ளியைக் கொண்டுள்ளது
இந்த வளாகத்தில் சிவன் மற்றும் பகவதிக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு கோயிலும் உள்ளது. புகழ்பெற்ற மலையாளத் திரைப்படமான " ஒரு வடக்கன் வீரகாத " ( மம்மூட்டி நடித்தது) என்ற படத்தின் சில காட்சிகள் இந்த இடத்தில் படமாக்கப்பட்டன. இதை பார்வையிடும் நேரம் காலை 9.00 மணி முதல் மாலை 5.00 மணி வரை. நுழைவுக் கட்டணம் வயது வந்தோருக்கு ரூ .10 மட்டும் பெறப்படுகிறது. வளாகத்திற்குள் புகைப்பட கருவியைப் பயன்படுத்த கூடுதலாக ரூ .25 வசூலிக்கப்படுகிறது. தற்போது புகைப்பட கருவி பயன்பாடு புன்னத்துர் கோட்டையில் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை.
குருவாயூர் கோயிலிலிருந்து 3 கி.மீ தூரத்தில் புன்னத்தூர் கோட்டையில் யானை முகாம் அமைந்துள்ளது. இந்த யானை முகாமில் 11.5 ஏக்கர் நிலத்தில் 58 யானைகள் உள்ளன. மேலும் அதிக எண்ணிக்கையிலான சிறைமீட்கப்பட்ட யானைகளும் உள்ளன. ஆனால் யானைகளின் நலன் குறித்து நியமிக்கப்பட்ட ஆய்வில் இந்த நடைமுறை இந்திய விலங்குகள் நல வாரியத்தால் விமர்சிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த ஆய்வில் யானைகளுக்கு சிகிச்சையளிப்பதில் பல வெளிப்படையான சிக்கல்கள் இருப்பதையும், அவற்றில் பல நடைமுறைப்படுத்தப்படாத தீர்வு நடவடிக்கைகளையும் பரிந்துரைத்தன.
இங்கு ஒவ்வொரு யானைக்கும் மலையாள மொழியில் பாப்பன் (പാപ്പാൻ ) என்று அழைக்கப்படும் மூன்று யானைப் பாகன்கள் உள்ளனர். யானையை சிறிய கற்கள் மற்றும் தேங்காய்களின் நார்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்டு உடலைத் தேய்த்து குளிக்க வைப்பதும், பாகன்களின் மிக முக்கியமான கடமையாகும் மழைக்காலத்தில், யானைகள் ஆயுர்வேத புத்துணர்ச்சி சிகிச்சைகளுக்கு உட்படுகின்றன. இதில் மூலிகைகள் சாறுகள் கொண்ட தண்ணீர் போன்றவை அடங்கும். இது மலையாள மொழியில் "சுக சிகிச்சா" என்று அழைக்கப்படுகிறது.
திமாய்

