davidanugraha/M4-RAG huggingface dataset:
Stand-in

A stand-in, sometimes a lighting double, for film and television is a person who substitutes for the actor before filming, for technical purposes such as lighting and camera setup. Stand-ins are helpful in the initial processes of film and television production.
Stand-ins allow the director of photography to light the set and the camera department to light and focus scenes while the actors are absent. The director will often ask stand-ins to deliver the scene dialogue ("lines") and walk through ("blocking") the scenes to be filmed.
Stand-ins are distinguished from doubles, who replace actors on camera from behind, in makeup, or during dangerous stunts. Stand-ins do not appear on camera. However, on some productions the jobs of stand-in and double may be done by the same person. In rare cases, a stand-in will appear on screen, sometimes as an in-joke. For instance, a scene in Heidi (1937) features the title character's grandfather (Jean Hersholt) mistake a stranger for Heidi (Shirley Temple); the look-alike was played by Temple's regular stand-in, Mary Lou Islieb. In another case, the actress who pretends to be Ann Darrow in the stage show during the final act of King Kong (2005) is played by Naomi Watts' stand-in, Julia Walshaw.
Stand-ins do not necessarily look like the actor, but they must have the same skin tone, hair color, height and build as the actor so that the lighting in a scene will be set up correctly. For example, if the lighting is set up with a stand-in shorter than an actor, the actor might end up having their head in relative darkness. In some cases, a star and stand-in do differ in height: Ann Sheridan's stand-in, Marveen Zehner, was taller than the actress and reportedly worked shoeless, and actor Tommy Noonan wore three-inch risers in his shoes to stand-in for Tyrone Power.
Some actors' contracts mandate that they will always have the same stand-in. Famous cases include Pluma Noisom (stand-in for Claudette Colbert), Harry Cornbleth (Fred Astaire) and Adam Bryant (Robin Williams). Myrna Loy wrote in her autobiography Myrna Loy: Being and Becoming about her friendship and working relationship with her stand-in, Shirley Hughes. When Bette Davis walked out on her Warner Bros. contract, she negotiated for her regular stand-in, Sally Sage, to continue to work at the studio.
Stand-ins are also used for animated characters in live-action animated films, sometimes with life-size character models instead of people. This lets the animators know where to place the animated character in the scene, how to make them move realistically, and for actors to know where to look. In these cases, skin tone and hair color are not important. Height and build, however, are still important for any interaction between live-action actors and animated characters.
இந்திய உணவு பதனிடும் தொழில்நுட்பக் கழகம்

இந்திய உணவு பதனிடும் தொழில்நுட்பக் கழகம் (Indian Institute of Food Processing Technology (IIFPT) இந்திய அரசின் உணவு பதனிடும் தொழில்கள் அமைச்சகத்தின் கீழ், தஞ்சாவூரில் அமைந்த ஒரு முன்னோடி உணவு பதனிடும் தொழில்நுட்பக் கல்வி மற்றும் ஆய்வுக் கழகம் ஆகும். )..
இக்கழகம் ஆறு துறைகள் கொண்டுள்ளது.
உணவு பதனிடும் ஆய்வு மாணவர்களுக்கு பயன் தரக் கூடிய ஆய்வகங்கள்:
உணவு பதனிடும் பொறியியல் துறையில் நான்காண்டு இளநிலை படிப்புகளும், இரண்டாண்டு முதுநிலை படிப்புகளும் மற்றும் ஆய்வுப் படிப்புகளும் உள்ளன. இக்கழகம் தமிழ்நாடு வேளாண்மை பல்கலைக்கழகத்துடன் இணைக்கப் பெற்றது.
மேலும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களுடன் செய்து கொண்ட புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்கள் மூலம், இத்தொழில்நுட்ப கழகத்தின் ஆசிரியர்களும் மற்றும் மாணவர்களும் உலகத் தரம் வாய்ந்த உணவு பதனிதல் மற்றும் மேம்பாட்டுத் துறையின் தொழில்நுட்பங்களை பரிமாற கொள்ளப்படுகிறது. .
மலேசிய இந்திய உணவு

வார்ப்புரு:Indian cuisine
மலேசிய இந்திய உணவு (Malaysian Indian cuisine) அல்லது மலேசியாவில் உள்ள இந்திய சமுதாயத்தின் சமையல், இந்தியாவில் இருந்து வந்த உணவுகளின் ஆட்பயன்பாடுகள் மற்றும் மலேசியாவின் பல்வகை உணவுப் பண்பாட்டினால் மெல்லியதாக உருவான தனிப்பட்ட படைப்புகளை கொண்டுள்ளது.
மலேசியாவின் இந்திய சமூகத்தின் பெரும்பாலானவர்கள் தென் இந்திய வம்சாவளியினர், குறிப்பாக தமிழகத்தைச் சேர்ந்த தமிழர்கள் மற்றும் இலங்கையின் வடக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்தவர்களின் வம்சாவளியினர் என்பதால், மலேசிய இந்திய உணவு பெரும்பாலும் தென் இந்திய உணவின் பண்புகளையும், ருசியையும் பிரதிபலிக்கிறது.
மலேசிய இந்தியர்களில் சுமார் 90 சதவீதம் தென்னிந்தியாவில் இருந்து வந்தவர்கள் என்பதால், பாரம்பரியமாக உணவை உணவதற்கு வாழை இலை பயன்படுத்தப்படுகிறது. வாழை இலை உணவு மலேசியாவில் மிகவும் பிரபலமாகும். வாழை இலை அரிசி உணவுக்கு வரும்போது ஆசாரம் முக்கியமானது. ஒரு பகுதி பரிமாறுவதை உள்ளடக்கியது, அதாவது ஒரு உணவகத்திற்கு முன் இலை வைக்கப்படும் விதம் மற்றும் உணவு இலையின் மீது வைக்கப்படும் இடம். கைகளை வைத்து சாப்பிடுவது அவசியம்.
தமிழ்நாட்டின் செட்டிநாடு பிராந்தியத்தின் உணவு வகைகளான செட்டிநாட்டு உணவு வகைகள் மிகவும் பிரபலமாக உள்ளன மேலும் அவை சிறப்பு உணவகங்களில் கிடைக்கின்றன. செட்டியார் சமூகத்தின் பாரம்பரிய சமையல் தமிழ் உணவு வகைகளில் பெரும்பாலும் சைவ உணவுகளைச் சாப்பிடுவதிலிருந்து வேறுபட்டது, ஏனெனில் இது வலுவான மசாலா இறைச்சி தயாரிப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. தேங்காய் பால் குறைந்த அளவு வெங்காயம் மற்றும் தக்காளிக்கு ஆதரவாக சுவை மற்றும் கறிகளை தடிமனாக்க பயன்படுத்தப்படுகிறது .
மமக் உணவுகள் ஒரு தனித்துவமான மலேசிய பாணியை உருவாக்கியுள்ளன. நாடு முழுவதும் கிடைக்கும், எங்கும் நிறைந்த மாமக் கடைகள் அல்லது உணவகங்கள் உள்ளூர் மக்களிடையே குறிப்பாக பிரபலமாக உள்ளன, ஏனெனில் அவை பரந்த அளவிலான உணவை வழங்குகின்றன, மேலும் சில கடைகள் 24 மணி நேரமும் திறந்திருக்கும். சிறப்பு மாமக் உணவகத்தில் பஃபே பாணியில் பரிமாறப்படும் ஒரு வகை இந்திய முஸ்லீம் உணவு நாசி கந்தர் என்று அழைக்கப்படுகிறது (இந்தோனேசிய நாசி படாங்கிற்கு ஒத்தது, அங்கு ஒருவர் உண்மையில் சாப்பிட்டதற்கு பணம் செலுத்துகிறார்-வெள்ளை அரிசி அல்லது பிரியாணி அரிசி கோழி, மீன், மாட்டிறைச்சி அல்லது ஆட்டிறைச்சியுடன் பரிமாறப்படும் மற்ற கறிகளுடன் பரிமாறப்படுகிறது, மேலும் பொதுவாக ஊறுகாய் காய்கறிகள் மற்றும் அப்பளம் ஆகியவற்றுடன்.
இந்திய உணவு உற்பத்தி

உலக உணவு உற்பத்தியில் இந்தியா ஒரு மிகப் பெரிய பங்கு வகிக்கிறது. இந்தியாவின் 60% மேற்பட்ட மக்கள் வேளாண்மையையே தமது தொழிலாகவும் வாழ்வியலாகவும் கொண்டவர்கள். நலிவுற்ற இந்திய சமூகத்தினர் 1970 வரை அவ்வப்பொழுது பட்டினிச்சாவை எதிர்நோக்கினர். 1970 பின்னர் ஏற்பட்ட பசுமைப் புரட்சியின் காரணமாக இந்தியா உணவு உற்பத்தியில் பெருமளவு தன்னிறைவு கண்ணடுள்ளது.
உலகின் அடிப்படை உணவுப் பொட்களாக கருதக்கூடிய அரிசி, கோதுமை, உருளைக்கிழங்கு ஆகியவற்றின் உற்பத்தியில் முறையே இரண்டாம், இரண்டாம், மூன்றாம் இடங்களை இந்தியா கொண்டிருக்கின்றது.
பேரீச்சை

