వ్యవసాయ స్వయం సేవకులు

సేంద్రియ వ్యవసాయానికి ప్రాముఖ్యత, గుర్తింపు ఇస్తున్న ప్రస్తుత కాలంలో వ్యవసాయంలో దేశవిదేశాలలో విదేశీయ స్వయంసేవకులు పర్యటించి సేంద్రియ (ఆర్గానిక్) వ్యవసాయ పద్ధతులను అభ్యసించడం సరికొత్త పద్ధతి. నిజానికి ఈ పద్ధతి 1971లో లండన్లో ప్రారంభం అయింది. నగర జీవితానికి అలవాటు పడిన ప్రజలు పల్లెసీమల గురించి వారి జీవిత విధానం గురించి తెలుసుకోవడానికి ఈ పద్ధతి మొదలైంది. అయినప్పటికీ ప్రస్తుతం ఈ విధానం ఆర్గానిక్ వ్యవసాయ విధానాల శిక్షణకు ఉపకరిస్తున్నది.
వేలసంవత్సరాలకు ముందు నుండి భారతీయ సంస్కృతిలో సేంద్రియ వ్యవసాయం ఆచరణలో ఉంది. సేంద్రియ వ్యవసాయంతో భారతీయ సంస్కృతి సంపదలతో వర్ధిల్లింది. ఒకప్పుడు భారతదేశం ప్రపనచదేశాలలో సంపన్నదేశంగా గుర్తించపడడానికి సేంద్రియ వ్యవసాయం ప్రముఖ పాత్ర వహించింది. భారతీయ సంప్రదాయంలో వ్యవసాయం పూర్తిగా సేంద్రియ విధాల ఆధారితమైనది. క్రిమిసంహారకాలు, ఎరువులు మొదలైనవన్నీ మొక్కలు జంతువుల వ్యర్ధాల నుండి తయారుచెయ్యబడ్డాయి. ఆవును పాలకొరకు మాత్రమే ఉపయోగించక ఆవుపేడ, ఆవుమూత్రము ఎరువులకు క్రిమిసంహారక తయారీలకు వాడేవారు. అంతేకాదు ఎద్దులు, దున్నపోతులు సైతం దున్నడానికి, బడి లాగడానికి, ఒబ్బిడిచేయడానికి ఉపయోగిస్తూ పేడను అలవర్ధకమైన ఎరువుగా ఉపయోగించేవారు. వేపనూనె, వేపాకు, అల్లం మొదలైనవి సహాసిద్ధమైన క్రిమిసహారక తయారీలకు ఉపయోగించేవారు.
భారతదేశంలో 1950-1960 వరకు కరువులు ఆకలిమరణాల వలన అత్యవసర పరిస్థితిలో ఆహార ఉతత్తులు అధికంచేయవలసిన పరిస్థితి ఎదురైంది. పెరుగుతున్న జనాభా ఆహార అవసరాలు పూర్తి చేయడానికి ప్రభుత్వం ఆహార ఉత్పత్తులను దిగుమతి చేయవలసిన పరిస్థితి ఎదురైంది. ఫలితంగా చేపట్టిన హరిత విప్లవంలో సేంద్రియ ఎరువుల స్థానంలో రసాయనిక ఎరువులు, సేంద్రియ క్రిమిసంహారక స్థానంలో రసాయనిక క్రిమిసంహారకాలు చోటుచేసుకున్నాయి. సహజ కాయకూరలు, పండ్ల స్థానంలో హైబ్రీడ్ కాయకూరలు, పండ్లు పండించబడ్డాయి. అధిక ఉత్పత్తిని దృష్టిలో పెట్టుకుని హైబ్రీడ్ విత్తనాల వాడకం మొదలైంది. హైబ్రీడ్ వ్యవసాయ ఉత్పత్తులు అధికం అయ్యాయి.
హరిత విప్లవానికి ముందు 1970 నాటికి భారతదేశంలో ఆకలిచావులు పెరగవచ్చన్న అభిప్రాయం బలంగా ఉంటూ వచ్చింది. అయినప్పటికీ హరిత విప్లవం తన కచ్చితమైన ఫలితం చూపిన కారణంగా దేశం ఆహారదిగుమతులు క్రమంగా తగ్గుముఖం పట్టాయి. 1990 నాటికి భారతదేశం ఆహార ఉత్పత్తులు దేశప్రజల ఆహార అవసరాలను తీర్చడమేగాక దేశం నుండి ఆహారం ఎగుమతూ కూడా అధికమయ్యాయి.
కాలక్రమేణా అత్యధికంగా రసాయనిక ఎరువుల ఉపయోగం తన మరొక చీకటికోణం చూపించడం మొదలైంది. అధిక మొత్తం రసాయనిక పురిగు అందుల వాడకం వలన క్రిమికీటకాలు మరింత రోగనిరోధక శక్తిని పెంచుకున్నాయి. అందువలన వ్యవసాయదారులు ఖరీదైన గాఢత కలిగిన రసాయన క్రిమిసంహారకాలు అధికశాతంలో ఇపయోగించిన కారణంగా వ్యవసాయభూమి తన సారాన్ని కోల్పోయింది. వ్యవసాయ ఖర్చులు అధికమైనందుకు ఫలితంగా రైతులు ౠణాల ఊబిలో కూరుకుని ఋణభారం వలన ఆత్మహత్యలకు పాల్పడడం అధికమైంది.