திமாய் (Dhimay) எனப்படுவது ஒரு தாள இசைக் கருவியாகும். இது, திமயா அல்லது திமே எனவும் அழைக்கப்படுகிறது. சாக்ஸ்- ஹார்ன்போஸ்டல் வகைப்பாட்டின் படி, திமாய் உருளை வடிவில் அமைந்த, மேளம் போன்ற அமைப்பில் இருக்கும்.
நேபாளத்தில் நேவார்கள் பயன்படுத்தும் மற்ற பறைகளுடன் ஒப்பிடும்போது, இந்த இசைக்கருவி பெரியதாக இருக்கும். இந்த கருவியின் விட்டத்தின் அளவு 40 அங்குலங்கள் முதல் 51 அங்குலங்கள் மாறுபடும். இதன் நீளம் 17 அங்குலத்திலிருந்து 21 அங்குலங்கள். வரை உள்ளது. திமாய் இசைக்கருவியின் உடல்பகுதி மரம் அல்லது உலோகத்தால் ஆனது. சில சமயங்களில், மரத்தால் செய்யப்பட்ட திமாய் இசைக்கருவிகள் ஓரளவு உலோகத் தகடுடன் மூடப்பட்டிருக்கும். பழைய திமாய் இசைக்கருவிகள், இயற்கையான மரத்துண்டுகளைப் பயன்படுத்தி வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால், காண்பதற்கு பெரும்பாலும் முறையற்ற வடிவமைப்பில் இருக்கிறது (படத்தை பார்க்க MIMO-டிபி ). நவீன திமாய் இசைக்கருவிகள், உருளை அல்லது பீப்பாய் வடிவில் வடிவமைக்கப்படுகிறது. திமாயின் இரண்டு தலைப்பகுதிகளும் ஆட்டுத் தோலால் ஆனவை. இடது பக்கத்தில் காணப்படும் தலைப்பகுதியின் உள்ளே மங்கா எனப்படும் ஒரு சிவப்பு பசை பயன்படுத்தப்படுகிறது. ( பக்தபூரில் ஹைமா என்று சொல்லப்படுகிறது) இது, ஒரு ஆழமான ஒலியை ஏற்படுத்துகிறது.
திமாயில் இரண்டு வகைகள் உள்ளன. அளவில் சிறியவை "தச்சா திமாய்" என்றும் பெரிய திமாய் "மா திமாய்" என்றும் சொல்லப்படுகிறது.
இக்கருவியின் இடது புறத் ( மங்கா ) தலைப்பகுதியின் மேல் பகுதியில் நேரடியாக கைகளைக் கொண்டு இசைப்பதன் மூலமாக, ஓசை எழுப்பப்படுகிறது. இது, நீண்ட ஒத்ததிர்வு ஒலியை உருவாக்குகிறது. அதே பகுதியில், கைகளை கீழ்நோக்கி பயன்படுத்துவதன் மூலமாக, மென்மையான ஒலியை உருவாக்குகிறது. நாசா என்று அழைக்கப்படும் வலது பக்க தலைப்பகுதி, மெல்லிய குச்சியால் ஓசை எழுப்பப்படுகிறது. இது, பிரம்பால் ஆனது. இது பொதுவாக ஒரு முனையில் வளைந்திருக்கும். இவற்றை முறையாக பயன்படுத்துவதன் மூலமாக, பாடலுக்கேற்றவாறு அதிகமாகவும் மற்றும் குறைவாகவும் ஓசை எழுப்பப்படுகிறது.
உள்ளூர் புனைவுகளின்படி, இந்த கருவி மகாதேவன் கண்டுபிடித்ததாக நம்பப்படுகிறது. கிராத் காலத்திலிருந்தே திமாய் வாசிக்கப்படுகிறது. திமாய் பெரும்பாலும் ஜியாபு சமூகத்தினரால் இசைக்கப்படுகிறது. இருப்பினும், ஸ்ரேஸ்தாக்கள், ரஞ்சித்கர்கள் மற்றும் பிற சாதியினர்களும் இதை பயன்படுத்துகின்றனர்.
பாரம்பரிய சூழலில் திமாய், மற்ற இசைக்கருவிகளுடன் சேர்ந்து இசைக்கப்படுகிறது. பெரும்பாலும் பல்வேறு வகையான ஐடியோபோன்களுடன் திமாய் இசைக்கப்படுகிறது. உள்ளூர் பாரம்பரியம் பொறுத்து இவை மாறுபடுகிறது. திமாய்பாஜா என்று அழைக்கப்படும் திமாய்-குழுமங்களில், பறைகளுடன் புஷ்யா, சுஷ்யா போன்ற சிலம்பல்களும், சில சமயங்களில் காங் போன்ற கருவியான தை-நாயும் உள்ளன. சிறப்பு சந்தர்ப்பங்களில், கபாலி அல்லது ஜுகி, தையல்காரர்கள் மற்றும் தொழில்முறை இசைக்கலைஞர்களின் சாதியைச் சேர்ந்த ஷாம் இசைக்கலைஞர்கள் கூட அழைக்கப்படலாம். திமாய் புத்த நவபஜா அல்லது நௌபஜா சடங்குகளிலும் விளையாடப்படுகிறது. சமீபத்தில், பாரம்பரிய இசையின் வேர்களைக் கொண்டு பிரபலமான இசையை உருவாக்க புதிய வழிகளைத் தேடும் இசைக்கலைஞர்களுடன், திமாய் ஒரு வகையான முரசாக இசைக்கப்படுகிறது. அதோடு கித்தார் போன்ற மேற்கத்திய கருவிகளும் உள்ளன.
நேபாளத்தில், திமாய் முக்கிய மத விழாக்கள் மற்றும் சடங்குகளில் (ஜாத்ரா, பூஜை ) இசைக்கப்படுதிறது.
இது குடும்ப விழாக்கள் மற்றும் வாழ்க்கை சுழற்சி சடங்குகளில் பயன்படுத்தப்படுகிறது:
பதவியேற்புகள், பேரணிகள், வரவேற்புகள், கலாச்சார நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் போட்டிகளிலும் திமாய் இசைக்கப்படுகிறது.
Shivalli Brahmins

The Shivalli Brahmins are a Hindu Brahmin community mainly in Tulunad region of South West India. They are divided into two groups, the first of who follow the Dvaita philosophy founded by the Vaishnava saint Madhvacharya of Udupi are called Shivalli Madhva Brahmins, and the second of who follow the Advaita philosophy of Adi Shankara are known as Shivalli Smartha Brahmins. Majority of Shivalli Brahmins (Shivalli Brahmana's) are Madhvas and only a few of them are Smarthas.
Shivalli Brahmins are famous for Udupi hotels (vegetarian restaurants) known for serving typical south Indian dishes like idli, vada, dosa, shira and upma etc. Shivalli Brahmins have a unique style of cooking, serving and eating meals. The meal is served on a plantain (banana) leaf and is usually eaten by hand, seated with padmasana like position on the floor.
Shivalli Brahmin males undergo the Upanayana when they turn seven years old to initiate them into Vedic studies. It is also known as Brahmopadesham. The key ritual during the Upanayana is that of putting a sacred thread consisting of three cotton strands across the left shoulder of the boy, called Janivara. The initiate is called a dvija "twice-born" and is expected to perform the sandhyavandanam at least twice daily. Dvija has a special knot in it which is called as "Brahma Gantu". Shivalli Madhwa Brahmins also undergo the Upakarma, where the sacred thread is changed once a year and mudradharana is performed. Mudradharana is a ritual where Vaishnavite symbols like the conch or the wheel are etched on bodies as a ritual of purification.
Present day marriages of Shivalli Madhva Brahmins are a four-day ceremony, sometimes condensed to a single day due to the fast pace of today's life. On the occasion of wedding, three more strands are added to the sacred thread Janivara.
Shivalli Brahmins celebrate all major Hindu festivals such as Ganesh Chaturthi, Deepavali, Navaratri, Sankranti, Madhwanavami, Janmashtami, Maha Shivaratri, Bisu Parba(Tulu New Year), Ramanavami, Hanuman Jayanthi etc. They also believe in Nagaradhane and rituals of Bhuta Kola.
Navadurga

Navadurga (Sanskrit: नवदुर्गा, IAST: Navadurgā), also spelled Navdurga and Navadurgas, are nine manifestations and forms of Durga in Hinduism, especially worshipped during Navaratri and Durga Puja. They are often considered collectively as a single deity, mainly among the followers of Shaktism and Shaivism sect of Hinduism.
According to Hindu mythology, the nine forms are considered the nine stages of Durga during the nine-day long duration of the war with demon-king Mahishasura, where the tenth day is celebrated as the Vijayadashami (lit. 'victory day') among the Hindus and is considered as one of the most important festivals.
During the festival of Navaratri, nine unmarried virgin girls up to the age of nine years are worshipped and fed as they are considered to be the incarnations of these nine goddesses. The nabapatrika ritual during Durga Puja involves tying the branches of eight plants with their leaves with a banana plant (naba meaning 'nine', and patrika meaning 'leaves').
The main nine forms of Durga worshipped in Hinduism:
The Agni Purana lists the Navadurgas as:
Horagai