பேரீச்சை Phoenix dactylifera பனை வகையைச் சேர்ந்த ஒரு மரம். இம்மரம் இதனுடைய இனிப்பான பழங்களுக்காக வளர்க்கப்படுகிறது. இம்மரம் முதன்முதலில் எங்கு வளர்க்கப்பட்டது என்பதற்கான விவரம் தெரியவில்லை எனினும் பெர்சியக் குடாவில் தொடங்கியிருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது. இது ஒரு நடுத்தர அளவுள்ள தாவரம். 15 முதல் 25 மீட்டர் உயரம் வரை வளரக்கூடியது. இதன் ஓலைகள் 4 முதல் 6 மீட்டர் நீளம் வரை இருக்கும். ஓர் ஓலையில் 150 ஈர்க்குகள் வரை இருக்கும். ஒவ்வோர் ஈர்க்கும் 30 செ. மீ நீளம் வரை வளரும். மரத்தின் உச்சி 6 முதல் 10 மீட்டர் வரை இருக்கும். ஒவ்வொரு பழமும் அதன் அளவையும் வகையையும் பொறுத்து 20-70 கலோரி சத்தினைக் கொண்டிருக்கும்.இம்மரம் தோற்றத்தில் தமிழகத்தில் இயல்பாக காணப்படும் ஈச்சை மரத்தை ஒத்தது.
பேரீச்சை விவசாயம் செய்பவர்கள் அதற்கான மகரந்தச் சேர்க்கையை செயற்கை முறையில் செய்கின்றனர். தனியாக ஆண் மரத்தை வைத்து, அதில் பூ வரும்போது மகரந்தத்தைச் சேகரித்து, அதை பெண் மரங்களின் பூக்களில் தெளித்து மகரந்த சேர்க்கையை செய்கின்றனர்.
அரபு நாடுகளில் ஏராளமான பேரீச்சை வகைகள் காணப்படுகின்றன. அவற்றிற் சில பின்வருமாறு:
நிஜாமீனா

நிஜாமீனா (ஆங்கிலம்: N'Djamena, அரபி: نجامينا), சாட் நாட்டின் தலைநகரமும் மிகப்பெரிய நகரமும் ஆகும். சாரி ஆற்றின் கரையில், லொகோன் ஆறு கலக்குமிடத்தில் அமைந்துள்ள துறைமுக நகரான இது கமரூன் நகரமான கூசேரியை நோக்கியுள்ளது. இது இப்பிரதேசத்தில் கால்நடை, உப்பு, பேரீச்சம்பழம் மற்றும் தானியங்களின் முக்கிய சந்தையாக விளங்குகின்றது.
அஸ்ரப் சிஹாப்தீன்

அஸ்ரப் சிஹாப்தீன், இலங்கை முஸ்லிம் எழுத்தாளர், (பிறப்பு: பெப்ரவரி 14 1960) இலங்கை வத்தளை மாபோலை, ஸ்ரீ சித்தார்த்த மாவத்தையை வசிப்பிடமாகக் கொண்ட இவர் ஒரு எழுத்தாளரும், கவிஞரும், இலங்கை இஸ்லாமிய இலக்கிய ஆய்வகத்தின் செயலாளரும், யாத்ரா சிற்றிதழ் ஆசிரியருமாவார். இவர் இலங்கை ஒலிபரப்புக் கூட்டுத்தாபனம் மற்றும் இலங்கை ரூபவாஹினிக் கூட்டுத்தாபனம் என்பவற்றில் ஒலி - ஒளிபரப்பளராகவும், செய்தி அறிவிப்பாளராகவும் பணியாற்றியவர். ஸ்ரீலங்கா முஸ்லிம் மீடியா போரம், உலகச் சிற்றிதழ்ச் சங்க இலங்கைக் கிளை ஆகியவற்றின் உப தலைவராகக் கடமையாற்றியவர்.
நியாசின்

நியாசின் (Niacin) என்னும் கரிமச் சேர்மத்தின் வாய்பாடு: C6H5NO2. இது, உயிர்ச்சத்து பி3, நிகோடினிக் அமிலம் மற்றும் விட்டமின் பிபி என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. நியாசின், மனிதர்களுக்கு ஒரு அத்தியாவசியமான ஊட்டச்சத்தாகும்.
நம் உணவில் ஐந்து விட்டமின்களின் (நியாசினையும் சேர்த்து) அளவு குறைபடுவது பரவலான ஊட்டச்சத்து குறைபாட்டு நோய்களுக்குக் காரணமாகிறது: நியாசின் குறைபாடு (தோல் வறட்சி, பெலாகிரா), உயிர்ச்சத்து சி குறைபாடு (அரிநோய்; ஸ்கர்வி), தயமின் குறைபாடு (பெரிபெரி), உயிர்ச்சத்து டி குறைபாடு (என்புருக்கி நோய்) மற்றும் உயிர்ச்சத்து ஏ குறைபாடு (மாலைக்கண் மற்றும் பிற நோயறிகுறிகள்).
நீரில் கரையகூடிய வெண்திண்மமான நியாசின், கார்பாக்சில் (COOH) தொகுதியை மூன்றாமிடத்தில் கொண்ட பிரிடின் கிளைப்பொருளாகும். உயிர்ச்சத்து பி3-யின் பிற வடிவங்கள்: கார்பாக்சில் தொகுதிக்கு பதிலாக கார்பாக்சமைட் (CONH2) தொகுதியினைக் கொண்ட இதன் அமைடு வடிவமான நிகோடினமைட் (நியாசினமைட்), பிற சிக்கலான அமைடுகள் மற்றும் பல்வேறு மணமியங்கள். ஒத்த உயிரிவேதிப் பண்புகளைக் கொண்டுள்ளதால் இக்குடும்பச் சேர்மங்கள், நியாசின், நிகோடினமைட் மற்றும் உயிர்ச்சத்து பி3 என்னும் பெயர்களில் இடைமாற்றமாக உபயோகப்படுத்தபடுகின்றது.
நியாசின் தினமும் தேவைபடுகின்ற அளவுகள் - குழந்தைகள்: 2–12 மிகி, பெண்கள்: 14 மிகி, ஆண்கள்: 16 மிகி, மற்றும் கருவுற்ற (அல்லது) பாலூட்டுகின்ற தாய்மார்கள்: 18 மிகி.. முதிர்ந்த ஆண்களுக்கும், பெண்களுக்குமான அதிகபட்ச தேவையளவு: 35 மிகி.
பொதுவாக, நியாசின் அளவுகள் சிறுநீரின் உயிரிக்குறியீடுகளைக் கொண்டு கண்டறியப்படுகிறது. இவை, (இரத்த) ஊனீர் அளவுகளைக்காட்டிலும் சரியானதாக நம்பப்படுகிறது.
அத்தியாவசிய அமினோ அமிலமான டிரிப்டோபானிலிருந்து கல்லீரலால் நியாசினைத் தொகுக்க முடியும். ஒரு மில்லிகிராம் நியாசின் தயாரிக்க அறுபது மில்லிகிராம் டிரிப்டோபான் தேவைப்படுகிறது. டிரிப்டோபானின் ஐந்துருப்பு நறுமண பல்லினவட்டம் பிளவுபடுத்தப்பட்டு, டிரிப்டோபானின் ஆல்ஃபா அமினோ அமிலத்துடன் இணைந்து நியாசினின் ஆறுருப்பு நறுமண பல்லினவட்டமாக மறுசீராக்கப்படுகிறது. டிரிப்டோபான், நிகோடினமைட் அடெனின் டைநியூகிளியோடைடாக மாற்றம்பெறும் சில வினைகளில் ரிபோஃபிளாவின், உயிர்ச்சத்து பி6 மற்றும் இரும்பு தேவைப்படுகிறது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் 3-மீத்தைல் பிரிடினிலிருந்து பல மில்லியன் கிலோகிராம் நியாசின் தயாரிக்கப்படுகிறது.
பல்வேறு உணவுகளிலும் (கல்லீரல், கோழி, மாட்டிறைச்சி, மீன், தானியங்கள், வேர்க்கடலை (கச்சான்), பயறுவகைகள்) நியாசின் உள்ளது. மேலும், இறைச்சி, பால் பொருட்கள் மற்றும் முட்டைகளிலுள்ள டிரிப்டோபான் என்னும் அமினோ அமிலத்திலிருந்தும் நியாசின் தொகுக்கப்படுகிறது.
விலங்கு பொருட்கள்:
பழங்கள் மற்றும் காய்கறிகள்:
விதைகள்:
பூஞ்சைகள்:
உரூக் குவளை