భారతదేశంలో ప్రస్తుతం వాడకందారులు, వ్యవసాయదారులు సేంద్రియ వ్యవసాయం వైపు మొగ్గుచూపడం మొదలైంది. సేంద్రియ వ్యవసాయం ఆరోగ్యకరం అని ప్రజలు బలంగా విశ్వసిస్తున్నారు. ఆరోగ్యరీత్యా సేంద్రియ వ్యవసాయ ఉత్పత్తులు ఉత్తమమని ౠజువుకావడంతో వాడకందారులు సేంద్రియ వ్యవసాయ ఉత్పత్తులకు అధిక మూల్యం చెల్లించడానికి సిద్ధం కావడం మొదలైంది. సేంద్రియ విధానం ద్వారా పండించబడని ఆహారాలపై యు.ఎస్, ఐరోపా దేశాలు కఠిన నియమాలను విధించడం పలు సమయాలలో నిషేధించడం వంటి కారణాలు దేశీయంగా, అంతర్జాతీయంగా సేంద్రియ వ్యవసాయ ఉత్పత్తులకు గిరాకీ అధికం అయింది. భారతదేశంలో సేంద్రయ వ్యవసాయం అభివృద్ధికావడానికి రసాయనిక పద్ధతులలో పండించిన భారతీయ ఆహారాలను నిషేధించడం ఒక కారణం.
సేంద్రుయవ్యవసాయానికి సహకరించడానికి అంతర్జాతీయనిధి సహకారంతో భారతదేశంలో 2004 నాటికి 25 లక్షల హెక్టారులలో సేంద్రుయ వ్యసాయ విధానంలో ఆహార ఉత్పత్తులను పండిస్తున్నారు. భారతదేశంలో గుర్తింపు పతకాలు కలిగిఉన్న 15,000 సేంద్రియ వ్యవసాయ క్షేత్రాలు ఉన్నాయి. ప్రస్తుతం సేంద్రియ విధానంలో పండిచిన ఆహారౌత్పత్తులు అభివృద్ధి చెందుతున్న దేశాలకు ఎగుమతి చేస్తున్న దేశాలలో భారతదేశానికి ప్రత్యేక స్థానం ఉంది.
చేయకూడదు. వారిలో వారు కాని అతిథులతో కాని మర్యాద చూపుతూ తగిన దూరంగా ఉండాలి. భారతీయ పల్లెసీమలలో ఇలాంటివి అసహజం కనుక తగినంత జాగ్రత్త పాటించాలి. వ్యవసాయక్షేత్రాలలో నివసిస్తున్నంత కాలం భారతీయ సంప్రదాయానికి అనుకూలంగా ప్రవర్తుంచాలి.
ఆతిధ్యం ఇచ్చేవారు వారికి వీలైనంతగా స్వయంసేవకులతో కలిసిమెలిసి మెలగాలి. ఈ విధానం ఇరువైపులా ప్రయోజనం చేకూర్చే వస్తుమార్పిడి వంటిదని గ్రహించాలి.
భారతదేశంలో ఊఫ్ క్రమంగా అభివృద్ధి చెందుతూ ఉంది. కొంత మంది మాత్రమే ఆతిథ్యం ఇచ్చే వారున్న పరిస్థితులు మారి ప్రస్తుతం 150 మంది ఆతిథ్యం ఇచ్చే వారు నమోదైయ్యారు. భవిష్యత్తులో ఇది ఇంకా అధికం అయి ఈ ప్రపంచ వ్యాప్త పర్యావరణ ఉద్యమంలో అనేకులు భాగస్వామ్యం వహించగలరని భావిస్తున్నారు.అంతర్జాతీయంగా భారతదేశం అత్యంత ఆదరణీయమైన పర్యాటక కేంద్రం. భారతదేశ సాంస్కృతిక వారసత్వం, వైవిధ్యమైన జీవనశైలి, వైవిధ్యమైన ఆచారవ్యవహారాలు, విభిన భాషలు, విభిన్న భౌగోళిక పరొస్థితులు, విభిన్న మతాలు విదేశీ పర్యాటకులను విపరీతంగా ఆకర్షిస్తున్నాయి. ప్రస్తుత ఊఫ్ సభ్యులు కూడా భరతదేశం సందర్శించడానికి ఉత్సుకత చూపితున్నారు.
2003 ఫుడ్ అండ్ అగ్రికల్చరల్ ఆర్గనైజేషన్ పరిశోధనలు భారతదేశంలో 1,426 గుర్తింపు పొందిన సేంద్రియ వ్యవసాయక్షేత్రాలు ఉన్నట్లు తెలియజేస్తున్నాయి. 2005 లో దేశంలో సేంద్రియవిధానంలో పండిచిన వ్యవసాయ ఉత్పత్తులు 14,000 టన్నులు. దేశంలో 1,90,0000 ఎకరాలల్.ఒ సేంద్రియ విధానంలో సాగుచేయబడుతుంది. ఆడవుల నుండి సేకరించిన ఆహార ఉత్పత్తులను 1,20,000 టన్నులు ఉంటుందని మరి కొన్ని అధ్యయనాలు తెలియజేస్తున్నాయి.
[1] సభ్యత్వం.