Horagai (法螺貝) (or jinkai 陣貝) are large conch shells, usually from Charonia tritonis, that have been used as trumpets in Japan for many centuries. The instrument, which has served a number of purposes throughout Japanese history, has been given a number of Japanese names depending on its function. Special schools still teach students to play the traditional music associated with the conch.
Unlike most shell trumpets from other parts of the world which produce only one pitch, the Japanese hora or horagai can produce three or five different notes. The different pitches are achieved using a bronze or wooden mouthpiece attached to the apex of the shell's spire. At freezing temperatures (often encountered in the mountainous regions of Japan) the lips may freeze to the metal surface, so wooden or bamboo mouthpieces are used.
The conch is used by Buddhist monks for religious purposes. Its use goes back at least 1,000 years, and it is still used today for some rituals, such as the omizutori (water drawing) portion of the Shuni-e rites at the Tōdai-ji in Nara. Each Shugendō school has his own conch shell melodies.
The hora is especially associated with the Yamabushi, ascetic monks of the Shugendō tradition. The yamabushi used the trumpet to signal their presence (or movements) to one another across mountains and to accompany the chanting of sutras.
In war, the shell, called jinkai, or "war shell", was one of several signal devices used by Japanese feudal warriors known as samurai. A large conch would be used and fitted with a bronze (or wooden) mouthpiece. It would be held in an openwork basket and blown with a different combination of "notes" to signal troops to attack, withdraw, or change strategies, in the same way a bugle or flugelhorn was used in the west. The trumpeter was called a kai yaku (貝役).
The jinkai served a similar function to drums and bells in signaling troop formations, setting a rhythm for marching, providing something of a heroic accompaniment to encourage the troops and confusing the enemy by inferring that the troop numbers were large enough to require such trumpeters. Many daimyōs (feudal lords) enlisted yamabushi to serve as kai yaku, due to their experience with the instrument.
The sound of jinkai is often used in motion pictures and television dramas as a symbolic sound effect indicating an impending battle, e.g., The Last Samurai or the 2007 Taiga drama Fūrinkazan, but both of these screen renditions use deep, resonating monotones, not the melodic tones that yamabushi used for relaying messages.
Petrochirus diogenes

The giant hermit crab (Petrochirus diogenes) is a species of marine hermit crab. This species lives in the Caribbean Sea, and often inhabits conch shells. This species of hermit crab is large enough that it can inhabit a fully grown shell of the queen conch. It will attack and eat a conch, thus obtaining a meal and a shell. It was originally described by Carl Linnaeus as Cancer diogenes; the specific epithet honours Diogenes of Sinope.
Shankha (ornament)

Shankha or conch bangles is a bangle-shaped ornament made from the shell of marine conchs. Shankha is worn by Hindu married women. Traditionally, women wear white shankha around their hands along with sindoor, noa (golden bangles), and pola (red bangles). The parents in the bride's family traditionally gift two shankha to her on the occasion of their daughter's wedding in a Hindu tradition. Moreover, the groom himself often buys shankha for his bride as part of their wedding ceremonies. The use of Shankha by married Hindu women is deeply rooted in religious beliefs and cultural practices, which might vary from region to region. Many believe that Shankha, made from conch shells, must be worn for the well-being and prosperity of their husbands. In case the husband of a woman dies, her Shankha are either broken or removed from her. In some regions, wearing shankha is not considered mandatory for married Hindu women.
Dhanadhanya Auditorium

Dhano Dhanyo Auditorium is a premier state of the art multi-auditorium complex in Alipore, Kolkata, West Bengal, India. The auditorium was named "Dhanadhanya" in honour of the renowned poet, playwright and lyricist Dwijendralal Ray.
The auditorium was planned in December 2017. February 2019 was the deadline for the project but due to COVID-19 the works halted and restarted in 2021. About 600 workers worked in the construction. In 2022, the work completed and on 13 April 2023, it was inaugurated by chief minister of West Bengal.
The auditorium is designed in a form of conch shell. It has a main auditorium of 2000 seats with a mini-auditorium of 540 seats and an open stage with 300 seats. The building has 6 floors containing guest house, restaurant, cafeteria, VIP lounge, media lounge and a convention centre. The revolving stage has two concentric circles.
The complex also uses LV/AV systems, Solar systems, Building Management System etc.
The complex has basement parking with 2 levels of car parking with proper ventilation which also helps to free traffic congestion in Alipore area.
6. https://www.wbhidcoltd.com/dhonodhanyo/
Gusaling Panlungsod ng Maynila

Ang Gusaling Panlungsod ng Maynila ay isang natatanging palatandaan sa kabiserang lungsod ng Maynila, sa Pilipinas.
Ang gusali ay dinesenyo at plinano ni Antonio Toledo. Ang mga puno sa loob at paligid ng gusaling panlungsod ay itinanim ni dating alkalde Ramon Bagatsing.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Pilipinas ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
DZME