உரூக் ஜாடி அல்லது வர்க்கா குவளை (Warka Vase or Uruk vase) தற்கால ஈராக் நாட்டில் இருந்த பண்டைய சுமேரியாவின் உரூக் தொல்லியல் களத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. இதன் காலம் கிமு 3200 - 3000 இடைப்பட்டது. ஜிப்சம் களிமண்னால் ஆன இக்குவளை பெண் தெய்வமான இஷ்தர் கோயில் வளாகத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. இத்தொல்பொருள் பண்டைய எகிப்தின் நார்மெர் கற்பலகை காலத்திற்கு சமமானது.
குவளையின் அடியில் உள்ள காணப்படும் பேரீச்சம்பழம், பார்லி மற்றும் கோதுமை போன்ற தாவரங்கள் உள்ளிட்டவைகள் வாழ்க்கையின் இயற்கையான கூறுகளைக் காட்டுகிறது. அதன் மேற்பகுதியில் ஆட்டுக்கிடாக்கள் மற்றும் சினைமாடுகள் அணிவகுத்துச் செல்கின்றது. நடுப் பகுதியில் நிர்வாண மனிதர்கள் பிரசாதங்களைக் குறிக்கும் உணவுப் பொருட்களின் கூடைகளை எடுத்துச் செல்வதைக் காட்டுகிறது. கடைசியாக, மேற்புறத்தில் இஷ்தர் பெண் கடவுள் பக்தர்களின் படையலை ஏற்றுக்கொள்வதாக சித்தரிக்கிறது.
உரூக் நகரத்தின் தொடர்ச்சியான உயிர்ச்சக்தியை உறுதிசெய்யும் வகையில் பெண் கடவுள் இஷ்தர் மற்றும் ஆண் கடவுள் துமுசித் இடையேயான திருமணச் சடங்கு இதில் விளக்கப்படுகிறது. T குவளையில் உருவங்கள் வரிசை முறையில் இருப்பதற்கு, மானுடவியலாளர் சூசன் பொல்லாக்கின் கூற்றுப்படி,மெசொப்பொத்தேமியாவில் சமூகம் மற்றும் இயற்கையான படிநிலைகள் பெரும்பாலும் ஒன்றுக்கொன்று ஒத்திருந்தன என்பதைக் காட்டுகிறது.
உடைந்த நிலையில் உரூக் ஜாடியை ஜெர்மானிய தொல்லியல் அறிஞர் 1933/34ம் ஆண்டுகளில் உரூக் நகரத்தின் அருகில் உள்ள வார்க்கா எனும் கிராமத்தில் நடத்திய அகழாய்வில் கண்டுபிடித்தார். ஜிப்சம் களிமண்ணால் ஆன இக்குவளை 1 மீட்டர் உயரம் கொண்டது.[1]</ref>
சீனச் சமையல்

சீனச் சமையல், பல நூற்றாண்டுகளாக சீனாவிலும் சீனர் சென்ற இடமெங்கும் வளர்த்தெடுக்கப்பட்ட, உலகின் சிறந்த சமையல்களில் ஒன்றாகும். இன்று உலகில் அதிகம் விரும்பி உண்ணப்படும் உணவுகளில் சீன உணவும் ஒன்று.
சீனா ஒரு பெரிய நாடு ஆகும். வெவ்வேறு நிலப்பரப்புகளில் தனித்துவமான உணவு வழக்கங்கள் விருத்தி பெற்றன. இன்று இவற்றை எட்டு பெரிய சமையல் மரபுகள் என வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அவையானைவை Anhui, Cantonese, Fujian, Hunan, Jiangsu, Shandong, சச்சுவான், and Zhejiang ஆகும். இவை தவிர பல்வேறு வேற வகைகளும் உண்டு. சீனர் மேற்கு நாடுகளுக்கு புலம்பெயர்ந்த போது சமையல் துறையிலேயே அவர்கள் இலகுவாக தொழில்வாய்ப்புக்கள் பெறக்கூடியதாக இருந்தது. இதில் மூலமே சீன உணவுகள் மேற்குநாடுகளில் ஒரு இன்றியமையாத இடம் பிடித்துக்கொண்டன.
சீன சமையல் உணவு சிரமாக பெறப்படும் ஒரு சூழலில் வளர்ந்தது. இதனால் எல்லாவித உணவுப் பொருட்களையும் சிறப்பாக பயன்படுத்துவதில் சீனர்கள் தேர்வு பெற்றனர். இதைச் சுட்ட சீனாவில் ஒரு பழமொழி உண்டு. கால்கள் உள்ள எவற்றையும் நாம் உண்போம் நாற்காலிகளைத் தவிர, இறகுகள் உள்ள எவற்றையும் நாம் உண்போம் வானூர்திகளைத் தவிர. அதற்கமைய மீன், கோழி, மாடு மட்டுமல்லாமல் பாம்பு, நாய், தவளை, பல்வேரு பூச்சிகள் என மனிதரைத் தவிர எல்லாவித உயிரனங்களையும் ருசியுடன் சமைக்க சீன சமையல் வழி சொல்கிறது.
சீனச் சமையலில் தோன்றிய சூழலைப் பொறுத்து அதன் உணவு வகைகளில் சில பண்டங்கள் கூடுதலாக அல்லது சிறப்பாக பயன்படுத்தப்படுகின்றன. அவையே கீழே குறிக்கப்படும்..
இவற்றை இந்திய ஆறு சுவைகளுடன் ஒப்பிடலாம்: இனிப்பு, புளிப்பு, உவர்ப்பு, கசப்பு, கார்ப்பு மற்றும் துவர்ப்பு. மேற்குலகள் நான்கு சுவைகலைக் குறிப்பிடுகின்றன.
பஞ்சாபிய உணவு

பஞ்சாபிய உணவுமுறை எனப்படும் இக்கட்டுரை, இந்திய பஞ்சாப், பாகிஸ்தானிய பஞ்சாப் ஆகிய பகுதிகளின் உணவுமுறையைப் பற்றியது. பஞ்சாபிய உணவுகள் இங்கிலாந்திலும், கனடாவிலும் கூட பரவலாக விரும்பி உண்ணப்படுகின்றன.
பஞ்சாபியர்கள் அரிசியும், வெண்ணெயும், விலங்குகறிகளும் சேர்க்கப்பட்ட உணவுகளை சாப்பிடுகின்றனர். பஞ்சாபில் விளையும் பாசுமதி அரிசி உள்ளிட்ட அரிசி வகைகளை வேக வைத்து சாப்பிடுகின்றனர். வேகவைத்த அரிசியான சோற்றை சோல் என்று அழைக்கின்றனர். காய்கறிகளையும் விலங்குகறிகளையும் கொண்ட செய்யப்பட்ட குழம்பு போன்றவற்றை சோற்றுடன் கலந்து சாப்பிடுகின்றனர்.
முற்காலத்தில் மரக்கட்டைகளை விறகாக பயன்படுத்தி உணவு சமைத்தனர். தற்காலத்தில் புதிய வரவான ஸ்டவ் போன்ற அடுப்புகளில் சமைக்கின்றனர். இருந்தபோதும், பஞ்சாபி தந்தூர் முறையில் சமைப்பவர்கள் விறகு அடுப்பையே பயன்படுத்துகின்றனர். இந்தியாவில் தந்தூரியை பிரபலப்படுத்திய பெருமை பஞ்சாபியரையே சாரும்.
பஞ்சாபில் கோதுமை, அரிசி ஆகியன விளைகின்றன. பால் பொருட்களும் தயாரிக்கப்படுகின்றன. ஆதலால், இங்குள்ள மக்கள் கோதுமை, அரிசி, பால் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட உணவுகளை சாப்பிடுகின்றனர். இந்திய அளவில் பால் பொருட்களை அதிகம் பயன்படுத்தும் மாநிலங்களில் பஞ்சாபும் ஒன்று.
வெண்ணெய், நெய் ஆகியவற்றை உணவுகளில் பயன்படுத்துகின்றனர்.
உணவின் சுவையை மேம்படுத்த சில பொருட்களை சேர்க்கின்றனர். இவர்களும் மிளகு, கொத்தமல்லி, சீரகம், வெந்தயம் ஆகியவற்றை பயன்படுத்துகின்றனர். உணவுகளுடன் சட்னி சேர்த்து சாப்பிடுகின்றனர்.
பஞ்சாபி மக்கள் காலை வேளையில் சன்னா மசாலா, சோலே, பராட்டா, அல்வா பூரி, பதூரா, ஃபலூடா, மோர், லஸ்ஸி, மசாலா டீ, தேநீர், தயிர் வடை, தயிர், கோவா, பாயா உள்ளிட்ட உணவுகளை சாப்பிடுகின்றனர்.
பாகிஸ்தானிய பஞ்சாபில் லாகூரி கட்லாமா என்ற உணவு பிரபலமானது.
இவர்கள் ஆட்டுக் கறியை அதிகம் சாப்பிடுகின்றனர். இந்திய பஞ்சாபில் மாட்டுக்கறியையும், பாக்கிஸ்தானிய பஞ்சாபில் பன்றிக்கறியையும் சாப்பிடுவதில்லை. இதற்கு மத நம்பிக்கை காரணமாகும்.
பஞ்சாபில் பாயும் ஐந்து ஆறுகளில் ஆற்றுமீன் அதிகளவில் கிடைக்கும். கெண்டை, ரோகு. கெளிறு, கட்லா, திலாப்பியா உள்ளிட்ட மீன் வகைகளை சமைத்து சாப்பிடுகின்றனர். அமிர்தசரசின் மீன் டிக்கா மிகப் பிரபலமானது.
சாப்பாட்டில் பருப்பை அதிகம் பயன்படுத்துகின்றனர். இதை தால் என்று குறிப்பிடுகின்றனர்.
ரைத்தா, சட்னி ஆகியவற்றை உணவுடன் கலந்து சாப்பிடுகின்றனர். புளி, புதினா, மாதுளை, மா, தனியா ஆகியவற்றை சட்னியில் சேர்க்கின்றனர்.
பஞ்சாபி மக்கள் சாப்பிடும் உணவுகள்
இவர்கள் நான், ரொட்டி, குல்ச்சா,, பராத்தா, சப்பாத்தி, பூரி ஆகியவற்றை உண்கின்றனர்.
இவர்கள் லஸ்ஸி, மோர் ஆகியவற்றை குடிக்கின்றனர். மாம்பழ லஸ்ஸி, மாம்பழப் பால்,, சாஸ் மாம்பழம், தர்பூசணி ஆகிய பழங்களின் சாற்றையும். காரட் சாறு, புளி சாறு, எலுமிச்சைச்சாறு ஆகியவற்றையும் பருகுகின்றனர். பால் சோடாவையும், சத்து என்ற பானத்தையும் பருகுகின்றனர்.
பஞ்சாபி குடும்பங்களில் சாப்பாட்டை பரிமாறுவதற்கும், விருந்தளிப்பதற்கும் வழக்கங்கள் உள்ளன.
விருந்தினர் தம் உறவினருக்கு பழங்களையும், இனிப்புகளையும், தின்பண்டங்களையும் வாங்கிச் செல்வது பொது வழக்கமாக உள்ளது. அன்பைப் பரிமாறிக் கொள்ளும் விதமாக, அண்டை வீட்டாருக்கு உணவுப் பதார்த்தங்களை வழங்குகின்றனர். பஞ்சாபில் மாமரங்களை அதிகம் காணலாம். இதனால் உணவில் மாங்காய், மாம்பழங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட கூட்டுணவும் உண்டு. இவற்றை தம் நண்பர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்கின்றனர்.
பஞ்சாபி தாபா எனப்படும் உணவகங்கள் சாலையோரங்களிலும், நகர்ப்புறங்களிலும் உள்ளன. இங்கு பஞ்சாபி உணவுகளை சாப்பிடலாம்.
காஸ்கி மாவட்டம்

காஸ்கி மாவட்டம், (Kaski District) (நேபாளி: कास्की जिल्ला Listen, நேபாளத்தின், நேபாள மாநில எண் 4ல் அமைந்துள்ளது. இதன் நிர்வாகத் தலைமையிடம் பொக்காரா நகரம் ஆகும்.
காஸ்கி மாவட்டம் 2,017 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்டது. 2011-ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி, இம்மாவட்டத்தின் மக்கள் தொகை 4,92,098 ஆக உள்ளது. இம்மாவட்டம் இமயமலையில் 450 மீட்டர் உயரம் முதல் 8,091 மீட்டர் உயரம் வரை பரவியுள்ளது.
காஸ்கி மாவட்டம் முப்பத்தி இரண்டு கிராம வளர்ச்சி மன்றங்களையும், இரண்டு நகராட்சிகளையும், நான்கு நாடாளுமன்ற தொகுதிகளையும் கொண்டுள்ளது.
இம்மாவட்டம் அண்ணபூர்ணா மலைத் தொடர்களின் ஒரு பகுதியாக உள்ளது. மேலும் இம்மாவட்டத்தில் ஏழாயிரம் மீட்டர்களுக்கும் மேல் உயரமுள்ள கொடுமுடிகள் கொண்ட மச்சபூச்சர மலை உள்ளிட்ட 11 மலைகள் உள்ளது. மலையேற்ற வீரர்களின் சிறந்த பயிற்சி களமாக இம்மாவட்டம் திகழ்கிறது.
இம்மாவட்டத்தில் சேட்டி கண்டகி ஆறு, மோதி மற்றும் மடி ஆறுகள் பாய்கிறது. மாவட்டத் தலைநகரான பொக்காரா நகரம் சிறந்த சுற்றுலாத் தலம் ஆகும்.
காஸ்கி பகுதியை 1200 முதல் நேவாரிகளான மல்லர் வம்சத்தினர் ஆண்டனர். 1768ல் ஷா வம்ச மன்னர் பிரிதிவி நாராயணன் ஷா காஸ்கியைக் கைப்பற்றி நேபாள இராச்சியத்துடன் இணைத்துக் கொண்டார். பின்னர் காஸ்கி மற்றும் லம்சூங் பகுதிகளுக்கு நேபாள மன்னர்களின் பரம்பரை பிரதம அமைச்சர்களாக இருந்த ராண வம்சத்தை நிறுவிய ஜங் பகதூர் ராணாவும், அவரது ராணா வம்ச பிரதம அமைச்சர்களும் 1951 முடிய ஆண்டனர்.
காஸ்கி மாவட்டத்தின் அனைத்து வளர்ச்சிப் பணிகளை நிர்வகிப்பதற்கு மாவட்ட வளர்ச்சி மன்றம், மாவட்டத் தலைநகரான பொக்காராவில் இயங்குகிறது. இம்மாவட்டத்தில் பொக்காரா-லெக்நாத் மாநகராட்சியும், ஒரு நகர்புற நகராட்சியும், 53 கிராமிய நகராட்சி மன்றங்களும் உள்ளது.
குரூங் மக்கள், சேத்திரிகள் , நேவார் மக்கள், தக்களி மக்கள், குமால் மக்கள் போன்ற பல்வேறு இனக் குழுக்கள் வாழும் காஸ்கி மாவட்டத்தில், பல்வேறு மொழி பேசும் மக்கள் இந்து மற்றும் பௌத்த சமயங்கள் பின்பற்றினாலும், சாதி அடிப்படையில் மக்களின் உணவு, உடைகள், நடனங்கள், இருப்பிடங்கள், பழக்க வழக்கங்கள், பண்பாடுகள் மாறியுள்ளது. 2011-ஆம் ஆண்டில் எடுக்கப்பட்ட மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி, காஸ்கி மாவட்டத்தில் எண்பத்தி நான்கு சாதிகளும், நாற்பத்தி நான்கு மொழிகளும், பதினொன்று சமயங்களும் பயிலப்படுவதாக அறியப்பட்டுள்ளது.
இம்மக்களின் அன்றாட முக்கிய உணவு பருப்புச் சாதம் ஆகும்.
28°20′N 84°00′E﻿ / ﻿28.333°N 84.000°E﻿ / 28.333; 84.000
உணவு பதப்படுத்தும் தொழில்கள் அமைச்சகம்