Ang DZME (1530 AM) Radyo Uno ay isang himpilan ng radyo na pagmamay-aari at pinamamahalaan ng Capitol Broadcasting Center. Ang estudyo nito ay matatagpuan sa Unit 1802, 18/F, OMM-Citra Building, San Miguel Ave., Ortigas Center, Pasig, at ang transmiter nito ay matatagpuan sa #78 Flamengco St., Brgy. Panghulo, Obando, Bulacan.
Mapapanood ang himpilang ito bilang DZME Radyo-TV sa Channel 5 ng Cablelink at Sinag Cable.
Itinatag ang DZME noong June 15, 1968 sa pagmamay-ari nina Atty. Joey Luison, Jr. at ang kanyang pamilya. Noong Nobyembre 1978, lumipat ang talapihitang ito mula sa 1540 kHz sa 1530 kHz.
Noong Oktubre 1987, kabilang ang himpilang ito sa pinasara ng NTC dahil sa pag-ere ng right-wing propaganda at komentaryo na tumutol sa administrasyong Aquino. Ngungit noong Enero 1, 1988, bumalik ito sa ere.
Noong 1996, binili ng isang grupo, kabilang dito si Prospero Pichay Jr., ang kumpanya ng himpilang ito mula sa pamilya Luison.
Noong 2004, inangkan ng DZME ang Radyo Uno, kasabay nito ang pagbili ng bagong Harris transmitter.
Noong 2009, bilang bahagi ng pagpalaiwg sa operasyon nito, lumipat ang DZME mula sa matagal nitong tahanan sa Roosevelt Ave. sa Lungsod Quezon (na ngayo'y isang branch ng BPI) sa Victory Central Mall sa Monumento, Caloocan. Mula dito, nagpatayo din sila ng iba't ibang himpilan sa Kabisayahan at Mindanao bilang Like Radio.
Noong Enero 2014, lumipat muli ito sa OMM-Citra Building sa Ortigas Center, Pasig.
Pagkatapos ng Semana Santa noong 2015, binitiw ng himpilang ito ang pangalang Radyo Uno. Ngungit, noong Mayo 2023, muli ito binalik.
DZEC

Ang DZEC (1062 AM) Radyo Agila ay isang himpilan ng radyo na pagmamay-ari at pinamamahalaan ng Eagle Broadcasting Corporation. Ang estudyo nito ay matatagpuan sa EBC Bldg., 25 Central Ave., Diliman, Lungsod Quezon, at ang transmiter nito ay matatagpuan sa Brgy. Paliwas, Obando, Bulacan.
Itinatag ang DZEC noong Abril 26, 1968. Nasa 1050 kHz ang talapihitan nito hanggang Nobyembre 1978, nung lumipat ito sa kasalukuyang 1062 kHz.
Noong Agosto 1987, kabilang ang himpilang ito sa pinasara ng NTC dahil sa pag-ere ng right-wing propaganda at komentaryo na tumutol sa administrasyong Aquino. Ngungit noong Enero 1, 1988, bumalik ito sa ere bilang "Radyo ng Pamilya". Noong dekada 90, binansagan ang DZEC bilang "Radyo Agila".
Noong Abril 2001, tanging himpilan ang DZEC sa pag-ere ng mga pangyayari sa EDSA III. Noong panahong yan, ilan sa mga programa nito ay pinalabas sa Net 25. Dahil dito, ito ang kabilang sa pagbuo ng konseptong "TeleRadyo".
Noong huling bahagi ng 2006, binitiw ng DZEC ang "Radyo Agila" at binalik ang dati nitong bansag na "Ang Radyo ng Pamilya". Noong 2008, binansagan muli ito bilang "Ang Himpilan ng Maligayang Tahanan".
Noong 2011, sa kasagsagan ng Bagyong Pedring, nawala sa era ang DZEC sa talapihitang ito, ngungit sumahimpapawid pa rin ito sa mga riley nito sa iba't ibang rehiyon. Noong Enero 2013, bumalik ito sa ere sa talapihitang ito sa ilalim ng pagsusuri. Noong Pebrero, 2013, lumipat ang DZEC, DWDM at Net 25 mula sa Maligaya Building 2 sa EDSA sa EBC Building sa New Era. Sa ika-45 na anibersaryo ng EBC noong Abril 26, 2013, opisyal nang inilunsad ang DZEC bilang "Radyo Agila".
Noong Enero 2, 2014, bumalik ang livestreaming nito.
DZRB-AM

Ang DZRB (738 AM), sumasahimpapawid bilang Radyo Pilipinas - Radyo Publiko, ay isang himpilan ng radyo na pagmamay-ari at pinamamahalaan ng Presidential Broadcast Service. Ang estudyo nito ay matatagpuan sa 4th Floor, PIA/Media Center Building, Visayas Avenue, Barangay Vasra, Diliman, Lungsod Quezon, at ang transmiter nito ay matatagpuan sa Barangay Marulas, Valenzuela.
Itinatag ang himpilang ito noong Mayo 8, 1933 sa ilalim ng pamamahala ng Kagawaran ng Ugnayang Panlabas. Nasa 710 kHz ang talapihitan nito sa ilalim ng call letters na KZSO. Noong Setyembre 3, 1937, inilipat ang pamamahala nito sa Radio Broadcasting Board (RBB) na binuo ni Pangulong Manuel Quezon. Noong Enero 1942, muling inilunsad ang RBB bilang Philippine Information Council (PIC). Noong 1944 nagpalit ang call letters nito sa KZFM, na ipinangalan kay Frederick Marquardt.
Noong Setyembre 1946, dalawang buwan pagkatapos ang kalayaan ng Philippines mula sa Estados Unidos, inilunsad ang Philippine Broadcasting Service. Noong 1948, nagpalit ang call letters nito sa DZFM. Noong Hulyo 1, 1952, binuwag ang PIC at inilipat ang pamamahala nito at ang PBS sa opisina ng pangulo. Noong 1959, inilunsad ang Department of Public Information (DPI), na naging tagapamahala ng himpilang ito.
Sa ilalim ng Batas Militar noong 1972, kinuha ng Bureau of Broadcasts ang pamamahala ng himpilang ito na naging DPI Radio 1 / MPI Radio 1. Noong Nobyemmbre 1978, lumipat ang talapihitan Nito sa 918 kHz.
Noong 1986, pagkatapos ng Rebolusyong EDSA), muling inillunsad ang himpilang ito bilang Sports Radio na may format na kaugnay sa palakasan.
Noong Enero 2, 1995, batay sa Presidential Order No. 293, inilipat ang Sports Radio sa 918 kHz at muling inilunsad ang talapihitang ito bilang Radyo ng Bayan.
Sa pamumuno ni Rizal "Bong" Aportadera, Jr. (Sonny B) bilang Director General ng PBS, noong Hunyo 5, 2017, muling inilunsad ang mga himpilan ng Radyo ng Bayan bilang Radyo Pilipinas, na kapangalan ng himpilan nito sa SW. Sumunod ang muling paglunsad ng Sports Radio bilang Radyo Pilipinas Dos noong Setyembre 18, 2017.
Mula Mayo 5, 2018, ilan sa mga programa ng Radyo Pilipinas ay napapanood sa PTV.
Mula Pebrero 17, 2025, naka-simulcast ito sa 104.3 The Capital mula 6:00am hanggang 12:30pm.
Silay