உணவு பதப்படுத்தும் தொழில்கள் அமைச்சகம் (Ministry of Food Processing Industries)(MOFPI) என்பது இந்தியாவில் உணவு பதப்படுத்துதல் தொடர்பான விதிகள் மற்றும் ஒழுங்குமுறைகள் மற்றும் சட்டங்களை உருவாக்குவதற்கும் நிர்வகிப்பதற்கும் பொறுப்பான இந்திய அரசின் அமைச்சகமாகும். ஒரு வலுவான மற்றும் துடிப்பான உணவு பதப்படுத்தும் தொழிற்துறையை அபிவிருத்தி செய்வதற்கும், கிராமப்புறங்களில் வேலைவாய்ப்பை உருவாக்குவதற்கும், விவசாயிகளுக்கு நவீனத் தொழில்நுட்பத்தின் பலன்களை வழங்குவதற்கும், ஏற்றுமதியில் பதப்படுத்தப்பட்ட உணவுக்கான உபரியினை உருவாக்குவதற்கும், தேவையைத் தூண்டும் நோக்கத்திற்காக 1947ஆம் ஆண்டில் இந்த அமைச்சு உருவாக்கப்பட்டது. இந்த அமைச்சகத்தின் தற்போதைய மூத்த அமைச்சர் பசுபதி குமார் பராஸ் ஆவார்.இதன் இணை அமைச்சர் பிரகலாத் சிங் படேல் ஆவார்.
அமைச்சின் மூலோபாய பங்கு மற்றும் செயல்பாடுகள் மூன்று பிரிவுகளின் கீழ் வருகின்றன:
ஒட்டுமொத்த தேசிய முன்னுரிமைகள் மற்றும் குறிக்கோள்களுக்குள் அதன் களத்தின் கீழ் உள்ள அனைத்து தொழில்களுக்கான கொள்கைகள் மற்றும் திட்டங்களை உருவாக்குதல் மற்றும் செயல்படுத்துவதில் அக்கறை கொண்டுள்ளது. உள்கட்டமைப்பின் மேம்பாடு, தொழில்நுட்ப மேம்பாடு, பின்தங்கிய இணைப்புகளை உருவாக்குதல், தர நிலைகளை அமல்படுத்துதல் மற்றும் பதப்படுத்தப்பட்ட உணவுப் பொருட்களுக்கான உள்நாட்டு மற்றும் ஏற்றுமதி சந்தைகளை விரிவுபடுத்துதல் ஆகியவை இதன் முக்கிய மையப் பிரிவுகளில் அடங்கும்.
வரி மற்றும் தீர்வைகளில் உகந்த கொள்கை சூழலை உருவாக்குவதன் மூலம், பெரிய ஒருங்கிணைந்த செயலாக்கத் திறன்களை வளர்ப்பதற்கு உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு முதலீடுகளை ஈர்ப்பதற்கான ஒரு ஊக்கியாகவும், வசதி வழங்கவும் அமைச்சகம் செயல்படுகிறது. இது வெளிநாட்டு ஒத்துழைப்புகள், ஏற்றுமதி சார்ந்த அலகுகள் (EOU கள்) போன்றவற்றுக்கான விண்ணப்பங்களைச் செயலாக்குகிறது மற்றும் வருங்கால தொழில் முனைவோருக்கு தனது முயற்சியில் உதவுகிறது / வழிகாட்டுகிறது.
தாராளமயமாக்கலுக்குப் பிறகு, பெரிய முயற்சிகளை அங்கீகரித்துள்ளது. கூட்டு முயற்சிகள், வெளிநாட்டு ஒத்துழைப்புகள், தொழில்துறை உரிமங்கள் மற்றும் பல்வேறு உணவு பதப்படுத்தும் பகுதிகளில் 100% EOU திட்டங்கள் மற்றும் தொழில்துறையின் விரைவான வளர்ச்சியை எளிதாக்குவதற்கு முக்கிய கொள்கை முயற்சிகளை எடுத்துள்ளன. அமைச்சின் செயல்பாடுகளைப் பின்வருமாறு பரவலாக வகைப்படுத்தலாம்:
முன்னதாக MoFPI இன் ஒழுங்குமுறை பொறுப்புகள் பழ தயாரிப்புகள் ஆணையை (FPO) நடைமுறைப்படுத்துவதாக இருந்தன, இருப்பினும், உணவு பாதுகாப்பு மற்றும் தரநிலைகள் சட்டம், 2006ஐ அமல்படுத்துவதன் மூலம், இந்த ஒழுங்குமுறை பொறுப்புகள் அமைச்சின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள புது தில்லி இந்தியாவின் உணவு பாதுகாப்பு ஆணையத்திற்கு மாற்றப்படுகின்றன. இது சுகாதாரம் மற்றும் குடும்ப நலன் அமைச்சகத்தின் கீழ் உள்ளது.
இந்த நோக்கங்களை அடைவதற்கு, அமைச்சகம், வேளாண்மை, கைத்தொழில், வர்த்தகம் மற்றும் சுகாதாரம் போன்ற இந்திய அரசின் பல்வேறு அமைச்சகங்களைத் தவிர, பல்வேறு மாநில அரசுகளுடன் தங்கள் அமைச்சுகள் / உணவு பதப்படுத்தும் தொழில்கள் அமைச்சகம் அல்லது பரிந்துரைக்கப்பட்ட பிரிவு அலுவலகம் மூலம் சம்பந்தப்பட்ட மாநில அரசுகளைத் தொடர்பு கொள்கிறது.
உணவு அமைச்சு பல்வேறு தொடர்புடைய அமைச்சுகளுடன் தொடர்ந்து இணைந்து செயலாற்றி வருகின்றது.
பியுஷ் கோயல்

பியுஷ் வேதப்பிரகாஷ் கோயல் (பிறப்பு: 13 சூன் 1964) ஒரு இந்திய அரசியல்வாதியும் தற்போதைய இந்திய நடுவண் அரசின் ஜவுளி நுகர்வோர் விவகாரங்கள், உணவு மற்றும் பொது விநியோகத் துறை வர்த்தகம் மற்றும் தொழில்துறை அமைச்சரும் ஆவார். இவர் மராட்டிய மாநிலத்தில் இருந்து மாநிலங்களவைக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். இதற்கு முன்பு பாரதிய சனதாக் கட்சியின் தேசியப் பொருளாளராகவும் பதவி வகித்துள்ளார்.
இவர் தற்போது வர்த்தகம் தொழில் துறை, நுகர்வோர் நலன், உணவு மற்றும் பொது விநியோகத் துறை மற்றும் ஜவுளித் துறை ஆகியவற்றின் அமைச்சராக உள்ளது.
இந்தியக் குடியரசின் 17வது அமைச்சரவை

இந்த பட்டியல் தற்பொழுது அமைக்கப்பட்டிருக்கும் இந்திய அமைச்சரவையின் பட்டியலாகும். அனைத்து அமைச்சர்களும் புது தில்லியில் உள்ள இந்திய ஒன்றிய அமைச்சரவை அலுவலகத்தின்படி அமர்த்தப்பட்டுள்ளனர். அமைச்சரவையில் இடம் பெறுபவர் இந்திய அரசியலைமைப்பில் வரையறுத்துள்ளபடி அமைச்சர் பொறுப்பேற்கும் உறுப்பினர் நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளில் ஏதாவதொன்றில் உறுப்பினராக இருக்கவேண்டும். அந்த விதியின்படி பிரதமர் நரேந்திர மோதி நாடாளுமன்ற கீழவை அதாவது மக்களவை உறுப்பினராக இருந்துகொண்டு பிரதமர் பொறுப்பை (2019-2024) இந்த அமைச்சரவையின் ஆயுள் முழுவதும் தொடர்வார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
அமைச்சர்கள் பின்வரும் மூன்று வகையில் இறங்கு வரிசைகளின் படி பொறுப்பேற்கின்றனர்.
தனிப் பொறுப்பு அற்ற இராஜாங்க அமைச்சர்கள்:
உத்தரப் பிரதேசத்தின் உணவு வகைகள்

உத்தரப் பிரதேசத்தின் உணவு (Cuisine of Uttar Pradesh) என்பது வட இந்தியாவில் அமைந்துள்ள உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தின் பல்வேறு வகையான உணவுகள் ஆகும். உத்தரப் பிரதேச உணவு வகைகளில் சைவம் மற்றும் அசைவ உணவுகள் உள்ளன. ஒரு பெரிய மாநிலமாக இருப்பதால், உ.பி.யின் உணவுகள் அண்டை மாநிலங்களான தில்லி, உத்தராகண்டம், பீகார், சார்க்கண்டு மற்றும் அரியானாவுடன் நிறைய உணவுகள் மற்றும் சமையல் குறிப்புகளைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன. பூர்வீக உணவுகளைத் தவிர, முகலாய, அவதி மற்றும் போஜ்புரி ஆகிய கலாச்சார உணவு வகைகளும் இம்மாநிலத்தின் பிரபலமான உணவு வகைகளாகும்.
கோதுமை மாநிலத்தின் முக்கிய உணவாக இருப்பதால், வெதுப்பி (ரொட்டி) மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவையாக உள்ளது. வெதுப்பி பொதுவாகத் தட்டையானவை. வெதுப்பி வெவ்வேறு வகையான மாவுகளால் செய்யப்படலாம். பல்வேறு முறைகளில் தயார் செய்யப்படலாம். பிரபலமான வெதுப்பிகளில் தந்தூரி நாண் (நான் தந்தூரில் சுடப்படும்), தந்தூரி ரோட்டி, குல்ச்சா, தப்தான், ஷீர்மல், உரோமாலி ரொட்டி, பூரி, பராத்தா, தினை (தினை மாவு தட்டைப்பயிறு), லிட்டி, கச்சோரி லச்சா பராத்தா மற்றும் பூரி ரோட்டி முதலியன.
வட இந்திய உணவுகள்

வட இந்திய உணவு (இந்தி: उत्तर भारतीय व्यंजन) இந்திய உணவுகளில் ஒரு பகுதி. வட இந்தியா பகுதியில் இருந்து வந்தது. இதில் பாகிஸ்தான் மாநிலங்கள்: பஞ்சாப், சிந்து மற்றும் இந்திய அரசு மாநிலமான ஜம்மு மற்றும் காஷ்மீர், பஞ்சாப், ஹரியானா, ஹிமாச்சல் பிரதேசம், ராஜஸ்தான், உத்தரகண்ட், டெல்லி, குஜராத் மற்றும் மேற்கு-மத்திய உத்தரப் பிரதேசம் அடங்கும். வடக்கு-கிழக்கு பகுதிகளான கிழக்கு உத்தர் பிரதேஷ் (பூர்வாஞ்சல்) மற்றும் மேற்கத்திய பீஹார் (போஜ்புரி உணவு, மித்திலாஞ்சல் உணவு தவிர) அத்துடன் மத்திய பகுதிகளான மத்தியப் பிரதேசமும் அடங்கும்.
வட இந்திய உணவு வகைகள்:
வட இந்திய உணவு மத்திய ஆசியாவில் தென் மற்றும் கிழக்கிந்திய உணவுகளுடன் ஒப்பிடுகையில் வலுவான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
தலச்சேரி உணவு முறை