Ang Lungsod ng Silay ay isang ikatlong klaseng lungsod sa lalawigan ng Negros Occidental, Pilipinas. Ayon sa senso ng 2020, ito ay may populasyon na 130,478 sa may 32,693 na kabahayan. Bahagi ito ng Pook Metropolitan na tinatawag na Metro Bacolod, na kinabibilangan ng mga lungsod ng Bacolod at Talisay. Sa lungsod matatagpuan ang bagong Paliparang Pandaigdig ng Bacolod-Silay; na pumalit sa Paliparang Domestiko ng Lungsod ng Bacolod.
Madalas tawaging "Paris ng Negros" ang Silay dahil sa malawak nitong kalipunan ng mga napapanataling mga sinaunang kabahayan. Higit sa tatlumpo ng mga kabahayan na ito ay naitalagang mga makasaysayang pook ng Pambansang Komisyong Pangkasaysayan ng Pilipinas na bahagi ng Pambansang Palantaang Pangkasaysayan ng Silay. Noong 2015, ipinagdiwang ng lungsod ang ika-58 na anibersaryo ng pagkakatatag bilang lungsod.Pangalawang lungsod ang Silay na maitalagang museong lungsod, kasunod ng Vigan sa Ilocos Sur.
Hinango ang taguring Silay mula sa pangalan ng isang puno na malawakang tumutubo sa lugar na ito. Ang Kansilay ang opisyal na pang-lungsod na puno ng Silay.
May isang katutubong alamat na nagsasabi kung paano nakuha ng Lunsod ng Silay ang pangalan nito. Ikinukuwento na noong mga kapanahunan ng mga datu at mga rajah, mayroon isang namuhay na prinsesang si Kansilay. May lumusob na mga pirata sa bayan ngunit nagapi naman ang mga ito dahil sa pamumuno ng prinsesa. Lumaban ang prinsesa bilang isang tunay na mandirigma. May mga moog na dating pumapalamuti sa mga gusaling pampubliko ng lungsod na naglalarawan sa kaniyang pagiging mandirigma may iwinawasiwas na talibong, isang maikling espada na may iisang matalas na gilid lamang. Nalupig ang mga pirata, ngunit namatay ang prinsesa sa kabila ng tagumpay na ito. Napagmasdan ng kaniyang kasintahan ang kaniyang paglisan sa mundo ng buhay. May dalamhating inilibing nila ang kanilang pinakamamahal na prinsesa. Sa kanilang pagkamangha, mayroong isang punong tumubo sa ibabad ng kaniyang puntod. Ito ang unang puno ng Kansilay, ang huling regala ng matapang prinsesa, para sa kaniyang mga mamamayan.
Ang Lungsod ng Silay ay nahahati sa 16 mga barangay.
Arkitekturang Neoklasiko

Ang arkitekturang Neoklasiko ay isang estilo ng arkitektura na isinabuhay ng kilusang Neoklasiko na nagsimula noong kalagitnaan ng ika-18 siglo sa Italya at Pransiya.
Ang pag-usad ng arkeolohiya ay mahalaga sa paglitaw ng Neoklasikong arkitektura. Ang mga pook ng paghuhukay tulad ng sa Pompeii at Herculano ay nagbigay sa mga arkitekto na gumawa ng malalim na interpretasyon ng arkitekturang Klasiko at magbuod ang kanilang sariling natatanging estilo.
Unibersidad ng Notre Dame

Ang Unibersidad ng Notre Dame du Lac (Ingles: University of Notre Dame du Lac, mas kilala bilang Notre Dame /ˌnoʊtərˈdeɪm/ NOH-tər-DAYM) ay isang pribado, di-pantubo at Katolikong unibersidad sa pananaliksik na matatagpuan malapit sa lungsod ng South Bend, Indiana, sa Estados Unidos. Partikular itong matatagupuan sa unincorporated community ng Notre Dame. Ang pangunahing kampus ay sumasaklaw sa 1,250 akre (510 ha) na erya na naglalaman ng mga palatandaan, gaya ng Ginintuang Simboryo (Golden Dome), ang miyural na the "Word of Life", ang Notre Dame Stadium, at ang Basilika. Ang mga paaralan ay itinatag noong Nobyembre 26, 1842, ni Padre Edward Sorin, CSC, na siya ring unang pangulo ng unibersidad.
Notre Dame ay kinikilala bilang isa sa mga nangungunang unibersidad sa mundo, partikular para sa edukasyong undergraduate.
41°42′00″N 86°14′20″W﻿ / ﻿41.7°N 86.2389°W﻿ / 41.7; -86.2389 Ang lathalaing ito na tungkol sa Edukasyon ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Julie Anne San Jose

Si Julie Anne Peñaflorida San Jose, mas kilala bilang Julie Anne San Jose, ay isang artista sa Pilipinas at singer na kadalasan tuwing linggo na makkikita sa Sunday All Stars.
Note: Julie Anne San Jose's single "I'll Be There" is the first ever and currently the only single from an OPM artist to be certified platinum, double platinum, triple platinum and quadruple platinum by the Philippine Association of the Record Industry.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Pilipinas at Artista ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
Toni Gonzaga

Si Celestine Cruz Gonzaga-Soriano (na mas kilala bilang Toni Gonzaga) ay isang Pilipinang artista, mang-aawit at TV host. Ipinanganak siya noong ika-20 ng Enero, 1984.
Unang nakilala si Toni Gonzaga noong labing-pitong taong gulang siya nang mapasama siya sa commercial ng Sprite kung saan nakatambal niya ang batikang artista at mang-aawit na si Piolo Pascual. Dahil dito, naging tanyag si Toni Gonzaga at napabilang siya sa mga pantelebisyong programa tulad ng Eat Bulaga ng GMA Network at Wazzup Wazzup ng Studio 23. Ito ay sinundan ng mga programa ng ABS-CBN tulad ng MRS: Most Requested Show, ETK: Entertainment Konek at ASAP. Lalong sumikat si Toni Gonzaga ng maging host siya ng programang Pinoy Big Brother. Lumabas rin si Toni Gonzaga sa pelikula tulad ng D’Anothers at You Are The One. Sumunod sa proyekto ni Toni Gonzaga ay ang pantelebisyong programang Crazy For You na kung saan katambal niya si Luis Manzano at sa Maging Sino Ka Man Book 2.Sinundan ito nang maraming box office hits na pelikula tulad ng You Got Me (kung saan kasama niya sina Sam Milby at Zanjoe Marudo), My Big Love at My Only U. Kasunod nito ay naparangalan syang Princess of the Philippine Movie na dahil na rin sa kanyang sunod sunod ng box officehit movies.Lalong naging makinang si Toni Gonzaga ng lumabas ang kauna-unahan niyang "single" ang "We Belong" kung saan naging theam song ito ng isa sa koreanovela. Nasundan ito ng iba pang kanta tulad ng "Kung kaya ko" at "Catch Me I'm Falling for you". Naging hit rin ang kanyang "rendition" ng isa sa pinaka - popular na kanta ni Madona ang "Crazy for you". Sinundan din ito ng panibagong album nya na "Love is... Toni Gonzaga" at ang "Love Duets" nila ni Sam Milby. Nakatakda na ring magproduce at magsulat nang mga kanta si Toni Gonzaga sa susunod nyang album.Matapos ang mga platinum album na nagpakinang kay Toni Gonzaga, sinundan ito nang dalawang bigating concerts na nagpatunay na sya nga ay isang "Ultimate Multi Media Star".At para sa taon namang ito ay may mga nakatakda na ngunit hindi pa siguradong gagawing pelikula at programa sa telebisyon si Toni Gonzaga tulad ng mga Pelikulang My Amnesia Girl na kasama si John Lloyd Cruz, Working Girls na kasama sina Kristine Hermosa, Angelica Panganiban, Anne Curtis at Cristine Reyes. Ang pelikulang Ang Tanging Pamilya with Ai-Ai delas Alas, Erap Estrada, Sam Milby at ang pelikulang "Toni-Sarah" na kung saan hindi pa tukoy ang mga gaganap na kanilang leading men. Nandyan din ang mga pang programang telebisyon tulad ng: Pinoy Big Brother Season 3, PBB Teen Edition 3, Pinoy Dream Academy 3, Win Ang Family, Petiks, PHR Presents: Ang Lalaking Nagmahal sa Akin at isang pang teleseryeng hindi pa tukoy ang gaganap.May balita ring kasama ulit si Toni Gonzaga sa teleseryeng Maging Sino Ka Man: Ang Pangatlong Hakbang.
Judy Ann Santos

Si Judy Ann Santos–Agoncillo (ipananganak bilang Judy Anne Lumagui Santos noong 11 Mayo 1978) ay isang Pilipinong aktres sa telebisyon at pelikula sa Pilipinas.
Here are the list of episodes of Maalaala Mo Kaya which feature Judy Ann Santos.
Here are the list of episodes of Komiks which feature Judy Ann Santos.
Tore

Ang tore ay isang estrukturang matayog, na mas matayog kaysa malawak, kadalasan nang malawakan. Maaaring iba't-iba ang mga tungkulin nito, ngunit sa kasaysayan, ang mga ito ay pangmilitar at panrelihiyon, hindi lamang para sa estetika. Kamakailang ginagamit ang salita upang ipangalan ang iba't-ibang mga estrukturang teknolohikal, tulad ng mga gusaling pang-opisina o pang-residensyal na matayog.
Naiiba ang mga tore sa mga gusali dahil tinatayo ang mga ito hindi upang matitirhan ngunit upang magsilbi ng iba pang mga tungkulin gamit ang taas ng tore. Halimbawa, ang tayog ng isang clock tower ay nagpapabuti sa pagiging kita ng orasan, at ang taas ng isang tore sa isang pinatibay na gusali tulad ng isang kastilyo ay nagpapabuti sa pagiging kita ng kapaligiran para sa mga layuning pandepensa. Maaari ring itayo ang mga tore para sa pagtatanaw, paglilibang, at telekomunikasyon. Maaaring nakakatayo nang sarili ang isang tore o itukod ng mga katabing gusali, o maaaring kasama ito sa isa pang mas malaking estruktura o gusali.
Luena, Angola