தலச்சேரி உணவு (Thalassery Cuisine) என்பது வடக்குக் கேரளாவிலுள்ள தலச்சேரி நகரின் உணவின் தனித்துவத்தை குறிக்கிறது, அதன் நீண்ட வரலாற்றில் ஒரு விளைவாக அரேபியன், பெர்ஷியன், இந்திய மற்றும் ஐரோப்பிய வகைகளில் கடல்வழி வர்த்தகத்தின் மூலம் அது கலந்திருக்கிறது. தலச்சேரி அதன் பிரியாணி மூலம் அறியப்படுகிறது. மற்ற பிரியாணி உணவு வகைகளை போலல்லாமல் தலச்சேரி பிரியாணி வழக்கமாக பயன்படுத்தும் பாசுமதி அரிசிக்கு பதிலாக கைமா / சீரக சம்பா அரிசி போன்றவற்றைக் கொண்டு தயாரிக்கப்படுகிறது. குறிப்பாக முஸ்லீம் சமூகத்தின் உணவுகளில் அரேபிய / முகலாய கலாச்சாரத்தின் செல்வாக்கு தெளிவாக தெரிகிறது, பின்னர், இது அனைத்து சமூகங்களிடையேயும் பிரபலமாகி விட்டன.
கேரள நவீன வரலாற்றில் முன்னோடியாக அடுமனை தொழிலில் தலச்சேரி ஒரு சிறப்பான இடத்தை பிடித்துள்ளது. 1880 இல் மாம்பாலி பாபு மூலம் முதல் அடுமனை தொடங்கப்பட்டது. மேலும் 1883 ஆம் ஆண்டில் மேற்கத்திய பாணி அணிச்சல்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.
கேரளாவில் அசைவ உணவுகளில் இரண்டு வகைகள் உள்ளன. மலபார் உணவு வடக்கு கேரளாவிலும் மற்றும் சிரிய கிரிஸ்துவர் உணவு தெற்கிலிருந்தும் (திருவாங்கூர் மற்றும் கொச்சி மண்டலங்களிலிருந்து) வந்த வகைகளாகும். இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று வித்தியாசம் கொண்டுள்ளன. மலபார் உணவு மொகலாய-அரபு, போர்த்துகீசியம், பிரித்தானிய, டச்சு, யூத மற்றும் பிரெஞ்சு தாக்கங்கள் மற்றும் தென்னிந்தியாவில் உள்ள கேரள பாரம்பரிய உணவுகளின் வகைகளைக் கொண்டுள்ளது. சிரிய கிரிஸ்துவர் உணவு, டச்சு, போர்த்துகீசியம் அல்லது பிரித்தானிய வம்சத்தின் பல்வேறு சமையல் குறிப்புகளை உள்ளடக்கியது.
தலச்சேரி ஃபலூடா என்பது பாரசீக இனிப்பு வகைகளில் ஒன்றாகும். இது பழங்களின் கலவை, உலர்ந்த பழங்கள் உலர் திராட்சை , பிஸ்தா , முந்திரி , வாதுமை பருப்பு, ரோஜா இதழின் சாரம் கலந்த பால் மற்றும் வெண்ணிலா சுவையுடன் கூடிய பனி கூழ் போன்றவை அடங்கிய கலவையாகும்.
வடை

வடை பலகார வகைகளில் ஒன்றாகும். உணவுடனும் சிற்றுண்டியாகவும் பரிமாறுவர். தமிழர்களின் பெரும்பாலான விழாக்களிலும் சடங்குகளிலும் வடை பொதுவாகப் பரிமாறப்படும். இலங்கை, தென்னிந்தியா மக்கள் பலரும் வடையை விரும்பி உண்பர். உளுந்து வடை, பருப்பு வடை என்பன பரவலான வடை வகைகள். உளுத்தம் பருப்பில் செய்யும் வடையை வடை அல்லது உளுந்து வடை என்றும் மென்மையாக இருப்பதால் மெதுவடை என்றும் அழைப்பர். கடலைப் பருப்பில் செய்வதை பருப்பு வடை அல்லது மசால் வடை என்றும் அழைப்பர். இந்து மதத்தில் இறைவழிபாட்டில் அனுமானுக்கு சூட்டப்படும் வடை மாலையானது தட்டை வடை என்று அழைக்கப்படுகிறது.
உளுத்தம் பருப்பு அல்லது கடலைப் பருப்பை ஊற வைத்து கெட்டியாக அரைத்து நறுக்கிய வெங்காயம், பச்சை மிளகாய் போன்றன சேர்த்து அளவாக உப்புச் சேர்த்துப் பிசைந்தெடுத்துச் சிறு சிறு உருண்டைகளாக்கித் தட்டிக் கொதிக்கும் எண்ணெயில் போட்டு வடை சுடலாம். உளுந்து வடையில் நடுவில் சிறு துளை இடுவர். ஏனேனில் அப்பொழுதுதான் வடை முழுவதுமாக வெந்து மெதுவாக இருக்கும்.
வடையைச் சாம்பார், தயிர் ஆகியவற்றில் போட்டும் ஒரு பண்டமாகக் கொடுப்பர். இவற்றை முறையே சாம்பார் வடை, தயிர் வடை என அழைப்பர். மேலும் வடை உடன் சேர்த்து பல வகை சட்னிகளும் தொட்டு கொள்ளப்படுகிறது.
உணவு அருங்காட்சியகம், தஞ்சாவூர்

உணவு அருங்காட்சியகம், (Food Museum) தஞ்சாவூர் என்பது இந்தியாவின் தமிழ்நாட்டில் தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள இந்திய உணவுக் கழகம் சார்ப்பில் இந்தியாவில் அமைந்துள்ள முதலாவது உணவு அருங்காட்சியகம் ஆகும்.
இந்தியாவில் முதன்முதலாக 1965ஆம் ஆண்டு தஞ்சாவூரில் இந்திய உணவுக் கழக அலுவலகம் தொடங்கப்பட்டது. பின்னர் இவை நாடு முழுவதும் விரிவுபடுத்தப்பட்டன. இதன் தொடர்ச்சியாக உணவு மேம்பாட்டில் பல்வேறு நிறுவனங்கள் இந்திய அரசினால் ஏற்படுத்தப்பட்டன. மேலும் இந்திய உணவுக் கழகத்தின் முதல் அருங்காட்சியகம் தஞ்சாவூரில் அமைக்கத் தீர்மானிக்கப்பட்டு 2015 மே மாதம் இத்துறை அமைச்சர் இராம் விலாசு பாசுவானால் அடிக்கல் நாட்டப்பட்டது. இப்பணிகள் முடிவடைந்த நிலையில் 15 நவம்பர் 2021அன்று மத்திய வர்த்தகத்துறை மற்றும் தொழிற்துறை அமைச்சர் பியூஷ் கோயல் காணொளி காட்சிமூலம் இந்த அருங்காட்சியகத்தினை துவக்கிவைத்தார்.
இந்த அருங்காட்சியகம் உணவு எனும் கருப்பொருள் அடிப்படையிலானது. மீசோலெதிக் காலத்திலிருந்து உணவு எவ்வாறு சேகரிக்கப்பட்டது என்பதை பல்வேறு சேமிப்பு முறைகள் மற்றும் ஆரம்பகால மனிதன் எதிர்கொண்ட சவால்கள் வரை பகிர்ந்து கொள்கிறது. அருங்காட்சியகம் இந்திய உணவுக் கழக வரலாறு, கொள்முதல், சேமிப்பு மற்றும் பாதுகாப்பு, மற்றும் விநியோகம் தொடர்பான பற்றிய முக்கிய தகவல்களை காட்சிப்பொருளாக உள்ளடக்கியுள்ளது. இந்திய உணவுக் கழகம் குறித்த ஒரு முப்பரிமாணத் திரைப்படம் மெய்நிகர் திரைப்படமும் குழந்தைகளுக்கான வினாடி வினா வசதியும் பார்வையாளர்களை ஈர்க்குவகையில் உள்ளது.
ஐதராபாத்து உணவு முறை