Ang Luena (tinawag na Luso bago ang taong 1975) ay isang bayan na matatagpuan sa gitna-silangang Angola. Ito ang kabisera ng lalawigan ng Moxico. Habang walang makakukuha na mga pinakahuling tiyak na bilang, iba't-iba ang mga pagtataya ng populasyon sa lungsod mula 60,000 hanggang 200,000 katao, kasama ang hindi matukoy na bilang ng mga takas mula sa Digmaang Sibil ng Angola na opisyal na natapos noong 2002.
Ang bayan na ito ay mas kilala bilang lugar ng huling himlayan ng dating rebeldeng pinuno ng UNITA na si Jonas Savimbi na binaril at napatay sa naglalabanang militar at kawal ng pamahalaang Angolan noong ika-22 ng Pebrero 2002. Paglaon, noong ika-3 ng Enero 2008, binaboy ang líbingan ni Savimbi sa Pangunahing Sementeryo ng Luena, at apat na mga kasapi ng kabataang panig ng MPLA ay hinuli at kinasuhan.
Pinaglilingkuran ang Luena ng Paliparan ng Luena IATA: LUO, ICAO: FNUE na nasa hilagang dako ng bayan.
Ang estasyong daambakal ng Luena (Estação Ferroviaria De Luena) ay isang estasyon sa gitnang linya ng Daambakal ng Benguela na nag-uugnay ng Luau sa Lobito. Muling itinayo ang estasyon at tampok nito ang isang tore ng orasan (clock tower).
Unibersidad ng Colombo

Ang Unibersidad ng Colombo (Sinhala: කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය Kolomba Vishvavidyalaya, Tamil: கொழும்புப் பல்கலைக்கழகம், Ingles: University of Colombo) (impormal bilang Colombo University o UoC) ay isang pampublikong unibersidad sa pananaliksik na matatagpuan sa Colombo, Sri Lanka. Ito ay ang pinakamatandang institusyon ng modernong mas mataas na edukasyon sa Sri Lanka. Ang unibersidad ay dalubhasa sa mga larangan ng natural, panlipunan, at aplikadong agham pati na rin sa matematika, agham pangkompyuter, at batas. Ito ay niraranggo bilang isa sa mga 10 nangungunang unibersidad sa Timog Asya.
Ang Unibersidad ng Colombo ay itinatag noong 1921 bilang University College Colombo, na konektado sa Unibersidad ng Londres (University of London). Ang mga digri ay iginawad sa mga mag-aaral mula 1923. Binabakas ng unibersidad ang kasaysayan nito sa 1870 sa pagtatatag ng Ceylon Medical School. Ang UoC ay nakapagprodyus ng mga kilalang alumni sa larangan ng agham, batas, ekonomiks, negosyo, panitikan, at pulitika.
Ang UoC ay nagpapablis ng ilan sa mga pangunahing akademikong dyornal sa bansa.
6°54′N 79°52′E﻿ / ﻿6.9°N 79.86°E﻿ / 6.9; 79.86
Lungsod ng Raccoon

Ang Lungsod ng Raccoon ay isang kathang-isip na lungsod sa sikat na larong pang kompyuter (videogame) na Resident Evil (Naninirahang Kasamaan, kung isasalin). Ginawa itong lokasyon ng Resident Evil 2, Resident Evil 3: Nemesis at maging para sa mga serye ng Outbreak.
Ayon sa Resident Evil, nasa Estados Unidos ang Raccoon City. Pinakamalaki sa lahat ng kompanyang pang-industriya ang Umbrella (nangangahulugang "payong") sa Raccoon City, kung kaya't lagi itong nakapaggugugol ng salapi para sa mga pagawaing panlungsod. Subalit hindi alam ng mga mamamayan na may mga masama at ilegal na mga gawain ang Umbrella. Umaabot sa 100,000 ang bilang ng kabuoang populasyon ng Raccoon City ayon sa Resident Evil 2. Pinakamalapit na bayan dito ang Stone-Ville.
Si Michael Warren ang alkalde ng Raccoon City. Nahalal siya bilang alkalde noong 1987 at tuluyang nakaupo sa tanggapan sa loob ng 11 taon. Naging makabago ang lungsod ng Raccoon dahil sa mga proyekto ni Warren. Dahil sa antas ng krimen, naglabas ng mga bagong tauhan ang Kagawaran ng Pulisya ng Raccoon (Raccoon Police Department o R.P.D.), ang tinatawag na S.T.A.R.S. o Special Tatics And Rescue Service noong 1996. Dahil sa pakikipagugnayan at pakikipag-kaibigan ni Warren sa Umbrella, naging parte na ng buhay ng tao ang lahat ng mga pagbabagong ito sa araw araw.
Noong 22 Setyembre 1998 may nangyari sa Raccoon City: gustong kunin ng Umbrella ang G-Virus mula kay William Birkin (isang kasapi ng Umbrella). Naging kakaiba si Birkin sapagkat hindi siya pangkaraniwang tao, isa siyang mutant. Dahil sa pangyayari, nahulog ang isang T-virus na kumalat sa mga sistema ng mga kanal at humawa sa mga daga. Dinala ng mga daga ang birus sa lungsod kung kaya't lubos pang kumalat.
Naging mga taong-patay o zombie ang mga mamamayan. Nang sumapit ang Setyembre 29, halos mga buhay na bangkay na ang lahat ng mga tao sa lungsod ng Raccoon. Mga halimaw na ang mga mamamayan. Mula kinagabihan ng Setyembre 30 hanggang sa pagsikat ng araw noong 1 Oktubre 1998, nagpasya ang pamahalaan ng Estados Unidos na pasabugin ang buong lungsod ng Raccoon sa pamamagitan ng isang missile. Naitalang mas marami pa sa 100,000 (populasyon ng Raccoon City) ang napatay. Subalit meron pa ring natitirang maliliit na T-Virus kaya't napagkasunduan na lamang na ang Umbrella at gobyerno ng Estdos Unidos ang pwedeng pumasok sa lungsod.
Resident Evil 2
Resident Evil 3: Nemesis
Resident Evil Outbreak
Rotondang Mabuhay