ஐதராபாத்து உணவு முறை (Hyderabadi cuisine) தக்காணச் சமையல் எனவும் அறியப்படுகிறது, இது ஐதராபாத்து முஸ்லிம்களின் சொந்த சமையல் பாணியாகும், இது பாமினி சுல்தான்களிடமிருந்து உருவாகி, கோல்கொண்டா சுல்தான்கள் மூலம் ஐதராபாத்து நகரைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளுக்கு பரவியது. ஐதராபாது உணவு ஐதராபாத் மாநிலத்தின் ஐதராபாத் நிசாம்களின் மரபாக மாறியது, அது அங்கு இருந்து இன்னும் கூடுதலான வளர்ச்சியைத் தொடங்கியது. இது தெலுங்கு மற்றும் மராத்வாடா உணவு வகைகளின் செல்வாக்கையும் சேர்த்துக் கொண்டு முகலாய, துருக்கிய மற்றும் அரபு உணவுகளின் கலவையாக மாறியது. ஐதராபாதி உணவு முறை, அரிசி, கோதுமை மற்றும் இறைச்சி உணவுகள் மற்றும் பல்வேறு மசாலா, மூலிகைகள் ஆகியவை அடங்கிய ஒரு உணவாக உள்ளது.
ஐதராபாத்தி சமையல் உணவு பல்வேறு நிகழ்வுகளுக்கும் பல்வேறு வகைகளாக சமைக்கப்படுகிறது. விருந்து, உணவு, விழாக்கள், பண்டிகை உணவுகள், மற்றும் பயண உணவுகள் என்ற வகையில் வகைப்படுத்தப்படுகிறது. உணவு வகைகளை தயாரிக்கும் வகை, உணவு தயாரிப்பதற்கு தேவையான நேரம், தயாரிக்கப்பட்ட பொருளின் தரம் போன்ற பல விஷயங்களைப் பற்றி பேசுகிறது. மெஹ்பூப் ஆலம் கான் ஐதராபாத்து உணவு வகைகளில் முதன்மையான நிபுணராக இருந்தார்.
தக்காணப் பீடபூமியானது இந்தியாவின் உட்பகுதி ஆகும். விஜயநகரப் பேரரசு நீடித்திருந்த வரை உள்ளூர் உணவே இந்நகரத்தின் முக்கிய உணவாக இருந்தது. தில்லி சுல்தானான, முகம்மது பின் துக்ளக் ஆட்சியின் போது தில்லியிலிருந்து தௌலதாபாத்திற்கு தனது தலைநகரை மாற்றும் வரை இது தொடர்ந்தது. 14ஆம் நூற்றாண்டில் தக்காணத்தின் பாமினி சுல்தான் தில்லி சுல்தானுக்கு எதிராகக் கிளர்ச்சி செய்து, துருக்கியப் பிரமுகர்கள் உயர் பதவிகளில் நியமிக்கப்பட்டபோது, அவர்கள் துருக்கிய உணவு வகைகளை அறிமுகப்படுத்தினர்.
17 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் ஐதராபாத் நிசாம்களின் காலத்தில் நவீன உணவுமுறை உருவானது. இது மேலும் ஒரு அற்புதமான கலை வடிவமாக உயர்த்தப்பட்டது. ஐதராபாத்து உலகம் முழுவதிலுமிருந்தும், குறிப்பாக இந்திய துணை கண்டத்தில் இருந்து, குறிப்பாக 1857 முதல் இருந்து வந்த குடியேறிகளின் தொடர்ச்சியான வருகை வரலாறாகும். வெளிநாட்டு உணவின் பெரும்பகுதி விருப்பத்திற்கு ஏற்றவாறு மேம்படுத்தப்பட்டது, இதன் விளைவாக, தனித்தன்மையுள்ள உணவு வகைகளை உருவாக்குவதன் மூலமும், பிரியானி (துருக்கியர்) மற்றும் ஹாலிம் (அரபி) போன்றவை இந்தியா முழுவதும் தயாரிக்கப்பட்டன, ஐதராபாத்து உணவு வகைகளில் பெரும்பாலான நவீன உணவுகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.
ஐதராபாத்து பிரியாணி நகரின் மிகவும் பிரபலமான உணவு வகைகளில் ஒன்றாகும். ஐதராபாத் நிசாமின் சமையலறைகளில் இருந்து உருவான மற்ற பிரியாணியின் பிற வேறுபாடுகளிலிருந்து இது வேறுபட்டது. இது தயிர், வெங்காயம் மற்றும் பல்வேறு மசாலா சேர்த்து பாசுமதி அரிசி மற்றும் ஆட்டிறைச்சி கொண்டு சமைக்கப்படும் ஒரு உணவாகும்.
கல்யாணி பிரியாணி என்பது ஐதராபாத்து பிரியாணியின் ஒரு வகையாகும், இதில் ஆட்டிறைச்சிக்கு பதிலாக மாட்டிறைச்சி பயன்படுத்துகிறது. பிதார், கல்யாணி நவாப்கள் 18 ஆம் நூற்றாண்டில் ஐதராபாத்திற்கு வந்த பிறகு இந்த உணவு முறை ஆரம்பிக்கப்பட்டது.
தஹரி, தெஹ்ரி அல்லது தெஹரி ஆகியவை சைவப் பிரியாணிக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பெயர்களில் வகையகும். இது முஸ்லிம் நவாப்களின் இந்து புத்தகக் காப்பாளர்களுக்காக உருவாக்கப்பட்டது. இதில் இறைச்சிக்காக பதிலாக அரிசியுடன் உருளைக்கிழங்கைச் சேர்த்து தயாரிக்கப்படுகிறது. காஷ்மீரில் தெஹ்ரி தெருவில் விற்கப்படுகிறது. [[இரண்டாம் உலகப் போர்] சமயத்தில் தெஹ்ரி பிரபலமடைந்து, இறைச்சி விலை கணிசமாக அதிகரித்ததால், உருளைக் கிழங்கு பிரியாணியில் அறிமுகமானது.
Cornmeal

Cornmeal is a meal (coarse flour) ground from dried maize. It is a common staple food and is ground to coarse, medium, and fine consistencies, but it is not as fine as wheat flour can be. In Mexico and Louisiana, very finely ground cornmeal is referred to as corn flour. When fine cornmeal is made from maize that has been soaked in an alkaline solution, e.g., limewater (a process known as nixtamalization), it is called masa harina (or masa flour), which is used for making arepas, tamales, and tortillas. Boiled cornmeal is called polenta in Italy and is also a traditional dish and bread substitute in Romania.
There are various types of cornmeal:
In parts of northern India and Pakistan ground corn flour is used to make thick slabs of bread which can be eaten with a wide variety of curry dishes or it can be coated in clarified butter or ghee and eaten with yogurt or lassi, a yogurt-based drink.
Last meal

A condemned prisoner's last meal is a customary ritual preceding execution. In many countries, the prisoner may, within reason, select what the last meal will be.
Contrary to the common belief that all last meal requests, regardless of their complexity, must be fulfilled, various restrictions are in place over what can be requested.
In the United States, most states give the meal a day or two before the actual execution and now use the euphemism "special meal". Alcohol and tobacco are usually, but not always, denied. Unorthodox or unavailable requests are replaced with similar substitutes. Some states place tight restrictions. Sometimes, a prisoner asks to share the last meal with another inmate (as Francis Crowley did with John Resko in 1932) or has the meal distributed among other inmates (as requested by Raymond Fernandez in 1951).
In Florida, the food for the last meal must be purchased locally and the cost is limited to $40. In Oklahoma, the cost is limited to $25. In Louisiana, the prison warden traditionally joins the condemned prisoner for the last meal. On one occasion, the warden paid for an inmate's lobster dinner.
In Texas, the tradition of customized last meals is thought to have been established around 1924. However, in September 2011, the state of Texas abolished all special meal requests after condemned prisoner Lawrence Brewer requested a large and expensive meal, but did not eat any of it, stating that he was not hungry. Since then, the prisoner's last meal is whatever is being served in the Huntsville Unit cafeteria on the day of execution.
This represents the items requested, as reported, but does not in all cases represent what the prisoner actually received.
After Texas abolished last meal requests in 2011, all death row inmates in Texas have been served regular prison food.
Outline of meals

The following outline is provided as an overview of and topical guide to meals:
Meal – eating occasion that takes place at a certain time and includes specific, prepared food, or the food eaten on that occasion. The names used for specific meals in English vary greatly, depending on the speaker's culture, the time of day, or the size of the meal. Meals occur primarily at homes, restaurants, and cafeterias, but may occur anywhere. Regular meals occur on a daily basis, typically several times a day. Special meals are usually held in conjunction with such occasions as birthdays, weddings, anniversaries, and holidays. A meal is different from a snack in that meals are generally larger, more varied, and more filling than snacks. Meals are composed of one or more courses, which in turn are composed of one or more dishes.
Styles of meal, by cuisine – some examples of meals by cooking style, such as ethnic or regional meals include:
Haldiram's

Haldiram Snacks Food Pvt. Ltd. , doing business as Haldiram's is an Indian multinational fast-food restaurant chain, founded in 1937, as a confectionery and desserts shop in Bikaner, Rajasthan, by Ganga Bhishen Agarwal. It is currently based in Noida. Haldiram's is also a FMCG company as most of its restaurants have a integrated retail section, where packaged Indian snacks and confectioneries are sold under its own brand.
Haldiram's was established in 1937 as a retail sweets and namkeen shop in Bikaner, Rajasthan. It was founded by Ganga Bhishen Agarwal, fondly known as Haldiram Ji.
In order to drive expansion, the company's first manufacturing plant was started in Calcutta (now Kolkata). In 1970, a larger manufacturing plant was established in Jaipur. Another manufacturing plant was established in New Delhi in the early 1990s.
In 2003, the company began the process of developing convenience foods to be marketed to consumers.
In 2014, Haldiram's was ranked 55th among India's most trusted brands according to the Brand Trust Report; a study conducted by Trust Research Advisory. In 2017, the company was named the country's largest snack company.
In 2022, it was announced that the packaged snacks businesses of Delhi-based Haldiram Snacks and Nagpur-based Haldiram Foods International would be first demerged and then merged into an entity named Haldiram Snacks Food. Delhi-based brothers Manohar and Madhusudan Agarwal obtained a 56% stake of the merged entity, while Nagpur-based Shiv Kishan Agarwal received the remaining 44%.
In 2025, Singaporean state-owned investment firm Temasek acquired less than 10% stake in Haldiram's at a valuation of nearly US$10 billion.
Haldiram's has over 410 products. Its product range includes traditional namkeens, western snacks, Indian traditional and contemporary sweets, cookies, sherbets, and pickles. Products such as gulab jamun and Bikaneri bhujia and papadam are popular. The company also produces ready-to-eat food products. In the 1990s, the production of potato-based foods was enabled by the importation of machinery from United States designed for these purposes.
Haldiram's products are marketed at various retail locations such as bakeries and confectionery stores, among others, and also on various commercial websites. Prior and up to August 2003 in the United States market, the company's products were limited to potato chips. In the United States, the company's products are carried by many Indian supermarkets and are popular with the Indian diaspora.
Haldiram's thali was featured as the main character's favorite snack in the 2015 Bollywood film Prem Ratan Dhan Payo. More than 1.5 crore Haldiram's snack packets were printed with the logo of the film.
In 2006, co-owner Prabhu Shankar Agarwal was found guilty for attempting to murder a tea seller. The tea seller had refused to move his stall from its location near Agarwal's restaurant in Kolkata.
Papadam