Ang Rotondang Mabuhay (Ingles: Welcome Rotonda) ay isang rotonda sa Lungsod Quezon, Kalakhang Maynila. Matatagpuan ito mga ilang metro mula sa hangganan ng Lungsod Quezon at Lungsod ng Maynila, sa sangandaan o bagtasan ng Abenida Eulogio Rodriguez, Sr., Abenida Mayon, Abenida Quezon at Bulebar Espanya.
Kilala ang Mabuhay Rotonda bilang sentro ng transportasyon. Nagsilbi itong isa sa mga unang terminal para sa mga dyipni habang nagsisimulang dumaan ang mga ito sa mga lansangan ng Kamaynilaan pagkaraan ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Nagsilbi rin itong hangganan ng Lalawigan ng Rizal bago ang 1975. Ito rin ang tagpuan ng mga pagtitipon at protesta.
Unang binuksan ang rotonda noong 1948, kasama ang marmol na bantayog na idinisenyo ni Luciano V. Aquino na itinayo sa gitna nito upang batiin ang mga bisita sa Lungsod Quezon na noo'y bagong-hayag na kabisera ng Pilipinas. Pinapalibutan ng apat na mga leon ang monumento, at ipinapahiwatig nito ang mga direksiyong kardinal (hilaga, timog, kanluran at silangan).
Binago ni Alkalde Ismael Mathay, Jr. ang pangalan nito sa "Mabuhay Rotonda" noong Mayo 17, 1995, kasunod ng isang inisiyatiba ni Rod Ongpauco, isang lokal na tagapangasiwa ng restoran, na paunlarin ang paggamit ng pananalitang Pilipino na "Mabuhay!" bilang isang paraan ng pagsasalubong sa mga dayuhang bisita sa Pilipinas. Subalit kapuwang ginagamit nang palit-palitan ang salitang Pilipino at Ingles.
Glorietta

Ang Glorietta ay isang malaking pamilihan sa Ayala Center sa Lungsod ng Makati, Kalakhang Maynila, Pilipinas. Ang pamilihang ito ay pag-mamayari ng pamilyang Zobel de Ayala at ang kompanyang hinahawakan nito, ang Ayala Corporation. Ang pamilihan ay nakahati sa limang bahagi (pinangalang Glorietta 1-5) at matatagpuan dito ang maraming tindahan at kainan, at maging mga sinehan, gym, arcades at ang isang malaking atrium na kalimitang ginagamit para ganapin ang mga malalaking mga kaganapan. Meron itong activity center (sentro ng gawain) na matatagpuan sa gitna ng pamilihan. Nakakabit din ito sa Greenbelt Mall, SM Makati, Rustan's Makati at ang The Landmark, isang department store. Kailan lamang ginawa din ng Ayala Center ang Glorietta 5 na matatagpuan sa harapan ng Hotel Intercontinental Manila at sa tabi ng Rustans Department Store, bilang bahagi ng plano ng Ayala Land na i-redevelop ang Glorietta. Pinagpipilian sa mga nangungupahan na naapektuhan ng pagsabog noong 19 Oktubre 2007 na lumipat doon.
14°33′04″N 121°01′31″E﻿ / ﻿14.55111°N 121.02528°E﻿ / 14.55111; 121.02528
Kalayaan Flyover

Ang Kalayaan Flyover (kilala rin bilang EDSA–Kalayaan Flyover) ay isang pang-apatang flyover na nag-uugnay ng Abenida Gil Puyat, Abenida Epifanio de los Santos (EDSA) at Abenida Kalayaan sa Kalakhang Maynila. Malaking bahagi nito ay matatagpuan sa Makati at may kasamang maikling bahagi sa Taguig. Pinadadali nito ang pagpasok mula Makati Central Business District papuntang Bonifacio Global City at kalaunan, sa Daang Palibot Blg. 5 (C-5).
Nagsimula ang gawaing paghahanda para sa flyover noong 1997, nang inihayag ng Bases Conversion and Development Authority (BCDA) ang pagtatayo ng dalawang pasimulang mga lugar papasok sa Bonifacio Global City, kalakip ng isang flyover na maglilingkod sa pangunahing punto ng pagpasok sa lugar mula sa kanluran. Dinisenyo ito ng Katahira & Engineers Asia, at nagsimula ang pagpapatayo noong kahulihan ng 1997 kalakip ng pagtatayo ng bahaging Abenida Gil Puyat Avenue-EDSA na ikinontrata sa Uy-Pajara Construction Company. Nagsimula naman ang pagtatayo sa bahaging Abenida Kalayaan-Bonifacio Global City noong Abril 1999, ang gawaing ito ay ikinontrata sa F.F. Cruz and Co. na isa sa pinakamalaking mga kompanya sa konstruksiyon sa Pilipinas. May kakayahan itong magkarga ng aabot sa 4,000 sasakyan sa isang oras, at mababawasan nito ang oras ng paglalakbay sa pagitan ng Makati at Bonifacio Global City sa limang minuto sa pamamagitan ng pagbibigay ng tuwirang pag-uugnay sa pagitan ng dalawang mga distritong pangnegosyo sa halip na dumaan pa sa EDSA.
Ang 5 kilometro (0.93 milyang) flyover ay ipinasinaya ni dating Pangulo Joseph Estrada at ibang mga opisyal ng pamahalaan noong Enero 25, 2000. Bagamat isinulong ito bilang pampublikong proyekto, may bulung-bulungan na ang halagang ₱950 milyon na ginastusan para sa pagpapatayo nito ay hindi nagmula sa pampublikong pondo, kung hindi ay pina-underwrite ng pangkat na First Pacific sa pamamagitan ng kanilang pampook na sangay, Metro Pacific.
Bagamat isa itong flyover, ang kabuoan nito ay itinalaga ng Kagawaran ng mga Pagawain at Lansangang Bayan (DPWH) bilang Pambansang Ruta Blg. 191 (N191) ng sistema ng lansangang bayan sa Pilipinas.