A papadam (also spelled poppadom, among other variants), also known as papad, is a snack that originated in the Indian subcontinent. Dough of black gram bean flour is either deep fried or cooked with dry heat (flipped over an open flame) until crunchy. Other flours made from lentils, chickpeas, rice, tapioca, millet or potato are also used. Papadam is typically served as an accompaniment to a meal in India, Pakistan, Bangladesh, Nepal, Sri Lanka and the Caribbean or as an appetizer, often with a dip such as chutneys, or toppings such as chopped onions and chili peppers, or it may be used as an ingredient in curries.
Papadam is a loanword from Tamil பப்படம் pappaṭam, and is likely derived from Sanskrit पर्पट parpaṭa, meaning a flattened disc described in early Jain and Buddhist literature. Papad is known by several names in the various languages of India, e.g. पापड़ pāpaṛ in Hindi; అప్పడం appaḍaṁ in Telugu; அப்பளம் appaḷam or பப்படம் pappaṭam in Tamil; ಹಪ್ಪಳ happaḷa in Kannada; පපඩම් papaḍam in Sinhala; പപ്പടം pappaṭam in Malayalam; पापड pāpaḍ in Marathi; ਪਾਪੜ pāpaṛ in Punjabi; પાપડ pāpaḍ in Gujarati; ପାମ୍ପଡ pāmpaḍa in Odia; and পাপড় pāpaḍ in Assamese.
Papad recipes vary from region to region and from household to household. They are typically made from a flour or paste made from lentils, chickpeas, black gram, rice, or potatoes.
Salt and peanut oil are added to make a dough, which can be flavored with seasonings such as chili, cumin, garlic, or black pepper. Sometimes, baking soda or slaked lime are also added. The dough is shaped into thin, round flatbreads, dried (traditionally in the sun), and can be cooked by deep frying, roasting over an open flame, toasting, or microwaving, depending on the desired texture.
In most Indian restaurants around the world, they are served as an appetizer with dips, which often include mango chutney, lime pickle, onion chutney, and raita. Masala papad with sev, onion, tomato and coriander leaves is one of India's most popular appetizers.
Papadam can be prepared from different ingredients and methods. One popular recipe uses flour ground from hulled split black gram mixed with black pepper, salt, a small amount of vegetable oil and a food-grade alkali, and the mixture is kneaded. A well-kneaded dough is then flattened into very thin rounds and then dried and stored for later preparation and consumption. It may also contain rice, jackfruit, sago, etc., as main ingredients.
Cracked black pepper, red chili powder, asafoetida, cumin or sesame seeds are often used as flavoring agents. Papadam is also made from rice flakes, ragi or horsegram.
Gobhi paratha

Gobi paratha (Hindi: गोभी पराठा; "cauliflower paratha") is a type of paratha or flatbread, originating from the Indian subcontinent, that is stuffed with seasoned cauliflower and other vegetables. It is usually eaten either at breakfast or as an appetizer in later meals.
The dough is made from flour. The stuffing is made from cauliflower and a mix of spices such as cumin, ginger, and turmeric powder. The filling is placed in the rolled dough, folded into a ball, and rolled out again. The paratha is cooked on the stovetop.
Gobi parathas are often eaten with raita.
Shami kebab

Shami kabab or shaami kabab is a South Asian variety of kebab, composed of a shallow fried small patty of minced meat, generally beef, but occasionally lamb or mutton (a chicken version exists as well), with ground chickpeas, egg as binder, and spices. It originates from the Lucknow region of the Indian subcontinent developed during the Mughal rule. It is a popular dish in modern-day Indian, Pakistani and Bangladeshi cuisines. Shami kebab is eaten as a snack or an appetizer, and is served to guests especially in the regions of Bengal, Deccan, Punjab, Kashmir, Uttar Pradesh and Sindh.
They are often garnished with lemon juice and served with sliced raw onions as a side salad, and may be eaten with chutney made from mint or coriander. They are also served along with sheer khurma during the celebrations of the Islamic festival of Eid.
Shami kababs are boiled or sauteed meat (beef or lamb) and chickpeas (chana daal) with whole hot spices (garam masala, black pepper, cinnamon, cloves, bay leaves), whole ginger, whole garlic and some salt to taste until completely tender. Onions, turmeric, chili powder, egg, chopped green coriander, chopped green chillies and chopped mint leaves may be added in preparing kebab. Garam masala powder (ground spices) may be used in place of whole hot spices.
The cooked meat is then ground in such a way that it is fibrous and does not become a paste. It is then shaped into diamond or round patties and is shallow fried. The Kashmiri variation uses a proportion of 3 parts mutton to 1 part lentils (chana) and is cooked and then ground to a paste consistency before frying the patties to a brown outer crust while keeping the inner soft.
Shami kebabs may be served with roti along with ketchup, hot sauce, Schezwan sauce, chilli garlic sauce, raita or chutney. Before serving the kebabs, it is also common to dip them in a beaten egg mixture and double-fry them. They are also commonly eaten in Hyderabad with cooked rice or chapati.
There are several etymological explanations behind the shami kebab. One explanation is that the name of the dish derives from the word shaam, which means "dinner" and "night" in Persian. It also means evening in Urdu and Hindi. The name may also derive from the scent of an itr called shamama. The name shami kebab may also refer to Bilad al-Sham, the modern Syria, as many cooks from that region migrated to the wealthy Mughal Empire of South Asia during the Middle Ages.
Tiffin

Tiffin is a South Asian English word for a type of meal. It refers to a light breakfast or a light tea-time meal at about 3 p.m., consisting of typical tea-time foods. In certain parts of India, it can also refer to the midday luncheon or, in some regions of the Indian subcontinent, a between-meal snack. When used in place of the word "lunch", however, it does not necessarily mean a light meal.
In the British Raj, tiffin was used to denote the British custom of afternoon tea that had been supplanted by the Indian practice of having a light meal at that hour. It is derived from "tiffing", an English colloquial term meaning to take a little drink. By 1867 it had become naturalised among Anglo-Indians in northern British India to mean luncheon.
In South India and in Nepal, tiffin is generally a snack between meals: dosas, idlis, vadas etc. In other parts of India, such as Mumbai, the word mostly refers to a packed lunch of some sort. In Mumbai, it is often delivered to them by dabbawalas, sometimes known as tiffin wallahs, who use a complex system to get thousands of tiffin carriers to their destinations. In most of India, a school-going child's lunch box is fondly called a tiffin box. It is also used heavily in Pakistan where people use tiffin boxes in places like offices, schools or during picnic. This practice is also common in India.
When used in place of the word "lunch", tiffin often consists of rice, lentils, curry, vegetables, chapatis or "spicy meats". In addition, the lunch boxes are themselves called tiffin carriers, tiffin-boxes or just tiffins.
North Indian cuisine

North Indian cuisine is collectively the cuisine of North India, which includes the cuisines of Jammu and Kashmir, Punjab, Gujarat, Haryana, Himachal Pradesh, Rajasthan, Uttarakhand, Delhi, Uttar Pradesh, Bihar, Jharkhand, Odisha, Chhattisgarh, Madhya Pradesh, Maharashtra, Goa, and West Bengal.
Sub-types of North Indian cuisine include:
North Indian cuisine has some Central Asian influences introduced during Mughal Empire as compared to its southern or eastern counterparts in the subcontinent.
Bhandara (community kitchen)

Bhandara service in Hindu Dharma, is the special free of cost meal, served to the devotees present in the Temple. Food is wholeheartedly cooked and served also to the needy devotees waiting in short distance to the Temple. Bhandara, a festive occasion as a part of thanksgiving the lord and service to people in Hinduism.
We can also define Bhandara in this way. Like we put some flour at some place and put more rice grains and then it will be useful for insects and birds etc., this is also a kind of bhandara.
Bhandara a district in Maharashtra which is also known as the “Rice bowl of the country”. Practicing Bhandara is mostly done by rich people, as welfare service to the God after thanksgiving. It also can be organized by any individual (referred to as the Yajamana) who wishes to thank the Lord. In Hinduism, after performing the holy rituals and community worshipping the almighty, the Yajamana serves food to the poor and the needy.
The Indian government has introduced a scheme known as ‘'Seva Bhoj Yojna’' to reimburse the government share of the Central Goods and Services Tax and the Integrated Goods and Service Tax for purchases by religious institutions of certain products for providing free meals. It will cover the raw ingredients of meals and is expected to cost a total of Rs. 325.00 Crores in the 2018/2019 fiscal year. To qualify, an institution will need to serve food free of charge to over 5000 people in the year.